Tijdens de jaarlijkse check-up vond de huisarts dat ik maar eens met een dietist moest gaan praten. Veel te zwaar, daar gaat u veel last van krijgen. En nu we het er toch over hebben, hier heeft u ook een verwijzing voor de cardioloog. Zo gezegd zo gedaan. Tussen haakjes. De cardioloog vond me, na een grafiek op papier en daarna
een kwartier op de fiets een prima hart hebben. Tot volgend jaar.
Het wordt geen kwel en kommer hè? Dat was voor mij wel een dingetje
als lekkerbek zijnde. De diëtiste ging daarin schoorvoetend mee. En, het
gaat langzaam
de goede kant op. Niet spectaculair. Dan sta je wel ff te kijken als de
dieet-dame een grote emmer op tafel zet, je indringend aankijkt
en dan met een plechtig gezicht smiechelt: dit is wat u na een jaar aan
vet kwijt bent geraakt. Dat is confronterend. Het geeft je tegelijk ook
moed om dat tweede jaar in te gaan. Het helpt echt, regelmatig eens tegen iemand aan te mogen zeuren
waarom
je maar één pondje afgevallen bent in die maand. En ja uiteraard lieg je
tegen
jezelf, over wat je op een dag naar binnen werkt. Geen actieve
herinnering meer aan, toch? Je lijstje liegt echter niet. Na zo'n
gesprek ga je weer
vol goede moed aan de slag met je gewicht. Zo los je alsnog je plechtig
aan de chirurg gedane belofte 20 kilo's af te vallen na de operatie
aan heup en knie in.
In het begin vond ik het vreselijk
om ineens na
te moeten denken over wat er allemaal in dat eten zit en niet goed voor
het afvallen is, dus niet goed voor je lijf. En wat er allemaal in het eten zit dat eigenlijk voor niemand goed is. Een
echte eye opener! Daar schrok ik van dat bijna alles met suikers is volgepropt. Het massavoedsel is in de regel ook nog eens te zout. Je begint gaandeweg de etiketjes zorgvuldiger te lezen. Vooral nu steeds meer en
vaker naar buiten komt wat een rotzooi er allemaal in je eten zit. Lees
je in de krant, zie je op de televee.
Het laat je wel heel bewust
worden van wat je allemaal (teveel) achter je huigje laat verdwijnen.
Alcohol moest eigenlijk niet meer, of tot een minimum te beperken. Hoewel, een diner of midi zonder wijn of bier is in
LDF eigenlijk niet voor te stellen. Net zoals brood niet mag ontbreken. De maaltijden zijn toch maar aangepast geworden en we hebben nu om de
dag een vleesloze dag. Althans als er geen gasten zijn te voederen.
Staat er in het nieuws: dat er gedacht kan worden aan een minimum leeftijd voor fastfood als alternatief bij het blijven weigeren van producenten het eten minder ongezond te maken. Zo denken bestuurders nu eenmaal. Paard achter de wagen spannen, straffen in plaats van belonen. Wat minimum leeftijd dus is. Dit soort uitingen mag je best wel ordinaire politieke kwakzalverij noemen.
Op bijna alle fronten pakt deze denkwijze nadelig uit.
- Net als roken en alcohol zal het niemand hinderen dit soort voedsel in te nemen
- Producenten drijven de prijzen verder op want gezonder is duurder, of compensatie bedisselend gedaan hebbende.
- Er zal opnieuw een kostbare organisatie opgetuigd moeten worden om het een en ander te controleren, te handhaven, maar vooral te beboeten. Want verdien model.
- De mensen in de Kamers van Den Haag, provincies, gemeenten, commissies, plus wat er al niet meer aan besluitvormingsorganen bestaat, gaan miljoenen spillen. Voor het door een paar punten scoorders geopperde idee, waarvan de reikwijdte voor geen micrometer beseft wordt. Geld dat maar een keer uitgegeven kan worden, geld is eindig, hoeveel men er ook van bij drukt.
- De rekening komt ten slot bij de geldpoepende burgers te liggen. Alles in het belang van de consument, natuurlijk.
SMAAK
Merkwaardig is, dat als je al dat spul uit het voedsel sloopt, de kinderen het eten niet eens meer lusten! Bizar, echt bizar.
Dat betekent in mijn brein dat de zintuigen met dit gemodificeerde voedsel zo zijn afgestompt dat zonder allerlei toevoegingen het eten niet meer smaakt. Zoals de voedselindustrie ons met hun voorlichting wijsmaken: dit Soylent Green voedsel heeft de enige echte natuurlijke smaak. Voedsel volgens deze propaganda eet je echt niet meer omdat het lekker is, voedsel is een ervaring en emotie. Kijk en dat koop je. En het verkoopt.
Er is bijna geen eten meer te vinden zonder al die toevoegingen. Zelfs zogenaamd puur meel bevat allerlei stofjes van wat er van oorsprong niet eens inzit! (hoeft niet vermeld te worden, want onder een bepaald percentage) Daargelaten dat het geraffineerde eindproduct vaak nergens meer naar smaakt, dus dat laatste moet er heel erg nodig weer aan toegevoegd worden. Spullen die uit erlenmeyers komen.
Zo
had je bijvoorbeeld Sambal Oelek van Conimex, mooi dieprood van kleur,
precies pittig genoeg en vol van smaak. Nadat het bedrijf door Unilever
was opgekocht veranderde het recept in goedkope smeer. Het leek alsof de
sambal oelek bloedarmoede had gekregen. En jawel hoor, allerlei stofjes uit
de erlenmeijer waren toegevoegd. Vaag roze was de pruttel, de pittigheid
was gebleven, een beetje chemisch, en die smaak al helemaal, foetsie. Alsof het
goedje per ongeluk ergens als bij toeval afgeschraapt was. Exit Conimex
dus. Na een jaar kwam de kleur weer bijna terug, maar de smaak is nooit
meer geworden wat het was. De echte liefhebber heeft volgens mij meteen
naar een ander product gezocht en is nooit helemaal meer teruggekomen.
Weer een grootgraaier die meer op de winst per gram lette dan de
consument
Stond ook weer in de media: dat het prefab eten niet eens meer verteerbaar is door veel mensen.
Daarom, in plaats van verbieden moeten de kwakzalvers stellen: terug naar de oorsprong. Dat dient beide kanten, echt, want minder zieken == gezonder == meer productieve consumenten. Die daarna vanzelf, zonder die voortdurende barrage van 'voorlichting', aan hun consumptie quotum komen.
Beter is bij het doel te beginnen en consumenten opnieuw te leren eten, ook zonder de industriële toevoegingen als smaak, reuk en kleurstoffen. Zonder stabilisatoren, emulgatoren en versterkers voor de verzwakte zintuigen (mono sodium glutamaat). Zonder de niet eigenlijke vulmiddelen als krijt, restproducten van onduidelijke oorsprong of extracten. Moet ik nog doorgaan om duidelijk te maken hoe onze papillen en reuk of smaak organen continue door de uit laboratoria afkomstige stofjes bedot worden?
Wellicht een goed idee dat de bestuurders al die miljoenen voor vergaderingen en commissies gaan stoppen in juist die opvoeding om de mensen weer te laten proeven, eten en genieten van wat de natuur ons biedt. Het eten weer als een cultuur te maken?
Belonen in plaats van beboeten.
Maar ja dan moet je begrijpen hoe het een en ander in elkaar steekt iets wat je politici natuurlijk niet mag verwijten. Die kijken alleen naar plotsklapse puntjes scoren. In de toekomst loeren is voor mensen die eigenlijk opgesloten dienen te worden, in hun wereldbeeld dan. De draagwijdte van de politieke kwakzalverij ligt namelijk ver voorbij de waarneembare horizont van onze bestuurders.
De consumenten worden met dat aangepaste voedsel ook vaker en steeds zieker. Zij hebben als verslaafden door al die toevoegingen steeds sterkere prikkels nodig. Het lijf kan dat eigenlijk niet meer verwerken. Aan de andere kant van het spectrum kijken producenten naar de winst per gram en zoeken daarom naar steeds goedkopere stofjes. Zij voeren de allang op hol geslagen propaganda machine steeds verder op. Ook daarbij treed verzadiging op. Die propaganda wordt ook nog eens gevoed en ondersteund door data graaiende firma's als FB, YT... De boodschap klinkt als: Je bent een held als je onze slobber eet! Wie weet nog hoe een rijpe van de boom geplukte grapefruit smaakt?
Iedereen wil een held zijn toch? Dat gaat nergens meer over. De winst per gram is allang een gepasserd station. De winst zit alleen nog maar in het opstuwen van het consumenten quotum en alles lijkt daarbij geoorloofd.
Totdat de politiek ingrijpt. Dempende of accellerende effecten van lobyisten of aktie groepen ten spijt. Dat het op deze manier met de kennis van nu in de toekomst misgaat kun je op je vingers aftellen.
Echt onversneden of niet opgepepte voeding is allang een illusie gworden. Of je moet naar een eiland in de Indische oceaan willen verhuizen.
IN LDF DAN!
Ondertussen bewust geworden van al die stofjes in het voedsel zijn we iets gaan veranderen in ons eetpatroon en de manier van koken. Het verbouwen van allerlei basis spullen is in onze situatie niet realistisch te noemenn, ook al zie je her en der moestuinen op ploppen bij de huizen hier. Biologisch inkopen is ook geen garantie. Zelfs als de boeren een bio certificaat hebben gekregen, dan nog wordt er volop gespoten in de rest van de omgeving en drijven de bestrijdingsmiddelen gewoon over, zitten in het oppervlakte of grondwater. Dan heb je ook nog die schijnveiligheid van maximum toelaatbare hoeveelheden gif. Daarbij vragen we ons echt wel eens af wat de stapel effecten zijn van al die rommel die we ongewild binnen krijgen. Geen quantum computer kan dat op dit moment berekenen wat al die stofjes die je dag in dag uit opneemt in je lijf doen! We beseffen ook wel dat je pragmatisch moet leren omgaan met je wensen en behoeften.
Wat doen wij er effectief aan? Want lamenteren is makkelijk, klinkt het dan aan de andere kant van de koffietafel. Wel, we beginnen steeds meer op te letten en daarmee vermijden van oneigenlijke voedingsstofjes in het eten. Helemaal ontkom je er niet aan, zo realistisch zijn we ook wel.
KOK SPELEN
Koken is in LDF een hobby van me geworden en F gaat er enthousiast in mee. Al doende ontstaat, als je dat zo mag stellen, een soort kookstijl. In de eerste jaren betekende dat veel room, creme fraiche, honing van de plaatselijke honingboer, verse tuinkruiden, vooral ook knoflook, roomboter en olijfolie. Brood. Nadat we van de dietiste allerlei recepten kregen om met net zoveel smaak je als het ware "slank" te eten, leerde ik dat veel vetmakers makkelijk te vervangen zijn. Verbazend als je merkt dat dat net zo lekker werd als een vette hap. Van goed gevulde hoog calorische (provinciale == lokale) maaltijden ging het richting salades en lichtere sauzen. Natuurlijk kwamen die elementen ook terug in de diners die we voor onze gasten koken. De italiaanse keuken raakte ons fornuis ook. Niet meer dan vijf ingredienten in een gerecht is daarbij de filosofie. Dat werd een uitdaging. In LDF wordt een gerecht pas speciaal als het gecompliceerd te bereiden is, veel ingredienten kent en met veel bombarie op tafel kan komen. Als er ook nog een verhaal omheen gekletst kan worden krijg je zelfs applaus! Helemaal goed. Nog steeds hebben we lokale en regionale gerechten in ons kookboekje staan, de lamsbout à la de middeleeuwen (soms vragen gasten hier speciaal om) of de kip in onze versie van Hoi Sin saus, kip in abrikozen, Boeuf Bourguignon, Chou Croute Saonaise en nog meer van dat soort old style gerechten. Veel gerechten zijn we op de Italiaanse manier gaan koken. Kip in witte wijnsaus bijvoorbeeld is daar een typisch voorbeeld van. Of de eend in granberries, deze is behoorlijk 'afgeslankt' , vinden we eigenlijk smakelijker geworden.
Echte koks willen dit: dat je bij een hap, tijdens het kauwen en na het inslikken verschillende indrukken krijgt waarbij alles samen een specifieke balans vormt. Om daarna weer een reset te krijgen voor je tong en neus, klaar voor een volgende hap. Hobby koks als wij kunnen alleen maar dromen dit nivo ooit te bereiken. Wat helpt zijn de duizenden flimpies van top koks op het net. Kookboeken zijn een beetje old school geworden, hoewel we hier meters van hebben staan in de bieb. Het laat je vooral peinzend achter, gissend naar wat de smaak moet zijn. Om daarna al experimenterend met wat je gezien hebt het gerecht proberen na te maken. Techniek is echt een dingetje geworden. Het lijkt allemaal zo gemakkelijk op die filpies! Met het oud en nieuw diner hebben we bijvoorbeeld 10 verschillende
recepten van Mousse Chocolat uitgeprobeerd en uit een paar de samenstelling overgehouden die ons beviel. Zoiets van: "een beetje van Maggi" en de
magie van het experiment. De laatste paar jaren hebben we veel gerechten op die manier kunnen verhernieuwkoken naar wat onze gasten lekker vinden.
