Winter 2021

Het is guur weer. Dat is het. Het zonlicht minimaal, echt Vogezen weer.

lichtopbrengst per dag

lichtopbrengst in 365 dagen

Het probleem van het Vogezen weer is dat de opbrengst van de SolarFarm (SF)  beneden de threshold blijft. Dat is niet cool. Threshold? Dat is de minimum temperatuur waarbij de SF opengezet wordt naar de CV. Dat moment wordt door een programmaatje op een van de Raspberry Pi's (raspi) berekend. 

grafiek SF en kachel in graden Celcius

De gele lijn in het bovenstaande plaat moet de groene lijn (kachel) met minimaal 5 graden passeren wil de SF opengaan naar het huis. Dat gebeurd dus nu niet. In het plaatje boven zie je aan de groene lijn dat er gestookt wordt. Het andere geval is zichtbaar hieronder. In de morgen zie je het geel heel snel stijgen en dan laten we de kachel (groen) uitgaan. De SF neemt het verwarmen over tot achter in de middag, waarna de fik er weer ingaat als het te koud wordt.

De eerste paar jaren hadden we aan 72 kuub brandhout net genoeg. Het huis was nauwelijks geïsoleerd. Geleidelijk aan verminderde de benodigde hoeveelheid kubieke meters. Nu veertien jaar later is het nog maar de helft daarvan. Als het voorjaar én najaar veel zon uren geeft, dan zijn we spekkopers. Zoals in 2019 was het houtverbruik slechts: 14m3 en in 2020 20m3. Niet slecht. Natuurlijk is het niet zo dat met alleen een collector opstellen en de koudste plekken isoleren of tochtgaten dichten het huis "off the grid" kan worden gehaald.  Dat is ook niet het doel van dit experiment, maar het was een fantastisch (never ending) avontuur. Zonder de inzet van vriend Wim zou het ook niet zo gelukt zijn.

Onafhankelijker van leveranciers worden is het doel van de SolarFarm. Daar hoort ook bij een deel van je eigen stroom opwekken. Dat is de volgende stap in het totaal plan: het RaspiPlex project.

Onafhankelijkheid

Uiteraard ligt een deel van de oplossing ook bij het bekijken hoe je met energie omgaat. Wat en hoe wordt er verbruikt en wanneer. En kun je dat energiegebruik omlaag krijgen zonder aan comfort in te moeten leveren. Ja dat kan, er zijn grenzen, maar het kan.

verbruik wasmachine

Ik zou geen echte hobbyïst zijn als dat ook niet gemeten is. Grappig was het om te ontdekken dat ieder apparaat zo zijn eigen "handtekening" heeft. Wasmachines, stofzuiger, vaatwasser etc etc. Met een beetje grafiek zo te identificeren. Zie plaatje hierboven. Door op de laagtarief uren te wassen en dergelijke is een beginnetje te maken met energie besparing. Net zo met apparaten die zogenoemd sluipverbruik hebben. Transformatoren, TV's, computers... Ook al staan ze uit. Bij ons was dat na een zoektocht door het huis als snel een heel aantal watjes op een dag. Door apparaten te schakelen, boilers te regelen, bijverwarming alleen aan als er niet gestookt werd, koelkasten op iets hogere temperaturen, trafo's uit de stopkontakten trekken als kamers leeg staan, lampen in andere ruimten uitdoen etc etc. Gevolg: we kregen dit jaar meer dan 1000€ terug van het EDF. Dat konden we dan mooi in de zonnecellen steken. Waarmee we verwachten ieder jaar ruim duizend euries aan eigen stroom op te wekken.

Zonnecellen

De prijzen voor een kilowattuurtje rijzen de pan uit. Ondanks dat voor meer dan 80% stroom wordt opgewekt uit kernenergie in LDF. De eerste fase van de SolarFarm is redelijk stabiel te noemen en verdere uitbreiding wordt als niet zinvol gezien. Daarmee komt automatisch fase twee in beeld: stroom. Overigens er blijft altijd wel wat te pielen aan de infrastructuur, maar dat is puur uit hobby. 

Zonnepanelen dus. De opbrengst zal 100% voor eigen gebruik zijn. Als eerste stap: begin dit jaar werden er 10 panelen van 330W elk gekocht. Dat de panelen nu nog in de garage staan komt omdat onze preferred aannemer niet kon beginnen. Meer preciezer: hij is van carriere gewisseld en heeft nu een vaste baan tot zijn grote tevredenheid. Een ZZPer heeft nu eenmaal behoorlijke sores en op een gegeven moment is het op.  De zoektocht naar een vervanger was ook niet eenvoudig. De hoop is nu gevestigd dat in december de fundering gemaakt wordt om de onderstellen vast te zetten. Aansluiten op het huisnetwerk moet door een erkende vonkentrekker, anders krijg je gedoe met de electronen leverancier en de verzekering. Een nieuwe uitdaging. Uiteraard wordt ook dit project weer gedocumenteerd via deze blog.

Stappenplan

Volgende stap naar grotere onafhankelijkheid is het opslaan van de niet gebruikt energie. Daar hebben Wim en ik al eens behoorlijk over zitten te filosoferen. Denk aan batterijen, accumulatoren, boilers, potentiële energie... Dat is een dingetje: potentiële energie. Boeiend. Denk aan het principe van een koekoeksklok. De gewichten dalen naar beneden en drijven de klok (hier: dynamo) aan. Overdag worden met de niet gebruikte stroom de gewichten weer naar boven getrokken. Ik mag een boon zijn als daar niet verder op gestudeerd wordt. Heel veel knappe koppen zoeken dagelijks naar oplossingen voor het opslaan van energie. Daar kijk ik natuurlijk de kunst van af. 

Een totaal oplossing bestaat er (nog) niet. Onuitputtelijke energiebronnen bestaan niet, maar de mens knabbelt verder aan de koek. Uiteindelijk komt er een oplossing voor onze energie honger. Nogmaals, deel van de oplossing is te kijken naar je eigen verbruik. Je footprint, die kan best wat kleiner.

Herfst

Tochie

Herfst is mijn favoriete jaargetijde. Alles krijgt de mooiste kleuren en het ruikt buiten allemaal fantastisch. Gisteren werkte het weer helemaal mee, een kadootje!

Na de tentoonstelling in St. Loup van de oprichter van Lancome bezocht te hebben weer eens in een willekeurige richting gestuurd. OK ik weet het, je zou je schuldig moeten voelen om voor de lol een paar liter brandstof op te fikken, maar hé! Het leven is kort en zolang je je "footprint" een beetje in de gaten houdt is er niet zoveel aan de hand zeiden we tegen elkaar.

Lancome

Die tentoonstelling was in een prachtig huis, bijna paleisje midden in St. Loup ingericht. Een soort van persoonsverheerlijking met onooglijk kleine tekstbordjes met te klein font voor deze ogen. De inrichting zelf van het museumhuis was in mijn optiek veel meer de moeite waard. Vind ik mooi, die oude kasten waar het vakmanschap van afstraalt.

Lancome maakt van alles om iedereen lekker te laten ruiken, parfumerie en zo. Dus wij ook even bij het stalletje om wat geurtjes te snuiven. Verbaasde gezichten bij de dames dat een man om een luchtje vroeg ! Wat zijn we hier in de provincie toch nog lekker ouderwets, hè.

We waren er snel doorheen en de zon kleurde de lucht mooi blauw, ideaal weer voor een ritje dus.

Klimaat

De temperaturen in de zon klommen naar de 20 graden, midden in oktober. Gaan we weer zo'n idioot warme winter krijgen? Dan houden we opnieuw de helft van het ingekochte hout over. Hoewel we begin oktober de haard alweer moesten aansteken. Maar er ligt dik 70 kuub hout buiten en 10 kuub reeds gezaagd in 50cm stukken in de stal. Genoeg voor 2 jaar stoken. We kunnen er tegen. Vooral omdat we ieder jaar een deel van het huis aanpakken om beter te isoleren. Twintig jaar geleden had men totaal andere ideeën over isolatie en de normen daarvoor. Dubbele ramen met een spau van 3 mm en 3 mm glas kan echt niet meer. Stukje bij beetje passen we daarom alles aan waar het opportuun is. HR++ beglazing dia aan de geldende standaarden van 2020 voldoen. Het lijkt ook alsof er steeds meer 'zon dagen' komen in dit Vogezen weer type (lees: triest en grauw). Misschien hoeven we helemaal niet naar het zuiden te verhuizen ;=) De zonnecollectoren verwarmen het huis overdag en in de avond gaat de fik in haard. Prima! Alsmaar dat vochtige grauwe weer maakt je toch alleen maar depri.

Tour de France in de keuken

Uiteraard pikken we de "tour de france de la cuisine" weer op. Het is immers winter, waarmee we alle tijd hebben om qua koken weer uit ons dak te gaan. Wat was dat: "tour de france". Uit een franse regio kiezen we eens in de week een thema of gerecht voor het weekeinde. Vind ikzelf best bijzonder aan een land als dit. Iedere streek heeft eigen specifieke en karakteristieke gerechten die zich echt onderscheiden van de overige keukens in de regio's. OK zoiets als Boeuf Bourguignon is zeer populair in toute la France, de oorsprong ligt wél in het noordoosten, Waar wij wonen. Dit koken "á la tour de france" is altijd een ontdekkingstocht met gerechten die je niet meteen zou kiezen. Onbekend is onbemind. Soms zit er iets tussen waarmee je best voor de dag kunt komen bij onze gasten. Vaak zijn aanpassingen nodig, of ik bedenk een variant. De aanpassingen liggen meestal in de sfeer van hoeveelheden zout, vet en sauzen. Soms is een recept een beetje ver gezocht. Vinden de fransen geweldig, hoe gecompliceerder hoe interessanter. Ook, een hoofdgerecht zonder saus is geen eten zegt men veel in LDF. Onze keuken is er een geworden van: minder is beter. Minder specerijen, minder zout, vet. Slow cooking is ook een ding geworden. Niet alles leent zich daarvoor natuurlijk. Brood! Zonder brood is het geen frans diner. Soms een dooddoener dat brood en ook een beetje afhankelijk van het gerecht.
Een beetje privé zonde voor wat brood betreft. Komen we voorbij de bakker in Faverney (richting Vesoul) dan is het altijd raak. Dat brood is zó lekker. Dan krijg ik meteen trek in brood. Pavlov is volle sterkte. In een restaurant in Vesoul, Chez Jane - Restaurant le Theatre, hadden ze precies dát brood. Het mandje was natuurlijk in een nies en veeg leeg, smullen! Ach, ik blijf een barbaar, dus het interesseert me niks als ze met opgetrokken wenkbrouwen nieuw brood op tafel zetten. 

Salade met brood uit Faverney

 

Smoelenboek ellende

FB

Het SmoelenBoek en aanverwanten lagen gisteravond gedeeltelijk plat en toch weer niet. Bij het zien op de kaart waar de problemen waren is het opvallend dat het toch weer in de noordelijke hemisfeer is waar het wringt. Datzelfde doen alle belanghebbenden bij deze storing: zich in de handen wringen. Ik mag een boon zijn als er niet opeens een verklaring komt zoals "foutje technicus" ( update: verrek vanmiddag hadden ze iets over een foute update van de DNS)  en over een paar jaar blijkt het gewoon een hack of zelfs de bekende "malware" of zelfs "ransomware" geweest te zijn. De koers van het aandeel zakt meteen +5% en er wordt op dit moment heftig gehandeld in put opties van 330+ ( een beetje de voor de crisis waarde). En weer: de paniek op de beurs wordt eigenlijk voornamelijk veroorzaakt door de handelaren zelf. Altijd wel amusant dat wringelen van een afstand te mogen bekijken.

 Food

Volgens cijfers die in 2021 werden opgehoest door het analyticsbedrijf voor sociale media Digimind: 27% van de Instagrammers deelt voedselinhoud, 38% bekijkt voedselinhoud en liefhebbers van voedsel bekijken vier keer meer inhoud dan de gemiddelde gebruiker. Dat laatste gaat beslist op voor mij. Hele avonden kan ik doorbrengen op dat domein. Hoe maak je Canard a l'orange, beef Wellington, hoe doe je dit of dat... Maar net zo goed wordt een goed flimpie bekeken over ongeëvenaarde vaardigheid in het veranderen van een alledaagse wortel naar een kunstwerkje. Naar snijtechnieken, specifieke kook processen of gerechten uit alle hoeken van de wereld. Dat geeft ideeën en technieken. 

gepocheerd ei maken

Voedselbos

Van de hak op de tak springend in videoland struikelde ik een paar maanden geleden over het verschijnsel van een Voedselbos. Was'z dat? Dat heet een deel of geheel van je tuin inrichten met groeispul om daar door het hele jaar door dingen uit of van te kunnen eten. Van vruchten tot wortels, bladdelen, zaden of zelfs schors. Bijna alles lijkt eetbaar. Vermoedelijk niet altijd even smakelijk, maar daar kun je in de keuken weer het een en ander aan doen. Nu de tuin een beetje zijn eindstadium bereikt, komt nu zoiets als het voedselbos erbij. Plek zat, een deel van de wei gaat de komende jaren als voedselbos ingericht worden. De schapen zullen er ook blij mee zijn, die bezatten zich ook met het rijpe fruit uit de boomgaard. Dit jaar bessen en bramen geplant, de eerste moerbeiboom staat er ook al en er zal nog wel meer lekkers bijkomen. Meteen die kruidentuin maar gaan aanleggen in het voorjaar. Er is echt niet veel nodig om je het hele jaar te kunnen amuseren met groen groei spul. De komende tijd meer info en plannen.

Te koop

   De eerste reactie die we zagen was een schrikreactie bij bekenden en het lokaal bestuur van het dorp toen we aankondigden te gaan stoppen. "Ja maar," zei de bourmaitre, "we vinden het juist heel erg prima dat er in ons dorp en chambre d'hôtes is gevestigd en het zou erg jammer zijn als dat zou verdwijnen". Waarop we zeiden dat het onze voorkeur had Le Mouton Qui Rit aan een opvolger te willen overdragen en ook naar een opvolger zochten. Ook omdat we ons bewust zijn van de streekfunctie die onze B&B heeft gekregen. Waarop de burgemeester opgelucht reageerde. "Want een jaar of vijf geleden sloot het enige restaurant in het dorp en dat voelen we nog steeds als een verlies.", zei hij. Tuurlijk is het ego strelend als je dat hoort. En het maakte je dan ook wel een beetje trots op wat hier bereikt is. Een stukje erkenning, toch? 

 

LMQR vanuit de lucht (@ ralf 2021)

   Niettemin hebben we besloten Le Mouton Qui Rit te koop te zetten. Veel lezers reageren begrijpend. Zo van: "Jullie zijn al aardig op weg naar je pensioen, toch?" Ja, we zijn al aardig met pensioen ;=).
Na 14 seizoenen denken we het wat rustiger aan te willen gaan doen. Te beginnen met wat kleiner te gaan wonen. Het is gewoon dat een huis van 400 m2 best wel te groot is voor ons tweeën. Ook al hebben we het prima naar onze zin op het niveau dat we de B&B nu bestieren. Nee, dus we gooien de B&B nog niet dicht. We zoeken, sinds de aankondiging van een paar maanden geleden naar een opvolger die Le Mouton Qui Rit als B&B wil blijven uitbaten. Zoals gezegd enerzijds vanwege de streekfunctie die Le Mouton heeft gekregen, anderzijds heeft Le Mouton best wel een reputatie en naamsbekendheid opgebouwd in de omgeving.

    Dit jaar (2021) is eigenlijk het eerste jaar waarin we niet overal meer ja op zeggen en bouwen bewust periodes van relatieve rust in. Eigenlijk wel bizar, al die jaren dat we de B&B draaien zijn we nog nooit echt op vakantie gegaan in La Douce France. Daar gaan we vanaf dit jaar wat aan doen. Dat hebben we wel verdiend. Maarja, de Covid gooide ook in 2021 roet in het eten wat dat betreft.

 

pompoenenoogst najaar 2020 @ LMQR

 

Ok over de verkoop van Le Mouton Qui Rit

Profiel

• Bouwjaar 1823, bij of aanbouw en laatste overkapping 2002-5
• Bewoonbaar oppervlakte 400m2
• 6 slaapkamers (5x5 m2) met eigen douche en toilet, maximale slaap plekken 18 waarvan 12 in het hoofdgebouw en 6 in het appartement, een slaapkamer voor privé logies (chambre d'amis) of uitwijk als alle kamers verhuurd zijn
• In totaal 3 keukens, 8 toiletten en 7 douches  
• Eetkamer 32 m2 met tafel voor 14 personen
• Zwembad (2010) 28 m2  verwarmd door zonnecollector
• Tuin +- 400m2
• Zonnecollector van 300 vacuum buizen die in de zomer het zwembad en in de koude periode deels het huis verwarmd.
  
• Er wordt gestookt op hout, een CV haard (Perge) en een open haard (KalFire), door de zonneverwarming hoeft er, bij een zonnige dag, in de herfst, vroege of late winter en lente maar af en toe gestookt te worden. Daardoor is de houtconsumptie met 50% gedaald van 70 m3 tot 20-30 m3. Er zijn voldoende vaste en mobiele elektrische radiatoren om in afzonderlijke kamers bij te verwarmen.
• Vloerverwarming in het privé appartement die zowel door de collector als de CV haard verwarmd wordt
• Eigen parkeerplaats van +/- 350 m2 inclusief overdekte BBQ plek
• Garage +50 m2
• 2 stallen tot. +100 m2
• Schapenhok en stro hok +/- 50m2
• Atelier +/- 80 m2, hottub 4 persoons, pottenbakkerij
• totale oppervlakte 1.85 ha. incl wei (schapen, boomgaard en parking)
• vraagprijs 399K

Fotootjes en uitgebreidere beschrijving: kijk hier (in het frans maar ook in andere talen beschikbaar)

Zakelijk

Het huis wordt met alles erop en eraan opgeleverd. Dus inclusief alle inventaris voor de B&B. Uit het prive gedeelte nemen we uiteraard onze persoonlijke dingen mee. Er is dus een instap klare situatie. Je hoeft bij wijze van spreken alleen nog maar je eigen tandenborstel maar mee te nemen 😜

Realistisch gesproken kun je van deze B&B niet leven. De toerist begint weliswaar langzaam deze streek te ontdekken, er wordt veel gewandeld, gefietst en rondgetrokken. Qua aantallen touristen is het gewoon niet vergelijkbaar met de zuidelijk- of aan de westkust gelegen situaties. De samenstelling van onze gasten is ook anders: doorreizigers, kopers van huizen in de directe nabijheid, mensen die een klus in de omgeving uitvoeren of gasten van lokale families. Wel met een toenemend aantal families of groepen die hier meer dan een dag verblijven. Daarom zal bij het opstarten een van de twee partners of een neven activiteit kunnen gaan ontplooien of de een andere vorm van neveninkomsten nodig hebben. Wij hebben eigenlijk nooit echt aan de weg getimmerd. Een aantal kanalen hebben we bewust links laten liggen, ook aan directe klantenwerving is bijna niets gedaan. Er zit zeker groeipotentie in. Die taak geven we graag door aan onze opvolgers. Die we ook niet zomaar in het diepe zullen loslaten. Er is best wel een beetje voorlichting en training nodig hoe Le Mouton te managen. Domotica en de techniek (zonne verwarming) is aanwezig in het huis en wordt elk jaar een beetje uitgebreidt.

Terzijde ...

• Tijdens de verbouwingen en verbeteringen welke laatsten nog steeds doorgaan, het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan, hebben we altijd geprobeerd het karakter van het huis uit 1823 te bewaren maar het wel het comfort van de 21e eeuw te geven. Bijvoorbeeld isolatie waar nodig of zinvol. We hebben ook altijd gekeken naar de lokale stijl om dat toe te passen en te fuseren met onze (Nederlandse) smaak in en rond het huis.
• Het lachende schaap heeft uiteraard schapen in de wei. Per jaar kan dat varieren van een stuk of 6 tot 18. Meestal gaan we de winter in met maximaal 8 schapen.    
• Er is in de loop der jaren een klein netwerkje van mensen ontstaan rondom LMQR die we part-time inhuren of waarvan we diensten of producten afnemen. Daar kan onze opvolger zelf over beslissen om mee door te gaan of niet. Het maakt het een en ander wel makkelijker.
• In een oud huis als dit blijft het altijd klussen of te verbeteren. Al ware het maar het reguliere onderhoud en reparaties van dingen die kapot gaan in het woon-gedeelte. Een paar ruimtes zoals de stallen, garage en de grange hebben we bewust niet aangepakt. Volgens het originele plan zou dat pas nodig zijn boven een bepaald aantal gasten per jaar.

 

Het makkelijkste kun je kontakt met ons opnemen via email.

Weer een jaar

Moest ff reconstrueren hoe weer in te loggen voor deze blog en met welk account, maar na een paar minuten lukte het weer. Een jaar voorbij alweer ! Gewoon weer fris opnieuw beginnen zeggen mijn lief en ik af en toe tegen elkaar als iets een beetje in het slop is geraakt.

B&B

Even bijpraten. Veel gestelde vraag: hoe gaat het met de B&B? Nou, eigenlijk best wel goed. Het 14e seizoen is nu bijna voorbij en we zijn niet ontevreden. Wonderbaarlijk genoeg, ondanks de covid ellende, draaiden we eigenlijk helemáál niet slecht. Het leek dit jaar wat rustiger geworden, maar qua aantallen bleek dat schone schijn. Voornamelijk omdat er veel clusters kwamen: groepen vrienden of familie van 10+ personen. Die bleven dan een lang weekeinde. Dat we daarna twee dagen nodig hadden om alles weer op zijn plaats, netjes en schoon te krijgen is even aanpoten. De B&B is dan twee dagen "bezet" of op zijn mooi frans: "complet".

Luchtfoto LMQR (2021 Ralf)

De rest van de week bleek het daarom wat rustiger wat gasten betreft.
Wat ons ieder jaar wel weer opvalt is dat de herkomst en soort gasten weer anders is. Het ene jaar veel families, dan weer veel fietsers en zoals dit jaar veel groepen. Bekenden die ons daarover "ondervragen" brengen ook altijd het onderwerp herhaalgasten ter sprake. Normaal gesproken is dat zo'n beetje de basis van elke B&B. En ja, die hebben we. Uit onverwachte hoek, wel. Er komen namelijk steeds meer gasten als vertegenwoordigers, officials, technici etc. regelmatig terug. We noemen deze soort gasten in ons jargon de "professionals". Het deel huizenkopers loopt ook weer op nu de covid maatregelen praktisch opgeheven zijn. Bij elkaar een groep gasten die iets in de omgeving te doen hebben. Het valt niet te ontkennen dat dit ook een beetje is toe te schrijven aan het feit dat steeds meer (vnl. kleinere) hotels en B&B's in de omgeving er mee op houden of voor het seizoen dichtgaan. Hierdoor heeft Le Mouton een beetje de funktie van een typisch frans dorpshotel gekregen.

Stokje

Na al die jaren naderen we het punt dat we het stokje willen door gaan geven. Daarom hebben we vorig jaar een aantal makelaars benaderd die Le Mouton Qui Rit wel even zouden gaan slijten aan een opvolger. NOT. We weten nu dat je vreselijk precies moet zijn in wat je wel en niet wilt bij die snelle jongens. Uiteraard moet dat op papier staan, maar dan nog...  Afijn, een leermomentje. Toen er dus een koper was bleek die een groot familiehuis nodig te hebben. Prima plan maar het knaagde wel aan ons (mij voornamelijk) dat de B&B dan zou verdwijnen. Mijn schatje zag het niet zitten om tijdens de covid plaag eventjes zonder vaste woon of verblijfplaats ergens te moeten bivakkeren. De verkoop werd daarop geannuleerd. Op naar de volgende étappe maar. We gaan het zelf oppakken. Kort door de bocht: de B&B wordt instapklaar verkocht.
Neem gerust contact op bij: hoe gaat dat nu, suggesties, interesse of "ik weet iemand..."
Een paar mensen kwamen met het idee om daar een specifieke site voor op te zetten. Dat zie je steeds meer. Op de bestaande site van Le Mouton Qui Rit een pagina daarvoor inrichten? Afin de winteravonden zijn lang en donker.

Mancave

Na het afblazen van de verkoop kregen we in de gaten dat we nog wel een paar jaar in Mailleroncourt zouden blijven. Opluchting bij de bourmaître en wat dorpelingen. Die vonden het wel handig dat ze hun gasten bij ons konden onderbrengen.

mancave

Uitstel maakte ook een aantal kleine projectjes weer actueel. Dus kwam de mancave weer op de lijst te staan. Eis: een hokje dat makkelijk te verwarmen is en ruimte voor de elektronica die her en der in het huis in dozen, laden of ergens ingefrommelt was bijeen te graaien. Tevens moest er een deel voor de keramiek komen. Die mancave is voltooid en (bijna) alle electronica zit nu netjes in dozen en kastjes. Het boetseren kan op deze manier ook in de winter weer.

Inmiddels

De wintertijd is altijd een mooie periode onze kookkunsten op een hoger plan te krijgen. Koken we in het weekeinde altijd een speciaal gerecht uit een streek van LDF. Of bedenken we nieuwe recepten en experimenteren met ingredienten. Een tijdje geleden was het thema slow cooking, vorig jaar introduceerden we de italiaanse opvatting van maximaal 5 ingredienten. Dit jaar weten we het nog niet maar dat gaat wel komen. Uiteraard iets met brood, staat al heel lang op het lijstje. Pasta van de bojum af maken is ook wel een ding. En die pyramide van profiterolles. Zo zie je aan inspiratie geen gebrek. 

 

 

Leren als fitness regiem

Om geestelijk fit te blijven raden ze je aan om, vooral op latere leeftijd, elke dag iets (nieuws) te leren. 

Dat houdt je bezig op een prettige manier. Kijk, nu kun je natuurlijk gewoon vanaf de datum van je pensionering achter de geraniums duiken en als een van de Grumpy mannetjes de hele dag gaan zitten kankeren op de dingen die voorbij komen. Voor korte tijd en vooral tijdens het koffie uurtje is dat een prima tijdverdrijf. Uiteindelijk stomp je dan af en wordt je echt een Grumpy. Geen goed zo aan het begin van je retraite natuurlijk. Wij hadden het geluk om een B&B te mogen beginnen en daar ben je best wel druk mee. Lekker bezig en geen moment verveling. In de zomermaanden dan. De rest van het jaar heb je een paar maanden om te zorgen dat je goed de winter door gaat komen: hout kruien en zagen voor de kachels, zwembad en buitenleidingen winter klaar maken, reparaties buiten uitvoeren en niet de minste de tuin de winter helpen door te komen. Ook lekker bezig. Dan volgende de donkere wintermaanden. Mijn lief zegt altijd dat dat het Vogezen weer is. Dat zijn trieste donker bewolke maanden met hier en daar een glimp van de zon. Het afgelopen jaar was wel een cadeautje, veel zon in de winter. Dat bracht een uitzondering op het anders depressief makende grijze grauwe licht dat in de straten hangt. Vroeg in de middag gaat de verlichting al aan en duik je weg achter je beeldscherm. Het alternatief, als de kachel brand en het hout is binnen, is filmpje kijken of iets gaan leren. Een mix van beiden bevalt prima. Door YouTube wordt dat tegenwoordig erg makkelijk gemaakt, een onderwerp te kiezen, het juiste kanaal erbij vinden en gaan! Dagen kun je daar mee bezig zijn. Het net is een soort universele bibliotheek waar bijna alles te vinden is. Eenmaal je nieuwsgierigheid geprikkeld, dan graaf je verder op het net. Zo af en toe kom je onderwerpen tegen die je geest als een soort steekvlam fel verlichten en dan ben ik reddeloos verloren de dagen daarna. Zelden is er iets waarna je de zoveelste herhaling van zetten mekkert van: "boeien!". Ook, urenlang kun je naar stomme dingen als kattenflimpies kijken totdat je ogen dichtvallen. Of naar colleges over het ontstaan van het heelal kijken. Iets wat me sinds de 70er jaren al interesseert: quantum mechanica. Ja ik weet er de ballen van en, nee vraag me er niet naar. Maar die oerknal en quantum mechanica schijnen iets met elkaar te maken te hebben. Die oer materie zou zomaar een soort condensaat van een soort quantum-achtige tijd ruimte verschuiving kunnen zijn. Zoiets als op het snijvlak van twee of meerdere heelallen die elkaar kruisen. Nou ja, zoiets wellicht. Het blijft 1000% fascineren dat onbekende land waar nog nooit iemand heeft gereisd. Ook al snap je er soms geen jota ervan. Sinds het begin van de SolarFarm zit ik ook wel eens in mijn hoofd python programmaatjes te bedenken, ook geweldig om in slaap te vallen. Het gaat er dus om dat je geest actief blijft en dat doe je door hem aan het werk te zetten. Dat kan door iets te leren elke dag, dingen te maken, lezen, dingen uit te vlooien... iets doen en actief blijven. Het geheim van een gezond brein. Niets lijkt me verschrikkelijker dan met doffe ogen naar je kopje koffie te staren en je niet eens te afvragen wat je die dag gaat doen. Klik TeeVee aan, slapie in je stoel en dan de hulp die je de volgende ochtend aanmaant om toch vooral in je kot te gaan liggen om te slapen. Brrr.

Ontzooien

Ontzooien

Zo’n B&B als de onze is heel erg leuk om te doen als je jong en willig bent. Al weer dertien seizoenen terug leek het op vakantie bij jezelf! OK, in de zomermaanden is het hard werken. De rest van het jaar betekende een beetje free-wheelen en op je gemak klussen. Echte vakanties zaten er tot nu toe niet in. Gewoon omdat de B&B steeds beter begon te lopen. Dan kun je niet tegen je gasten zeggen, sorry maar ik ben op vakantie. Op een moment bedachten we dat het leven wel wat rustiger aan kon gaan en zagen we in dat dit huis voor ons alleen veel te groot was. Dan ga je eens om je heen kijken wat je mee zou willen nemen naar je nieuwe stek. Persoonlijke dingen uiteraard, maar niet het inventaris van drie keukens, 7 slaapkamers en kasten vol linnengoed. Dan valt het muntje: het lijkt wel alsof we een bergings probleem hebben. Niet echt natuurlijk met een grange en de twee andere stallen die er zijn . Toch kwamen we om in de bullen, vonden we. Wat ons aan het denken zette. En dat we wilden downsizen en consuminderen, het moment dat we gaan verhuizen onvermijdelijk is.

We bedachten: we moeten ons gaan ontdoen van alle overbodige dingen die het en der in de rekken lagen en in kasten opgestapelt liggen. Dozen die, nog steeds gesloten, iedere keer weer mee gaan en ga zo maar door. Met andere woorden we moesten “declutteren” ontzooien dus.

Daar kwam bij. Ieder jaar vindt er in le Mouton Qui Rit wel een verhuizing plaats van materialen, spullen of gereedschappen. Dan ontstaat er in mijn brein weer een nieuw idee over hoe het een of ander op een betere plek is te leggen of hangen, of beter toegankelijk enzovoorts. Dan ging ik met onze klusjesman weer slepen totdat het allemaal weer in de rekken paste. Zelfs de rekken werden dan verplaatst. Die rekken raken uiteindelijk overvol, met restanten van spullen die je in grotere hoeveelheden koopt, altijd handig iets bij de hand te hebben. Verzin het en we hadden het wel in een rek liggen. Want, hoe ongelooflijk ook, wat er gesloopt kan worden wordt gesloopt in Le Mouton Qui Rit, tot aan WC potten toe. Dat merk je pas als de gasten weg zijn, hoe vaak je ook vraagt: “als er wat kapot is zeg het, dan kan ik dat meteen repareren”. Onze tot nu toe vaste aannemer kwam ook graag neuzen in de rekken. Tot voor een paar jaar bij de zoveelste landverhuizing de zoveelste doos voor de zoveelste keer in je handen komt en je je begint af te vragen wat voor zin het heeft om alles maar te bewaren! Weg ermee met al die losse dingen. Hup naar de déchet, sommige materialen zouden dan gerecycled worden en ander spul komt terecht in een diep gat ergens in de Haute Saone. 

Nadat Fannie een boekje over “decluttering” of zoals ik het noem “ontzooien” had gelezen gingen de sluizen echt open. Zo begin je heel kritisch te kijken naar wat je in je boekenkast hebt staan, kleren die je niet meer passen, prulletjes waar je nooit meer naar omkijkt, verzamelingen waar je al in geen jaren meer iets mee doet en als kers op de taart dozen die al meer dan 10 jaar dicht zaten. Allemaal kandidaten voor het “ontzooien”. Af en toe heb je iets in je handen waarbij je denkt oh ja toen en toen, van die herinneringen dus. In het boekje staat dan dat je dat object voorlopig weer opzij legt, tot een volgende ronde of een daarna. Wagens vol zijn er afgevoerd, dingen weggegeven of een tweede leven gekregen. Ik moet zeggen het helpt echt! Na een aantal van die oefeningen kwamen er hele gaten te vallen. De kado doos is weer prima gevuld en die bossen kabels en onderdelen zijn flink uitgedund. We krijgen weer plek op onze bureaus en kasten puilen niet meer uit met ongebruikte kleding en bullen die daar al jaren liggen niets te doen.

Daarna keken we eens naar de boekenkast. Planken vol met boeken die we never nooit meer gingen lezen of gebruiken. Alles wat je weten wilt is tegenwoordig op het internet te vinden. Behalve dan wie JFK om zeep heeft geholpen. OK, een wand met boeken vinden we nog steeds een plezier om naar te kijken en af en toe pakken we er een boek uit. Soms herlezen we er een of bladeren een kook- of kijkbook door, is altijd een plezier voor het oog. Ja, heel erg old school! De verzameling kijk- en kookboeken heeft een prettige omvang gekregen, ook waar, die laten we voorlopig even met rust of geven boeken weg. Maar! Dan zie je rijen studieboeken of referentie materiaal, info die je veel eerder op het net vindt dan in je boekenkast. Dus weg ermee. Meters boeken, die ook nog eens dubbel geparkeerd stonden zijn zo naar de oudpapierbak gegaan. Want wie heeft er nu belangstelling voor een boek over database programmeren uit de jaren ‘90? Peperduur waren die boeken wel toen, nu vindt je ze bij de Slechte voor een duppie en dan is het meer materiaal voor historici dan serieuze studenten. 

De derde aanval ging los op de afdeling prullaria, man! Zakken vol rommel! Sta je toch van te kijken hoeveel pruttel je in je leven verzamelt. Bij iedere verhuizing sleep je dat weer mee en de volgende, de volgende. Dozen blijven ongeopend, keer op keer. Nu ben ik zover dat ik deze dozen ongeopend weggooi. Zoals gezegd klerenkasten zijn prima kandidaten om te ontzooien. Sta je van te kijken wat je allemaal niet meer past, eigenlijk versleten is, of gewoon te oud. T-shirts worden werkshirts, maat overhemden zijn na 12 LMQR ook niet meer nodig. Schoenen die in nog geen 12 jaar meer zijn gedragen. Die slag moet nog gedaan worden, Fannie is al bezig geweest. Tot voor een paar maanden werden alle stekertjes, computeronderdelen, schroefjes voor computers En ziet! Er ontstaat ineens ruimte in je huis. We hebben nog wel wat tijd voordat er een nieuwe gérant opduikt die de B&B over wil nemen, maar het is prettig dat een belangrijk deel van de zooi het huis al uit is. Hoeft dat in ieder geval niet meer opgepakt en verhuist te worden. Sinds begin dit jaar hebben we een vaste dag in de maand gekozen om te ontzooien. Het is bijna routine geworden als je ergens langs loopt om een beslissing te nemen over ontzooien. Je pakt het op en gooit het op de hoop bij een van de buitendeuren. Of je stopt het in een verzamelkrat die later dan weer geleegd op een van de twee verzamelplekken in het huis. Eens in de maand op de ontzooidag laden we de bestelwagen om die te legen op de déchetterie ( miljeustraat ). Zoals dat in het boekje beschreven wordt, langzaam beweegt zo je overtollige zooi richting de uitgang. Wij hebben dan de luxe dat we daar een speciale plek voor kunnen gebruiken, in kleinere huishoudens zal zoiets op kleinere schaal moeten gaan. We zijn er van overtuigd geraakt dat het wonen in een leger huis stukken prettiger aanvoelt. Maar dat is natuurlijk redelijk persoonlijk. Sommigen vinden het in een holltje wonen met een soort looppad naar de uitgang prettiger dan grote leefruimtes. Ieder vindt diens lol in het leven immers op een andere wijze? Wij willen gewoon een leger huis. Het ontzooien zal daarom nog wel even doorgaan.