Soirée choux croute

Het etentje met het dorp in de Salle de Fêtes (dorpshuis) was vorige week. Daar kan van gezegd worden dat het een onwerkelijke ervaring is geweest. Ten eerste kwamen Wim en ik een uur te laat omdat de trein een uur later kwam dan geplanned. Echter, op ons was gewacht terwijl we al dachten dat we nog net bij het toetje aan zouden kunnen schuiven. Een zeer prettige verrassing. Snel even handjes schudden, uitleggen waarom we zo laat waren, en hop aan tafel! "De mensen waren al duizelig aan het worden van de honger", merkte Louise op. Die duizeligheid kwam van de prikwijn die men op een lege maag had zitten drinken, de stemming zat er dan ook al behoorlijk in. Om me heen opvallend veel jonge mensen, en net zo opvallend weinig van het "establishment". Meteen schoven we aan en werden we verblijd met een soort prikkelwijn, hop aan de slag.

Diner dansant
"Én", vroeg ze tijdens de gebeurtenis, "hoe vind je het eten?" Toen moest het brein even in de versnelling om daar een schijnbaar positief antwoord op te kunnen geven. Keek nog eens om me heen, vreesde dat er disco zou gaan komen, dat daar het overgrote deel van die 20 euries voor waren en keek toen naar wat er op mijn bord lag. "De omstandigheden genomen, in deze situatie en in dit dorp, waar anders bijna niets georganiseerd wordt, helemaal niet slecht". Blijkbaar was dit de goede knop die ingedrukt werd want er werd wijselijk geknikt.
Voor onze tafelburen had ik echter kunnen zeggen wat ik wilde, die verstonden met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid toch geen NL. Andersom ging dat uiteraard prima. Fijn als je zo'n "geheimtaal" hebt, kun je soms zeggen wat je wilt zonder iemand onbedoeld te kwetsen. Lichaamstaal spreekt echter boekdelen. Van de ons omringende tafelgenoten kon je duidelijk zien dat ze het ook maar zo zo vonden. Het wás ook maar zo zo. Meer kwaliteit dan uit de supermarkt gehaalde spullen haalde dit maaltje niet.
Na de choux croute, soort zuurkool, volgde voldoende kabaal uit de speaker op het platform om de voetjes van de vloer te krijgen. Een soort kermis koopman versierde het ten gehore gebrachte geluid met commentaar en hop, nog een lasershow erbij om het compleet te maken.
Na een salade verscheen er een kaasplankje op tafel. Een verrek goede kaas ook nog wel! Heerlijk. Waarom een salade na een hoofdgerecht kwam was even een punt tussen Louise en mij. Volgens haar was dat heel normaal, volgens mij werd dat in restaurants nooit gedaan. Een punt van nader onderzoek besloten we. Tot mijn stomme verbazing volgde er een heuse polonaise door de zaal. Op bevel ging de menselijke slang heen en weer, terug en vooruit, hossend door de zaal. Dit maakte alles goed. Zelf kon ik niet meedoen omdat ik weer eens met een zere poot zat, des te beter voor het beeld eigenlijk. Want dit beeld zal me lang bijblijven. Zelfs Wim hostte mee! Kun je nagaan! Zoiets maak je alleen in de provincie nog mee. Terug geworpen in de tijd van de 70-er jaren en verder.
Toch hartstikke goed dat een van de drie feestcommissies die dit dorp van 214 inwoners rijk is eens iets organiseerde. Wel nog lekker tussen het kabaal door ff bij kunnen kletsen met Fred en Louise. Al met al een onvergetelijke ervaring.
Om het goed te maken nodigden we ze uit om spare ribs te komen eten bij ons de volgende donderdag. Want een beetje schuldig voelde ik me wel omdat ik hen op deze soirée choux croute attent had gemaakt en zij iets anders er voor op hadden moeten geven. 

Spareribs á la LMQR
Hetgeen geschiedde. Spareribs uit de oven. Drie halve ribbenkasten liggen, ingesmeerd met verschillende marinades, meer dan drie uur bij 120ºC te garen en worden zó boterzacht. Bijna al het vet is er dan uitgesmolten. Beetje patat en wijn erbij, een feest maaltje. Scronch, scronch noemde Louise dit. Kijk maar op de laatste pagina van Asterix en Obelix wat hiermee werd bedoeld.

Spacenter V4

In het kader van afwerking en verfraaiing hebben we voor een prikkie via Fannie's werk twee mooie bureaus kunnen scoren. Uiteraard had ik niet goed gemeten en pasten de nieuwe bureaus natuurlijk niet naast elkaar tussen de trap van kamer 2 en de muur naar de garage. Ruim 20cm te kort om de 2 tafels te kunnen plaatsen. Ook staken de poten er aan de buitenkant uit, weer zoiets merkwaardigs. Die kon je dus nooit aan elkaar schuiven. Als twee rasechte bricoleurs de dimanche (knutselaars) vonden we dat natuurlijk geen enkel punt. Hop een van de onderstellen eraf, even bekeken waar het frame het voordeligste door te slijpen was. Stukje er tussen uit. Waarop Wim met een las apparaat te keer ging. Dat vindt ie leuk om te doen, dus las en soldeer werk laat ik dan aan hem over.

nou ja, het zit tenminste recht aan elkaar

frames aan elkaar geschroefd

Met de zaag een stukje van het bureaublad af en na een stijf uurtje was de tafel 20 cm ingekort. Nog even het geheel in en aan elkaar sleutelen, wat gaten in het blad met de gatenboor voor de snoeren en de tafel van 383 cm is klaar voor gebruik voor space control center V4. Ik geloof dat het weer aansluiten en verplaatsen van de netwerk infrastructuur (kabels, snoeren, router en contact dozen) meer werk was dan die tafel inkorten.

alle kabels en stof van een paar jaar weg ;=)
de groene stopcontacten geven 'schone' gestabiliseerde stroom

Hieronder kun je zien hoe de computerhoek er eerst uit zag, het werd een beetje vol, en kabels begonnen kriskras door het huis te lopen. Steeds meer apparaten kwamen namelijk vanuit NL hierheen.

computerplek V3
bron foto Dinard

Ondertussen is een hoop van die oude meuk opgeruimd en er is wat van gestolen, door je weet wel wie. 
Is dat een opknapbeurt of niet! Ook nog een extra werkplek erbij gekregen zo.

werkplek V4 anno 2013

WVTTK 9

Sta je bij de slager met je mond vol tanden. Schermen met de gouden woorden: "ce truc la" (dat ding daar) helpt dan niet veel om precies dát stukje vlees te krijgen wat jou ligt aan te staren om in de vleespot te gaan. Vreemde kreten zijn het voor mij soms. Vaak afgeleide terminologie die ik niet begrijp. Als dan zo'n fransje tegen je aan staat te ratelen. Soms gooi ik dan de handdoek in de ring en kom dan wel eens met het stukje vlees thuis dat ik nét niet had bedoeld, maar toch maar mee nam omdat de man altijd zo vriendelijk is en je geen zin hebt om twintig keer naar iets te wijzen waarna de man alsnog het verkeerde stukje pakt. Of dat nu opzettelijk gaat of niet, volgens mij ligt het gewoon aan mijn gebrekkige kennis op dat vlak. Via nederlanders.fr kreeg ik een link die in mooie plaatjes een totaal gedemonteerd schaap laat zien. Vol met namen van dat lekkers.

bron: http://universboucherie.com

Dergelijke plaatjes staan er ook van varkens, koeien, zwijnen en meer van dat snoepgoed.

Erg leuk gedaan, en dat verdiend een aanbeveling, bij deze dus.

De bijproducten pagina is nog niet klaar, daar staan dan w.s. de tripes, andouilles, boudons en dergelijke op. De laatsten zijn werkelijk niet te pruimen, daar ga je als Hollander echt bijna van over je nek. De tripes en andouilles kun je na enige training dan nog wel binnen houden. Weer iets nuttigs om uit je hoofd te leren. Toch wel leuk hoor zo'n extra verdieping in de Franse taal. Nu schijnt het demonteren van beesten van land tot land te verschillen en uiteraard ook de termen voor al dat lekkers. Via die site kun je het in drie talen opvragen hoewel de vertalingen volgens de specialisten de rillingen over je rug doen gaan. Zo leer je telkens een beetje van een taal erbij.

Volgende week eens extra goed de etiketjes lezen in de supermarkt, kijken wat ik er dan van bak.

Diner

Volgende week zaterdag is er in het dorpshuis een diner voor het dorp georganiseerd. Er hing zelfs een poster voor bij de bank. Misschien hielp het langs je neus opmerken tegen de burgemeester dat er zo weinig door de twee feestcommissies die het dorp van 214 inwoners rijk is georganiseerd wordt dan toch. Uiteraard was ik niet de enige die daarover een opmerking had. Voor 2 tienen een compleet diner is niet slecht. In ieder geval neem je dan deel aan een dorpsactiviteit en ook dat is nodig. In een klein dorp van 214 mensen kun je je nu eenmaal niet verstoppen. Uiteraard wordt het allemaal nauwkeurig gerapporteerd.

Leboncoin

Via het Franse equivalent van marktplaats.nl: leboncoin.fr dacht ik goedkoper uit te zijn door via een normaal lijkende toko 2 zware batterijen voor de ups te bestellen. Als bij intuïtie toch maar niet via leboncoin maar via ebay.fr bij de zelfde toko besteld. Je kan dan namelijk via PayPayl betalen en daarmee heb je ook een geld terug garantie. Ja hoor! Waar de batterijen gebleven zijn weet ik niet, ook al werd er via het tracking systeem aangegeven dat ze geleverd waren. Die zullen door een ongeduldige chauffeur ws gewoon voor de deur gezet zijn en dat is niet veilig voor de grijpgrage vingers van de hier schuin tegenover wonende sujetten. In ieder geval ik heb ze nooit gezien. Dat de artikelen niet geleverd zijn is bij PP aangegeven en na enig heen en weer mailen krijg ik zowaar mijn geld terug. Er werd ook niet moeilijk over gedaan vanuit PP's kant. Wat ik uit de correspondentie begrijp is dat de verkoper gewoon niet heeft gereageerd op het verzoek tot opklaring van de vermiste batterijen. Communiceren via het internet is nog steeds heel moeilijk voor de Franse commercie. PayPal reageerde hierop door het geld terug te gaan boeken. Kijk dat is dan weer een mooie meevaller.

Nu moeten er nog steeds nieuwe batterijen komen, dat dan wel weer. Gewoon twee 12V batterijen van rond de 70Ah moeten toch niet zo moeilijk voor een fatsoenlijke prijs te scoren zijn denk je dan. "Haal ze dan bij de Brico", zegt er eentje. Sûrement, maar daar waren ze wel drie tientjes per stuk duurder dan via het internet! Nou ja, gewoon opnieuw proberen.
Ook vier nieuwe keukenstoelen gescoord, nu wel via marktplaats.nl. Die zijn rechtstreeks bij de verkoper opgehaald, dat ging vrij soepel. De houten stapel stoeltjes kunnen mooi op reserve voor als er eens een grote groep komt. Zo wordt de B&B steeds een beetje beter aangekleed.

Kookboeken

picture:750g.com

Van diverse vrienden en kennissen krijg ik kookboeken aangeboden. Geweldig! En warempel, vanochtend kwam BP ook nog aangehobbeld met een dikke zak kookboeken. Een boekje Les Meilleures Recettes de Régions de France - de beste recepten uit de franse regio`s verdient speciale aandacht. Waarom? Het sluit mooi aan bij mijn bestudering van de middeleeuwse keuken van Frankrijk. Die recepten lijken me namelijk behoorlijk authentiek te zijn.
Toevallig zag ik op het franse journaal ook een item over de lokale keuken. En volgens de journalist is dat ook een beetje de trend aan het worden. Terug naar de oorsprong. Een mooi item op het journaal. Daarin werd een restaurant getoond in de Limoge, een departement beetje links in centraal Frankrijk. De kok specialiseerde zich zelfs in de produits du terroir - streek producten. En de klanten maar klagen, oh oh oh wat een calorieën, maar erg lekker. En hap, ging er weer een brok van die paté de pomme de terre - aardappeltaart - in dat ronde smullende gezicht. Tuurlijk je kunt overal lardons - spekkies - indouwen, en creme fraiche en fois gras en…
Zelf denk ik dat het juist de kunst is om er geen vette hap van te maken. Verbazend genoeg mag je deze aardappeltaart als een entree zien. Krijg je ook maar een klein puntje van op je bordje, zag ik, da`s ook weer zo. Het moet de eetlust opwekken, een entree, niet bederven.
Gekte er een aan de bar, dat ie nu alvast maar een bodempje legde voor vanavond. En passant lieten ze nog wat gerechten zien die de maaltijd completeerden. Dan heb je tot de volgende morgen toch geen trek meer?

KLASSIEK
Zo langzamerhand begint het me te dagen hoe een klassieke franse eetdag er uit ziet:

• In alle vroegte ontbijt je met een stukkie brood en een plas koffie in een kom, al of niet met (veel)melk en suiker
• Om tien uur heb je dan een stuk(je) brood - fiselle / baguette - met ham of zoet erop, vaak een stukje fruit, een kop koffie, melk, of koude chocolademelk - een of ander oplosgoedje. Of zelfs een croissant. Van gasten begreep ik dat die croissant er vaak alleen op de zondag is - te veel vet.
• Omstreeks 12 uur hét Midi. Dan eet je een repas met alles erop en eraan.

Dat bestaat uit een entree (paté, hors d`oeuvre, soepje o.i.d.),

een plat - hoofdschotel- stukkie vlees met iets als pasta, aardappelen of een ander vulmiddel

een entremet, bijvoorbeeld een salade. De salade kan ook als entree gelden

een dessert iets zoets als pudding, ijs etc of kaas, of koffie met soms een bonbon. Als je het dan chique wilt doen kun je dat dessert ook nog uitsmeren over verschillende gangen.

Na het midi volgt dan in de nog redelijk relaxte kringen een uiltje knappen. Dat komt er tegenwoordig niet veel meer van. Volgens een onderzoek van Le Monde schijnen mensen steeds meer snel iets te pakken als een sandwich en dat achter hun buro op te eten. Of de pauze is vaak niet langer dan een halfuur, dan doe je de luiken ook niet ff snel meer dicht.

• Dan rond 4-5 uur een snack, meestal iets kleins een croque monsieur, een stuk fruit, wat noten, petits fours, een koekje of zo en iets te drinken. Water, thee, koffie, limo…
• Aansluitend neemt men in bepaalde kringen dan een soort aperatief 5-6 uur. Dan wordt of de snack overgeslagen en/of men knabbelt wat noten tijdens de apéro.
• Rond 8 uur gaat men voor het diner, dat tijdstip varieert sterk. Het moderne drukke arbeidsleven, steeds langere werkdagen, en dergelijke dwingen soms dat tijdstip te verleggen. Meestal naar voren. Het diner in de avond is lichter dan het Midi. Hier beperkt men zich tot een koud en of warm gerecht en een salade, meestal brood erbij. Dat kan dan afgetopt worden met een licht dessert. Iets als yoghurt, een flan, of stukje kaas. 
• Souper. Hà, het beruchte Souper. Dat kan plaats vinden vanaf 11 uur. Dat wordt alleen in zeer gegoede kringen nog gedaan of eigenlijk alleen nog maar bij dinner parties of feesten. Hoe zo`n souper exact in elkaar zit moet ik nog uitzoeken.

Als je dit dan leest denk je meteen dat al die Fransen moddervet moeten zijn. Niet dus. Volgens datzelfde onderzoek in le Monde, is het geheim om niet tussendoor even een graai in de koelkast te doen. En matig te eten als je de hele dag op die manier gevoederd wordt.  Echter, wees eerlijk denk ik dan. Welk urbaan / modern gezin kan zich al die tijd voor al die maaltijden nog veroorloven. Niet te denken aan de pegeltjes. In werkelijkheid zal zich dat natuurlijk op veel bescheidener schaal afspelen. Bovendien kunnen gewoonten, tijdstippen, en samenstellingen van zo`n eetdag per streek en sociale laag natuurlijk anders zijn. Op het platteland leeft men nog wel richting dat patroon. Ook dat is echter aan het veranderen lees ik. Het boven geschilderde scenario is toch wel erg luxe, ook wat tijd betreft. 

BP 

foto:jrhoeve

Zo had BP wel een punt toen hij zei dat meestal dat apéro alleen nog maar vrijdag ingenomen werd. "Dan zetten we het op een zuipen omdat de rest van het weekeinde er dan nog aankomt", zei ie. "Door de week is men erg matig met drinken." Nou als er één iets over drinken kan vertellen dan is het BP wel. Als die kerel eens een keer niet een kegel uit zijn gezicht heeft hangen is dat iets zeer bijzonders. Na het aanbieden van de boekjes ontspon zich wel weer een gesprek over eten natuurlijk. Koken kan hij als de beste. En ben geneigd daar wel enig geloof aan te hechten. Als we het over recepten hebben dan weet ie zijn weetje wel. Het is een scharrelaar, die zo links en rechts wat `regelt` of "recupereert', zoals hij het dan zo zegt. Recht voor zijn raap zeg ik dan "gejat dus", en daar is ie dan niet eens verbolgen over. "Die is toch gek, dien `Ollander`" zie je hem altijd denken. Meestal geeft ie dat stelen nog wel toe, en is er nog trots op ook! Rare kwibus. En steevast komt er dan achter aan: "Maar bij u ben ik absoluut te vertrouwen hoor, mijnheer Robat!" Hu, mijnheer Robat. "Kontkruiper", denk ìk dan weer.
Maar volgens zijn eigen zeggen kookt ie ook graag, en goed. Dat wil ik graag wel eens proeven, zonder meer, laat ik blijken. Vervolgens had ie nog hert en zwijn in de aanbieding, of ik belangstelling had. "Ach doe maar een paar kilo" zei ik. "Ben niet zo gek op wild maar Fannie kan daar vast wel iets lekkers uit maken denk ik."

WINTERPOT
In deze regio zijn er eigenlijk drie gerechten die de winterpot vormen. Althans de traditionele gerechten.

Natuurlijk de Choux Croute.

Laagjes zuurkool afgewisseld met laagjes uien, plakken worst, gerookt spek, penen. Wat al niet, en in allerlei varianten. 

Dan de Boeuf Bourguignon.

Draadjesvlees met gerookt spek, wortels, knoflook, uien en champignons. Daar leeg je nog een fles wijn in, paar uurtjes pruttelen, heerlijk. 

Als klapper, de Pot Au Feu.

Een soort stevige soep met kool, kruiden, stuk vlees, aardappels, en penen. Daarvan bestaan, heb ik begrepen, net zoveel varianten als inwoners van Frankrijk van. De BB en CC idem. 

Zo, dat was mijn wekelijkse blurp wel weer over eten.