Lente

Eindelijk is het echt lente! Immers pas als er nieuwe lammeren zijn geboren is het lente, bij ons dan.

eerste lammeren 2016

Wat een avontuur om die kleintjes weer in de wei te zien rennen. Van de week moesten we  een schaap een beetje helpen bij het werpen. Een ander lag nogal lang erg stil vonden we, dus wij de wei in. Het lammetje draaide al om het schaap heen. Dus geen goed teken. Gelukkig kwam het schaap omhoog bij onze nadering. Een zucht van verlichting bij Fannie. Het gebeurd ook wel dat je een dood geboren lam uit de wei moet halen en dan is het een beetje triest zoiets in de grond te moeten stoppen. De moeder heeft wel 144 dagen het beessie moeten dragen zei Fannie, extra triest als je dan je lam 'uitpoept' en het is al dood voordat het goed en wel uit de baarmoeder is. Nou ja dat is het leven denk ik dan weer, dit soort onvermijdelijke dingen gebeuren nu eenmaal.

In het begin van die schapenfokkerij hier op Le Mouton Qui Rit wist ik natuurlijk van toetie noch blazie van schapen, nou ja, uit de boekjes. Van mijn vrienden kreeg ik een boek over allerlei mogelijke schapenziektes, dat was best wel heftig als je dat zo leest wat schapies allemaal kan overkomen. In de praktijk leer je echter het beste en snelste. Dus vroeg ik de veearts, die gelukkig een beetje engels sprak het hemd van het lijf. In beginsel dacht ie natuurlijk: heb je weer zo'n geflipte pensionado die in zijn vrije tijd mijn tijd opslokt, heb wel iets belangrijkers te doen. Bij een volgende gelegenheid vond ie blijkbaar dat ik er toch genoeg serieus mee bezig was en ontdooide de man. Daarna kostte me het niet zo veel moeite meer om informatie los te krijgen. Want wat in de boekjes staat komt toch nooit echt door, saaie en droge taal prikkelt je belangstelling natuurlijk niet geweldig. Als je het in de praktijk ziet is het écht totaal anders. Dan lig je in de vroege ochtend samen met het schaap op de grond een dood lam uit het van pijn kreunend schaap te trekken, weemoed. Of wrijf je met ingevette handen de schede in en dan floept ineens het lam levend en wel uit het schaap, euforie. Krijg je een ooi niet te pakken dan weet je dat het slecht gaat aflopen en blijft het kopje van het lam soms uren bekneld in de schede zitten. Waarmee het schaap gewoon blijft doortrippelen totdat de natuur overwint en de weeën opnieuw in gang zet of het schaap zelf krachtig het lam eruit begint te persen. De boreling uiteraard zo dood als een pier. Erg beknellend ook om te zien, je ziet het tongetje soms uit de bek hangen, droevenis. Als je een schaap hebt kunnen helpen voel je daarna altijd een soort blijdschap, een emotie die in geen enkel leerboek staat.

Tijdens de lammertijd leer je vanzelf dat je je schapies goed in de gaten moet houden. Let dan goed op, zei hij, dat de ooien de lammeren schoon beginnen te likken. Dan wordt het lam stevig gemasseerd en dat brengt het op gang. De bloedsomloop en het zenuwstelsel krijgen zo een boost en wordt het lam ook een beetje warm. Dat geeft lammeren een grotere kans om te overleven in het eerste kritische uur na de geboorte. Gebeurt dat niet dan is het foute boel. Het is lammertijd op Le Mouton Qui Rit. Nog twee ooien moeten werpen, daar is het wachten nog een beetje op. Een beetje laat, maar dat komt omdat we pas in september een ram bij de kudde hebben gebracht.

Het is altijd spannend hoeveel levende ooi lammeren het gaat opleveren. Hoeveel rammen er komen. Die mix bepaald welke ooien dit jaar de kleine kudde gaan verlaten. Bij een totaal van meer dan 12 schapen in een wei zo groot als de onze is dat een beetje teveel. Vorig jaar heb ik nog wel een poging gedaan om meer weide grond te kopen, maar die is erg schaars hier. Bovendien werkte mijn contact niet erg mee. Dat je land iets dichterbij huis zoekt maakt dat het er niet gemakkelijker op. Schapen worden veel gejat in de omgeving en zonder direct toezicht tegen dergelijke diefstallen loopt je hele fok programma dan snel in de war.

Slaapkamer
Het laatste project hier in Le Mouton loopt zo'n beetje op zijn einde. We zijn vorige herfst begonnen onze eigen slaapkamer te bouwen in huis. Het gaat allemaal heel erg langzaam. Gewoon omdat het klimmen en kruipen me niet zo makkelijk meer afgaat, heb ik daar wat hulp bij nodig. Maar goed. Nog een paar vlondertjes op het zoldetje van de douche van kamer 5 en dan is het timmerwerk af. Er resteren nog een paar vlakken om af te verven. Dan kan de definitieve verlichting er in, de bedden terug op hun plaats en kan het velux raam geplaatst worden. Ons avontuur om een mooi raam voor de balkon muur te vinden is gestrand op een nogal extreem hoge prijs voor een rond kiepraam. Inclusief plaatsing zou dat bijna 2000 euries moeten gaan kosten. Toen kwam Frank de aannemer met het idee om een Velux raam te plaatsen. Een dakraam leverde veel meer licht op tegen een muurraam dat daarvan maar 30% licht zou geven. Bovendien weinig breekwerk en in een dag zou dat klaar kunnen zijn. Kosten toch nog een kleine 1200 euries inclusief arbeidsloon. Eerst het raam, daarna kunnen we nog beslissen over een rolluik erover. Dat schijn je er achteraf zo op te kunnen monteren. Voordeel is, de spullen zijn altijd op voorraad en geen 3 maanden besteltijd zoals bij de gemiddelde ramenboer.

Fullhouse
Het is bijna een traditie geworden om te melden wanneer ons eerste full house een feit wordt. Eind deze maand is het zover. We zijn deze maand dus druk doende gegaan alle kamers een lik verf te geven, dingen fundamenteel schoon te maken en de tips van gasten na te lopen om die al of niet te honoreren. Zelfs met hulp blijkt het nog een behoorlijke klus te zijn kamers voor deze toch wel vroege full-house klaar te krijgen. Vrienden kwamen tijdens de pasen een dagje een handje helpen, elk klein beetje helpt. Nog meer hulp kwam een beetje uit onverwachte hoek dit keer. We zijn namelijk ook ingeschreven bij workaway.info via welk kanaal van tijd tot tijd mensen zich aanmelden om voor korte of langere tijd wat klusjes tegen kost en inwoning bij ons te komen doen. Dit keer hadden we iemand voor een week die aan het rondtrekken is door europa in haar caddy ingericht als een soort kampeerwagen. Ze heeft ons geweldig geholpen het appartement beneden een grondige schoonmaak te geven.

De tip voor workaway.info kwam van Wim en daar kregen we vorig jaar onze eerste werk-gast van. Dat bleek een mooie oplossing voor ons te zijn. De workaway-er bieden we een redelijk logies met tamelijk veel vrijetijd aan, dat is net dat ene extra handje hulp wat ons door de drukste tijd helpt. Voor dit jaar besloten we daar mee door te gaan en van tijd tot tijd komen er aanmeldingen binnen van mensen die hun rondreis aan het voorbereiden zijn. Wie en wanneer hier dan zullen logeren is afhankelijk van de uiteindelijke plannen van de workaway-er uiteraard.
Niettemin het full house is alle 5 kamers plus het appartement dit keer. Een flinke pluk mensen voor een lang weekeinde. Voor ons een prima test of we werkelijk klaar zijn voor het seizoen.
Voor het zwembad is het nog te vroeg in het jaar, maar een paar handen anti alg zal geen kwaad kunnen denk ik, al was het maar voor het oog. Wellicht dat de 'badmuts' hierin nog wat kan betekenen om een en ander te bespoedigen. De SolarFarm hebben we nu nog even té hard nodig om het huis op temperatuur te houden.

Lammeren 2

Suffolk schapen
bron: daylypost.co.uk

"Cornelis kom eens kijken!" Klonk het plotseling. Maar ik was natuurlijk te laat, het lam was al geboren. Het lammeren van onze schapies gaat nu eenmaal erg soepel. Tot onze stomme verbazing liep de ooi na het werpen gewoon verder alsof er niets was gebeurd! Fannie grijpt de verrekijker en koekeloert richting het net geboren lam. "Een bruine" zegt ze nog. "Maar wat ligt ie stil, en waarom loopt moeder ervan gewoon weg?" Vreemd is dat wel ja, want normaal wordt een lam eerst helemaal schoongelikt en dan wordt er een beetje tegenaan gepotelt om het in beweging te krijgen. Niets van dat alles. Ik kijk ook nog ff door de kijker. We concluderen dat het een doodgeboren lam moet zijn. Nauwkeuriger bestuderen we de ooi, dat is er eentje van vorig jaar, een eenjarige. De enige trouwens met een donkere Suffolk achtige kop. Nu weet je dat miskramen bij eenjarigen vaak voorkomen, die lichamen zijn er nog niet echt klaar voor. Ook al zijn ze na een maand of 7-8 al tochtig, dan nog is het beter een jaartje over te slaan. Blijkbaar hebben de andere eenjarigen geen veeg gekregen, dat komt wel goed dus. We drinken het laatste restje thee op en lopen, gewapend met een paar handschoenen en een schop, de wei in. En jawel, het lam is morsdood, doodgeboren concluderen we. Wel prima dat er geen complicaties zijn geweest. Dat gebeurt ook niet zoveel met de Suffolk schapies, wat dan maar weer eens bevestigd wordt. Dé reden waarom we omgeschakeld zijn van Texels naar Suffolk is dat bij de zuivere Texels bijna altijd complicaties zijn geweest. Een echt vleesras is het Suffolk niet, ook geen wol ras. Het is geen vlees noch vis zeggen ze wel eens. Waarom het ras zo populair is moet ik toch eens uitzoeken. Wellicht omdat het gewoon leuk is om naar te kijken? Toch wel balen dat een wezen dan zomaar weer de grond in gestopt moet worden zonder dat het de kans had keet te schoppen op deze aardkloot.

Moutarde

Een van mijn zondes is geloof ik mosterd. Lekker op een plak kaas, bij het apéro met salami, paté... Mosterd is goed, mosterd moet. In LDF hebben ze vele soorten van dat lekkere goedje. Prima voor elkaar dus. Fannie en ik zijn eervorigjaar eens naar het fabrieks winkeltje van de Moutarde de Dijon geweest: het huis Maille. Heel apart. Daar kwam de mosterd gewoon uit een soort bierpomp lopen. Bizar!

bron: house of maille

Zoals gezegd er zijn vele, vele, soorten mosterd. Voor mij geldt: als je er niet van moet tranen dan is het geen mosterd! Mosterd moet voor mij scherp zijn dus, hoewel om te koken is de scherpe variant van de Moutarde de Dijon niet echt geweldig. Daar wordt dan weer het klassieke type voor gebruikt. Die is zacht, heeft nog hele mosterdzaadjes die ook zacht zijn en heeft een wat "donkerder" smaak. De milde variant in een saus bij karbo's of bij dikke Vlaamse frieten aangelengd met een beetje mayo, mjammie! Kun je ook kant en klaar kopen: mayo met Dijon mosterd. Voor een saus is het ongeschikt, daar moet je nog ietwat aan verbouwen. Bij een salade doe ik meestal een lepeltje mosterd in een dressing van fromage blanc, komt zo mooi tot zijn recht. Geeft er net een beetje extra pizzaz aan. Of je smeert een laagje mosterd om een speklapje (al half gegaard) heen en legt dat onder de gril totdat het krokant is, erg lekker! Beetje kaasschaafsel erover nog weer even onder de grill, en die snack kan niet meer kapot.

Huisjes

Gisteravond de 6 huisjes in de oven geladen om bisquit gebakken te worden (bij 900ºC) en vanochtend kwamen ze er allemaal ongeschonden uit. Het is altijd maar afwachten of er toch niet toevallig ergens een luchtbel ingesloten was. Er wordt nogal wat geplakt en gekneed in die objecten en een luchtbel zit er zomaar in. Luchtbellen (of afgesloten ruimtes) zorgen voor explosies in je oven omdat er zich juist in die ruimtes stoom verzamelt, dat kan dan geen kant op en boem! Hoge temperatuur en druk doen nare dingen met je werk. Daarom prik ik altijd kleine gaatjes in die delen waar geen gaten voor ramen of deuren zitten, dan kan het water er makkelijk uit. Wat ook helpt is de objecten lang te drogen, zelf houd ik minimaal 3 weken aan. Misschien een beetje overdreven maar zo weet ik zeker dat ook de dikkere delen echt droog zijn. Het droog proces van klei is iets waar je zeker de nodige aandacht aan moet besteden. Vooral als je met objecten te maken hebt die voornamelijk in elkaar gemonteerd zijn. Dan is langzaam drogen in plastic zakken het devies en kan het water gelijkmatig uit het werkstuk verdampen. Ook als je gewerkt hebt met plakken klei waarvan de vochtigheid verschillend was, is het een goede truc om er plastic omheen te doen zodat het water zich eerst gelijkmatig door de klei kan verspreiden en daarna pas drogen. Krachten die ontstaan bij ongelijkmatig (uit)drogen zijn groot en doen je werkstuk uit elkaar scheuren. In de zon of in de wind zetten bij dit soort objecten is meestal fataal. Uiteraard speelt de gebruikte montage techniek zelf de belangrijkste rol bij het heel blijven van je werk. De huisjes 21 en 22 zijn door onvoldoende aandacht voor het droogproces dan ook gesneuveld. Zo leer je op de harde manier wel geduld te hebben.

bisquit gebakken huisjes 18 t/m 25

Nu maar eens goed gaan nadenken over het glazuren (kleuren).

Lammertijd

Het is prachtig weer, een geweldig temperatuurtje, heel zacht windje, de lucht ruikt zo zuiver! Mooie tijd voor een fotosessie van de lammeren vonden we. Hop de laarzen aan en de stal in, het is voedertijd. Even zijn we in de weer met hooi en stro, de trog nog ff ontdoen van stro en tenslotte de ruif weer vol proppen met hooi.

Als laatste deel van de routine verse brokkies in de voergoot en dan begint het spektakel. Met een laatste restje brokkies in het emmertje begin ik te rammelen en in no time komen de dames en heer aan spurten voor het lekkers. Ik blijf het een koddig gezicht vinden, die hobbelende voddenbalen. En niet te langzaam hè, die hou je echt nIet bij!

Toch bleef er eentje met haar twee jonkies helemaal achter in de wei staan. Een slecht teken vonden we. Dus wij de wei in op verkenning. Bakje met brokkies mee, want deze had woensdag lammeren op de aardkloot gezet en dan moet je net ff meer aandacht geven aan de ooi. Dat ging overigens niet zo makkelijk, die wei in. Eerst moesten we een paar stammetjes brandhout in de modderzooi gooien om zo een begaanbaar paadje te krijgen om bij de schapies in de wei te kunnen komen. Een complete modderpoel. Dat is elk jaar wel een drassige zooi zo op dit laagste punt van de wei, maar nu stond er echt modder water in. Een dezer dagen maar een greppeltje graven, dan kan het water in ieder geval een beetje weglopen van die plek. Zo is het geen doen. 

We lopen over het net gelegde houten paadje naar achteren richting de boomgaard en treffen een nogal schichtig schaap aan met twee jonkies in haar kielzog. We zeggen tegen mekaar dat die schichtigheid niet normaal is. De komende dagen maar eens goed in de gaten houden, het kan ook zo maar een ziekte zijn. Die lammeren hebben een beetje een pluizig haar, ook al anders dan normaal. Op de foto's zien we later ook nog andere dingen die afwijken van de andere lammeren. In ieder geval zijn het twee rammetjes. Het zijn ook de enige lammeren die eigenschappen van pa mee hebben gekregen. In de smiezen houden dus.

De enkele weken geleden geboren lammeren zijn intussen gegroeid als kool en beginnen al aanstalten te maken gras te eten. Da's wat aan de vroege kant maar beter zo dan dat ze hun moeder uitmergelen. Dat willen we niet weer meemaken.

Auto

We knarren vandaag richting Besançon om de auto op te halen. Het is opnieuw prachtig weer, een bleek zonnetje in de morgenuren nog, dat rond het middaguur zijn best doet de temperatuur naar de 14 graden te jagen. Aangekomen bij de garage worden de onduidelijkheden van de factuur nog even uitgelegd, waarna we afrekenen. De wagen wordt netjes voorgereden en ik kijk eens naar de vervangen radiator. Vraag nog even waar er dan iets bijgelakt is geworden en zoek naar de papieren van de auto. Paniek! Niemand weet waar die zijn. Uiteraard wordt meteen de wegsleper verdacht dat ie slechts een kopie heeft afgegeven. Maar toen ik fijntjes opmerkte dat ik later een kopie vroeg is die me per mail toegestuurd en dat het geen kopie van een kopie was werd de zoektocht gestart. En natuurlijk! Op het enige plekje waar ik nog niet gezocht had, tevens de meest logische plek om te zoeken, zat de papierkraam mooi achter de zonneklep. Uiteraard bied je dan op een formele manier je excuus aan voor de stennis die je geschopt hebt: “Ïk ga hier onder geen beding zonder papieren weg!”. Wat volgens de etiquette weer vriendelijk afgedaan wordt als ware het niet noemenswaard. Nog even in de doos met vervangen onderdelen gekeken, dat wat er vervangen was zat er in. Van de stink kaas die na het ongeluk was achtergebleven in de auto was niets te merken. Blijkbaar had een monteur die kaas er al uitgehaald. Het rook tenminste redelijk neutraal in de auto. De wagen heeft er ook nog nooit zo schoon uitgezien ;=) Prima. Eindelijk weer een bedrijf dat snapt wat klantenservice is!

Fannie start de TomTom en kiest de kortste weg naar Le Mouton Qui Rit. Vaste prik als we de tijd hebben. Opnieuw maken we een mooie tocht binnendoor. Je moet wel op tijd omkeren als de weg in een weggetje verandert om tenslotte uit te monden in een grindpad. Iets waar we vorig jaar, op precies dezelfde plek, ingestonken waren gebeurde nu weer! Gelukkig keerden we nu wel op tijd om. Verder was de tocht terug naar ons honk met dit prachtige weer een genot. Ook het winter landschap heeft zo zijn charme in de Haute Saône. Op de velden zag je de diepe voren die trekkers getrokken hadden bij het uitrijden van de mest. Daar groeit geen moer meer, wat een geulen! Dat boeren op die manier met hun land omgaan. Maar ja op een gegeven moment moet je toch je mest kwijt. En met dat natte voorjaar verandert elke grond in een modderpoel. Hier en daar zag je aan de sporen dat ze moeite hebben gehad uit de blubber te geraken, compleet aan gort die grond. Opvallend ook dat nog bijna geen akker was omgeploegd.

Wel kon je al weer een heel subtiele groene waas over de bomen zien hangen. De natuur loopt echt minimaal een maand voor! Ook de vliegen hebben het begrepen: warmte = uit de veren! Merkt Fannie op: “Waarschijnlijk gaan we een rijk insecten jaar tegemoet”. Vorig jaar stelde het eigenlijk niets voor met het vliegend ongedierte, dit jaar kon dat wel eens totaal anders zijn.

Huisje 24

De laatste weken gaat het best lekker met het maken van huisjes. Hier huisje 24, hoogte ongeveer 23cm - zeg maar een A4-tje.

huisje #24

Op het dak heb ik geprobeerd een klassiek gevecht tussen draak en slang uit te beelden. Redelijk gelukt qua postuur, alleen die staart van de slang is een beetje te dik aan het uiteinde. Die figuratieve twee op een van de staande kanten is wel leuk geworden.
Hieronder een collage van alle zijkanten.

collage zijkanten huisje #24

Voor het maken van zo'n collage heb ik een handig gratis programmaatje gedownload: Fotor. Het werkt erg gemakkelijk. Het voorbewerken van de foto's gebeurt met een grafisch pakketje. Hoewel met opzet niet meer dan het hoogst nodige is aangepast, zoals de scherpte van de gehele foto, kleurbalans en belichting. Toch weet je dat het beter kan. Ga je echter meer prutsen aan zo'n plaatje dan strikt nodig dan wordt het toch al snel te gekunsteld.
Iemand vroeg me eens om foto's van mijn werk, en dan sta je even te aarzelen om hem naar de blog te verwijzen. Daar staan meer een soort van snap shots en komen de werkjes misschien niet helemaal tot hun recht.
De kwaliteit van de foto's kan ook nog een stuk beter. Dat heeft bepaald nog wat extra aandacht nodig. Voor het maken van goede foto's van de objecten daar ga ik nog ff bij Wim te rade voor een crash course wanneer hij weer in Mailleroncourt is. Vooral omdat het plan is een web winkeltje voor mijn keramiek te maken, en dan heb je daar goede foto's voor nodig. Misschien is het een idee een apart fotohoekje in te richten in het atelier.

Lammeren
Van de week is er ook weer een ooi lam bij gekomen. Dat is opnieuw een genoegen om naar te kijken. Ik werk eraan om volgend jaar een webcam live te hebben dus dan kunnen jullie meekijken. Nog een paar ooien moeten werpen, ik ben benieuwd.
De eenjarigen zijn blijkbaar toch niet gedekt door de ram dus dat is goed gegaan. Ook al zijn schapen na 9 maanden geslachtsrijp, het is niet geweldig voor hun constitutie om het jaar daarop al meteen te moeten werpen. Van die eenjarigen begint de zwarte tekening wel steeds beter zichtbaar te worden: zwarte koppen en poten. Daar mag de ram volgend seizoen dan zijn lusten op botvieren, daarmee hebben we de kruising van 50% Suffolk en 50% Texel gerealiseerd. Precies als geplanned. Al met al reken ik in totaal op een stuk of 6 nieuwe lammeren. Genoeg om de reguliere verversing van de kudde te doen en er een paar te verkopen tegen de tijd van het offerfeest. Dat brengt dan genoeg op voor brokkies en de veearts. Hooi betrek ik via de boer die ons land maait, en die geeft er ook nog stro bij naar behoefte. De hele schapenfokkerij bedruipt zich zelf op die manier. En het is in de zomer erg leuk om de beesten met de (jonge)gasten te zien omgaan. Een ideale combo zo met die schapies: kort houden van het gras en spelen met de kids. Ook het land zelf vaart goed bij de schapen, het ziet er stukken beter uit dan toen we 6 jaar geleden hier kwamen.Heb altijd de indruk gehad dat het land zwaar overbegraasd is geweest.

Ondertussen

Het bloggen schoot er even bij in. Lammetjes die aandacht vragen en nieuwe huisjes die gemaakt moeten worden bijvoorbeeld. Even bijpraten dus.

Lammeren 

Van de week zijn er 2 ooi lammeren geboren, de rest van de troep blijft even achter maar dat kan zomaar ineens gebeurd zijn. We, buurvrouw en ik, wachten in spanning af. Altijd leuk om twee van die kleine krengen zo in de wei te zien spurten. Het is zulk ongewoon zacht weer voor de tijd van het jaar dat het nu al lente lijkt. Toch wel mazzel. Een paar jaar geleden moest ik nog met biggen lampen in de weer om de vroeg geboren lammeren een klein beetje warmte te kunnen geven. De meteo jongens zeggen dat de gemiddelde temperaturen voor deze tijd van het jaar te hoog liggen. Mij hoor je niet klagen ;=) Het ziet er niet meer naar uit dat er nog strenge vorst komt. De dagen zijn merkbaar langer geworden en je ziet de troep schapen dan ook steeds vroeger de stal uit de wei weer ingaan. Hobby vee-boeren is erg leuk. Vooral als geboorten en zo zonder al te veel complicaties gaan.

Huisje #23

Dit keer een groot model huisje, met de maximum hoogte die nog in de oven kan. Tenminste als ik er zes in wil hebben. Klaar om te drogen. Wat me wel opvalt is dat het werken met de wat grotere maten iets sneller werkt. Geen gepruts op de vierkante millimeter. Eindelijk kon ook eens een groot centraal raam in een wand gesneden worden. Fannie suggereerde iets met glas er in te smelten. Daar moet het werkstuk dan al redelijk vlak voor liggen anders loopt het glas bij die temperaturen (1100ºC) gewoon van het werkstuk af. Glazuur is ook een soort glas maar dan zitten er stofjes bij die verhinderen dat het van de scherf (pot) afloopt en keurig op de plaats blijft zitten waar het opgebracht is.

Dit keer heb ik de klei iets zachter laten worden (even een nacht in natte lappen gelegd) daarna plakken gemaakt en die in een soort van mallen gelegd die ik had gemaakt van een oude doos.

Daarmee zijn er meteen twee hoeken van het huisje die niet afzonderlijk aan elkaar geplakt hoefden te worden, dat is altijd een stuk steviger. Voor de nacht de zaak met huishoudfolie afgedekt. De volgende morgen kon ik de twee helften meteen monteren. Met deze methode kan er een stuk netter gemonteerd worden. Door een mal te gebruiken is er veel meer controle over de plakken klei. Weer wat geleerd en ontdekt. Deze techniek houden we er dus in. Met keramiek werken is een van de veelzijdigste beroepen / hobby's, roep ik telkens weer. Dit werkje bracht me er toe om, zij het primitief, eens te kijken of er iets met flessen en karton zoiets als een prototype in elkaar te flansen is... ziehier mijn eerste poging.
Oké, een eerste poging. Het is zeker iets dat enige oefening vraagt. Iets dat niet zomaar met een stukje schilderstape in elkaar te prutsen valt. Het geeft een beeld van waar je heen wilt. Fannie geeft af en toe eens wat suggesties zo van, zou je dit niet of dat zo kunnen doen... Daar denk ik dan over na. Zo kom je weer op nieuwe ideeën, eigenlijk uitdagingen, en het moet al raar lopen als er geen elementen van die suggesties in een volgend huisje terecht komen. De tellert staat op 23, nog maar 77 huisjes te gaan.
Eerst maar de laatste twee huisjes voor een volle oven maken, die hoop ik deze week af te krijgen.Tenminste als er verder geen gekke dingen tussen komen. Misschien eens proberen om er twee tegelijk op te zetten. Laat je de een even rusten (drogen) kun je met de volgende verder gaan. Het hoeft weliswaar geen productie proces worden maar over twee maanden is de kunstmarkt er weer en dan moeten er toch wat meer objecten zijn om te laten zien. En, een geheel onverwacht verschijnsel, er is voorraad nodig want de huisjes worden warempel redelijk goed verkocht.
 

Le Mouton

Ondertussen zet het door met de boekingen. De eerste grote wielerploeg heeft zich ook al weer aangediend. Die gaan de wedstrijd rijden over de Trois Ballons, een jaarlijkse gebeurtenis. Daarom heb ik samen met de organisator een mooi arrangement voor ze gemaakt. De race gaat over de Trois Ballons de Voges, met start- en eindpunt Luxeuil les Bains. Dat plaatsje ligt vlak bij ons. Overigens is die tocht, voor iemand die een beetje getraind is in het fietsen, heel goed te doen. Natuurlijk kan je het ook met de auto rijden. Het is een prachtig gebied waar je, als je bij ons logeert, gewoon eens een dag voor moet uittrekken.
De eerste boekingen voor het appartement zijn ook binnen en gasten voor het B&B weten ons ook weer te vinden. Al met al belooft dit weer een druk jaar te worden. Aansporing te meer om de laatste kleine klussen snel af te maken.
De hot tub wordt nu definitief geleverd. Althans de daarvoor benodigde omtrekkende bewegingen zijn door de leverancier gemaakt. Nu nog zien of deze dat waarmaakt. In ieder geval lijken de misverstanden uit de weg geruimd. Als Wim weer komt ergens in de lente dan kunnen we de hot tub in gaan wijden. Dat wordt dikke pret. Goed voor de botjes en om de winter stijfheid te verjagen. Ach een jaar te laat wordt het ding afgeleverd, dus die paar weken geduld kan ik ook nog wel opbrengen. De aannemer Frerik Scheffer even die pijp van de kachel door het dak van de grange heen laten brengen en we zijn in business. Bij de rubberen tegelboer hebben we een aantal vierkante meter rubberen tegels besteld en dat is dan wel de snelste manier om een mooie vloer te leggen. Lekker warm aan de voeten en het mag allemaal nat worden. Maar over de inrichting van de hot tub ruimte later wat meer.