WhatsUp?

Nee niet vergeten, en nee ook niet opgehouden met bloggen. En ja, ik heb weer eens zitten k*tten. Totdat ik er achter kwam dat ik op het verkeerde account zat te bloggen. Ik houd namelijk een schaduw bij van mijn blogs. Daarna was er iets met de firewall om bepaalde dingen tegen te houden en vervolgens werd het ineens erg druk hier in Le Mouton Qui Rit.


Niettemin, "on y va". De stukjes op de andere blog site houden jullie nog te goed, Zal ook eens kijken of er dingen van Facebook over te zetten zijn zodat het hiaat niet al te groot wordt. Gewoon nog ff uitvlooien hoe die het beste over te zetten zijn.

WatsUp?

Om wat meer beweging te krijgen in de winter hebben we in de herfst van vorig jaar twee elektrieke fietsen gekocht. Dan kun je de heuveltjes hier een beetje beter de baas dachten we. Dat liep geweldig en je ziet stukken meer van je omgeving dan alleen een paar verkeersborden en het landschap dat aan je voorbij zoeft. We hebben namelijk altijd een beetje haast als we met de auto iets moeten doen. Boodschappen, dingen wegbrengen, halen dumpen. Er is altijd wel een reden waarom we snel weer terug moeten. Maar nu roken we ook de herfstgeuren, ervoeren we dat de wind op de heuvels best wel koud kan zijn en dat we niet moeten gaan fietsen als het dreigt te gaan miezeren. Kortom fietsen bleek voor ons allebei een goede therapie te zijn. Minimaal 2 maal per week beloofden we ons zelf een tochtje in de omgeving. Dat ging aardig. De maximale snelheid op het boord computertje geeft 53Km per uur aan. De heuvel af bij Vauvillers om het stoplicht dat de wereldstad Mailleroncourt-Saint-Pancras tijdens de zomer heeft geïnstalleerd te triggeren om op rood te gaan. Want daarvoor dient het ding. Om auto's die te snel gaan tot stoppen te brengen. Bij 50km/h blijft het groen. Eigenlijk wel over nagedacht dus. Toch werd de burgermeester er wel een beetje om uitgelachen, een stop licht! Hier! Ok bij een wereldstad hoort dan nog een rotonde, verkeersdrempels, een zebrapad of drie, een parkeermeter, verboden in te rijden zones, parkeerhavens, een voetgangersgebied... Je zag die gosert nadenken!


Dan ging het mis. Fanie slipte over losliggend grind en viel met de fiets. Gat in haar hoofd en een gebroken sleutelbeen. Afijn om een kort verhaal lang te maken, hup het ziekenhuis in. Na een nacht mocht ze weer naar huis. Veel pijn, nog maar eens wat foto's. Pijn bleef. Een contra expertise. Niks aan doen tot na een aantal maanden en dan kijken of het geopereerd moet worden. Ze heeft nu dus een merkwaardige bult op haar schouder zitten. Over een paar weken gaan we weer voorzichtig aan fietsen langs het Canal de l'Est - lekker vlak fietspad - om Fannie's fiets vertrouwen weer op te poetsen. Alleen fietsen is niet zo leuk dus die twee keer per week haalde ik bij lange na niet. Dan kwam er een winter aan met veel nattigheid en vorst. Lekker bij de kachel zitten, wat kleine klusjes doen en voornamelijk met hout slepen.

Nu hinkte ik al een aantal jaren met een zere knie en die gescheurde heup in 2010 zorgde voor een toenemend ongemak. Na jaren daarmee omgepakt te hebben overtuigde Fannie me eindelijk om daar eens met de dokter over te gaan praten. Afijn een aantal weken geleden werd duidelijk wat er aan de hand was. De foto's lieten zien dat de meniscus van mijn linker knie totaal verdwenen is - vandaar mijn gestrompel - en mijn andere knie en heup tonen alle verschijnselen van arthrose. Kortom het lijf is officiëel versleten verklaard.

Weer een paar weken later  een bezoek aan de chirurg. Die had maar een seconde nodig om me te vertellen dat opereren echt heel erg met spoed nodig was. Daarmee zouden we wel twee lammen in de familie hebben dus enige aarzeling was daar. Na even overlegd te hebben besloten we dat dat dan maar moest gebeuren, ook al omdat ik redelijk snel weer op de been zou zijn. De chirurg pakte zijn agenda, volgende maand schikt dat? Huh? Geen wachtlijst van 6 maanden? Ut Giet An! Het gaat dus gebeuren, eerst de heup, een inplantaat en als dat na een paar maanden goed is gerevalideerd dan de knie. Eerst de heup zei ie, want die krijgt het het zwaarst te verduren na een knie operatie en is het snelst weer operationeel. Ja maar, mijn knie doet 't zeer krimineerde ik nog. Daar kwamen we eigenlijk voor. Dat door die heup problemen het plezier in het motor rijden een beetje vergaan was en het pottenbakken ook niet meer echt lukte, want na een kwartier op iets hards zitten doet de heup op slot slaan en is de lol er van wel af. Goed dus, eerst die heup. Over twee weken krijg ik de eerste inplant. Het is ook mijn eeerste ziekenhuis verblijf in mijn leven. Na een dag hijsen ze je al uit je bed en ga je al de eerste stappen zetten. Na een paar dagen mag je weer naar huis. Als ze maar wifi hebben of zo anders krijg ik ontwennings verschijnselen.

Fannie moet dan B&B eventjes alleen runnen, dat gaat wel lukken. Voor die dagen hebben we wel de boekingen geblokkeerd (zie kalender). Behalve voor vaste klanten dan, maar die bellen altijd van te voren op.

Het zijn dus een paar roerige maanden geweest.

2017

Allereerst en van het meeste iedereen een geweldig nieuwjaar.

Dat de tekenen niet zo gunstig staan: zwakzinnigen die met een bom, pistool, truck of bijl zoveel mensen over de kling jagen als mogelijk is. Helemaal geen goed ding. Eigenlijk wilde ik nog een dreinend stukje over het Haagse gedoe gaan schrijven, maar nee. Iedereen moet dat maar voor zich zelf uitmaken, eens oneens, pollutiek korrekt of niet, haat & liefde, discriminatie, bommen en granaten... Want jonge jonge het wordt steeds erger en komt steeds dichterbij. En, wat te denken van een omgeving die steeds meer begint te stinken. Of, we eten dingen die naar steeds minder begint te smaken, het lekkere erin wordt immers weg 'gesaniteerd'. We leiden een leven dat steeds minder lollig en bourgondischer wordt, in zijn algemeen, als je er over begint te pijnzen. Zoals ik vanochtend heel vroeg deed. Om terstond vreselijk depri te worden.
Gelukkig, rond koffietijd riep onze gast, als altijd vrolijk en optimistisch tegen me: "Nee, nee, kijk eens hoe mooi wit het hier is; een plááááátje! Luister eens hoe rustig het hier is en je kunt kilometers lopen zonder iemand tegen te komen. Geen jankende vliegtuigen of voortdurend camera toezicht, of mensen die in de winkel alsmaar tegen je opdringen, geen stinkende metro's, ka-ba-len-de fabrieken, bedrijven of het alom aanwezige verkeer...  Gewèlllllllldig toch hoe jullie hier wonen! Precies wat ik nodig had om uit mijn donkere wolk te komen van mijn zéér pessimistische kijk op de wereld imparfait. Dus nee, ik bespaar het jullie.

En toch ondanks dat, een heel prettig en smaakvol nieuwjaar, aan en vóór iedereen toegewenst!

WVTTK 21

Brood
La Douce France is echt een van de weinig landen waar brood een grote rol speelt bij de maaltijd. Je eet praktisch overal een stukje brood bij. Een beetje bakker heeft in deze streek minimaal 10 verschillende soorten brood in het rek liggen. Voor stedelijke bakkers lijkt dat een erg schraal aanbod, een dorpsbakker heeft nu eenmaal geen duizenden klanten, meer in de honderden. Zelfs bij het beperkte aanbod is niet alles even lekker, sommige soorten noem ik zelfs een beetje zompig. Het ouderwetse tarvo dat we kennen in NL hebben ze hier ook. Soms met een smaakje, vaker is het gewoon een ordinaire kleffe hap.

Croissants
Die zijn een beetje mijn ding. Wat cijfertjes. Het gewicht van een croissant ligt rond de 60 gram. Er gaan tussen de 30 en 33 croissants uit een kilo bladerdeeg. Een croissant met pure boter nadert al snel de 400 calorietjes. De kleinere vorm, zoals die bij de bakker in Vauvillers wegen rond de 45 gram en hebben ongeveer 200 calorieën. De variant met chocola erin noemen ze pain chocolat die stapelt uiteraard wat meer calorietjes op in de band om het middel.

lichtbruin buiten, crêmig binnen en luchtig

De afgelopen jaren heb ik zo mijn mening gevormd over wat een goede croissant is. Ook de kwaliteit van een bakker meet ik een af naar de kwaliteit van diens croissants.
Gier is mijn checklist:

• Croissants horen luchtig doch niet té te zijn, 
• Met een krul van 2/3 van mijn hand, rond de 13cm
• Moeten een goede vorm hebben. Dat wil zeggen de kruleinden horen niet aan elkaar te raken, niet een flapje hier of daar dat losgelaten heeft of onregelmatig gerold of lagen hebben,
• Een goede croissant is uiteraard lichtbruin en crème kleurig van binnen,
• Hij mag niet vettig aan voelen,
• Als je er in hapt blijft er geen vettige laag in je mond achter, (geen echte boter dus)
• Er mag geen vettige film in je mond achterblijven.

De slechte soorten zijn niet al te luchtig, smaken alsof je een stuk rauwe deeg in je mond steekt, en kruimelen veel. Heel veel bakkers gebruiken een ander vet i.p.v. roomboter. Soms lijkt het wel een mengsel van reuzel en palm of zonnebloemolie. Echt smerig in je mond. Máár als er pure beure staat dan moet er ook pure boter in zitten. Helaas, ook daar zitten kwaliteiten en verhoudingen (andere stofjes) in. Dus een garantie is het niet. De bakker in Vauvillers heeft een wisselende kwaliteit, 9 van de 10 keer zijn de gewoon in orde, van de kleine soort, maar goed. Af en toe lijkt het alsof de bakker het vet bij de termijn markt koopt waardoor het soms een teleurstelling is. Je vraagt je dan af welk vetmengsel er nu weer is gebruikt. Hij adverteert niet altijd met pur beure dus dan weet je het wel.

Niettemin bij de bakker in Vauvillers halen we gewoon ons brood, geen bakker dus die de sterren van de hemel bakt. Gewoon een doorsnee bakkertje met een paar producten die er echt uitspringen. Zoals daar zijn mijn favorieten: het pain fariné en het bekende pain de kilo.

eettafel is 125cm in doorsnede

Dit keer hebben we zo' reuzenbrood gescoord in een lunchroom vlak bij het ziekenhuis in Vesoul. Daar heet het geen Pain de Kilo maar Pain de Ménage. zeg maar brood in "familie verpakking" Het lijkt iets langer dan het Pain de Kilo maar verder precies hetzelfde. Zoals altijd smaakt bij bijna iedere bakker het brood weer net anders dan bij een willekeurige andere bakker. De korst was wat je noemt bien cuit of te wel goed doorbakken. Da's altijd jammer want dat geeft een beetje een bittere nasmaak. Dus als je in de toekomst een pain de kilo koopt goed letten op de kleur. Hier en daar een zwart randje is niet erg, dat is juist wat het hebben moet, maar verder moet het echt lichtbruin zijn en niet te hard aanvoelen. Zelf heeft een beetje knapperig brood mijn voorkeur, maar een al te stevige korst hoeft ook weer niet. Daar wordt je verhemelte ruw van. Alhoewel een beetje harde korst met een beetje roomboter erop en een lik jam dippen in je morgen koffie ook niet weg is.

Pain d'épices (kruiden brood) is een specialiteit wat je voornamelijk vanaf sinterklaas kan kopen in deze buurt. Je eet het met honing, boter, of zelfs Fois Gras zei de bakkersvrouw. Het smaakt bijna hetzelfde zoals wij de honingkoek, c.q. ontbijtkoek, kennen. Is veel droger van structuur en uiteraard veel duurder dan een pak ontbijtkoek. Want: speciaal. Geen echt succes maar je moet alles een keer gegeten hebben.
Genoeg met brood nu. Wordt wel weer vervolgd.

Robot taal
Ook al iets van mijn interesses. Over robots lees ik al van alles en wat sinds de jaren 70 van de vorige eeuw en heb ondertussen een leuk dossier aangelegd. Speciale belangstelling geldt niet zozeer de mechanische kontrapties maar de ontwikkeling van taal, de robot taal. De laatste jaren neemt de ontwikkeling echt grote stappen. Een jaar geleden werd er op de webz een stukje over geschreven. Over de specifieke eigenschappen die een taal voor robots zou kunnen krijgen. Bijvoorbeeld dat normale taalkundige regels op de schop zouden moeten om deze een stuk efficiënter te maken. Ontdoe een taal van alle franjes, trek je niets meer aan op welke plek het onderwerp of lijdendvoorwerp zou moeten staan, onregelmatige werkwoorden exit en vergeet spelling. Zo zou de robot snel een taal kunnen maken. Kies je ook nog de kortste uitdrukking voor een bepaald begrip of sleutelzinnen uit alle beschikbare talen dan dik je zo'n  taal toch zeker met 30-40% in. Zonder dat deze echt in uitdrukkingskracht inboet. Nu hoeft een robot taal in beginsel geen literaire eigenschappen te hebben en lijkt het eerder een commando taal te moeten zijn. Waardoor het nog een stuk efficiënter kan, zeg maar de franje is er afgeschaafd. Of die specifieke taal  voor ons mensen nog te verstaan is betwijfel ik: zie het maar als short-speak (machines en robots) en long-speak (mensen). Vergelijk voor de grap de taal eens die door de jonge mensen op de straat gesproken wordt met het algemeen beschaafd NL.UK.FR.DE De een verstaat de ander nauwelijks meer.

Een paar dagen terug las ik ergens de volgende stap, of stappen. Zoals in de voorgaande stap de taal werd aangepast voor gebruik door robots wordt er nu gedacht om ook dat pad te verlaten en de taal de taal te laten. Waarom niet een soort rudimentaire basis van taal eigenschappen voorbakken en de robots met hun intelligentie zelf hun gang laten gaan en hen dat zelf uit laten werken. De huidige stand van zaken in de AI en Machine Learning (ML) moet dat mogelijk kunnen maken. Je kunt zo letterlijk twee talking heads tegenover elkaar zetten en al babbelend ontstaat er een nieuwe vorm van communicatie, ongehinderd door menselijke beperkingen.
Taal zal dan niet noodzakelijkerwijze meer bestaan uit geluid en de regels zullen redelijk flexibel groeien of blijken te zijn. Fluit en ruis en klippende geluidjes, delen van geluidgolven en ook andere spectra als licht, lange en korte golf signalen. Zelfs het volume of speciaal timbre en flecties zouden dimensies aan het communicatie spectraal kunnen toevoegen. Zo kunnen in de nabije toekomst machines hun eigen taal ontwikkelen die vele malen ingewikkelder en toch efficiënter ingericht zijn dan de menselijke taal zelf. Of ook weer niet. De tijd zal het leren.

Ongelukje

Nu de dingen weer naar redelijk normaal zijn terug gekeerd kan ik er wat over schrijven. Mijn schatje is namelijk 10 dagen geleden van de fiets gevallen. Gat in hoofd, gebroken sleutelbeen, vette schaafwonden aan van alles.

Een paar maanden geleden hebben we twee elektrieke fietsen aangeschaft met als belofte aan ons zelf bij een beetje normaal weer de omgeving onveilig te maken. Is goed voor mijn schatje tegen de ergste effecten van Parkinson. Wordt ze soepeler van en wat zelfverzekerder in de bewegingen.  Dat ging dus hartstikke goed, geleidelijk aan kreeg ze meer vertrouwen in het fietsen en schakelen en gas geven. Want ondanks dat die dingen boven de 20km/uur geen ondersteuning meer geven ging ze soms best wel hard. Trots op haarzelf riep ze dan: "bijna veertig km de weg af!" Dat is dan genieten met zijn beiden door het landschap te crossen, het is hier echt mooi om te fietsen. Mijn record ligt op 53 km/u de heuvel bij Vauvillers af. Het 'educatieve' stoplicht schoot op rood ;=) Dat met een motortje ondersteund gefiets is echt de manier voor ons om van voor de open haard weg te komen en iets van de omgeving te gaan zien. Lekker warm sta je dan weer voor de deur, een beetje duizelig van de frisse lucht, maar ongelooflijk opgefrist. Raad ik echt iedereen aan.

Die vreugde ging over in grote schrik toen Fannie een verkeerde wending nam en met haar hoofd op de grond knalde. Een luide gil ging over in gekreun en toen stilte. Dan staat je hart ff stil, paniek! Je ziet je lief als een hoopje ellende op de straat liggen. Het bloed kwam onder haar hoofd vandaan, SJHIIITTT! Jas eronder en naar het eerste de beste woonhuis lopen om hulp te krijgen. Zoals dat in een klein dorp gaat staat binnen no time iemand bij je met een telefoon in zijn hand. De pompiers werden gebeld, die na 20 minuten kwamen aanrijden. Mijn schatje lag groggy op de koude straat onder een door iemand aangegeven slaapzak. Gelukkig kreeg ze niets van dit alles mee en bleef bij bewustzijn, nou ja ik blaatte tegen haar aan en eiste een antwoord, al was het maar wat gemompel. De vragen van de pompiers beantwoordde ze zelfs nog in het Frans! Later vertelde ze zich van het ongeluk praktisch niets meer te herinneren, shock hè. Afijn de pompiers maakte de wond zo goed mogelijk schoon en onderzochten of er niets gebroken was. Alles werkte als een soort draaiboek, volgens de procedures: dingen bewegen, testen of alles nog gevoel had, bloeddruk, hartslag... Nadat zeker was dat er niets was gebroken werd mijn lief ingeladen en naar Luxeuil-les-Bains gebracht. Daar werd de wond dicht genaaid, foto's genomen en toen ging het ter observatie naar het grote streek ziekenhuis in Vesoull; een nacht ter observatie heette het. Dat was zes uur later. Verbijsterend genoeg werd nergens een probleem van gemaakt, geen vragen die je niet kon beantwoorden, de mensen deden gewoon hun ding. Ook al was er eigenlijk geen bed op de afdeling waar ze moest komen te liggen. Opeens hadden we een keuze uit een privé kamer of een meer persoons, werd er van alles geregeld en kon ik met een gerust hart huiswaarts gaan.

McDo

Eerst nog even iets eten, want sinds die ochtend niks gehad. Vlak bij het ziekenhuis was er een MacDo. Nou dat werd een aparte ervaring. Voor het eerst in mijn leven een smerige MacDo aangetroffen. Een tafel zonder etensresten was moeilijk te vinden. En die vloer! Wat een puinzooi, het vuil erop was echt niet van een uurtje. Zat ik eenmaal van mijn bigmac te eten liep er tot mijn stomme verbazing toch een schoonmakende figuur rond. Veel aandacht voor het poetsen had de jongeman niet echt. Wel voor de meiden achter de balie. Waarop als van zelf gedachten naar boven borrelden: moet ik daar nu wat van zeggen van die smerige vloer en vuile tafels? Of gewoon mijn hap achter mijn huigje schuiven en hem pleiten om hier never nooit meer terug te komen. Moet je zoiets rapporteren? Ha ha, ikke en iets rapporteren aan de baas ;=) Nah besloot ik, ze zochten het zelf maar uit.

Thuisgekomen nog even de namen van haar medicijnen doorgebeld en dan is er ineens een grote leegte in het grote inmiddels afgekoelde huis. Oké, naast je in bed is er niemand die nacht. Toch apart zoiets.

Vesoul

Na een niet al te beste nacht belde eerst mijn schatje met het blijde bericht dat ze vandaag het ziekenhuis mocht verlaten. Een halfuurtje daarna belde de verpleging op dat dat definitief was. Een paar minuten later had men ontdekt dat er geen kleren waren en of ik die asjeblieft mee wilde nemen. En vooral geen haast maken hoor, en of ik na de middag wilde komen. Daarvan niets begrijpend dus toch maar vlug naar mijn schatje geknard. Die zat nog vrolijk te doen met iets als het nagerecht en toen daagde het me. Verrek de mensen wilde haar eerst rustig laten eten voordat er actie ontstond. Erg zorgzaam. Dat bleek ook wel uit het opgewekte gebrabbel van mijn schatje. Natuurlijk nog behoorlijk in shock maar wél met babbels over de goede verpleging en de zorgen. Waarvoor we bij het afscheid uitbundig bedankten.

Wijkverpleging

Die maandag eerst maar de wijkverpleging gebeld en afspraken gemaakt. Medicijnen en verbandmiddelen geregeld en de haard op hoog vuur. Uiteraard is het niet eenvoudig om lief in de stoel te houden en een rustpositie aan te laten nemen. Gelukkig zorgden de pillen voor wat extra rust. Florence de wijkverpleegster uit ons dorp is een fantastisch wijf. Zeer professioneel maar geen tijd voor de koffie. Die loopt haarzelf echt voorbij. Door de bezuinigingen is haar areaal een stuk groter geworden en deze tijd van het jaar zijn er veel huiselijke ongelukken omdat iedereen nog ff dat laatste karweitje voor de kerst af wil hebben. Dus, veryelde ze, hamers op duimen, van trappetjes afstruikelend, messen, boren, beitels door het vlees en ga zo maar door. Want ondanks dat er maar een enkele kerstdag wordt gevierd in LDF die is wel erg belangrijk. Niet alleen qua eten maar alles moet ook netjes aan kant zijn.

Nu, weer een week later gaat het een stuk beter met m'n schatje. Nog steeds een beetje duizelig van de hersenschudding, een gebroken sleutelbeen gaat niet in een dag over: pijn. Ze heeft talloze blauweplekken en bloeduitstortingen. De hoofdwond geneest in ieder geval redelijk snel waarvan de zwelling al bijna weg is.

Fietsen

Het is de laatste twee dagen erg mooi weer geworden, we kijken elkaar een beetje weemoedig aan. Mooi weer om te fietsen. We spreken af, als het weer gaat eerst maar weer een paar korte ritjes op een vlakke weg. Langs het Canal de l'Est bijvoorbeeld. Bovendien eerst maar eens een goede fietshelm kopen, hebben we al op het oog en dan moet er nog iets komen als een jas met voldoende beschermkappen erin of zo. Het gaat wel weer goed komen. Ach, het glas is toch maar liever halfvol.

Onwetendheid

Las ik een titeltje. Ag interessant, ff klikken. Blijkt dat bijna niemand dat doet, verder klikken, maar de zaak zonder te lezen verder deeld via public media. Ja, stukje over de psychlogie van het klakkelos delen van artikelen op de Webz. Onwetendheid? Of gewoon naïef. Komt dat omdat we niet meer dan een paar seconden onze ogen willen laten rusten op een scherm, de boodschap moet immers landen binnen 10 seconden anders flippen we door.

De Huffingtonpost, normaliter een redelijk geïnformeerd blog, heeft een artikel hoe duizenden er weer eens intuinden met een titel die dat precies aangaf. Nu ben ik niet erg nieuwgierig maar will gewoon alles weten. Ikke wel dus ff klikkertderklik doen en verder lezen.

Komt een verhaal waarin dat gedrag wordt besproken: verkeerd geinformeerd, gewenst gedrag en de voorspelbare reactie. Interessant leesvoer, Bieden ze ook nog een remedie aan, cool. Dus bij deze geef ik hem door.

How do we combat this problem? Easy, we have to do some work. While I could give a long dissertation on what exactly that means, no one has the patience to read it all, so here are five quick steps that’ll fit in a meme…
1. Read first. Then share. I myself am guilty of basing comments or even clicking share based on the headline. This is the worst thing any of us could do. Stop being lazy.
2. Check the source (and their sources). In the age of new media true and valid information comes from non-traditional sources but so does a lot of garbage. Any article that posts facts, figures or quotes should provide a source for that information. If there is no backup for their claims, move on.
3. Watch out for recycled stories. One thing that seems to be feeding into the misinformation problem is when old stories are being presented as happening now. Check the date on the story before you read on. You’ll be shocked to see how many are from another time and aren’t applicable to the current event you thought they were talking about.
4. If you care about facts, ignore the blatantly slanted. Having a slant or taking a position on a story is not wrong in itself. What is wrong is when these ideas are taken as unbiased fact. You can avoid all of this by simply avoiding those sites to start with. Any website with the words: Conservative, Liberal, Democrat, Republican, etc. in the title are just advertising how slanted they are. That’s ok if you choose to live in your side’s bubble but please don’t have any delusions that these stories reflect the whole picture.
5. Google it. God (and Sergey) gave us Google for a reason. If you see a story that’s unbelievable or has no sources or even if it does, verify. See if the same facts are reported across multiple outlets. See if anyone disputes these facts. Read these pieces and then make up your mind.

Op zich is deze remedie ook weer een luie man's oplossing en blijft weer redelijk aan de opervlakte hangen, maar geeft wel de goede richting aan. Precies zoals iedereen opgeleid wordt om bronnen te controleren, om te gaan met de gewonnen info en het wegen van de waarde ervan. Voordat je je opinie ventileerd of deeld op de media, wordt je dus geacht de herkomst van het verhaal te checken. Wie doet dat nou in deze tijd. Als de titel niet in twee secs wordt begrepen of aanspreekt gaat men verder. Daarna heeft de gemiddelde lezer toch nog wel 10 sec over om de eerste paragraaf te lezen en dan is het aandachtsmoment al weer over. Niet verbazend dat juist op de social media en nieuws sites uisluitend stukjes verchijnen die binnen die tijd  geconsumeerd kunen worden. Plaatje erbij, linkje erop (soms) en, volgende item. Ook voor het nieuws zijn we 'snackers' geworden. Niets mis mee zolang het om de dagelijkse prietpraat gaat. Anders is het als er dingen gesuggereerd worden die gewoon misleidend zijn of zich baseren op horen zeggen of het betere knip en plak werk niet ontstijgen. Maar dat is de manier waarop we tegenwoordig het nieuws tot ons nemen. De media hebben zich daarop aangepast. De neven effecten van misinformatie en domhouden moeten we dan maar op de koop toenemen.
In musea is het niet anders, voor een schilderij schijnen we niet meer dan 4 seconden een blik te hebben. Kaartjes erbij lezen we niet meer dan de beruchte 10 en een gemiddelde zaal zijn we al meestal in 3 minuten uit. Waarschijnlijk is al die moeite die de curatoren doen om een zaal in te richten voor niets geweest. Of zou het precies andersom zijn: juist omdat de zaal zo goed is ingericht kunnen we er in drie minuten 'vanaf' zijn. Of is dit zo'n kip en ei verhaal, zal dit wel weer zijn.

Asjemenou!

Wat zullen we nu krijgen! Mijn beeld van de geestelijke toestand van de mens wordt met het jaar triester. Nou ja, da's misschien een beetje te gechargeerd. Echter, wat te denken van dit:

ZwartePiet

Het is weer sinterklaas in het land van de kaaskoppen. Een feest voor de kinderen, maar een nachtmerrie voor de gezinnen die in die tijd gewoon vrolijk een feestje willen vieren met hun kinderen. Slaan ze elkaar de kop bijna in omdat een figurant in dit feest, zwarte Piet, niet meer zwart geschminkt mag worden. Althans volgens een groepje opgehitste, betwetende zich zwaar hypocriet gedragende verdwaalde geesten. Nou ja dat is mijn mening. Het is toch te gek voor woorden dat er beveiliging moet komen tegen een stel muitende figuren die dreigen feestvierders aan te vallen omdat ze het niet eens zijn met een zwartgeschminkte blanke man of vrouw die gewoon lol aan het hebben zijn.
Wordt wakker! Als je het er niet mee eens bent hoef je er niet naar te gaan staan kijken, toch? Dat is net zoiets als: je bent het er niet mee eens dat iedereen tegen iedereen oorlog aan het voeren lijkt te zijn. Ga je er dan heen om daar een groep mensen de kop in te slaan omdat je het met een van die partijen oneens bent? Zou ik aan hun willen vragen. Stel je voor, dat wordt dan een free-fighting kooi waarin iedereen, iedereen probeert af te maken. Op zich lijkt me dit een charmant idee omdat dan al die oorlogszuchtige wezens de pan in gehakt worden inclusief het kliekje eromheen die dat dan nodig moeten aanwakkeren of er tegen zijn. Of toch niet. Veiliger is om wat te roeptoeteren vanuit de verte en in plaats van het zelf uit te knokken, wat op zich nog wel zo flink zou zijn, soldaten te sturen die dan op het slagveld mogen creperen opdat jouw politieke correctheid moge zegevieren. Honderden zoniet duizenden gezinnen worden hierdoor verwoest. Alleen maar daarom, ook een beetje natuurlijk omdat er olie moet komen en zo. Zinloze oefening.

Verkiezingen

Net zo zinloos als het vertonen van rouw, klaag, woestheid en verdriet omdat er een president is gekozen die jouw keuze niet was. Let wel, NADAT dit een feit was geworden hè! Als ze het dan zo oneens zijn met de uitkomst hadden ze gewoon met meer mensen moeten gaan stemmen, ze zijn gewoon massaal thuis blijven zitten. Dus het is hun eigen schuld. Nu weet ik ook wel dat geen enkel kiessysteem perfect is maar volgens de wetten van dat land zijn de verkiezingen volgens de regels verlopen en daarmee basta! Of dat nu demokratisch is of niet zal mij een zorg zijn. Gaan ze nota béne en masse de straat op om tegenstanders af te tuigen! Opvallend is dat dit hetzelfde type figuren zijn als bovenstaand: uit de 'socialistische hoek'. Merkwaardig. Loopt het niet zoals zij willen dan moet geweld de zaak maar naar hun hand zetten. Dan wel de mond vol hebben over demokratie en zich zelf ook zo noemende. Treurnis ten top. En als je dan die van haat vertrokken koppies ziet. Wat zijn dat voor mensen? Dat is toch niet normaal meer! Een samenleving komt weliswaar steeds meer onder druk te staan naarmate de bevolkingsdruk en diversiteit in rassen toeneemt. Dan beginnen de oerinstincten zich weer te roeren. Dat moet toch geen excuus zijn om als je het via de verkiezingen niet voor elkaar krijgt dan maar per dictaat? Zo groeien de wortels omhoog, asjemenou.
Kolderiek was wel om te zien hoe de hele pers over elkaar buitelden en hun tongen braken over dat het toch vooral ergens anders aan lag dat Trump gekozen was. Hoe ver zaten de opinipeilers er wel niet naast, hoe kon dat toch gebeuren... Maar, het bleef een foute president. Slechts een praathoofd heb ik horen zeggen: "De man is door een democratisch proces gekozen, dit is wat het volk wilde en daar hebben we nu maar mee te leven. Dit is onze nieuwe president en we moeten hem steunen in deze kritieke tijden." Alle waardering voor die uitspraak.

Wetgeving

Meer dan een jaar geleden gingen mijn geliefde fransjes massaal de straat op om tegen een door hun volksvertegenwoordiging goedgekeurde wet vóór het homo huwelijk in protest te gaan. Staking, de blijkbaar obligate vernielingen en slagpartijen als gevolg. Een totaal verbijstering nam mijn brein over bij het zien van deze idioterie. Wilden ze dan de wet terugdraaien of zo? Weer die aggressie die zo eigen is aan dat soort groeperingen om hun gelijk te halen.

Gedachte

Al met al geeft dat wel de geestes toestand in de wereld aan van grote groepen mensen die hun zin niet krijgen als een soort massa hysterie. Dan gaan ze als kleine kinderen in een driftaanval woest te keer tegen alles en iedereen die het anders willen dan zij. Wat is dat toch met dat soort mensen, die agressie, die van haat glinsterende ogen en tegelijkertijd een ongeëvenaarde betweterigheid waarmee zij de meerderheid van de wereld willen vertellen hoe het allemaal moet. Als ik laat in de avond dan zit te staren in ons haardvuur dan overvalt me een soort mismoedigheid. Dan beklemd me de gedachte dat het allemaal nog veel erger gaat worden. Die groep die aan de rest van de wereld wil dicteren hoe je je zou moeten gedragen, op wie je moet stemmen en wat of wie je moet respecteren. Uiteraard stoort zich die groep zelf juist daaraan het minste. Want dat is toch voor de anderen? En zo niet dan rammen we het er wel in. Merkwaardig. Nu denk ik dat het niet uitmaakt van welke politieke richting of geloof je bent, het is een bepaald type dat samenklontert en dan tekeer gaat. Het respect wat zij prediken is niet het respect wat ze naar een tegenstander uitdragen. De correctheid is niet hun correctheid. Hoewel dat met de mond wel beleden wordt. Vanochtend las ik een stukje over zo'n 'wij hebben het gelijk' figuur op een forum.

Van iemand, mijn geweldig mooie knalrode Camaro ziende, kreeg ik de opmerking: "hoeveel mensen zou die auto gevoed kunnen hebben". De eigenaar antwoordde: "ik zou moeten gokken, maar ik denk veel. Het geeft brood op de plank van de arbeiders en hun gezinnen die die auto gemaakt hebben, degenen en hun families die zorgen voor de brandstof, zij die de caterpiller hebben gemaakt waarmee het kopererts opgegraven wordt waarmee de electrische leidingen in de auto zijn gemaakt, de dealer en diens mensen, en aan de mensen die weer producten leveren aan de autoindustrie om auto's mee te kunnen maken. Ik denk dus veel meer mensen dan ik kan schatten die met deze auto gevoed zijn"

De blog ging verder met:

Dat is het verschil tussen kapitalisme en de gratis geld mentaliteit. Als je iets koopt dan laatje iemand iets verdienen en geeft hem de waardigheid van zijn kwaliteiten en vakmanschap.
Als je iemand iets om niets geeft dan beroof je hem van die waardigheid.

Met mijn kapitalistische auto is het dat er waarschijnlijk meer mensen gevoed worden doordat ik een auto koop en daarvoor geld geef. Voor iets van waarde. Socialisme is dat er van mensen tegen hun wil geld afgepakt wordt en dingen, of je nu wilt of niet, door je strot worden geduwd.

Al starend in het vuur zette me dat even aan het denken, het is ook de tijd van het jaar ervoor om dat te doen. In onze maatschappij zijn nu zoveel uitwassen ontstaan met onbeersbare (geld)stromen. Schuldenlasten die nooit meer af te betalen zullen zijn in verhoudingen die je verstand verbijsteren. Het wrikt en schuurt op de wereld. De mensen worden daardoor onzeker. Onzekerheid heeft niet veel nodig om in aggressie om te slaan. Waardoor groepen zich gaan samenvoegen en hun wil aan anderen willen gaan opleggen, eigenlijk omdat ze het zelf ook niet meer weten. Gewoon uit onmacht dingen doen die ze bij hun volle verstand onmogelijk zouden achten. Of er zijn poppetjes aan het werk die juist nu hun kansen groot zien om meer invloed, macht en dus geld te vergaren. Dus forceren ze een volksverhuizing waaronder tientallen soldaten zitten die in die mensenvloed ongemerkt meedrijven. Dat werd door een krantenartikel deze week bevestigd. Iets wat door de talking heads in den Haag uit alle macht ontkend werd maar door velen werd opgemerkt. Het was immers niet correct om dat te zien dus kijkt men de andere kant op. Dat kort daarop aanslagen in Parijs en Brussel volgden kwam natuurlijk als volslagen verrassing! Of was dat weer zo'n onvoorzien neveneffect, hm?! En zo struikelen de bestuurders van de ene valkuil naar de andere. Geen visie, geen zicht op wat de bevolking wil en nodig heeft, korte termijn denken, eigenbelang... Geen wonder dat de zwarte Piet protestanten hun tegenstanders de kop inslaan, geen wonder dat etnische groepen de mensen in het gastland dicteren willen hoe hun gastheren zich te gedragen hebben en geen wonder dat we steeds minder in onze portemonnaie overhouden om te besteden.
Seneca zei al: "om een volk te kunnen onderdrukken heb je drie elementen nodig: angst, brood & spelen en onwetendheid". Een wijs man die Seneca. Nou, die drie elementen zijn de laatste decennia volop gepredikt en gepraktiseerd.
Ach, het regent al dagen hier en de temperaturen blijven ruim onder het gemiddelde steken. Vanmiddag moeten we maar weer eens op de fiets klimmen om uit te waaien.

Fietsen

Fannie's nieuwe bike wordt geïnspecteerd

Onze nieuwe fietsen doen het geweldig! Met die trapondersteuning kom je nog eens ergens ;=) Het is ff wennen aan de bediening, schakelen en bijstellen van de ondersteuning, dat gaat wel lukken. Dat het systeempje na een kleine pause zich soms ineens uitschakelt daarvan moeten we nog even ontdekken waarom dat zo is. Maar de kleine heuvels hier neem je nu met gemak. Vorige maand was Wim weer hier en zijn we ook gaan fietsen, hij op een gewone 3 versnelling trapfiets. Dat viel hem toch wel ff tegen: "een uitdaging is dat fietsen hier", klonk het. Tja, op een 3 versnellingen ros kan ik me dat wel voorstellen. Als je onderweg de vrouw van de bourmaitre in haar auto tegenkomt en ze bijna van de weg afraakt door stomme verbazing, vind ik dat wel grappig. Die uitdrukking op haar gezicht was bijna onbetaalbaar ;=). Ik sta nu niet bekend om mijn sportiviteit in het dorp.
 

view on Montdorré

Mooi, mooi, mooi denk je voortdurend bij het fietsen door het herfstlandschap zo tussen 4 en 5 in de middag. De zon geeft de bossen een gouden kleur pallet. Je longblaasjes staan helemaal open van die koude maar o zo verse herfstlucht. Het lijkt altijd in dit jaargetijde alsof de grond sterker geurt dan anders. Buiten die vlaag Airwick Stront spray uiteraard waar je af en toe doorheen ploegt met je fietsje. In stille bewondering stap je dan af en toe af om van die plaatjes te kunnen genieten. De patronen van de maisstoppels tegen de in volle kleur staande bosrand. Maar we hebben onszelf beloofd een paar keer in de week te gaan fietsen. Goed voor de conditie en je ziet de omgeving nu eens niet vanachter je autoruit, maar vol in de lucht, vochtigheid en miljarden geuren die door je neus dwarrelen. Fannie vindt dit landschap niet veel mooier dan in onze oude woonplaats in de Betuwe. Ikke natuurlijk wel, maar ik ben bevooroordeeld. Het is in iedergeval meer afwisselend moest ze ook wel toegeven. Mooier? Niet persée natuurlijk, het is maar wat je mooi vind toch? Zeg nu zelf, vindt je dat alles volgens keurige rechte lijnen van appelbomen, wegen, bossen en huizen nu aantrekkelijker dan de chaos in regelmaat van de herfst getooide bossen hier. Of dat je kilometers ver kunt kijken zonder de grauwsluier van de smog die in NL overal hangt? En ja ook in deze streek is bijna alle grond gecultiveerd. Zelfs de bermen van de bossen worden hier nog om de zoveel tijd "geschoren". Kun je een zinloze oefening noemen, maar zal wel iets met bosbeheer te maken hebben. Onze notenboom is bijna helemaal ontdaan van diens tooi, de schapies liggen er naast te herkauwen. Ik heb afgezien een nieuwe ram voor de schapies te versieren nadat ik ontdekte dat de jonge rammetjes zich al van hun taak gekweten hebben.

zo na vieren is het licht op zijn mooist

tussen mailleroncourt en melincourt

 Dat was een mooie en frisse rit.

Old school

Loop ik vanochtend op mijn gemakje naar de regenmeter: 31 mm / m2 de laatste 24 uur gevallen. Roept er eentje: "Dan is alles hier high tech, en dan loop je old school naar een regenmeter! Dat moet toch van een afstand uitgelezen kunnen worden." Hij heeft natuurlijk mijn projectenlijstje niet gelezen. Daar staat niet alleen een elektronische regenmeter op maar ook onze hyper de luxe bewegingsloze windvaan cum meter. Die lijst groeit almaar en is ingedeeld naar hoe wenselijk een bepaald projectje is. Noemen ze MOSCoW (Must, Ought, Should, Could or Want to have) in het project management wereldje. Het weerstation, ook zo'n projectje, is een W-je. De lumenmeter geeft al resultaten op de site: solarfarm.duckdns.org - Wellicht komen ik nooit door de W's heen, altijd zijn er weer andere prioriteiten. Of misschien krijgen sommigen van die projectjes ineens nieuw MOSCoW etiketje. Soms komt het wel eens voor dat: "Waarom niet, we zijn er toch mee bezig" en nemen we een ander W-tje en passant mee. Vier A4-tjes is de lijst nu lang en groeiende. Er is nog wel het een en ander te doen in Le Mouton Qui Rit aan die "internet of things" (IoT). Wim merkt nog op: "allemaal zelf gemaakt (dat Internet of things dan)". Waarna Fannie komt met: "is het dan ook minder te hacken?" Wim en ik maar eens grijnslachen, wetende dat de boel redelijk dicht getimmerd is. Bij alles wat we doen speelt beveiliging een rol en wordt er bij vlagen nog eens extra aan gesleuteld. Maar niets is on-hackbaar. Alles wat de mens gemaakt heeft is uit elkaar te halen. Piepeltjes hebben tooltjes en veel tijd, als je maar lang genoeg beukt gebeurt er vanzelf wel wat. Nou het zal wel, we knutselen gewoon verder.

Boiler

Zo hebben we per vandaag de boiler gekoppeld aan de agenda. De bedoeling is als volgt: zijn er op een dag gasten dan gaat de boiler op tijd aan. Zijn er geen gasten dan gaat de boiler uit, of als we van huis weg zijn (out of office) idem. Niks moeilijks aan maar je moet er ff mee aan de gang. Zo zou je met de peperdure jour rouge rekening kunnen houden. Dat wordt via een functie in mijn programmaatje automatisch van de EDF site gehaald. Noemen ze screenscraping. Pompen, licht, verwarming, alles zou je kunnen laten regelen. Zo reageren de pompen nu al op het verschil tussen de binnen en buiten temperatuur, is het buiten beneden nul gaan de pompen sowieso lopen. In de zomer lopen ze minimaal een uur per dag. Om dat te kunnen doen stel je een setje regels op, laat je programmaatje die dagelijks in lezen en gaan met die banaan. Elk jaar voeg ik meer functionaliteit toe. Geloof het of niet maar ik ben het verhaal nog aan het documenteren ook.

Niks ingewikkelds, gewoon een paar lijntjes trekken tussen van waar het komt en waar het heen gaat. Oké, zo'n systeem bouwen doet niet iedereen. Je moet het wel durven aanpakken, ideeën hebben, fantasie en een hele hoop tijd. Met volharding en een beetje geduld lukt gewoon alles.
Uiteraard helpt Wim me al jaren stevig mee, zonder hem zou dit alles een stuk langzamer gaan en vaker overgedaan moeten worden. Voor ons gold zelf bouwen met basis onderdelen: is leuker. Die kant en klare zooi, je weet het maar nooit en soms doet het maar een deel van wat je er mee wilt. Is alles even solide? Nee, er komt een best wel veel bij kijken om het te krijgen zoals jij dat wilt en dat blijkt soms niet altijd een verbetering te zijn. Nu knallen er geen slangen meer kapot, maar de nieuwe koperen leidingen vereisen wel een stuk betere isolatie en dat hadden we ons onvoldoende gerealiseerd. Gevolg: een paar graden meer verlies dan met onze eerste versie van de pijpleidingen. Wim en ik experimenteren heel veel met allerlei technieken, materialen en methoden. Af en toe schudt Wim zijn wijze hoofd over het volgende dwaze idee. Uiteindelijk ziet ie de lol van het meeste wel in en vond ie het een leuk geintje de boiler aan de agenda te koppelen. Hij trekt de leidingen, schroeft en soldeert de zaak an elkaar en ik schrijf dan de software voor het nieuwe speelgoed. Samen testen we het zaakje. Kortom we hebben een hoop lol. Met de nieuwe dingen kan ik weer maanden spelen, recombineren, verfijnen en perfectioneren.

Soms is het ook zo dat je ergens geen bal van begrijpt, dan moet dat even herkauwd worden, waarop weken daarna ineens dat kwartje valt. Dan maak je weer een spurt vooruit en vliegen de vingertjes over het toetsenbord. Ben ik er continue aan bezig? Wordt wel eens gevraagd. Af en toe gaat er meer dan een week voorbij dat er niets aan het systeem geprutst wordt. Sowieso, meer dan een stevig uur gemiddeld per dag wil ik er ook niet aan besteden. Er zijn ook nog andere zaken om te doen. Ondertussen loop je wel rond met in je gedachten stukken (programmeer) code te bedenken. Al is het maar om een idee uit te werken. Die hersenspinsels houden je redelijk scherp. Heerlijk voor als je even ergens moet wachten. Wat handig blijkt is om al je ideeën op te schrijven in een soort todo lijstje. Heb ik een apart boekje voor, daarin staan dingen voor pottenbakken, de SolarFarm, verbouwingen... alles wat in je opkomt, opschrijven of schetsen is handig. Want hoe vaak kom je niet meerdere malen op een zelfde idee. Op retraite zijn is leuk hoor!