LMQR 16

Bij ons komen soms aanvragen binnen waar we eigenlijk niet goed in mee kunnen gaan.

Zo ook gisteren. Je kunt bij ons zowel het hele huis afhuren als een of meerdere kamers, en/of het appartement. Die laatste is apart van de B&B. Zo staat het ook allemaal vermeld op de diverse verhuur sites en op onze eigen site.
In dit geval ging het om het hele huis, of wel gîte. Wat zich dan achtereenvolgens afspeelt is dat je de reservering accepteert, dan wordt er nog wat over de prijs gemaild en volgt er al of niet een boeking. Meestal volgen daarna nog wat vragen over wat er allemaal kan, hoe er te komen en wat mededelingen van onze kant over activiteiten door de snelheidscontroles en of tips over de te volgen route. Dan zetten we de gasten in de agenda met eventuele extra wensen of andere zaken als een maaltijd bij aankomst of boodschappen.

Zeker een keer in de maand krijgen we een reserveringsverzoek waarbij al snel blijkt dat de gasten niet aan de gevraagde logiesprijs kunnen of willen voldoen en stellen resoluut hun hoogste bod: ons budget is maximaal 800E. Althans daar begint het mee. Als de gasten via AirBnB boeken verwijs ik ze terug naar hun boekingsformulier waarin een duidelijke break down staat van alle kosten, AirBnB's eigen fee en tenslotte de logies prijs per nacht of week. Net naar gelang de gevraagde periode. Ook wij betalen daar bovenop nog een fee aan AirBnB, maar hé daarvoor faciliteren zij wel de betalingen en verdere afhandeling ervan. Allemaal geen probleem. Het worden interessante onderhandelingen als er van beide kanten water bij de wijn gedaan moet gaan worden om tot een betere prijs te kunnen komen. Vanuit onze kant vragen we dan de gasten de kamers en gemeenschappelijke ruimtes zelf goed schoon- en de bedden op te maken waarmee we de schoonmaak fee kunnen laten vervallen. Zelf zijn we namelijk ruim een dag bezig de gîte schoon te krijgen voor de volgende gasten dus als dit uit onze handen wordt genomen is dat wat waard. Met 10 of 12 gasten is dat in een stijf uur gebeurd. Soms is daarna het verschil tussen wat men aan AirBnB moet betalen klein genoeg om ook op de logiesprijs een klein gebaar te maken maar dan moet het wel van beide kanten komen. De aanvrager van gisteren wilde echter van geen wijken weten, maar stelde wel een werkbaar alternatief voor. In plaats van de gîte dan maar voldoende kamers. Kijk daar konden we dan weer wat mee. Bleef de zelfschoonmaak wel mee overeind staan. Als kers op de taart konden ze nog steeds van de keuken gebruik maken en van de eetkamer. Met uiteraard het zonverwarmde zwembad. Natuurlijk weet je van te voren waar dat allemaal eindigt, omdat je het onderhandleingspatroon hebt leren herkennen, maar dat wilde ik dan graag uit haar eigen mond vernemen. En ja hoor, ze stonden op het punt om te komen, maar dan moest het terrein inclusief het zwembad wel uitsluitend voor eigen gebruik zijn en niemand anders. Dat zou geen probleem wezen als ze de gîte inclusief het appartement zouden huren. In dit geval zouden er ook nog andere gasten en wijzelf van het zwembad gebruik willen maken, het is tamelijk warm de laatste dagen. Dat mocht dan niet. Daarmee eiste ze wel de hele gite op en betalen maar voor een aantal kamers. Goed geprobeerd. Als klap op de vuurpijl kwam ze terug met: dat ze dacht dat wij de fees van ABB zouden betalen. Met de fees had ze dan weer geen rekening mee gehouden. Dat werd gebracht als een tegenvaller en het excuus om de onderhandelingen af te breken. Goed lezen is ook niet makkelijk. Even Googelen op het net had met onze unieke naam - Le Mouton Qui Rit - een ander kanaal van onderhandelingen geboden om de onderhandelingen op een ander prijsniveau te kunnen brengen. Gek dat daar bijna niemand gebruik van maakt om ons rechtstreeks te benaderen. Uiteindelijk via de site van AirBnB de aanvraag maar geweigerd.
Het is natuurlijk prima dat onderhandelen en zo, maar dan via een slinkse omweg toch nog af te willen dwingen dat andere gasten van terrein en bad geen gebruik mochten maken ging ons te ver. Het alleen gebruik van het zwembad is váker een breek punt bij dit soort aanvragen. Er zitten zelfs aanvragen bij of we het bad dan maar even willen afschermen voor blikken van buitenaf, dat we ons niet in de publieke ruimte bij de wasmachine mogen bevinden of in de garage. Zo'n wensen pakket kunnen we in het hoogseizoen gewoon niet honoreren. Als de gasten zelf een tent om het zwembad heen willen zetten bij het afhuren van gite én appartement zal dat mij een zorg zijn. Maar ons te verbieden door ons eigen huis te lopen, ook nog voor een afbraakprijs, is gewoon onrealistisch. Per slot is dit wel een B&B en dat heeft echt niet het karakter van een hotel wat je op elke manier kunt afhuren die je wilt. Dan wel ook het héle hotel. Ook daar zit natuurlijk een prijskaartje aan vast, wat men vaak niet bereid is te betalen. Wij vinden echter dat een B&B bestaat voor het gastheerschap dat je biedt en niet slechts het verkopen van een bednacht. Alles bij elkaar geteld doet ons dergelijke aanvragen dan weigeren, als het tot het punt van alleen gebruik komt. Subtiel wordt bijna altijd bij ons de onwil om tot een deal te komen gelegd, daar hebben we mee leren leven. De gewraakte aanvragen hebben echter wel allemaal het zelfde patroon tijdens de onderhandelingen en dat geeft dan toch wel weer een vertrouwd gevoel en kun je de volgende stap moeiteloos anticiperen. Zo, dit vond ik wel een leuke om even te delen.

Overigens. Ook fransjes die de gite of meerdere kamers willen huren kunnen in zeldzame gevallen slecht leven met het delen van het zwembad. Dat om het een en ander in perspectief te zetten. Verreweg de meesten echter, hebben daar geen probleem mee en vinden het bij een B&B boeken een prima manier van 'anders' verblijf in de meer gastvrije sfeer. Ook om wat meer persoonlijk contact te hebben met de gastheer en vrouw wordt vaak als reden van bij ons boeken genoemd. Natuurlijk houden we rekening met de privacy van de gasten en hebben we geleerd een zekere afstand te bewaren als we merken dat dat gewaardeerd wordt. Als gasten in het bad liggen dan stellen we, afhankelijk van het contact dat we met dezen hebben, onze zwempartij gewoon even uit. Geen moeite, graag gedaan.

Voor de statistieken: SolarFarm 63.9, Outside 28.9, Pool 30.3

temperaturen 13:45

WVTTK 20

De latte paar weken was er even iets te veel te doen in en rond het huis, daarom niet geblogd. Komt ie weer, en de Brexit is een goede om mee te beginnen.

1:
OKÉ we hebben een Brexit. Erg? Duur? Voor het referendum wel, erna niet meer. Oorlog? Voor het referendum wel, erna niet meer. En zo klonk er nog veel meer bangmakerij. Nu de eerste paniek over is en Soros en diens maten hun slag geslagen hebben blijkt het allemaal lang niet zo erg als voorgesteld. De eerste schokgolf was nog maar een paar uur voorbij en de financiële markten trekken al weer een beetje aan. Maanden tevoren hebben bedrijven in UK al aan de stutten getrokken om het effect van een val van het pond te neutraliseren. In die tijd zijn er 10 tallen miljarden euries meer dan normaal over de lijn gegaan. Zou je daar aan hebben kunnen zien dat een Brexit er wel in zat? Niet natuurlijk. Dat polls niet erg betrouwbaar zijn is ergens wetenschappelijk aangetoond, net zo min als de uitspraken van voor en tegen partijen. Het bleef gewoon spannend tot de uitslag. Dat bedrijven daarop niet allemaal geanticipeerd hebben geeft wel aan dat niets zeker was.

2:
Hebben die pluche-plakkers ons maanden lang voorgelogen dat het gedrukt staat? Tuurlijk! Ze liegen toch altijd, overal en over alles, zoal het ze het best uit komt. Hoewel, in elke goede leugen zit een beetje waarheid, hier en daar klopt er wel iets. Zoals, het wordt duurder spullen van en naar de UK te krijgen: invoerheffingen. Er zal geen vrije vestiging meer zijn voor Europeanen, gedoe met verblijfsvergunningen. Verder zal de splitsing niet zoveel anders zijn. Geen euro die teruggedraaid moet worden, banksystemen die gaan haperen omdat...

3:
Klinkt het ineens: er gaan meer NL bedrijven failliet, alsof de export ineens als bij een sanctie à la Rusland in elkaar zou storten. Of dat de grenzen ineens gesloten worden. Die jongens hebben nog TWEE jaar om het een en ander uit te zoeken en blijven tot zolang gewoon volwaardig lid van de EU. Dus waar hebben we het over.  Ok, vandaag zijn er een paar UK webshops even een adempauze aan het houden, kunnen beleggingssites de vraag niet aan en schokken wat valuta op en neer. Verder business as usual, toch?

4:
Als die ale drinkers slim zijn en dat zijn ze zodra het eigenbelang speelt, dan transplanteren ze de bestaande EU verdragen gewoon naar een eigen setje verdragen en halen de EU saus eruit. Klaar. Gewoon een zoek en vervang oefening.  Waar al die paniek voor nodig is begrijpt niemand. Of het moet zijn dat het politcor het effect zo snel mogelijk wil dempen om andere landen niet op gedachten te brengen. Want reken maar dat er tussen zitten die spijt als haren op hun hoofd hebben toegetreden te zijn. 
Daarom jagen een paar van die praatpoppen in Brussel de zaak op een spits en klinkt het: "nu moeten de Britten toch meteen onmiddellijk dadelijk direct beginnen met het uittreding proces". Cameron had dat al aan zien komen en traineert de zaak door te stellen dat de nieuwe regering daar zorg voor moet gaan dragen. Hop 6 maanden uitstel! Vreemd toch wel, met niets maar ook niets maakt de EU haast en nu moet ineens alles hop direct gebeuren? Slechte verliezers die clowns in Brussel en nog niet eens goede clowns. Klonk het ook nog dreigend: "wie het in zijn hoofd haalt ook het klasje te willen verlaten gaan we snoeihard aanpakken, denk erom." Een draak zonder tanden dus. Buiten dat het altijd ongewoon lang duurt voordat besluiten genomen worden zullen ze door de dreiging in daad om te zetten hara-kiri plegen. Dan zal immers de werkelijke aard wel heel erg duidelijk worden van de Brusselse dictators naar de lidstaten toe.

SolarFarm
Na een paar zomerse dagen is het feest weer voorbij lijkt het. De eerste stortbui trok vannacht langs en vanochtend vulde het zwembad zich verder op met de volgende stortbui. Het is niet anders.

zon onder, regen morgen...

Niettemin genieten we wel van het uitzicht bij de zonsondergangen vanaf ons balkonnetje.

Die paar dagen zon waren wel ruim voldoende om het zwembad op te warmen tot over de 30 graden. De eerste kans om verschillende manieren om te koelen uit te proberen. Zoals het meeste hier doen we alles stap voor stap om te kijken naar het effect van de dingen die we bouwen. Ik kan dus:

• koelen door de pomp 's nachts door te laten lopen
• de nieuwe koeling lus in de nacht open zetten
• de koelingslus overdag openzetten
• afdekken van rekken overdag

En uiteraard een combinatie van koelingen. De eerste manier werd vannacht uitgevoerd.

Vanwege het laag tarief voor de stroom gingen de pompen na 2200 weer aan, op jaarbasis scheelt dat een paar raspi's. Aanvankelijk leek het veelbelovend en daalde de temp erg snel. Dat bleek een denkfoutje: te korte interval tussen metingen en pompen aan / uit. De sensor mat daarom eerder de buitentemperatuur en niet de zwemwatertemperatuur. Dat komt omdat de opnemer in de circulatieleiding buiten het zwembad zit en niet in het zwemwater zelf. De pomp moet dus lopen om een goede meting te krijgen.
Tweede poging was om 2400. Dat gaf een realistischer beeld. Toch bleek het effect uiteindelijk gering. Vanochtend was de temp slechts 5 graden afgenomen. Dat had veel meer moeten zijn omdat het energie verlies in de nacht ook zonder de pomp aan te hebben minimaal al 3 graden is. Dat geringe effect heeft natuurlijk ook te maken met de hoge buiten temp, meer proeven nodig dus. De uitstroom jets had ik ook al naar boven gericht om zo veel mogelijk temperatuur verlies aan de oppervlakte te hebben. Werveling en zo = meer temp verlies. Voor het filteren van het water bleek dat in de nacht filteren, hint van de badmuts, wel heel erg effectief.

De volgende stap: de koelingslus in de nacht open te zetten. Maar dan moet het water eerst weer boven de 29 graden uitkomen om duidelijk effect te hebben. Voorlopig lijkt het weer te blijven regenen. Zucht.

Verven

Het hek aan de zijkant liet de verf die er vorig jaar is opgesmeerd al na een half jaar los. De enig logische conclusie: rotzooi. Bij de Brico gehaald.
De deur van de grange ziet er nog steeds prima uit. Spul van de verfvakhandel uit NL zei ik tegen een fransje, Die ook al meewarig naar het hek aan het hek kijken was. Zoveel werk heeft daar ingezeten. Ook de deuren van de stallen beneden en de garage zijn met die troep van de Brico gedaan. Zegt Albert (onze verf specialist: blank schuren en opnieuw beginnen want daar is geen redden meer aan.
Dan vraag je je toch af waarom die rotzooi dan zoveel verkocht wordt, of waar halen de fransjes dan hun verf vandaan? Of is het weer dat de échte verf alleeen in de vakhandel te krijgen is en voor ons bricoleurs er alleen maar spul is dat na een seizoen al begint te bladderen. Ja, dát is het, het is een komplot! Om toch vooral een schildersbedrijf in te moeten huren. Anders: waardeloze verf.
Een potje pantzer lak moest volgens de verkoper echt drie jaar mee kunnen, kijk staat er ook op. Als ik dan opmerk dat ik elk jaar een bus van die zooi op de kozijnen aan het smeren was, kwam er geen enkele reactie. Net als je tegen een muur aan het praten was.
Gebeurd wel vaker als je tegen een verkoper staat te blaten dat het een of ander troep is, dan veranderen ze in een sphinx. Een misterieus zwijgen ontstaat dan. Of, en dat is voor een fransje best wel onbeschoft, ze draaien zich zonder iets te zeggen gewoon om en lopen weg naar een klant die super plotseling uit het niets komt aandraven met belangrijkere dingen.
De franse verf dekt ook slechter je moet minstens een extra laag opbrengen vergeleken met het andere spul. Of, en dat is nóg ongelofelijker, als je een tweede laag verf opbrengt dan lost de onderliggende laag gewoon weer op en zie je de oude ondergrond soms weer terug door de tweede laag heen! En het is echt niet omdat je twee verschillende soorten (water of olie gedragen) over elkaar heen opbrengt.

Gelijkwaardige verf aan die uit NL of DE heb ik tot nu toe niet in LDF gevonden. Tuurlijk er staat "professionel" op de pot. Dan is het opvallend dat je dat in kitten van 10 liter kan kopen, ohja, je hebt er immers twee keer zoveel van nodig. Daarenboven moet je ieder jaar weer gaan verven, zo zonde van de tijd zegt mijn schatje altijd. We kopen wel weer echte verf in als we in NL zijn.
Het balkonhek dat Jennifer vorig jaar in de Hammerite heeft gezet hoeft dit jaar alleen maar bijgewerkt te worden bij beschadigingen. Prima spul dus, blijkbaar scheelt het wel waar het vandaan komt. Was dat ook niet Hammerite op het buitenhek? Ja, verrek. Maar in de Brico hier ter plekke gekocht. Moet ik toch eens aan Albert vragen of daar verschillen in zitten of dat er gewoon iets anders in zou zitten dan het originele spul. Een beetje belazert voel je je toch wel op die manier. Zou het franse spul dan echt opzekkelijk slechter zijn? Op zou het overjarige verf zijn. Daar hebben die grote winkels ook een handje van: overjarig spul verkopen als nieuw. Juridisch is dat het ook wel, maar kwalitatief niet.

Grutters

Dat is met groenten ook zo. Die is niet alleen peperduur in LDF maar je moet ook nog eens vreselijk oppassen dat er geen schimmel of verrotte plekjes op het voorverpakte fruit of groente zit. Steeds meer raak ik er van overtuigd dat je bij de superarkten eigenlijk alleen dingen moet kopen die kontroleerbaar goed zijn. Zelfs havermout van hetzelfde merk (Quaker) als in NL is anders. Duurt langer om gaar te worden, zegt Fannie. Op de een of andere manier zijn veel dingen gewoon van slechtere kwaliteit en nog duurder dan in andere landen.
Er zijn natuurlijk ook wel veel dingen die beter zijn. Het vlees stinkt hier niet als je het aanbraadt, de wijnen zijn goedkoper dan in NL en de keuze in zuivelproducten is op zijn minst gelijk of groter. La Douce France is een chocoholic land, het assortiment liegt er niet om. In de provincie is de keuze wat minder geworden de afgelopen jaren, want: minder consumenten. In de wat grotere steden is er nog steeds een enorme keus in chocolade. Worsten, vleeswaren, allemaal lekker, lekker, lekker.
Ah, en dan het brood. Hier kan ik me werkelijk buitensporig tegoed doen aan brood. Zo'n pain de kilo is bijna 60cm lang en 20 cm breed en weegt iets meer dan een kilo. Lekker dik met rauwe ham of kaasjes, smullen.

Als het echt heel vers is en nog warm, dan met een vlak roomboter en chocopasta of pindakaas met stukjes erin. Of gewoon een een gemeen stuk Camembert zonder boter erbij dan hè. Het kontje knabbel ik er meestal onderweg al af. Vanochtend was het brood een beetje 'bien cuit' nogal goed doorbakken en dan smaakt het een beetje bitter. Moet je gewoon de donkjerbruine stukjes afsnijden. Oh, smullen met dat soort broden. Van een brood voeder je makkelijk 6 ontbijters met grote trek. Op dit moment kost een pain de kilo tussen de 2,50 en 2,80E

Weer

Ook bij de fransjes is het weer een gewild onderwerp. Op de club mar ook bij de bakker worden er altijd wel een opmerkingen over gemaakt. of met welk fransje je ook staat te praten. De laatste tijd is het weer ronduit slecht te noemen hier. De zon laat écht afweten. Veel, heel veel regen. Ik krijg het gevoel dat die regen gewoon rondcirkelt over ons gebied en dan nog nieuwe aanvoer krijgt uit de rest van europa.

De regen blijft maar rondcirkelen boven ons woongebied. Dat trekt de SolarFarm ook niet echt en tot nu toe heb ik maar een keer kunnen zwemmen. Dat is echt balen. Maar áls de zon twee of drie dagen schijnt dan is het zwemwater meteen op temperatuur, dat dan weer wel.

Goed, het ís aantoonbaar kouder dit jaar dan vorig jaar. Hoezo opwarming van de aardkloot? We hebben nu nóg de verwarming af en toe aan.

voortschrijdend gemiddelde temperaturen: buiten

Die paarse lijn geeft de lokale temps op Le Mouton van dit jaar aan en de groene lijn van vorig jaar. Dat is toch tig-gráden kouder zou ik zeggen. Juli is de warmste maand, dat gaat niet gebeuren ben ik bang. Van onze gasten horen we dan ook regelmatig dat ze op erg korte termijn hun vakanties plannen: het moet goed weer zijn. Nou ja op ons dashboard kun je het verloop van de temperaturen goed volgen en daar wordt je eigenlijk niet vrolijk van.

Dingen

Paspoort
Vroeg iemand mij in stomme verbazing: "moeten jullie dan helemaal naar Parijs om een paspoort te halen?" Ja, de NL overheid vindt dat het zijn burgers in het buitenland als tweederangsburgers moet behandelen en snijden alles weg aan voorzieningen wat maar mogelijk is. Van oudsher was de ondersteuning naar burgers toe al minimaal, als je pech had gekregen dan moest je het zelf maar uitzoeken. NL staat daar niet alleen in. Maar wil je een business opzetten in Verweggistan dan gaan alle deuren open en zijn er dingen mogelijk die zelfs in NL heftig zijn. Het kapitaal regeert zeg maar. Hoewel, als er politieke munt uit te slaan valt dan komen er uit den Haag bevelen om in de houding te springen en worden dingen gedaan die normaal aan een burger ontzegd worden. Ambassades klinkt het wel eens zijn er niet voor de NL-ers maar voor de handelsbelangen. Net of de meeste ondernemers zitten te springen om staatsbemoeienis.
Behalve dat je paspoort in het buitenland twee maal zo duur is, mag je ook 700 km rijden, een hotelletje boeken, extra verblijfskosten maken waarmee het pp meer dan vier keer zo duur uitvalt. Sterker nog, sommige NL-ers moeten bijna een wereldreis maken (Brazilië) voor een nieuw paspoort.

Kafka
Dat is ook nog zo wat. Als je van plan bent voor wat langere tijd in LDF te gaan wonen, zonder dat je de bedoeling hebt te emigreren, je door de gemeente meteen uitgeschreven wordt. Op de een of andere manier wordt dat aan allerlei instanties doorgegeven. Doet de belastingdienst die lijkt te handelen in adresgegevens. Daardoor stoppen allerlei verzekeringen of worden opgeheven met een zeker respijt. Dat je 2% aftrek krijgt voor de AOW per jaar of deel ervan dat je in het buitenland gaat wonen is ook een leuk douceurtje naar 30 jaar gewerkt te hebben. Ja wel doorgetrokken naar je 67ste, blijft er niet veel over van je AOW. Ook een sneu-e, rechten waar je wel voor betaald via belastingen maar niet kunt krijgen: sommige ziektekosten gerelateerde en sociale lasten betaal je gewoon maar je hebt geen rechten. Sommige van dat soort belastingen ga je zelfs dubbel betalen. OK het zijn geen wereld bedragen maar het loopt toch in de honderden euro's per jaar bij elkaar. Je kunt ook geen voertuigen meer op naam krijgen, voor het geval je in NL een voertuig wilt kopen en exporteren naar je tijdelijke verblijfsplaats in LDF bijvoorbeeld. Ineens stopt de hypotheekrente aftrek ook nog een keer waarbij het huis in box 3 verdwijnt en je 2% per jaar over de waarde van je huis mag gaan betalen. Na vijftig jaar heb je dus de waarde van je huis aan belastingen betaald.
Als ondernemer heb je het dan meteen heel erg slecht mocht je een pensioenfonds in eigen beheer opgebouwd hebben, of je even een garantiestorting wil doen van heb ik jouw daar. Ja maar, ik ben niet geëmigreerd hoor... De gemeente heeft u uitgeschreven, klinkt het, dus u ben niet meer in NL woonachtig. Ja, tijdelijk. Niks mee te maken dit zijn (onze) regels. Discussiëren heeft geen enkele zin. Je bedrijf wordt dan ook weer in opdracht van de belastingdienst uitgeschreven bij de KvK en foetsie is die btw verrekening.
Die twee spelen elkaar het balletje toe. De belastingdienst geeft aan de gemeente opdracht voor een onderzoek naar dominicile, en de gemeente interpreteert dat doodleuk als: dat de belastingdienst opdracht heeft gegeven je uit te schrijven. Want dat is winst voor de staat. Ik vraag me serieus af of dat allemaal zo maar kan. Je staat er van te kijken wat miskleunen bij de belastingdienst voor verdragende consequenties voor je heeft. Kafka is er niets bij. Je wordt gewoon van het kastje naar de muur geduwd en niemand die zich iets aantrekt van je persoonlijke situatie. Daar zou "Ik vertrek" wel eens een keer aandacht aan mogen besteden, de financiële, economische en belastingtechnische gevolgen van verhuizen binnen de EU.
Daarentegen, waren banken vroeger de dwarsliggers, die werken nu op de goede manier mee. Krijg je gewoon een nieuwe calculator op je tijdelijke adres als de andere het niet meer doet, je pasje krijg je netjes opgestuurd en het is ook geen probleem meer om een buitenlands adres te hebben. Dat is wel anders geweest. Wel even alles elektronisch zetten zoals afschriften en dergelijke adviseert men dan.

Zwembad
Over een paar weken wordt de SolarFarm omgezet naar het zwembad. Daarmee grijpen Wim en ik meteen de kans aan het een en ander te moderniseren, glad te strijken en modulair in te richten. De idee is dat het niet meer zo zou moeten zijn dat de halve elektronica uit elkaar genomen wordt bij het vervangen van dingen. Zijn we eerder er van uitgegaan dat alles mooi compact in een kastje moest passen is dat idee verlaten. Omdat in de praktijk blijkt dat er af en toe dingen stuk gaan en je er dan heel slecht bij kunt komen om dingen te vervangen. Dat geldt in het bijzonder voor het moderniseren van schakelingen of sensoren toevoegen. Bij het zwembad zit bijvoorbeeld een schakelbord dat dicht bij dit idee komt, dingen zijn redelijk makkelijk uit te wisselen.

schakelpaneel zwembad

schakelpaneel kachel

Verschilletje hè? Als je een sensor bij het zwembad moet vervangen is dat met de door ons gebruikte 1W bus een fluitje van een cent. Bij de kachel heb je een soldeerbout nodig. Daaraan kun je ook meteen zien welk effect "voortschrijdende inzichten" heeft. Nu wil ik overal de standaard relais (blauw) vervangen door solid-state (zwart op de foto en geen bewegende delen) exemplaren, die zijn veiliger voor de elektronica maar vergen ook een stuk minder energie. Dat laatste is van belang bij de Raspi die maximaal 2A kan leveren. Ook al omdat er voortdurend storingen op het 1W netwerkje zijn gaan Wim en ik alle factoren uitschakelen die daar invloed op hebben. In dit geval energie en 'esp' dingen. De komende weken staan dan ook in het teken van upgraden en vereenvoudigen van de schakelpanelen, nu nog slechts drie stuks. Het experimenteren met de elektronica is nog lang niet voorbij maar de producten beginnen wel steeds robuuster te worden. Zo ben ik ook voortdurend bezig de programmatuur te vereenvoudigen en stabieler te krijgen. Daarbij wordt al doende ook de kennis van Python, de door mij gebruikte programmeertaal, groter. Zo zie je maar je bent nooit te oud om te leren. Ook al merk je dat het leren van een nieuwe programmeertaal wel wat  langzamer gaat dan 30 jaar geleden. Toen..., ja toen... afijn, geen plek voor heldendaden hier.  

Terreur
Ook het seizoen van de firma List en Bedrog is weer in alle hevigheid losgebarsten. Om de haverklap worden we gebeld door figuren die schijnbaar alles van je weten en je iets aan willen smeren als kozijnen, zonnecellen, klusbedrijven, diepvriesvoedsel, en wat allemaal niet meer. Af en toe belt er ook eentje op om je te verleiden naar een nummer te bellen want je pakje ligt klaar. En daar moet ik altijd erg mee oppassen want er is altijd wel iets onderweg van .cn naar LDF aan elektronica of zo. Maar als het nummer in een flitstempo opgelepeld wordt dan weet ik het al. Een 0880 betaalnummer. Dan is het over en uit. Bovendien heb ik alleen nog maar van UPS meegemaakt dat ze je opbelden. Overigens, met die slimme jongens moet je geen zaken doen als je niet allerlei bijkomende kosten wilt gaan betalen zoals btw, invoerbelasting en behandelingskosten. Vorig jaar toen ik mijn eerste Raspi cluster in elkaar wilde schroeven vond ik een prachtig rekje dat uit .us moest komen. Werd binnen een paar dagen keurig door UPS bezorgd, dat dan wel weer, maar of ik ff 23 euries wilde aftikken voor de vervoerskosten als ook de btw en behandelingskosten. Daarmee werd dat rekje wel heel erg duur. Sindsdien verdubbelde mijn inspanning zich om bijna alles uit .cn te krijgen met gratis transport. Dat even terzijde.
Nu ben ik niet wars van een gratis spraakles, ook al is dat telefonisch, maar af en toe loopt het echt de spuigaten uit.
Het nieuwste telefoonterreur avontuur is dat een zekere Anna van het EDF (soort Nuon) je opbelt met de mededeling dat je op dat moment vreselijk veel stroom aan het verbruiken bent en ze je daarom over een paar minuten gaan afsluiten als je niet even heel snel een 0800 nummer gaat bellen. Uiteraard denk je dan ff na of dat wel zo is, niet dus. Ook niet na een blik op de meterkast. Na een paar minuten belde ze weer op, waarom ik nog niet had gebeld want het afsluiten ging nu toch echt gebeuren !!! Je bent dan even stomverbaasd over zoveel brutaliteit. Ten eerste kan EDF onmogelijk à la minute zien hoeveel stroom ik verbruik, want die slimme meter heb ik toch maar niet besteld. Ten tweede wordt er een maandelijks bedrag afgeschreven en ergens in juli elk jaar bijgesteld. Nu liepen er in de zomer een viertal pompen 24/7 maar ook dat is inmiddels door het Raspi net tot een minimum terug gebracht. Pompen lopen nu alleen als het functioneel is. De enige stroomvreter is dan nog de keramische oven maar die fikt hooguit een keer in de maand, dat kon het dus ook niet zijn. Op nederlanders.fr stond dat je dan naar je EDF klantnummer moest vragen en/of om haar precieze naam, waarna er meteen opgehangen werd. De volgende keer dat Anna belt zal ik dat eens proberen. Je moet dus never nooit naar een nummer bellen dat ze je via de telefoon geven. In vrijwel alle gevallen krijg je een mailtje van de vervoerder of dienstverlener naar welk nummer je kunt bellen als er hulp of informatie nodig is. Een gewaarschuwd mens telt voor twee denk ik dan maar weer. AL en goed, die telefoonterreur begint zo langzamerhand epische vormen aan te nemen in LDF. Hier ligt echt een taak voor de overheid om dit in te dammen. Of zullen dan ineens alle callcentra in staking gaan als er ingegrepen wordt? Wat ee nrust zou dat geven. Of, gaan Wim en ik eens nadenken over hoe we dit elektronisch kunnen oplossen met behulp van een: druk op 1 voor de B&B, druk op 2 voor... Nog mooier is een chatbot natuurlijk die de nummers van de telefoon terroristen herkent en ze te woord staat. Nu ik het erover heb, die komt op de lijst. Weer een mooi winterprojekt!

Paspoort

Terugkomend uit Parijs om Fannie's paspoort te verlengen maakten we onder andere een stop over in de Chablis streek. Leuk stadje zeien we tegen elkaar en elkaar eens aankijkend parkeerden we ergens en doken een wijnproef lokaal in. Zowaar English spoken door de bedrijfsleidster in een heel acceptabel accent. Een en ander werd goed uitgelegd en met redelijk gulle hand werden de proefglazen ingeschonken. Zo heb je de:

petit Chablis
Chablis
Chablis 1re cru
Chablis grand cru

Die petit chablis kennen we eigenlijk niet in NL, dat is maar goed ook, echte kookwijn. De Chablis is niet geweldig zo onze smaak, maar die 1re cru was goed te doen, toch een beetje met een zuurtje zei mijn schatje. De grand cru werd het dan, een mooie ronde witte wijn, vol van smaak, maar gek genoeg niet zo karakteristiek als de 1re cru. Zelfs een beetje vlak. Toch deze maar gescoord, we leggen de fles op voor onze trouwdag spraken we af. Mooi stukje wit vlees met een romige saus en champignons was het advies. Kijk, dan weet je dat je in La Douce France bent als je van de slijter een eet advies er bij krijgt.

kijk mijn schat haar best doen!

Kom je in de avond thuis, bekaf na een niet zo geweldige ervaring in een airbnb logeer adres, blijkt het huis mooi op temperatuur gebleven te zijn. Onze volautomatische zonneverwarming draait als een tierelier.

AirBnB
In NL is daar veel over te doen, meestal negatieve berichten verschijnen in de media. Wij hebben als B&B goede ervaringen met deze organisatie. Een flink deel van de gasten krijgen we via AirBnB. Dus toen we naar Parijs moesten zochten we natuurlijk op hun site naar een aantrekkelijk adresje in de buurt van de ambassade. Na een paar keer klikken vonden we wat en boekten we voor een nacht. De avond voor het vertrek kondigde zich de eerste hobbels al aan. Of we niet wat eerder konden komen dan de afgesproken tijd. Helaas, we zouden mensen via BlaBla in Troyes oppikken dus onze tijden lagen vast. Mijn voorstel om dan maar eerst ons ding te doen en daarna in te checken werd na enige aarzelig geaccepteerd. Zo gezegd zo gedaan. Het werd toch nog een race tegen de klok door een serie stoplichten van heb ik jou daar. En telkens een geitebreier die z'n eerste versnelling niet kon vinden of naar rechts wilde maar toch besloot om linksaf te gaan. Moet je net hebben met een botte hollander die haast had om op tijd te komen. Moest je dus niet hebben haast. Dat half uurtje te laat weggaan heeft ons behoorlijk opgebroken. Een belletje gaf ons nog een beetje extra tijd, maar het bleek achteraf allemaal niet op de minuut nauwkeurig te lopen. Zolang we er maar voor 4 uur waren.
Daarna naar ons logeeradres. Bleek de gastheer er toch nog niet te zijn, ff een belletje, over 5 minuten. We maakten een ommetje want we stonden natuurlijk verkeerd geparkeerd. Na het rondje belden we maar weer eens en na een paar minuten kwamen twee zeer vermoeid uitziende mensen het huis uitzetten. Hoezo we gaan een parkeerplekje voor je reserveren? Het was duidelijk hun dag niet OK, maar als gastheer en vrouw kun je natuurlijk moeilijk van lamlendigheid aan elkaar hangen. Dat geeft echt een verkeerde indruk. Bleek van dat heerlijke maaltje wat ons beloofd was ook niets terecht gekomen te zijn. Maar juist dat kwam mooi uit. Onderweg had ik al wat leuke resto's gespot. Dus hop wij in de benen, beetje rondstruinen in de buurt. We verdeden wat tijd in een typisch Frans barretje. Flink glas Grimbergen ging er goed in en een Capucino was zowaar een echte Capucino. Ineens zag mijn schatje Lafayete aan het einde van de straat opduiken. Maar och jee, Lafayette is nog maar een schim van zijn vroegere verschijning, jammer. Zo tegen 7-nen schoten we een resto binnen en, mwah geen sterren voedsel maar voedzaam. Tot mijn stomme verbazing sprak de ober Engels en was ook nog eens vreselijk opgewekt en aardig. Nou dat maken we meestal héél anders mee! Zou die vermaning aan de obers in Parijs van Zarkozy nu echt geholpen hebben? Ik ken ze namelijk niet anders dan een stel horkig onbeleefde figuren die vinden dat je heel erg snel moet opkrassen uit hun restaurant. Helemaal verbouwereerd gaf ik de man nog een fooi ook!

inpakken en snel wegwezen

Teruggekomen bij het adres was de lamlendigheid van de gastgevers nog verre van verdwenen, dus na wat prietpraat gingen we snel de kamer opzoeken. Heel attent waren er wat boekjes klaargelegd over Paris par les Parisiennes, en een mooi werkje over de catacomben. Grappig, je hoorde in je bed het rommelen van de metro diep onder je. Och jee, liepen er aan de andere kant van de muur niet mensen met hun koffers te zeulen? Dat voorspelde niet veel goeds. Achteraf viel het allemaal reuze mee. Kijk en dan verwacht je de volgende morgen een ontbijtje te vinden. Meneer was natuurlijk allang naar zijn werk, maar mevrouw lag nog bewusteloos op haar bed. We besloten maar te gaan pakken en af te taaien. Dan maar geen leuk ochtend ritueel. Madam was intussen wakker geworden en zat half verdwaasd in haar bed in de huiskamer. Niet de moeite nemend om op te staan, we namen snel afscheid want dit was heel genant. Beneden in het keukentje zagen we twee halve baguettes op de tafel liggen en gokten we dat dat wellicht ons ontbijt had moeten zijn. Geen koffie, niks. Schielijk schoven we naar buiten zonder de baguettes aangeraakt te hebben. Kijk, als het zo moest dan zou ik geen kamer durven verhuren. OK, je zag aan alles dat die twee het geld hard nodig hadden. Bij AirBnB dan ook maar geen stennis gemaakt en een neutraal niemendalletje als beoordeling gegeven. Je hoeft elkaar ook het brood weer niet uit de mond te stoten. Maar toch, pep je zelf die paar minuten van het contact ff op en geef je service met een glimlach. Gedurende het begin van de terugreis waren we er wel van overstuur. Het leek zo mooi in de buurt te liggen, wat een gemak, op loop afstand alles. Mijn schatje mopperde nog: "het leek allemaal zo leuk en prima geregeld".

Zonne-energie

Deze week kwam ik een interessant plaatje tegen.

bron: http://energyfuture.wikidot.com/solar-resources

Die pagina staat overigens bol van de kennis over zonne energie.

Het grafiekje geeft mooi weer waar het interessant is om in te investeren voor "gratis" energie. Voor je huis, zomerhuis, flat of gemeenschap. Photo voltaïcs en zonne collectoren dus. Ook al blijkt uit het schema dat de hoogste energie dichheid toch in aardolie zit, voor een klein bedrijf of particulier liggen olie, gas en kolen buiten bereik. Dan heb je het wel over miljoenen watjes per vierkante meter. Hoe dit in vredesnaam te rijmen valt met een tonnetje olie is mij een raadsel maar het komt uit de koppetjes van geleerden, dus OK. Nog interessanter zou zijn om de densiteit te vergelijken tegen de prijs per megawat om een idee te krijgen van: wat verdien ik terug aan mijn geïnvesteerde euro en hoelang duurt het voordat mijn installatie zich heeft terug betaald.

Eco-footprint
Om het plaatje af te maken zou ook de ecologische footprint interessant zijn om weer te geven. Namelijk hoe belastend op het miljeu is het produceren van de collectoren, zonder dit keer rekening te houden met het pay back model. Met andere woorden hoevel gas, kolen, hout of aardolie je de komende 10 jaar dan niet meer hoeft te verbranden gekeken naar de uitstoot aan broeikas gassen. Wat vaak vergeten wordt is het transport van grondstoffen, half fabrikaten en eindproducten. Dus wat is de footprint van de transport middellen om het uiteindelijk bij de consument te krijgen. De kostprijs van al dat moois is duidelijk. Dat is de prijs die je aan de meter of kassa betaald. Als je bedenkt dat we op het terrein van Le Mouton Qui Rit ongeveer 216 vacuum buizen hebben opgesteld en je vraagt je af wat daar de eco footprint van is geweest: kwartsglas, diverse metalen, plastics, verf, cement, pur schuim... transport.
Is zo'n installatie dan nog wel te verantwoorden geweest? Hoe lang moet je, dit in schijnbare tegenspraak met wat ik boven schrijf, de installatie in gebruik hebben om dat allemaal te compenseren. Afgezien nog van het gebruikelijke terugverdien model. Feit blijft dat we nu nog maar de helft stoken van de hoeveelheid hout van de jaren voor 2014. De herfst en lente gebruiken we de openhaard alleen nog als bijverwarming, dat scheelt echt een slok op een borrel. De uitstoot aan afvalgassen, roet en fijnstof is in mijn opinie daarmee teruggedrongen met 50%.


SolarFarm 4.0

De tweede grafiek (voortschrijdend totaal) is die van dit jaar. Het verschil met die van vorig jaar zijn duidelijk zichtbaar. Voornamelijk vanwege de herfst uitbreiding vorig jaar mets iets meer dan 50% van het aantal buizen. De gegevens van 2014 en 2013 zijn nog niet helemaal naar het formaat van 2015 omgewerkt maar de eerste resultaten laten hetzelfde beeld zien: de capaciteits uitbreiding is zichtbaar in de grafieken. In 2014 werd echter alleen nog het winter atelier met een laag temperatuur radiator verwarmd. De ruimte bleef in die winter gemiddeld 18 graden. Dat was wel de beslissende factor om de zonneverwarming aan  te sluiten op de rest van het huis.

Helemaal vergelijkbaar zijn de grafieken dus niet. De extra warmte die afgenomen wordt door het hele huis verlaagd de retour temperatuur van het water mengsel meer dan voorheen. Die (relatief) dan weer meer energie moeten leveren om de zelfde ingaande temperatuur te halen. Ook dat zal zichtbaar zijn in de overzichts grafieken. Zo hobby-en we lekker door.

GNU plot
Het maken van die grafiekjes kostte me een paar dagen pielen, want niet zo heel bekend met het gebruikte prgrammaatje: gnuplot. Gelukkig staat het interwebs vol met hints en de basis was eerder al wel gelegd. Nu kan ik eindelijk zichtbaar maken wat de bandbreedte is waartussen de temperaturen van de collector zich bewegen. Wat ook al lang op het lijstje stond was een jaar overzicht. Bleef nog even over welke vorm van de grafiek het duidelijkst zou zijn. Dat vroeg ik dan aan Fannie, Paul en Wim, mijn vaste vraagbaak over dit soort dingen. Na wat gefröbel met de parameters waren we er wel uit.

Voor de geïnteresseerden is dit het script voor gnuplot

set datafile separator ","
set xrange [1:365]
set xlabel "Day of Year" offset -1,-1,-1
set key left top
set term png truecolor
set grid front lc rgb "#888888"
set style data lines
set style fill solid 0.5 noborder
set output "2015.png"
set title "SolarFarm temperatures in 2015"
set ylabel "Temperature C"
set yrange [-20:120]
set ytics 10

# color picker: http://www.w3schools.com/colors/colors_picker.asp

plot \
     '2015.csv' using 1:2 notitle 'SF Max' with filledcurve below x1 lw 1 lc rgb "#ffd11a", \
     '2015.csv' using 1:2 title 'SF Max' lw 2 lc rgb "#e6b800", \
     '2015.csv' using 1:3 notitle 'SF Min' with filledcurve below x1 lw 1 lc rgb "#b3b3b3", \
     '2015.csv' using 1:3 title 'SF Min' lw 3 lc rgb "#A0A0A0", \
     '2015.csv' using 1:9 title 'Mean Avg' lw 3 lc rgb "#1a1aff"

Gnuplot is overigens open software en eenvoudig te installeren op je computertje. Om te zien wat mogelijk is, zoek maar eens op plaatjes van gnuplot op het webs dan sta je versteld wat je er allemaal mee kunt creëren. Daar heb je dus geen prijzig (MS-Office of zo) pakket meer voor nodig.

Afwerking
Niet mijn sterkste punt overigens, afwerking. Toch zijn er aanwijzingen dat het in dit geval een rol speelt. Wat wel verwacht werd door Wim en mij is dat niet alle energie uit de SolarFarm in de vloerverwarming van het apartement terecht zou komen. Het bleek dat er onderweg van de buizen naar het regelpaneel in huis meer dan normaal aan verlies optrad. Dat kunnen we zien aan de vertrek en aankomst temperatuur. Het verlies is aantoonbaar meer dan met de oude transport buizen. Daarmee was het verlies slechts 4 graden. Bij de huidige buizen bljkt dat soms meer dan 10 graden te zijn en tijdens wat ik dan een soort opwarmfase noem zelfs 15 graden. Dat is niet acceptabel vonden we en gaan de isollatie vóór de komende herfst nog eens over doen (sorry Irene en Fannie voor al jullie harde werk). Ondertussen giet ik daar waar mogelijk isolatie korrels in de pijpen en ben begonnen met overige ongeisoleerde delen in mantels te verpakken. Iedere week een stukje. Dat voor de komende winter.

Overwarmte
Voor de zomer situatie krijgen we te maken met een nieuw fenomeen: over capaciteit. Via nederlanders.fr las ik een tip van een koelleiding onder een zwembad. Dat kon natuurlijk makkelijk vertaald worden naar een koelleiding in de grond. Puur energie vernietiging maar als veiligheidsoplossing wellicht noodzakelijk. Ook al hebben we afgelopen najaar het hele circuit in koper uitgevoerd waardoor de overdruk beveiliging nu feilloos werkt je moet je bewust blijven van veiligheid. Temperaturen gaan met deze nieuwe opstelling veel hoger oplopen.  Bijvoorbeeld gisteren was te temperatuur in het collector circuit dik 76 graden, bij een lentezon dus. Met de zomerzon verwacht ik dat het richting 90 zal gaan. Om stoomvorming in de leiding te voorkomen zal het toevoegen van kooppunt verhogende middeltjes nodig zijn zodat stoomvorming pas ontstaat bij hogere temperaturen. 
Een koelleiding is weer een nieuw experimenteel element in de constructie van de SolarFarm. Kan er weer leuk mee gefröbelt worden. Zo zit ik te denken om door middel van een temperatuur beveiligingsklep het koelcircuit wanneer nodig daarmee open te zetten. Zoiets wat ook op de kachel van de CV gemonteerd is, die gaat open als de temperatuur te hoog wordt en blaast dan stoom af. Dat is soms spectaculair en voor sommige gasten beangstigend als ze de stoom horen sissen en  stoomwolken in de gang zien. Voor zo'n klep heb je geen stroom of of computertje nodig, maar is dan ook weer niet te meten en registreren. Wellicht wel de meest elegante oplossing.  Moet dat idee eens tegen Wim aanhouden. Voor mij is het natuurlijk leuker om dit verhaal te programmeren en deel uit te laten maken van het geheel. Hoewel, elke nieuwe schakel die je aanbrengt in de keten kan en gaat uiteraard storing opleveren.
Goed, over capaciteit. Vorige zomer zijn er temperaturen gemeten tot  130 graden, toen knalden de PER slangen uiteraard, want oververhitte stoom en plastic verdraagt elkaar voor geen meter. De koelleiding is 80 meter van 12mm. Die slang is overgebleven van de constructie van de vloerverwarming. Volgens de specs kan het die temperaturen verdragen. Ik ben benieuwd wat deze truuk gaat doen. Anders toch maar een koeltoren zoals Wim vorig jaar al suggereerde. Een ander alternatief is om delen van de arrays af te gaan dekken. Dat bleek vorig jaar vóór de uitbreiding redelijk te werken. Uiteraard zal het wel weer uitdraaien op een combinatie van de drie methoden: koelen via het zwemwater in de nacht, koelen via de koelleiding overdag en tenslotte afdekken van arrays.

Koeltoren
Mocht het niet baten dan kan er altijd nog een soort koeltoren in elkaar geknutseld worden. Beetje gespit alvast op de webs. De meeste suggesties duiden op een omgekeerde warmte wisselaar. Een konisch toelopend geval lijkt de voorkeur te hebben. Als ik dat zo bekijk: een constructie zoals ze gijsers maken. Binnenin lopen leidingen die tegen de binnenwand gesoldeerd zijn en verwarmd worden door de vlam die in de koker brand. Voor de solarfarm zou je iets dergelijks kunnen maken van de overgebleven leidingen en dat in een conisch torentje in de wei neerzetten. Zoiets zou dan minimaal 3 meter hoog moeten zijn omdat je anders moeilijk een stijgende luchtkolom krijgt. De warmtewisselaar onderin (warme lucht stijgt) en laat maar waaien. Wellicht een experiment waard en qua vormgeving ook.

brom: symgrosys.com

Waar in het plaatje water spooiers staan monteren wij natuurlijk de warmte wisselaar.

Choses

Dingen. Zo van die dingen die passeren.

THOCP
Het History of Computing Project bestaat over een paar weken 15 jaar. Daar ga ik een special aan wijden. Niemand die dat interesseert natuurlijk maar goed. Voor eigen vermaak dan maar. Het project is oorspronkelik begonnen als voorlichting voor een groepje dames van UNDP experts in 1985 op Trinidad and Tobago. Zij vroegen zich namelijk tijdens de les over tekstverwerking af wie de computer nu eigenlijk had uitgevonden. Dat wist ik toen niet en zocht het op. Dat verhaal werd steeds uitgebreider en paste op een gegeven moment niet meer op een floppie. Uitdraaien was ook niet meer te doen waarna het verhaal in 1986 electronisch gepubliceerd werd op een BBS. Eind 90-er jaren werd het project stuk serieuzer en waren er redacteuren, een tiental informanten en +100k lezers per maand. In 2002 verscheen de eerste officiële CD met grosso modo de inhoud van de site plus wat extra's. Twee jaar later is zelfs een poster geroduceerd met een soort tijdlijn van de ontwikkelingen op computer gebied, waarvan zelfs 4 drukken zijn verschenen! Door mijn verhuizing naar LDF in 2008 kwam het project bijna stil te liggen. Het aantal lezers daalde daarom sterk, mede omdat de informatie via 10-tallen andere bronnen beschikbaar kwam.
De verbouwingen en dergelijke zijn eigenlijk wel voorbij en lijkt het tijd om een nieuwe start te maken. Sinds de eerste voorlichting aan de UNDP dames is er meer dan 30 jaar onderzoek verstreken. Dat is de afgelopen jaren natuurlijk wél gewoon doorgegaan. Toen Wim met de idee kwam om de site ook voor mobiele apparaten geschikt te maken stond mijn besluit vast om dit jaar het project weer nieuw leven in te blazen. Tot over een paar weken met de special.

Winter
Zoals bekend hebben we de SolarFarm de afgelopen herfst met 50% buizen uitgebreid. Dat zou een verhoging van de temperatuur moeten geven tot 15 graden gemiddeld in huis. Volgens de berekeningen van de ingenieur uit Wageningen dan. Als de zon vol op de collectoren staat naderen de temps inderdaad die magische grens in huis. Maar, in de winter blijft de zon hier regelmatig een paar dagen weg. De berekeningen waren volgens mij ook iets té optimistisch. Op het weertyp hier kun je moeilijk op dimensioneren. Of je zet zwar over capaciteit neer en moet je 3/4 van je zonverwarming in de zomer uit willen schakelen. Of je kiest een middenweg. Ter vergelijking, 600km zuidelijker, zo op de hoogte van Bordeaux, zijn er een kleine +1000 zonuren, scheelt een hoop. We hebben dus voor de middenweg gekozen en stoken daarom in de winter maar wat vaker bij. Mijn schatje geniet in ieder geval van de vlammetjes in de open haard.

Het eerste jaar is het afzien geweest hier en lag ik in een onverwarmde slaapkamer onder een dubbel dekbed met verkleumde klauwtjes het telefoontje vast te houden om met mijn schatje te babbelen. Die had wél dat magische knopje thuis: de thermostaat. Ontberingen waren dat gewoon omdat de kwaliteit van het brandhout nu niet je dát was. Erg warm was het dus niet te krijgen en stookte ik met gemak 70m3 hout weg in die winter. Toen een paar jaar later de zonneverwarming voor het zwembad een succes bleek te zijn viel het muntje. In de winter van 2010 is de SolarFarm aangesloten op de CV in het winter atelier, meer dan 22 graden scoorde dat. Het jaar daarop volgde de rest van het huis. Resultaat? Vóór de zonneverwarming zakte de temperaturen in de winter richting de 4 graden in de onverwarmde delen van het huis. Uiteraard zat er antivries in de CV dus voor barstende leidingen was ik niet zo bang. Na de aansluiting op de SolarFarm bleef de temperatuur ten minste overal op 10 graden. Het verhaal werd tot eind 2012 met de hand geschakeld, Echter naarmate het schakelpaneel meer functionaliteit kreeg ontstond de behoefte aan automatisering. Als je vergat iets om te schakelen knalden met gemak de slangen kapot en kon je met een bahco en een schaar de zaak  gaan repareren. Er kwam dan stoom uit de pijpen! Na veel wikken en wegen werd er uiteindelijk voor de Raspberry Pi gekozen. Die bleek op dat moment het meest flexibel te zijn voor het aan elkaar knopen van kleppen, relais, sensoren en meer van dat speelgoed.
Al snel ging het daarmee van kwaad tot erger en loopt het hele schakelprocess nu 100% automatisch. We kunnen zelfs via het interwebs (zie: solarfarm punt duckdns punt org) de situatie in de gaten houden. Krijg ik van bijna elke calamiteit een mailtje en een dagelijks rapport van wat de SF er de vorige dag van heeft gebakken.

Domotica
In de vier jaar dat we met die besturing bezig zijn kwamen ook steeds meer dingen in de vorm van modules op de markt die voorheen alleen voor professionals beschikbaar waren. Het wordt je nu ook wel erg makkelijk gemaakt. Je koopt wat van die modulen via eBay in China (dan een 10e van de prijs). Prikt dat met een paar draadjes op een z.g. breadboard aan elkaar,  beetje programmeren en hoppa! Zomaar de luchtdruk, luchtvochtigheid en lichtsterkte op je monitor.

Als dat dan zo makkelijk gaat ga je nadenken over allerlei ander speulgoed. 't Zou zo maar leuk zou zijn een klein robot achtig karretje rond te hebben knarren met een camera erop, zou je zoiets ook achter de schapies aan kunnen sturen? Ga je denken aan rookmelders omdat dat nu eenmaal wettelijk verplicht is. Die pasklare commerciële dingen gaan immers om de haverklap stuk net als die 3 tienen die die dingen kosten. Ook leuk, detectoren om te signaleren dat de schapies in de stal lopen (gaat camera aan), een elektronisch kattenluikje voor Qubit zou ook wel leuk zijn, druk sensoren om te meten hoeveel hooi de schapies vreten, Ph meter voor je zwembad, temperatuur meten van het rookkanaal, variabele toeren sturing voor de zwembadfilter motor (gereed 2015), bewatering en verlichting voor de tuin, om maar eens wat te noemen.
Uit pure blijdschap daarover ben ik ook maar weer begonnen met parallel computing. Een projectje dat 15 jaar geleden is stopgezet vanwege tijdgebrek. Nu, met die raspi's, is de verleiding gewoon té groot geworden en de hobby is vorig jaar weer opgepakt. Vandaag kreeg ik de laatste twee modules per post uit .cn en staat RPar 2 alweer op stapel. Nut daarvan? Nul komma nul, maar wel weer een hoop lol en het houdt je brein scherp. Door de betrekkelijk lage prijs van de Raspi's (35$ / st) kost je het ook nog geen arm en been om een 8 node cluster op te zetten.Uiteraard wordt er wel iets leuks bedacht om mee te doen, wees gerust.
 
Kijk en dan zit er opeens een hardnekkig foutje in een van m'n programmaatjes en staat het uitbouwen van wat dan ook weer ff stil totdat ook dat laatste bitje weer goed staat. Druppelsgewijs blijven de onderdelen uit .cn aankomen, dat dan wel weer.

Oh ja er staat domotica als kopje. Fannie vroeg me of er niet op wat meer plekken het licht automatisch aan kon gaan. Natuurlijk kon dat. Meteen maar weer eens het net rondgestruind of er ook niet een schakelingetje te bouwen was om het licht niet ineens op 100% sterkte te hebben maar gedimd aan en uit te zetten. Prettiger voor de oogjes. Oh, en als je de keuken binnenkomt 's nachts waarom ook niet zoiets maar dan met een licht slang, of zo. Zou je dat ook nog eens stemgestuurd kunnen maken, wel?  De tuinverlichting ook al iets wat al een paar jaar op het lijstje staat. De daglichtmeter is bijna in elkaar gesoldeerd in een van een oude schemerschakelaar gesloopte behuizing, daar kan dan weer de verlichting mee getriggerd worden. Wat te zeggen van een intercom met video voor mensen die aan de deur staan, een HAL 2000 model lijkt me errug cool. Gezien op de interwebs. De lijst met knutsel dingetjes voor het gemak in huis kan zomaar heel erg lang worden. Goed, alles een voor een dan komt de rest van zelf ;=)

Ont-Rommelen

Doen alle huishoudens. In het voorjaar dan. Voor ons is dat wat lastiger. We draaien de zaak maar eens om dus. Na zo'n seizoen, en deze is drukker en langer geweest dan normaal, vergaar je toch aardig wat losliggend en zwervend spul. Wij zijn ook bezig gegaan het huis te ontdoen van alle overbodige materialen en dingen, van de afgelopen jaren, dingen die we niet meer gebruiken. Wat het erger maakte waren de spullen die met de laatste wagen met huisraad die is aangekomen. Tijd voor een grote opruim actie vonden we. Voor een deel kan er nog wel iets in Le Mouton verdwijnen of voor ons zelf gebruikt worden. Dan nog hou je te veel over. Een deel krijgt een andere bestemming. Daarna blijven er bullen over waar je geen weg meer mee weet. Dat is dan óf de dozen in voor de vide grenier (augustus) of op de hoop voor de déchetterie (miljeustraat).
Ook na de verschillende verhernieuwbouwprojecten zijn er van die onvermijdelijke restanten bewaard gebleven omdat: och kan ik misschien nog gebruiken. Na een paar jaar blijkt dat dus niet zo te zijn, maar zijn ergens bewaard gebleven. Het werd dus een grote puinzooi in de grange en stallen.
Toen, ja heus, en toen lazen we het artikel over "de-cluttering" (ont-rommelen) van je huis en leven. Sindsdien zijn we een stuk meer weggooierig of opruimerig geworden. De zaak begon immers dicht te groeien in de Grange bij de afdeling materialen. Komt daar nog bij, op de een of andere manier schijnt het gereedschap gedurende een jaar over het hele huis verspreidt te raken. Elk jaar is er dan weer een aktie het spul bij elkaar te verzamelen. Dit keer ontstond het idee er een definitieve plaats aan te geven en wel daar waar de zaken het meest gebruikt worden.
Met P ben ik als eerste stap begonnen de grange uit te mesten. Al het afvalhout is in hapklare brokjes als aanmaakhoutjes voor de haard gezaagd, het bruikbare hout is netjes in een soort stelling terecht gekomen. Ook daar zal nog een schifting plaats moeten vinden maar het ligt nu niet meer overal en nergens. Al het sanitaire en loodgieters spul is naar beneden in de rekken geplaatst en het gereedschap heeft nu ook een nieuwe vaste plek gekregen. Het ligt in ieder geval bij elkaar, nu nog netjes opruimen/indelen en we hebben iets overzichtelijks gecreëerd. Rest nog een berg aan spullen die we moeten splitsen in: déchetterie, vide-grenier, of hergebruiken.
Dit tijdstip in het jaar is voor ons dan ook een prima moment dat te gaan doen vinden we. De grote ont-rommeling dus. En oh, wat lucht dat op!

Soos
Sinds enkele maanden is er een nieuw fenomeen ontstaan in het dorpje Mailleroncourt-SaintPancras, of misschien nieuw leven ingeblazen. Er is waarachtig een soort soos begonnen. Vrijdagmiddag loop je daar naar binnen, gaat aan de grote tafel zitten en begint een beetje te ouwehoeren met de mensen die naast je zitten. Uiteraard zijn het allemaal mensen die even niets anders te doen hebben, of die het net als wij gezellig vinden ff met elkaar te kletsen. Voor dat laatste hoef je in LDF echt niemand aan te sporen hoor! Zo'n soos is dus een ideale kletsgelegenheid in de winter. Kun je weer je Frans oefenen, toch? Daarmee heeft het oude schooltje een mooie herbestemming gekregen. Waarom niet in de Salle Polivalente (gemeenschapshuis)? Die is nogal slecht warm te krijgen wat veel kost. Goed argument.
Waarom wij naar die soos gaan? Iedereen kent ons maar wij kennen eigenlijk niemand bij naam. Meestal zijn we op weg naar de grootgrutter, andere dingen halen, dingen doen, iets uitvlooien en flitsen al wuivend de mensen voorbij. Kortom druk druk druk, in de zomer dan. In de winter kruipt iedereen weer in zijn holletje en dan zie je niemand op of aan de straatkant. Voor ons is deze soos dus een mooie manier de mensen wat beter te leren kennen, namen bij gezichten te krijgen, namen van mensen die je al een paar jaar tegenkomt.

SolarFarm 4.0
Die loopt als een speer. Eergisteren de pomp van de CV vervangen, die begon toch wel erg kreunende geluiden te maken. Toch eerst nog even met de stelschroef gespeeld, stond op internet dat je dat als eerste moest proberen. De verschillende snelheden geprobeerd maar het piepende en knarsende geluid werd steeds erger. Daarom, voordat het ding definitief stil zou gaan staan op een, uiteraard, meest ongelegen moment (Murphy hè) een nieuwe pomp besteld via het internet. In de winkels hier kost zo'n ding 250 euries, via het 'net' het zelfde pompje 129. Dan is de keuze wel snel gemaakt toch? Na vier dagen kwam de pomp uit NL, nota béne! Gemonteerd en na een moeizame ontluchting loopt alles weer zonder piepende geluiden. Nu nog wat andere dingetjes vervangen en als we toch bezig zijn extra speelgoed erbij. Kan ik weer dingetjes er bij gaan programmeren. Wat een heerlijke hobby dat gesleutel aan zo'n systeem. Nee niet alles is blijdschap ende vermeack. Soms weet je echt niet waar je het moet zoeken: als om 3 uur 's nachts ineens de pompen aangaan zonder aanwijsbare oorzaak. Of zoals de laate paar dagen een signaal lamp aangaat die eigenlijk helemaal niet aan hoort te gaan. En dan deze. Het bestandje waarin de gegevens voor luchtdruk, relatieve vochtigheid en luminositeit staan raakt soms corrupt of is leeg. Daar programmeer je dan wat omheen en dat probleem is weer uit de wereld. Zo gaat het maar door lijkt het wel. Een uitdaging, zo zie ik het om een steeds uitgebreider systeempje stabiel te krijgen door (bijna) alle incidenten te kunnen opvangen.

Moord en doodslag
Gisteravond hoorden we van de aanslag door vermoedelijk IS in Parijs. Verschrikkelijk, meer dan 170 mensen hebben de grote reis aangevangen. Dit is zo zinloos. En nu kan ik wel gaan roepen: kijk dat krijg je als je je laat overspoelen met vluchtelingen zonder al te goed te controleren. Maar dat is in LDF niet zo'n issue. De migranten worden uit en te na ge-checked, zo zelfs dat het heel wat mensen ontmoedigt naar LDF te komen. Alhoewel er al langere tijd gerommel is. Een paar jaar geleden een aanslag in de metro, nog geen jaar geleden in een supermarkt en nu dit. Gevolg, men sluit de grenzen en vrij verkeer is niet meer zo vanzelfsprekend. Europa is in oorlog met de terroristen klinkt het een beetje benepen. Komt men dan eindelijk tot bezinning dat het allemaal wél erger is dan men denkt. Jarenlang sprak men sussende woorden en ga maar rustig slapen beste burgers. Hoe profetisch waren de woorden die een paar dagen geleden in de krant stonden: "de jihadisten komen niet om oorlog te voeren en ons te onderwerpen, ze zijn er al..."
Als nu de verschillende regeringen, nu het nog kan, eindelijk van hun pluche stoelen afkomen en de zaak fundamenteel aanpakken, zonder het "zum tot lachen" politieke correcte in acht te nemen, dan kan het tij nog gekeerd worden. Anders hebben we over tien jaar een vette guerilla oorlog aan onze broek. Dat laatste kan ik je wel vertellen, die win je niet.
En tuurlijk, echte vluchtelingen hebben een fundamenteel recht op geholpen te worden en onderdak te krijgen. Maar de hordes die nu over de grenzen zijn gestroomd daar kan men zonder lang te hoeven nadenken zijn vraagtekens bij plaatsen. Téveel gezonde jonge mannen met een grote bek.

Daar laat ik het even bij.  

En dat is vijf

Ha leuk, ik ga eens schrijven over hoe zo'n blog tot stand komt. Nou ja leuk.
Dit is namelijk al de vijfde versie van wat je nu leest.

• De eerste versie ging over hoe je een ezel die zijn leven lang rondjes in de draaimolen heeft gelopen nooit meer kunt leren rechtdoor op zijn doel af te sturen. Dat sloeg dan op ongewenste politici, wereldwijd, die ineens tot inkeer zouden zijn gekomen volgens hun spindokters dan. Mij kennende werd daar een verhaal van plus duizend woorden aan weggetikt. Ongeschikt voor deze blog.
  
• De tweede versie zou ik bijna besteed hebben aan het tweede hoofdstuk van het beeldhouwertje. Zowel Marion, en achteraf ik ook, vonden dat geen thema voor deze blog. Ik was wel lekker op gang, zoiets als hoe het beeldhouwertje heeft kunnen ontsnappen en in een ver land rustig door kon houwen op steen, en zo.
  
• De derde versie ging over een andere boeg. Hoe je van het verleden zou kunnen leren. Zoiets als in de spiegel van het verleden zie je je gezicht van heden. Zo'n tegeltjes wijsheid. Ging over hoe rijken opkomen en aan bijna dezelfde oorzaken weer ten onder gaan. Decadentie, corruptie, het ontstaan van een slaven cultuur in welke vorm dan ook. Kortom een litanie over hoe slecht de leiders het iedere keer weer doen.
  
• De vierde poging ging over een film / documentaire die ik een paar dagen geleden zag over jonge mensen die geen behoefte hadden zich op sociaal vlak te mengen in de activiteiten van de school en zelfs de buitenschoolse activiteiten daarvan. Een jongen trok het in het extreme door, door zich dommer voor te doen dan ie was en verbood de leraren zijn studie resultaten in de klas te vermelden. Contacten wees ie af door te zeggen: “als je mij met rust laat gebeurt er niets”. Of als er naar zijn hobby's gevraagd werd antwoordde hij steevast dat ie alleen maar voor de teevee zat in zijn vrije tijd. Terwijl hij de mooiste dingen in hout sneed en erg mooi viool speelde. Het was een film documentaire, dus overdreven allemaal.
  

Ook weer niet geschikt voor deze blog. En zo, met gemak, zit ik al weer op ruim driehonderd woorden. Meestal hou ik het tussen de 1000 en 1200 woorden. Een prettig leesbare lengte heb ik ergens gelezen.
Deze laatste poging daar houd ik het maar bij. Niet dat het een wonderstukje zal zijn, Marion zegt immers dat ik een hopeloos figuur ben in stijl en grammatica. Desondanks dat heb ik er plezier in om over onze avonturen in LDF te schrijven. Van gasten die hier komen hoor ik dat ze de blog hebben gelezen en van lezers krijg ik voldoende commentaar die me doen geloven dat het niet allemaal bagger is wat ik schrijf. Zeg maar, het verhaal is OK maar het geluid krast zo. Marion maakt dat dan minder krassend.

We zitten op 488 woorden.

Gaat het dan zo moeizaam? Nee hoor! Maar mijn fantasie en toetsenbord gaan soms heen naar gedachten die niet binnen dit blog passen. Terecht word ik daar dan zo af en toe op gewezen. Misschien moet ik daarom een aparte blog openen over dat soort dingen. Afijn, genoeg zo.

Hout
Van de week reden de trekkers af en aan met hout om dat te bezorgen bij de mensen in het dorp. Net weer hoorde ik een trekker moeizaam en met veel kabaal optrekken om zijn vrachtje in het dorp af te leveren. Dat zijn dan van die trekwagens met voor en achter een opstaande beugel waar, naar verluidt dan, precies – ongeveer – 15 sterre hout inpast. Een sterre is ongeveer een kuub. Nu rijden hier wrakken van trekkertjes rond die het allemaal nog maar net redden, vaak in de reparatie zitten en een dikke walm loslaten waar de honden nog geen brood van lusten. Kuche, kuche. Ik hou altijd even mijn adem in als er weer eens eentje voorbij tjoeketjoekt. Bij de buren is ook weer een lading afgeleverd dus eerdaags zal dat dan wel in stukken van 50cm gezaagd gaan worden. Volgens de wet, ja ja, mogen de stukken die uit het bos gehaald worden niet langer of korter zijn dan een meter. In het bos worden die stammen van een meter lang dan met een hydraulische ram in stukken gespleten en een maand of wat opgestapeld langs de randen van de weg om te drogen. Tegen juni aan wordt het dan afgeleverd en ergens in augustus begint iedereen als een gek te zagen om vervolgens het hout de schuur in te kruien. Dit jaar gaat alles net iets eerder dan normaal. De natuur is ook compleet van slag af. Eind april was het bos al weer groen, zag je het rogge al de grond uitspuiten en moet ik bijna elke week het gras hier maaien. Normaal is dat eens in de twee weken. De buien die normaal in juni overtrekken komen nu al, en het zijn geen kleine buitjes van een paar emmertjes water. Vanochtend nog stormde de hagel strak door de straat heen! En dan is het opeens weer mooi weer voor een uurtje. Maar goed, volgens de houtboer komt ons hout eind mei in onze weide te liggen en dan kan het volgend jaar gezaagd worden. Er ligt voor ruim twee jaar hout in de wei, dus ook dit jaar hoef ik geen hout bij te kopen.

We zitten op bijna 1000 woorden ;=)
 
SolarFarm
Komende week gaat de SF weer online en op het zwembad aangesloten worden. De besturing ervan is al klaar. Behalve de grote accumulator vullen, moeten ook nog een drietal rekken gevuld worden met buizen. Daarna gaan we het stuurpaneel opnieuw uitbreiden met een paar kleppen en wel zodanig dat je letterlijk alles kunt regelen vanuit je luie stoel.
Bij de graverij voor de uitbreiding van vorig jaar in november, is niet alles goed gegaan en in december was ik genoodzaakt om de handel af te koppelen omdat anders de zaak uit elkaar ging barsten. Dat de winter extreem zacht was is een geluk bij een ongeluk geweest. Wel balen dat die aannemer dan pas een paar maanden later kwam. Daarom werd het tijdens de werkzaamheden én een water ballet én waren de pompen in de ochtend bevroren. Voor beide dingen had ik hem gewaarschuwd. En als je hem dat dan nog eens onder zijn neus hield, want ik baalde vreselijk, werd ie nog kwaad ook! Had ie maar moeten luisteren, vond ik. Dat de operatie alsnog mislukte was daarom dubbel balen. Ik kreeg dan ook een beetje het gevoel genomen te zijn. Vooral omdat ie wist waar het toe diende. Weer een jaar verloren.

WVTTK 13

De laatste dagen paar weken zijn we druk rondom en in het huis om de B&B klaar te maken voor het nieuwe seizoen. Een paar opknap klussen hier, gewoon onderhoudswerk daar en de tuin. 's Avonds zitten we dan moe gestreden in het haardvuur te staren of kijken een flimpie. Fannie's ogen zie je dan al snel dichtvallen, en deze jongen voelt zijn spiertjes opspelen. Deze WVTTK is dan ook in een aantal etappes ontstaan.
 
Hottub

HotTub in aanbouw

Het avontuur met de APT hottub gaat met horten en stoten. Een jaar te laat geleverd en een leverancier die maar niet wil begrijpen dat als hij gewoon snel op de vragen antwoordt hij ook een stuk sneller van ons af is. Maar goed ik bespaar jullie de smeuïge details, die komen later misschien nog wel. Of gewoon aan de eettafel in Le Mouton Qui Rit.

Die tub is dan eindelijk geleverd, als bouwpakketje. Dat op zich is prima en was ook zo afgesproken. Zoals beloofd, de tub moest alleen nog even aan de kachel en pompen aangesloten worden. De bijgevoegde “uitgebreide” handleiding zou alles laten zien. Helaas liet die ons daar toch een beetje in de steek en gingen er wat vragen richting APT. Ook hier laat ik de details maar achterwege. Stroef is hier het steekwoord als het aankomt op raad en daad. Goed, Frerik onze vaste aannemer er maar eens bij geroepen om een monteerbare kachelpijp te leveren want we willen graag in bad! We vroegen ook zijn advies en indruk van het geleverde, zeg maar een second opinion. Hij stelde voor om APT wat extra koppelingen en slangstukken te laten leveren en de pompen verder weg te zetten zodat alles frictieloos aangesloten kon worden. Hoe dan ook dat bad is operationeel volgende maand, met of zonder samenwerking van APT. Tegen beter weten in hoop ik toch nog stiekem dat ze tot het besef komen dat je beter een tevreden klant kunt hebben dan andersom. Hier gaan we meer over horen ;=(.

Lente
Een veel prettiger onderwerp, het is officieel LENTE!!

Even is het best nog wel fris in de morgen met wind zo, de rijp ligt nog bijna iedere ochtend op het veld. Dat verdwijnt snel met het zachte weer en zo tegen 10-11 uur kruipt de zon het balkon op. Een bakkie doen in de zon is nooit weg, vitamine D aanmaken noemt Fannie dat. De winter begint nu echt zijn bullen te pakken, dat was vorig jaar toch écht wel héél anders, wát een rampjaar was dat. Nu staan de eerste fruit bomen al in de bloei, lopen de bladeren uit van alles wat plant is en dingen die vorig jaar niet of nauwelijks bloeiden staan nu al te pronken. Een lust voor het oog.

Dit jaar is de tweede ronde om rondom het huis de zaak op te knappen. In dat kader zijn nu alle staldeuren aan de voorkant in de kleur Baskisch rood gezet. Heel apart die kleur.

Le Mouton Qui Rit in een nieuw jasje

ervoor

De stalen ramen van de stallen zijn van die ouderwetse dingen met extreem dikke voegen van stopverf. Wat ik daar mee aan moet is even een puzzel. De kit is totaal verweerd, eerst maar eens schoonmaken. Nog even met de hogedrukspuit en wat chloor langs de aanslag op de muren en de voorkant is weer picobello. Met andere woorden we zijn bezig met de voorjaarsschoonmaak! ;=)

Het grasveldje voor ligt er weer bij als een biljart laken en de bollen die we elk jaar in de grond proppen komen voor de verandering eens allemaal opzetten. Best leuk een beetje kleur in de tuin.

Volgende stap was de achter tuin. Zwaar werk zo'n eerste keer maaien in het seizoen. Meteen gekeken welke aanplant de winter overleefd heeft. De vlinderplanten zijn mooi overeind gebleven, de Bamboe loopt ook weer uit, een paar rozen hebben het voor gezien gehouden en de rodo die vorige herfst door de schapen was aangevreten heeft totaal geen vorm meer. Volgens Fannie staat ie ook op de verkeerde plek. Wat ander klein grut heeft het ook niet gehaald, de jasmijn heeft nog wat groens... Het valt eigenlijk wel mee.
De Lidl heeft plantgoed in de aanbieding, maar Louise zegt dat Gamme Vert beter spul heeft plus een garantie dat de boel aan zal slaan. Daar maar eens wat halen. Een tuin volplanten met van alles en nog wat, dat kan zomaar. Alleen moet je dan later weer gaan uitdunnen, dat is extra werk. Zo hebben we dat in onze vorige tuin gedaan. Nu willen we de tuin organisch laten groeien en ook nog voldoende ruimte voor de gasten over laten om te kunnen ravotten.

Solarfarm

Begin mei schakelen we de solarfarm weer over naar het zwembad, met de uitbreiding zal die snel op warmte komen. Deze winter is het voor wat betreft de warmtevoorziening van het huis niet geweldig gegaan met de solarfarm. Op de een of andere manier bleef er een klep hangen waardoor de warmte niet optimaal het huis in kwam. Met Wim ga ik me daar nog eens over buigen. Tot overmaat van ramp is ook het computertje dat de hele handel aanstuurde vorige week overleden. Reden te meer om extra aandacht aan de stabiliteit van die omgeving te geven. Kan ik weer eens lekker mijn oude vak uitoefenen, ach het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Ook gaan Wim en ik eens kijken hoe de overcapaciteit in de zomer geneutraliseerd kan worden.

Nou ja het SolarFarm project is zonder duidelijk einde of einddoel. Algemeen geldt dat er van mei tot en met oktober gezwommen moet kunnen worden om in de winter het huis op 15 graden te houden. Nog zat te bouwen en te experimenteren dus.

Een dezer weken ga ik voor het zware werk een hulp inhuren, om het terrein rondom de solarfarm weer netjes te maken. Dat is door het laatste graafwerk een zooitje geworden. Kan er meteen weer een lading tout-venant over de omgewoelde grond heen, dan is het weer netjes en beloopbaar. Pakken we meteen de pétanque baan aan met een nieuwe toplaag tout-venant.

CV kachel

Vorig jaar hebben Wim en ik ook een Raspi computer aan de houtgestookte CV kachel geknoopt. Dat heeft verrassende besparingen in hout opgeleverd. Het programma is zo ingesteld dat het een signaal afgeeft als de temperatuur van het CV water beneden de 40º gaat komen. Dit is dan het moment waarop je naar de kachel kan lopen om er een aantal blokken hout in te kieperen. Eerder mikte ik de kachel gewoon vol met hout als er langsgelopen werd. Dat bleek, met de resultaten van de huidige opstelling, niet de beste manier te zijn geweest. Natuurlijk stopte je met hout bijgooien als de temperatuur richting de 70º begon te lopen, dan was het eigenlijk al te laat en ging de beveiliging soms af. Nu stook ik gecontroleerd tussen de 40 en 60 graden en het huis wordt net zo warm. Krijg wel de indruk dat het huis net iets minder snel op temperatuur is maar dat is een kwestie van eerder gaan stoken. In combinatie met een goed werkende SolarFarm moet ook dat minpuntje tot het verleden gaan behoren. De komende winter zal het uitwijzen. Deze raspi is in ieder geval door de besparingen in hout binnen een stookseizoen al weer terugverdiend. De volgende uitbreiding hebben we ook al verzonnen. Een soort van stoplicht dat de status van de CV aangeeft inclusief dalende of stijgende trend van de temperatuur. Zo kunnen ook de winter gasten, of ik vanuit mijn leesstoel zien wanneer er hout bijgevuld moet worden. Dan nog een robotje dat het hout in de kachel stopt, dat zou het verhaal helemaal compleet maken. Nou ja gekker moet het niet worden. Alleen nog dat de buiten temperatuur opgenomen wordt, en er gewogen hoeveel hout er in de CV gaat. Daarmee kun je redelijk nauwkeurig voorspellen wanneer er hout in moet of hoeveel hout je een volgende keer moet bestellen. Tot nu toe is het bestellen van het aantal sterres (m3) gewoon een vinger in de lucht geweest. Dat gaat dan nu veranderen.

Kerst

Het klinkt en beetje merkwaardig, maar alweer hebben we de kerstmarkten in de buurt gemist. Gewoon druk met andere dingen, zoals de voorbereiding voor het kerstdiner, dingen doen voor de opknapbeurt van de keuken, lobby en de gang naar de kamers, de laatste werkzaamheden aan de uitbreiding van de SolarFarm, en ga zo maar door.
Ondertussen giert de wind om het huis heen en lijkt het weer kouder te worden na een paar dagen extreem zacht weer. De temperaturen schommelden rond de +9 graden. Af en toe zaten we de afgelopen week zelfs in de onverwarmde serre achter het glas van het zonnetje te genieten. Midden in de winter dus hè!
Vóór de kerst maakten we, via een omweg, een rit naar Epinal. Prachtig dat winter landschap. Uiteraard nergens sneeuw te zien, maar die bruine tinten van het landschap en dat speciale licht van de laag hangende zon geven het een bijzonder uiterlijk.

Verkeer
Fannie en ik zaten in de auto te praten over het rijgedrag van de fransjes. Vaker merken we wel op dat dat de laatste jaren ten goede is veranderd. Een stuk minder agressief. Ook mijn rijstijl lijkt zich steeds meer aan te passen aan het rustiger patroon op het platteland. Een jakkerende automobilist valt nu gewoon op. Zelfs fransjes hoor je daar opmerkingen over maken. Jakkeren over de binnenwegen zie je eigenlijk niet meer. De omgeving is dooraderd met smalle weggetjes van hooguit een auto breed. Daarover met 100 km per uur scheuren is verleden tijd geworden. Enerzijds door het punten rijbewijs, en anderzijds omdat de verzekeringsmaatschappijen behoorlijk de hand op de knip houden als blijkt dat er te snel gereden is. Behalve rond lunchtijd rijdt men hier een stuk minder gestressed.
Zo kom je af en toe joekels van tractoren tegen op die smalle weggetjes en kun je niet anders dan de berm in. Zelfs Fannie merkt dan op hoe soepel dat allemaal gaat. Allebei wijk je een beetje uit en kun je met een sukkelgangetje langs elkaar heen rijden. Zo gaat dat op het platteland. Niemand die zich persé eigenaar van die meter asfalt wil maken. Allebei met twee wielen de berm in, nog even de hand opstekend en hop stuur je je twee wielen weer uit de modder het asfalt op. In de winter worden de zijkanten van sommige van die smalle weggetjes dan ook volkomen aan gort gereden. Ieder jaar zie je daardoor dan ook ploegen wegwerkers nieuwe stroken asfalt op de zijkanten plakken. Verbreden zit er niet in. Daar is ook niet altijd ruimte voor. Bovendien zullen boeren dan land in moeten leveren en dat is een behoorlijk moeilijk verhaal. Dat gebeurt of kan dan ook niet. Dan maar jaar in jaar uit de asfalt wagen erover. In de zomer kom je giga hooi en oogstmachines tegen die echt niet opzij kunnen zonder de greppel in te kiekelen. Je zoekt dan allebei naar een plekje waar de personenauto van de weg af kan om een combine te kunnen laten passeren. Dat doet zowel de chauffeur van de combine als jijzelf, zodra je elkaar in de smiezen krijgt. Dat gaat bijna altijd goed. Niemand die opgewonden raakt of zijn vierkante centimeter van de weg claimt. Die enkele keer dat je elkaar niet op tijd gezien hebt rij je gewoon achteruit en schiet een zijweg in of een parkeerplek. Daar gunt iedereen je de tijd voor. Geen opdrukken of geërgerde gebaren komen daar aan te pas. Bij het passeren wordt met een gebaar even bedankt en je knart weer verder.

Druk

In Epinal zelf was het extreem druk op de weg. Nu ja, geen files of zo, maar een keertje extra wachten voor een stoplicht zat er dit keer wel in. Bij de Brico zagen we een enorme slang langzaam doorrijdende auto's. Dat bewoog zo langzaam dat we bange vermoedens kregen. Gelukkig bleek het bij de Brico zelf niet zo druk te zijn en scoorden we de materialen redelijk snel. Dan op weg naar Carrefour. Allemachtig, daar kon je bijna over de hoofden lopen. Nu heb ik sowieso al een pesthekel van veel mensen op een vierkante meter, daar krijg ik het Spaans benauwd van. Niet mijn favoriete ding om zo te winkelen. Afijn, tanden op elkaar en die laatste dingen voor de kerstweek inslaan. Opvallend is wel dat eigenlijk niemand je aanstoot. Dat is in NL wel wat anders. Daar beukt de gemiddelde shopper je gewoon opzij als het extreem druk is. Hier probeert men lichamelijk contact ten alle tijde te vermijden. Dit doe je ook door "Pardon!" te roepen en ziet: de mensen massa wijkt. Raak je toch iemand aan dan is het "excusé moi" want tegen mensen opdringen of duwen is gewoon "not done" in LDF. Dat wordt als onbeschoft gezien. Je wacht even totdat de ander gepasseerd is, dat wordt weer met een glimlach beloond, of de ander geeft je gelegenheid. Karretjes worden snel uit de weg getrokken als men het in de gaten heeft, of je hoort weer: "pardon!", waarop je rap vrij baan maakt. Zo is het eigenlijk nooit een gedrang in winkels. Toch werkt die mensenmassa op mijn zenuwen dus ook die shopping tour was snel over.

Uitspraak

Fannie wilde cranberries hebben voor het gerecht voor de kerst. Tja, wat is dat in het Frans? Zij stelde voor het met de Engelse naam te proberen. OK, dan maar op zijn Frans uitspreken. Dus: "krànberrieees", waarbij de i langgerekt uitgesproken en beklemtoond wordt. En verrek, dat werkte! Na een paar keer heen en weer gelopen te zijn binnen de groente afdeling wist de laatste persoon ons feilloos naar het spul te sturen. Misschien omdat mijn, voor mijn gevoel, overdreven vervorming steeds beter werd begrepen. Dat is toch wel lachen. Veel woorden uit de Engelse taal blijken zo te werken, of op zijn minst begrepen te worden. Een boel Franse smurrie erover, een glimlach erbij, want na twee lettergrepen hebben ze echt wel in de gaten dat je geen Fransoos bent. Dat doet het 'm vaker wel dan niet. Na een paar keer oefenen krijg je dan wat je hebben wilt. Gerookte bacon spreek je uit als "baakóng" en de baliejuf grijpt feilloos naar de door jou bedoelde lekkernij.

Slot

Het slot in de voordeur bleek eigenlijk aan vervanging toe. Het bijstellen van scharmieren en slotvanger hielp niet langer meer. De sleutel ging steeds moeilijker rond en af en toe klemde de zaak. Een mooie gelegenheid om eens kennis te maken met een slotenmaker. Na een zwak begin, waarbij meneer even duidelijk gemaakt moest worden hoe zaken te doen met Le Mouton Qui Rit, ging alles als van een leien dakje. Sterker nog, tot onze stomme verbazing kwam de baas speciaal langs om te checken of alles in orde was. Werden we het ook nog eens over de vervanging van een ander slot. Vervolgens werd er keurig gemeld dat het materiaal nog niet was aangekomen en het na de kerst zou worden. Keurig, zoals je gewoon bent dat er met jou als klant wordt omgegaan. Het is niet erg dat er iets niet op tijd kan komen, maar méldt het dan. Dat is het grote manco hier in LDF. Je hoort niets, soms weken lang, en dan ineens, als je de klus zelf al gedaan hebt of aan een ander hebt uitbesteed, staan ze plotseling voor je neus. Tja, dan is het tijd voor een confrontatie. Dat laatste vinden fransjes minder aangenaam. Daar heb ik geleerd op te anticiperen door dat vanaf het begin duidelijk te maken. Zit er iets tegen: melden. Dan zoeken we er samen een oplossing voor. Niet melden is opdracht verliezen. Daar zijn de leveranciers de laatste tijd redelijk gevoelig voor geworden. Als je het ergens niet mee eens bent dan even van je afbijten, waarna de dingen weer soepel gaan lopen. Toch altijd met een glimlach, en beleefd blijven, hoe pissig je ook bent. Dé toverformule in LDF. Uiteraard ontslaat je dat niet van je plicht om mensen de grond in te prijzen als dat nodig is. Als je leverancier begint te kermen dat het "pas gentil" (niet vriendelijk) is dan weet je dat je hem geraakt hebt.

Zou ik dan eindelijk leren om te gaan met de fransjes?

Afijn, in de voordeur zit nu een pracht van een nieuw slot met zo'n computer sleutel plus pasje en hebben we ook nog eens voldoende reserve sleutels als bonus. Kunnen we de gasten tenminste een sleutel meegeven mochten ze laat terugkomen van een copieus diner. Dat was altijd een van die kleine dingetjes die me hinderde als er gasten waren. Je kon dan eigenlijk niet van huis weg om bijvoorbeeld boodschappen te gaan doen, of je moest de voordeur open laten als je achter bezig was. Nu nog die bel bij de voordeur. En ook hier kan een van de Raspi's een oplossing bieden. De Raspi computer die nu de CV kachel regelt kan best een extra functie krijgen door ook de voordeurbel te gaan bedienen. Zoiets is dan zelfs via het netwerk te regelen. Lijkt me weer een leuk projectje voor in de lente.