Soirée choux croute

Het etentje met het dorp in de Salle de Fêtes (dorpshuis) was vorige week. Daar kan van gezegd worden dat het een onwerkelijke ervaring is geweest. Ten eerste kwamen Wim en ik een uur te laat omdat de trein een uur later kwam dan geplanned. Echter, op ons was gewacht terwijl we al dachten dat we nog net bij het toetje aan zouden kunnen schuiven. Een zeer prettige verrassing. Snel even handjes schudden, uitleggen waarom we zo laat waren, en hop aan tafel! "De mensen waren al duizelig aan het worden van de honger", merkte Louise op. Die duizeligheid kwam van de prikwijn die men op een lege maag had zitten drinken, de stemming zat er dan ook al behoorlijk in. Om me heen opvallend veel jonge mensen, en net zo opvallend weinig van het "establishment". Meteen schoven we aan en werden we verblijd met een soort prikkelwijn, hop aan de slag.

Diner dansant
"Én", vroeg ze tijdens de gebeurtenis, "hoe vind je het eten?" Toen moest het brein even in de versnelling om daar een schijnbaar positief antwoord op te kunnen geven. Keek nog eens om me heen, vreesde dat er disco zou gaan komen, dat daar het overgrote deel van die 20 euries voor waren en keek toen naar wat er op mijn bord lag. "De omstandigheden genomen, in deze situatie en in dit dorp, waar anders bijna niets georganiseerd wordt, helemaal niet slecht". Blijkbaar was dit de goede knop die ingedrukt werd want er werd wijselijk geknikt.
Voor onze tafelburen had ik echter kunnen zeggen wat ik wilde, die verstonden met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid toch geen NL. Andersom ging dat uiteraard prima. Fijn als je zo'n "geheimtaal" hebt, kun je soms zeggen wat je wilt zonder iemand onbedoeld te kwetsen. Lichaamstaal spreekt echter boekdelen. Van de ons omringende tafelgenoten kon je duidelijk zien dat ze het ook maar zo zo vonden. Het wás ook maar zo zo. Meer kwaliteit dan uit de supermarkt gehaalde spullen haalde dit maaltje niet.
Na de choux croute, soort zuurkool, volgde voldoende kabaal uit de speaker op het platform om de voetjes van de vloer te krijgen. Een soort kermis koopman versierde het ten gehore gebrachte geluid met commentaar en hop, nog een lasershow erbij om het compleet te maken.
Na een salade verscheen er een kaasplankje op tafel. Een verrek goede kaas ook nog wel! Heerlijk. Waarom een salade na een hoofdgerecht kwam was even een punt tussen Louise en mij. Volgens haar was dat heel normaal, volgens mij werd dat in restaurants nooit gedaan. Een punt van nader onderzoek besloten we. Tot mijn stomme verbazing volgde er een heuse polonaise door de zaal. Op bevel ging de menselijke slang heen en weer, terug en vooruit, hossend door de zaal. Dit maakte alles goed. Zelf kon ik niet meedoen omdat ik weer eens met een zere poot zat, des te beter voor het beeld eigenlijk. Want dit beeld zal me lang bijblijven. Zelfs Wim hostte mee! Kun je nagaan! Zoiets maak je alleen in de provincie nog mee. Terug geworpen in de tijd van de 70-er jaren en verder.
Toch hartstikke goed dat een van de drie feestcommissies die dit dorp van 214 inwoners rijk is eens iets organiseerde. Wel nog lekker tussen het kabaal door ff bij kunnen kletsen met Fred en Louise. Al met al een onvergetelijke ervaring.
Om het goed te maken nodigden we ze uit om spare ribs te komen eten bij ons de volgende donderdag. Want een beetje schuldig voelde ik me wel omdat ik hen op deze soirée choux croute attent had gemaakt en zij iets anders er voor op hadden moeten geven. 

Spareribs á la LMQR
Hetgeen geschiedde. Spareribs uit de oven. Drie halve ribbenkasten liggen, ingesmeerd met verschillende marinades, meer dan drie uur bij 120ºC te garen en worden zó boterzacht. Bijna al het vet is er dan uitgesmolten. Beetje patat en wijn erbij, een feest maaltje. Scronch, scronch noemde Louise dit. Kijk maar op de laatste pagina van Asterix en Obelix wat hiermee werd bedoeld.

Spacenter V4

In het kader van afwerking en verfraaiing hebben we voor een prikkie via Fannie's werk twee mooie bureaus kunnen scoren. Uiteraard had ik niet goed gemeten en pasten de nieuwe bureaus natuurlijk niet naast elkaar tussen de trap van kamer 2 en de muur naar de garage. Ruim 20cm te kort om de 2 tafels te kunnen plaatsen. Ook staken de poten er aan de buitenkant uit, weer zoiets merkwaardigs. Die kon je dus nooit aan elkaar schuiven. Als twee rasechte bricoleurs de dimanche (knutselaars) vonden we dat natuurlijk geen enkel punt. Hop een van de onderstellen eraf, even bekeken waar het frame het voordeligste door te slijpen was. Stukje er tussen uit. Waarop Wim met een las apparaat te keer ging. Dat vindt ie leuk om te doen, dus las en soldeer werk laat ik dan aan hem over.

nou ja, het zit tenminste recht aan elkaar

frames aan elkaar geschroefd

Met de zaag een stukje van het bureaublad af en na een stijf uurtje was de tafel 20 cm ingekort. Nog even het geheel in en aan elkaar sleutelen, wat gaten in het blad met de gatenboor voor de snoeren en de tafel van 383 cm is klaar voor gebruik voor space control center V4. Ik geloof dat het weer aansluiten en verplaatsen van de netwerk infrastructuur (kabels, snoeren, router en contact dozen) meer werk was dan die tafel inkorten.

alle kabels en stof van een paar jaar weg ;=)
de groene stopcontacten geven 'schone' gestabiliseerde stroom

Hieronder kun je zien hoe de computerhoek er eerst uit zag, het werd een beetje vol, en kabels begonnen kriskras door het huis te lopen. Steeds meer apparaten kwamen namelijk vanuit NL hierheen.

computerplek V3
bron foto Dinard

Ondertussen is een hoop van die oude meuk opgeruimd en er is wat van gestolen, door je weet wel wie. 
Is dat een opknapbeurt of niet! Ook nog een extra werkplek erbij gekregen zo.

werkplek V4 anno 2013

Monet

Via de site hollandais-en-france een mooie pagina over de Monet tentoonstelling in Parijs gevonden. Aww, mooie plaatjes. Vooral die "fragment van een maaltijd op het gras" erg mooi gedaan en over een staand en liggend paneel geschilderd. Gaaf effect. Impressionisme pur sang. Nu maar ff in de groep gooien om daar komende kerstvakantie eens heen te gaan. Als er tenminste nog een betaalbaar bed in Parijs te vinden is. Anders maar gewoon op en neer knallen met het bakkie.
Want het blijkt dat men erg veel van zijn werken bijeen heeft gebracht om een totaal impressie te kunnen krijgen. En dat ga je volgens mij niet snel meer meemaken.

fragment d'un dejeuner sur l'herbe -  foto: le parisien (screenshot)

Prachtig uitgelicht ook door het museum. Die spot van boven doet het licht effect van het schilderij zelf perfect uitkomen. Daar zijn die fransjes ook heel erg goed in: verpakken / aankleden.

Maar oh, Parijs. Fannie en ik hebben daar onze eerste gezamelijke vakantie doorgemaakt. Meer kon je het ook niet noemen. Koude ellende, hamerende werklui om 7 uur op de verwarming die't volgens mij ook nog niet eens deed. Een ontbijt dat een holle kies onmogelijk kon vullen en deprimerend miezerig weer. Maar de romantiek van dat moment overheerste, wel een tour sentimentale waard wellicht.

Nieuwjaar

Voor wie ik nog geen gelukkig nieuwjaar heb gewenst, nog de beste wensen voor 2010. En mooi getal.
En een decade waarin heel erg veel gebeurd is. Van Millenium gekte tot aan het opzetten van een Bed&Breakfast / keramiekatelier in Mailleroncourt-Saint-Pancras. Van Indonesia en Sri Lanka naar Frankrijk. Het moet niet gekker worden. De komende 10 jaren zullen ons wellicht wat meer rust in de tent geven. Eindelijk genieten van het goede leven in MSP.
Vorige week waren er vrienden van ons over voor oud en nieuw. Met Wim weer ff een lastig klusje gedaan, met Junko bijgekletst, en Fannie kookte de sterren weer van de hemel af. En waarempel kwam JW op de valreep van het oude jaar ook nog aanzetten vanuit het zuiden. Slecht weer daar. Wim bakte oliebollen, we stookten de kachel tot ongekende hoogte op. Een paar flessen lekkere wijn op tafel garandeerde een diskussie tot diep in de morgen over de zin van het leven en hoe je leven in de greep te krijgen. Tuurlijk, met en slok wijn op lukt dat altijd prima. Dat was genieten!
(foto Wim)

KACHELEN
Nou ja na die paar dagen zat ook onze vakantie er weer op. Met Fannie terug naar NL om de kachel op te halen en dan is het weer tijd het gewone leven in LDF op te pakken.
De dagelijkse routine ontrolt zich als: hout naar binnen kruien, met de kettingzaag in mootjes zagen, bij de oven leggen, fikkie maken en een bakkie koffie doen in het nieuwe apartement. Elk uur een paar blokken op het vuur en zo voort...
Door het raam tuur je naar buiten. Het landschap is als het ware bijna aan het verstenen. Weinig anders dan de schapen bewegen in het land, met hier en daar een roofvogel die dan toch nog iets als een knagert te pakken krijgt. De luchten zijn zwaar, en buiten is het -7 graden celcius. Het dorp lijkt bijna in slaap gevallen, buiten komt af en toe een mestwagen langs. Er beweegt eigenlijk niets meer, iedereen sluit zich op in zijn huis. Gisteren werd de kerstverlichting uitgezet die hier het hele jaar aan de lantaarnpalen hangt, en dan is de kerst weer voorbij.

Ah een pamflet in de brievenbus van de bourmaitre: 9 januari een nieuwjaarsborrel ( 15:00 in de salle polyvalente - dorpshuis)

VOORT
Kom de verbouwing wordt niet door kaboutertjes gedaan, en de eerste gasten hebben al geboekt. Dus voor 5 juni moet het allemaal klaar zijn. Een nieuw gasten apartement beneden, terras en de tuin ingericht. En in juni het zwembad maken,waarvoor je eigelijk nu al een vergunning aan moet vragen anders is het seizoen al weer voorbij voordat je kunt beginnen. Om het jaar te beginnen een afspraak gemaakt met de keukenboer, die komt op 28/29 de nieuwe keuken boven plaatsen. Hopelijk krijg ik Frerik deze week nog zover dat ie volgende week kan beginnen met het voegen van de muur in de kamer. De nieuwe kachel kan dan ook geplaatst worden want alleen krijg ik dat loei van een kreng natuurlijk niet uit de auto. Dan wordt het toch nog lekker warm. Mijn beleving is dat het kouder is dan vorig jaar, toen liepen we nog in tshirt rond te klussen, nu niet. Maar dat komt ws ook omdat het werk nu minder zwaar is geworden.

SCHAAPIES
Er zijn nu beslist schapen drachtig, Charlie heeft zijn hobby weer gebotvierd. Eind februari zijn ze als het goed is 'uitgeteld' en dan hopen we op een paar nieuwe autonome grasmaaiers in de wei te kunnen verwelkomen. Als het maar niet zo als vorig jaar gaat en de jongen verkeerd liggen of doodgeboren worden. Maar volgend jaar heeft Dram de kans om te laten zien wat ie kan. Het fokschema vraagt iedere 2 jaar om een nieuwe ram, eigenlijk elk jaar als je een ongebreidelde uitbreiding van de veestapel wilt. Maar op deze manier geef je de nieuwe AMM's een kans om fatsoenlijk groter te worden voordat ze moeten werpen.  En hoef je de ram ook niet bij de schapen weg te halen, hetgeen rust in de tent geeft. Want bij de poging van afgelopen jaar om de drachtige schapen af te scheiden, sloopten ze het hok bijna, en daarmee zichzelf.

Vloer

Omdat meten is weten heb ik met een laserstraal ff gekeken hoe het verloop van de vloer is. En dat valt erg mee, over ruim 6 meter is het verloop iets meer dan 1 cm. Kijk maar naar de rode punt naast de bezem. Daar moet nog vanaf de hoogte van de laser.
En de voortgang? De zegswijze: langzaam maar zeker, is hier maar al te waar. Langzaam gaat't, en eigenlijk ook wel redelijk goed. De tegelaar komt zo rond 10 uur aanzetten maar werkt wel tot 1900 verder, dus het vordert. De eerste paar meter zijn ook al gevoegd, de tegels moeten nog schoongemaakt worden, maar het begint erop te lijken,. Klik op de foto voor een vergroting.
En ook al is het voegsel grijs, het lijkt wit. Komt door het gezichtsbedrog, toevallig was een dergelijk onderwerp op de wetenschaps kwis, zo zie je nooit te oud om te leren. En dat blijkt dan weer een kadootje te zijn want de donkere tegels komen prachtig op zo. We zijn nu op 2/3 genaderd. Gisteren heeft hij toch maar iets met gietcement gedaan want de dalen en toppen in de dekvloer werden hem toch teveel om met tegellijm op te vullen. Ach ja, eindelijk is het toch doorgedrongen dat vloeicement niet 4 cm dik opgebracht hoeft te worden. Maar dat pas nadat ik hem een zakje van de gamma had gegeven met dergelijk spul erin. En toen ging ie ervoor. Maar ja, improviserend met eigen fabrikaat, en DAT werkte toch net ff iets minder goed. Moet dan toch maar een aantal zakken bestellen bij Fannie dan kan dat de volgende keer mee. Want dat Egaline is echt wonderspul. En voor de nieuwe douche zal dat wel erg goed uitkomen, gezien de ervaringen en mijn kunnen van vloeren strijken.

Overigens over spulen meenemen uit NL. Het was de tegelaar ook opgevallen, dat NL-ers eigenlijk alles vanuit nederland meenemen. Zelfs tot op het metselzand toe, hoorde ik eens tijdens de cursus. Ergens deels wel begrijpelijk, want de naamgeving van materialen is op zijn zachts gezegd soms uiterst merkwaardig. Zelfs als je het letterlijk vertaald blijkt het toch nog een soort rebus te zijn! Wat is nu eigenlijk een Scie Sauteuse (letterlijk: springende zaag) in bepaalde gevallen mag je er ook nog penduleuse aan toevoegen. Of deze, is ook leuk: Scie égoïne (letterlijk: zaag hand) En deze dan ook leuk: clé mâle à six pans (sleutel mannelijk met zes vlakken). kijk onderaan voor het antwoord. Je kunt er in die gevallen niet eens naar gokken. Je weet't of je weet't niet. Vandaar dat ik hier een metertje catalogi heb zitten sparen, want mij pakken ze niet met een aanhangertje zand vanuit nederland. En dan zijn er de materialen waar je vertrouwd mee bent, en niet in die uitvoering te krijgen zijn hier, laat staan dat ze weten wat 't is, ook al heb je de vertaling te pakken. Om maar te zwijgen over het assortiment, maar da's een oudje. Wat doet een gemiddelde "bricoleur de dimanche" (zondag's knutselaar i.e. zondagsrijder) dan? Juist, net als de piepers, meenemen. Maar om nu ook deuren, spijkers, schroeven, deklatten, dakpannen, stopkontakten... mee te nemen, dat gaat, buiten dat het vaak net zo duur is bij de Brico, mij te ver.

A propos, de Brico, dacht dat dat wel leuk zou zijn om eens te zien hoe de brico er uit ziet. (binnenkort fotootjes van inside) Nadat er zo vaak over gezwijmeld is, OK het is een walhalla voor de gemiddelde knudtselaar. Maar buiten dat de kleuren anders zijn, kun je hier ook een grote gamma neerzetten. Alleen kun je hier zomaar een lasapparaat uit de stelling trekken, of een autogeen las set. Heb zelfs een MIG lasapparaatje gezien. Bij de gamma? Njet, ik bedoel maar. (update: sinds kort zijn ze lijkt het nu permanent tussen de middag open, en dat scheelt in de planning)
De kwaliteit? made in china, zegt dat genoeg? Hout is er echt tweede of zelfs derde keus, vol met knoesten en krom of getordeerd, maar wat is nieuw. Het echte professionele spul kun je alleen bij de handel voor professionelen krijgen, en dat is peperduur, maar zeer robuust gereedschap of prima materiaal. En daar krijg je alleen toegang als je de juiste papieren van inschrijving hebt, shit.

antwoorden: scie sauteuse = decoupeerzaag ; Scie égoïne = schrobzaag, eigenlijk betekent égoïne al handzaag, dus dat is dubbelop, echter hier wordt de elektrieke variant ervan aangegeven; clé mâle à six pans = inbussleutel.

Wat een taal, fascinerend.

De Dag van...

OK het begon al met Damien die niet op kwam draven. Blijkbaar moet ik steeds stricter worden met die goser. Na de lunch stond ie ineens aan de deur. Had zich verslapen. Al met al kwam het erop neer dat ie te laat naar bed ging en daarom niet op tijd uit zijn bed kwam. Hij was niet moe genoeg kwam er uiteindelijk uit dus ging ie maar erg laat slapen. Op mijn argument dat ie dat bij Scheffer niet flikte gaf ie wijselijk geen antwoord.
Nu had ik ook wel gezien dat ie afwerk klusjes nu niet het meest enthousiast deed. Dus moet ie dan maar het zwaardere werk gaan doen. Dan is ie tenminste moe en kan ie op tijd in zijn nest kruipen. Nuja, ik ben ook zijn vader niet dus eigenlijk gaat me dit allemaal niets aan. Maar ik heb er wel last van. Hij is dus weer strafwerk aan het doen: terras egaliseren. Dan doet ie nog wat nuttigs. Morgen mag ie zich dan gaan uitsloven in het apartement met het dak. Misschien wordt ie daar ook moe genoeg van.
Ik lijk wel een babysit, ben misschien ook iets te lankmoedig en lok ik daardoor zijn gedrag een beetje uit. De verleiding om de grenzen op te zoeken is dan wel erg groot. Tsja, er zijn wat voordelen met een fransmannetje op te trekken, je leert de taal versneld. Een ander voordeel is als je samen op trekt gaat het werk vanzelf wat sneller.

Dus vandaag lekker zitten klooien met afwerklatjes, lampjes en spiegels. En ik zou net naar de Brico gaan om planken voor de hangleg kasten te halen toen ie aan kwam zetten. Nou ja dat kan morgenochtend ook nog wel.

Tussen de middag even een oude advertentie op marktplaats aangepast, dat is best wel duur geworden 9 euries per maand. Kijk hier maar eens: http://link.marktplaats.nl/232368606. Als er een paar mensen op boeken dan hebben we dat er ook wel snel weer uit. Vorige periode heeft er niemand op gereageerd, dus we kijken het nog een seizoen aan. Vanavond de LeMoutonQuiRit.eu site aanpassen met voornamelijk nieuwe fotos en de andere talen er eerst maar eens weggooien. Dat schijnt niet geweldig vertaald te zijn.


Een iets betere video nu, het was tussen de middag echt mooi weer, zo rond de 13 graden gemeten. Een overvloed aan licht dus...

Ook meteen maar een extra fotootje van buiten gemaakt. Beetje gefotoshopped om de ergste hellende lijnen weg te krijgen, en de kleur een beetje zonniger gemaakt. Ach het oog wil ook wat.

En de schaapjes, die grazen rustig voort. Zo lekker in cohorten van 3, geweldig. Hoef ik dus al niet meer te maaien. Hoe dat moet als we de kruidentuin hebben ingericht is even een andere vraag want die beesten knauwen werkelijk alles aan. Ook deurposten.

Als laatste vandaag de kraamkamer in orde gemaakt. Het deurtje weer in zijn hengsels gehangen, extra stro erin, waterbak klaar gezet en we zijn in blijde verwachting van wat komen gaat. Volgens Damien zijn er maar twee drachtig. Dat betekent een probleem minder hoef ik ook niet te ruimen, behalve Charley dan.