BP cont.

Zit je lekker te kletsen met de gasten, komt BP, overigens keurig op tijd, opdraven. Ik zeg nog even tegen John en Job dat we direct na dit gesprek aan tafel kunnen. BP en ik gaan een moeilijk gesprek beginnen.

Ik loop op BP af en, verrek! Hij heeft een paar tijdschriften in zijn hand!  Cadeautje? Zou hij bijdraaien? Een beetje timide volgt hij me naar de keuken en ik open het gesprek met: "Je bent wel bezig je schepen te verbranden, je bent nu al je NL klantjes kwijt. Natuurlijk ben ik solidair met mijn landgenoten". Waarop tot mijn verbazing BP begrijpend knikt en een gebaar van submissie maakt. Een opening dus. Ik vertel hem welk verhaal ik van Willem en Yvette meegekregen heb en hoor zijn versie aan. Die verhalen komen niet echt overeen met elkaar en denk er het mijne van. Als notoire leugenaar kan BP blijkbaar niet anders dan de feiten in zijn voordeel te verbuigen. Recht op de man af vraag ik hem hoeveel uur hij nu werkelijk gewerkt heeft. Na een beetje heen en weer gepingpong, een beetje loven en bieden, erg veel naar boven afgerond, komen we uit op 11 uurtjes. Hiervan is natuurlijk de helft gelogen. Maar onderhandelen is een spel van geven en nemen. Een beetje van de bluf, en een beetje van mezelf. Da's dan een kleine 100 euries waar je redelijkerwijze recht op hebt, vertel ik hem. Geen 250. Hij knikt weer en kijkt nadenkend. Dan komt zijn voorstel, laten we het verschil delen. Top, dat wordt dan 130 euries terugbetalen. Van verbazing val ik van mijn stoel af als hij zonder enige weerstand akkoord gaat.
Blijkbaar heeft meneer zijn door alcohol verteerde brein, sinds het telefoon gesprek van vanochtend, overwerk laten draaien. Hoogstwaarschijnlijk heeft zijn vrouw ook nog een duit in het zakje gedaan. Behalve dat zij bijna altijd op mijn hand is, is zij ook vaak degene die hem corrigeert met zijn strapatsen die hij uithaalt. Wijze vrouw.
Om de zaak af te ronden vraag ik wanneer hij dat bedrag dan denkt terug te betalen, want dat geld heeft hij natuurlijk allang niet meer. Naar verwachting: "Nee deze week niet, volgende week wellicht, ik neem dan contact met u op  en dan betaal ik het aan u als intermediair."  Nou dat moet ik nog eens zien! Wat zal zijn volgende smoes c.q. truc worden? Zoiets van bij mij werken en dan dat uitbetalen aan Willem? Dacht het toch niet, eerst betalen en dan krijgt hij weer klusjes. Het op krediet leven moet maar eens afgelopen zijn. Maar of BP dat gaat leren? Een oude vos verliest zijn haren maar zijn streken niet, luidt het gezegde geloof ik.

Vandaag, dinsdag 19 juni, kon ik Yvette dan ook erg blij maken met deze boodschap. Fijn als je op die manier de ergste pijn een beetje kan verlichten. Hopelijk is het geen dode mus. Dit is een les geweest die ze nooit meer zal vergeten.

CONTROL TECHNIQUE
In LDF heb je ook een soort van APK. Mijn autootje moest er vandaag aan geloven. Eerste controle, zei men, dus moest de kar volledig door de mangel. Eigenlijk mankeerde er het een en ander wel aan, helemaal gerust was ik er daarom niet op dat de wagen in een keer door de keuring zou komen. Dat bleek ook zo te zijn, maar niet op de punten waarop ik dacht. De scheur in het raam, OK. Maar die winterbanden, en het profiel ervan konden nog makkelijk mee, werd niet eens naar gekeken. Er zit nog net voldoende profiel op, onvoldoende voor de volgende winter, maar had ik bedacht, dat laatste restje er maar af te rijden voordat ik nieuwe banden zou kopen. De lampen waren ook niet goed afgesteld, daarover geen kik, ook niet de remblokken, of de ingedrukte koplamp. Wel weer de barst in de mistlamp. Remproef werd gedaan, een beetje aan de wielen getrokken, een uurtje later stond ik met twee aantekeningen op mijn keurings rapport en 68 euries armer weer buiten. Moest toch wel nog ff de nummerplaat laten popnagelen, want daarover kon oom agent nog wel beginnen te klagen. Ook die barst, het raam moest nu toch echt vervangen worden. Nu zijn de autoruiten van de Volkswagen caddy van erbarmelijke kwaliteit, een nieuw raam zit in geen tijd zo vol met sterretjes, gewoon slecht dus. Daarom werd ik niet echt blij van die aantekening. Kost ook weer 25 euries om dat te laten herkeuren. Volgens mij zit zo'n scheur in een ommezien weer in die ruit. De Franse wegen zijn nu eenmaal bezaaid met grit dat tegen je auto spat de hele tijd. Getuige de talloze butsen in de carrosserie. Dit wordt dan ruit nummer zoveel om te vervangen, belachelijk eigenlijk.
Al met al is zo'n keuring vergeleken met de NL APK een beetje een eitje. Geen wassen neus, dat weer niet. Want de grootste dingen worden wel opgemerkt en je hebt te maken met je eigen veiligheid op de weg. Maar als je ziet hoe dat allemaal gaat, dan kan je de indruk niet ontlopen dat die hele keuring een beetje een poppenkast is. Ze schuiven wat apparatuur heen en weer, doen de uitlaat aan een slurf voor de uitlaatgassen, kijken naar olielekkages, en rukken wat aan wielen. Dat's it! Dan krijg je een zegeltje op je kenteken bewijs dat de auto weer een jaar mee kan. Voor bedrijfswagens moet je namelijk elk jaar een CT halen. Voor personen wagens is dat om de twee jaar. Afijn weer twee bednachten naar de knoppen.


A propos.
Zo langzamerhand krijg ik de neiging om te gaan denken dat we de eerste 300 bednachten voor de overheid werken. Al die verschillende belastingen over het huis, water, elektro, vuilnis, en dan nog een tientje hier, een 50-je daar. Dat tikt uiteindelijk behoorlijk aan hoor! Sommige belastingen kan ik niet eens opzoeken waar dat voor is. Die belasting op brandstof, ja, die is duidelijk. Dankzij dat heb je dan geen wegenbelasting, BVB en al die andere vormen van belastingen die in NL aan je voertuig gekoppeld zijn. Nota bene zijn de brandstoffen in LDF nog goeiekoper ook! Nederland kan wat dat betreft nog een hoop van LDF leren.

TEGELBOER
Staat aan het einde van de middag ineens de "tegelboer" voor de deur. Hij had wat opgevangen over een faktuur die ik niet correct vond. "Klopt", zeg ik, Ik heb 700 betaald en er staat maar 300 op. Dat was namelijk het bedrag op de cheque. Ik wil graag dat het volledig door mij betaalde bedrag op de factuur komt te staan." En hop. Tegelboertje gaat volledig in de stress. Begint me daar te foeteren, op te spelen en werkt zich op tot een soort van woede aanval. Ik kom er niet meer tussen. Dan breekt me de klomp, hij begint me nog te bedreigen ook! Mij zou het het leven onmogelijk gemaakt worden, daar zou hij persoonlijk zorg voor dragen." Wacht maar eens af, jij weet nog niet met wie jij te maken hebt", wordt er geschreeuwd. Kijk eens, hoe dun het laagje beschaving bij de fransjes is. Dan is het ineens jij en jou. En maken ze je voor christenhond uit.
Al foeterend klinkt het dat Ik hem manipuleer. Nu vraag ik me in alle eerlijkheid af hoe hij zich dat manipuleren had voorgesteld. Je kan namelijk geen normaal gesprek met hem voeren. Immers, zijn idee van een goed gesprek bestaat uit het overschreeuwen van de ander. Probeer je wat te zeggen, dan draait hij de volume knop op. Van manipulatie kan derhalve nauwelijks sprake zijn. Een ander aan het woord laten is niet iets dat bij hem tot de mogelijkheden behoort. De arme ziel begon zich steeds meer op te werken. Het ontbrak er nog maar net aan dat het schuim hem op de mond kwam te staan. Ook ben ik een onbetrouwbaar sujet, ik geloof namelijk niet, ben geen moslim. Dus! Niet te vertrouwen. Asjemenou! Voorts: ik ben ook niet voor rede vatbaar, of, klinkt het weer, ik ben niet goed bij mijn hoofd. Tja, dan ontwaakt er een klein duiveltje in mij hè. Hoe kwaaier iemand wordt, des te meer dat het duiveltje me aanzet tot een steeds zichtbaarder en uitgebreid grijnzen over te gaan. Echt, ik kan het niet helpen. Dus verzocht ik hem vriendelijk, of misschien wel sardonisch glimlachend, het gat van de deur maar op te zoeken. En oh ja, laat die factuur maar liggen die is voor mijn administratie. Helaas was dat nu precies waar het hem om begonnen was, en dat papiertje is dus foetsie. Loopt meneer fulminerend van opgefoktheid, want woede kan ik iets dergelijks niet noemen, heen en weer tussen zijn auto en mij, onderwijl maar uitbrakend wat voor een slecht persoon ik wel niet ben, want niet gelovig. Ik kan niet anders doen dan vriendelijk, doch smalend glimlachen om zoveel toneelspel. Zijn namaaktanden kwamen zowaar bloot. Een van woede grimas vertrokken gezicht kwam vlak bij het mijne. Dacht ik nog, geen onverwachte bewegingen maken, maar kijk hem strak diep achterin zijn ogen. Raak zijn brein aan, en als ie spatsies krijgt, kraak hem. Toch blijven glimlachen. Eigenlijk was ik niet echt onder de indruk van zijn spel. En dat sijpelde blijkbaar in zijn brein door. Hij klom een paar keer zijn auto in, en er weer uit, en draaide tenslotte de weg op. Stopte nog voor de keuken deur en begon weer een tirade af te steken. Uiteindelijk taaide hij al scheldend af.

Reflectie.
Word ik hier nu met gelijke munt terug betaald, met die gespeelde boosheid van mij de vorige keer? Zou ie zo slim zijn? En zit ie zich nu van het lachen in zijn broek te doen in zijn auto onderweg naar huis? Dat zou wel erg hilarisch zijn. Cornelis in de zeik gezet. Ha, ha, ha!

5 Gangen

Zit je na te genieten van het diner met de gasten, kletsen, koffie, komen er recepten oprispen. Krijg ik van Yvonne en Gert een heel aantal beschrijvingen van de puur Hollandse pot. Wie zegt dat er eigenlijk geen NL keuken bestaat! Bij sommige gerechten zeg ik al snel getver! Of te vet, of te zwaar.voor mijn maag. Blijft overeind dat er wel degelijk een Nederlandse keuken is. Of misschien moet ik zeggen dat we het over de volkse keuken  hadden. Gerechten die veel in de provincie gegeten worden. Zoiets als Balkenbrei, Bloedworst, karnemelk met aardappelen. Om NL staat geen muur, daarom zijn in de volkse keuken best wel invloeden van buiten de grenzen merkbaar. Of gerechten die je ook in de ons omringende landen terug vindt. Heus wel.
Als het gesprek dan uiteindelijk op toetjes terecht komt, die twee zijn gek op toetjes, besluiten we voor de volgende dag eens gek te doen. We stellen ter plekke een diner vast bestaande uit alleen toetjes die in Le Mouton Qui Rit geserveerd worden. De zoete variant dan:

• Fruit cocktail: zachte vruchten van het seizoen met een meloen erdoor en zoete mousserende "Rose", een soort punch achtig iets maar dan met bijna geen alcohol.
• Crêpes: met ijs roomijs (of rum&raisin), chocoladesaus en abrikozen-roomsaus.
• Fromage Blanc: de LMQR variant; met crème fraîche, vanille, honing, en als garnering chocoladevlokken en Grenadine. Vertel de gasten altijd: niet roeren maar scheppen.
• Peren: met chocolade saus, een schep mokka ijs met stukjes karamel erin. Een soort Poire Belle Helene.
• Fruit taartje: stukjes banaan, sinaasappel, rozijnen, en uiteraard honing, op een vierkant stukje feuilletee deeg met een veeg jam van Mirabelles als glazuur, wordt warm uit de oven gegeten.

Misschien moet ik eens wat poëtischer namen voor die gerechten bedenken.

Het vijf gangen menu van toetjes nou, dat hebben we geweten. Met drie toetjes zaten we eigenlijk al vol. Na de 5e kon niemand meer boe of ba zeggen. Natafelend zeiden we tegen elkaar: "Hier moet je wel mesjogge voor zijn om zoiets te doen, maar wat een feest!"
De volgende dag aan het ontbijt, zondag = crêpes = traditie, bleek iedereen te hebben liggen stuiteren in zijn bed van de hyper suiker niveaus in zijn bloed.
Het toetjes menu was weliswaar volkomen geschift. totaal apart, en moet je een keer gedaan hebben. Ik besloot ter plekke: dit doen we dus nooit meer. Een variant ervan, met wat hartigs, kaas of zo er tussen door, en maximaal 2 zoetig spul dingen ertussen, misschien, wellicht. Dat is wat Fannie suggereerde, althans.
De rest van de zondag had ik niet zoveel behoefte aan eten. De ontbijtgasten smulden wel weer van de crêpes. Onze Franse gasten hadden nog nooit Appelstroop en Suikerstroop gehad, voor hen weer iets aparts. Altijd zie je ze smullen. Overigens heb ik wel de gewoonte om de gasten van te voren te informeren dat we als ontbijt crêpes hebben en vraag ik of ze dat wel willen. Heel af en toe zie je de gezichten even nadenkend staan. Hoewel, crêpes gaan er altijd wel in, tot nu toe heb ik maar een of twee gasten gehad die een gewoon ontbijt wilden hebben. In plaats van, dus, hè.

Toch was dat 5 gangen toetjes menu wel een buitengemene ervaring. Vooral die blije gezichten en de van genot glimmende oogjes, zo aan tafel. Er zijn uitgebreid foto's gemaakt, die verschijnen te zijner tijd wel op de blog.

BP

Velen vragen zich af waar BP voor staat. Dat is een uitdrukking voor Beau Pere, soort van stiefvader. BP is namelijk Damien's stiefvader, de kreet heb ik bij gebrek aan beter van Damien overgenomen. Onder intimi staat BP ook wel bekend als Bruno Gumeaux. Afijn, waarschijnlijk is dit ook het laatste verhaal over BP. Want wat wil het geval.

De Nederlandse gemeente hier in MSP heeft het gehad met BP. Zelf stelde ik me uiteraard solidair op met de goegemeente. Wat BP nu geflikt heeft met de laatst gearriveerde NL-ers in het dorp is te schandalig voor woorden. Kort door de bocht: meneer legt een paar straattegels koud op de grond. Zegge en schrijven zal dat 3m2 geweest zijn. Heeft een uurtje of wat gras gemaaid, volgens hem, en wat getuinierd. Rekende daarvoor een bedrag waar je een gecertificeerde meester hovenier en stratenmaker met 20 jaar ervaring voor zou kunnen inhuren. Als je ze al kunt krijgen, die gasten zijn namelijk voor 3 jaar volgeboekt. Toen er afgerekend moest worden ging dat ook nog eens behoorlijk onbeschoft volgens getuigen. Het geld stak hij in zijn zak met de opmerking: "dat was afgesproken werk en dit is wat het kost. Verder bekijk je het maar." Uiteraard was de kwaliteit van het werk onder de maat. Gistermiddag ging ik ff een bakkie bij hen doen en zag dat de heer des huizes het maar dunnetjes over aan het doen was. Hij was helemaal ontdaan van deze rotstreek. Bleek BP ook nog eens een fles wijn leeg gedronken te hebben in die paar uurtjes dat hij met zijn werkzaamheden bezig is geweest. Nee je doet er niks aan, als je niet van te voren afspreekt wat het gaat kosten. Helemaal niet hoelang hij er over moest gaan doen en wanneer klaar. Dan heb je geen poot om op te staan en ben je aan de genade van BP overgeleverd. En die jongen kent geen genade waar het om buitenlanders gaat. Voor hem is dat gewoon vrij wild, buitenlanders, en maakt een fransje daar geheid misbruik van. Immers: buitenlander = pigeon = prijsschieten. BP probeert de NL-ers altijd een poot uit te draaien, dat zeg ik hem van tijd tot tijd ook recht in zijn gezicht. Wordt daar altijd kwasi verontwaardigd over. Meteen wordt ie na dit soort opmerkingen verdacht joviaal. Alsof ie een binnenpretje heeft.

Met zijn allen hebben we besloten hem verder geen klusjes meer te gunnen. Vertelt er iemand dat meneer ook nog doodleuk zei dat ie genoeg klanten had. Nou ons dus in ieder geval niet meer. Al te veel werk kan ie niet meer hebben, anders zou ie niet met kleine kadootjes aan het goochelen zijn. Dat is namelijk zijn manier van klant relatie beheer (CRM). Wordt het werk minder dan gaat ie bij mensen langs met een stukje worst, een prullaria, tijdschriften, of iets wat ie "gerecupereerd" heeft, zeg maar van de vrachtwagen gevallen. En dat gebeurde de afgelopen week, duidelijke signalen zou ik zeggen.

Kwam ik nog met een idee om hem een groot deel terug te laten betalen en hem dan wellicht weer een paar klussen te laten doen in de toekomst. eerst maar eens een tijdje droog zetten. Dat viel bij de buuv' wel in goede aarde, dus als ie vandaag durft op te komen draven, hij zal wel nattigheid voelen, dan gaat het gesprek eerst daar over. Je moet tenslotte een beetje solidair met elkaar zijn, toch? Wij pigeons verweren ons maar eens een keer.
Alleen, het is negen uur geweest en hij is er nog niet, Fannie's voorspelling lijkt dus uit te komen. Moet toch nog een paar kamers schoonmaken en de corridoor een flink schrobben, komt eigenlijk wel goed uit.

Net kwam Willem binnen om te informeren of BP hier aan het werk was. Dat was niet het geval. Bakkie gedaan en verteld wat ik van plan was met BP, namelijk hij moet geld teruggeven. Dat zal een harde noot worden, geld van BP terug te krijgen. Die man heeft nooit geld, of drinkt het op, of heeft teveel schulden die ie moet betalen. Misschien was ie daarom zo tuk op het geld. De vraag blijft, waarom zo onbeschoft?
Verschijnt er ineens de nieuwe klusjesman aan de deur, die vorige week een offerte in de brievenbus zou doen. Te laat vertelde ik hem. Toch maar even de offerte ingekeken, altijd beleefd blijven hè. Op zijn papiertje, in keurig handschrift stond met een uurpijs van 10E, een euro boven die van BP. Dat heb ik dan maar meteen afgekapt en gelijk getrokken. Ging eigenlijk veel te snel en te soepel dat naar beneden bijstellen, ik leer het nooit, het onderste uit de kan te halen. Uiteraard hebben BP en hij contact gehad, kan niet anders. Ook vertelde ik deze nieuwe klusjesman dat ik andere aannemer heb aangetrokken omdat hij niets van zich liet horen. Maar hij kon nog steeds rondom het zwembad de tegels opnieuw komen leggen. Dat wilde Frerik toch niet doen. Een soort test zou dit dan zijn, als het ware. Bovendien geef je hem toch een kluif, en het signaal dat er misschien nog het een en ander te halen / doen valt. Je weet maar nooit waar dat dan weer goed voor is. Ook, zeker is maar zeker, het aantal uren en datum afgesproken. Gewoon om zeker te stellen dat we elkaar goed begrijpen over tijd en geld.
Afijn, Willem nog even op zitten beuren, en hop hij weer verder met zijn klusje thuis. Direct daarna in de telefoon geklommen om BP zijn verhaal aan te horen. Dat was een taai gesprek. Nee hij zou niet komen, en de rest van de week ook niet. En hij had ook geen tijd om ff een bakkie te doen om erover te praten. "En waar ging het dan over?" Naar de bekende weg vragend. Want als BP zich verschuilt dan weet ik al dat er iets niet goed zit. Is er stront aan de knikker. Ik moest hem wel wat geven om over na te denken en vertelde het verhaal over zijn overcharging van Willem en Yvette, en dat we dat bepaald niet waardeerden. Volgens eigen zeggen had ie toch iets meer gedaan dan dat platje en we kwamen uit op grofweg 10 uur. "Da's 90 euries, niet dat wat je gevraagd hebt." zeg ik dan. "Afgesproken werk", kwam er als verweer. "Nou als je dan niet bereid bent een handreiking te doen dan heb je bij mij ook geen werk meer" zei ik. Komt ie net zo onbeschoft terug als bij de anderen. Nu begin ik een beetje onraad te ruiken. Als fransjes onbeschoft worden zijn ze erg zeker van hun zaak. Zegt ie tegen me, een beetje te snel, "je m'en fou, j'en ai merde (ik heb er lak en schijt aan) dat ik dan bij u ook geen werk meer heb". Waarop ik hem toevoeg dat dat nogal onbeleefd is zich zo uit te drukken. Altijd is het monsieur dit of dat geweest en nu ineens je m'en merde. Dat is buitengemeen grof, sowieso voor een gemiddeld fransje. Verdacht. Zal hij een vaste baan hebben dat ie zo zijn schepen achter zich verbrand? Die zelfde avond om 1900 hebben we een afspraak staan. Eens kijken wat nu het verhaal werkelijk is.
Ga dan ook nog ff langs bij Willem om het naadje van de kous te horen, en dan wacht ik BP verder maar af.
Als een haas nog boodschappen doen, en een kamer nog ff de laatste dingen doen.

Full House

Het is de eerste keer full house van dit jaar. Er is een groep wielrenners die een race gaan rijden over de Ballons, en een Zwitsers gezin. De laatsten komen hier regelmatig, maar sliepen voor het eerst in het appartement. Dat vonden ze prachtig, en waarom ze daarin niet eerder geslapen hadden. Daar konden ze makkelijk vier weken in verblijven... Nu hebben ze een zoon hier in de buurt wonen die op zijn manier een ecologische boerderij aan het opzetten is. Maar ook in zijn eigen tempo. En pa ergert zich daar een beetje aan en wil eens fors komen pushen dit keer. Vorige keer leidde dat al tot een enorme emotionele uitbarsting, dus nu zal het niet anders zijn. Afijn de verhalen hoor ik de volgende keer wel.
De wielrijders hebben vandaag hun race over 200+ km, gaan bij de finishplek nog even naar NL-DK kijken en komen dan vanavond hier de boel op stelten zetten. Een aparte groep, dat wel. Leuk om eens een inkijkje te hebben in de generatie van deze dertigers. Die gedragen zich onderling heel anders, zeg dat wel. Als je ze zo hoort, verschilt het niet zoveel van wat we met de Korst doen (ook zo'n jeugdbende). Alleen de onderwerpen verschillen, hier voert fietsen de boventoon en alles WVTTK over kinderen, werk, verzorging,  etc. Een populariteit pool topte het tafelen gisteren af. Dat is zoiets van iedereen schrijft een lijstje met namen in volgorde van populariteit. Degene met de hoogste score is het populairst. Men ging daar heel losjes mee om, geen vingerwijzen of hatelijke opmerkingen, integendeel gewoon dikke pret. Geeft ook aan hoe competitief deze generatie onderling is. Leuk hoor die jonge honden zo bezig te zien.

DOUCHE

Het is weer als vanouds. Over het ontstaan van de nieuwe douche voor kamer 5 kan ik wel weer een boek schrijven. Dingen die gewoon niet gedaan werden zoals het ontwerp aangaf. Een tegelzetter die, buiten dat ie veel te laat met opleveren was, zijn eigen falen afdeed met "ik doe mijn uiterste best". Van alles wat hij fout deed mij de schuld gaf. Om het dan niet over de schuin zittende tegels te hebben maar zich 180º omdraaide en naar iets totaal anders wees, daar uitgebreid over begon te delibereren, als een soort van afleidings manoeuvre. Hoe nadrukkelijk ik dan ook wees naar zijn fout gezette, of zelfs stukgeslagen tegel, hij weigerde zich weer om te draaien om daar naar te kijken. Of deed dat af met: "als u dat gevoegd heeft, dan is het absoluut niet meer zichtbaar." Mijn uitroep van "wat heb ik nu aan mijn fiets hangen, die tegel moet gewoon goed zitten." sorteerde geen enkel effect. Het "pigeon" verschijnsel op volle kracht in werking: buitenlanders kun je alles wijs maken, ze begrijpen het toch niet. Alsof we randdebielen zijn. Toch?
Of het afvoerputje dat zeker 5cm te hoog zat, ondanks expliciete instructies. Vervolgens een tegelaar die de matjes van 5x5cm tegeltjes tegendraads om legde op de vloer van de douche zelf, zodat de voeg niet meer rechtdoor liep. Waarop klonk dat dit uiteraard mijn schuld was, en/of er niets van te zien zou zijn als het eenmaal gevoegd was. Dat hij zoveel lijm gebruikte en de lijm uit de voegen omhoog kwam en van het voegen met antraciet kleur geen sprake meer kon zijn.. Maar ho! Dat was natuurlijk mijn schuld weer!
Of dat het zogenaamde antraciet voegsel, helemaal geen antraciet bleek te zijn maar licht grijs. Op zich niet zo slecht, maar had dan iets anders op het etiket geschreven, eikels.
Of toen we water op de leiding zetten bleek dat van de manifolds niets goed was aangedraaid door degene die het zaakje gemonteerd had, ik noem geen namen, en het overal ineens begon te lekken.
Dan, BP die in slowmotion zijn ding deed, niet vooruit te branden was zodra het iets moeilijker werd dan het voegen van de tegels.
Ikzelf was druk bezig met de kamers, strijken, schrobben, poetsen, stof afnemen... Om tussendoor nog even het planchet voor de wasbak te zagen. BP die natuurlijk dat planchet bijna verklooide door niet te kijken of 20cm uit de glazen wand van de douche wel of niet kon. Probeerde een gat door de steun heen te zagen. Toe maar, hoe debiel kun je zijn?

Het heeft wat bloed zweet en tranen gekost. Nee, niet alles ging fout. Het maken van de muur beplating met watervaste panelen ging eigenlijk best wel soepel. Achteraf viel de hoeveelheid afvalhout ook erg mee. Gewoon goed nadenken voordat je de zaag erin zet. De hangende WC pot floepte ook zomaar op zijn plaats en zit als een huis. Precies op de goede hoogte, ook nog dit keer. De glazen wand zat ook in een keer goed en de douchekoppen staan erg mooi in die, wat ze hier een Italiaanse douche noemen, en wij een inloop douche. Maar waar die zogenaamde ledjes zitten die de temperatuur aangeven, dat zal wel weer een Franse verkooptruc zijn geweest. Geen wonder dat ie 50% minder kostte. Mooi is ie wel.

Nou ja.

Net op tijd voor de gasten gebruik moesten maken van de nieuwe badkamer van kamer 5 was deze operationeel. Ik ga zelf nog even een soort van eindgebruikers test doen om te kijken hoe alles werkt en of de afwatering een beetje klopt. Als dat laatste niet OK is breek ik alsnog de handel eruit en plaats de afvoer op de juiste hoogte.

Voor de planchetten boven de wastafel en de WC heb ik kersenhout besteld bij de Amsterdamse Fijnhout Handel. Zoiets hebben we in NL ook gedaan in de douche en dat kleurt prachtig bij de tegels en wanden die we daar hebben. Met AFH kun je tenminste gewoon zaken doen, zonder tien mailtjes, vijf bevestigingen van een opdracht, vier contracten en talloze telefoontjes of veel te laat opleveren. AFH levert precies wat je vraagt, en binnen de gestelde termijn. Geen gedoe. Perfect, een beetje hogere prijs, maar daar kan ik dan mee leven. We zitten nog steeds binnen budget, en dan kan er een klein beetje luxe wel van af. Was ook wel een beetje het verzoek van mijn schatje.

Nu nog plafond verlichting voor de algemene verlichting kiezen, de oude donkerbruine deur in de verf zetten. Tenslotte de aansluiting van de boilerafvoer aan het hoofdriool aansluiten. En dan, hoppa, dit deelproject is voltooid. Er is een redelijk ruime moderne douche ontstaan van zo'n 3  bij 2,5

Dit was de laatste klus voor het hoogseizoen aanbreekt. Een beetje rust in de tent, eindelijk. Want verbouwen met gasten gaat nu eenmaal niet samen.

Als Scheffer nu nog eens eindelijk met zijn offerte aan komt en voor juli de buitenwerkzaamheden afmaakt zijn we er helemaal klaar voor.

Morgen voeg ik wel plaatjes toe, nu zitten er gasten in de kamers.

Gasten

De maand mei en begin juni hebben verrassend veel fietsende gasten opgeleverd. Zeker meer dan vorig jaar. De meesten vinden ons omdat we in het fietsboek staan van Benjaminse. Deze uitgeverij heeft een aantal fietsroutes zeer gedetailleerd in routeboeken verwerkt. Zo zijn er beschrijvingen van tochten naar Rome, Barcelona en Parijs.

Het toeval wil dat Le Mouton Qui Rit precies op een van die routes ligt welke beschreven worden. De oostelijke tak van de route langs Nancy - Epinal dus. En dat levert dan weer gasten op. Alleen is ons adres in het boekje verkeerd, helaas gekopieerd van een bovenstaand adres. Dat krijg je met knippen en plak technieken. Volgens de gasten is de oostelijke route (waar wij dus aan liggen) mooier, ;=))

De gasten vertellen honderd uit over de route die ze gevolgd hebben. De meesten gaan met de trein of zelfs vliegtuig naar zuid Frankrijk en stappen dan op de fiets. Of doen dat andersom. We horen ook dat er niet zoveel B&B's te vinden zijn in het stukje route waarop wij liggen. Ook dat restaurantjes of cafeetjes in de aanrij route naar ons toe erg dun gezaaid lijken te zijn. Als de fietsers dan ook bij ons aankomen zijn ze meestal erg hongerig en dorstig. Een potje thee of koffie is dan snel gezet. Plompt men in het algemeen het zwembad in om de zere spieren verlichting te geven en gaan dan aan tafel verhalen vertellen. Ik ben dol op verhalen.
Zo hoorde ik van de fietsgasten van zaterdag dat ze een stel Australiërs hadden ontmoet die op een tandem door Europa aan het reizen waren, en onze richting opkwamen. Die zouden zich wel melden klonk het. En prompt ging de telefoon af met een Australisch nummer, uiteraard graaide ik de telefoon te laat van de tafel af. Natuurlijk belde ik even terug, geen verbinding mogelijk klonk het van de operator. Op de een of andere manier was men buiten bereik, sure...
Een paar uur later kreeg ik een mailtje van ze of ze maandag 3 juni hier konden logeren.  Maandag is 4 juni, hmm. Het meest logische was dat men niet de datum maar wel de dag goed had. Dat bleek achteraf de juiste gok te zijn. Toch maar even de kamer klaar gemaakt, laatste check, en eten uit de vriezer gehaald op zondagmiddag. Je weet maar nooit.
Ze kwamen dus maandag. Wel behoorlijk vroeg, tegen half twee. Een bakkie koffie ging er wel in. Zwemmen? Ze keken eens naar buiten, het regende, nee dat maar niet. Spoedig zaten we met zijn allen op de praatstoel. Heerlijk zo, lekker kwebbelen met een bak koffie in de hand. De ervaringen onderweg, daar was ik benieuwd naar. Vonden jullie wel genoeg B&B's, en hoe stond het met eten en drinken? Dat alles tussen de middag dicht was, daar hadden ze niet zoveel moeite mee. Het vinden van slaapplaatsen was een ander verhaal. Soms idioot kleine kamertjes, nog maar net groter dan onze eettafel. Of hotels waren dicht, meestal geen eten in het hotel of B&B maar wel weer restaurantjes in de buurt. Vol verhalen over de in hun ogen enorme kerken. Die zouden in Australië met gemak kathedralen worden genoemd. Opvallend zoveel grote kerken als hier stonden vonden ze, in zulke kleine dorpen.

kerkje in MSP

En dan al die kerkklokken die luiden. In Australie waren niet veel kerken, maar in elk dorp vond je dan wel weer een hotel.
Ze vielen van verbazing van hun stoel af toen ik ze vertelde dat er maar eens in de zes weken een dienst werd gehouden in de kerk van MSP.

Aan de andere kant zakte mijn mond weer van verbazing open toen ik hun tandem zag. Een zeer robuust geval met relatief erg kleine wielen. Je kon het geval zodanig uit elkaar halen dat het precies in de koffer paste die ze nu als aanhangertje aan hun fiets hadden zitten. Ingenieus in elkaar gebout. Dat wel. Ideaal om in het vliegtuig mee te nemen zoiets. Maar bepaald niet op snelheid gebouwd, of lange tochten mee te maken. Om het geval weer in de koffer te krijgen was wel een crime zei de gast. Daar kon je zomaar een uur mee verder zijn. Afijn, na het ontbijt gingen ze welgemoed op weg naar Epinal.

XS4ALL

Die telefonie in NL is ook niet meer wat het geweest is. Om de haverklap valt de telefoon bij mijn schatje uit. Internet is er dan nog wel, maar bellen ho maar. Die telefoon is toch wel een beetje onze levenslijn. Dankuwel XS4ALL. Een kleine club (Knoware) uit de 90-er jaren die uit zijn jasje gegroeid is, opgekocht door KPN en nu daarvan een soort dependance geworden is. Ze waren keigoed, echt waar. Relatief superieure beveiliging, tegen van alles en nog wat. Werkte eigenlijk altijd, niet werken was absoluut een uitzondering. Zoiets van een keer per jaar een incidentje. Nu? Iedere week wordt door mijn schatje wel eens wanhopig geroepen dat er weer iets met de digitale zooi aan de hand is. Resetten is dan het enige. Maar nu helpt dat zelfs niet meer. Kortom een puinhoop. XS4All had zich gewoon bij internet moeten houden.

3 generaties telefoons

Nu lopen ze aan het handje van KPN. Hé!? Dat is toch die toko die om de haverklap problemen met telefonie heeft? Vorige week was er ook al een major incident met telefonie. Kwam zelfs in de kranten terecht.  De symptomen rieken naar achterstallig onderhoud en stagnatie in investeringen. Uiteraard krijgt de crisis hier natuurlijk de schuld van. En uiteraard is dit een onhoudbare smoes. Als er iets goed loopt dan is het wel verhuren van internet en telefonie verbindingen. Net zoals pensioenfondsen, woningbouwcorporaties, GWE, en de belastingdienst. Dit soort industrieën en organen krijgen gewoon elke maand miljarden op hun rekeningen bijgeschreven. Elke maand weer. Er is dus geld in overvloed. Alleen schijnt het opgepot te worden, voor slechtere tijden. Bien sûr! (tuurlijk)
Nee, in LDF is het echt niet beter. In tegendeel. Het debiet is zelfs debiel laag, meestal beneden 1 megabit. De laatste tijd valt het echter mee met wegvallen van verbindingen. Daartegenover staat dat de geluidskwaliteit van de telefonie weer uiterst belabberd is. Ontwikkelingslanden kwaliteit, eg wel!
Wel zit telefonie bij het abonnement in. Onbeperkt bellen naar +50 landen. We hebben dan ook een hele oude truuk uit de kast gehaald. Fannie laat hier de telefoon een paar keer overgaan, hangt dan op en ik hoor aan de beltoon, of zie op het scherm wie het was. Dan bel ik terug en kan dan uren voor nop bellen. Voor nop is natuurlijk relatief. Bellen zit gewoon in je abo prijs verwerkt. Dit keer is het voordeeltje echter voor mij. Uren bellen over de hele wereld zou me anders een vermogen kosten. Nu komt het van de grote hoop af.

Keuken

  Zo, op de schuifpanelen onder het aanrecht en wat hoekjes na is de keuken eigenlijk wel klaar. Het opnieuw afstellen van de afzuigkap en de ombouw er omheen doen is dan nog een klusje voor met zijn tweeën. Fannie kan er dan vervolgens nog eens met haar inrichtingsoog overheen en dan moet het maar klaar zijn. Wijnrekje aan de rechterkant?

keuken 2012

Het achterdeel van de keuken is naar links verschoven om plaats te maken voor de deur naar de achterkamer. De vaatwasser staat nu op zijn definitieve plaats.
Na de renovatie van de afvoeren en waterleiding zitten er geen luikjes meer in de keukenwand. Dat scheelt weer een boel tocht in de winter. Dit deel van het appartement is optisch ook een stuk ruimer geworden. Veel licht.

Voor de liefhebbers van Voor & Na nog een plaatje uit 2008.

keuken 2008

Nu nog de ruimte achter de keuken in een werkkamer voor Fannie omtoveren en dan is fase twee van de verbouwing eindelijk voltooid. Daarna ga ik eerst eens dingen beter, mooier maken of een ander jasje geven. De eerste onderhouds-dingen kondigen zich al aan. Een van de gasten merkte van de week al op dat ik w.s. nooit op zal houden met klussen in het huis. Gelukkig maar, want ik zou me eens gaan vervelen in de winter, toch?


OUATE DE CELLULOSE

Mooi spul is dat. Gebruik ik in de regel als er onmogelijke plekken zijn om te isoleren.
Vier jaar geleden, bij het weghalen van de trap uit kamer 1 ontstond uiteraard een gapend gat. Dat gat werd eenvoudig dicht getimmerd en opgevuld met Ouate de Cellulose. Dat goedje is een soort strooispul gemaakt van onder andere oud papier. Je strooit of propt het met handenvol in de te isoleren ruimte, planken erover en klaar. Een paar voordelen heeft dit isolatie goedje zeker. Het irriteert niet tijdens de verwerking, je gaat er tijdens het verwerken niet onbedaarlijk van hoesten, en na een zekere tijd zakt die laag in en wordt behoorlijk compact. Perfect voor vloeren, platte daken, en plekken waar je eigenlijk geen isolatie panelen kunt monteren. In het gasten appartement hebben we dat in 2010 ook aangebracht om de leidingen achter de lambrisering te isoleren. Je kon heel goed zien hoe compact het wel niet werd toen we nieuwe leidingen achter de lambrisering doortrokken vanaf de solar farm, via de radiatoren in het appartement, naar de CV kachel toe. Een mooie stevige koek was het geworden. Voor wanden is het eigenlijk niet zo geschikt. Juist omdat het spul erg indikt ontstaan er koude plekken in de wand waar het weggezakt is. Voor de keukenwand waar je op plekken nergens bij kunt, is het wel weer een mooie oplossing. De vloer van het appartement en van wat er achter ligt is namelijk onderbroken en er lopen in die tussenruimte heel wat leidingen. Ook CV leidingen. Dat cellulose zakt dan mooi om al die leidingen heen om op die manier een sluitende isolatie te geven. Een perfecte oplossing. Per pak kost het momenteel 17.90 Euries. Een 20% prijsstijging vergeleken met eervorig jaar.

Solar farm 2

Donderdag zijn we verder gegaan met de accumulator. Lang hebben we er over nagedacht  wat ermee te bereiken en hoe de zaak in elkaar te zetten.

ONTWERP EISEN

• Om het maximale aan warmte er uit te krijgen hadden we bedacht dat het warme water uit de collector meer tijd moest krijgen (t.o.v. V1.0) om de warmte af te staan. Dat betekende dan een langere slang, van 100 meter.
• Een nieuwe, voornamelijk stabielere constructie was nodig. De constructie van geplastificeerd ijzerdraad van V1.0 maakte het geheel wel erg compact maar ook weer niet echt vormvast. Met V2.0 moet dat verholpen zijn met de nieuwe kooi constructie van PVC buis, terwijl de compactheid toch behouden bleef.
• Was het zo dat de eerste generatie warmte wisselaar dreef in de bak, V2 mocht dat niet meer doen. Maatregelen nemen om drijven te voorkomen bijvoorbeeld gaten in de buizen maken.
• Temperaturen van badwater na passage in de accu en retour temperatuur naar het huis moeten meetbaar zijn.
• De stroom van het warme water moet eenvoudig om te leiden zijn: een drieweg klep. Met een draai aan de knop gaat het warme water dan eerst via de zwembad accumulator en dan via de shunt in de garage weer terug naar de solar farm. Een reis van bijna 200 meter! In de winter zet je opnieuw de knop om, de shunt dicht, en gaat de volle mep aan warmte de CV van het huis weer in.

MONTAGE

Gisteren hebben we een eerste opstelling van de warmte accu gemonteerd. Van de Badmuts nog wat fittingen en koppelingen gekocht voor toe en afvoer. Is alles er om te monteren? Jawel. ALLEZ Y!!
De uitsparing om de spiraal de bak in te krijgen was met een speciaal speelgoedje snel gemaakt, gaatjes in de pijpen, anders ging de wisselaar alsnog drijven. De koppelingen van de slangen monteren en het bak gedeelte was klaar. We hebben met opzet het uitgesneden deel van de uitsparing nog niet vastgelijmd zodat er nog wat te manoeuvreren valt. 

Wim fitte de driewegklep in de toevoerleiding. Gelukkig was het bewolkt en de temperatuur van het water was niet al te hoog. Geluk voor Wim. Thermometer er tussen en ook dat deel is weer klaar. 

driewegklep en thermometer

Dan de toe- en afvoer buizen van 50mm lijmen en monteren, de tank op zijn plaats zetten, en met een stuk flexibele slang het geheel aan elkaar koppelen. Kranen open en gaan met die banaan!

af en aanvoerslangen

IN WERKING

De temperatuur in de toevoerleiding liep meteen op naar 80º. Ojee lucht in de leidingen. Ik zette de druk van de CV er weer op en Wim ontluchtte de leiding. De temperatuur zakte terug naar bijna 50 graden in de aanvoer. De klep weer in de juiste stand gezet om de accu op te warmen, en hoppa de water temperatuur op de uitgang daalde naar de temperatuur van het zwembad water. Conclusie: alle warmte wordt afgegeven die uit de collector kwam.  

Omdat we de zaak nog niet hadden dichtgelijmd stroomde uiteraard het water al snel uit de bak. Na een tiental minuten afregelen bleef het niveau constant. Concludeerde ik: met de hand iedere dag de toevoer regelen kan niet de bedoeling zijn. En druk opbouwen in het vat leek ons, met voortschrijdend inzicht, geen haalbare kaart gezien de stevigheid, of zeg maar slapheid, van de accu wand. In overleg besloten we dan maar een overloop rechtstreeks op het zwembad uit te laten komen om toch van de volle doorstroom gebruik te kunnen maken.
Al met al was dit deel van de klus binnen twee uur van monteren gepiept. Goede voorbereiding is het halve werk ;=)

Ik laat de zaak nog even openliggen, voor het geval er iets aangedraaid moet worden of veranderd. Daarna kan de isolatie er weer omheen en de buizen dichtgemaakt. In het najaar kan het huisje verder afgemaakt en geïsoleerd worden. Misschien zelfs een voorziening om antivries in het systeem te krijgen zonder iedere keer moeilijk te moeten doen door het systeem drukloos te maken en ingewikkeld schakelen. Een winter project dus.