En dat is vijf

Ha leuk, ik ga eens schrijven over hoe zo'n blog tot stand komt. Nou ja leuk.
Dit is namelijk al de vijfde versie van wat je nu leest.

• De eerste versie ging over hoe je een ezel die zijn leven lang rondjes in de draaimolen heeft gelopen nooit meer kunt leren rechtdoor op zijn doel af te sturen. Dat sloeg dan op ongewenste politici, wereldwijd, die ineens tot inkeer zouden zijn gekomen volgens hun spindokters dan. Mij kennende werd daar een verhaal van plus duizend woorden aan weggetikt. Ongeschikt voor deze blog.
  
• De tweede versie zou ik bijna besteed hebben aan het tweede hoofdstuk van het beeldhouwertje. Zowel Marion, en achteraf ik ook, vonden dat geen thema voor deze blog. Ik was wel lekker op gang, zoiets als hoe het beeldhouwertje heeft kunnen ontsnappen en in een ver land rustig door kon houwen op steen, en zo.
  
• De derde versie ging over een andere boeg. Hoe je van het verleden zou kunnen leren. Zoiets als in de spiegel van het verleden zie je je gezicht van heden. Zo'n tegeltjes wijsheid. Ging over hoe rijken opkomen en aan bijna dezelfde oorzaken weer ten onder gaan. Decadentie, corruptie, het ontstaan van een slaven cultuur in welke vorm dan ook. Kortom een litanie over hoe slecht de leiders het iedere keer weer doen.
  
• De vierde poging ging over een film / documentaire die ik een paar dagen geleden zag over jonge mensen die geen behoefte hadden zich op sociaal vlak te mengen in de activiteiten van de school en zelfs de buitenschoolse activiteiten daarvan. Een jongen trok het in het extreme door, door zich dommer voor te doen dan ie was en verbood de leraren zijn studie resultaten in de klas te vermelden. Contacten wees ie af door te zeggen: “als je mij met rust laat gebeurt er niets”. Of als er naar zijn hobby's gevraagd werd antwoordde hij steevast dat ie alleen maar voor de teevee zat in zijn vrije tijd. Terwijl hij de mooiste dingen in hout sneed en erg mooi viool speelde. Het was een film documentaire, dus overdreven allemaal.
  

Ook weer niet geschikt voor deze blog. En zo, met gemak, zit ik al weer op ruim driehonderd woorden. Meestal hou ik het tussen de 1000 en 1200 woorden. Een prettig leesbare lengte heb ik ergens gelezen.
Deze laatste poging daar houd ik het maar bij. Niet dat het een wonderstukje zal zijn, Marion zegt immers dat ik een hopeloos figuur ben in stijl en grammatica. Desondanks dat heb ik er plezier in om over onze avonturen in LDF te schrijven. Van gasten die hier komen hoor ik dat ze de blog hebben gelezen en van lezers krijg ik voldoende commentaar die me doen geloven dat het niet allemaal bagger is wat ik schrijf. Zeg maar, het verhaal is OK maar het geluid krast zo. Marion maakt dat dan minder krassend.

We zitten op 488 woorden.

Gaat het dan zo moeizaam? Nee hoor! Maar mijn fantasie en toetsenbord gaan soms heen naar gedachten die niet binnen dit blog passen. Terecht word ik daar dan zo af en toe op gewezen. Misschien moet ik daarom een aparte blog openen over dat soort dingen. Afijn, genoeg zo.

Hout
Van de week reden de trekkers af en aan met hout om dat te bezorgen bij de mensen in het dorp. Net weer hoorde ik een trekker moeizaam en met veel kabaal optrekken om zijn vrachtje in het dorp af te leveren. Dat zijn dan van die trekwagens met voor en achter een opstaande beugel waar, naar verluidt dan, precies – ongeveer – 15 sterre hout inpast. Een sterre is ongeveer een kuub. Nu rijden hier wrakken van trekkertjes rond die het allemaal nog maar net redden, vaak in de reparatie zitten en een dikke walm loslaten waar de honden nog geen brood van lusten. Kuche, kuche. Ik hou altijd even mijn adem in als er weer eens eentje voorbij tjoeketjoekt. Bij de buren is ook weer een lading afgeleverd dus eerdaags zal dat dan wel in stukken van 50cm gezaagd gaan worden. Volgens de wet, ja ja, mogen de stukken die uit het bos gehaald worden niet langer of korter zijn dan een meter. In het bos worden die stammen van een meter lang dan met een hydraulische ram in stukken gespleten en een maand of wat opgestapeld langs de randen van de weg om te drogen. Tegen juni aan wordt het dan afgeleverd en ergens in augustus begint iedereen als een gek te zagen om vervolgens het hout de schuur in te kruien. Dit jaar gaat alles net iets eerder dan normaal. De natuur is ook compleet van slag af. Eind april was het bos al weer groen, zag je het rogge al de grond uitspuiten en moet ik bijna elke week het gras hier maaien. Normaal is dat eens in de twee weken. De buien die normaal in juni overtrekken komen nu al, en het zijn geen kleine buitjes van een paar emmertjes water. Vanochtend nog stormde de hagel strak door de straat heen! En dan is het opeens weer mooi weer voor een uurtje. Maar goed, volgens de houtboer komt ons hout eind mei in onze weide te liggen en dan kan het volgend jaar gezaagd worden. Er ligt voor ruim twee jaar hout in de wei, dus ook dit jaar hoef ik geen hout bij te kopen.

We zitten op bijna 1000 woorden ;=)
 
SolarFarm
Komende week gaat de SF weer online en op het zwembad aangesloten worden. De besturing ervan is al klaar. Behalve de grote accumulator vullen, moeten ook nog een drietal rekken gevuld worden met buizen. Daarna gaan we het stuurpaneel opnieuw uitbreiden met een paar kleppen en wel zodanig dat je letterlijk alles kunt regelen vanuit je luie stoel.
Bij de graverij voor de uitbreiding van vorig jaar in november, is niet alles goed gegaan en in december was ik genoodzaakt om de handel af te koppelen omdat anders de zaak uit elkaar ging barsten. Dat de winter extreem zacht was is een geluk bij een ongeluk geweest. Wel balen dat die aannemer dan pas een paar maanden later kwam. Daarom werd het tijdens de werkzaamheden én een water ballet én waren de pompen in de ochtend bevroren. Voor beide dingen had ik hem gewaarschuwd. En als je hem dat dan nog eens onder zijn neus hield, want ik baalde vreselijk, werd ie nog kwaad ook! Had ie maar moeten luisteren, vond ik. Dat de operatie alsnog mislukte was daarom dubbel balen. Ik kreeg dan ook een beetje het gevoel genomen te zijn. Vooral omdat ie wist waar het toe diende. Weer een jaar verloren.

WVTTK 10

Vanuit deze blog wens ik iedereen een GELUKKIG NIEUWJAAR!

Nieuwjaarsdag is ook vaak het moment om eens te bedenken wat er zoal ter tafel gaat komen het komende jaar. Op het programma staat het reguliere onderhoud van de kamers en in het voorjaar de grange her in te richten, zodat pottenbakken duidelijk afgescheiden kan worden van de rest. Ook moeten de materialen, die de afgelopen jaren zijn verzameld, naar de dechetterie gebracht worden. Gewoon ff uitmesten. Je beseft op een gegeven moment dat alles een beetje begint dicht te groeien. Mijn schatje zegt voortdurend: "Je moet niet alles willen bewaren." Tenslotte hebben we besloten dat de hottub nu in de grange komt te staan dat geeft een betere toegang voor de gasten en meer privacy op die manier. De vloer houdt dat gewicht met gemak. Als er een trekker met aanhanger zo naar binnen kan rijden, dan is dat gewicht van een hottub verwaarloosbaar. Het idee van Fannie was om de pottenbakkerij op de verhoging, die boven de garage is gemaakt, in te richten. Daarmee wordt dat weer een stuk overzichtelijker en kan er ook water naar toe. Het gemak dient de mens nietwaar. De tuin gaat verder aangepakt worden, die wordt ieder jaar overigens met iets nieuws voorzien. Dat is dan wel weer voldoende te klussen tot het seizoen aanbreekt.
De werkzaamheden aan de SolarFarm gaan natuurlijk gewoon het hele jaar door. Is het niet een wijziging in het stuurprogramma dan is het wel een uitbreiding of een deeltje dat we aan willen passen. Altijd wel wat nieuws.

Mailleroncourt

 

Stoken

Er wordt overal geroepen dat het erg nat is voor de tijd van het jaar. Klopt. Het huis, als je een paar dagen niet stookt, is ook killer dan normaal. Kon ik vorig jaar volstaan met een keer per twee weken LMQR helemaal op te stoken en kon ik volstaan met alleen de openhaard in ons eigen appartement aan te steken, nu moet ik eens per week de grote kachel een dag flink stoken om de kilheid uit het huis te krijgen. De rest nam de zonneverwarming namelijk wel voor diens rekening. Er zijn én langere periodes van bewolking en het is een stuk natter dit winter seizoen vergeleken met voorgaande jaren. Geen ideale toestand voor de SolarFarm.

Affouage

Dat is het houtkaprecht dat elke inwoner al sinds eeuwen heeft in deze streek. Hoe dat is ontstaan is gehuld in sluiers. Volgens het ethimologisch woordenboek der Franse taal stamt de kreet uit de 16e eeuw. Het recht wordt nog steeds in ere gehouden, de fransjes hechten nu eenmaal zeer sterk aan tradities. De gemeente regelt dat in deze moderne tijden en stuurt dan formulieren rond om te kijken wie van de inwoners gebruik wil maken van diens recht. Wij uiteraard ook, als het criminele sujet van hier schuin tegenover daar niet opnieuw roet voor in het eten gooit. De hout voorraad is voldoende voor de komende twee of drie winters, daar niet van, ook neemt de SolarFarm deel aan het verwarmingsproces in de koude dagen. Vervelend is zo'n akkefietje natuurlijk wel. Gedoe met de houtkapper is nooit leuk als deze zich bedreigd voelt door zo'n sujet en dan de veiligste weg maar kiest door een jaartje over te slaan. Gelukkig zijn er nog andere houtkappers in het dorp dus een echt probleem zal het niet worden.

Hout-haal-hak-robotje

Mede daardoor nemen de ideeën voor het hout-hak-haal-robotje steeds vastere vorm aan. Eerst maar eens beginnen met een electrisch karretje dat het hout naar binnen rijdt, dat zou al een boel schelen. Zoiets op batterijen en gestuurd met een remote van een speelgoed autootje. Een simpel karretje met relatief goedkope onderdelen die je kant en klaar kunt kopen bij een willekeurige ijzerboer. Eenvoudig is al moeilijk genoeg, kun je opnieuw zeggen. Van dat prototype ga ik dan verder uitbouwen naar een volledig autonome robot die je om een boodschap kunt sturen. Grappig zoals het idee van zo'n hout-hak-haal-robot voortdurend door je hoofd blijft spelen. Waar moet je allemaal rekening mee houden? Wat komt er kijken bij de keuze van banden bijvoorbeeld.
Als je dan het Chinese maanwagetje ziet denk je: "He, die wielen, dat is echt minimalistische technologie." Fantastisch bedacht. Zou dat ook werken voor mijn robotje? Vervolgens laad ik de info van het internet en zet dat klaar voor latere referentie. Merkt Fannie op: "Ja natuurlijk, altijd zat mooie plannen", zoals een echte vrouw dat altijd tegen mannen zeggen die met hun hoofden in de wolken lopen bij het dromen over technologie. Dat robotje is namelijk een van de projecten van een heel lange lijst. Mijn reactie is dan altijd: "Zo blijf je prettig bezig, dus achter de geraniums ziet niemand mij voorlopig zitten." In dit geval is de uitspraak van onze profeet: "Elk nadeel heb zijn voordeel" weer opnieuw van toepassiing. Haalt niemand mijn boompjes uit het bos, of staat die zooi op een onbereikbare plek, dan is daar wellicht een technologische oplossing voor.

Nieuwjaarsborrel

De uitnodiging voor de nieuwjaarsborrel lag al een paar dagen vochtig te worden in de brievenbus. Die is op 11 januari in de salle polyvalente hier ter plekke. Dan zal de bourmaître zijn jaarlijkse praatje mét slideshow afsteken, iedereen gedenken die de grote overtocht heeft gemaakt, belangrijk is geweest voor het dorp, de feesten (daar zal ie dan snel mee klaar zijn) andere bijzondere gebeurtenissen (gaten in de weg vullen of zo) en de nieuwjaarswens uitspreken. Diens vrouw zal dan weer iets leuks, stichtellijks of toepasselijks op het internet opgezocht hebben om ons het komende jaar te vergezellen en dan is het une verre d'amitié. Het glas heffen dus. Daar hoort, of hoorde bij, een aantal lekkere zaken en men kon in overvloed eten en drinken. Dat is de laatste jaren drastisch minder geworden. Tot op het schrale af. Vorige jaren was er altijd iemand die en paar traditionele taarten bakte. Ook dat is opgehouden. Echt schraalhans. Dus heb ik aangeboden om een bijdrage te doen om het weer een beetje op te fleuren. Een emmer met oliebollen leek me wel leuk en wellicht nog iets anders er bij om het een beetje smoelwerk te geven. Fannie zei dat ik dan maar eerst eens moest gan oefenen met het maken van die bollen. Dat leek me een goed plan. Vanavond, oudejaars avond, ga ik maar eens een vergietje vol maken met die bruine jongens.

Klussen

Zoals eerder gemeld staat deze winter in het kader van afwerking, het verbeteren van de veiligheid, en andere dingen doen. De eerste stappen zijn gezet in de richting van de afwerking en veiligheid. Deze week is de trap in de lobby onderhanden genomen, een behoorlijke metamorphose moet ik zeggen. Fannie als smaakmaakster, vond dat de treden in Wengé (bijna zwart bruin) en de rest in de kleur van de muur gezet moest worden. Trappen zijn lastige dingen. Veel schuurwerk, veel afplakken en extreem veel gepriegel met de kwast. Mooi denk je dan: verf mono couche (in een keer dekkend) dat op de bus staat. Prima plan. Helaas is de verpakking mooier dan het product en moet je dat mono couche met een lading zout nemen. Drie keer moest ik de handel verven. Voor mij betekent mono couche nu: per laag aanbrengen. Waardeloos spul dus, maar het is gebeurd en zie hier het resultaat.

trap lobby voor en na

Fannie zegt dat het nu net lijkt alsof de traptreden (wengé) zweven. Althans dát heeft ze dan weer uit Maison & Traveaux gehaald. Soort van lijfblad voor ons. Voor Fannie iets om ideeën op te doen, voor mij omdat er altijd wel wat in staat dat is te gebruiken voor een of andere constructie in Le Mouton Qui Rit. Bijkomend voordeel: je haalt er ook een vracht aan idioom uit. Wat op zijn beurt weer erg handig is bij gesprekken met aannemers en klusjesmensen.

En zo ploegen we voort.