ZoDan!

Vakantie

Ondertussen zijn we even op vakantie geweest en nou ja, voornamelijk dingen inslaan, kopen doen en lekkers halen. Het meeste betere van deze aarde is nartuurlijk allang verdwenen in onze magen. Fannie is zich te buiten gegaan aan drop, ik aan de echte hollandse melk en Qubit en Floppy aan wat het waterland aan blik en zaad offreerde. Tijd is dan altijd weer te kort om mensen te gaan zien, visites en zo. Je staat er altijd weer van te kijken hoeveel tijd zelfs de envoudigste dingen in beslag nemen. Neem nu zo'n tube crême voor mijn lief haar gezicht. Tot aan drie apotheken moesten we aflopen, en nòg niet kunnen krijgen hè! Dus suggereerde ik het goedje maar via de Webz te bestellen. Nog goeiekoper ook en gewoon een week later in huis, thuis in je mailbox. Da's toch wat. De winkels gaan het écht afleggen tegen de websjops als ze niet snel het roer omgooien.
Een van die dingen die we wilden hebben zijn fietsen met trap ondersteuning en de eerste rondjes in het dorp zijn al gemaakt, het bevalt prima. Zo gaan we in de winter niet al te veel voor de kachel bivakeren en kom je nog een beetje in beweging.

Winter

De klussen om de komende winter behaaglijk door te komen zijn ook weer opgepakt. Hout verslepen is wel de hoofdbezigheid geworden. Dat in hapklare stukken te zagen samen met P. en dan netjes stapelen in de stallen. Elke week een paar kuub en we komen de winter wel door. Nu nog die vermaledijde zaagmachine met blad van 70cm gerepareerd krijgen en dan ben ik er weer helemaal klaar voor.
Vóór we op vakantie gingen heb ik samen met Lyn het plafond te pakken genomen: kieren dicht kitten, verven en hier en daar een dingetje vastzetten. Althans de onderste helft. Er is wat acrobatiek nodig voor de bovenste helft dus dat komt dan als de stelling weer opgezet wordt verderop in de winter. Dat plafond hing mij al jaren uit te lachen: verf mij, kit mij... Nu nadert het diens voltooiing en het is een stuk opgeknapt. Kwestie van prioriteiten geweest, dat dan wel weer.

Proces kachel, bijna...

Dan nu nog dit! Het mag een klein wondertje heten. Eindelijk, eindelijk ben ik er uitgekomen hoe en wat er met de kachel in onze studio moet gebeuren. Jaren lang had het een high tech uitstraling, nou ja geen omkasting of zo, gewoon het naakte staal. Dat daarmee ook een stuk van het rendement verloren ging, ok. Die kachel heeft sowieso een dikke overcapaciteit, dus daar had ik eigenlijk geen probleem mee. Maar mijn schatje wilde meer dan voor de kachel te moeten kruipen om het warm te krijgen. Dat zette een trits van dingen in beweging ter verbetering. De ventilator was al in het voorjaar door Frank boven de kachel gemonteerd en dat hielp zoveel met het versrpeiden van de warme dat me dat de impuls heeft gegeven om meer knopen door te hakken. Dan maar niet het meest mooie ontwerp en misschien niet de allerbeste oplossing, maar hop er moest wat gebeuren. Na een telefoontje met de dealer en de documentatie bij uitzondering eens bestuderend gaf me dat het laatste zetje. Zo en zo, dit moest te doen zijn. Uiteraard hielp de "zachte" druk van mijn schatje een beetje mee een besluit te nemen.
Er lopen nu 3 pijpen van 100 mm vanuit de garage naar de inlaat van de kachel, ben je zomaar 12 meter pijp aan kwijt ;=). Alles is netjes weggewerkt in een koof. Na aansluiting bleek er geen straffe wind meer langs de voeten te waaien. Dat was een. Volgende. Brandwerende gipsplaten stevig gevuld met glasvezel zijn gebruikt voor de ombouw van de kachel en de roosters zijn verbonden met de convectie kanalen. Dat laatste draagt behoorlijk bij aan het rendement van de kachel zei de dealer. Resteert nog een laagje stucwerk door Frank waarna dat deelproject een vinkje zal krijgen. Heel langzaam raakt onze studio afgewerkt.
Nu ja, de komende winter staat gewoon in het kader van afwerking van van alles en nog wat

10.000.000!

In le Mouton Qui Rit draaien voor de dagelijkse besturing van allerlei dingen een 7-tal RaspberryPi's mini computertjes. Je hoeft daar maar een muis, keyboard en monitor op aan te sluiten en je bent in business. Een kleine 8 watt heeft dit min computertje nodig. Om het een en ander te kunnen bekijken en managen zou je eigenlijk ook 7 monitoren, muizen en toetsenborden daar op aan moeten sluiten. Dat kon niet de bedoeling zijn. Gelukkig bestaat daar een simpele truuk voor zodat je zonder toetsenborden en zo via je al met toetsenbord en monitor voorziene PC de zaak via je netwerkje kan bekijken en beheren. Nee, snelheid moet je niet verwachten van dit soort mini's, geheugen is net genoeg en schijfruimte op het SD kaartje is natuurlijk beperkt. Zo is dit nu eenmaal ontworpen voor de doelgroep beginnende computeraars. De Raspi is echter onbeperkt uitbreidbaar. Je kunt er alles en zijn moer aan vastknopen. Opslaan van de meetgegevens van de SolarFarm gebeurd dus op een SSD schijfje, plek zat ineens!

alles en zijn moer aan elkaar geknoopt

Staat de RaspberryPi op zich zelf? Echt niet! Ze waren ook niet de eerste met een systeem op een chip (SoC). Echter goed voorbeeld doet goed volgen. Op dit moment bestaan er ruim een tiental vergelijkbare machientjes die hetzelfde doen: BananaPi, Arduino, DPT, OrangePi... Wat ze gemeen hebben is de relatief lage prijs en de gratis software. Dat voor de SolarFarm van LMQR is gekozen voor de Raspi is toeval. Op het moment voor het kiezen van een besturingssysteem voor de SolarFarm kwam de Raspi op de markt en leek de beste keuze voor de klus en is dat nog steeds. Het lijkt echt dat de glorietijd van de C64 of Sinclair herleeft. Maar dan natuurlijk anders, ontwikkelingen op electronica gebied hebben gelukkig niet stil gestaan.

Dat er nu een netwerk van Raspi's in en om het huis is ontstaan was eigenlijk ook niet de bedoeling ;=) Iets met "bloed kroop waar het niet gaan kon". Ondermeer staat nu een kleine parallel computer in de stijgers, samengesteld uit 8 Raspi's. Gebeurd er iets met camera's en worden deze herfst de boilers op het RaspiNet aangesloten. Als in de agenda staat dat er gasten komen zal in de zomer automatisch de boiler aan gaan. En blijven uit als er een dag geen gasten zullen zijn. Spaart weer een hoop stroom uit en verhindert dan ook dat boilers toch uitstaan als er gasten arriveren. Dat wordt soms vergeten en dan is er gen warm douche water. Je kan zelfs met de z.g. jour rouge (52c / kW) rekening houden in het programma. Het gemak dient de mens nietwaar?

infrastructuur 3e generatie RaspiNet SolarFarm

De prijs en opbouw van de RaspberryPi maakt dat het een van de meest interessante en laagdrempelige van al die kleine computertjes blijft. Sterker nog in vier jaar tijds zijn er ruim 10 miljoen van verkocht en stijgen de verkopen nog steeds exponentieel. Dat zegt genoeg. Voor ruim 150 euries heb je al een leuk beginners setje - scherm, en zo inbegrepen. Er zijn zelfs bedrijven die aan het omschakelen zijn naar Raspi's i.p.v. PC's. Afijn, genoeg evangelie nu. Aan de slag maar weer.

Choses

Dingen. Zo van die dingen die passeren.

THOCP
Het History of Computing Project bestaat over een paar weken 15 jaar. Daar ga ik een special aan wijden. Niemand die dat interesseert natuurlijk maar goed. Voor eigen vermaak dan maar. Het project is oorspronkelik begonnen als voorlichting voor een groepje dames van UNDP experts in 1985 op Trinidad and Tobago. Zij vroegen zich namelijk tijdens de les over tekstverwerking af wie de computer nu eigenlijk had uitgevonden. Dat wist ik toen niet en zocht het op. Dat verhaal werd steeds uitgebreider en paste op een gegeven moment niet meer op een floppie. Uitdraaien was ook niet meer te doen waarna het verhaal in 1986 electronisch gepubliceerd werd op een BBS. Eind 90-er jaren werd het project stuk serieuzer en waren er redacteuren, een tiental informanten en +100k lezers per maand. In 2002 verscheen de eerste officiële CD met grosso modo de inhoud van de site plus wat extra's. Twee jaar later is zelfs een poster geroduceerd met een soort tijdlijn van de ontwikkelingen op computer gebied, waarvan zelfs 4 drukken zijn verschenen! Door mijn verhuizing naar LDF in 2008 kwam het project bijna stil te liggen. Het aantal lezers daalde daarom sterk, mede omdat de informatie via 10-tallen andere bronnen beschikbaar kwam.
De verbouwingen en dergelijke zijn eigenlijk wel voorbij en lijkt het tijd om een nieuwe start te maken. Sinds de eerste voorlichting aan de UNDP dames is er meer dan 30 jaar onderzoek verstreken. Dat is de afgelopen jaren natuurlijk wél gewoon doorgegaan. Toen Wim met de idee kwam om de site ook voor mobiele apparaten geschikt te maken stond mijn besluit vast om dit jaar het project weer nieuw leven in te blazen. Tot over een paar weken met de special.

Winter
Zoals bekend hebben we de SolarFarm de afgelopen herfst met 50% buizen uitgebreid. Dat zou een verhoging van de temperatuur moeten geven tot 15 graden gemiddeld in huis. Volgens de berekeningen van de ingenieur uit Wageningen dan. Als de zon vol op de collectoren staat naderen de temps inderdaad die magische grens in huis. Maar, in de winter blijft de zon hier regelmatig een paar dagen weg. De berekeningen waren volgens mij ook iets té optimistisch. Op het weertyp hier kun je moeilijk op dimensioneren. Of je zet zwar over capaciteit neer en moet je 3/4 van je zonverwarming in de zomer uit willen schakelen. Of je kiest een middenweg. Ter vergelijking, 600km zuidelijker, zo op de hoogte van Bordeaux, zijn er een kleine +1000 zonuren, scheelt een hoop. We hebben dus voor de middenweg gekozen en stoken daarom in de winter maar wat vaker bij. Mijn schatje geniet in ieder geval van de vlammetjes in de open haard.

Het eerste jaar is het afzien geweest hier en lag ik in een onverwarmde slaapkamer onder een dubbel dekbed met verkleumde klauwtjes het telefoontje vast te houden om met mijn schatje te babbelen. Die had wél dat magische knopje thuis: de thermostaat. Ontberingen waren dat gewoon omdat de kwaliteit van het brandhout nu niet je dát was. Erg warm was het dus niet te krijgen en stookte ik met gemak 70m3 hout weg in die winter. Toen een paar jaar later de zonneverwarming voor het zwembad een succes bleek te zijn viel het muntje. In de winter van 2010 is de SolarFarm aangesloten op de CV in het winter atelier, meer dan 22 graden scoorde dat. Het jaar daarop volgde de rest van het huis. Resultaat? Vóór de zonneverwarming zakte de temperaturen in de winter richting de 4 graden in de onverwarmde delen van het huis. Uiteraard zat er antivries in de CV dus voor barstende leidingen was ik niet zo bang. Na de aansluiting op de SolarFarm bleef de temperatuur ten minste overal op 10 graden. Het verhaal werd tot eind 2012 met de hand geschakeld, Echter naarmate het schakelpaneel meer functionaliteit kreeg ontstond de behoefte aan automatisering. Als je vergat iets om te schakelen knalden met gemak de slangen kapot en kon je met een bahco en een schaar de zaak  gaan repareren. Er kwam dan stoom uit de pijpen! Na veel wikken en wegen werd er uiteindelijk voor de Raspberry Pi gekozen. Die bleek op dat moment het meest flexibel te zijn voor het aan elkaar knopen van kleppen, relais, sensoren en meer van dat speelgoed.
Al snel ging het daarmee van kwaad tot erger en loopt het hele schakelprocess nu 100% automatisch. We kunnen zelfs via het interwebs (zie: solarfarm punt duckdns punt org) de situatie in de gaten houden. Krijg ik van bijna elke calamiteit een mailtje en een dagelijks rapport van wat de SF er de vorige dag van heeft gebakken.

Domotica
In de vier jaar dat we met die besturing bezig zijn kwamen ook steeds meer dingen in de vorm van modules op de markt die voorheen alleen voor professionals beschikbaar waren. Het wordt je nu ook wel erg makkelijk gemaakt. Je koopt wat van die modulen via eBay in China (dan een 10e van de prijs). Prikt dat met een paar draadjes op een z.g. breadboard aan elkaar,  beetje programmeren en hoppa! Zomaar de luchtdruk, luchtvochtigheid en lichtsterkte op je monitor.

Als dat dan zo makkelijk gaat ga je nadenken over allerlei ander speulgoed. 't Zou zo maar leuk zou zijn een klein robot achtig karretje rond te hebben knarren met een camera erop, zou je zoiets ook achter de schapies aan kunnen sturen? Ga je denken aan rookmelders omdat dat nu eenmaal wettelijk verplicht is. Die pasklare commerciële dingen gaan immers om de haverklap stuk net als die 3 tienen die die dingen kosten. Ook leuk, detectoren om te signaleren dat de schapies in de stal lopen (gaat camera aan), een elektronisch kattenluikje voor Qubit zou ook wel leuk zijn, druk sensoren om te meten hoeveel hooi de schapies vreten, Ph meter voor je zwembad, temperatuur meten van het rookkanaal, variabele toeren sturing voor de zwembadfilter motor (gereed 2015), bewatering en verlichting voor de tuin, om maar eens wat te noemen.
Uit pure blijdschap daarover ben ik ook maar weer begonnen met parallel computing. Een projectje dat 15 jaar geleden is stopgezet vanwege tijdgebrek. Nu, met die raspi's, is de verleiding gewoon té groot geworden en de hobby is vorig jaar weer opgepakt. Vandaag kreeg ik de laatste twee modules per post uit .cn en staat RPar 2 alweer op stapel. Nut daarvan? Nul komma nul, maar wel weer een hoop lol en het houdt je brein scherp. Door de betrekkelijk lage prijs van de Raspi's (35$ / st) kost je het ook nog geen arm en been om een 8 node cluster op te zetten.Uiteraard wordt er wel iets leuks bedacht om mee te doen, wees gerust.
 
Kijk en dan zit er opeens een hardnekkig foutje in een van m'n programmaatjes en staat het uitbouwen van wat dan ook weer ff stil totdat ook dat laatste bitje weer goed staat. Druppelsgewijs blijven de onderdelen uit .cn aankomen, dat dan wel weer.

Oh ja er staat domotica als kopje. Fannie vroeg me of er niet op wat meer plekken het licht automatisch aan kon gaan. Natuurlijk kon dat. Meteen maar weer eens het net rondgestruind of er ook niet een schakelingetje te bouwen was om het licht niet ineens op 100% sterkte te hebben maar gedimd aan en uit te zetten. Prettiger voor de oogjes. Oh, en als je de keuken binnenkomt 's nachts waarom ook niet zoiets maar dan met een licht slang, of zo. Zou je dat ook nog eens stemgestuurd kunnen maken, wel?  De tuinverlichting ook al iets wat al een paar jaar op het lijstje staat. De daglichtmeter is bijna in elkaar gesoldeerd in een van een oude schemerschakelaar gesloopte behuizing, daar kan dan weer de verlichting mee getriggerd worden. Wat te zeggen van een intercom met video voor mensen die aan de deur staan, een HAL 2000 model lijkt me errug cool. Gezien op de interwebs. De lijst met knutsel dingetjes voor het gemak in huis kan zomaar heel erg lang worden. Goed, alles een voor een dan komt de rest van zelf ;=)

Laatste loodjes

Dat niet alles van een leien dakje liep de laatste paar weken kun je wel merken aan het aantal gepubliceerde blogs.

Een van die dingen die nu al voor een vierde keer gedaan zijn is het afwerken met cement en op (waterpas) niveau brengen van het nieuwe trappetje bij de lobby. Gedoe! Op de een of andere manier wilde dat maar niet lukken. Zo stapte een gast onverwachts pardoes in het net aangebrachte cement. De waarschuwing bestierf op mijn lippen, te laat! Dan maar voor de derde keer het net niet gedroogde cement er af geschraapt en beloof je je zelf de volgende dag opnieuw te beginnen. Om moedeloos van te worden. Dit keer zou het met sneldrogend kant en klaar spul gaan, hoefde op 25 kg maar 3 liter water bij. Volgens het etiket zou het tussen de 2 en 3 uur hard zijn. Nou, de volgende ochtend was de handel toch echt niet hard en brokkelde bij mijn voorzichtig proberen het toch bij de randjes af. Waardeloos spul. Komt van de Brico, op zich zegt dat misschien niets maar ik had toch die paar euro meer moeten uitgeven bij de BigMat. Daar hebben ze door de bank genomen iets betere waren waar je in de meeste gevallen vanuit kan gaan dat het goedje werkt als aangegeven. Goedkoop is duurkoop? Cement is toch cement, wat kun je daar nu aan verklooien? Van alles dus.

Afijn, deze laatste keer gaf als bonus het beste resultaat; übung macht den Meister ;=) Na vier dagen was de zaak droog genoeg om de tegels erop te plakken. Met het restant lijm van de douche van kamer 5 lukte dat wonderbaarlijk goed. Nu nog een goed idee krijgen van de aanhechting met de vloer van de lobby. Wellicht een beetje kleurstof in het voegsel of gewoon puur cement, mooi glad. Betonverf was ook een idee dat gister naar boven borrelde.

Over ideeën krijgen

De laatste serie huisjes staan me, nu ze bisquit gebakken zijn, nog steeds ongeglazuurd toe te lachen. Het dilemma is: welke kleuren gaan erop en hoe. Neem een verkeerde kleur, of breng een verkeerd accent aan en al het werk is waardeloos geworden. Dillemma's!

Af en toe vertel ik onze gasten wel eens, om dat te illustreren, dat er in ieder stadium (vormgeving – drogen – bisquit bak – glazuren – glazuur bakken – afkoelen) je werkstuk op verschillende wijzen verpest zo niet vernietigd kan worden. Nog nooit had ik zoveel aarzeling iets in een glazuur te zetten. Aan de andere kant kun je ook met het kiezen van een geschikt glazuur een werkstuk verbeteren, net zo makkelijk. Je kunt vervreemding toepassen, accenten leggen, of juist door het hele stuk dezelfde glazuur te geven de gebreken die je zelf ziet juist op laten gaan in het geheel, zodat het toch weer een leuk ding voor op tafel wordt. In het minste geval kun je soms ook beter besluiten een huisje maar in de ton te mikken: het is niks, wordt niks en zal ook nooit wat worden. Aan de andere kant: niet geschoten is altijd mis. Bijna altijd laat ik daarom een in mijn ogen mislukt werkstuk toch het hele proces meelopen, al ware het maar om een nieuw glazuur uit te proberen, of een techniek te testen.

Een paar dagen geleden kwamen Yvette en Willem aanwaaien. Fannie vroeg hén maar eens om advies, kijk dan pak je natuurlijk meteen een potloodje om notities te maken. Een mooi idee werd er geopperd. Weer een stap verder, nog drie te gaan voordat de fik erin kan.

Aanwaaiers

Van de week klopten vader en zoon aan de deur, fietsers! De eerste “aanwaaiers” waarvan je weet dat er nog een heel aantal zullen volgen in dit voorseizoen. De volgende ochtend bleken de twee zich een klein beetje verrekend te hebben in hun planning om Dijon nog op tijd voor hun aansluitend vervoer te bereiken. Flexibel als een looien deur als we zijn bracht ik ze de volgende ochtend, op hun verzoek, dat wel, een stuk verder naar Port sur Saône. Iets meer dan 30km verderop. Daarmee zouden ze het net gaan redden om de volgende dag rond het middaguur in Dijon op eigen spierkracht aan te komen.

Toch wel grappig. Bij het starten van Le Mouton Qui Rit dachten we voornamelijk motorrijders aan te trekken. De omgeving was immers bij uitstek geschikt om op de brommer rond te krassen en in gezapig tempo de dorpjes en landschappen te bekijken. Het zijn uiteindelijk de fietsers geworden die ons een goede uitvalsbasis voor tochten in de omgeving blijken te vinden. Het gebied is namelijk minder heuvelachtig dan de Vogezen of de Elzas, en net voldoende geaccidenteerd om toch nog een klein beetje sportief te kunnen rijden.

De mannen van IRAP veegden elke avond zo'n beetje ruim honderd km over de lokale wegen na hun werktijd. Om de gedachten weer op een rijtje te krijgen vertelden ze, want die sessies in het hospitaal waren nogal intensief.

De paasdagen hadden we vier gezinnen hier, waarvan de heren de omgeving af wilden fietsen. Die bekende rit “les Trois Ballons” zijn voor de beetje gevorderde fietser een geliefd doel om te rijden. De hoogste berg is 1200 meter. De dames gingen wandelen en shoppen. Om het af te toppen reden de heren een deel van de weg terug naar huis op de fiets. Ze zouden 80 KM verderop opgepikt worden door de volgwagens. Kijk, dat is een mooie manier om je paasweekeinde te besluiten. Alleen jammer dat het een beetje miezerde vanochtend. De volgende grotere groep is dan voor de Trois Ballons rit op 14 juni. Tussendoor verwachten we dan fietsers die van NL of BE richting Compostella, Barcelona of Milaan gaan fietsen. Dat is een tocht van rond de 1700 km en beschreven in het boekske van Benjaminse. Bij toeval ligt ons B&B precies op de oostelijke route. Sommige fietsers doen die barre tocht helemaal alleen, anderen doen hem in ploegjes en af en toe in etappes: ieder jaar een stuk.

Sinds vorig jaar hebben we ons aangemeld als depot voor fietsers van de firma Soetens. Via hen kunnen de fietsen hier gebracht of gehaald worden incluis de bagage. Dat leek ons een goede aanvulling op ons service pakket. Zo kun je bijvoorbeeld hierheen treinen en vanuit le Mouton de tocht voortzetten. Een stuk verderop, bijv. in Cluny, Gerona of eerder, wordt de fiets dan weer opgehaald. Commentaren die ik op het net las zijn positief over de dienstverlening van Soetens.

Ondertussen

Stukje bij beetje raakt het terrein weer aan de kant. De graafwerkzaamheden van de herfst hebben nogal wat sporen achter gelaten. Palen met klonten cement eraan, heuveltjes overgebleven grond, dingen die door de gravert her en der zijn blijven liggen... Bij de laatste storm is het dakje van het pomphuisje beschadigd geraakt, stukken dakpan liggen helemaal tot in de wei. Kortom, de grote schoonmaak gaat verder. Het zwembad is ineens groen geworden door het warme weer van de laatste weken, ook daar maar weer mee aan de gang om met mei de handel op de solar farm aan te kunnen gaan sluiten. Bij toeval liep ik in de hypermarché de Badmuts tegen het lijf. Meteen maar om een offerte gevraagd voor een UV lamp voor het bad en een regelbare motor. Nu schijnt hij het nogal druk te hebben, naar eigen zeggen, maar volgende week zou ie ff langskomen. Dat zal wel een paar keer bellen kosten voordat dat werkelijkheid is geworden.

Wel zijn bijna alle onderdelen voor aanvullende projecten met de Raspi computertjes binnen. Het wachten is nog op de 300m klos netwerkkabel en stekers. Dan kunnen weer dingen aan elkaar geknoopt worden. Iets wat zeker een hinder is geworden, is dat we de deurbel niet horen als we boven aan de gang zijn. Nu kun je die bel verplaatsen naar waar de CV kachel staat, en dat gaat ook gebeuren, maar dan nog hoor je in het atelier niks. Dus waarom niet iets met de raspi's doen die door het hele huis (gaan) hangen. Er is een soort (zenuw)netwerk aan het ontstaan waaraan beveiligingscamera's, bewegingssensoren, zelfs een weegschaal (voor het verbruikte hout), temperatuuropnemers, allerlei andere soorten alarmen, een camera om de schapies op afstand in de gaten te kunnen houden en ga zo maar door. Op dit moment sturen we met twee Raspi's de CV kachel en de solar farm er mee aan. Binnenkort komt er bij het pomphuisje nog een nieuwe sterkere WiFi zender incluis uiteraard een raspi voor het weer station met camera om de schapen te observeren. Er zijn nog zoveel andere dingen die gemeten en geregistreerd kunnen worden... Tuurlijk, er zit hier voornamelijk (heel veel) puur hobbyisme bij. Je doet dit soort dingen gewoon omdat het kan. Aan de andere kant is het toch prettig voor de gasten die aanbellen dat er iemand bij de deur staat om ze om ze te verwelkomen, en niet dat ze eerst met hun mobieltje moeten bellen om Le Mouton in te kunnen. Dat geeft geen goede indruk.

Op zich is dat ook nog weer een idee, met je telefoon naar binnen kunnen ;=) De lijst met projectjes wordt steeds langer. Geloof het of niet, maar het is echt geen rocket science om die dingen te programmeren of aan elkaar te knopen. Immers, de Raspi's zijn juist ontworpen om jonge mensen die totaal geen ervaring hebben op dat gebied geïnteresseerd te krijgen voor deze tak van techniek. Natuurlijk helpt het enorm als je handig bent met je vingers, of redelijke ervaring hebt met programmeren. Volgens de mensen van de Raspberry Pi Foundation is dat echter helemaal niet nodig om toch leuke dingen te kunnen doen. Het blijft natuurlijk electronica en je moet geen gekke dingen doen. Maar met een beitel moet je ook geen spijkers uit het hout proberen te wurmen, dan gaat ie ook stuk. En nou ja, als je liever borduurt of een boek leest en techniek is helemaal je ding niet, dan zul je aan een Raspi ook geen lol beleven, simpel zat.

WVTTK 13

De laatste dagen paar weken zijn we druk rondom en in het huis om de B&B klaar te maken voor het nieuwe seizoen. Een paar opknap klussen hier, gewoon onderhoudswerk daar en de tuin. 's Avonds zitten we dan moe gestreden in het haardvuur te staren of kijken een flimpie. Fannie's ogen zie je dan al snel dichtvallen, en deze jongen voelt zijn spiertjes opspelen. Deze WVTTK is dan ook in een aantal etappes ontstaan.
 
Hottub

HotTub in aanbouw

Het avontuur met de APT hottub gaat met horten en stoten. Een jaar te laat geleverd en een leverancier die maar niet wil begrijpen dat als hij gewoon snel op de vragen antwoordt hij ook een stuk sneller van ons af is. Maar goed ik bespaar jullie de smeuïge details, die komen later misschien nog wel. Of gewoon aan de eettafel in Le Mouton Qui Rit.

Die tub is dan eindelijk geleverd, als bouwpakketje. Dat op zich is prima en was ook zo afgesproken. Zoals beloofd, de tub moest alleen nog even aan de kachel en pompen aangesloten worden. De bijgevoegde “uitgebreide” handleiding zou alles laten zien. Helaas liet die ons daar toch een beetje in de steek en gingen er wat vragen richting APT. Ook hier laat ik de details maar achterwege. Stroef is hier het steekwoord als het aankomt op raad en daad. Goed, Frerik onze vaste aannemer er maar eens bij geroepen om een monteerbare kachelpijp te leveren want we willen graag in bad! We vroegen ook zijn advies en indruk van het geleverde, zeg maar een second opinion. Hij stelde voor om APT wat extra koppelingen en slangstukken te laten leveren en de pompen verder weg te zetten zodat alles frictieloos aangesloten kon worden. Hoe dan ook dat bad is operationeel volgende maand, met of zonder samenwerking van APT. Tegen beter weten in hoop ik toch nog stiekem dat ze tot het besef komen dat je beter een tevreden klant kunt hebben dan andersom. Hier gaan we meer over horen ;=(.

Lente
Een veel prettiger onderwerp, het is officieel LENTE!!

Even is het best nog wel fris in de morgen met wind zo, de rijp ligt nog bijna iedere ochtend op het veld. Dat verdwijnt snel met het zachte weer en zo tegen 10-11 uur kruipt de zon het balkon op. Een bakkie doen in de zon is nooit weg, vitamine D aanmaken noemt Fannie dat. De winter begint nu echt zijn bullen te pakken, dat was vorig jaar toch écht wel héél anders, wát een rampjaar was dat. Nu staan de eerste fruit bomen al in de bloei, lopen de bladeren uit van alles wat plant is en dingen die vorig jaar niet of nauwelijks bloeiden staan nu al te pronken. Een lust voor het oog.

Dit jaar is de tweede ronde om rondom het huis de zaak op te knappen. In dat kader zijn nu alle staldeuren aan de voorkant in de kleur Baskisch rood gezet. Heel apart die kleur.

Le Mouton Qui Rit in een nieuw jasje

ervoor

De stalen ramen van de stallen zijn van die ouderwetse dingen met extreem dikke voegen van stopverf. Wat ik daar mee aan moet is even een puzzel. De kit is totaal verweerd, eerst maar eens schoonmaken. Nog even met de hogedrukspuit en wat chloor langs de aanslag op de muren en de voorkant is weer picobello. Met andere woorden we zijn bezig met de voorjaarsschoonmaak! ;=)

Het grasveldje voor ligt er weer bij als een biljart laken en de bollen die we elk jaar in de grond proppen komen voor de verandering eens allemaal opzetten. Best leuk een beetje kleur in de tuin.

Volgende stap was de achter tuin. Zwaar werk zo'n eerste keer maaien in het seizoen. Meteen gekeken welke aanplant de winter overleefd heeft. De vlinderplanten zijn mooi overeind gebleven, de Bamboe loopt ook weer uit, een paar rozen hebben het voor gezien gehouden en de rodo die vorige herfst door de schapen was aangevreten heeft totaal geen vorm meer. Volgens Fannie staat ie ook op de verkeerde plek. Wat ander klein grut heeft het ook niet gehaald, de jasmijn heeft nog wat groens... Het valt eigenlijk wel mee.
De Lidl heeft plantgoed in de aanbieding, maar Louise zegt dat Gamme Vert beter spul heeft plus een garantie dat de boel aan zal slaan. Daar maar eens wat halen. Een tuin volplanten met van alles en nog wat, dat kan zomaar. Alleen moet je dan later weer gaan uitdunnen, dat is extra werk. Zo hebben we dat in onze vorige tuin gedaan. Nu willen we de tuin organisch laten groeien en ook nog voldoende ruimte voor de gasten over laten om te kunnen ravotten.

Solarfarm

Begin mei schakelen we de solarfarm weer over naar het zwembad, met de uitbreiding zal die snel op warmte komen. Deze winter is het voor wat betreft de warmtevoorziening van het huis niet geweldig gegaan met de solarfarm. Op de een of andere manier bleef er een klep hangen waardoor de warmte niet optimaal het huis in kwam. Met Wim ga ik me daar nog eens over buigen. Tot overmaat van ramp is ook het computertje dat de hele handel aanstuurde vorige week overleden. Reden te meer om extra aandacht aan de stabiliteit van die omgeving te geven. Kan ik weer eens lekker mijn oude vak uitoefenen, ach het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Ook gaan Wim en ik eens kijken hoe de overcapaciteit in de zomer geneutraliseerd kan worden.

Nou ja het SolarFarm project is zonder duidelijk einde of einddoel. Algemeen geldt dat er van mei tot en met oktober gezwommen moet kunnen worden om in de winter het huis op 15 graden te houden. Nog zat te bouwen en te experimenteren dus.

Een dezer weken ga ik voor het zware werk een hulp inhuren, om het terrein rondom de solarfarm weer netjes te maken. Dat is door het laatste graafwerk een zooitje geworden. Kan er meteen weer een lading tout-venant over de omgewoelde grond heen, dan is het weer netjes en beloopbaar. Pakken we meteen de pétanque baan aan met een nieuwe toplaag tout-venant.

CV kachel

Vorig jaar hebben Wim en ik ook een Raspi computer aan de houtgestookte CV kachel geknoopt. Dat heeft verrassende besparingen in hout opgeleverd. Het programma is zo ingesteld dat het een signaal afgeeft als de temperatuur van het CV water beneden de 40º gaat komen. Dit is dan het moment waarop je naar de kachel kan lopen om er een aantal blokken hout in te kieperen. Eerder mikte ik de kachel gewoon vol met hout als er langsgelopen werd. Dat bleek, met de resultaten van de huidige opstelling, niet de beste manier te zijn geweest. Natuurlijk stopte je met hout bijgooien als de temperatuur richting de 70º begon te lopen, dan was het eigenlijk al te laat en ging de beveiliging soms af. Nu stook ik gecontroleerd tussen de 40 en 60 graden en het huis wordt net zo warm. Krijg wel de indruk dat het huis net iets minder snel op temperatuur is maar dat is een kwestie van eerder gaan stoken. In combinatie met een goed werkende SolarFarm moet ook dat minpuntje tot het verleden gaan behoren. De komende winter zal het uitwijzen. Deze raspi is in ieder geval door de besparingen in hout binnen een stookseizoen al weer terugverdiend. De volgende uitbreiding hebben we ook al verzonnen. Een soort van stoplicht dat de status van de CV aangeeft inclusief dalende of stijgende trend van de temperatuur. Zo kunnen ook de winter gasten, of ik vanuit mijn leesstoel zien wanneer er hout bijgevuld moet worden. Dan nog een robotje dat het hout in de kachel stopt, dat zou het verhaal helemaal compleet maken. Nou ja gekker moet het niet worden. Alleen nog dat de buiten temperatuur opgenomen wordt, en er gewogen hoeveel hout er in de CV gaat. Daarmee kun je redelijk nauwkeurig voorspellen wanneer er hout in moet of hoeveel hout je een volgende keer moet bestellen. Tot nu toe is het bestellen van het aantal sterres (m3) gewoon een vinger in de lucht geweest. Dat gaat dan nu veranderen.

Heen en Weer

Dit heeft iedereen wel eens meegemaakt. Wil je lopen in de richting van iets wat je uit het rek van een supermarkt wil pakken, loopt iemand je gewoon voortdurend voor de voeten.

collage heen-en-weer
bronnen foto's wiki, omroep zeeland

Als een schaduw beweegt die persoon schijnbaar met je mee. Ogenschijnlijk zonder dat in de gaten te hebben. Je kunt geen kant op of je zou het hinderlijke lichaam een schuivert in de goede richting moeten geven zodat je weer vrijbaan hebt. Of, komt ook vaak voor, mensen die zo hinderlijk treuzelen dat je zou wensen een desintegrator in je zak te hebben opdat "het" dat voor je beweegt maar verdwijnt. Mensen aan de zwier voor je lopend en jij die absoluut die bus moet halen. Hoe dan ook er lopen soms artiesten rond die je behoorlijk in de weg kunnen staan.
Vanmiddag overkwam me dat ook. Kom ik met mijn karretje aanlopen en wil gewoon om iemand heen rijden. Wijkt dat mens ook uit, net als ik naar links. Ik zucht eens en ga naar rechts, zij óók. Ik houd in en schuif naar de andere kant, zij ook. Net een film, maar dan eentje waarin ik me op mijn nagels begin te bijten. Grom, doe ik en wijk ten letste male uit en wil net doorstoten... wel patokkel nog an toe! Zit dat mens me nu te jennen of zo? Geïrriteerd roep ik hard: "Pàrdon!" Waarop we eindelijk oogcontact hebben en zij boosaardig lispelt: "Oh, u wilt er voorbij, nou sorry hoor". Zie ik daar nu pretoogjes? Ondertussen zijn bij mij de perifere stoppen doorgeslagen en staar ik haar woordeloos van ingehouden Hiroshima bommen aan. Als blikken konden doden was ze ter plekke tot stof vergaan. Ze deed het dus gewoon expres. Wat krijgen we nou!
In LDF hebben ze voor een dergelijke situatie een perfecte oplossing. Vóórdat het uit de hand kan lopen begint men al pardon te roepen, zo van, mag ik er voorbij. Het is nog nooit gebeurd dat men dan niet opzij ging.  Hoe je te gedragen in het openbaar wordt er immers met de paplepel ingegegoten, zo niet met straffe hand aangeleerd. Af en toe loop ik gewoon te dromen achter mijn karretje en ben ik even niet van deze planeet. Ik vergeet op zulke momenten de mores en wil dan gedachteloos bij iemand voorbij schuiven. Blijkbaar had dat mens mijn wezenloze blik opgemerkt of dacht dat ik de zoveelste malloot was die ze moest gaan ergeren. Of wachtte gewoon op het uitslaken van: "Pàrrrrdonh?" Je vraagt je dan af wat die mensen toch mankeert. Kunnen ze zich niet gewoon niks van mij aantrekken en me mijn pak WC rollen laten pakken? 

Raspi
De afgelopen week ben ik af en toe bezig met een paar van die Raspi's aan elkaar te kunnen knopen. Wat programmaatjes laten lopen, dingen installeren en daarvoor instellingen uitvogelen om die kleine dingen met elkaar te laten praten.

bron: adafruit

Dat heet, gegevens uit te laten wisselen. Drie van die raspi's hangen nu in het LMQR netwerkje met elkaar te reutelen. Het begint er aardig op te lijken. Aan de een is een camera gekoppeld, de ander een USB schijfje en de laatste een hoop draden die naar allerlei kleppen en sensoren lopen. In de toekomst zal er best nog wel het een en ander aan functionaliteit bijkomen. Als je alleen al denkt aan het interactief afhandelen van reserveringen: formuliertje invullen op de lemoutonquirit.eu site, agenda laden en boekingen afhandelen.
Ook zoiets als een webcam die beelden naar de site overzet die de schapies laten zien als ze (moeten) gaan lammeren. Of in de zomer de wei achter waar die schapies dan zo rondscharrelen, wat het weer hier ter plekke is (meteo stationnetje), of roofvogels die in de aanval gaan. Zoveel mogelijkheden. Volgens mij is je fantasie de enige belemmering. De eerste bouw blokken zijn gemaakt, hier en daar nog een beetje fine tunen, wat programmatuur schrijven en installeren. Eerste doel is: dingen maken voor de video bewaking voor het huis. Er is nog een hoop te hobby-en, maar de nachten worden lang en de haard brand.

Waarom ben ik zo gek van die raspi dingetjes? Ze zijn klein (kleiner dan je hand) je hoeft er slechts een netwerkkabel in te stoppen en je bent in business. Vanaf je PC of Mac scan je naar de bewuste Raspi, inloggen met naam en wachtwoord en hoppa! Spelen maar. Nou ja, leipo's als ik dan.
Ze zijn redelijk goedkoop (30E), de software is open source en "dus" gratis. Een zo'n kaartje gebruikt max 5 watt tegenover 300 watt van een standaard bureau computer. Dat is nogal een verschil. Er beweegt niets, geen ventilator, harde schijf of wat dan ook. Een Raspi is dus absoluut stil. Draaien op een soort Linux en dat maakt dat de halve wereld tot je beschikking staat mocht je ergens een probleem mee krijgen of vragen hebben. In bijna alle gevallen vond ik tot nu toe het antwoord bijna panklaar op het web, ik bedoel maar. Je hoeft geen dikke handboeken te kopen, toelichting op alles vind je in alle vormen en maten wel ergens op het net.

raspi
bron: image shack

Toegegeven voor de gemiddelde gebruiker is dit niks, zo onder de motorkap duiken. Maar! Je kunt de Raspi goed als een soort Windows machine gebruiken. Dan moet je wél een scherm, een muis en een toetsenbord aansluiten. Je plakt de raspi gewoon achterop je scherm dan is ie ook nog mooi uit het zicht. Windows start automatisch op. Precies als bij de Apple: onder de motorkap draait BCD unix, de gebruiker ziet alleen de windows interface.
Voor de Raspi is een hoop open source software: Libre office (een soort MSoffice), webbrowsers, grafische dingen, mail, ... Zonder meer als kantoor machine te gebruiken, al moet de Raspi natuurlijk wel in kracht onderdoen voor een standaard kantoormachine, dat dan weer wel. Vandaar mijn projectje er een 10 tal van aan elkaar te knopen. Daarmee is de cluster (een aantal computers die ogenschijnlijk als één enkele computer werkt) weer een aantal keren krachtiger dan een game machine en gebruikt slechts een fractie van de energie. Binnen een jaar dus de LMQR cluster die in en om het huis allerlei zaken regelt: zonneverwarming, kachel, verlichting, videobewaking, boekingen... Heel misschien pak ik ook weer de AI op.
Een derde reden is dat dit machientje me weer sterk aan mijn Commodore 64 tijd doet denken. Er wordt zoveel voor gemaakt en je kunt er op alle mogelijke manieren mee spelen.
De makers van de Raspi hebben dit machientje eigenlijk voor scholieren ontworpen. Om jonge mensen kennis te laten maken met programmeren, bouwen van dingen en bovenal iets technisch te leren doen. Zij, de bouwers, waren echter overdonderd door de belangstelling, vooral die van buiten de doelgroep en anticiperen daar dan ook op. Smullen, ach het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.