Site

Terwijl ik bezig ben met het vernieuwen van onze site heb ik ook even gekeken naar de snelheid waarmee deze op een scherm verschijnt. En natuurlijk wil je weten hoe goed je daarin bent geslaagd. Dat kun je meten met bijvoorbeeld de page speedtest van Goochel - zoals de nieuwe Nederlanders bij ons dit uitspreken ;=)

huidige frontpage 2011

Ikke niet nieuwsgierig maar wil graag alles weten, en hop het webadres van Le Mouton ingevuld. Ik ben niet ontevreden.

Here are the results - Ici les résultats

Overview

The page Le Mouton Qui Rit Bed & Breakfast Mai... got an overall Page Speed Score of 72 (out of 100). Learn more

Suggestion Summary

Click on the rule names to see suggestions for improvement.

• High priority. These suggestions represent the largest potential performance wins for the least development effort. However, there are no high priority suggestions for this site. Good job!
• Medium priority. These suggestions may represent smaller wins or much more work to implement. You should address these items next:
  Optimise images, Leverage browser caching
• Low priority. These suggestions represent the smallest wins. You should only be concerned with these items after you've handled the higher-priority ones:
  Prefer asynchronous resources, Avoid bad requests, Enable compression, Serve scaled images, Minify HTML, Minify JavaScript, Minify CSS, Specify a character set, Specify a Vary: Accept-Encoding header
• Already done!. There are no suggestions for these rules, since this page already follows these best practices. Good job!

Good job! Niet gek voor een amateurtje vind ik dan weer. Dat van die plaatjes optimaliseren ga ik dan nog even oppakken. En caching (bewaren van delen van pagina`s op je compu)  heb ik nu juist met opzet uitgezet ;=)

POTTENBAKKEN

Vandaag ook weer eens lekker aan de keukentafel gezeten om mijn handvorm kundigheid een beetje verder op te krikken. Veel gasten willen namelijk liever handvormen dan draaien en dan is het leuk om wat voorbeelden op de plank te hebben staan de komende zomer. Gewoon om wat ideeën op te doen. Geïnspireerd door de uitzendingen op het journaal van de kerst crêches in december uit de Provence eens wat schetsjes van torentjes gemaakt. Hier en daar een sausje Gaudi erover, en de idee om er twee of drie aan elkaar de monteren leek ook wel leuk.

schertsjes

Dan ga je, ter voorbereiding, over wat praktische dingen nadenken. Zoals. Hoe hoog moet je die dingen dan maken? Het totaal moet ook weer niet te massief worden. De eerste serie maar niet hoger dan 30cm maken, dat houdt het hanteer- en draagbaar. De maten moet je uiteraard afstemmen op de grootte van de oven. Twee dan wel drie tegelijk in een batch lijkt me goed te gaan. Het moet ook weer geen priegelwerk worden. De torentjes moeten een zekere symmetrie houden, sjablonen dan maar. Ook een lichte vervreemding van de werkelijkheid, gewoon een fantasie dingetje. Ah en de gulden snede, ook rekening mee houden. Glazuren? Ook weer zoiets. De kleurtjes maken of breken je werk. Eerst maar eens een stel van die torentjes gaan maken en biscuit bakken (eerste brand op 900°C) , daarna zien we wel weer.

een fundament

Dus hop een paar pakken boetseerklei gepakt en aan het werk. Daar ging wel iets meer tijd inzitten dan ik dacht. Gebrek aan routine. Dit is, bedacht ik me, ook meteen een goede voorbereiding voor mijn projectje om de meest markante huizen van het dorp en omgeving na te maken en dat op de vide grenier (rommel markt) op de eerste zondag van augustus te gaan verkopen. Tsja en dan is het lollig om mijn techniek even ietsjes bij te slijpen en routine op te bouwen.
Zo na een uurtje of acht klooien, poetsen en fatsoeneren is dit het dan geworden. Voor de raampjes en schoorstenen heb ik me door Gaudi laten inspireren. Best wel gepiel die schoorstenen een beetje vervormd te krijgen.

Toch aardig gelukt, dit betere monteerwerk. Nu nog de andere ontwerpjes. Elke week maar eens eentje oppakken.

updated 20120116:2230


TERRA NEGRA 
En dan lonken die twee pakken Terra Negra klei naar me die ik al een tijdje geleden heb gekocht. Klei die na het bakken op +1200° een ruwe oppervlakte krijgt en dan inktzwart wordt. Misschien transparant glanzend glazuren, lijkt me een knaller te worden. Er zit 30% chamotte van 0.2 mm in. Typisch een boetseer klei. En met een beetje goede wil ook nog wel te draaien. Fannie wil al een paar schaaltjes hebben voor haar orchideën, dat lijkt me een aparte combinatie te worden, spierwitte orchidee in een zwarte ruwe schaal.

Leven

In een goed leven gaan twee dingen volgens mijn filosofie altijd samen. Boeken en eten. Twee van mijn favoriete onderwerpen op dit blog. Gisteren een nieuw recept aan mijn schatje gevoederd dat zeer in de smaak viel. Eerst over die boeken, want misschien ga ik een mooie slag slaan voor de bieb van LMQR. 

BOEKEN
Tijdens de nieuwjaars receptie had de burgemeester (BM) het ook over de bibliotheek die elke maandag open zou zijn. Een bieb in ons dorp? Da`s een nieuwe dacht ik. Vaag herinnerde ik me echter dat Louise het daar ook al eens over gehad heeft, maar het precieze er niet van wist. En kijk! Tijdens de verre d`amitié (glaasje onder vrienden) bood een van de dorpsbewoners zijn bibliotheek aan ter aanvulling van de bieb. Het scheen nogal veel te zijn, en ook boeken met verzamelwaarde. Uiteraard werd mijn nieuwsgierigheid, en hebberigheid, meteen geprikkeld en spitste ik mijn oren. Dat kon namelijk ook wel eens iets zijn voor LMQR`s bescheiden biebje. Begint die burgemeester met afwerende, bijna bezwerende, bewoordingen een betoog waar de honden nog geen brood van lusten. Nee dat moesten we vooral niet willen, en waar moeten we dat dan opslaan, nee dat is niks voor ons. De bieb van het departement wisselt van tijd tot tijd de collectie en dat moet dan voldoende zijn. Nu ken ik de collectie niet, dus heb geen oordeel daar over.
Mijn verbazing stijgt echter, tijdens het afluisteren van het gesprek, met de seconde. Dit gaat niet volgens de regels der franse politesse (beleefdheid), een beetje erg bot zelfs. Waarom de man niet uitbundig bedanken voor zijn aanbod en hem doorverwijzen naar de organisatie die die bibliotheek beheerd? Dat was enerzijds veel minder confronterend, anderzijds legde je het probleem van afwijzing bij de bieb. Daarmee de onderlinge vrede weer bewarend, iedereen weer tevreden. En de regels van de etikette zijn gevolgd, perfect zo dus. De BM zou zelfs kunnen aanbieden dat aanbod voor te leggen aan de bieb. Niets van dit alles. Ik vond dit gedrag ook niet echt bij de BM passen, daar moest meer achter steken.
De goede man stond er totaal bedremmeld bij. Afgezeken, zouden we in mooi Nederlands zeggen. Het zou kunnen zijn dat de man zijn collectie wilde verkopen en de BM daarom een beetje bits was. Kan ook door diens eerdere ervaring met de man komen dat de bedoelingen van deze niet altruïstisch waren. Zelfs een eerder conflict tussen die twee zou het gedrag van de BM kunnen verklaren, overpeinsde ik nog. Maar de lichaamstaal tussen hen gaf geen agressie te zien, meer een soort neutraliteit gemengd met dat stukje respect wat er bij fransjes ingebakken zit voor functionarissen. Met grote zelfbeheersing wachtte ik het verloop van het gesprek "rustig" af. Toen de burgemeester uit gefulmineerd was en weg liep, sloeg ik vervolgens mijn slag. Klein intrigantje? Welnee!
Tien (kijk), zei ik, als de gemeente niet wil dan ben ik wel geïnteresseerd in een paar boeken. Altijd bescheiden blijven hè. "Voor onze gasten", zei ik nog. De man  reageerde eerst nog een beetje terughoudend, maar raakte zijn reservering snel kwijt. "Ik kan over week of zo eens komen kijken. Gewoon om u te bevrijden van de prettig leesbare boeken, niet de verzamelboeken, dan komen we er wel uit." Beheers je nu, dacht ik, dring je niet op. Nadenkend nog dat het hem natuurlijk om die laatste soort boeken ging. Hierop voegde zijn vrouw zich bij de discussie en was positief over mijn voorstel. "Ach", zegt ze tegen haar man "die boeken liggen nu ook maar in de grange in dozen, daar kunnen we er best een paar van kwijt". Om niet al te hebberig te lijken lichtte ik mijn belangstelling nog toe, naar welk soort boeken ik zocht. "Iets van Stendhal, Zola, Diderot", zei ik. "Maar ook lekker weglezende dingen als detectives. Heeft u dat?" Naar de top tien auteurs, bijvoorbeeld de meest gelezen uit 2009, vroeg ik maar niet. Als die meneer een bibliofiel was, dan zouden dit soort titels niet in zijn collectie voorkomen. Maar je weet maar nooit hoe een vlieg een koe vangt nietwaar? Met enige moeite wrong ik zijn adres uit hem, nummer 13, en we gingen uit elkaar.
Waarom fransjes altijd zo moeilijk doen over adressen, ik heb geen flauw idee. Het is altijd zoiets van: schuin tegenover dit of dat, direct na het roze huis van huppeldepup, of achter het monument links omhoog. In plaats van naam straat en huisnummer. Het zal wel zijn omdat pas recentelijk àlle steegjes, weggetjes, straten en wegen een naam hebben en huizen zowaar nummers hebben gekregen. Hierdoor behelpt men zich maar met: het huis achter de boomgaard van Philippe, en zoek dan maar eens uit wie die Philippe dan wel niet mag zijn. En waar die dan nu weer zijn boomgaard heeft
Onze buurvrouw gaf me nog een tip om niet zomaar binnen te vallen maar eerst ff aan te bellen en een afspraak maken. "Fransjes houden ervan om dingen te kunnen voorbereiden", zei ze nog. Dat wist ik eigenlijk wel, zomaar binnenvallen kun je echt niet bij een gemiddeld fransje. Toch even een goede herinnering. Volgende week maar eens aankloppen en een afspraak maken.

ETEN

Het tweede goede ding uit het leven is eten. Lekker eten. Dit keer had ik iets voorbij zien flitsen van een kookshow. Iets met kip, gewikkeld in ontbijtspek. Daar ga ik dan mee aan de slag, ik zoek namelijk nog naar wat nieuwe recepten voor het komend seizoen. Lees wat om me heen, ga eens kijken op Marmiton en andere kook sites. Gemixed met een dosis fantasie, de weinige ervaring die ik de laatste 4 jaar heb opgebouwd, en de hints en tips van Fannie. Dan rolt er uiteindelijk iets als een recept uit.

Dit is het basis recept geworden. Meer een recept om mee te beginnen, omdat er best nog wel aan gesleuteld kan worden voordat het iets is voor onze gasten. Sleutelen aan dingetjes erbij, opmaak, trancheren of niet, hoeveel per persoon etc.

Tools

• kleine ovenschaal met deksel, keukenmes, snijplank

Ingrediënten

• 2 stukjes kipfilet
• 4 kruidnagels
• snufje nootmuskaat
• 1/2 ui
• 1 teentje knoflook
• 1 ons gesneden onbijtspek
• zout en peper

Bereiding

• Hak de ui en knoflook in hele kleine stukjes, kruimeltjes bijna
• Snijd de filets overlangs open en vouw de stukjes uit elkaar. 
• Prik aan elk van de uiteinden, ongeveer 3 cm uit de kant een kruidnagel in het vlees
• rasp een klein beetje nootmuskaat er over
• Strooi een deel van het ui en knoflook haksel op een van de helften, en vouw het dicht
• Wikkel het geheel in ontbijtspek, en leg het in de ovenschaal 
• Oven (voorverwarmen) op 200°C, zet toegedekte schaal erin. Na 30 minuten deksel eraf en nog 15 minuten nagaren.

Hints

• Opdienen meteen uit de oven
• Let op, nootmuskaat overheerst snel, wees er bescheiden mee
• 500 gram blijkt meer dan voldoende voor 4 personen
• Fannie legde eerst een laagje ontbijtspek in de schaal, en daarna de filet er bovenop, vouwde vervolgens het ontbijtspek om de filet heen, ook een prima manier. Zelf wikkel ik het spek meestal om dit soort dingen heen om een stevig pakketje te krijgen, ieder heeft zo zijn werkwijze, niet verkeerds aan.
  Bij de meeste winkels kun je ook vragen om het spek net iets dikker te snijden, doe ik vaak. Dit omdat het dan wat makkelijker gaat met wikkelen en het vlees net iets sappiger blijft
• De smaak van de combinatie nootmuskaat en kruidnagel door het vlees heen is heel subtiel, niet zomaar dingen toevoegen dus.
• Om op te dienen kun je het vlees trancheren in plakjes van ruim een centimeter. Let op, het is heet en het vlees is zeer gaar, een scherp mes nemen! Kun je meteen de kruidnagels eruit proberen te halen. Waarschuw je gasten er even voor om die kruidnagels eruit te vissen voordat ze toehappen als je niet alles gevonden hebt. Kauwt iemand op een kruidnagel dan blijft die smaak erg lang in de mond hangen en kan daardoor het gerecht verpesten.
• Garneren om het geheel een klein beetje meer body te geven, het oog wil immers ook wat. Er omheen of erbij kun je dan wat aardappels uit de oven doen. Een slaatje bla, wat kersen tomaten, wellicht. Of omdat het winter is: Paddo`s! Trompets de mort, met gebakken spekkies erbij desnoods; lijkt me een goede keuze. Dan krijgt het geheel een mooi uiterlijk, het halve eten gaat ook via het oog. Gelet op de kleur van het vlees zou je naar contrasten moeten zoeken in de garnering. 
• De smaak van het vlees is een heel klein beetje aan de bittere kant, ik denk daarom aan een saus van pruimen met een snufje kaneel en/of een ietsje pietsje honing erin.
• Suggesties? Klik hier voor je opmerkingen of suggesties.

VOETNOOT

Die tien meestgelezen francophone auteurs?  Om jullie alvast voor te zijn:

Marc Levy, Guillaume Musso, Katherine Pancol, Anna Gavalda, Fred Vargas (la reine des romans policiers),  Muriel Barbery, Amélie Nothomb, Bernard Werber, Eric Emmanuel Schmitt, Marie N’Diaye

En deze drie ook nog ff in de gaten houden:

Tatiana de Rosnay, Michel Houellebecq, Maxime Chattam

Die behoren tot de groep meest verkochte auteurs hier in LDF. Marc Levy staat voorlopig nog eenzaam bovenaan in alle lijstjes. Voor elk wat wils. Mijn favorieten zijn Werber, Houellebecq en Loevenbruck. Maar ja, ik ben nog maar net begonnen me in de franse literatuur/ lectuur te verdiepen. En daarom kies ik ook voor de meest makkelijk te verteren boekskes, voorlopig dan maar. Hoewel het nasnuffelen van zo`n lijstje altijd weer een uitnodiging is om dieper te graven. Ook de url`s er maar aan toegevoegd voor de nieuwsgierigen onder ons.

Taal

Zit ik in de auto naar France Culture te luisteren, mijn meest geliefde bezigheid in de kar. Ik luister naar een gemixed groepje van taalkundigen, journalisten en wetenschappers. Die hebben het uitgebreid over hoe taal geleerd en gebruikt wordt. En vanzelfsprekend komt de nadruk op de taal van politici te liggen. Na die discussie ga je zitten nadenken terwijl je op autopiloot verder rijdt. Ik ben op weg naar Dijon, dus tijd zat.

OERTAAL

Dit is wat ik uit mijn geheugen opgraaf.

 

Als kind leren we de taal door onze ouders na te papegaaien. Door verdere training, interactie met het gedoe om ons heen, en opleiding, verdiept zich onze kennis van de taal. Dat taal tegelijkertijd speelgoed en handelswaar is zijn we ons niet zozeer bewust maar zit ingebakken in onze cognitieve vermogens. We kunnen immers smeken, bedelen, liefkozen, dichten, onderhandelen, pijnigen, en plezieren met taal. Om maar een paar kenmerken te noemen. Zowel emoties als rationele zaken kunnen we er mee uitdrukken. Dat maakt taal als middel iets unieks. Taal is een van de belangrijkste stukken gereedschap in onze gereedschapskist waarmee we ons handhaven in de maatschappij. Hiermee komen we op de maatschappelijke ladder plaatsen resp. hoger of lager te staan. Tegelijkertijd is taal ook een verschrikkelijk stuk gereedschap waaraan we voortdurend sleutelen om aan de steeds veranderende eisen die er aan gesteld worden, te kunnen blijven voldoen. Taal is sterk gekleurd door sociale, politieke, weten-, en maatschappelijke invloeden. Hoor ik roepen: allemaal open deuren! Ja, dat is zo. Ik graai het slechts even bij elkaar als een inleiding voor het volgende.

TAALVORMING

Dan zak ik weg in beschouwingen. 

Door je moedertaal wordt je gevormd. Van je manier van denken tot aan de manier waarop je dingen doet. De logica van een fransje is ook niet de logica van een `ollander. De maatschappijen waarin we opgroeien zijn anders gevormd daardoor. Onze gewoonten verschillen, onze omgevingen zijn anders ingericht en onze levenshoudingen zijn daardoor ook anders. Soms ontstaan daardoor onverenigbare inzichten en dan is het pats boom knokken geblazen. Zo wordt bijvoorbeeld het Duits makkelijker uitgelegd als een soort militaire taal dan bijvoorbeeld het Frans of Italiaans, dat vaak wordt versleten als de talen van de liefde. Als luisteraar associëren we een duitstalige toespraak eerder met agressie dan een italiaans klinkend verhaal. Ook al verstaan we van beide talen geen jota. Een pracht van een voorbeeld hoe je een en dezelfde taal kunt gebruiken voor verschillende doeleinden, is te beluisteren via de noord en zuid koreaanse televisie (via satelliet) De Noord Koreanen drukken zonder meer een militaristisch stempel op hun taal dat kortaf, bijna schreeuwerig, en hanig wordt gebracht, als om te imponeren. De zuid koreaanse televisie brengt de taal meer als zakelijke taal. De laatsten presenteren een bijna neutrale verzoenende uiting. Althans, zo klinkt het in de oren, want verstaan doe je er geen syllabe van. Een heel verschil. Binnen elke taal bestaan uiteraard ook variaties op het thema liefde, krijgszucht, verzoenen, en spanning. Zoveel andere mogelijkheden openen zich met een nieuwe taal. Vandaar dat een nieuwe taal leren als het openen van een schatkist is. Al die nieuwe inzichten en ervaringen die je daardoor leert en ervaart, zijn een enorme verrijking voor je geest. Na bijna vier jaar ondergedompeld te zijn in de franse wereld kan ik dat alleen maar bevestigen. Naarmate je dieper doordringt in het Frans, de subtiliteiten in de taal en gedrag begint te bevroeden, besef je dat wat je in NL als vanzelfsprekend aanvoelt, je hier in LDF echt moeite moet doen om een gesprek volgens de franse regels der kunst te voeren. Je lichaamstaal wijkt te sterk af van die van de fransjes, waardoor ze je ook nog eens minder goed begrijpen. Je woordkeus is anders, je zinsopbouw en procedures waarmee je tot een doel komt, alles is anders voor de fransjes. Vergeleken dan met waaraan ze gewend zijn.   

TAAL MAKEN 
Is een taal maakbaar? Vraag ik me dan af.

Om al die moeilijkheden als misverstanden en zo uit de weg te gaan zijn er verschillende pogingen gedaan om een universele taal te creëren. Een van de bekendste is het Esperanto. Dat was een zoeken naar een vereenvoudiging van taal structuren. Zo is het Bahassa Indonesia ook voor een deel kunstmatig vereenvoudigd met als doel een gemeenschappelijke taal te ontwikkelen in de door tientallen dialecten en talen geteisterd land waardoor er onvermijdelijke, wellicht bloedige, ruzies zouden ontstaan. Bahassa is een succes gebleken. Esperanto is een grotendeels mislukt experiment, in tegenstelling tot Bahassa staat Esperanto te ver van de levende talen af. Ook al is het een intelligente mix van bestaande talen en een vereenvoudiging daarvan. HIER meer over kunstmatige talen. Daar kun je lezen dat een van de eerste geregistreerde pogingen van een kunstmatige taal al in 1827 plaatsvond. Er zijn tientallen van dit soort talen gemaakt. En blijkbaar is er behoefte aan talen te creëren die voldoen aan een speciaal doel.

TAALSOORTEN

Als je alles in de blender mikt, wat krijg je dan?

Zou je alle talen van de wereld op een hoop gooien, wat vergelijkende linguïsten doen, dan ontdek je families, zeg maar stambomen, in talen die in de wereld gesproken worden. Zo leiden linguïsten ook de herkomst van talen of woorden af. De oorsprong van sommige talen, zoals het Cherokees, Fins, Portugees, om er een paar te noemen, zal altijd wel een raadsel blijven. Verreweg de meesten zijn op de een of andere manier wel aan andere talen en een voorganger ervan te koppelen. Soorten of groepen kun je binnen talen soms wel onderscheiden Elke taal heeft ook weer haar specifieke eigenschappen. Je kunt in iedere taal ook specifieke idiomen (woord groepen) ontdekken, die soms een internationale dekking hebben. Je hebt idioom voor doctoren, ingenieurs, informatici, psychologen en ga zo maar door. Daar waar een vakgroep voor bestaat ontstaat als vanzelf een idioom specifiek voor die groep gebruikers. Kijk maar eens naar scheepstermen, een mooi voorbeeld van idioom dat in veel talen terecht is gekomen: mast, fokzeil, bakboord, stuurboord....

Taalgebruik is ook zoiets. Sommigen verschuilen zich op een twijfelachtige manier achter een taalmuur van Babylonische proporties, zoals politici en diplomaten. Ze bedoelen of de zaak te versluieren, of braken zinnen uit waar een gewone man geen touw aan vast kan knopen. En dat lijkt veelal de bedoeling. Want als je denkt het begrepen te hebben, ontkent een gemiddelde politicus dat. Je hebt het dan niet in de juiste context geplaatst, en als hij of zij het zo gezegd had dan was het niet zo bedoeld. Dat hoor je maar al te vaak. Gewoon met Ja of Nee antwoorden kunnen dergelijke mensen ook niet. Ze kunnen hun antwoord slechts "duiden" zoals dat in politieke taal zo mooi heet.

Op de radiozender France culture beluisterde ik, zoals ik hierboven schreef,  een discussie die precies over dit soort zaken ging. Heel subtiel werd het politieke taalgebruik als leugenachtig neergezet. De conclusie was verrassend. Men had, zei men, behoefte aan `de taal van de waarheid`. Een taal die ondubbelzinnig was, sterker nog, waarbij liegen onmogelijk zou zijn. Dat zou toch wat wezen. Vraag iemand het in de taal van de waarheid te vertellen en je weet dan 100% zeker dat het de waarheid is.

ROBOTTAAL

Een taal van de waarheid, een taal voor robots.

Nu kennen we natuurlijk ook programmeertalen voor computers zoals Algol, Basic, Fortran, Lisp, C, Java om er maar een paar te noemen. Allen hebben gemeen dat ze een minimum aan idioom hebben van pak weg 300 woorden. Sommigen veel minder, en bij sommigen kun je woorden toevoegen of constructies maken die een soortgelijke functie krijgen, zoals dat in moderne computertalen gebruikelijk is. Als je daarmee nog van een computertaal kunt spreken. 

Dergelijke constructies zien er bijna uit als een piramide. Een recept zeg maar. De naam van het gerecht staat bovenaan, de top. Onderaan staan de ingrediënten, de basis. En daar tussenin gebeurt van alles, inkopen, snijden, hakken, mixen, koken, braden, versieren en opdienen. De standaard zaken, even snel door de bocht.
Dat gebeurt allemaal onder de motorkap. De gebruiker van zo`n taal spreekt alleen maar de naam van het gerecht uit, de nitty gritty wordt onzichtbaar voor de programmeur door de machine gedaan. Daardoor lijkt het een zeer moderne taal, maar in werkelijkheid zijn het nog steeds de ouderwetse boutjes en moertjes, bitjes en byte-jes. Er is dus nog steeds geen revolutionaire vooruitgang in computertalen geboekt sinds de 90-er jaren van de vorige eeuw. Alleen een extra cosmetisch laagje aangebracht. Een suikerlaagje.

De laatste twee decennia heeft robotica een enorme vlucht genomen. Wie kent niet het robothondje Aibo, of het kleine kunstmannetje Asimo? En dus zijn er sinds een paar jaar wetenschappers bezig een speciale taal voor robots te ontwikkelen. Of het tot een universele robot taal komt is koffiedik kijken. Gezien het gedrag van wetenschappers zal er altijd wel weer een groepje zijn die weer net iets anders `net iets beters`vindt. Dus voorlopig zal het daar ook wel niet van komen en raken we behept met een pletoria aan robot talen en je zoiets fictiefs als 3CPIO nodig zult hebben om je weg te vinden tussen robots. Wat natuurlijk een waste of time is.

 

Als gedachten oefening heb ik op de terugweg daar eens mee zitten experimenteren. Hoe zou de taal er uit kunnen zien? Even voorbijgaand aan alle pogingen tot kunstmatige intelligentie. Een taal die alleen tussen robots gebruikt gaat worden, en in zeldzame gevallen tussen robot en mens. 

Streep alles eens weg, alle franje uit de taal. Elke dubbelzinnigheid, elke emotie. Dan houd je alleen de fysieke wereld om ons heen over. Elk object zijn eigen unieke betekenis en beschrijving. In het programma zou je, net als bij IBM`s Watson Jeopardy  (2011) programma, een betrouwbaarheid van het goede of ware antwoord moeten inbakken.

Zou je dan in robottaal termen gesproken kunnen liegen?

Een geconstrueerde taal zal alleen met druk van bovenaf als lingua franca ingevoerd kunnen worden. Er zal een gemeenschappelijke factor moeten zijn als communicatie met en door robots om daar iets van te bakken. En de taal zal voldoende eenvoudig moeten zijn in gebruik.

Conversatie met een robot:

 

Ik: Vervoer Amsterdam snelst

• onder de motor kap worden de plaatselijke GPS coordinaten vergeleken met de bestemming
• mogelijke middelen van beschikbaar vervoer en de snelste manier van verplaatsing
• verkeersgegevens, meteo
• worden de meest frequent bezochte adressen in Amsterdam klaargezet
• kijkt waar je het laatst naar hebt gezocht op het internet
• of welk adres je hebt geraadpleegd via je tablet of zo
• maakt een weging van betrouwbaarheid en komt met een suggestie

Robot: Bestemming Rokin10?

• Waarop je slechts hoeft te bevestigen of een nieuw adres te geven

Ik: OK

• als auto de snelste is wordt dat aangegeven en je navigator wordt dan met de route geladen

Robot: Auto, route geladen, parkeerplaats gereserveerd

Dat is de interactie robot - mens

Tussen robots gaat het anders - even met grote stappen:

• Domein: regio, coordinaten
  
• destination: Amsterdam
• connect
• info: laatste zoekopdracht, Rokin 10
• transmit <> GPS
• restrictions: afstand bestemming > 10KM, file A10, regen A2
• connect
  
• Domein: vervoer: private
  
• middellen: select: auto
• connect: data
• permission: OK
• execution: route in navigator, reservering parking
• communication: Auto, route geladen, parkeerplaats gereserveerd 

Er wordt met verschillende robots verbinding gezocht: route, vervoer, meteo, verkeer en parking. ID`s, bestemming en voorwaarden worden uitgewisseld. En ikke kan in no time vertrekken naar het museum. Hier heb ik met opzet een heel eenvoudig voorbeeld genomen. Het geeft redelijk weer waar we mee te maken krijgen. Interactie mens robot, en robot robot. Is er een nieuwe taal nodig? Nee, alleen het rigoreus wegsnijden van franjes, en toevoegen van wat ze nu augmented reality noemen, een soort transparantje met gegevens over de werkelijkheid heen. Voor robots zullen ze een andere manier van voorsorteren van gegevens moeten opzetten, en robots met van alles en nog wat verbinden. Met andere woorden, het kan nu al met de bestaande middelen gemaakt worden. Dus hop techneuten, aan het werk!

Tsja, in de auto heb je zeeën van tijd, dan volg je nogal eens wat breinkronkels.

 

Receptie

Het werd niet echt licht vanochtend en dan werkt mijn biologische wekker niet echt goed. Pas laat in de ochtend gingen de luiken open en logde ik weer in. In, in een nieuwe dag. Bakkie koffie, mijn schatje ff bellen, een lekker vettig ontbijtje: gebakken eieren met ontbijtspek. Geen crêpes dit keer op zondag morgen, een zeer, zeer druilerige morgen. Het miezerde maar door. Chippie eerst maar eens naar buiten geschoven, af en toe moet je hem ook op gang helpen, kon ie weer op jacht. Vorige week had ie nog een flinke rat te pakken gekregen, ik bedoel maar. Na een half uurtje hield die het ook voor gezien en kermde `ie totaal verregend aan de deur. Nou ja voeten vegen kan ie niet, dus staan die pootjes door het hele appartement heen nu.
Het is weer om zwaar depri in je bed te blijven liggen en een flimpie te gaan bekijken. Dus het vuur lekker hoog opgestookt, onderuit in de leesstoel, toch maar dat flimpie, boekje, mijn lijfbladen Klei en Mainson et Traveaux, kranten op het internet gescanned. En dan is het tijd voor de nieuwjaarsreceptie van het dorp.

Natuurlijk heb ik de auto met onze sluikreclame erop pal voor de deur gezet ;=) Hoe bewuster de mensen uit het dorp van onze aanwezigheid worden des te meer bekendheid in de streek we krijgen, en dat betekent weer klanten.

RECEPTIE

de bourmaitre steekt van wal

Die geduchte nieuwjaarsreceptie hebben we ook weer overleefd. Uiteraard waren er maar een paar mensen op de aangegeven tijd aanwezig. De bourmaitre, zijn pappenheimers kennende, wachtte daarop nog een stijf kwartierke en vroeg ons vervolgens plaats te nemen. Nu is de goede man nogal breedsprakerig. Maar dat viel nu heel erg mee, niet ieder poppetje op de slide werd benoemd, zijn vrouw drukte vol overtuiging de slides er in hoog tempo door en wees met de cursor aan wat manlief nog even moest aanstippen. Dat ging goed, heel erg goed. De opkomst was een beetje magertjes, maar dan moest het maar niet zo miezeren.
Eindelijk, eindelijk! De bourmaitre plaatst een opmerking over het aantal ruïnes in het dorp. De grote verrassing voor ons (LMQR) is dat de ruïne en face afgebroken gaat worden. Nu is het officieel. Die procedure zal wel een jaartje of zo duren, maar het gaat gebeuren. De aanvraag voor de vergunning ligt bij de Architect de France!
Na de toespraak stelt zich gewoonlijk de voltallige gemeenteraad op, als een stel schoothondjes staan ze dan braaf te wachten op de burgemeester zijn ding gedaan heeft. Dit jaar gebeurde dat niet, wellicht omdat er teveel van de leden afwezig waren. De Meilleure Voeux (beste wensen) werden nog even herhaald en dan werd het hoognodig tijd voor une verre d`amitié (lett. een glas van de vriendschap).  Het glas wordt geheven.

Didier in functie, geroutineerd

de Bourmaitre, meilleure voeux

fève

De traditionele lekkerheid bij het nieuwjaaar: Galette du Roi leverde mij zowaar een fève op. Zo`n piepklein poppetje die in een taart verstopt wordt en waarvan de vinder een kroon op zijn/haar hoofd gedrukt krijgt. Dat kon ik gelukkig ontwijken, maar traditie hè. Zo`n galette is eigenlijk niets anders dan twee ronde plakken feuilletée deeg met daartussen een soort amandelspijs brij. Lekker, vooral dat eigen gemaakte spul. En de koffie was ook nog eens niet zo slecht van smaak, zou mijn palette zich dan aan het aanpassen zijn? `K zie me nog geen tripes, tête de boeuf of andouilles eten, maar aan de koffie begin ik blijkbaar te wennen. Goede zet geweest dus om om te schakelen naar zwarte koffie.
En dan staat ie ineens voor me, het factotum. Dorpelingen zeggen dat ie getikt is, voor mij is ie gewoon een beetje simpel. Groet altijd, nooit zonder een flesje bier onder handbereik. Zit bij een beetje weer de hele dag buiten op een stoeltje. En ja hij is een beetje simpel, maar dat is ook weer eens iets anders dan de `intelligentia` uit het dorp, toch? Al jaren zit ik er op te vlassen hem eens op de plaat te zetten en dat is me nu gelukt. Prachtige kop toch? Zo met dat vilten petje. Toegegeven, het is technisch niet de mooiste plaat.

eindelijk die foto van ons dorps factotum

Jammer dat het licht niet echt meewerkte. Wel bij bestaand licht genomen, ISO 800, F3.5, beetje gefotosjopped en voilà. Daar ga ik nog eens iets beters voor schieten als zich een nieuwe kans voordoet.

De drank wordt uitgeschonken door de feestcommissie en het zoep`n kan beginnen

drank, en jammie

oud burgemeester

buurtjes

Leuk hoor die folklore. Of heet dat couleure locale?

Wat me dit keer bewust werd was dat ik in 2009 van de toespraak niet zo veel verstond. Nu begreep ik zelfs de grapjes. Het gaat vooruit met mijn frans mag ik stellen.

NEDERLANDS
Bij het oplopen met de burgemeester naar binnen ontstaat uiteraard een beetje smalltalk tussen ons. En zowaar kwam er bijna verstaanbaar een woord engels uit diens mond! Struikelde ik er bijna van, ozo verbaasd, en geef hem natuurlijk direct een complimentje. Hij glunderen. De beleefdheid frases die je altijd uitwisselt tussen elkaar, passeerden uiteraard ook. Het lijkt dan wel een heel gesprek te zijn, maar het is gewoon een ritueel dat zich voltrekt. Een soort draaiboek dat je afwerkt, meer niet. Dan komen de nieuwe Nederlanders ter sprake en ik merk hierbij op dat die groep nu toch behoorlijk groot wordt in het dorp. Gekscherend zeg ik nog: "Het wordt misschien tijd om nederlands te leren". En verrek daar reageert ie ook nog serieus op door de zeggen dat ze nu een woordenboek in het gemeentehuis hebben liggen. Voor het vertalen van de formulieren en zo, zegt ie. Dat maakt alles een stuk gemakkelijker. Die burgemeester toch. Vol verbazing steek ik nogmaals de loftrompet. Hij glunderen natuurlijk, het is zo`n op en top fransje, gewoon vertederend om te zien hoe hij op prikkels als complimentjes reageert.

TIP! Wil je een goede (werkbare) relatie met een fransje opbouwen? Leer de smalltalk en maak af en toe een complimentje naar je gesprekspartner toe. Al is het maar over hoe schoon zijn stoepje vandaag weer blinkt. Het hoort gewoon bij de hoffelijkheid die men hier zo waardeert.
Kleine moeite, groot plezier.

Kopisme

logo kopisten

De naam verraadt het al: kopiëren is hun ding. Dit heeft te maken met de onvrede over hoe de media maffia omgaat met het thuiskopiëren en alles wat daar bij hoort. En door de link met staat en kerk te leggen maken ze handig gebruik van een maatschappelijke loophole. Dan mag het ineens wel. Het Kopisme is sinds 4 januari namelijk een officiële religie, in Zweden dan. Copycat gedrag, uiteindelijk wel. Is het een oplossing? Voorlopig ook. Maar ik zie zo het smoel van de gemeente ambtenaar al voor me als ze in de gemeente registers kinderen met als godstdienst Kopisme in (moeten) gaan schrijven.
Ik kan me de scenes uit begin 90-er jaren nog voor de geest halen dat we met een vrachtje floppies en externe floppy disk drives richting een copy-party togen, ergens in Schiedam en Maassluis geloof ik. De zalen waren bijna zonder uitzondering schimmig verlicht, en je kon er alleen in als je lid was of op de een of andere manier ervoor werd uitgenodigd. Dan hackte je een 100 tal van die floppies vol met spul waar je w.s. nooit meer naar keek. Het was ook meer voor de hep.Vergelijk dit met de hoogmis van de Kopisten. Massale bijeenkomsten om dingen te kopiëren kan tot een religieuze ervaring leiden is hun legalisatie. Bien sûre, volkomen uit de duim gezogen en bedoeld om de media maffia ergens met hun neus in te drukken.

logo Flying Spaghetti Monster

Net zoals de aanhang dat doet van het Vliegende Spaghetti Monster, met HIER hun bijbel. FSM is echter een parodie op het nogal nadrukkelijk creationisme in de VS. Daar mag namelijk in bepaalde staten alleen iets over het scheppingsverhaal onderwezen worden. Door een nieuwe religie te creëren konden de aanhangers vervolgens volgens de grondwet eisen dat er ook iets over het Pastafarisme onderwezen moest worden als een erkende godsdienst.

logo Piraten Partei

De Piratenpartij heeft geen religieuze insteek maar schuurt dicht tegen de Bits of Freedom aan: internet neutraliteit en het recht op vrijheid van internet. Zoiets van vrijheid van denken en spreken, een basis recht in de vrije wereld maar dan ff nadrukkelijk voor het internet. De Piraten partij heeft bijna 9% van de stemmen in DE gehaald bij de europese verkiezingen, en daardoor een aantal zetels in het europese parlement! Het wordt steeds leuker in onze decadente wereld.

Terug naar de Kopisten. Hier een quote uit de Toronto webkrant:

“I think that more people will have the courage to step out as Kopimists,” says Isak Gerson who founded The Missionary Church of Kopimism in 2010. “A lot of people still worry about going to jail when copying and remixing. I hope in the name of Kopimi that this will change.”

Het Kopisme heeft als kredo: « Kopieer, dowload, deel »,
Hun site HIER maar die schijnt al te roken wegens overweldigende belangstelling.

De media maffia probeert - tegen beter weten in - uit alle macht tegen te gaan dat er voor eigen gebruik iets gedownload of gekopiëerd kan worden. Maar hoe kan het dan dat er een toenemende verkoop van CD`s is gemeten, terwijl het downloaden ook toeneemt. Juist dat is het argument voor al die anti download wetten, dat er bij downloaden minder verkocht zou worden!

PROBLEEM
De bovenstaande bewegingen reageren allen op een bepaald probleem, wat zich uit als reactie op de manier waarop overheden menen onze rechten te moeten inperken. Overheden van welke signatuur dan ook. Het probleem is dat ons fundamenteel recht op vrijheid van meningsuiting steeds meer geweld aan wordt gedaan. In sommige landen is dat recht zelfs tot 0,0 teruggebracht. Opvallend is dat de westerse, zogenoemde vrije staten, hard op weg zijn diezelfde kant op te gaan. De afluister terreur is nog de minste. Alles wat door de lucht gaat, via het internet, alles wordt afgeluisterd. Mensen kunnen worden opgepakt zonder proces verbaal de bak indraaien. Men hoeft slechts te vermelden dat er een verdenking van terreur bestaat, of lid is van een criminele organisatie. Het zal dan ook niemand verbazen dat je tegenwoordig al heel snel lid bent van zo`n organisatie. Zit je in de cel je af te vragen:" Goh, ben ik daar lid van? Nooit geweten".

AFLUISTERPRAKTIJKEN
Zaken worden maar al te vaak opgeblazen of gewoon uit de duim gezogen. Gewoon om nog meer camera`s, microfoons, inkijkoperaties, software te mogen installeren bij burgers. Je mail, facebook pagina, twitter, je zondags wandelingetje in het park. Het wordt allemaal bekeken en beoordeeld. Als je in Amsterdam centraal loopt wordt je gedrag geanalyseerd en wordt je tot en met je plaats van bestemming via de video gevolgd. Rijd je Nederland in, staan er camera`s bij de grens, sta je bij een bushokje, hangt er een camera boven je knar. Die beelden worden door een oog van een vreemde bekeken, beoordeeld, en gewogen. Allemaal onder het mom van veiligheid. Er worden miljarden besteed aan video surveillance, software, opslag, computernetwerken ten behoeve van Echelon, FinTrac, ATE(S), CTU, SIE... Afijn, de lijst is erg lang. Ware het nog dat diensten samenwerkten om honderden miljoenen te besparen, niets werkt echt met elkaar samen. Cloak and dagger, weet je. Voor sommigen van die organisaties ontbreekt zelfs de grondwettelijke basis. Iets ministeriëeels wordt er dan van gemaakt, en dan mag het ineens. Privacy is het afgelopen decennium een zeldzaam diersoort geworden. De mate van toezicht is zo intens geworden dat je je eigenlijk niet meer kan onttrekken aan overheids observatie. Gelul van "je hebt toch niets te verbergen" is tegenwoordig een argument om dat maar over je heen te moeten laten gaan. Anders ben je een staatsvijand als je dit niet goed vindt en heb je vast en zéker wat te verbergen. Volledig voorbijgaand aan de verworven rechten waarvoor mensen hun leven hebben gegeven. Waarvoor mensen nu nog dood geknuppeld, opgehangen, doodgeschoten of opgesloten worden en de sleutel weggeworpen. Mensen die bij het roepen van iets, of het gooien van een waxine lichtje voor gek verklaard en opgeborgen worden of jarenlang, zonder noemenswaardig proces, laat staan een eerlijk proces, vastgehouden. Je kunt beter nog iemand in stukken hakken, dan sta je na een paar maanden weer buiten. Wist je dat? Je kunt, en als het kan dan gebeurd het ook, via je mobieltje door iedereen afgeluisterd worden. Ook gevolgd. Dus zit je in het park in plaats van op je werk dan is dat te zien. Ook al staat je mobieltje uit. Op alles waarop software staat / kan staan: mobiel, tablet, computer, kan een programmaatje geïnstalleerd zijn waardoor alles, maar dan ook alles, is af te lezen of af te luisteren. Je pincode, banknummer, het lieve briefje aan je schatje. Alles, alles, alles. De hamvraag is: willen we dat? Willen we dat een tot parlementariër gekozen koekenbakker onze intiemste gedachten zomaar mee kan lezen?


TERRORISTEN
De centrale overheden doen er alles aan zich te beveiligen. Beveiligen tegen wat? Ja, die terroristen. Al eentje gevangen de afgelopen 10 jaar? Neuh dat niet, maar het kan elk moment gebeuren hoor! Mijn vermoeden is dat het niet zozeer de terroristen zijn maar de gewone bevolking, waar ze bang voor lijken te zijn. Gewoon Stasi praktijken dus. Voor de vorm worden er af en toe wat acties gedaan. Oefeningen gehouden als de Schipholtunnel, een groepje schutters op de daken, parlement afgrendelen... Ook al jaagt juist dàt de bevolking meer angst aan dan de hypothetische aanwezigheid van terreurgroepen in ons landje. Die terreur dreiging wordt gebruikt om er wetjes doorheen te druken die 10 jaar geleden de hele politieke, en werkelijke wereld in rep en roer gebracht zouden hebben. Nu passeren die wetten de kamer als hamerstukken. En steeds meer wordt er van onze vrijheid opgeofferd. Dit, omdat er enkele zieke geesten in het overheids apparaat zitten die zelfs de kleur van iemands schaamhaar willen vastleggen. Hoe je met dat soort registraties aanslagen verijdelt zal zelfs de minst kritische geest zich toch op het kruintje doen krabben. En dat is slechts wat we via de kranten vernemen. Waarom raken ze zo in paniek als de roddel-prietpraat van diplomaten op straat komt te liggen? (wikileaks) Tot nog toe niets daarin gelezen waardoor levens bedreigd werden. Wel zijn de ego`s van sommige ambtenaren beschadigd omdat die nu ineens in de kijkerd staan!
Waarom schrok dat mens in de Tweede Kamer zo toen er een lamp naast haar op het buro viel? Totaal overstuur, vergadering werd geschorst. Of is zij een van die mensen die helemaal gek gepraat wordt door die schimmige diensten. Diensten die daar uiteraard hun bestaansrecht aan ontlenen. Maar diezelfden hebben gedurende de laatste 15 jaar de terreur dreiging ook weer niet aannemelijk kunnen maken in Nederland. Want die reactie was totaal uit de schaal van behoorlijk schrikken, buitensporige paniek dus. Geeft toch te denken.

Ik denk dan...
Aan de DDR met diens Stasi, communistisch Rusland? Het huidige Chinese bewind? En vlak de US niet uit. Nederland is helemaal losgeslagen. Een scriptie kreeg onlangs een tien omdat het Wilders en de geassocieerde gedoog regering als fascistisch kenmerkte. (Godwin verschijnsel) Toe maar, demonisering ten top! Of de schrijver is een tendentieuze opportunist of een goede analist. De historie zal het uitwijzen.
Er leeft dus een monster in ons midden, een veelkoppig monster dat hongert naar macht, geld en slaven. Een monster dat de macht door angst zaaien probeert te behouden. Of dat nu een politieke of religieuze oorsprong heeft, het maakt geen fluit uit. Ook niet of je links of rechts bent.

Overdrijf ik?

De geschiedenis laat immers telkens opnieuw zien dat dit soort machtsconstructies bloedig eindigen, heel bloedig… Persoonlijk vind ik dan dat dit niet het doel van een beschaving kan zijn. Dat we elkaar afslachten omwille van een klein groepje machtsgeile mini Machiavelli`s.

 updated: 20120108

La Commerce

Vanochtend met een van onze zwitserse gasten naar de bakker getogen. Het is woensdag, de bakker in Vauvillers is dan dicht. De bakker in Demangeville, een paar kilometer verderop, is dan wel open. Daar kun je ook een bakkie doen. Dat stelde ik onze gast ook voor, die was daar meteen voor te porren. Is ook leuk zoiets. De Couleur Locale ervaren is zondermeer prima. Dus hop wij in de bagnol naar de bakker. Komen we de winkel in, staat daar een dame met paarsgeverfd haar, zeer onzeker te doen. `t Zal wel een nieuwe kracht zijn denk ik dan. Ik bestel voor 8 ontbijten de nodige broodjes, stokbrood en ook twee koffie. Oh aarzelt ze, ff doorgeven naar achter. Komt de bazin uit de hoek met iets waar je broek van afzakt! Nee het kan niet meer. Na negen uur serveren we geen ontbijten meer. Stomverbaasd, of misschien een beetje teleurgesteld, zeg ik nog: "een bakkie koffie kun je toch geen ontbijt noemen, dus twee koffie graag". "Nee nee, het kan echt niet meer" klonk het. Toen kwam er nog: "ce sont les règles d`affaires" ( dat zijn de business regels). We keken elkaar stomverbaasd aan, pakte de bestelde broodwaren in en liepen met een strak gezicht naar buiten. Om aldaar gierend van de lach de auto in te stappen. Tsjonge jonge, dit land gaat echt naar de knoppen dacht ik. En mijn gast merkte nog op: "Hoe kun je nu met deze mentaliteit de crisis de baas worden?"
We besloten op de terugweg in Vauvillers dan maar een bakkie te doen in het Bureau de Tabac. Dat is zoiets van een kroegje met een zinken toog uit de jaren 30 van de vorige eeuw. De koffie was zowaar nog te pruimen ook. Met een schuin oog keek ik eens over de toog heen, en zag een vieze drab in de spoelbak, en een werkblad dat in geen dagen een schone lap had gezien. Daar moet je dus niet iets gaan eten of zo, was het eerste dat bij me opkwam. Griezelend keerde ik me naar mijn gast toe om het over iets anders te hebben dan de Franse misère. Dacht ik nog, een flinke scheut bleekwater en een stevige haal met een schoonmaakborstel zou veel goeds doen. Wat een smeerboel daar achter die toog. Dat zag er een half jaar geleden toch wel heel anders uit daar. Het leek wel alsof je rechtstreeks in een soort Filme Noir beland was.
Afijn zoals het hoort leun je met een elleboog nonchalant op de toog, een expresso in de hand, een klots suiker erin en nippend laat je dan alle problemen van de wereld de revue passeren. Opvoeding, de verbouwing van diens antroposofische zoon die hier in de buurt een huis heeft gekocht, het onderwijs dat in LDF toch wel erg strikt is en dat als je een plan A hebt, je toch ook een plan B moet hebben. Da`s toch logisch vond ie. Overduidelijk was hij bepaald niet zo gelukkig met de koers die zijn zoon voer. Toevallig ken ik ook de andere kant van het verhaal, dat zoonlief zijn eigen keuzes gemaakt heeft en dingen op zijn eigen manier aan het oplossen is. Dat die manier niet die van pa is blijkt tijdens het ontbijt als ze met knalrode koppen tegenover elkaar zitten en er ineens een heftige discussie ontbrandt. Blijkbaar ontplofte er iets dat al dagen broeide. Een diepe stilte valt. Ik grijp daarop omstandig de koffiekan en begin maar koffie in te schenken. Gelukkig ontlaadde de sfeer zich snel en het gezellige gekeuvel keerde weer terug. Pfoe, dat was ff heftig.

BUSINESS

LDF is een merkwaardig land om zaken te doen. Je hebt niet alleen kennis nodig van de zaken zelf, maar ook van hoe de mensen zich in zakelijk opzicht gedragen. Dat op zich is natuurlijk niet verschillend met andere landen. Alhoewel, het is toch weer anders dan je zou verwachten. Als je gesprekspartner je kent, regelmatig contact met je heeft, en je ineens begint te tutoyeren, dan zit je behoorlijk goed. Ook dat is niets nieuws. Maar dat iemand je tegen sluitingstijd op de valreep nog helpt, dat is wel iets bijzonders. En die rapheid, geen tiental handtekeningen of parafen en justifications (bewijzen dat je ergens woont enzo). Al spoedig klonk het, "Komt u vrijdag om 1030 maar terug, dan ligt alles ter ondertekening klaar." Een beetje bedremmeld lopen we het kantoor uit naar buiten. Stomverbaasd kijkt Fannie me in de auto aan en merkt op: "Dingen die in het begin van ons avontuur dagen en soms weken of zelfs maanden duurden, kunnen nu ineens binnen 30 minuten geregeld worden". Dit is meer dan bizar.
Als volbloed systeem-scepticus ben ik er niet echt gerust op. Wat wordt hier geritseld, welke adder zit zich hier in het gras een breuk te lachen? Wat, als ik dan vrijdag op het kantoor kom, zullen dan niet opnieuw de lijstjes met nog te leveren documenten op tafel komen? Werden we hier in de maling genomen? Je weet het maar nooit met die fransjes. Hun doen en laten is zò afhankelijk van hun stemmingen van het moment. Wat de ene dag totaal geen probleem is, blijkt een dag later een wereld probleem te zijn. Dingen zijn dan ineens onmogelijk, ook al is dat geen frans woord (c`est pas un mot français)
De mallemolen van de burocratie drijft je soms tot een zekere waanzin. Maar het help absoluut om je relaxed op te stellen, een beetje mee te geven om te overwinnen heet het. Begrip tonen voor de problemen die je voor de ambtenaar veroorzaakt en dat je dit heel erg spijt, is ook een goeie manier om de weerstand te breken. Je leert iedere keer weer bij. Geweldig zo die studie van een burocratie.
 

Mailleroncourt

Van tijd tot tijd check ik de blog van Frans - prachtige foto`s en verhaaltjes. Zie ik een link staan die mij weer veel weetjes biedt over het dorp waar Le Mouton Qui Rit is gevestigd. Kijk HIER maar eens. Blijken de inwoners van Mailleroncourt-Saint-Pancras op de onderste plaats van het lijstje te staan met hun inkomen. Verklaart natuurlijk een hoop waarom we een straat hebben die in de volksmond Kosovo gedoopt is. Het verklaart ook waarom er in vergelijking met de omliggende dorpen, veel ruïnes in de dorpskern staan. Nu gaan er geruchten dat de gemeente eindelijk besloten heeft die krotten na meer dan 15 jaar plat te laten gooien. Maar goed, er moest natuurlijk eerst een kerk voor 1.000.000 euries verbouwd worden. Restauratie kun je het moeilijk noemen als je de hoopjes meel van de houtworm op de eiken kerkbanken ziet liggen, of de vochtplekken in de muren. Nou ja, riolering is er ook nog niet in het hele dorp. Een kerk is natuurlijk veel belangrijker. Ook al wordt er maar eens in de zes weken een dienst gehouden, een of twee keer per jaar een voorstelling van een niet om aan te horen band of hun uiterste best doend plattelandskoor. Maar aan die ruïnes kan niets gedaan worden, daar is dan weer geen geld voor hè. Logisch toch? Kwestie van prioriteiten, waar heb ik het met mijn grote mond dan ook over.

Als de burgemeester zich een beetje klagend afvraagd waarom het dorp zo achteruit holt, -93 op de nationale ranglijst , kan ik niets anders doen dan achter mijn hand een beetje sneerend lachen. Moet je natuurlijk niet al te opvallend doen, je bent per slot van rekening te gast in dit land, en dien je de beleefdheid altijd in acht te nemen. Een burgemeester in zijn gezicht uitlachen betekent zonder meer je sociale doodvonnis hier. Dat laat je daarom wel uit je hoofd. Dat er toch iets doorsijpelde kwam een beetje door mijn onhandigheid. En prompt werd een stortvloed van verklaringen over mijn hoofd uitgestort waarom het allemaal niet kon zoals het gemoeten had. Ja, je kunt dat recht praten wat krom is gerust aan onze bourmaitre overlaten. Dat deze vriendelijke man, naar mijn idee, niet helemaal van deze wereld is zal wel aan zijn politieke signatuur liggen.
Aankomende zaterdag is de door iedereen gevreesde nieuwjaarsreceptie weer. De burgemeester gaat dan zijn nieuwjaarstoespraak houden. Letterlijk een soort verlenging van diens kersttoespraak, door sommigen al als een draak van een voordracht geclassificeerd, maar het is goedbedoeld. De goegemeente krijgt dan opnieuw een slideshow voorgeschoteld waarop ieder mensje dat te zien is benoemd wordt. Ook al staan er 20 poppetjes op. Bij Bachus, de beste man heeft een retoriek als een straatwerker met het uithoudingsvermogen van Fidel Castro. Wat kan die ouwehoeren. Vorig jaar had ik om die reden overgeslagen. Deze keer zal ik maar weer een zere kont gaan halen op het keiharde houten stoeltje. Je gezicht laten zien is nogal belangrijk in een gemeenschap van 214 zielen. Maar verder is de burgervader een zeer aimabele man, altijd de tijd voor je en erg behulpzaam.
Dat elke ziel telt blijkt dan weer uit het verheugende feit van een nieuw geborene. Blijkens een papiertje op alle officiële aankondigingspalen in het dorp wordt de nieuwe wereldburger van harte welkom geheten op deze aardkloot. Vroeg ik me bij het lezen ervan zomaar af: wat voor toekomst heeft deze jongen nu in een van de armste dorpen van Frankrijk. Arme kleine, je zult het zwaar krijgen. Kansloos? Dat hoeft zo net nog niet, maar het zal wel moeilijker gaan dan in een grote stad.