De Kraai

Stelt u zich een met het zachtgolvende landschap meegaande in volle pracht staande  boomgaard voor. Het fruit hangt rijp en zwaar aan de schijnbaar onafzienbare rijen bomen. Op een mooie herfstdag als al het fruit een zoete aanlokkelijke geur afgeeft landt meneer Kraai in de kruin van een boom. De boer ziet dat en vindt het prima. Kraai pikt wat in het sappige fruit links, nog een andere appel rechts, nog een peertje misschien en welvoldaan vliegt Kraai naar een volgende boom om een tukkie te doen. De volgende dag krast Kraai tegen iedere overvliegende Kraai dat het hier goed eten is: "Komt allen! Het fruit is rijp en overvloedig. Het einde van de boomgaard is niet te zien!" Dat krast Kraai niet tegen dovenmans oren.
Niet lang daarna komen er enkele tientallen families Kraai mét hun neefjes en nichtjes bij de boomgaard aan. De hapjes die links en rechts uit het fruit worden gegeten vallen eigenlijk niet op. Werkelijk, in de bomen hangt gelijk een hoorn van overvloed aan fruit, het wordt ze van harte gegund. Tijdens de oogst gooien de plukkers het aangegeten fruit simpelweg in manden voor de bereiding van sappen. Jarenlang gaat dat zo, eigenlijk heeft niemand er last van. Het is immers niet meer dan normaal dat de overvloed gedeeld wordt met anderen. Dat sommige families Kraai bomen helemaal voor zich alleen claimen vinden de fruitboeren ook niet erg, er zijn er zat. Dus wat zou het. Een paar seizoenen verder leveren de geclaimde bomen niet zoveel fruit meer op. Want, op het gevaar af om in de ogen gepikt te worden door meneer opper Kraai werden de bomen door de boeren maar niet meer gesnoeid. Daar lijdt uiteraard de productie onder. Dus Kraai verhuisde naar een andere boom, daar had ie recht op vond ie. Evenzo deden andere ondertussen aangekomen Kraai families. Luid uitkraaiend naar passerende families Kraai: "fruit zat en niemand die je wegjaagt, komt hier van het gratis fruit genieten." Complete boomgaarden gaven na verloop van tijd geen fruit meer, geen boer die er voor zorgde immers. De laatsten werden door de kraaien als ongenode gasten gezien en moesten natuurlijk verdreven worden. Verlaten fruitbomen kregen geen kans zich te herstellen omdat zich steeds nieuwe en grotere families Kraai in de boomgaarden kwamen vestigen. Op mooie dagen kon je boven de fruitvelden zwarte wolken van familie Kraai zien samenpakken. Dat hier en daar grote plekken met kale bomen waren ontstaan was niet erg. Nog steeds groeiden voor de boeren de bomen tot aan de hemel.
Op zekere dag echter was, ver weg van de noordelijke boomgaarden, in het land waar de familie Kraai oorspronkelijk vandaan kwam, geen boom meer te bekennen. Het land was tot een woestijn verworden. Onderling maakten de nog achtergebleven families Kraai zich ook nog het leven zuur en werd de familie Kraai verteld dat in het noorden heerlijke sappige peren en pruimen hingen. Als je alleen de boeren die er werkten maar verjoeg dan had je binnen no time je buikje vol en een leven als een prins in Frankrijk. Dus hop strek je vleugels en vlieg naar het noorden. Zo gezegd zo gedaan en honderdduizenden dicht opeen gepakte families Kraai vlogen naar het land van melk en honing. Jawel hoor, de bomen hingen vol met fruit. Ongelooflijk, wat zagen ze een pruimen hangen, oh als eieren zo groot! Als een zware zwarte deken streken ze neer over de groene bomen vol met fruit en het banket begon. De boeren zagen dat alles met een glimlach aan en dachten, och ze hebben zo'n honger laat ze maar gaan. Na een tijdje echter verschenen er een paar scheurtjes in dit idyllische beeld. Want aan de grenzen van het land van melk en honing begonnen de gulle fruitboeren iets genuanceerder over de overvliegende volkeren Kraai te denken. Geleerd hebbende van gelijke versies van dit verhaal in het verleden stuurden ze de landende families Kraai met de vriendelijke groeten door naar noordelijker gelegen boomgaarden. Beleefdheidshalve werd het aangeboden fruit en water door alle Kraai-tjes geweigerd, immers in het noorden was alles voor elkaar, met torenhoge nestbomen, gratis fruit, prachtige uitloopweiden en prima schuilplekken. Kortom een veilige haven om alle ellende uit de teloorgegane thuisboomgaarden voor eens en altijd achter zich te laten.
Onder de familie Kraai bevonden zich ook wat leden die het minder nauw namen met de ongeschreven wetten van de gastvrijheid. Zodat zich al snel een hoop jeugdige makkelijk te beïnvloeden Kraaitjes op grote uitloopweiden verzamelden, waar ook andere soorten vliegend volk kwamen. Dat waren lelijke en lastige vogels werd hen verteld en geen knip voor de neus waard. Die hadden ook nog eens geen enkel respect voor de net ingevlogen families Kraai en moesten dus het leven zuur gemaakt worden. Zodat ze maar weg zouden blijven uit de net veroverde boomgaarden. Doe er mee wat je wilt en toon jullie intense minachting! Na gedane zaken keerden de jongeren Kraai weer terug naar de zich langzaam verdorrende boomgaarden. Van de groene glooiende heuvels vol met gele spikkels rijpend fruit was niet zo veel meer over. Nee, eerder was het ooit zo groene landschap verworden tot een dor en droog takkenbos met een woestijn in wording. De boeren kwamen natuurlijk niet meer voor het land zorgen en al spoedig begon het er precies zo uit te zien zoals in het verre zuidelijke thuisland. Met gretige ogen werd dan ook naar de andere kant van de rivier gekeken, dáár bloeiden de bomen nog wél. Waarom verzorgden de boeren het veroverde land niet meer en waarom verhinderden de boeren dat er nog van dat lekkere sappige fruit aan de fruitbomen kwam. Dat deden ze beslist met opzet werd er door boze tongen rondgebazuind en spoten de boeren vast en zeker gif over de bomen heen waardoor er niets meer wilde groeien. Dat beweerden de kraaiende vossen onder hen. Al spoedig verzamelden er zich steeds meer leden van de familie Kraai aan de oevers van de rivieren. Kijk, werd er geroepen, daar groeit nog wel fruit. Laten we een hapje halen, joelden ze tegen elkaar. Het duurde dan ook niet lang of de eerste moedige jonge Kraai-en strekte de vleugels en met kleine keitjes en scherpe stukjes hout verdreven ze de boeren van de andere oever. Dit land is nu van ons werd er in alle hevigheid gekrast. De boeren, nu nóg niet wakker geworden vonden het heel erg om over de situatie te praten en trokken zich om conflicten te vermijden nog verder terug.
Zo werd het mooie groengolvende land vol met sappig fruit aan de bomen aan de volgende vloedgolf van familie Kraai overgelaten. Ze hebben het zo nodig dachten de boeren. Niet zo  verwonderlijk eigenlijk dat binnen één enkele generatie Kraai ook het net veroverde land er verdort bij begon te liggen en er niets meer wilde groeien. Dat was de schuld van de boeren klonk het opnieuw. Laten we ze ook van de rest van hun land afjagen zodat we alles zelf kunnen doen en we eindelijk voldoende fruit hebben om iedereen te eten te kunnen geven. Zo geschiedde het en niet lang daarna waren er alleen nog de tot Kraai bekeerde boeren die in het noorden bleven wonen, maar zoveel waren het er niet. Daarom leed nu iedereen honger. Immers géén Kraai te vinden die het land verzorgde. De boeren in het zuiden vonden het verschrikkelijk wat er in zo'n korte tijd was gebeurd en besloten na heel lang aarzelen samen met de gevluchte boeren uit het noorden om de familie Kraai een koekje van een ander soort deeg te geven. Als het maar niet te laat was nog iets van het mooie land te redden. Grote netten werden er om de kolonie Kraai gespannen, geen enkele Kraai kon nog ergens anders heen. Het door netten afgesloten gebied werd in de loop der jaren steeds kleiner gemaakt, veel kraaien stierven een hongerdood. De familie Kraai had het daarom niet meer zo naar hun zin. Dat had zo door kunnen gaan totdat alle Kraai-tjes de grote overtocht gemaakt zouden hebben, als er niet een wijze boer was geweest die de uithongering stopte. Hij stuurde de nog steeds invliegende families Kraai consequent weer terug naar hun oorspronkelijke boomgaarden voor zover die door de noordelijke boeren waren opgezet. De grote schoonmaak was voorbij. Héél langzaam begonnen de dorre boomgaarden weer groen te worden. Wellicht dat volgend jaar er weer fruit aan de bomen komt te hangen zeiden de boeren bedroeft tegen elkaar. Het was goed zo. Kraai en boer leefden uiteindelijk naast en met elkaar. Een hier en daar aangepikte appel verdween gewoon weer in de manden voor vruchtensap.
De zwarte vossen onder de kraaien, met pek en veren besmeurd, kropen weer terug in hun diepe donkere vochtige holletjes, om van daaruit wellicht nog te blijven stoken, liegen en bedriegen. De Kraai families in het verre zuiden kregen wat er overbleef van de boomgaarden. Ook dat was meer dan genoeg.

updated 20160113, vrij naar Jean de la Fontaine (1621-1695)


bron foto: bewerkt door mailleroncourt 

Belettering

Lay-out
Het zal misschien opgevallen zijn dat de layout van de blog is aangepast. Een wat moderner jasje. Het werd zo langzamerhand weer eens tijd voor het betere knutselwerk. Nou ja zo moeilijk is dat niet, je kiest een opmaak en drie kwart van het werk is voor je gedaan. Nog wat fine-tunen onder de motorkap en hoppa! In de zwarte balk kun je verschillende manieren van opmaak kiezen. Die van het mozaïk vind ik wel grappig. In ieder geval ziet het er weer wat strakker uit. Ook prima leesbaar op een mobieltje zag ik. Mooi lettertype ook. Als je kiest voor de zijbalk is het op tablet en mobieltje het best te lezen merkte ik. Klassiek is ronduit saai, en andere presentaties van de layout vragen in LDF althans nogal wat tijd om te laden. Probeer gewoon eens wat verschillende opmaken uit.

Belettering 

Gasten die aankomen hebben steevast dezelfde opmerking over ons bord dat aan de straat staat: het valt niet of nauwelijks op. Anderen merken soms ook nog op waarom er geen aanduiding aan de gevel hangt. Daar zijn we al langere tijd over aan het nadenken. Begin deze week is er iets uit fotosoep gerold en de eerste offerte is al binnen. Dat was toch wel ff schrikken. Dat er iets aan de gevel moet komen staat eigenlijk wel vast. En ook als je het doet, doe het dan meteen goed. Niet een rommelige houten plank met keurig geschilderde letters, maar iets robuust en tegelijk chique.

belettering in neon kleurtjes

Allerlei materialen zijn de revue gepasseerd, met hun voor en nadelen. Kunststof verweerd te snel, vereist toch dat je minstens een keer per jaar de ladder op klimt om de boel schoon te maken. Houten (gekleurde) letters in dit klimaat zal een ramp worden. Felle kleuren lijken eigenlijk ook niets. (klik op foto voor groot)

lettertypes: Trajan, Carsiva, Charlemagne

Eerder zoeken we het in iets gedistingeerd, zoals RVS of messing. Welk lettertype? Iets wat dat de autobelettering benadert? Of een mooi strak type als Trajan Pro, de twee andere fonts op de foto's zijn monotype carsiva, resp.charlemagne std. Waarvan Carsiva dat van de auto het dichts benadert. De lijn onder de Q van Charlemagne loopt minder ver door dan die van Trajan. Het Trajan type kent kapitalen in twee hoogtes en ziet het er in mijn optiek net iets beter uit.
Het type Trajan Pro vind ik dan ook het best bij de stijl van het huis passen. Materialen als RVS of Messing lijken mij een voor de hand liggende. Ook al vanwege het onderhoudsvrije aspect.

boven: koper, onder RVS

Het aangeboden type letters noemen ze een doos letter. Een soort holle letter waar je achteraf nog LEDs en zo in zou kunnen stoppen.

bron letterexpert.nl

bron: letterexpert.nl

 Met het fotosoepen is dat effect zo goed mogelijk benaderd. Er is zelfs met de zonnestand tijdens het maken van de foto rekening gehouden. Het lijkt nét echt. Uiteraard is er in kleine kring een discussie gaande over welk lettertype, materiaal en de plek aan de gevel (hoogte en positie). Moeilijke keuzes want zit het er eenmaal op dan krijg je het er niet meer zonder schade af.

Prijsje
Het leek het me daarom leuk om dit verhaal eens in de groep te gooien. Je gelooft het niet, maar deze blog wordt dagelijks door gemiddeld zo'n 100+ mensen gelezen. Dan moet het toch lukken om uit die lezersschare een leuk idee te krijgen. De suggesties voor lynotype, grootte/lengte, materiaal, soort letter en plek worden dan in een aparte blogpagina weergegeven. Arbitrair setl ik de deadline op 1 juni 2014. Degene die de meest charmante oplossing bedenkt, of waarvan we het ontwerp gaan gebruiken, krijgt met partner een gratis diner hier in le Mouton Qui Rit aangeboden.

De voorzet is al gedaan.

Nu schuif ik onderuit in mijn stoel en laat de zondvloed aan inzendingen over me heen komen.

Kraaien en zo

Op de een of andere manier zijn de kraaien uit het vizier verdwenen, sporadisch zie je ze nog rondvliegen, maar geen aanvallen meer op de lammeren. Er zijn dan wel meer roofvogels gesignaleerd, ook weer een risico voor de schapies. De steenarenden van vorig jaar zijn nog niet terug, maar de buizerds zijn al wel weer aan het jagen geslagen hier. Dat wordt weer spannend omdat er twee heel laat geboren lammeren zijn. Dat zijn nog kleintjes maar ze zijn wel razend snel ;=) .

Terug naar de kraaien. Een paar keer is er al aan me gevraagd welke maatregelen ik ga nemen om te verhinderen dat er weer slachtoffers gaan vallen. Eigenlijk is er niet zo veel wat je er tegen kunt doen. Afschieten, zoals de meesten hier me aanraden, is een nogal heftige oplossing. Daar ben ik niet zo'n voorstander van. Temeer, wezens doodmaken omdat je er last van hebt is gewoon te gek voor woorden om dat te overwegen. Een andere suggestie was: lawaai of een soort vogelverschrikker. De praktijk wijst uit dat dit niet echt gaat werken tegen kraaien en roofvogels, die zijn gewoon te slim. Bovendien, al ware het maar dat bij lawaaiige dingen de buren meteen op je stoep zullen staan. Een vogelverschrikker werkt maar even en is daarom de moeite niet waard.
Vroeg ik me af: Stel je knutselt zoiets als een extra sterke laser pointer in elkaar om de vliegende jagers (tijdelijk) te verblinden. Dat lijkt me een perfecte methode. Als ze het te bewaken domein binnenvliegen raken ze verblind, iedere keer weer. Snel leren ze dan wel om er weg te blijven. Je maakt niets dood, dus OK.
Op het net zijn erg veel demo's met laser te zien, veel meer dan ballonnen kapot knallen is het eigenlijk niet, maar je kunt met een beetje fantasie wel bedenken dat een vogel-verblind-richt-automaat binnen de grenzen van het mogelijke ligt. De onderdelen zijn al op het net gevonden en ergens kwam ik een demo programmaatje tegen voor de besturing. Was begeleid met een leuk flimpie over het pesten van een kat met een laserpointer als de kat binnen een bepaald gebiedje kwam. Precies wat ook in mijn opzet de bedoeling is. Alleen was de kat aards lui en viel de demo in het water. Een richt automaat die er voor zorgt dat de straal binnen het te bewaken domein blijft is absoluut een vereiste om geen gedoe met de overheid en de buren te krijgen. Dus, het zou zomaar kunnen dat dit verhaal de komende winter in elkaar gefietst gaat worden.

OK onderdelen geen probleem. Kennis en kunde is er voldoende en er is, het internet eigen, altijd wel iemand geweest die een deel van de idee al heeft uitgevoerd en op het net heeft gezet. Voorbeelden zat dan ook.
Nu zeg ik wel eens loltrappend tegen de mensen hier dat er een 30 watt laser de lucht in gaat, maar daar brand je in seconden een gat mee in een stalen plaat. Het kan eenvoudigweg niet de bedoeling zijn een gat in een kraaienkop te willen branden.
Ha, maar dan! Met 30 watt kun je, met een extreem nauwkeurige richt automaat, ook een tekening op de maan laten zien. Dat zou wel heel erg lollig zijn, reclame van LMQR op het maan oppervlak! Vermoedelijk heb je dan wel binnen een vloek en een zucht de FBI, CIA, SEDU, PN en PJ en en en, aan de rand van je bed staan om 3 uur in de nacht. Een pracht van een stunt zou het wel zijn! Fannie merkt wel eens over me op: jij wordt nooit volwassen ;=)
Overwegende dat een schaap bij verkoop minimaal 140E oplevert, dat er dit jaar twee lammeren door de kraaien zijn afgeslacht, vorig jaar ook al een, en dat dit in de toekomst niet anders zal zijn, dan lijkt een investering van een paar honderd euries in een laserverschrikker meer dan gerechtvaardigd. Punt. En wordt vervolgd.

AirBnB

Heel af en toe sta je verbaasd van de service die je van sommige bedrijven krijgt. Zo staan we al een paar jaar ingeschreven bij een boekings-site AirBnB. Een paar weken geleden werd ik door een van de service medewerkers gebeld of we samen niet iets konden doen aan de vermelding van ons B&B. Omdat we het huis ook in totaliteit verhuurden en een appartement hadden vond hij dat er eigenlijk drie vermeldingen nodig waren. Gratis, ook nog. Verder volgden er nog wat hints en tips, en zou hij hier en daar nog wat in de teksten gaan sleutelen. Wat een service! Vorige week merkte ik dat het gedaan was. Dan was het nu mijn beurt om wat foto's toe te voegen en hier en daar nog wat andere dingen aan te passen. Zo gezegd zo gedaan. Fannie kwam nog met de suggestie om als eerste de B&B in het lijstje van drie te krijgen. Nu maar hopen dat er meer gasten via AirBnB bij ons komen. Ook de prijzen even aangepast, blijft een beetje vreemd dat de prijzen op onze site afwijken van die op hun site.

Dekking

Uiteraard is het voor een B&B belangrijk goed gevonden te worden op het web. Een onderdeel daarvan is je in te schrijven bij een aantal boekingssites of andere gespecialiseerde sites. Vanaf het begin af aan waren we daar behoorlijk actief in. Nog steeds schuim ik het internet af op zoek naar mogelijke manieren voor publiciteit.

Uiteraard, voor niets gaat de zon op en tegen elke dienst waar je gebruik van maakt staat een vergoeding, in welke vorm dan ook. Bijkvoorbeeld door een link op je site naar hun site te plaatsen. Dat is vrij normaal. Boekings-sites verdienen hun geld immers door tussen gast en B&B te bemiddelen en boekingen te faciliteren. Dat doen ze ieder op hun eigen manier.

Door de negatieve publiciteit van Bookings dot com kwamen deze vergoedingen in de kijkert te staan, ook al omdat deze laatste geen bed garantie gaf of af kon geven. Sta je daar met je koffers en er is geen bed om in te slapen. Dat is uiteraard vreselijk balen. Die premies werden door de journalist daarom nogal hoog gevonden: 15-20%. Dat zo'n boekingssite daar wel even een heel systeem voor op moet tuigen, met betaalmogelijkheden via credit of bankkaart en, zo blijkt uit mijn contact met AirBnB, ook met adviseurs, daar werd wel erg makkelijk aan voorbijgegaan door de journalist. Zowel gast als B&B betalen voor het gebruik van dit systeem. Over de hoogte zou je nog kunnen discussiëren. Ons voordeel is dat we gasten krijgen die bij ons anders niet direct zouden boeken. OK, het betaalverkeer naar ons toe is niet altijd even consistent. De ene company casseert eerst bij de gast, en betaalt een dag na vertrek ons pas. Bookings.com wil een machtiging op je rekening hebben en haalt zonder jou tussenkomst daar diens vergoeding af. Weer een andere boekingssite stuurt elk kwartaal een rekening. Bij Bookings dot com moet je een incasso machtiging geven, daarmee ben je de eindcontrole kwijt. Bovendien loop je de kans dat als er wat mis gaat, je dat niet op tijd in de gaten hebt. Dit risico was naar ons idee te groot. Voeg daarbij het infame Franse banksysteem en het gedoe over de text van het contract, en het werd voor ons exit B.C. In mijn optiek is het een firma waar je eerst van alles mee moet uitonderhandelen en ook nog talloze telefoontjes van krijgt waarbij de toon steeds (verkoop)agressiever wordt. Dat beviel me al helemaal niet. Het simplistische van AirBnB beviel me daarentegen heel goed. Gewoon geen gezeur of gedoe.
In dat licht zijn we in de afgelopen winter dan ook flink aan het opschonen gegaan ten aanzien van boekingssites en vermeldingen op abonnementen of gratis sites. Er werd in de weging mee genomen hoe de communicatie verliep en of er via die site boekingen geweest waren. Kwamen er alleen mailtjes om toch vooral een betaald abo te nemen en waren er de afgelopen jaren geen boekingen via die site verkregen: exit. Op die wijze ontstond er een duidelijk beeld in de wirwar aan sites en bemiddelaars. Volgens de mensen die het weten kunnen worden de sociale media steeds belangrijker en kan beter daar energie ingestoken worden.

Trapje

trap naar lobby

Het trapje naar de lobby is eindelijk af. Wellicht dat de sensor iets verplaatst moet worden om de mensen eerder op te pakken en het licht dan ook op een eerder moment aan gaat. Moet dat eens met Wim proberen te veranderen. Aan de andere kant zou je ook een soort kastschakelaar aan de deur kunnen maken zodat er een ledlampje gaat branden en de gast niet in de donkere gang stapt. Wellicht is dat voor de andere kamers aan de gang ook een idee. Ook bij kamer 1 treedt het probleem soms op dat de sensor de gast te laat oppikt om het licht aan te doen.

Galerie LMQR

Freek's schilderijen hangen mooi in de lobby. Verschillende gasten hebben al geïnteresseerd geïnformeerd naar de prijs. De spanningsrail boven de tafel is aangevuld met een viertal spotjes die de schilderijen mooi uitlichten. Vooral de rose balletschoenen trekken de aandacht. De acrylverf schilderijtjes in de corridoor trekken echter vaker de aandacht en zijn het eerste waar de gasten een opmerking over maken. Een mooi bruggetje naar de grotere schilderijen in de lobby. Als nu de notabelen van het dorp nog een reactie geven op de uitnodiging voor de vernisage op 31 mei, dan zal het een mooie opening worden van de galerie Le Mouton Qui Rit.

freek / LMQR galerie

freek / LMQR galerie

Metro

Parijs, de stad van het licht, de ondergrondse, de boulevards en de honderden restaurantjes. Een metropool waar het slechts een paar uur in de nacht rustig is. Het staat nog steeds op de lijst om er samen heen te gaan. Dat de fransjes niet stil zitten bewijst wel dat er na jaren weer een nieuwe metrokaart uit komt. De ondergrondse bouwput van Parijs levert weer een paar nieuwe lijnen en stations op. Hier de nieuwe metrokaart van Parijs.

Het dichtbijzijnde metro station voor de NL ambassade is: Saint-François-Xavier. Het is overigens de enige plek waar je je paspoort in LDF nog kunt vernieuwen.

bron: RATP.FR

Bizar

Een van die typisch franse woordjes is “bizar” (uitspreken als: bizaar). Het wordt veelal gebruikt als je je over iets verbaast of iets merkwaardig vindt. Met onze gasten wordt tijdens het diner uiteraard veel gepraat. Het gaat dan over een miriade aan onderwerpen, over de gerechten en de recepten ervan, de ontevredenheid met het bewind (wie er ook maar op dat moment aan het bewind staat), de burocratie en vanzelfsprekend de Franse taal. Zo vertelde ik dat we jaren geleden, als voorbereiding op ons verblijf in Haiti, een lerares Frans hadden. Zij leverde mij (na erg veel aandringen) een lijst met 300 scheldwoorden en had bovendien een stopwoordje, namelijk: Bizar. Dit woord gebruikte ze te pas en te onpas, en dus bleef het bij ons behoorlijk hangen. Toen ik dit aan de gasten vertelde, leek het alsof er een schakelaar omgegooid werd en kwam er een waterval los aan anekdotes en uitdrukkingen. Dikke pret die avond. Ze kwamen ook met het volgende fragment aanzetten:

Als je “comme c'est bizar” uitroept, dan zeg je dus blijkbaar iets heel klassieks. De twee in het fragment zijn beroemde acteurs uit de gouden tijd van de franse cinema: de 30er jaren. Zij waren het die dit gouden zinnetje in zwang brachten. En toegegeven, het werkt gewoon op je lachspieren nadat je die scène een paar keer hebt afgespeeld. Vraag me niet waarom, maar c'est bizar!

HotTub

pijp door het dak

Op dit moment wordt de hottub aangesloten door Scheffers, de NL aannemer waar we veel mee doen. Er moest een nieuwe kachelpijp komen. De pijp die door APT was geleverd paste gewoon niet in elkaar en sloot ook niet aan op de kachel. Op de mijn aangeleverde mail met foto's en dergelijke is niet gereageerd, dus dan maar zo. Met veel gedoe zijn ook de pompen aangesloten. De een moest nog op een blokje hout gezet worden en de ander zwabbert er nog steeds maar een beetje bij. In tweede instantie moeten daar maar langere slangen aangemaakt worden, dan is het maar netjes. De kachel zelf kan zonder andere – langere - slang überhaupt niet aangesloten worden. Zucht.

Volgende week een water toe- en afvoer maken en dan kunnen we, weliswaar met een jaar vertraging, de hottub gaan uittesten. Ik ben benieuwd.

Nu nog de keramiek ovens verplaatsen, de zaak aan de kant maken, aftimmeren en een scheidingswand aanbrengen voor wat privacy van de gasten. Daarna kan er opnieuw een stukje van het project LMQR als gereed gemeld worden.

Taal

bron: npr

Een perfect voorbeeld van communicatie is soms zichtbaar aan de eettafel van Le Mouton Qui Rit. Daar klinken af en toe meer dan 4 talen door elkaar, uiteraard begrijpt niemand alles voor de volle 100%, maar iedereen doet zijn best het gezegde te begrijpen. Niet altijd is iemand aan tafel een tweede taal machtig en kijkt men soms naar ons. Ook wij zijn geen talenwonders omdat we een paar andere talen spreken. Met een beetje handen en voeten werk komen we er dan meestal wel uit. Een servetje is snel gevonden, een plaatje zegt meer dan 1000 woorden. In zo'n sfeer heeft iedereen lak aan je accent of dat je hakkelend om het zout vraagt. We heffen het glas, iedereen is vrolijk en tijdens de zwoele zomeravond is het uitbuiken geblazen aan de rand van het zwembad. Het komt best wel eens voor dat iemand in een voor hem of haar vreemde taal probeert een conversatie aan de gang te houden en zoekend naar woorden per ongeluk dingen zegt die verkeerd opgevat kunnen worden. Zelden zie ik dat men daar boos om wordt of dat er een pijnlijke stilte valt. Dan hoor je bijna onmiddellijk dat er wordt geprobeerd de juiste uitdrukking te vinden en vallen mensen bij. Er wordt veel gelachen om andermans foutjes en er wordt goedmoedig uitgelegd waarom dat zo grappig is. Soms spelen we tongbrekers aan tafel met altijd hilarische taferelen als gevolg. Wat te denken als je iemand dit laat zeggen: "Prachtig-prachtig-Godallemachtig-achthonderd-acht-en-tachtig". De G klank wordt vaak als een K uitgesproken en de NL-taligen lachen zich een kriek. De fransjes kennen er een heleboel van, net als de Engels-taligen, Duits, Spaans... Zeg dít eens, zeg dít eens, klinkt het dan in alle talen. Een kakafonie aan klanken ontstaat en brullend van de lach hangt iedereen achterover. Heimelijk tevreden over diens eigen tongbrekers die niemand kan uitspreken.
Over uitspraak gesproken. Nu zeggen we van de fransjes dat het Engels wat uit hun monden komt errug grappig is, Pink Panter of Allo Allo is het beeld dat dan opkomt. Maar als je dan een 'Ollander op zijn plat Amsterdams om een "plat du jour" hoort vragen of op diens zondagse Frans naar de wijnkaart, dat klinkt óók héél grappig. Wat ook heel grappig klinkt is als de NL minister president Rutte een toespraak houd in het Engels voor de NSS bijeenkomst in den Haag. Klik hier. Of achteraf gezien, grappig is het juiste woord niet. Tenenkrommend is beter. Dat wij toeristen een heftig accent hebben in allerlei talen is normaal. Arrogant genoeg staan we ons voor op onze internationale betrekkingen, het internationale karakter van het kikkerlandje, de ongebreidelde internationale handel en dat we internationaal moeten concurreren om op sommige gebieden tot de wereldtop te behoren of gaan behoren. Mag je dan vragen dat de hoofdvertegenwoordiger van het kikkerlandje een fatsoenlijke uitspraak heeft en dat hij niet allerlei woorden binnensmonds slurt of inslikt? Dat mag denk ik wel. Dan is zelfs het lollige accent van de fransjes nog beter dan dat van een "internationaal" opererende NL minister president. En zie ik in de slot scène niet per ongeluk twee mensen achter hem een beetje smalend grijnslachen? Hoe strak hielden de presidenten van de US en Korea niet hun gezicht in de plooi? De eerste zat gewoon nog een dossier te snellezen tijdens de openingstoespraak ;=)  
OK, je bent nerveus voor een forum van de machtigste piepeltjes ter wereld, maar dan nog. Overigens ook ff andere fragmenten van Rutte opgezocht, en de NSS toespraak is geen incident. Wat uurtjes spraakles zou zijn statuur beslist ten goede komen. Zoiets mag je toch wel vragen van iemand in onze dienst.
En ikke?
Ikke woon ik al zes jaar in LDF, en nog steeds zie ik fransjes subtiel glimlachen als ik mijn mond open doe. Dat accent raak je gewoon never nooit kwijt, hoe goed je je best ook doet. Uit mijn woorden komen doe ik wel, maar dan die verbuigingen, een ramp! Ja elke dag studeer ik er een beetje op. Hetzij door naar het Franse journaal te kijken, een tijdschrift te lezen of zelfs een boekje. Zoiets vat ik altijd op als een taalles, heb aandacht voor de werkwoordsvormen en probeer het verhaal niet te vertalen. Dwing mezelf elke dag minimaal een kwartier echt in het Frans te denken. En laat ook nooit een spraakles aan mijn neus voorbij gaan als er weer een telefoon terrorist belt. Complimentjes zijn dan ook niet van de lucht, maar het kan altijd beter. Als je dan Albert (van oorsprong nederlands) tegenover je hebt zitten en hem door de telefoon een vrachtwagen vol veevoeder hoort verkopen in vloeiend en praktisch accentloos Frans weet je dat het kán. Dat geeft je weer nieuwe aansporing.

Kraaien

bron: wikipedia

Eindelijk ben ik er achter wie of wat de lammeren doodt. Het zijn de kraaien. Deze keer heeft een van de jongste lammeren, Louise genoemd, het gevecht tegen de kraaien verloren. Die vond ik op haar zij liggen in de wei 's morgens vroeg. Fannie kon er niet van slapen van deze ellende. In de wei kon je duidelijke sporen zien dat het niet zonder strijd gegaan is. Heel erg veel balen is dit, want het was een erg lollig lam wat zijn schichtigheid al behoorlijk aan het verliezen was. Ook financieel is het een strop want dit lam gaat geen bijdrage meer leveren aan de operationele kant van de zaak: gras kort houden en aan het einde van de zomer een van de oudere schapen opvolgen.
Wat me aan het denken zette was dat de gaten in de lende van het lam te ver uit elkaar zaten om van de klauw van een roofvogel afkomstig te kunnen zijn. Daarbij herinnerde ik me het “spel” dat er een paar dagen geleden met de lammeren was gespeeld. De kraaien pikten een beetje naar de lammeren die dan wegliepen en een paar meter verderop weer gingen liggen. Dat bleek een bloed serieuze zaak te zijn geweest. Het lam laten wennen aan het pikken zodat het er niet meer van opkijkt en dan met zijn tweeën toeslaan. Bij navraag bleek dat dit vaker gebeurde in de omgeving en dat kraaien daadwerkelijk afgeschoten worden. Kraaien zijn een van de intelligentste vogels, moeilijk anders te bestrijden dan afschieten of ze een doodsangst te bezorgen voor een bepaalde plek.
Om nu elke dag op wacht te gaan zitten daar is gewoon geen tijd voor. Wat moet je doen dan als een kraai in de wei landt? Gauw iemand met een geweer bellen? Daarom denk ik opnieuw aan een technologische oplossing: laser. 

wikia.nocookie.net

Om de kraaien te verblinden zodat ze ff het spoor bijster zijn en dit gebied als de pest gaan mijden. Laser is sowieso een van mijn pret projecten voor de lange termijn. Dit brengt het wel iets meer naar voren. Voor 2 tienen heb je al een 10W laser diode, dan nog wat machinerie als een laser driver (puls) eraan koppelen, een lens ervoor, servo motortjes voor het volgsysteem, een mooi weerbestendig kastje er omheen en een koeling. De besturing kan dan weer aan een raspi met camera overgelaten worden. Software schrijven en hoppa, alles wat in de lucht vliegt tot op 100 meter hoogte en groter is dan een mug krijgt een dot laser puls in diens ogen. Komt zomaar ook weer mijn vliegenzapper projectje om de hoek kijken. Gek hoe alles soms samenvalt.
Het is voor mij uitgemaakte zaak, of die kraaien gaan eraan doordat een jager dat nest aan gort schiet, of dat laser speeltje komt er. Moet er nog even nagedacht worden over als de kraaien op de grond hobbelen om niet de schaapies met de laser straal te raken.