Avondlicht

De zon is bloedrood aan het ondergaan, de schapies staan kwispelend in de wei. Chippie struint daar een beetje omheen en de twee Mario Brothers (de geiten) liggen voor pampus een beetje afzijdig van de kudde na te meuren. Floppie, de papegaai is een bad aan het nemen. Een puinzooi weer, gelukkig hebben we tegels dus dat is makkelijk op te ruimen. Kortom het is weer een pastorale zondagmiddag.

De duikers meldden dat de slagboom inderdaad open was. Dat scheelde weer met het sjouwen van de flessen. Hopelijk zijn ze niet in de blubber daar vast komen te zitten. Want toen ze gistermorgen wegreden lag de auto toch wel bijna op zijn assen. Ze hebben het in ieder geval naar de zin gehad, da's geweldig.
De zonnecollector had de centrale verwarming tot bijna 20º gebracht vandaag! Een record. Ideaal zou zijn als daar 40 op de thermometer zou staan. Maar ja, dan moeten er toch een paar elementen bijgezet worden. Dat staat op de planning voor volgend jaar. Mag BP zijn rug weer eens breken op het graven van sleuven. De solarfarm is iets van lange adem, en noch Fannie, noch ik, hebben zin om daar meer dan nodig is in te investeren. Nu het is bewezen dat het werkt, gaan we verder. Nog steeds stap voor stap.

BOEKEN
Vandaag begonnen aan het boekje: Histoire de la Cuisine Bourgeoise (geschiedenis van de franse burger keuken). Tweede hands via het web gekocht. Uiteindelijk scheelde dat niet veel van de nieuwprijs met de kosten van de postzegels erbij, maar het is de leut van het vinden van zoiets op het franse equivalent van marktplaats: leboncoin (vrij vertaald als: de goede plek). Er is ook nog een boekje art de la cuisine au 17e siecle, over geschiedenis gesproken. Op het net vroegen ze er toch iets teveel voor naar mijn zin. Vreemd genoeg bood een Spaanse wederverkoper het aan. Gewoon een beetje geduld hebben, dan komt het vanzelf goeiekoper op je af. Bizar, het staat op de site van de uitgever voor een tientje minder. Nog vreemder is dat je dat boekje via Google wel op diens site vindt maar niet via de site zelf. Maandag maar eens over bellen of ze het nog hebben.
Zo stond het laatste deel van de serie van Henri Loevenbruck: "Les Cathédrales du vide" een jaar geleden op 27 euries, harde kaft. Nu kun je het in pocketvorm bestellen voor 7. Geduld is een schone zaak. Mezelf één boekje per winterweek gunnende, heb ik dat dus maar gedaan. De volgende op de lijst is Frank Tilliez "Le syndrome [E]". Daar zijn ook lovende kritieken over geschreven. Zowel van Tilliez als Loevenbruck heb ik al een paar pockets in de kast staan. Beide schrijvers zijn zeer lezenswaardig. Goed voor een week leesplezier.


En tenslotte eentje voor de bestudering van de geschiedenis van de computer: Worm, the first digital world war. Die geldt eigenlijk niet voor mijn wekelijkse leesvoer dieet. In december wordt namelijk weer aan de update van de site begonnen en daar zijn dit de voorbereidende bezigheden voor. De afgelopen drie jaar is alleen het hoognodige aan de site gedaan. Nu ben ik de aantekeningen, knipsels, info van het web, etc van de voorbije jaren bij elkaar aan het zetten en te rubriceren. Een Syssiphus arbeid, maar het moet nu eenmaal gedaan worden. Als over een paar weken het halletje klaar is kan mijn biebje over dit onderwerp daar gestald worden, en kan ik aan de slag. Bizar hoeveel info je in een paar jaar kunt verzamelen.

SPAGHETTI
Iets waar je me midden in de nacht voor wakker kunt maken: spaghetti met bolognese saus. Een keer in de zoveel weken kook ik een paar liter van dat spul, en eet dat dan een heel aantal dagen achter elkaar. Elke dag een portie nieuwe spaghetti koken, stukje kaas en brood erbij, een feestmaaltje voor deze jongen. Héérlijk! Dat top je dan af met een Calva(dos), een ijsklontje erin, de avond kan dan niet meer kapot.

De zon is onder, het wordt heel snel kouder, en ik roep Chippie binnen. Die staat na een minuutje te mauwen aan de deur. Ik doe wat brokkies in zijn bakkie en mevrouw is weer ok voor de nacht. Werkt prima zo, werkend op het Pavlov effect. Je roept de kat, geeft brokkies en klaar. Katten zijn dus gewoon te trainen. Bios was ook zo afgericht en luisterde prima naar zijn naam, vaak was er dan ook wel wat te snaaien. Vanmiddag sprong Chippie echter op het aanrecht. Deze jongen was hem dan toch ff iets te snel af, en hij kreeg een mep met de lege melkfles. Pijn en beloning dat is blijkbaar de manier om Chippie te leren waar ie wel en niet op kan klimmen. Nou ja, zodra ik me omkeer is ie dat natuurlijk totaal "vergeten" ;=) In mijn volgende leven wil ik ook kat zijn. Een beetje mekkeren en hop je bakje is weer vol. Een beetje vervelend doen en je baasje begint zich als een gek af te vragen hoe die je kan pamperen om je dat niet meer te laten doen. Wie is er dan eigenlijk de baas?

Duikers

Gisteravond laat kwamen ze aan. De duikers voor Le Source de Planey, de bron van het riviertje de Planey, waar die grotten onder zitten. De tweede groep al vanuit België die hier een weekend de plomp ingaat.  Een ideaal weekend vertier blijkens hun opmerkingen.

SLEUTEL
Via de mail kwam de vraag of ik wist wie de sleutel van de slagboom had. Geen idee, maar men kon altijd ff informeren, toch? Afijn, de coordonées van het stadhuis van Anjeux opgezocht en gebeld. Naïef natuurlijk om te denken dat dat altijd open is, en ik werd dan ook beloond met het keiharde gesnerp van een fax toon. Dan maar eens kijken wanneer het gemeentehuis open is. Snel gevonden op de site "annuaire des mairies de france", een soort gids van alle Franse gemeenten - erg handig. Ha, open van 16:30 tot 18:30 op vrijdag. Maffe tijden. Zal wel iets met de verschillende jobs van de mensen te maken hebben. Tegen vijven er maar eens heen getogen. Het is altijd beter dat je je neus laat zien, dan gaan dingen gewoon wat sneller. Op de gok bepaal ik dat nummer twee van rue de la Tour dat gebouw op de hoek moet zijn. Nergens staat aangegeven dat daar de Mairie is. Op de eerste verdieping zie ik licht branden. Ha, daar kijkt een pipo-tje nieuwsgierig uit het raam. Blijkbaar gebeurd het niet vaak dat er bezoek komt. Er is in ieder geval leven in de brouwerij.  Shit, waar is de ingang? Ik loop eens om het gebouw heen, voel aan wat deuren, allemaal op slot. Kom ik weer terug bij de auto, wat nu? Zoals gebruikelijk helpt het om in LDF, in dat soort gevallen, je verstand uit te zetten en een willekeurige deur te kiezen. Bingo, die is open. Er brandt geen licht in die gang en het is stikdonker. Zie ik in het licht van de buiten lantaarn een papiertje aan de muur hangen waarop staat: dat het verboden is om naar boven te lopen als het gebouw in gebruik is. Echt waar! En weer dat bordje "sans issue" bij de deur naar rechts. Betekent in dit geval dan verboden toegang, of doorgang, of zoiets. Mijn verstand staat nog steeds uit, en ik besluit om juist wel naar boven te lopen. Hoor stemmen achter een deur en loop naar binnen. In het slecht verlichte vertrek kijken drie mensen verbaasd op. Waarop ik mijn verhaaltje af reutel, een beetje reclame maak voor ons B&B, en om de sleutel vraag. Nee, die hebben ze niet. Die heeft meneer... een onduidelijke naam volgt. Een vriendelijke dame wijst mij vervolgens het huis aan waar de beheerder van de sleutel woont. Hop, dat gaat goed, bedank de mensen en loop die stikdonkere gang weer in, de trap af en naar buiten. Tsja, ook bij het huis van de beheerder ontbreekt een duidelijke voordeur. Daar zijn die Fransjes echt geweldig goed in: het verstoppen van essentiële informatie. Ik besluit ook hier om maar eens om het huis heen te lopen, nergens een duidelijke deur. Loop weer terug, en hoor vaag iemand foeteren. Ah, daar beweegt wat! Voorzichtig klop ik op het raam, om de man niet te laten schrikken. Moppert ie: "Waarom loop je om mijn huis heen, kun je niet gewoon aankloppen"? "Tsja, waarop dan", denk ik dan. Maar de garagedeur staat open. Ik loop erheen en steek nadrukkelijk mijn hand uit, die hij na enige aarzeling schudt. Daarmee is meteen zijn weerstand gebroken. De vormen en beleefdheid winnen het altijd! Ik geef hem ons kaartje, die hij nieuwsgierig bekijkt. Oh Mailleroncourt, daar ken ik mensen heel goed, ratel de ratel... Het ijs is gebroken. Ik stel me voor en leg uit waar ik voor kom. Ik vraag hem: "Kan ik de sleutel krijgen, dan breng ik hem morgen meteen weer terug?". Hierop is de man intussen helemaal ontdooid en stelt vriendelijk voor om dat zelf morgenochtend te komen doen. Hij vraagt: "Wanneer komen uw gasten duiken"? "Half tien", zeg ik. "OK, zorg ik ervoor dat de slagboom open is." Ook goed, zelfde resultaat, nietwaar? We nemen hartelijk afscheid.
Had eigenlijk stiekem het plannetje lopen smeden om de sleutel te kopiëren, voor een volgende keer. Misschien beter zo, raak je zo beter bekend bij herhaalde bezoeken, en verwijzen ze misschien gasten door naar ons. Business is business, vind ik maar weer.
Al met al verliep het allemaal vrij soepel. Als je dat via de telefoon had moeten regelen was het denk ik niet (op tijd) voor elkaar gekomen.
Begin ik die Fransjes dan nu toch een beetje aan te voelen?

Update: de gasten mailen terug dat de slagboom inderdaad opengemaakt was, perfect!

Huishouden

Vandaag nog maar eens wat huishoudelijke klusjes gedaan, opruimen, de keuken een beurt geven... Verder gegaan om de twee seizoenen dekbedden weer bij elkaar te krijgen. Die bestaan uit een dikke en een dunne laag. Maar dan moeten ze wel in elkaar passen met die drukknopen. Elk merk zijn eigen dingen weer. Denk je er twee bij elkaar te hebben, passen die drukknopen weer niet. Wat een gedoe. Er ligt een behoorlijke berg aan dekbedden in de lobby en morgen komen gasten. Dan moet die zooi wel aan de kant zijn.
Huishouden ook op de computer. Backups maken. De NAS (pakketje harde schijven die je via het netwerk kunt bereiken) draait weer. Weliswaar niet in de configuratie die ik wilde, maar goed. Sinds gisteravond de grote kopieerslag begonnen en `t zaakje staat nu nog te reutelen. Nou ja kun je tenminste via Wifi een filmpie kijken op het balkon. Al die foto`s eens bij elkaar is ook wel lollig.

RADIO FRANCE
Het is in en in triest weer hier. Tot een uur of elf was het buiig. De solarfarm klom rond midi met veel moeite naar 20 graden. Na de middag doe ik de haard aan, ha lekker warm. Ben ik net geïnstalleerd, boekje in de hand, lekker warm voor de kachel, gaat die telefoon af. Een beetje balend sta ik op. Zie op het schermpje dat het een Frans nummer is en meld me. Dat balen is snel over. "Allo", klonk het, "hier is ken uw streek van RadioFrance". Denk ik: wat krijgen we nou! Snel had ik in de gaten dat dit niet een gewone telefonische verkoper was. Of ik wel eens naar RadioFrance Besançon luisterde. Nou daar kon ik kort over zijn, "Nee", antwoordde ik. Daar stokte het ratelen een beetje aan de andere kant. Iets te direct voor een Fransje. Die zou antwoorden "dat het hem speet" en een smoesje als "aan mijn aandacht ontsnapt" of zo. Want beleefd blijven hè. Botte Hollanders doen het af met één woord.
Wat was het geval. Ze hadden een quiz (ken uw streek) en daar zochten ze prijzen voor. In ons geval stelde ze voor een verblijf en diner voor twee. Omdat ze iets origineels zochten hadden ze bedacht om ook een middag of ochtend een introductie in pottenbakken aan te bieden. "Want dat doet u ook hè"?, klonk het. Uit zichzelf vertelde ze wat daar tegenover stond. Een interview op de radio, zodat ik Le Mouton Qui Rit kon aanprijzen. De hele week zouden ze dan Le Mouton gaan vermelden als prijs voor de quiz. Nou, daar hoefde ik niet met de directie voor te overleggen. Dus zei ik daar natuurlijk ja op. Gratis publiciteit op de radio. Bijna voor niets dan. Ze gaf haar naam en contactgegevens op, dat noemen ze hier coordonnées. Een contract zou me toegestuurd worden. Asjemenou!

Testdag

Vandaag zal ik voornamelijk om de z.g. solar farm heen darren.

zonnecollector element 2

A propos. Via de statistieken kan ik zien dat veel lezers van de blog de pagina's lezen over de zonnecollectoren / solar farm. Het is ook een heel verhaal geworden met veel foto's. En als alles in productie is zal ik er een PDF-je van maken. De text wat opkalefateren en informatie toevoegen, voor de liefhebbers dus ;=). Ook al omdat dit een eigen hoofdstuk in het House Management Manual (Manuel de Gestion de la Maison?)  zal zijn. Suggesties kun je mailen of via de "comments" link onder elk blog artikeltje of via info@lemoutonquirit.eu.

OVERWEGINGEN

Wim schreef iets over het ontsnappen van energie via de collector uit het huis gedurende de nacht. En dat dat wel zou meevallen omdat het vacuumbuizen zijn. 

Daarmee was ik hem voor. De kleppen / kranen gaan pas open als de temp in de collector groter is  dan die van de CV, en sluit ik de bypass die in de nacht vol openstaat om het water  te laten circuleren in de collector zelf. Dat doe ik nu handmatig. Het is de bedoeling dat de electronica dat overneemt.

Het ontsnappen van energie via de collectoren is daarom volgens mij te verwaarlozen.

Even terzijde. Ik schat dat de temp van de collector toch minimaal 60 moet zijn wil ik echt resultaten in de radiatoren merken. In de praktijk blijkt ook dat het verlies van / naar collector minimaal is, minder dan de 2 graden die opgegeven waren door de diverse bronnen: 0.1ºC per strekkende meter leiding. Die driedubbele iso in de pijpen is een goede zet geweest.

We moeten nu alleen nog even afwachten hoe dat zal zijn bij vorst van gemiddeld 6º-9ºC in de winter. De pijpleidingen liggen weliswaar een meter diep, waar de temp gmiddeld 6º zou moeten blijven. Er komen toch nog altijd delen van de leidingen boven de grond uit, wat natuurlijk verlies met zich meebrengt.

TESTVERSLAG

0900

clima: licht bewolkt, zwakke wind buiten temp 6º 

zon staat nog niet echt vol op de collector, wintertijd hè. Wat is dat nu met die energie besparing. Waardeloze piepeltjes die klimaatfanaten.

temperatuur buiten 6º collector is 20º  het water in de CV is 11º 

1000 

Zon staat nu vol op de collector

temperatuur buiten 8.5º, collector 26º, CV 11.5º 

1100
licht bewolkt, er is geen direkte zon meer op de collector

temperatuur buiten 11º, collector 32º, CV 12º 

Heb nu de radiator in het winter atelier afgesloten om het effect te zien. De bulk van de warmte gaat namelijk naar het atelier

1200
Zon staat nu vol op de collector

temperatuur buiten 13.3º, collector 36º, CV 13º

Bemoedigend, na 3 uur is de temperatuur in de CV 2 graden gestegen. Let wel er staan nu 11 radiatoren op EN de vloerverwarming. Die laatste neemt natuurlijk behoorlijk wat energie op. Toen het zwembad met 28 kubieke meter water er op stond duurde het toch al snel 3 dagen vordat het bad op temperatuur van 18º naar 24º was.  Volgens mijn berekeningen en deels schattingen moet de systeem temperatuur naar 15 kunnen gaan. 

1300
Halfbewolkt geen direkte zon op collector

temperatuur buiten 15.8º, collector 36º, CV 14º

Oh, om dat vraagje ff te beantwoorden: de temperatuur van de collector is de temperatuur van het water dat bij de accumulator in de garage aankomt. De temperatuur van de CV is de temperatuur (van het retourwater) in de ketel van de CV. De aankomst temperatuur bij de CV ligt 20 graden hoger volgens de opgeklemde thermometer. Tussen de aankomst bij de accu en de CV zitten de twee radiatoren (60 x 100 cm) van het appartement, dat verklaard het relatief grote verlies. De buitentemp komt van mijn digitale mini-weerstation

1400
Halfbewolkt af en toe direkte zon op collector

temperatuur buiten 16.5º, collector 36º, CV 14º

1500

Halfbewolkt af en toe direkte zon op collector

temperatuur buiten 16.1º, collector 35º, CV 14º

1600
direkte zon op collector

temperatuur buiten 17.1º, collector 38º, CV 14º

1700

Halfbewolkt af en toe direkte zon op collector

temperatuur buiten 16.4º, collector 32º, CV 14.5º (schatting)

1800

bewolkt, zon achter heuvel

temperatuur buiten 11.4º, collector 22º, CV 13º

alle kranen dicht, bypass open, pompen standje lager

Einde testdag.

Conclusie is nog niet te trekken, daarvoor heb ik meer metingen nodig. Bij halfbewolkt weer komt de temp van de CV op 14.5º en dat is op zich niet slecht. Een ding kan ik hieruit wel opmaken. De kraan naar de collector moet uiteraard voor zonsondergang dicht. Dan is  de temperatuur van de collector te laag om de CV nog op te warmen. 

De parameters voor de elektronische regeling beginnen zich wel duidelijker af te tekenen. 

Morgen laat ik het systeem zonder toezicht verder draaien in de laatste stand van kranen en pompen van vandaag. Om dan 's ochtends bij het openzetten van de kleppen, om 1200 en 1700 bij het afsluiten ff te kijken hoe de meters staan. 

Leuk hoor dat experimenteren.

Tsjakka

Weer een variant van de notenboom en schapies. Kan daar niet op uitgekeken raken, de zon die, vroeg in de ochtend, zwak door de mist breekt, en de beestenboel die begint te ontwaken. Altijd mooi, altijd weer pastoraal.

VERWARMING
Probleem: warmte ging niet richting de CV ketel vanaf de zonnecollector. De eerste radiator in het appartement was lauw, precies zoals berekend. Maar daarna hield het warmte transport op. Daar loop je dan een weekje op te broeden, wisselt wat dingen om, experimenteert wat en bouwt dan alles weer terug naar af. Tijd om Wim te consulteren.
Die kranen stonden op de juiste manier open. Suggereerde Wim dat de pompen van de collector en de CV tegen elkaar in werkten. Oplossing: twee slangen omdraaien aan de kant van de houtkachel en ook dat probleem is weer uit de wereld. Nu nog een aantal zaken op een tijdklok zetten, de differentiaal meting er tussen knoeien, en die solenoïde (elektrische klep) moet dan misschien toch nog op een andere plek komen. Stap voor stap lossen we die puzzel wel op. Zo behoud je ook het zicht hoe alles in elkaar geknoeid is. Moet er niet aan denken dit aan iemand die niet heeft mee geknutseld uit te moeten leggen. Het volgende plaatje helpt misschien.

basis plaatje

recirculatie collector: temp te laag 

Alleen atelier op collector

CV + Atelier op collector

Volgende stap de bypass naar de collector, en de regeling daarvoor. Volgen nog de regeling voor temperatuurverschillen van collector en die van de kachel in vergelijk met de boiler. Dat zal wel weer een verhaal apart worden. Missen solenoïde of zo.

Altijd fijn als dingen werken zoals dat bedacht is. De winter mag nu wel komen. Als de berekeningen kloppen zal het huis op 15 graden blijven. Nu na iets meer dan een uur na aansluiting op de collector, met een zwakke winterzon, half bewolkt en zwakke wind is de temperatuur van het CV water met   3 graden gestegen. Er zijn nog een paar uurtjes om van de zon te profiteren.

Je bent er maar druk mee.

Shoppen

Het wordt steeds aangenamer te shoppen in de supermarkt. Nee, de vindbaarheid van dingen is nog steeds erg belabberd. Maar ziet! Op de groente en fruit afdeling van Auchan staat een leuk dingetje. Een weegschaal met beeldherkenning. En dat trekt natuurlijk als een magneet aan me. Dus hop ff spelen, toch?

picture: Mettler-Toledo

Je legt je groenten of fruit op de weegschaal en op het scherm komen een aantal afbeeldingen van wat de software denkt dat het is. Je tikt het juiste plaatje aan, een zelfklevend etiket rolt uit het printertje, klaar. Geen gedoe meer om door een aantal menu's heen te fietsen. Of soms nog eens terug te moeten lopen naar de stelling. Zo van, hoe heette dat ook al weer in het Frans. Nou ja dat komt nu nog zelden voor, maar in het begin was het ronduit een ramp. Poivrons (paprika) verwarde ik altijd met Poireau (prei) En zo zijn er nog wel een paar leuke. Nu is dat afgelopen. De automatisering helpt hier een handje.

MENU'S
Voor de vakantiegangers. En voor mij. Waar ik nu nog mee zit zijn die vermaledijde menu's van die restaurants.  Af en toe kan ik er geen touw aan vastknopen. Er zou een app moeten komen waarmee je een fotootje maakt van de menukaart en de app vertaalt dat voor je. Kan me voorstellen dat de gebruiker de "gefotografeerde" tekst nog kan verbeteren nadat de app met een paar suggesties komt.

Daarna zoekt de app een plaatje, het recept, en extra info op het web. Dat zou nu eens een keertje handig zijn, hint... Kan me zo een lange lijst van leuke add-ons verzinnen die deze handige applicatie eindeloos kan uitbreiden. Een soort Larousse Gastronomique, maar dan voor restaurant menu's dus.

Zondagmiddag

Het is heerlijk weer, bewolkt een ietsje pietsje wind. Daarom maar een stoeltje uitgeklapt op het balkonnetje. De schapen zijn net naar de tweede weide gebonjourd en vanuit mijn stoel zie ik dat ze alweer druk lopen te maaien. De voorste weide is behoorlijk glad gemaaid de afgelopen 3 weken. Goed gedaan dames! Zelfs achter de houtstapels is het helemaal glad. Zomaar gratis en voor niets. Het is stil, af en toe hoor je een auto voor het huis langsgaan, een overvliegend vliegtuig, boven alles uit hoor je de vogels kwetteren. In de verte kraait een haan. Onder de notenboom maakt Flash alweer avances richting een van de madammekes. Chippie is op jacht naar een najaars veldmuis, en ik trek een blikje cola open.
Dit zijn de mooiste momenten van de dag.

RECEPTEN

Jawel, de eerste interessante recepten zijn alweer gevonden. Hier een prettig leesbaar verhaal over het verschijnsel waarom Frankrijk tussen de middag 2 uur plat ligt.  Hier een paar leuke stukjes over de geschiedenis of het ontstaan van de Franse keuken. Ah, en ook nog de site van Michèle Barrière. De schrijfster met die culinaire detectives. Zie een eerder verhaal, zie je ook meteen een zeer tevreden knagende Wim. En hier een iets uitgebreider stukje over haar, van vorig jaar december. Nu is het niet mijn favoriete schrijfster, maar haar boekjes hebben mij wel op het spoor gezet van de oorsprong van de Europese keuken. Het begin van een heel nieuwe ontdekkingstocht voor mij.

Als ik het nu toch over eten heb, een opvallend favoriet onderwerp in deze blog, dan ook dit nog. Voortdurend ben je aan het speuren naar een redelijke restaurant waar je eventueel je gasten naar kunt verwijzen als ze buiten de deur willen eten.
Voordat Fannie weer terug ging naar NL hebben we de fooienpot beroofd en zijn gaan eten bij Remy in Saint-Loup-sur-Semouse, schuin tegenover het politie bureau. Het enige restaurant waar we nog niet hebben gegeten in St.Loup. Dat werd helaas een beetje een teleurstelling. Fannie kreeg iets opgediend dat totaal uit elkaar was gezakt, je kon het zelfs wel drabbig noemen. Dat hoorde in die staat toch echt niet meer opgediend te worden. Maar ja, je wilt niet meteen stennis schoppen, als buutttenlaander delf je toch het onderspit. Want dan krijg je een barrage aan argumenten over je heen, waar je ten eerste niks van verstaat, en daarna alsnog toegeeft. Een beetje gênant zou dat zijn geweest. De tafel naast ons had hetzelfde besteld, en dat zag er wel uit zoals het hoorde. Mijn eendenfilet was ook nog nèt niet verbrand. Nu houd ik wel van krokant, maar opnieuw, een zichzelf respecterende kok zou zoiets nooit op tafel durven te zetten. Of, hij heeft natuurlijk lak aan jou als klant. Dat kan natuurlijk ook weer. De rest van het menu was ook maar zo zo, niet een van de meest geïnspireerde koks zou ik zeggen.
Conclusie: restaurant Remy komt daarom absoluut niet op mijn lijstje van aan te bevelen eettenten uit de omgeving te staan.
In de Larousse Gastronomique toch maar ff opgezocht hoe zo`n Aumônière er dan eigenlijk uit moest zien. Nou, zo dus...

picture: femina.fr

Lijkt op een soort buideltje, een geldbuidel meer precies, vandaar Aumônière. Niet die uitgezakte zooi die Fannie kreeg opgediend. Van deze lekkerheid blijken talloze varianten te bestaan. Hartig, als entree, en zoet als dessert, met alles daar tussen in. Je kunt ze van crêpes maar ook van feuilletédeeg maken. Dat biedt nog mogelijkheden voor Le Mouton Qui Rit. Het ziet er nog leuk uit ook! En zo simpel te maken. Veruit mijn favoriete dingen om te koken: eenvoudig, zonder al te veel poespas, eerlijke smaken met verse producten.

En de schapies hebben zich over de weide verspreid, maaien maar dames!