Ruine en face

Parking

Putje af!

De ruïne tegenover ons ( Ruïne en Face) is finalement totaal uitgegumd van de aardkloot. Als je erover nadenkt, is dat een beetje bizar. In dat huis zijn veel kinderen opgegroeid, mensen dood gegaan en dingen gebeurd.  Alsof al die dingen niet meer gebeurd zijn nadat alles plat gemaakt is. Een van die kinderen, nu een oude man, stond tijdens de sloop nog met ons te praten. En of ie een klein aandenken van diens ouderlijk huis mocht meenemen. Tuurlijk, ruim maar op. Rap daarna kwam ie met een aanhangertje terug en de oude voordeur werd ingeladen. Cool! Staat er als een verlopen monument een oude half vermolmde deur diens laatste houtvezels te verliezen op het erf van die man. Uit den aard, de sloop ging niet echt van een leien dakje. Het heeft een paar jaar doorlooptijd gekost. Aannemer die ziek werd, andere aannemers die de zaak probeerden te flessen ("prix pigeon"), aannemers die gewoon geen kik meer gaven na het tekenen van een offerte. Dat laatste is wel het meest bizarre. Teken je de offerte, dan blijkt het werk gewoon niet meer uitgevoerd te willen gaan worden. Het zijn ook wel rare tijden. Na lang getrek aan een aannemer  begon vervolgens de zoektocht naar een nieuw betrouwbaar figuur. Uiteindelijk is het deze maand allemaal toch goed gekomen. Nu is het aan ons om er iets moois van te maken. We vinden het nog wel een beetje kaal dat parkeer terrein. Maar de eerste gasten vinden het al prachtig. Zelfs een toekomstige buurman die de ruïne nog herinnerde vindt het wel wat geworden. Nu nog een truuk bedenken om die man tussen z'n oren te krijgen dat het geen publiek parkeer terrein is. 

Landscaping

De eerste landscaping is inmiddels begonnen en de plantjes staan te trappelen om met hun voeten in de aarde geperst te worden. Volgende stap, beetje de grondstructuur aanpassen, schapenstront erdoor en worteldoek erover. Met de overgehouden stenen van de oude muren worden een soort van terrasjes gemaakt om de zaak speels te houden. Niet te wild en een beetje organisch. Volgens de kenners moet je ook niet alles meteen volstouwen met groen, want dan ben je later alleen maar aan het rooien. Klopt, uit eerdere aangelegde tuinen groeide ook van alles in en over elkaar als je niet ingreep. Een tuin als zoiets schijnt  stapje voor stapje te moeten groeien. We gaan dat denk ik over meerdere jaren uitsmeren. Ieder seizoen aankijken wat het wordt en dan iets bijplanten is beter. Met de achtertuin hebben we dat ook zo gedaan. Zo'n  10 jaar later heb je dan waarschijnlijk min of meer wat je in je hoofd had zitten aan beplanting en inrichting.

Oekraïne

Het komt dicht bij je als er een brief van de burgemeester op je tafel ligt om toch vooral spullen en of voeding te doneren voor de vluchtelingen uit Ukraïne. Natuurlijk zijn we een doos vol met bullen aan het gooien. Je moet elkaar helpen. Blijken het voornamelijk vrouwen met hun kinderen te zijn, de weg op, richting onbekend. Huis en haard en je partner achter laten met het gebulder van de kanonnen in je oren is bijzonder traumatisch, dat gaat nooit meer uit je hoofd. Het is ook geweldig dat er zoveel respons in Europa is om de Oekraïners te helpen. Uiteraard zitten de praatpoppen in de verschillende regeringen alleen maar dát te doen: praten. Wat scheepsladingen plofdingen erheen sturen is dan weer lekker verdienen, maar hoe gemakkelijk is dat. Waanzin! De anti geweld mens in mij zegt: niet doen. De rationale in mij zegt: als je deze clown niet stopt, nu, dan ligt de hele wereld da'lijk in de puin. Waarna de mensheid weer opnieuw mag beginnen een beschaving op te bouwen. En dan kun je net zo anti geweld zijn als je wilt maar dat helpt dan niet echt. Het belang van het ras gaat voor die van het individu. Simpel.

Vanochtend stond in de krant dat NL meer dan 105 miljoen in een enkele avond had gedoneerd maar FR 'slechts' 8 miljoen. Nu is 8 miljoen ook een behoorlijk bedrag. Wellicht geeft dat verschil ook de hechtere band tussen .ua en .nl aan. Hopelijk gaat al dat geld terecht komen bij de mensen en komt er geen eindeloos gemekker over wie wat wanneer waarvoor en hoe mag besteden. Want dan blijft het geld gewoon op de bank staan net als voor die aardbeving voor Haïti waar miljarden gewoon niet besteed (kunnen) worden.

Ondertussen

Landjepik

Rusland valt Oekraïne binnen. Een vredesmissie, het mocht wat. Dat het zover kon komen legt eens te meer de slappe hap van Europa bloot. Een kliek die banger is voor de geldzak dan het volk. Tot en met het moment van binnenvallen van de Russen werd er nog vergaderd. Tjonge jonge jonge. Stelletje slapjanussen. De UK is niet veel anders, maar ze doen wél wat. Europa tot de laatste snik: niks. En dan, maar achteraf, read my lips, lamenteren hoe het allemaal zover had kunnen komen. Terwijl ze in hun achterhoofd de gelimiteerde breincellen pijnigen met wie ze later de zwarte piet kunnen toespelen. Blijkbaar ook belangrijker. Gaat het 785 jaar later weer klinken als: "Met de kennis van nu, geen actieve herinnering, diepgemeende excuses...."

Net als China is het Russische bewind gewoon bezig met landjepik. Ordinair, machtsblokken die op jacht zijn naar grondstoffen. Wat is nieuw. Waarom dat gepaard moet gaan met totalitaire regiems is niet zo’n ingewikkelde vraag. Zonder dictatuur past het volk voor oorlogen. Zo is het en altijd zo geweest. De gewone burgers zijn totaal niet gediend met oorlog. Die willen gewoon op hun tijd hun warme hap, een beetje vertier en verder met rust gelaten worden. De uitvreters op de top van de apenrots hebben echter nooit genoeg. Het graaien stopt pas als ze heer en meester zijn in het monopolie spel dat over de ruggen van de burgers gespeeld wordt. Maar eigenlijk is álles ook nog niet genoeg. Hoe ver moet dat gaan, die ongebreidelde hebzucht en machtshonger. Gaan ze met die grijpgrage vingertjes richting de sterren? En dan? Wanneer is genoeg genoeg? De penis is blijkbaar nooit lang genoeg. Gelukkig gaan ze ooit dood en kruimelt het “zoveelste” rijk vanzelf weer af en valt de hele zooi in puin. Helaas laten ze dan een enorme puinhoop achter en kan het eeuwen duren voordat de burgers weer zijn waar ze waren. Totdat er weer een nieuwe met machtshonger vergeven aap bovenaan de rots klimt en de rest van de mensheid in zijn klauwen krijgt. Ziet, de geschiedenis herhaalt zich tot in de laatste dagen. Dat soort monsters blijken wel een beetje pech te hebben. Het blijkt dat de sterren en galaxies zich met een bloedsnelheid van ons vandaan bewegen. Zo snel dat ze onbereikbaar blijven voor de grootgraaiers van deze aard kloot. Althans, als we zo doorgaan: opgang en neergang van rijken om daarna wel fijn opnieuw te beginnen met beschavingen, die weer verdwijnen enz. enz. enz. Dus de rest van het heelal is veilig voor ze. Je weet het echter nooit zeker.

Er was eens, in het nu nog nabije verleden, een wetenschapper die zei: “Als je kunt bedenken dat iets mogelijk moet zijn, dan zal het uiteindelijk worden uitgevonden.” Dus, de enige manier om de rest van het uit elkaar exploderende heelal te bereiken zou je iets uit moeten vinden wat het tijdruimtecontinuum zodanig vouwt dat reizen door de galaxies zo snel als de gedachten zullen gaan. Oeps, laat ik de graaiers maar niet op een idee brengen. Is van Melkweg naar Andromeda in het moment van een gedachte te reizen, of zelfs eerder, toekomst muziek? Ach, veertig jaar geleden leken de mobieltjes in ieders zak ook niet mogelijk. En kijk nu eens. Communicatie tussen mensen blijkt alleen nog maar mogelijk via dat mobieltje. Stond ik vanochtend met een gast in een heerlijke ochtendzon nog over te praten: zonder mobieltje lijkt het leven een stuk ingewikkelder en trager.

Zo dat was mijn ochtendbraak.

Nu, koffie erbij, krantje op mijn scherm, de rampspoed van de wereld lezende, in mijn man cave. Het vriest nog buiten, binnen is de kachel aan. De mannen zijn verder gegaan met het nieuwe terras te maken rondom het zwembad. De zon begint nu werkelijk warm te worden. De eerste knoppen zijn al weer zichtbaar aan de bomen en planten! Mijn lief zag de eerste narcissen en krokussen al in de voortuin. De lente is op komst. Tijd om de winter spinnenwebben in het hoofd op te ruimen.

Kachel

Wat later in de morgen komt er een gosert langs die mijn vermoeden uitspreekt dat de huidige houtkachel vervangen zou moeten worden. En wel door een kachel voor hout pellets. Toevallig verkocht ie die zelf. Zoiets met een thermostaat erbij, precies wat mijn lief altijd uitroept! Voor één enkele euro!? De rest van de rekening van >10.000 euries wordt door de regering opgehoest schijnt het. Nu werden we vóór de winter al plat gebeld door gasten die dat klusje wel even voor ons zouden klaren. Flink de boot afgehouden, er is zoveel crimineel list en bedrog in het wereldje van televerkopen. Onze net uitgezwaaide gast, die er totaal geen belang bij heeft, had dat al fijntjes uitgelegd. Met prijzen en voorbeelden erbij. Hij stelde dat er ook best wel misbruik van de regeling gemaakt wordt door zowel de leverende als de vragende partijen. Hoewel, als de miljarden voor de CO2 vermindering die kant op vloeien zal het mij persoonlijk een worst zijn. Dit soort kachels veroorzaakt een hoop minder afvalgassen, vlieg-as en andere afvalstoffen. Dus eigenlijk is misbruik dan heel erg relatief. Anders gaan ze er toch maar oorlogje voor spelen. 

Trouwens, de kachel is écht aan vervanging toe. Het gesleep met hout begint zo langzamerhand een opgaaf te worden. Buiten dat, het is een hoop werk iedere zomer en winter. Zoals gebruikelijk is er weer een boekwerk met regeltjes en uitzonderingen voor de vervanging van die op andere wijze gevoede kachels. Ik ga maar eens mijn voelhoorn uitsteken bij serieuze partijen hoe deze deal dan precies in elkaar zit.

Verbouwen in LDF

Laten we het eens een keer over verbouwen hebben, met in het bijzonder aannemers.

Aannemers

Op een paar uitzonderingen na behoren aannemers volgens de meeste consumenten nu niet direct tot de meest betrouwbare beroepsgroep. Buiten dat onderhandelingen bijna zonder uitzondering erg moeizaam verlopen, overschrijden de doorlooptijden van projecten in hoge mate de oplevertijden. Ervaringen met Franse aannemers zijn daarop beslist geen uitzondering en op zijn zachts gezegd ook zonder meer bizar te noemen.

Een van mijn eerste er(aan)varingen was met een tegelboer die wel even de tegels in de corridor zou komen leggen. In april werden afspraken gemaakt, een prijs afgesproken, een tijdstip etc. Kwam allemaal dik voor elkaar werd me verzekerd. Dat bleek wel een beetje heel erg naïef van mij om dat voetstoots te accepteren. Zei ik nog: we gaan met augustus open met de eerste kamers beneden in de gang, gaat dat lukken? “Mais oui, pas de problême”, klonk het. Wel, die problemen doemden in juni natuurlijk toch op. Ach, je had immers je meters dikke roze brilletje nog op je neus? Wat kon er met zoiets simpels als dat nu verkeerd gaan? La Douce France, het land van de knapperige Baguette, du Vin et du Boursin! Nou dan.

Frerik

Ondertussen had Frerik, een .nl aannemer die vanaf het begin bij ons project ingeschakeld was, de trappen gesloopt en de riolering van de kamers onder de vloer van de gang gestopt. Wim, Damien en ik hadden de tussenmuren in de gang al omver gehaald, de piepkleine wc gesloopt en al het puin onder het huidige terras gedumpt. De andere leidingen (stroom en water) volgden. Wat een zaal was dat, 15 x 4 meter. Als gang dan he!

trrappen! 4 stuks die omhoog gaan

 

gang met tetris vloer

Afijn halverwege juni was ons deel van de klus klaar en de tegelboer kon zijn gang gaan. Ach gut, geen tegelboer natuurlijk te bekennen die de tegels zou komen leggen. Begin juli… nog geen tegellegger. Bellen! M’n frans liet toen echt te wensen over… Afijn, kluitje + riet, je weet wel. Halverwege juli besloten we het zelf maar te gaan doen. Tegels kwamen van de Makro, anti slip en dus veilig, voor een mooie aanbiedingsprijs. Ook 14 jaar later blijken het prima tegels. Niet de mooiste, wel functioneel. Met Damien ging het aan! Van het vloeicement bleek al snel ietsjes meer van nodig te zijn dan gedacht. Verschil in hoogte van begin tot eind van de gang bleek ff 4 cm te zijn! Een extra pallet later... Na een paar weken was de ondervloer voldoende opgedroogd om de tegels te gaan leggen. Er was met een spreadsheet het patroon in de vorm van “Tetris” gemaakt en hop, leggen! Niet alles was helemaal opgedroogd toen de eerste gast arriveerde. Echt “ik vertrek”. Stond ik net koffie in te schenken voor de gasten, kwam de tegelboer om de hoek schuifelen. Ha! Aanhangertje met zand, cement, tegels… Sprak me parmantig aan en verkondigde te gaan beginnen. Gasten zaten aan tafel, stomverbaasd. Ook niet het beste moment. In mijn beste Frans vertelde ik hem dat er een klein probleempje was ontstaan. Oh? Klonk het. Fransen zijn allergies voor problemen. Ja, want om uw opdracht te kunnen uitvoeren zult u eerst onze tegels moeten lichten, de zaak weer strak maken, dan uw tegels leggen en daarna de onze tegels er weer overheen, in het zelfde patroon graag. Sarcasme wordt door een gemiddeld fransje niet begrepen. De man ontplofte bijna. Brieste vervolgens: U gaat mijn materiaal betalen, de rij kosten… en nog een rijtje meer wat ik toch niet verstond. Fijntjes grijnslachend begeleide ik de man naar buiten. Woest gebarend, stoof het autootje vol gas de verkeerde kant op. Even later scheurde de man licht slingerend weer voorbij, druk iets met zijn handen doend.

Frank

Dit geval staat uiteraard niet op zich zelf, anders was het schrijven van deze blog natuurlijk snel klaar. Nadat Scheffer aangaf een andere carrière te ambiëren zochten we een andere aannemer. Het proces herhaalde zich uiteraard: aannemers, ramenboeren, badmutsen, keukenboeren. De rampen houden gewoon niet op. Niet nakomen van afspraken, halverwege meer geld vragen, niet het werk doen op de manier die afgesproken was/is etc. etc. Toen vonden we Frank, wat een verademing. Verandering van ideeën, voortschrijdende inzichten, geen echt probleem. Het ging alleen iets langer duren, ook geen wereld ramp. Hij werkte graag aan de SolarFarm. Tussendoor kon je hem eigenlijk alles vragen om de klusjes te doen die we zelf niet meer konden. Hij stond voor je klaar! Geweldig! Geleidelijk aan was te merken dat het met hem niet zo goed ging. Uiteindelijk moest hij zijn bedrijfje beëindigen. Dat was echt jammer. Want hij heeft mooie dingen gedaan, waar ik het nóg met mensen over heb. Die man heeft gouden handjes. 

Van een paar vaste klanten kun je echter ook niet leven. De komst van de Covid betekende dan ook de nekslag voor onze samenwerking. Kort daarna kon hij voor de onderhoudsdienst van een hout droog fabriek in de buurt aan de slag. Ik heb nog nooit iemand zo zien opknappen! Af en toe komt Frank nog langs voor een bakkie. Altijd gezellig. 

Geintje

De laatste grappen gaan over: je tekent een offerte, maar daarna hoor je niets meer van de aannemer. Of men eist volledige betaling vooraf! De laatste tijd: ja, we nemen de klus aan maar of dat voor het einde van het jaar gaat gebeuren is niet zeker. Next! En deze dan: sommige dingen wil men wel doen, uiteraard mag je betalen maar of het goed gebeurd is een tweede. Tjonge-jonge-jonge. Iedereen maakt dít óók mee: men begint vrolijk, blijft halverwege weg. Komen dan maanden later nog eens aankakken. Meestal is de klus zélf af te maken, kost meer tijd en inspanning maar verbouwen is echt geen rocket science. Een beetje handig zijn helpt wel. Als je zorgvuldig werkt en de tijd neemt wordt het bijna onzichtbaar dat een amateur het gedaan heeft. Frank heeft me geleerd dat je best wegwerp gereedschap kunt kopen als de klus maar een keer voorkomt. Lidl heeft gemiddeld goed spul met dat in gedachte. Als je vermoed dat het snel kapot gaat koop meerdere exemplaren. Een professioneel stuk gereedschap kost al snel 400+ euries, drie boormachines van de super nog geen 100. Maar als je denkt dat bepaalde gereedschappen jarenlang dienst moeten gaan doen, of dat die goedkopere versies het niet trekken, koop wat stevigers.

Frerik en Frank waren hele goede ervaringen, de rest was echt brak. Jammer, misschien dat mijn verwachtingen door die twee ook te hoog gespannen waren. Mijn brillenglazen zijn nog steeds gekleurd, maar dan anders.

Soep

Keuken

Het gaat altijd over eten bij jou! Klinkt het hier. OK, ik eet graag, met mate dan, drink graag een glas goede wijn, ook met mate. Boven alles houd ik van koken, geen exotische dingen met gecompliceerde trukendozen, maar gewoon recht toe recht aan.
Vaak krijgen we de vraag, van voornamelijk Franse gasten, welke stijl keuken we hebben. Fransen houden er van om, overigens net als ik, oeverloos over eten te neuzelen. Dan klinkt het meestal: “internationaal”. Vragen de mensen door dan lichten we toe: een beetje Asiatisch, Italiaans, Engels, Amerikaans, Mexicaans, zelfs weleens iets nederlands… Altijd met een Franse vleug erover. Waarna het aan de ander kant van de lijn meestal even stil blijft. Daar kunnen eters natuurlijk weinig mee, zo'n statement. Als je zegt Frans, dan komen de buitenlandse eters met hooggespannen verwachtingen binnen en de Fransen zelf een beetje gerustgesteld. Ook weer niet bedoeld zo. Uiteraard koken we wat we zelf lekker vinden, experimenteren met recepten uit alle hoeken van de wereld, of proberen iets na te maken wat op YT is bekeken. Altijd koken we eerst een recept een paar keer voor ons zelf, en zetten het pas voor aan de gasten als we het "gast waardig" vinden. Natuurlijk tweaken we de recepten, niet altijd zijn die goed geschreven en vaker wel dan niet ontbreekt iets aan. Het geheim van de kok weten we, dat moet je dan maar uitzoeken. Na koken, aanpassen en proeven wordt het dan zoiets van: “Is dit gast waardig? Mwah, niet echt vies!”

wat we zoal koken

Mousse

Af en toe moet je even je techniek oppoetsen. Die choco mousse bijvoorbeeld. Voor de kerst hadden we chocolade mousse op het menu, een klassieker in LDF. We hadden een viertal uitgewerkte recepten daarvoor en besloten ze in het kader van het oppoetsen maar eens allemaal maken. Elke dag een! Welke zou daar het beste van bevallen. Na die week van chocomousse kon ik voorlopig geen mousse meer zien, maar we hebben denk ik na verbetering van de techniek onder streng toezicht van mijn schatje, een redelijk goede mousse nu. Anders gezegd, net zoveel koks en amateurs als er zijn, net zoveel verschillende technieken en recepten. Tik maar eens in op YT, dan heb je zomaar een honderdtal flimpies. Is het maken van een goede mousse moeilijk? Nee, echt niet. Het is wel een beetje nauwkeurig werken en er de tijd voor nemen. Basis kooktechniek zegt F. altijd. Nou, ok. In de loop der gebeurtenissen is de Franse kookstijl langzaam meer veld gaan winnen in onze keuken. Het afgelopen jaar is daar de Italiaanse kookstijl binnengeslopen. Met basis regel: niet meer dan vijf ingrediënten per gerecht. Meer puur, vooral minder complex. Uiteraard met een Franse vleug of veeg. Eigenlijk is dat het verschil tussen de Italiaanse en Franse keuken. Fransen houden van complexe gerechten, Italianen houden het dichter bij de smaak van het hoofd ingrediënt.

Koffieleuten

Tijdens de koffie kunnen we langdurig over de samenstelling van een diner discussiëren. Koffie leuteren duurt altijd lang bij ons, soms wel de hele morgen. Een menu is bij le Mouton Qui Rit nu eenmaal niet simpelweg: “Un bon vin, une bonne viande, un bon fromage” (een goede wijn, een lekker stuk vlees en goede kaas) zoals veel Franse gasten vaak menen. Daar komt toch meer bij kijken dan je denkt, heb ik ontdekt. Je kunt bijvoorbeeld niet een zuur(achtig) voorgerecht bij een pittig hoofdgerecht serveren. Of met kleuren, die moeten bij elkaar passen maar ook contrast bij de voor- of nagerechten laten zien. Een zoet nagerecht bij vis is meestal niet de beste keuze. Maar als je daar dan weer wat kaas tussenin geeft gaat het wel weer. Geuren, smaken, textuur, kleuren, contrasten en versterkende elementen. Dáár gaat het over bij de samenstelling van een menu. Buiten natuurlijk wat we lekker vinden op die dag. Over eten neuzelen is voor ons net zo goed een deel van de lol. Wijn, daar ga ik nog eens een ander blogje over maken. Uiteindelijk ontwikkel je dan zelf iets als een kookstijl.

Soepje?

Ahhh! Soep, je kunt me uit mijn bed halen voor een lekker soepje! Vorige week een uien-soepje voor onze gasten gemaakt. Niet echt smerig. Onderstaand recept is een richtlijn, geen voorschrift. Ook een beetje afhankelijk van wat er in het seizoen te krijgen is. Met een soep ruim je ook de groentenbak van je koelkast op.

Voor 4 personen of meer

ingredienten
2 el olijfolie
2 grote uien in grove ringen gesneden
5 grote knoflook partjes, crushen en pellen - niet fijn snijden
1 grote prei fijn gesneden
100 gr gerookte spekkies
2 bouillon blokjes
200 gr kippen stukjes
3 liter water
soepstengels
zout

OK, dit is meer dan vijf ingrediënten

gereedschap
5L kook pan, keukenmes, snijplank, roerspaan, pollepel

bereiding

• olijfolie heet maken
• spekkies licht uitbakken
• toevoegen uien en laten karamelliseren (licht bruin)
  
• gepelde en gecrushte knofloken toevoegen
  
• daarna prei
• alles even licht laten slinken
• kippen stukjes erbij en even meebakken
  
• water erbij
• bouillon blokjes oplossen
• weer aan de kook brengen en daarna op laag vuur (3) zetten, deksel erop
• opletten dat de soep daarna niet meer gaat borrelen
• laat ongeveer 2 uur sudderen
• Even voor het opdienen afproeven en eventueel met zout op smaak maken
• meteen van het vuur uitserveren en soepstengels er bij geven
  

tips

• soepen smaken de volgende dag bijna altijd beter, deze echter niet. Dat komt door de uien en prei, die verliezen redelijk snel hun aroma en krijgen een beetje glibberig slijmig gevoel in je mond.
• schep tijdens het sudderen het schuim van de soep af, dan blijft de soep helder. 
• zelf kook ik met weinig met zout - het eruit halen is lastig - toevoegen kan altijd nog
  

 

La Chandeleur

Crêpes

Volgende week is het weer Jour de Crêpes de la Chandeleur. Een reli feestdag waarop baby jezus in de tempel gepresenteerd werd, althans zo gaat het verhaal. Nu ben ik verre van religieus en ieder moet dat voor zichzelf uitzoeken, maar zodra er eten bij komt te kijken ben ik je vriendje.

Crêpes dus. Hier in Le Mouton Qui Rit is, bij voldoende belangstelling van de gasten, traditioneel zondag morgen het ontbijt: crêpes. In alle vormen en soorten. Vaak helpen de jonge mensjes mee bij het bakken, dubbel feest dan.
Hé, ik heb er zelfs speciale crêpes pannen voor gekocht bij “de Buyers” in Le Val d´Ajol hier vlakbij [ https://www.debuyer.com/en/ ]. Het is mijn favoriete winkel van Sinkel geworden om dingen voor onze keukens te kopen. Als ze hun assortiment zouden uitbreiden naar kookplaten en kooktoestellen, zou dat het verhaal helemaal compleet maken. Want bij een fornuis horen pannetjes, en bij die pannetjes nog een heleboel meer snoepgoed. Al die (kleine) hebbedingen! In die fabriekswinkel kun je (bijna) alles van wat je hartje begeert kopen. Nee, niet die superluxe koffiemachines of peperdure messen. Gewoon wat je nodig hebt om lekker te kunnen koken.

Crêpes dus, nogmaals. Nadat ik jaren geleden op YT crêpes had zien maken en erachter kwam dat die fabriek van de crêpes pannetjes vlakbij stond, was ik meteen verslaafd. Aan crêpes uiteraard én aan die winkel. Ligt ook nog in een pracht van een omgeving, dichtbij een mooie bemoste waterval waar het goed toeven is mocht er een canicule (hittegolf) zijn. De pannen worden uit plaatstaal getrokken. Er is geen coating, geen kleurtje, gewoon zoals een koekenpan hoort te zijn, puur natuur. Tuurlijk, de laatste jaren, gaat Buyer mee met de mode en ze smeren nu ook teflon of een andere coating in de pannen. Maar het echte werk is het naakte staal, de originele en nog steeds te koop. Zulke dingen hebben wel een gebruiksaanwijzing, pas na een tiental keren bakken ontstaat daar het zo gewenste anti aanbak laagje. Daarna doen ze het perfect, branden niet aan en de crêpes plakken niet meer aan de pan vast. Indien en mitsgaders de gasten of de blinde tornado (huishoudster) de zaak NIET in de vaatwasser zetten. Dan gaan die pannen roesten waar je bijstaat. RTFM ook weer.

Crêpes nog een keer. Na een paar jaar experimenteren is er een recept ontstaan dat eigenlijk altijd goed gaat. Het is voor ongeveer 16 – 20 stuks, afhankelijk van hoe dun men ze bakt. Dunner is beter, vind ik persoonlijk.

Men neme:

Ingrediënten

1 cup boekweitmeel
2 cups T45 meel (standaard)
2 eieren
1 zakje vanille
50 gr gewelde boter
1 tl zout
1 L melk
1 cup water
200 gr roomboter (voor het bakken)

Gereedschappen

2 crêpes pannen
1 beslagbak
1 klopper of mixer
1 korte gebogen spatula
1 pollepel (midden maat)
1 keukenmes
1 fornuis

Bereiding

meng boekweit, vanille suiker, zout en meel door elkaar
meng, al kloppende, vanuit het midden de melk door het mengsel. De melk er beetje bij beetje bijschenken
voeg ei en gewelde boter door het beslag
als het beslag te dik (zie tips) is, mix dan naar behoefte het water erdoor
laat minimaal 15 min rusten

Verwarm de oven met een groot bord erin voor op 70 graden

• De crêpes pannen voorverwarmen, zet het vuur na een minuut op 5 a 6. 
• Doe een klontje boter in de pan, wacht tot het gesmolten is. Als het te snel smelt en bruin wordt is de pan te heet en gaat de smaak van de volle boter verloren
• Met 1 pollepel giet het beslag al draaiende vanuit het midden (maak een cirkel beweging met de lepel) in de niet te hete pan, zorg dat het beslag goed uitvloeit ( anders een beetje water toevoegen in de beslagkom)
• Wacht tot het beslag aan de bovenkant droog is en aan de randen een lichbruin randje verschijnt
• Draai de crêpe met de spatula om of keer het in de lucht 
• Na een minuut of zo is ook de onderkant licht bruin
• Neem de crêpe op met de spatula en wentel de crêpe op het bord in de oven
• Herhaal het bakken totdat het beslag op is

De laatste crêpe nog ongeveer 10 min in de oven laten.

Op crêpes kan men van alles doen. In LDF is men gek op Nutella (veel, heel veel), zelf vind ik een theelepel grove rietsuiker het lekkerst. Maar er kan letterlijk van alles op: appelstroop, jam, gebakken ontbijtspek….
 

Ten slotte.

De eerste keren zal het bakken niet echt tot volle tevredenheid lopen. Je moet echt een beetje gevoel voor temperatuur, uitgieten beslag, duur van het bakken en de dikte van het beslag ontwikkelen. De dikte of viscositeit is ook afhankelijk van de RV% en omgevingstemperatuur. Maar zolang je alles bij kamertemperatuur houdt gaat het meestal wel goed. Het helpt om een paar van die YT flimpies te bekijken voor je aan de slag gaat.

FAQ

    • Wanneer is het beslag te dik? Als het beslag niet echt goed uitvloeit in de verhitte pan.
    • Wanneer is het beslag te dun? Als de crêpe aan de pan begint te kleven
    • Als een pan te heet wordt? Dat merk je meteen want dan is de onderkant te snel klaar en wordt te hard.

TIPS

• Voldoende boter gebruiken bij het bakken, dat maakt ze lekker romig en is makkelijker bij het bakken
• Neem een pollepel waarmee je precies een crêpe pan vol mee krijgt, en, dunner is beter!
• Kies de grootte van het vuur of kookplaat niet te klein, bedoel daarmee NIET de vlamhoogte, anders trekken de pannen bol in het gebruik. Neem een grote vuurplaat maar zet het vuur op een laag pitje. Op lage temperaturen bakken duurt weliswaar langer maar de crêpe gaart ook beter. Eten moet de tijd krijgen om de geuren en smaken vrij te zetten.

Als zugabe nog een recept van Philipe Conticini, in mijn ogen een van de grootste YT lekkerbekken. Als je ‘m bezig ziet begrijp je het meteen.

    • 750 g de lait (entier de préférence)               [volle melk]
    • 250 g de farine.                                             [meel T45]
    • 310 g d'œufs (environ 6 œufs)                      [eieren]
    • 40 g de jaunes d'œufs (environ 2 jaunes)      [ eigelen ]
    • 12 g de blancs d'œuf (environ 1/2 blanc)      [ eiwitten ]
    • 115 g de cassonade.                                       [ rietsuiker ]
    • 35 g de rhum (rhum vanillé maison pour moi)     [ rum ]
    •  75 g de beurre.                                             [ boter ]

Elk pondje komt door het mondje

Je lijf is een behoorlijk ingewikkeld instrument. Daarom helpt het in het algemeen een beetje aandacht aan je lijf te geven. Daarmee hoef je echt niet te overdrijven. Heb je pech, dan werken je genen of je leefomgeving gewoon niet mee. Bovendien is goed zorgen voor je lijf geen garantie voor een lang en kwalitatief goed leven. In dit geval gaat het over vetzucht. Een van die aspecten die de kwaliteit van je leven negatief beïnvloeden. Dat kan voor een deel in je genen zitten, maar deels ook door niet goed op te passen en niet te luisteren naar je lijf. De zwaarlijvigheid in de westerse levensstijl is voor het merendeel aan eenzijdige voeding te wijten. Pepsi en chips, drank, weinig bewegen noem maar op. Meestal gemakzucht, troostvoedsel, veel op de stoel zitten, je soort werk, druk, consumptiedrang… wat dan ook. Niet dat dát als een excuus dient. Goed. Mijn verhaal. 

De strijd

Een paar jaar geleden vond de dokter het handig voor mij om een paar kilootjes kwijt te raken. Dat nam ik quasi serieus op en mijn schat probeerde me vervolgens in de richting van verstandiger eten te duwen. Mijn gewicht jo-jo-de vervolgens in de richting van een paar kilo per jaar minder vet mee te slepen. Gestaag, dat wel. Om me beter op gang te helpen schreef de dokter eervorig jaar een verwijzing naar een diëtiste uit. Een paar maanden later zat ik aan haar bureau. Tja en dan vallen de schellen van je ogen, als je het van een vreemde hoort. Nog steeds niet super gemotiveerd om de kilootjes weg te poetsen kreeg ik van de dokter ruim een half jaar geleden een behoorlijk serieuze waarschuwing. Potentieel suikerziekte, hartverzakking of rolberoerte zaten er aan te komen als en mitsdien ik niet serieus begon met sneller af te vallen. De diëtiste knikte alleen wijs. Niet van: “Zie je wel!”. Knap hoor. Terstond rolden een ander soort recepten uit haar computertje. Sommigen van die recepten waren echt bah! Maar er zijn er die we nu regelmatig klaarmaken. Hoe moeilijk is dat, afvallen. Nou, afvallen is gecompliceerd. Het dwingt je brein om jezelf niet langer voor de gek te houden, een plan te maken. Niet morgen, maar nu! Vooral, een realistisch doel te stellen en een pad te volgen. Een pad dat voor iedereen anders is. Daar komt de diëtiste dan om de hoek kijken, om je te helpen. Die helpt je uit nog meer dromen. Er bestaat gewoon geen gouden formule om de overtollige vetlaag weg te werken. De een volgt een crash dieet de ander gaat ineens veel sporten en weer anderen zien het in pilletjes of medische ingrepen zoals maagverkleining. In overleg met de diëtiste koos ik voor het pad van de geleidelijkheid. Geen crash dieet, geen pillen, geen operatie. We gingen voor het veranderen van de eetgewoonten voor de lange termijn. Geleidelijk aan wegstrepen van vet makers uit het dieet en zouden daar de tijd voor nemen. Het bleek niet alleen maar simpelweg de wijn te laten staan, of te minderen in sausen, minder lekker vet eten. Voornamelijk betekende dat het vreet proces tussen je oren om te bouwen en de nieuwe van eten daarvoor in de plaats te laten komen. Ik heb er een jaar over gedaan om dat te doen. Nog steeds is de verleiding daar. Toch, dingen die je lekker vond kunnen lekker blijven, maar anders. De weg van geleidelijkheid dus. Samen met de adviezen van de diëtiste ben ik begonnen met weg te strepen wat eigenlijk zonder al te veel moeite weggelaten kon worden. Dat ging in stapjes. Eerst de suikers maar eens. Nu is koffie niet eens meer lekker met suiker erin! Het frappeert me dat werkelijk overal suiker in zit. Ontstellend zoveel ook! Zelfs waar dat niet eens nodig is. Suiker werkt verslavend, lees je overal. Bewijs? Onze kat krijgt altijd de laatste restjes van de yoghurt of ontbijt pap in zijn vreet bak. Die heeft liever iets met suiker (nu zoetstof dus) dan puur natuur. Do I need to say more? Daarna kwamen de vetten aan de beurt. Minder vet (producten) in de saus, minderen in saus. Helemaal geen saus meer kan niet in de Franse keuken, het kan wel minder energie rijk en net zo smakelijk. Nou ja, soms is het even wennen geweest. Via YouTube maakte ik kennis met de Italiaanse opvattingen over koken. Niet meer dan vijf ingrediënten in een gerecht. Dat was een openbaring. Onze stijl van koken veranderde van kilo's boter, room en honing voor een groot deel naar olijfolie, verse kruiden, minder vetten, majo's en crêmes. Weer een mijlpaal. Dat zie je ook in de grafiek hieronder in het vierde jaar.

Grafiek

een lange weg

 

De grafiek laat een aantal dingen zien. De grote dip links was mijn verblijf in het ziekenhuis, knie operatie en het eten was smakeloos. De kilo's vlogen er daarna net zo snel weer op, geen dieet of discipline. Ook, dat alles heftig op en neer blijft jo-jo-en. De extremen zijn aan de rechterkant nóg niet verdwenen, een punt van aandacht. En jawel, dat er na de invoering van vorig jaar van de nieuwe stijl koken een (kleine) versnelling in het afvallen is gekomen. Ik had al een weegschaal van Nokia (Withings) gekocht waar je de gegevens mee kunt opslaan. Het bijhouden van deze grafiek geeft me motivatie om door te gaan en laat zien dat het de bedoelde kant op gaat.

Aanpassingen

Geleidelijk aan verdween dus de zoete of vette hap uit het dieet. Dat hielp, maar niet spectaculair veel, dacht ik. Een paar maanden geleden stond er ineens een emmer op het bureau van de diëtiste. Kijk, zei ze, dit ben je nu aan vet kwijt. De eerste tien kilootjes zijn eraf! Weer een mijlpaal. Nu, beginnen broeken beginnen af te zakken, het klassieke nieuwe gaatjes prikken in je broekriem ook, bloezen en polo’s die jaren te krap waren beginnen zelfs te slobberen. Dat alles draagt bij aan je motivatie. De laatste waarschuwing van de dokter tikte ook aan, eindelijk. Opvallendste resultaten tot nu toe? Minus 13 kilo, de apneu is verdwenen en ben ik niet meer de hele dag moe. Fitter. Sinds een paar weken zijn we op de hometrainer gaan fietsen en volgen een soort plan om de conditie op pijl te brengen. Met de lente op komst gaan we ook weer buiten fietsen en wandelen. In de zomer lekker zwemmen…
Nu wordt er gewerkt aan het brengen van regelmaat en cadens (ritme) in eetgewoontes. Volg een patroon zegt ze, zodat dit in je brein gebrand wordt. Door de business die we hebben, beseft ze, is die regelmaat niet altijd mogelijk maar herstel daarna wel weer de nieuwe gewoontes. Mijn schatje suggereert een dagboek bij te houden. Wat eet je zoal op een dag. Echt, je brein houd je voor de gek, in het begin lieg je gewoon tegen jezelf.
Heus, er is geen gouden formule om met morbide obesitas af te rekenen. Voor mij heeft het geholpen niet alles stante pede weg te willen strepen. Voor anderen zijn misschien iets drastischer maatregelen nodig of een paar shortcuts die op weg helpen. Bij mij speelde ook de leeftijd mee, een crash dieet zou niet verstandig zijn geweest zei de dokter bij de vorige check-up. Er komt heel wat van in die 30 kilo vet opgeslagen rotzooi vrij, je organen kunnen dat niet aan zonder schade op te lopen. Geen honger dieet dus, een verstandige keuze maar ook mijn eigen voorwaarde.

Die emmer had een dramatische impact. Op naar de volgende.

Pratende kookplaat

Wij koken graag en met overgave. Er is een dingetje aan het ontstaan daarmee. Naarmate je ouder wordt veranderen die eerst goed leesbare kookboeken en het scherm in de keuken aan de muur in een brij van kleine priegel lettertjes. Vage beelden en er komt een irritante brom van het scherm. Ah! Bril! Een nieuwe bril met nòg sterkere glazen helpt een tijdje. Meer licht in de keuken, yes. Een loep voor het lezen is bij het koken niet écht een oplossing. Net zoals een groter scherm of dichter bij met die vettigheid geen oplossing zal zijn. De volgende stap zie ik dus in pratende dingen in combo met AR of video projectie.

Whirlpool heeft in 2014 een concept demo gepubliceerd, anno nu afgebroken tot een kookplaat geïntegreerd met Alexa of Google. Een stap in de richting en  de realiteit uiteraard lichtjaren van het concept. Dat heeft tijd nodig.

Over tien jaar op de markt? Too late too little!

Zo’n pratend fornuis lijkt me wel wat. Geen gedoe meer om die priegeldingetjes als aanraakschakelaars of schuifregelaars te bedienen. Tegen je fornuis praten, dat lijk me wel wat. Zo van: “eiland 3 op stand 3” of “pruttel zus of zo op die temperatuur voor zolang”. Dat vind ik dan weer irritant: dat je maar 99 minuten kunt instellen. Waarom kun je niet gewoon zeggen: 'ik heb hier pot au feu en ik wil om 1800 eten.' Een en ander als meest eenvoudige oplossing dan. Een andere voorziening zou in de gaten kunnen of er daadwerkelijk een pan op dat kookgedeelte staat. Tuurlijk je hebt al van die (inductie) platen waar je gewoon ergens op een willekeurige plek een pan kan zetten en daaronder gaat de verwarming aan. Houd je nog steeds die knopjes over om van alles te moeten regelen. Bovendien is zo’n plaat nog niet te betalen voor de buitenlui. Voor mensen met een verminderde mobiliteit of motoriek lijkt me zo’n pratend fornuis namelijk ideaal! Met een beetje fantasie kun je daar allerlei hebbedingen bij bedenken en een aantal ervan lijken voor veiligheid en beveiliging wel te moeten. Vooral met de bovenbedoelde gebruikersgroep. Dus: iets houdt in de gaten of er een pan op de plaat staat, dat de kookduur ook meegenomen kan worden. Je zou iets in combinatie met camera’s kunnen doen en de nodige sensoren (rook, infrarood, nabijheid; geluid etc.). Ik wil ook nog overkook en oververhitting - verbranding of lege pan - beveiliging in de plaat, dat is wel een functie die erbij hoort. Rondom het fornuis kan de kok(kin) in de gaten gehouden worden. Je zult maar eens uitglijden over een van het aanrecht geflipte schil en niemand in de buurt, toch? De software bestaat hiervoor al. Zoals te zien op het demo filmpje, valt ook te denken aan kookhulp. Recepten voorlezen, instructies voor het koken stap voor stap net zo lang herhalen totdat gezien of gezegd wordt dat het gedaan is. Ook hiervoor is de software er al. Er zal geen limiet hoeven te zijn aan hebbedingen of opties die je zou kunnen bedenken. Bestaande technologie gaat beslist de weg naar de keuken vinden. Net zoals dat de laatste decennia voor de smartphones gebeurde, het is een kwestie van tijd. Zodra de vraag ontstaat komt er aanbod. Dushhh, mag ik, nu-meteen-onmiddellijk-direct zo'n pratend fornuis? Please?

Hieronder twee voorbeelden van verwachtingen van technologie en hoe dat in de jaren verschuift of zelfs achterhaald wordt in maar een paar jaar!

6 jaar later

verwachting in 2014