Sinds een paar weken merken we een vreemd verschijnsel op. Het gebeurd niet overal tegelijk. Als we een dorp binnenrijden zien we soms een zwarte band om het plaatsnaam bord gewikkeld. Net alsof het dorp in rouw is zeiden we tegen elkaar. Burgemeester dood, of iemand belangrijk genoeg om dat als dorp kenbaar te maken? je zou denken aan een soort van nationale rouwdag, een keer was het op de gedenkdag van de slag bij Waterloo. Nee, dan zouden alle dorpen zo'n band hebben dachten we.
Toch houd het je bezig. Dus ook maar eens aan Louise gevraagd. Die zou haar licht eens opsteken bij deze of gene. Om de haverklap zagen we weer zo;n band zitten, On Demangevelle, Ainvillers, Fontenoys le Chateau... Dan wordt je langzamerhand toch wel erg nieuwsgierig.
Een aantal keren was het namelijk niet op een speciale dag. En vandaag was er een band om het bord van Vauvillers. Dit werd me teveel. Nu toch maar eens om uitleg gaan vragen aan de bakker. Die is immers de omroeptoeter van het dorp, Als er iemand was overleden hoort zij als eerste ervan. Maar nee, ze wist het niet. Sterker nog, er was al een andere man geweest die had er ook al naar gevraagd. En nee, ze was notabene niet de Gazette!
Ook op het internet was eigenlijk niets te vinden over dit verschijnsel, uiteraard stelde ik de verkeerde vragen, dan vind je niets op de interwebz hè.
Voor mij begint een onbeantwoorde vraag bijna lichamelijk pijn te doen, zo benieuwd raak je dan naar een antwoord. Ineens een komplot. Wellicht dat gauwdieven een teken aanbrengen? Je hebt relatief veel rondrijdende ongenode kompanen die huizen beloeren. Of zou er iets op handen zijn. Met dat laatste zat ik er niet ver naast. Alleen bleek het geen komplot te zijn.
Vanochtend vroeg ik het aan onze Franse gasten. Nee, klonk het. Misschien was het hele plaatsnaam bord bedekt? Nee, dat niet, gewoon een zwarte band. Schuin of recht? Meestal schuin. Hmm, nee, dan weten we het ook niet. Schuin zou namelijk rouw betekenen maar dan zou de bakker moeten weten wie er dood was gegaan.
Ai, ai, die pijn wordt heviger.
Ineens stuift een van de gasten uit zijn kamer. Gevonden!
Vertel, vertel!
Het schijnt te maken te hebben met de regio herindeling van onder andere de Elzas en Vogezen. Daarmee worden de bestaande regio's samengevoegd in een soort van super regio. Uit protest daartegen laten gemeenten die het daar niet mee eens zijn dit blijken door zwarte linten om de plaatsnaamborden te wikkelen. Inderdaad als een soort van blijk van rouw.
Gossie, opgelost.
Maar waarom kon niemand me dat vertellen. Half LDF is toch politiek? Uiteraard vroeg ik aan de verkeerde mensen om uitleg. Je weet politiek en dit persoon gaan niet echt goed samen.
Cynisch kwam nog, ach ja de fransjes houden nu eenmaal niet van verandering. Hoewel de van bovenaf opgelegde veranderingen die als een voldongen feit gebracht worden roepen dan occasionele stakingen en protesten op, maar dat zijn meer stormen in een glas water. Dat soort dingen branden als nat kruid, veel lawaai weinig wol. Een paar jaar geleden ging men ook in staking voor een wet die al door de senaat heen was. Geloof me, eenmaal een wet, dan moet de wereld vergaan wil dat veranderen in La Douce France. Hoewel dat met decreten (beval van de opperaap vastgelegd in een maatregel van bestuur) niet zo'n vaart loopt. Hollande draaide per onmiddelijke ingang de pensioensleeftijd weer omlaag zodra hij aan de macht kwam. Dat was een decreet van Sarkozy.
Dat met die regio's zijn wetten die door de senaat zijn gegaan, daar helpt geen lieve moederen meer aan.
Het raadsel van de zwarte banden is hiermee opgelost.
13 juli 2015
9 juli 2015
Canicule
Zo hé, een hittegolf die over europa trekt. De temperaturen lopen zo tegen de 37 graden hier. Hoogst gemeten temperatuur: 38.4. In de schaduw onder het dakje van het pomphuisje.
Canicule == hittegolf. Mijn schatje vindt het maar een raar woord en verbouwd het in alle mogelijke vormen. Een beetje nieuwschierig zoals ik ben, ff opgezocht op Wiki waar dat woord vandaan komt.
Schapies
Het is natuurlijk ook loeiheet voor de wolbalen. Denk je dan. Maar dat viel wel mee zo te zien aan de gedragingen van het beestenspul. Vol in de middag liepen ze gewoon in de wei te grazen. Bij het vullen van de waterton zie je er wel een of twee tussen die lopen te hijgen maar de rest lijkt zich prima te houden. Nog steeds waren de beesies niet geschoren. Aktie is geboden dus, vooral met deze warmte.
Vrijdagochtend belde ik daarom opnieuw naar de schapenscheerder, want voor dat je het weet lopen de wolbalen de hele zomer in hun jasje. Dat werd me te gek. Klonk het: "we wachten tot de klanten bellen..." JA zo kan ik het ook. Maar in begin juni had ik ook al gebeld, klaarblijkelijk is dat van hun lijstje afgevallen. Maar goed, een dag later kwam de schapenscheerder langs. Rare maar sympathieke snaak, mager als een lat met o-benen zoals je die nog maar zelden ziet. En werken die jongen! Bij temperaturen boven de 30 eventjes binnen een uur 13 schapies ontdaan van hun bontmantel. Grappig is dat altijd om te zien. Sommigen lieten het gewoon over zich heen gaan, anderen probeerden telkens te ontkomen. Die laatsten kregen natuurlijk de nodige wondjes van het scheerding. Beetje antisceptique erover en mooi blauw getint renden ze de wei weer in. s' Avonds hoorde je het geklaag in de boomgaard nog klinken: "mèèèh, koud hoor...". Eentje was er graatmager, vorig jaar ook al zoiets en die was niet veel later aan de grote overtocht begonnen. Morgen maar nieuwe Bix gaan halen en proberen het beest een beetje bij te voederen. Hopelijk schuilen ze voldoende onder de bomen anders verbranden die jongens ook nog vandaag. Toch maak ik me een beetje ongerust over de verwondingen, goed in de gaten houden maar, en zo nodig een beetje blauw er over. Het antivliegenspul ligt nog in de koelkast, dat ook dat maar even door het drinkwater mengen. Zeker is maar zeker.
Schapen vragen niet extreem veel verzorging, sterker nog in bepaalde maanden kun je de wolbalen gewoon aan hun lot overlaten. Uiteraard houd je ze voortdurend in de gaten. Er kunnen van allerlei dingen gebeuren. Van een wriemelende vliegen infectie tot aan een koliek. Daar moet je dan op tijd bij zijn anders beginnen ze achter elkaar aan de grote overtocht over de Styx. Tijdens de zwangerschap vergen ze ook meer aandacht, die aandacht krijgen ze sowieso omdat het dan winter is. In de zomer en tijdens het lacteren zorg je dat er een liksteen in de wei is. In de winter voeder ik ze een beetje bij met hooi en Bix (krachtvoer). In februari komen de eerste lammetjes waarna alles zich weer tot rust zet.
Het einde van de rammadan nadert (17 juli), mensen komen dan schapen kopen. Ook weer ff een hektische tijd. Met de opbrengst daarvan wordt er een nieuwe ram gekocht. En zo is de cirkel rond.
Blijkbaar herkennen ze je toch. Want Fannie zei gisteren dat de schapen op mij anders reageren dan bij anderen. Merk ik zelf niet veel van natuurlijk. Ze zien gewoon iemand als brokjes automaat en reageren daarop: hé lekker, hollen mense! Terwijl je ze aan het voeren bent kwijlen ze gewoon, da's niet normaal vind ik dan weer. Sta je op het balkon in de winter hebben ze je ook snel in de smiezen. Die koppen gaan omhoog en als je dan naar de stal loopt komen ze in cohorten van vier aanstormen om als eerste te zijn voor de brokkies. Dus ja, ik vind schapen houden leuk. Niet te veel anders krijg je toch een probleem met de huisvesting. Die stal is niet zo groot namelijk. Anders wordt het toch commerciëel, ook weer niet leuk. Uiteindelijk houden we schapen om het weiland in toom te houden en omdat het leuk is, dat ook moet blijven. Vorig jaar had ik namelijk bijna een stuk land er bij kunnen kopen. Daar zouden met gemak 12 of meer wolbalen op kunnen lopen. Achteraf voelde dat niet lekker omdat je dan meteen je rekenmachine erbij pakte. Het moet een hobby blijven en geen bedrijf worden. Het hebben va nschapen hoort gewoon bij Le Mouton Qui Rit, als extra voor de kids die zich prima met de schapies amuseren. Voor mij is het leuk als hobby om een troepje schapies te kunnen verzorgen. Ze bij problemen te kunnen helpen en genieten van de lammetjes die altijd erg speels zijn.
SolarFarm
Met deze extreem zonnige dagen vertoonde zich een nieuwe uitdaging met de zonneverwarming: het zwemwater wordt te warm. Eerste oplossing: zonneschermen. Dus maar eens een array afgedekt, daarna twee. Dat scheelde een paar graden qua output, maar dalen deed de temp van het zwembad niet echt.
Daarna kregen we de idee om de party tent van 6 meter over een set arrays plaatsen en kijken wat het effect dan is.Daar is het door de drukte hier niet van gekomen.
Een paar dagen geleden bedacht ik me dat het laten draaien van de pomp tijdens de koelste periode van de dag (tussen 2300 en 0600) ook kon schelen. De idee is korrect alleen zat er een weeffoutje in de uitvoering.
Pomp om 0400 uur aan en om 0900 uit bleek een verkeerde periode te zijn. Aan de grafiek kun je zien dat de collector rond 0800 de zaak al weer een het opwarmen is. Foutje, bedankt. Volgende idee: zonsopgang en zonsondergang wordt al uitgerekend in dat stukje software. Waarom niet die tijden als lijdraad nemen. Na een paar dagen expoerimenteren blijkt dit idee veel beter te werken dan wat dan ook. De uitlaten van de pomp in het zwembad zijn naar boven gericht om maximale afkoeling door de buitenlucht te krijgen - door de werveling en stroming aan het wateroppervlakte. De temps in de arrays nemen min of meer de buitentemperatuur aan. De hele opstelling functioneert dan als een soort radiateur. De temperaturen van het zwemwater zijn nu tot aanvaardbare niveau's van 26 graden in de morgen en tegen de 30 in de avond bij constante volle zon.
Kijk maar hoe de blauwe lijn zich beweegt na 2300 (zon onder + 3 uur). De koude dip in de morgen deed vannacht de temp nog een beetje extra zakken. Hoewel de hittegolf officieel voorbij is kan het nog best wel warm zijn zo rond drie uur 's middags. Volgens de meteo boys komt er nog een keer een hittegolf achter in augustus. Nou dan is de SolarFarm er klaar voor ;=) Al met al was het badwater van 32 graden eigenlijk nog niet eens zo onaangenaam als het buiten ook maar heet was. De wind koelde je toch een beetje af. Nu is uitgevlooid hoe het water op een eenvoudige manier te koelen is zijn al die noodmaatregelen misschien niet ook meer nodig.
Taco kwam nog met een super idee. Hij had bedacht voor het aanleggen van zijn eigen zwembad om slangen onder het bad te leggen om zo het water van de zonneverwarming af te kunnen koelen. Zover was in ons geval nog niet doorgedacht. Überhaupt was toen verwarming door zonnewarmte nog niet eens in beeld. Een super idee dat nu toch achteraf gerealiseerd kan worden als we in de herfst de uitbreiding gaan aanleggen. Een paar extra sleuven voor koeling graven is voor een graafmasjientje notuur slechts een paar uur werk. De temperatuur is op 2 meter rond de 6-7 graden. Daarmee kun je de temperatuur zeer precies inregelen, als tenminste de software klopt ;=)
Kijk, en dan slaat je brein op hol. In de herfst gaan we namelijk ook een shunt (soort lus) aanleggen om de vloerverwarming in onze studio rechtstreeks op de SolarFarm aan te kunnen lopen. Voor het winteratelier werkt dat perfect. Kun je mooi de vloer als accumulator gebruiken in de winter. Gooide ik deze zomer in de groep en het leek ons geen slecht idee dit voor de winter te gaan doen. Aanvullend hierop kun je die lus natuurlijk ook gebruiken om de vloer en het huis overigens, te koelen!
Canicule == hittegolf. Mijn schatje vindt het maar een raar woord en verbouwd het in alle mogelijke vormen. Een beetje nieuwschierig zoals ik ben, ff opgezocht op Wiki waar dat woord vandaan komt.
Canicule vient du latin Canicula, qui signifie « petite chienne », l'autre nom de l'étoile Sirius2. Elle ne concerne donc à l'origine que la période annuelle du 24 juillet au 24 août3, où cette étoile se couche et se lève en même temps que le SoleilAfkomstig van het Latijnse woord: Canicula == kleine hond, Een andere naam voor de planeet Sirius. Oempf! Als die data kloppen dan staat ons nog wat te wachten. Het is sowieso al behoorlijk warm geweest dit voorjaar. Héérlijk, dat zondermeer. Komt het zo in me op dat het weer van nu een groot contrast met vorig jaar is toen we in juni nog een kachel aan moesten doen. Lekker hoor, zo warm. Mijn kale knar begint zowaar al een beetje peenrode kleur aan te nemen. Moet je maar niet zonder petje gaan maaien zegt mijn schatje dan. OK helemaal is het grasveldje dan ook nog niet gemaaid, zo tegen 12 uur hield ik het voor gezien en er moesten nog kamers opgedekt worden. Aanstaande weekeinde is het weer full house namelijk.
Schapies
Het is natuurlijk ook loeiheet voor de wolbalen. Denk je dan. Maar dat viel wel mee zo te zien aan de gedragingen van het beestenspul. Vol in de middag liepen ze gewoon in de wei te grazen. Bij het vullen van de waterton zie je er wel een of twee tussen die lopen te hijgen maar de rest lijkt zich prima te houden. Nog steeds waren de beesies niet geschoren. Aktie is geboden dus, vooral met deze warmte.
Vrijdagochtend belde ik daarom opnieuw naar de schapenscheerder, want voor dat je het weet lopen de wolbalen de hele zomer in hun jasje. Dat werd me te gek. Klonk het: "we wachten tot de klanten bellen..." JA zo kan ik het ook. Maar in begin juni had ik ook al gebeld, klaarblijkelijk is dat van hun lijstje afgevallen. Maar goed, een dag later kwam de schapenscheerder langs. Rare maar sympathieke snaak, mager als een lat met o-benen zoals je die nog maar zelden ziet. En werken die jongen! Bij temperaturen boven de 30 eventjes binnen een uur 13 schapies ontdaan van hun bontmantel. Grappig is dat altijd om te zien. Sommigen lieten het gewoon over zich heen gaan, anderen probeerden telkens te ontkomen. Die laatsten kregen natuurlijk de nodige wondjes van het scheerding. Beetje antisceptique erover en mooi blauw getint renden ze de wei weer in. s' Avonds hoorde je het geklaag in de boomgaard nog klinken: "mèèèh, koud hoor...". Eentje was er graatmager, vorig jaar ook al zoiets en die was niet veel later aan de grote overtocht begonnen. Morgen maar nieuwe Bix gaan halen en proberen het beest een beetje bij te voederen. Hopelijk schuilen ze voldoende onder de bomen anders verbranden die jongens ook nog vandaag. Toch maak ik me een beetje ongerust over de verwondingen, goed in de gaten houden maar, en zo nodig een beetje blauw er over. Het antivliegenspul ligt nog in de koelkast, dat ook dat maar even door het drinkwater mengen. Zeker is maar zeker.
Schapen vragen niet extreem veel verzorging, sterker nog in bepaalde maanden kun je de wolbalen gewoon aan hun lot overlaten. Uiteraard houd je ze voortdurend in de gaten. Er kunnen van allerlei dingen gebeuren. Van een wriemelende vliegen infectie tot aan een koliek. Daar moet je dan op tijd bij zijn anders beginnen ze achter elkaar aan de grote overtocht over de Styx. Tijdens de zwangerschap vergen ze ook meer aandacht, die aandacht krijgen ze sowieso omdat het dan winter is. In de zomer en tijdens het lacteren zorg je dat er een liksteen in de wei is. In de winter voeder ik ze een beetje bij met hooi en Bix (krachtvoer). In februari komen de eerste lammetjes waarna alles zich weer tot rust zet.
Het einde van de rammadan nadert (17 juli), mensen komen dan schapen kopen. Ook weer ff een hektische tijd. Met de opbrengst daarvan wordt er een nieuwe ram gekocht. En zo is de cirkel rond.
Blijkbaar herkennen ze je toch. Want Fannie zei gisteren dat de schapen op mij anders reageren dan bij anderen. Merk ik zelf niet veel van natuurlijk. Ze zien gewoon iemand als brokjes automaat en reageren daarop: hé lekker, hollen mense! Terwijl je ze aan het voeren bent kwijlen ze gewoon, da's niet normaal vind ik dan weer. Sta je op het balkon in de winter hebben ze je ook snel in de smiezen. Die koppen gaan omhoog en als je dan naar de stal loopt komen ze in cohorten van vier aanstormen om als eerste te zijn voor de brokkies. Dus ja, ik vind schapen houden leuk. Niet te veel anders krijg je toch een probleem met de huisvesting. Die stal is niet zo groot namelijk. Anders wordt het toch commerciëel, ook weer niet leuk. Uiteindelijk houden we schapen om het weiland in toom te houden en omdat het leuk is, dat ook moet blijven. Vorig jaar had ik namelijk bijna een stuk land er bij kunnen kopen. Daar zouden met gemak 12 of meer wolbalen op kunnen lopen. Achteraf voelde dat niet lekker omdat je dan meteen je rekenmachine erbij pakte. Het moet een hobby blijven en geen bedrijf worden. Het hebben va nschapen hoort gewoon bij Le Mouton Qui Rit, als extra voor de kids die zich prima met de schapies amuseren. Voor mij is het leuk als hobby om een troepje schapies te kunnen verzorgen. Ze bij problemen te kunnen helpen en genieten van de lammetjes die altijd erg speels zijn.
SolarFarm
Met deze extreem zonnige dagen vertoonde zich een nieuwe uitdaging met de zonneverwarming: het zwemwater wordt te warm. Eerste oplossing: zonneschermen. Dus maar eens een array afgedekt, daarna twee. Dat scheelde een paar graden qua output, maar dalen deed de temp van het zwembad niet echt.
Daarna kregen we de idee om de party tent van 6 meter over een set arrays plaatsen en kijken wat het effect dan is.Daar is het door de drukte hier niet van gekomen.
Een paar dagen geleden bedacht ik me dat het laten draaien van de pomp tijdens de koelste periode van de dag (tussen 2300 en 0600) ook kon schelen. De idee is korrect alleen zat er een weeffoutje in de uitvoering.
Taco kwam nog met een super idee. Hij had bedacht voor het aanleggen van zijn eigen zwembad om slangen onder het bad te leggen om zo het water van de zonneverwarming af te kunnen koelen. Zover was in ons geval nog niet doorgedacht. Überhaupt was toen verwarming door zonnewarmte nog niet eens in beeld. Een super idee dat nu toch achteraf gerealiseerd kan worden als we in de herfst de uitbreiding gaan aanleggen. Een paar extra sleuven voor koeling graven is voor een graafmasjientje notuur slechts een paar uur werk. De temperatuur is op 2 meter rond de 6-7 graden. Daarmee kun je de temperatuur zeer precies inregelen, als tenminste de software klopt ;=)
Kijk, en dan slaat je brein op hol. In de herfst gaan we namelijk ook een shunt (soort lus) aanleggen om de vloerverwarming in onze studio rechtstreeks op de SolarFarm aan te kunnen lopen. Voor het winteratelier werkt dat perfect. Kun je mooi de vloer als accumulator gebruiken in de winter. Gooide ik deze zomer in de groep en het leek ons geen slecht idee dit voor de winter te gaan doen. Aanvullend hierop kun je die lus natuurlijk ook gebruiken om de vloer en het huis overigens, te koelen!
2 juli 2015
Ordures
Vandaag had ik twee maal te maken met ordures. Ordures staat voor afval.
Ordures 1
Bij thuiskomst zaterdag lag er een vette rekening voor afvalstoffenheffing in de bus. Verkeerde naam dus niet voor mij, dacht ik. Dat dacht ik al meer dan een jaar namelijk. Ook al omdat er ook rekeningen afvalstoffen heffingen op mijn eigen naam binnenkwamen en die werden natuurlijk netjes betaald. Om voor een afvalzakje twee keer te betalen leek me een beetje overdreven. Echter als er ook nog op staat dat ze je de volgende dag een bezoekje komen brengen om verhaal te halen dan moet je wel in aktie komen. Dus ikke naar mijn vrinden de belastingdienst. Die mensen zijn altijd heel erg aardig en proberen dingen echt voor je op te lossen. Nou zeiden ze, want natuurlijk kwam meteen iedereen zich er mee bemoeien, als je snel bent kun je nog naar dat kantoor van ze (SitCom). Dat is vlakbij. Dus hop naar dat spiksplinternieuwe gebouw gereden. Duidelijk een gevalletje teveel geld dacht ik nog met een steming zwaar in de mineur. Waarom zou ik voor het zelfde afval nu twee keer moeten betalen, bizar toch? Weer een vriendelijk dame aan de balie. en samen hebben we eens fijntjes uitgezocht waarom dat zo was. Natuurlijk overal fouten gemaakt, vergissingen begaan en zo voorts. Uiteraard lag niet de schuld bij hen, de belastingdienst is slechts uitvoerend, de vuildienst registreerd slechts het moet ergens bij de aanmelding verkeerd gegaan zijn. Ja, en dan moest ik meteen aan de oude burgermeester terugdenken die altijd hypercorrect was. Bij het uitdelen van de aanmeldingen had hij vriendelijkerwijze alles al ingevuld, ook dat ik het professionele tarief maar moest gaan betalen. Wat was ik die man dankbaar, zo behulpzaam want van Franse formulieren begrijpt niemand wat. Zeiden zelfs de dames aan de balie: "Dat is helemaal niet zo gek hoor meneer, zelfs mensen die hier geboren en getogen zijn komen er vaak niet uit, dus dit zijn we gewend." Zegt ze: "ik zal u een formulier meegeven waarmee u de naam kunt veranderen." Vervolgens begon ze omstandig het tenaamstellingsformulier uit te leggen. U moet het wel snel doen hoor want de volgende facturatie gaat deze week nog de deur uit. Ze keek mij met haar prachtig grijze ogen eens ernstig aan en nam een besluit. Blijkbaar zag ze het bizarre van deze situatie ook in. Prompt zette ik mijn meest hulpeloze blik op en het wonder geschiedde. "Ach, zegt ze, weet u wat, ik doe het nu meteen voor u in het systeem, dat kan ik nu doen omdat de nieuwe facturen er nog niet uit zijn." Zie je alles kan in La Douce France. Als je maar aardig blijft, een glimlach opzet en die mensen achter de balie om hulp smeekt. Ah! Die horde is genomen dacht ik. Maar kunnen we niet wat aan het bedrag doen, vroeg ik tegen beter weten in. Voor 4 keer in een kwartaal een afval emmer buiten zetten vind ik dit een nogal buitensporig bedrag. Ben je echt bezig zo min mogelijk afval te maken wordt je notabene nog afgestraft ook! Dus men rekent weliwaar een bedrag per keer je bak legen maar als je een grote bak neemt en dus minder keren je bak aan de straat hoeft te zetten moet je wel ff extra betalen, het moet niet gekker worden dacht ik nog snel.
"Weet u wat, ruilt u uw bak om voor een kleinere, als u dat voor 1 juli doet wordt u voortaan voor minder aangeslagen." Zomaar in een kwartiertje 120 euries minder. Aan de rekening kon ze niets doen, wat ik ook zei ze ging er niet op in. Ja, het was wel vreemd dat bepaalde rekeningen blijkbaar niet meer in het systeem gevonden konden worden en ja het bedrag was wel erg hoog voor iemand die 2 vuilnisemmers buiten zette per kwartaal. Verder dan dat kwam ik niet. In ieder geval was dit deel van het raadsel opgelost en na vijf minuten stond ik weer voor de balie van mijn vrinden. Het verhaal werd ook als bizar gezien en ja dat ik de rekeningen aan de verkeerde negeerde begrepen ze ook wel. Terwijl ik aan het afrekenen was stuurde een van haar collega's alvast een mailtje naar de deurwaarder dat alles geregeld was. Prima de luxe zoals iedereen dan meewerkt, vriendelijk blijft, vol begrip is. Toch uiteindelijk niets anders doen dan hun handje ophouden maar met alle vriendelijk- en voorkomendheid.
Ordures 2
Na het gedoe met de afvalheffingen rij ik naar de supermarkt. Meuren dat het daar doet. Overal drek op de grond. Zelfs in de supermarché stonk het nog! Eerst denk je dat zou zomaar ook nog eens en soort foir, een demo geweest kunne zijn. Een paar beesten die tentoon gesteld waren bij de ingang. Kijk ik achter me op de parkeerplaats, liggen er bergen mest. Nee, een paar koetjes produceren niet zoveel mest in een dag. Zal wel iets met protesteren te maken hebben. En jawel. Blijf ik bij de bakker staan en koop wat lekkers voor mijn schatje. Staat daar een journaliste te kwekken met de bakker juist over die poep zooi. Landelijk schijnen de boeren voor de supermarkten forse hopen stront gedeponeerd te hebben als protest tegen de lage melkprijzen en de mega marges van de supermarkten op de melk. Justement, de consument merkt niets van de lager wordende melkprijzen.
Terugrijdende door het dorp zie ik dat bij elke supermarkt bergen stront liggen. Flink gemengd met puin en ander afval. Balen hooi, half verrot hout... en maar meuren die hap.
JanJoost had een dag daarvoor al een verhaal afgestoken dat de melkprijzen daalden voor de boeren en dat sommigen onder de kostprijs hun melk verkochten aan de fabriek. Soms wordt de melk gewoon gedumpt klonk het.
Dat het melk quota is verdwenen is dus geen zegen voor de boer geweest. Er is een gigantisch overschot ineens. Meer melk gaan we echt niet drinken dacht ik zo. Er is dus opnieuw een probleem geschapen. Maar zo werkt de markt nu eenmaal denk je dan.
Ordures 1
Bij thuiskomst zaterdag lag er een vette rekening voor afvalstoffenheffing in de bus. Verkeerde naam dus niet voor mij, dacht ik. Dat dacht ik al meer dan een jaar namelijk. Ook al omdat er ook rekeningen afvalstoffen heffingen op mijn eigen naam binnenkwamen en die werden natuurlijk netjes betaald. Om voor een afvalzakje twee keer te betalen leek me een beetje overdreven. Echter als er ook nog op staat dat ze je de volgende dag een bezoekje komen brengen om verhaal te halen dan moet je wel in aktie komen. Dus ikke naar mijn vrinden de belastingdienst. Die mensen zijn altijd heel erg aardig en proberen dingen echt voor je op te lossen. Nou zeiden ze, want natuurlijk kwam meteen iedereen zich er mee bemoeien, als je snel bent kun je nog naar dat kantoor van ze (SitCom). Dat is vlakbij. Dus hop naar dat spiksplinternieuwe gebouw gereden. Duidelijk een gevalletje teveel geld dacht ik nog met een steming zwaar in de mineur. Waarom zou ik voor het zelfde afval nu twee keer moeten betalen, bizar toch? Weer een vriendelijk dame aan de balie. en samen hebben we eens fijntjes uitgezocht waarom dat zo was. Natuurlijk overal fouten gemaakt, vergissingen begaan en zo voorts. Uiteraard lag niet de schuld bij hen, de belastingdienst is slechts uitvoerend, de vuildienst registreerd slechts het moet ergens bij de aanmelding verkeerd gegaan zijn. Ja, en dan moest ik meteen aan de oude burgermeester terugdenken die altijd hypercorrect was. Bij het uitdelen van de aanmeldingen had hij vriendelijkerwijze alles al ingevuld, ook dat ik het professionele tarief maar moest gaan betalen. Wat was ik die man dankbaar, zo behulpzaam want van Franse formulieren begrijpt niemand wat. Zeiden zelfs de dames aan de balie: "Dat is helemaal niet zo gek hoor meneer, zelfs mensen die hier geboren en getogen zijn komen er vaak niet uit, dus dit zijn we gewend." Zegt ze: "ik zal u een formulier meegeven waarmee u de naam kunt veranderen." Vervolgens begon ze omstandig het tenaamstellingsformulier uit te leggen. U moet het wel snel doen hoor want de volgende facturatie gaat deze week nog de deur uit. Ze keek mij met haar prachtig grijze ogen eens ernstig aan en nam een besluit. Blijkbaar zag ze het bizarre van deze situatie ook in. Prompt zette ik mijn meest hulpeloze blik op en het wonder geschiedde. "Ach, zegt ze, weet u wat, ik doe het nu meteen voor u in het systeem, dat kan ik nu doen omdat de nieuwe facturen er nog niet uit zijn." Zie je alles kan in La Douce France. Als je maar aardig blijft, een glimlach opzet en die mensen achter de balie om hulp smeekt. Ah! Die horde is genomen dacht ik. Maar kunnen we niet wat aan het bedrag doen, vroeg ik tegen beter weten in. Voor 4 keer in een kwartaal een afval emmer buiten zetten vind ik dit een nogal buitensporig bedrag. Ben je echt bezig zo min mogelijk afval te maken wordt je notabene nog afgestraft ook! Dus men rekent weliwaar een bedrag per keer je bak legen maar als je een grote bak neemt en dus minder keren je bak aan de straat hoeft te zetten moet je wel ff extra betalen, het moet niet gekker worden dacht ik nog snel.
"Weet u wat, ruilt u uw bak om voor een kleinere, als u dat voor 1 juli doet wordt u voortaan voor minder aangeslagen." Zomaar in een kwartiertje 120 euries minder. Aan de rekening kon ze niets doen, wat ik ook zei ze ging er niet op in. Ja, het was wel vreemd dat bepaalde rekeningen blijkbaar niet meer in het systeem gevonden konden worden en ja het bedrag was wel erg hoog voor iemand die 2 vuilnisemmers buiten zette per kwartaal. Verder dan dat kwam ik niet. In ieder geval was dit deel van het raadsel opgelost en na vijf minuten stond ik weer voor de balie van mijn vrinden. Het verhaal werd ook als bizar gezien en ja dat ik de rekeningen aan de verkeerde negeerde begrepen ze ook wel. Terwijl ik aan het afrekenen was stuurde een van haar collega's alvast een mailtje naar de deurwaarder dat alles geregeld was. Prima de luxe zoals iedereen dan meewerkt, vriendelijk blijft, vol begrip is. Toch uiteindelijk niets anders doen dan hun handje ophouden maar met alle vriendelijk- en voorkomendheid.
Ordures 2
Na het gedoe met de afvalheffingen rij ik naar de supermarkt. Meuren dat het daar doet. Overal drek op de grond. Zelfs in de supermarché stonk het nog! Eerst denk je dat zou zomaar ook nog eens en soort foir, een demo geweest kunne zijn. Een paar beesten die tentoon gesteld waren bij de ingang. Kijk ik achter me op de parkeerplaats, liggen er bergen mest. Nee, een paar koetjes produceren niet zoveel mest in een dag. Zal wel iets met protesteren te maken hebben. En jawel. Blijf ik bij de bakker staan en koop wat lekkers voor mijn schatje. Staat daar een journaliste te kwekken met de bakker juist over die poep zooi. Landelijk schijnen de boeren voor de supermarkten forse hopen stront gedeponeerd te hebben als protest tegen de lage melkprijzen en de mega marges van de supermarkten op de melk. Justement, de consument merkt niets van de lager wordende melkprijzen.
Terugrijdende door het dorp zie ik dat bij elke supermarkt bergen stront liggen. Flink gemengd met puin en ander afval. Balen hooi, half verrot hout... en maar meuren die hap.
JanJoost had een dag daarvoor al een verhaal afgestoken dat de melkprijzen daalden voor de boeren en dat sommigen onder de kostprijs hun melk verkochten aan de fabriek. Soms wordt de melk gewoon gedumpt klonk het.
Dat het melk quota is verdwenen is dus geen zegen voor de boer geweest. Er is een gigantisch overschot ineens. Meer melk gaan we echt niet drinken dacht ik zo. Er is dus opnieuw een probleem geschapen. Maar zo werkt de markt nu eenmaal denk je dan.
22 juni 2015
Verhuizen
Dinsdag. De verhuizing is in gang gezet. Een en ander loopt redelijk gladjes. De makelaar is net langsgeweest en we hebben de laatste details met hem besproken. De overdracht van het huis staat nu weinig in de weg.
Vrijdagmiddag wordt er w.s. geladen. Schrik je toch wel van hoeveel zooi je zo in 22 jaar in je huis propt. Een tweede vuistregel is bedacht. Bij twijfel weggooien. Zo van: ga ik dit nog wel gebruiken? Of vind ik dit zinvol om mee te nemen? Bij dat soort vragen hop de afvalbak in. En dan nog sta je er versteld van wat er allemaal die vrachtwagen in moet.
Woensdag, donderdag. Meer inpakken, kiezen, keuzes maken. Dit is zwaar. Vorige week stond het huis op stelten in MSP, nu het huis in NL totaal overhoop. Geleidelijk aan druppelt alles naar de begane vloer. De voor ons loeizware dingen laten we staan voor de verhuizers: jonge mannen in de kracht van hun leven. Zouden we dit door een verhuis firma hebben laten doen vroegen we ons af, zouden we dan beter af geweest zijn? Laten we het daar maar na afloop over hebben. Zelf verhuizen is uiteraard veel goeiekoper, daar tegenover staat dat je niet afhankelijk bent van de agenda van een ander. Afijn, over een paar weken zijn we én een ervaring rijker én dodelijk vermoeid.
Vrijdag 12 uur. Samen met JanJoost haal ik de vrachtwagen op. Oei, die is toch iets kleiner dan we hadden ingeschat. Gaat alle zooi er wel in?
Uiteraard zijn we nog niet klaar met pakken en om de vrachtwagen onbeheerd op straat te laten staan met een deel van de huisraad erin vinden we maar niks. We besluiten met zijn allen om dan maar op zaterdag morgen te gaan laden en dan ook de laatste zaken in te pakken en te laden.
Zo rond 3 uur staan Ruud en Myra voor de deur, we trekken een fles Los Vascos open, een fatsoenlijke kurkentrekker is uiteraard niet meer te vinden. Hop een vervroegd apéro, we praten wat na over de afscheidsreceptie van Fannie bij haar bedrijf. Uiteraard komt dan ter sprake wat Fannie in LDF van plan is te gaan doen. Eerst maar eens wennen zegt ze, daarna zien we wel.
Tijdens de apéro, zul je altijd zien, is de puf om door te gaan verdwenen en besluiten dat we de rest van de dag vrijaf hebben verdiend. Op naar de stad om nog wat laatste dingen te kopen EN de espresso machine. Van haar collega's heeft ze een flinke aanbetaling gekregen voor een machine.
In de winkel glimmen de koffiezet apparaten je tegemoet. Met wie we het er ook over gehad hebben. iedereen is tevreden over (zijn model van) Jura. Der Hansel die hier elk jaar logeert en beroepsmatig dit soort apparaten repareert adviseerde ook al een Jura. Dus het zal een Jura worden, toch? Afijn, de gebruikseisen / wensen en maximum bedrag zijn duidelijk. Via het interwebz hebben we een daarbij passend model gevonden: C60. In de winkel waren we daarom snel klaar. Toch nog even laten uitpakken om te kijken of alles aanwezig was en na een stijf halfuur lopen we de winkel uit met de doos tussen ons in. Geen licht dingetje. Dan komen we een ouder echtpaar tegen: "Goede keuze, daar gaan jullie lang plezier van hebben".
We schuifelen door naar het Thais restaurant waar we met Ruud en Myra hebben afgesproken. Reservering? Neuh, dat niet, maar we zijn met zijn vieren. Na 10 minuten hebben we een tafeltje gescoord. Ruud en Myra zijn nog in geen velden of wegen te bekennen. Na een stijf half uur komen die ook aanslenteren en zitten we achter de dampende schotels. Toch een beetje melancholische sfeer heerst er aan tafel, afscheid van vrienden is altijd kudt.
Laat in de avond eindelijk weer thuis, wat een dag! Onze laatste nacht in een kaal en hol klinkend huis.
Zaterdag 10 uur kwam de verhuisploeg opdraven. Zoals voorzien werd het toch nog passen en meten. Fannie's auto werd ook stampens volgepropt, deuren niet openen anders rolt het eruit, zeg ik nog. De vrachtwagen is nog niet weg of de buurtjes komen aangelopen om afscheid te nemen. We doen nog een bakkie. Dan nog de laatste dingetjes die nergens meer in pastten apart zetten. Niet vergeten daar afspraken over te maken.
Rond 1700 stappen we eindelijk in de auto en geven gas, op naar LDF. De A2 zit dicht wordt er doorgebeld jullie kunnen beter via Venlo rijden. Zo gezegd zo gedaan, de route door DLD is erg prettig. Tot op de aansluiting naar Metz, dan wordt het een heel stuk over twee baans, nog even in LU getankt (1.09 / l) en gassen. Wat een gemak zo'n cruise control.
Net na Metz halen we de vrachtwagen in, met blérend getoeter rijden we ze voorbij.
Zo tegen 12-ven is iedereen binnen, doen nog een glas, we gaan de volgende morgen uitpakken.
Zondag. Uitpakken gaat altijd sneller dan inpakken. Alle dingen in het huis laten absorberen is iets heel anders. Meubels als eerste op hun plaats, dan de dozen in de grange en de zakken met kleren in het nieuwe boudoir. Wat een puinhoop. We kijken elkaar aan en besluiten ter plekke dat als we Le Mouton ooit gaan verkopen we daar de hele inboedel bij doen. Een heel huishouden in een bestaande schuiven is geen sinecure. De komende weken zal dat puzzelen worden, verder uitsorteren van wat alsnog naar de vide grenier gaat en dozen voor déchètterie. Bij nader inzien... :=)
Overigens is de espresso machine een succes. De cappuccino met een stevige schuimlaag, een verrijking voor onze smaakpapillen....
Vrijdagmiddag wordt er w.s. geladen. Schrik je toch wel van hoeveel zooi je zo in 22 jaar in je huis propt. Een tweede vuistregel is bedacht. Bij twijfel weggooien. Zo van: ga ik dit nog wel gebruiken? Of vind ik dit zinvol om mee te nemen? Bij dat soort vragen hop de afvalbak in. En dan nog sta je er versteld van wat er allemaal die vrachtwagen in moet.
Woensdag, donderdag. Meer inpakken, kiezen, keuzes maken. Dit is zwaar. Vorige week stond het huis op stelten in MSP, nu het huis in NL totaal overhoop. Geleidelijk aan druppelt alles naar de begane vloer. De voor ons loeizware dingen laten we staan voor de verhuizers: jonge mannen in de kracht van hun leven. Zouden we dit door een verhuis firma hebben laten doen vroegen we ons af, zouden we dan beter af geweest zijn? Laten we het daar maar na afloop over hebben. Zelf verhuizen is uiteraard veel goeiekoper, daar tegenover staat dat je niet afhankelijk bent van de agenda van een ander. Afijn, over een paar weken zijn we én een ervaring rijker én dodelijk vermoeid.
Vrijdag 12 uur. Samen met JanJoost haal ik de vrachtwagen op. Oei, die is toch iets kleiner dan we hadden ingeschat. Gaat alle zooi er wel in?
Uiteraard zijn we nog niet klaar met pakken en om de vrachtwagen onbeheerd op straat te laten staan met een deel van de huisraad erin vinden we maar niks. We besluiten met zijn allen om dan maar op zaterdag morgen te gaan laden en dan ook de laatste zaken in te pakken en te laden.
Zo rond 3 uur staan Ruud en Myra voor de deur, we trekken een fles Los Vascos open, een fatsoenlijke kurkentrekker is uiteraard niet meer te vinden. Hop een vervroegd apéro, we praten wat na over de afscheidsreceptie van Fannie bij haar bedrijf. Uiteraard komt dan ter sprake wat Fannie in LDF van plan is te gaan doen. Eerst maar eens wennen zegt ze, daarna zien we wel.
Tijdens de apéro, zul je altijd zien, is de puf om door te gaan verdwenen en besluiten dat we de rest van de dag vrijaf hebben verdiend. Op naar de stad om nog wat laatste dingen te kopen EN de espresso machine. Van haar collega's heeft ze een flinke aanbetaling gekregen voor een machine.
In de winkel glimmen de koffiezet apparaten je tegemoet. Met wie we het er ook over gehad hebben. iedereen is tevreden over (zijn model van) Jura. Der Hansel die hier elk jaar logeert en beroepsmatig dit soort apparaten repareert adviseerde ook al een Jura. Dus het zal een Jura worden, toch? Afijn, de gebruikseisen / wensen en maximum bedrag zijn duidelijk. Via het interwebz hebben we een daarbij passend model gevonden: C60. In de winkel waren we daarom snel klaar. Toch nog even laten uitpakken om te kijken of alles aanwezig was en na een stijf halfuur lopen we de winkel uit met de doos tussen ons in. Geen licht dingetje. Dan komen we een ouder echtpaar tegen: "Goede keuze, daar gaan jullie lang plezier van hebben".
We schuifelen door naar het Thais restaurant waar we met Ruud en Myra hebben afgesproken. Reservering? Neuh, dat niet, maar we zijn met zijn vieren. Na 10 minuten hebben we een tafeltje gescoord. Ruud en Myra zijn nog in geen velden of wegen te bekennen. Na een stijf half uur komen die ook aanslenteren en zitten we achter de dampende schotels. Toch een beetje melancholische sfeer heerst er aan tafel, afscheid van vrienden is altijd kudt.
Laat in de avond eindelijk weer thuis, wat een dag! Onze laatste nacht in een kaal en hol klinkend huis.
Zaterdag 10 uur kwam de verhuisploeg opdraven. Zoals voorzien werd het toch nog passen en meten. Fannie's auto werd ook stampens volgepropt, deuren niet openen anders rolt het eruit, zeg ik nog. De vrachtwagen is nog niet weg of de buurtjes komen aangelopen om afscheid te nemen. We doen nog een bakkie. Dan nog de laatste dingetjes die nergens meer in pastten apart zetten. Niet vergeten daar afspraken over te maken.
Rond 1700 stappen we eindelijk in de auto en geven gas, op naar LDF. De A2 zit dicht wordt er doorgebeld jullie kunnen beter via Venlo rijden. Zo gezegd zo gedaan, de route door DLD is erg prettig. Tot op de aansluiting naar Metz, dan wordt het een heel stuk over twee baans, nog even in LU getankt (1.09 / l) en gassen. Wat een gemak zo'n cruise control.
Net na Metz halen we de vrachtwagen in, met blérend getoeter rijden we ze voorbij.
Zo tegen 12-ven is iedereen binnen, doen nog een glas, we gaan de volgende morgen uitpakken.
Zondag. Uitpakken gaat altijd sneller dan inpakken. Alle dingen in het huis laten absorberen is iets heel anders. Meubels als eerste op hun plaats, dan de dozen in de grange en de zakken met kleren in het nieuwe boudoir. Wat een puinhoop. We kijken elkaar aan en besluiten ter plekke dat als we Le Mouton ooit gaan verkopen we daar de hele inboedel bij doen. Een heel huishouden in een bestaande schuiven is geen sinecure. De komende weken zal dat puzzelen worden, verder uitsorteren van wat alsnog naar de vide grenier gaat en dozen voor déchètterie. Bij nader inzien... :=)
Overigens is de espresso machine een succes. De cappuccino met een stevige schuimlaag, een verrijking voor onze smaakpapillen....
9 juni 2015
LMQR 9
Ah! Even een momentje om iets aan het bloggen te doen. Dat schiet er het laatste half jaar behoorlijk bij in. Kan mooi want vandaag zit ik ff in de ziektewet. Gisteren kukelde ik namelijk onderuit bij het maaien en kwam met een rib tegen iets hards aan. Bewegen gaat me even niet zo makkelijk af nu.
Wéér een hoofdstuk dat afgesloten kan worden in haar rijke leven. Dat klinkt een beetje triest, maar ze stapt zo meteen op de volgende wagon richting het Franse avontuur.
Had ik het laatst over met iemand die weer in NL is gaan wonen. Wat namelijk naar boven kwame is dat naarmate je ouder wordt en een beetje gebrekkig, je de aangeleerde taal schijnt te vergeten. Oudere mensen, veelal 80 plussers gaan dan weer terug naar NL want die moerstaal blijft in je genen zitten. Ook natuurlijk om in de buurt van hun familie te zijn. Al beseffen zij dat het allemaal een stuk minder florisant geworden is in die oude van dagen huizen. Ga je terug na meer dan 20 of 30 jaar in het buitenland gewoond te hebben dan zal je denk ik een schok te wachten staan. Nu al verstaan wij niet meer wat men op straat zoal tegen elkaar zegt, zogenaamde straat taal staat er in de krant. De populatie in de steden is erg aan het veranderen en onlangs hoorde ik een repatriant tegen me zeggen dat ie zich in zijn "eigen land" niet meer veilig voelde op straat. Daarna kwam het obligatie "vroegah, toen...". Nee, vroeger was alles ook niet beter of slechter, gewoon anders. Men loste bepaalde dingen anders op en werden anders gedaan. Wat die man vooral op viel was het gehaaste van iedereen en dat ie met zijn eigen zoon een afspraak in de agenda moest maken. Dertig jaar was de man weggeweest en sprak Nederlands met een zwaar Frans accent, wat mag je anders verwachten. Hij miste natuurlijk een heel aantal dingen, vooral de warmte, maar aan het spookbeeld dat de verplegenden om je heen je niet meer zouden verstaan en jij hen niet, daaraan was ie dan toch maar mooi ontsnapt. Sommigen van die oudjes vertelde hij, verkommerden in de Franse maisons de retraite. (klinkt toch mooier dan: oude van dagenhuis) Dat kwam omdat ze in isolement raakten, voornamelijk vanwege de taal. Op mijn voorzichtige vraag of je dat dan niet een beetje aan jezelf te danken had juist omdat je je terugtrok en daarmee de taal verleerde kwam het: "Jongeman al die oudjes trekken zich terug en willen eigenlijk alleen maar met rust gelaten worden". Juist ja, jongeman ;=) In dat teruggetrokken raken, daar zit 'm wel een beetje de kneep. Volgens veel deskundigen is het prettig oud worden vooral zaak van actief blijven en contacten blijven zoeken.
LOL. Aktief blijven is namelijk niet zo'n problem in Le Mouton Qui Rit. Elke dag kamers schoonmaken, klusjes in en om het huis, beesten verzorgen, beetje kwekken met deze en gene... Contacten zoeken zit bij het werk in onze B&B ingebakken. Daar leert ze meteen meer frans van bij. Uiteraard hebben we veel Frans talige gasten. Dat wel goedkomen.
In de winter is het koud natuurlijk, dan wordt het een opgaaf om aktief te blijven. Want wat is heerlijker dan om met een boek voor de loeiende openhaard te gaan zitten en met je schatje te kwekken, af en toe een flimpie pikken... In huis kan er dan nog altijd iets geklust worden, met klei rotzooien, of natuurlijk een kamer schoonmaken. Niet te vergeten de as emmer te legen, beesten verzorgen, hout aan te slepen. Met dat laatste ben je de hele dag een beetje bezig, maar dat brengt je weer in beweging. Ook dat hout hakken en halen gaat deels ge-raspified worden, reken maar van yes. Al ware het maar van een soort van electrisch karretje te bouwen om het zware sleepwerk te verlichten.
Frank (de aannemer) heeft namelijk de trap naar het atelier afgemaakt en de oprit een opknapbeurt gegeven. Ik moet zeggen het is prachtig geworden. De samenwerking met Frank bevalt uitstekend. Je hoeft hem slechts een schetsje te laten zien, dat even toe te lichten en hij gaat. Komt ie tussendoor nog even kortsluiten of dat de bedoeling was en het komt allemaal voor elkaar. Nu nog even met de hogedrukspuit de muurtjes schoonmaken en wellicht even met de kwast het ijzerwerk aantippen. Een dezer dagen de voorweide afsluiten voor de schapen, want die kakken nu de oprit mooi bruin, dat is niet echt de bedoeling. Daarmee is er weer een stapje gedaan in het project LMQR. Ieder jaar doen we zo een stukje van het "buitenplan", komt het uiteindelijk allemaal voor elkaar. Iets langzamer dan wellicht mogelijk zou zijn, maar toch. Volgende aktie: poort-open-automaat en bomen. Fruitbomen, sierbomen of wat al niet, langs het lange buitenhek.
Op aanraden van de Badmuts gebruik ik nu een ander goedje om het water algen en bacterievrij te houden: Ca-hypochloride. Een stuk effectiever dan wat ik eerder gebruikte. Hij verkoopt het niet eens veel duurder dan via het internet, dan gun ik de Badmuts die paar extra euries uiteraard. Want meteen in huis.
Volgende opdracht wordt om uit te vlooien wat zo de beste pompsnelheid is. Hierbij moet je ook rekening houden met het verversen en filteren van het water. Dus geldt niet alleen de optimale doorstroomsnelheid van het water door de warmtewisselaar wat eigenlijk het uitgangspunt was. Was even uit het oog verloren, vertroebelt als ik was over de fantastische mogelijkheden van het pomp regelen. Noem het maar voortschreidend inzicht.
Bovenstaand schema is het nieuwste pootje aan de solarfarm. Natuurlijk meteen proberend hoe de voeding via de UPS te krijgen. Wim kwam met een lumineus idee en bouwde de vrijgekomen netwerkkabel om tot voedingkabel. Een verlengkabeltje van 25 meter zeg maar. Daarmee introduceerde we meteen een nieuwe storingskans in. En jawel, Murphy trad op. Bleek toch dat het spanningsverlies over die kabel te groot was voor de Raspi en kregen we rare meetgegevens. Voeding dichterbij gebracht, dan maar even niet op de UPS en een deel van het probleem was verholpen. Oh ja, ware het niet dat er nog een venijnigheidje in de contraptie zit.
In de bovenstaande grafiek zie je twee periodes van vlakke strepen. Storing! Paniek dus, want bij uitblijven van de besturing barsten de slangen, vooral bij deze temperaturen, al na een paar minuten. Na testen en uitproberen bleek dat het besturingsprogramma op de Raspi het dan nog steeds doet maar dat er geen netwerkverbinding is. Er worden geen gegevens naar de centrale schijf geschreven waardoor die vlakke lijn zichtbaar wordt. Het verschijnsel treedt elke dag wel een keer op. "Eliminate the most improbable causes and what rest is the likely solution dear Watson" detective werk dus. Van mede hobbyisten krijg ik allerlei dingen aangereikt om uit te proberen, voornamelijk om dingen te vervangen.
Zelf zie ik het vooraleerst zitten met het aanpassen van de software en ben begonnen de foutafhandeling (wat te doen bij die of deze storing) robuuster te maken. Als mijn schatje dan opmerkt "je kunt daar eindeloos aan blijven pielen hè?" grijns ik slechts. Je brein blijft wel lekker actief, ook nog.
IDC - CDI
Afgelopen week was ik in NL. Niet alleen om even de Caddy vol te pakken met spulletjes om te verhuizen, maar ook om de afscheidsreceptie van Fannie bij haar bedrijf bij te wonen. Daar krijgen we allebei nog steeds warme gevoelens van. Wat een hartelijkheid en warmte straalde er vanuit haar collega's. Via de organisatrice Romana had ik overelgd over een kado voor Fannie. Na wat probeersels, leek het me leuk om een beginnetje voor een expresso machine te vragen. Daar heeft mijn schatje als koffie addict het al heel lang over. Dat beginnetje is er gekomen, een mooi beginnetje. Verder veel cadeautjes en frutseltjes, een stapel boeken voor de donkere avonden. Het pronkstuk was wel een enorm dik boek met foto's, brieven, herinneringen en heel veel mailtjes van haar ex studenten. Ze hadden zelfs haar sollicitatiebrief uit 1992 nog te pakken gekregen! Van dat alles gaan we da'lijk op ons balkonnetje nog eens nagenieten. Twee-en-twintig jaar heeft mijn schatje daar in Wageningen en de rest van de wereld geploetert. Dan maak je wat mee en krijg je veel (oud) collega's. Haar functionele baas had op een wereldkaart aangegeven waar ze samen missies hebben gedaan. Sta je toch wel ff van te kijken, kris kras over de aardbol! Op het internet heb je zoiets ook. Kun je invullen in welke landen je bent geweest. Hebben we een paar jaar geleden eens zitten invullen. Nou, Fannie behoort tot de top 5 van meest bereisde personen, als je die site moet geloven, ruim 75% van alle landen heeft ze bezocht.Wéér een hoofdstuk dat afgesloten kan worden in haar rijke leven. Dat klinkt een beetje triest, maar ze stapt zo meteen op de volgende wagon richting het Franse avontuur.
Had ik het laatst over met iemand die weer in NL is gaan wonen. Wat namelijk naar boven kwame is dat naarmate je ouder wordt en een beetje gebrekkig, je de aangeleerde taal schijnt te vergeten. Oudere mensen, veelal 80 plussers gaan dan weer terug naar NL want die moerstaal blijft in je genen zitten. Ook natuurlijk om in de buurt van hun familie te zijn. Al beseffen zij dat het allemaal een stuk minder florisant geworden is in die oude van dagen huizen. Ga je terug na meer dan 20 of 30 jaar in het buitenland gewoond te hebben dan zal je denk ik een schok te wachten staan. Nu al verstaan wij niet meer wat men op straat zoal tegen elkaar zegt, zogenaamde straat taal staat er in de krant. De populatie in de steden is erg aan het veranderen en onlangs hoorde ik een repatriant tegen me zeggen dat ie zich in zijn "eigen land" niet meer veilig voelde op straat. Daarna kwam het obligatie "vroegah, toen...". Nee, vroeger was alles ook niet beter of slechter, gewoon anders. Men loste bepaalde dingen anders op en werden anders gedaan. Wat die man vooral op viel was het gehaaste van iedereen en dat ie met zijn eigen zoon een afspraak in de agenda moest maken. Dertig jaar was de man weggeweest en sprak Nederlands met een zwaar Frans accent, wat mag je anders verwachten. Hij miste natuurlijk een heel aantal dingen, vooral de warmte, maar aan het spookbeeld dat de verplegenden om je heen je niet meer zouden verstaan en jij hen niet, daaraan was ie dan toch maar mooi ontsnapt. Sommigen van die oudjes vertelde hij, verkommerden in de Franse maisons de retraite. (klinkt toch mooier dan: oude van dagenhuis) Dat kwam omdat ze in isolement raakten, voornamelijk vanwege de taal. Op mijn voorzichtige vraag of je dat dan niet een beetje aan jezelf te danken had juist omdat je je terugtrok en daarmee de taal verleerde kwam het: "Jongeman al die oudjes trekken zich terug en willen eigenlijk alleen maar met rust gelaten worden". Juist ja, jongeman ;=) In dat teruggetrokken raken, daar zit 'm wel een beetje de kneep. Volgens veel deskundigen is het prettig oud worden vooral zaak van actief blijven en contacten blijven zoeken.
LOL. Aktief blijven is namelijk niet zo'n problem in Le Mouton Qui Rit. Elke dag kamers schoonmaken, klusjes in en om het huis, beesten verzorgen, beetje kwekken met deze en gene... Contacten zoeken zit bij het werk in onze B&B ingebakken. Daar leert ze meteen meer frans van bij. Uiteraard hebben we veel Frans talige gasten. Dat wel goedkomen.
In de winter is het koud natuurlijk, dan wordt het een opgaaf om aktief te blijven. Want wat is heerlijker dan om met een boek voor de loeiende openhaard te gaan zitten en met je schatje te kwekken, af en toe een flimpie pikken... In huis kan er dan nog altijd iets geklust worden, met klei rotzooien, of natuurlijk een kamer schoonmaken. Niet te vergeten de as emmer te legen, beesten verzorgen, hout aan te slepen. Met dat laatste ben je de hele dag een beetje bezig, maar dat brengt je weer in beweging. Ook dat hout hakken en halen gaat deels ge-raspified worden, reken maar van yes. Al ware het maar van een soort van electrisch karretje te bouwen om het zware sleepwerk te verlichten.
Kleien
Via Pauline kwam ik met Marcel in contact, die woont nu twee jaar hier in de buurt en voelt zich als een vis in het water. Marcel is een verzamel fanaat van voornamelijk Britse autos - zegt ie van zich zelf. Bovenal een bon vivant, zie ik dan weer. Hij geniet overduidelijk met volle teugen van zijn retraite. Wat ik dan leuk vind aan dit contact is dat Marcel ook een amateur pottenbakker is. Ik hoop dat dit iets moois gaat worden samen dingen doen werkt altijd stimulerend. Via Pauline hoorde hij dat ik een oventje te koop had, was wel niet zo maar ach. Marcel had daar hevige belangstelling voor. Die heb ik aan hem doorverkocht, weer iemand helemaal gelukkig. Daar zal ie nog wel een beetje instructie voor nodig hebben want deze oven heeft wel een gebruiksaanwijzing. Niks geen automaat, hier is het nog het edele handwerk en weten van stook curves. Daar gaan we wel uit komen. Intussen zijn we uitgenodigd om bij hem het midzomerfesst te komen vieren. Wat we natuurlijk gaan doen. Dus over contacten gesproken. Ook Pauline is overigens een cra bea. Dat gaat nog wat worden zo'n groepje kenissen die allemaal iets met creatiefs hebben.Trap
In het kader van fase 3 van het deel project "buitenplan" is er weer een aktie afgestreept: oprit en opgang atelier. Fase 3 valt voornamelijk onder de noemer: uitbreiding, verfraaiing en afwerking. |
| trap naar atelier |
Frank (de aannemer) heeft namelijk de trap naar het atelier afgemaakt en de oprit een opknapbeurt gegeven. Ik moet zeggen het is prachtig geworden. De samenwerking met Frank bevalt uitstekend. Je hoeft hem slechts een schetsje te laten zien, dat even toe te lichten en hij gaat. Komt ie tussendoor nog even kortsluiten of dat de bedoeling was en het komt allemaal voor elkaar. Nu nog even met de hogedrukspuit de muurtjes schoonmaken en wellicht even met de kwast het ijzerwerk aantippen. Een dezer dagen de voorweide afsluiten voor de schapen, want die kakken nu de oprit mooi bruin, dat is niet echt de bedoeling. Daarmee is er weer een stapje gedaan in het project LMQR. Ieder jaar doen we zo een stukje van het "buitenplan", komt het uiteindelijk allemaal voor elkaar. Iets langzamer dan wellicht mogelijk zou zijn, maar toch. Volgende aktie: poort-open-automaat en bomen. Fruitbomen, sierbomen of wat al niet, langs het lange buitenhek.
SolarFarm
De SolarFarm zit het zwembad nu tussen de 25 en 30 graden te houden. Dat loopt als een tierelier. De op school geleerde chemie komt hiet weer mooi van pas. Als badmeeester moet je namelijk regelmatig de zuurgraad testen en doe je er een al of niet Ph verhogend of verlagend poedertje in. Ook dat verhaal wil ik gaan Raspify-en. Zoiets als een doseer automaat.Op aanraden van de Badmuts gebruik ik nu een ander goedje om het water algen en bacterievrij te houden: Ca-hypochloride. Een stuk effectiever dan wat ik eerder gebruikte. Hij verkoopt het niet eens veel duurder dan via het internet, dan gun ik de Badmuts die paar extra euries uiteraard. Want meteen in huis.
Volgende opdracht wordt om uit te vlooien wat zo de beste pompsnelheid is. Hierbij moet je ook rekening houden met het verversen en filteren van het water. Dus geldt niet alleen de optimale doorstroomsnelheid van het water door de warmtewisselaar wat eigenlijk het uitgangspunt was. Was even uit het oog verloren, vertroebelt als ik was over de fantastische mogelijkheden van het pomp regelen. Noem het maar voortschreidend inzicht.
Bovenstaand schema is het nieuwste pootje aan de solarfarm. Natuurlijk meteen proberend hoe de voeding via de UPS te krijgen. Wim kwam met een lumineus idee en bouwde de vrijgekomen netwerkkabel om tot voedingkabel. Een verlengkabeltje van 25 meter zeg maar. Daarmee introduceerde we meteen een nieuwe storingskans in. En jawel, Murphy trad op. Bleek toch dat het spanningsverlies over die kabel te groot was voor de Raspi en kregen we rare meetgegevens. Voeding dichterbij gebracht, dan maar even niet op de UPS en een deel van het probleem was verholpen. Oh ja, ware het niet dat er nog een venijnigheidje in de contraptie zit.
Zelf zie ik het vooraleerst zitten met het aanpassen van de software en ben begonnen de foutafhandeling (wat te doen bij die of deze storing) robuuster te maken. Als mijn schatje dan opmerkt "je kunt daar eindeloos aan blijven pielen hè?" grijns ik slechts. Je brein blijft wel lekker actief, ook nog.
26 mei 2015
LMQR 8
De afgelopen weken waren erg drukke weken voor ons. Een combinatie van de nasleep van een verbouwing, een paar gezinnen die hier een week verbleven en natuurlijk het werk aan de SolarFarm dat op de planning stond. Uh, staat, cum in uitvoering is.
Feessie!
Maar ook en vooral. Van ons beiden ben ik als eerste met pensioen gegaan, ook al kun je dat aan de hoeveelheid werk niet echt merken. Het is in ieder geval ánder werk, en iets waar ik veel voldoening van krijg.
En, sinds 1 mei is mijn lief, maar dan officiëel, ook met pensioen gegaan. Eerder dan geplanned en onvoorzien dat dan weer wel. Dat zou aanleiding voor een feestje moeten zijn, á la een "ik vertrek" party. Echter, het seizoen is begonnen en andere activiteiten die er gaande zijn noodzaken om daar voorlopig even van af te zien. Op een later tijdstip misschien of volgend jaar, dan zijn we namelijk 40 jaar een paar.
Grote schoonmaak
Nu we beiden op pensioen zijn beginnen we te beseffen met hoeveel administratieve zaken je te maken hebt gekregen in je leven. Abo's opzeggen of wijzigen, registraties corrigeren, dingen (tijdelijk) laten afsluiten, instanties inlichten, organisaties van je pensioen op de hoogte brengen, niet in het minst je verzekeringen regelen of soms opzeggen. En zo voorts. Een waslijst die schier geen einde lijkt te nemen. Sommige dingen moet je even op zijn beloop laten omdat de bijbehorende organisatie moeilijk doet. Andere zaken gaan dan weer erg soepel. Bij anderen hang je uren aan de telefoon en raak je verstrikt in werkelijk Kafkaïaanse situaties. Na lang soebatten besluit je: "die zoeken het dan maar zelf uit" en stuur je een formeel briefje met wat je van ze wilt of juist niet meer. "Nee we willen geen geld terug, gewoon dat de inning en of het abo stopt, begrijpt u? Nee, ook geen overschrijven, geen adresverandering, geen... Voor ons is het gewoon over en uit!" Toegegeven zo'n gevalletje Kafka is zeldzaam, maar daar erger je je juist het meeste aan. Zo zijn er ook waar ze maar al te bereid zijn aan je wensen te voldoen, voor een paar euries extra, dat is een verademing. Het kan dus wel spoepeltjes, zonder gedoe!
Lijstje
OK een beetje allergisch voor lijstjes ben ik geworden, de omstandigheden gebieden om die aversie even op zij te zetten. Anders gaan dingen uit de hand lopen of falikant mis.
Wat absoluut helpt met het proces dat we nu ondergaan is vroegtijdig met zo'n lijstje te beginnen. Zoiets van: wanneer moet je wat gaan doen of regelen en hoe. Email, telefoonnummers en contactpersonen erbij, een vakje voor aantekeningen. Dan af te vinken met wanneer er wat gebeurd is en door wie van het huishouden. Dat helpt om misverstanden te vermijden, als het zwart op wit staat, geeft duidelijkheid.Wat we ook aan het doen zijn is de administratie van de laatste paar jaar door te bladeren. Dan schrik je hoeveel zaken je in de afgelopen jaren allemaal ongemerkt hebt geregeld en wat je nu in een grote veegschoonmaak in korte tijd moet afhandelen.
Een paar tips zijn misschien wel het doorgeven waard. Allemaal dingen waar je in je opwinding over het nakende pensioen en de verhuizing niet zo nauwkeurig over nadenkt.
Raspified
Met Wim samen is er het een en ander aan de Solarfarm bij geknutselt. Als eerste heeft Wim een UPS (uninteruptible power supply) omgebouwd naar een wat krachtiger verhaal. Van 7Ah naar 50Ah. Met twee ordinaire auto accu's, gekocht in de Brico. Die werden vakkundig aan elkaar geknoopt en leverden na een dag of wat opladen volle peur. Uiteraard wilden we dat op het intra-web zichtbaar maken.
Afijn, na enig zoek en probeerwerk zijn de gegevens van de UPS via een web achtig iets te zien en krijg je ook nog een mailtje als de stroom wegvalt of weer terug komt:
2015-05-20 16:34:09 +0200 Power is back. UPS running on mains.
2015-05-20 16:34:09 +0200 Mains returned. No longer on UPS batteries.
2015-05-20 16:33:57 +0200 Running on UPS batteries.
2015-05-20 16:33:51 +0200 Power failure.
2015-05-20 13:03:52 +0200 Power is back. UPS running on mains.
2015-05-20 13:03:46 +0200 Power failure.
De oorzaak van het installeren van een UPS ligt voor de hand, zie bovenstaand voorbeeld. De stroom valt hier zoiets als een paar keer per dag weg, is te laag, te hoog, of laat anderszins te wensen over. Sinds een paar dagen zijn de UPS-sen dan ook Raspi-fied. Dat wil zeggen verbonden met een RaspberryPi om gegevens uit de UPS interface te peuren.
De uitdrukking: "Raspifying / Raspified / Rapifyable" is verzonnen door een gast van ons die net zo als Wim en ik enthousiast is van de mogelijkheden van een RaspberryPi. "Is it Raspifyable?" Kun je er een Raspi aan koppelen? Gezien de explosie in knutsel land rondom die Raspi's (nano computertjes) lijkt de halve wereld wel Raspifyable. Met andere woorden wat kun je er eigenlijk niet op aansluiten, toch?
Voor de SolarFarm is een UPS een essentiëel deel gebleken, anders slaat de zaak op hol, stoppen er pompen of worden er geen gegevens meer gegenereerd die het een en ander aansturen. Zonder UPS waren er in het verleden nare dingen gebeurd.
Dit laat natuurlijk onverkort dat de kwaliteit van de stroom die door EDF (Electricité de France) wordt geleverd als zwaar beneden peil wordt beoordeeld. Zo'n 80-90% van alle stroom komt uit kerncentrales, het is daarom des te verwonderlijker dat het net zo'n vervuilde stroom aan levert. Het lijkt wel of we in een ontwikkelingsland leven, zo wispelturig is de stroom hier.
Bad pomp
Eindelijk heeft de Badmuts de nieuwe pomp voor het zwembad geïnstalleerd. Waarna wij de motor konden gaan modificeren. De motorsnelheden van de badfilter installatie wilden we namelijk kunnen regelen, die moest dus vervangen worden door een 3 fasen motor. De idee was om de pomp harder en zachter te kunnen laten lopen waarmee de verblijf tijd van het badwater in de warmtewisselaar aan te passen was. (hoe langer het water in de wisselaar kan zijn des te meer wordt het water opgewarmd) Daar zijn we in geslaagd. Eerst moest er natuurlijk een regelaar opgeblazen worden, waarna een vervangend ding precies deed wat we ermee wilden. Met andere woorden de badpomp bleek Raspifyable te zijn. Het programmaatje voor de SolarFarm is aangepast en het dashboard laat nu ook keurig het aantal toeren zien dat de motor draait - 2800 rpm maximaal.
Het interessante aan het plaatje is dat er een bijna perfecte uitdovende sinusoïde te zien is bij de aanloop tussen 09:00 en 11:00. Je zou zeggen een ideale curve. Voor de gein is ook het toerental van de pomp zichtbaar gemaakt. Verbazend hoe makkelijk dit allemaal met Python te doen valt. De stroomstoringen van die middag zijn ook duidelijk in de grafiek te zien. Als je zou afgaan op de getallen zou er een minimum temperatuur van -2030 gemeten zijn op dat tijdstip. Wat zou er in werkelijkheid gebeurd zijn vroegen we ons tijdens het avondeten af. Bedenk daarbij dat door de wetenschappers het absolute nul punt op -273.15 graden Celcius is vast gesteld. De suggestie aan tafel vanavond was dat alles onmiddelijk verpulverd geweest zou zijn. Een leuk gedachten experiment voor de onderzoekende geesten onder ons.
Feessie!
Maar ook en vooral. Van ons beiden ben ik als eerste met pensioen gegaan, ook al kun je dat aan de hoeveelheid werk niet echt merken. Het is in ieder geval ánder werk, en iets waar ik veel voldoening van krijg.
En, sinds 1 mei is mijn lief, maar dan officiëel, ook met pensioen gegaan. Eerder dan geplanned en onvoorzien dat dan weer wel. Dat zou aanleiding voor een feestje moeten zijn, á la een "ik vertrek" party. Echter, het seizoen is begonnen en andere activiteiten die er gaande zijn noodzaken om daar voorlopig even van af te zien. Op een later tijdstip misschien of volgend jaar, dan zijn we namelijk 40 jaar een paar.
Grote schoonmaak
Nu we beiden op pensioen zijn beginnen we te beseffen met hoeveel administratieve zaken je te maken hebt gekregen in je leven. Abo's opzeggen of wijzigen, registraties corrigeren, dingen (tijdelijk) laten afsluiten, instanties inlichten, organisaties van je pensioen op de hoogte brengen, niet in het minst je verzekeringen regelen of soms opzeggen. En zo voorts. Een waslijst die schier geen einde lijkt te nemen. Sommige dingen moet je even op zijn beloop laten omdat de bijbehorende organisatie moeilijk doet. Andere zaken gaan dan weer erg soepel. Bij anderen hang je uren aan de telefoon en raak je verstrikt in werkelijk Kafkaïaanse situaties. Na lang soebatten besluit je: "die zoeken het dan maar zelf uit" en stuur je een formeel briefje met wat je van ze wilt of juist niet meer. "Nee we willen geen geld terug, gewoon dat de inning en of het abo stopt, begrijpt u? Nee, ook geen overschrijven, geen adresverandering, geen... Voor ons is het gewoon over en uit!" Toegegeven zo'n gevalletje Kafka is zeldzaam, maar daar erger je je juist het meeste aan. Zo zijn er ook waar ze maar al te bereid zijn aan je wensen te voldoen, voor een paar euries extra, dat is een verademing. Het kan dus wel spoepeltjes, zonder gedoe!
Lijstje
OK een beetje allergisch voor lijstjes ben ik geworden, de omstandigheden gebieden om die aversie even op zij te zetten. Anders gaan dingen uit de hand lopen of falikant mis.
Wat absoluut helpt met het proces dat we nu ondergaan is vroegtijdig met zo'n lijstje te beginnen. Zoiets van: wanneer moet je wat gaan doen of regelen en hoe. Email, telefoonnummers en contactpersonen erbij, een vakje voor aantekeningen. Dan af te vinken met wanneer er wat gebeurd is en door wie van het huishouden. Dat helpt om misverstanden te vermijden, als het zwart op wit staat, geeft duidelijkheid.Wat we ook aan het doen zijn is de administratie van de laatste paar jaar door te bladeren. Dan schrik je hoeveel zaken je in de afgelopen jaren allemaal ongemerkt hebt geregeld en wat je nu in een grote veegschoonmaak in korte tijd moet afhandelen.
Een paar tips zijn misschien wel het doorgeven waard. Allemaal dingen waar je in je opwinding over het nakende pensioen en de verhuizing niet zo nauwkeurig over nadenkt.
- Allerlei bankzaken moeten geregeld worden, automatische afschrijvingen stop zetten bijvoorbeeld. Iets wat je misschien niet direct in de gaten hebt: zijn je pasjes nu wel of niet geblokkeerd voor gebruik in het buitenland.
- Geef je nieuwe adres aan pensioenfondsen en verzekeringen door
- Wat zijn de consequenties van het voortijdig opzeggen van allerlei dingen, en kan dat. Daar hebben we uit de bankafschriften een lijstje van gemaakt: dat zijn de terugkerende betalingen.
- In het kader van de schoonmaak aktie besloten we dat ieder van ons één abo mocht houden, wordt je heel kritisch van;=)
- De afgelopen decennia hebt hebben we ongelooflijk veel vergaard en heel wat wordt al jaren niet meer gebruikt. We stelden ons de vraag: is dat de afgelopen 3 jaar nog aangeraakt of heb je dat nog wel nodig? Is het antwoord nee, dan weg er mee! Als gewone burger hoef je je admin slechts een paar jaar bewaren, dus alles ouder dan dat is door de shredder gegaan. Uitzondering zijn polissen, officiële stukken, contracten en zo. Natuurlijk die foto's uit je verleden, brieven, of objecten waar je, ook al heb je ze de afgelopen tien jaar niet bekeken toch nog aan hecht.
- Dozen die er sinds de vorige verhuizing afgeplakt en wel nog stonden, even doorneuzen en weg er mee.
- Sommigen dingen waren misschien nog iets voor een verzamelaar of leken in prima staat. Marktplaats was er goed voor. Heeft weer een paar tienen opgeleverd.
- We zijn al maanden lang bezig spullen weg te brengen naar de kringloop, krijgen die misschien nog een tweede leven. Oude kamera's, daar zijn de kringloop winkels best wel blij mee, computers niet die breng je naar de miljeu straat of déchetterie. Haal wel je harde schijven eruit.
- Bijna de helft van onze bibliotheek ging rechtstreeks naar de kringloop of de papierbak in. We vroegen ons bijvoorbeeld af of we die boeken nog wel een keer gingen lezen, of dat ze gewoon mooi zouden staan op de nieuwe plek. Kijkboeken gooi je zelden weg, pockets van 30 jaar oud, weg ermee als die de afgelopen paar jaar niet nog eens herlezen zijn. Het meeste daarvan hebben we weggegeven of weg gebracht. Al die referentiewerken die je voor je werk zo nodig had, ze waren óf out-dated óf je kunt de info sneller op het interwebz vinden. Als dat nodig mocht zijn. Er zaten enkele exemplaren (zelflerende algorithmes) van honderden "guldens" bij, hop weg ;=(. En die college dictaten? De ton in! Onder in een doos met mappen lagen nog een paar bundels papier van eigen werk waar vaag genoeg van gezegd kan worden dat ze van klussen uit het stenen computer tijdperk dateerden, hop door de shredder en weg er mee. Al met al was dat het betere wieden in de dode bomen kraam.
- Wat we ook als praktisch ervoeren was kamer voor kamer leeg te maken, boven op zolder beginnen en dan afzakken naar beneden. Een kamer reserveerden we om de dozen en spullen op te slaan die mee gingen. Met iedere rit naar het nieuwe adres zat de wagen weer vol dozen.
Raspified
Met Wim samen is er het een en ander aan de Solarfarm bij geknutselt. Als eerste heeft Wim een UPS (uninteruptible power supply) omgebouwd naar een wat krachtiger verhaal. Van 7Ah naar 50Ah. Met twee ordinaire auto accu's, gekocht in de Brico. Die werden vakkundig aan elkaar geknoopt en leverden na een dag of wat opladen volle peur. Uiteraard wilden we dat op het intra-web zichtbaar maken.
 |
| APC interface op de raspi |
Afijn, na enig zoek en probeerwerk zijn de gegevens van de UPS via een web achtig iets te zien en krijg je ook nog een mailtje als de stroom wegvalt of weer terug komt:
2015-05-20 16:34:09 +0200 Power is back. UPS running on mains.
2015-05-20 16:34:09 +0200 Mains returned. No longer on UPS batteries.
2015-05-20 16:33:57 +0200 Running on UPS batteries.
2015-05-20 16:33:51 +0200 Power failure.
2015-05-20 13:03:52 +0200 Power is back. UPS running on mains.
2015-05-20 13:03:46 +0200 Power failure.
De oorzaak van het installeren van een UPS ligt voor de hand, zie bovenstaand voorbeeld. De stroom valt hier zoiets als een paar keer per dag weg, is te laag, te hoog, of laat anderszins te wensen over. Sinds een paar dagen zijn de UPS-sen dan ook Raspi-fied. Dat wil zeggen verbonden met een RaspberryPi om gegevens uit de UPS interface te peuren.
De uitdrukking: "Raspifying / Raspified / Rapifyable" is verzonnen door een gast van ons die net zo als Wim en ik enthousiast is van de mogelijkheden van een RaspberryPi. "Is it Raspifyable?" Kun je er een Raspi aan koppelen? Gezien de explosie in knutsel land rondom die Raspi's (nano computertjes) lijkt de halve wereld wel Raspifyable. Met andere woorden wat kun je er eigenlijk niet op aansluiten, toch?
Voor de SolarFarm is een UPS een essentiëel deel gebleken, anders slaat de zaak op hol, stoppen er pompen of worden er geen gegevens meer gegenereerd die het een en ander aansturen. Zonder UPS waren er in het verleden nare dingen gebeurd.
Dit laat natuurlijk onverkort dat de kwaliteit van de stroom die door EDF (Electricité de France) wordt geleverd als zwaar beneden peil wordt beoordeeld. Zo'n 80-90% van alle stroom komt uit kerncentrales, het is daarom des te verwonderlijker dat het net zo'n vervuilde stroom aan levert. Het lijkt wel of we in een ontwikkelingsland leven, zo wispelturig is de stroom hier.
Bad pomp
Eindelijk heeft de Badmuts de nieuwe pomp voor het zwembad geïnstalleerd. Waarna wij de motor konden gaan modificeren. De motorsnelheden van de badfilter installatie wilden we namelijk kunnen regelen, die moest dus vervangen worden door een 3 fasen motor. De idee was om de pomp harder en zachter te kunnen laten lopen waarmee de verblijf tijd van het badwater in de warmtewisselaar aan te passen was. (hoe langer het water in de wisselaar kan zijn des te meer wordt het water opgewarmd) Daar zijn we in geslaagd. Eerst moest er natuurlijk een regelaar opgeblazen worden, waarna een vervangend ding precies deed wat we ermee wilden. Met andere woorden de badpomp bleek Raspifyable te zijn. Het programmaatje voor de SolarFarm is aangepast en het dashboard laat nu ook keurig het aantal toeren zien dat de motor draait - 2800 rpm maximaal.
 |
| Raspified badpomp |
19 mei 2015
Maitre d'Oeuvre
Deze blog stond al een paar weken klaar, maar is het blijven hangen in de draftmodus. Bij deze dus.
Maîte d'Oeuvre
Een paar maal per jaar krijgen we gasten die hier, of in de buurt, een huis aan het kopen zijn of gekocht hebben. Meestal blijven ze een of twee nachten om de papierkraam af te handelen. Want dát heeft wel een paar voeten in de aarde vóórdat je daarmee klaar bent. Dat is overal ter wereld zo en LDF vormt daar bepaald geen uitzondering op. Integendeel, de stapels rapporten en contracten blijven zich maar opstapelen. De hele procedure inclusief vergunningen voor ver-her-nieuwbouw plannen kunnen wel eens meer dan een jaar vergen voordat ook maar een spa de grond in kan.
Onze gast kwam twee weken geleden aan om de laatste dingetjes af te ronden. Gaandeweg hoorde ik zijn verhalen hoe het hem is vergaan met die officiële papierberg. Eigenlijk viel dat in zijn ogen nogal mee. Allerlei onderzoeken zijn er gedaan en na een paar maanden of langer heb je een boekwerk van rapporten over onderzoeken (lood, sceptic tank, aardbeving en overstromings risico's, gif in de grond etc etc), keuringen, vergunningen en uiteraard de akte van overdracht in handen. Pas d' problèmes. Ook al kwam ons dat in het begin als een hoop overbodig en vooral onnodig werk over.
Burocratie als het niet uitgevonden is in LDF, is het op zijn minst tot een kunst verheven. Van iedere volgende gast die hier een huis in de omgeving koopt hoor ik dan ook dat er een of ander onderzoek is bijgekomen of dat men de regels van bepaalde zaken aangescherpt heeft (sceptic tank bijv.) Men verzint telkens wat nieuws om de koper op weer hogere kosten te jagen. Is alles achter de rug dan is een propvolle ordner je aandenken aan het kopen van een huis in La Douce France. Bij problemen verdubbeld zich dat papierwerk en als je pech hebt krijg je ook nog het een en ander te maken met oude schulden van de vorige bewoner of geschillen die deze had voor het een of ander met de buren. Soit.
Voor je met je nieuwe leven begint moet je even door die papierberg heen eten en daarna... daarna begint het veredelde ver-her-nieuwbouw proces. Aannemer regelen, electriciën, timmerman, metselaar, tegelzetter of -,legger, schilder, en en en... Een hele parade aan (vak)mensen trekken voorbij. Onze gast moest een nieuwe sceptic tank laten installeren - nieuw onderzoek hè. Werd het electro vervangen, uiteraard was al het raam en deur werk verrot, afvoer ook nog fatsoenlijk maken en enige bouwkundige erfenissen van vorige eigenaren werden rechtgezet. Gelukkig had de laatste huurder zo goed als al het sanitair en al het overige wat los of vast zat in het huis meegenomen dus dat scheelde. De slopers konden zo van start. In iets meer dan drie maanden zei onze gast zou alles af zijn, plus een paar weken, als marge.
Nu komt het. Een huis laten verbouwen op afstand is gewoon vragen om problemen, waar ook ter wereld. Dan kun je net zo goed meteen een forse donatie op de bankrekening van de vaklieden doen zonder er iets voor terug te verlangen. In LDF is het niet anders. Het is nu eenmaal de cultuur dat mijn geliefde fransjes een beetje toezicht nodig hebben. Soms een strakke hand, soms een aai over de bol. Persoonlijk toezicht is onontbeerlijk, dat zijn de fransjes zo gewend. Als je alles in eigen beheer wilt doen ga je tientallen reisjes op en neer naar je nieuwe stulp maken voor zeg maar de komende twee jaar. Dan nóg is het maar de vraag of iedereen zich aan de afspraken houdt, op tijd is en zo meer.
Via een bekende van onze gast die een werkrelatie had met een Maitre d'oevre kwam deze laatste in beeld. En een goeie, blijkt uit de verhalen. Uitgebreid werd verteld hoe de Md'O het een en ander aanpakt. Zeker, een beetje peper en zout vanuit de Duitse grundlichkeit deed ook een flinke duit in het zakje. Toch, ik keek er echt van op omdat ik gemiddeld niet veel goeds hoor over hoe Franse aannemers met buitenlandse klanten omgaan. Dit was te mooi om te laten passeren en wilde ik er het fijne van weten. Wie weet komt dat een van onze gasten nog te pas, toch? Afijn de Maitre werd door onze gast aan de ontbijttafel uitgenodigd en ik schoof hem een bakkie verse koffie voor zijn neus. Een beetje nerveus, wat nergens voor nodig was, kwam het verhaal er in rap Frans uit. Hij legde uit hoe zijn werkwijze was en dat hij graag meer buitenlandse klanten zou willen krijgen. Nadat ik hem vertelde dat er een paar keer per jaar toch wel kansen voor hem waren kreeg ik een van zijn model projectmappen te zien. Alles netjes opgeborgen, op zich ook al prettig om te zien. Stap voor stap wandelde hij door het hele proces. Dat geeft vertrouwen als iemand de zaken op een rijtje heeft. Bij mij zong voortdurend door mijn hoofd: "het kán dus wél, vakmanschap en goede regie". We hebben afgesproken dat als er kansen voor hem waren of een gast dat zou aangeven ik zijn naam zou doorgeven. Hij heeft een begin tarief van 6.500E en neemt geen projecten onder de 25K aan. Maar zou best willen bemiddellen als iemand een goede vakman nodig zou hebben.
Van de week zijn Fannie, Wim en ik gaan kijken in het huis dat op een lik verf hier en daar na, bijna klaar is. En en al vakwerk, gewoon om jaloers op te worden. Geen verschijnselen dat werklieden langs elkaar heen hebben gewerkt. Dankzij de regie die de Md'O had werden fouten of afwijkingen van afspraken meteen hersteld en de eindoplevering werd met alle vakmensen bij elkaar gedaan.
Pratende met de gast en de Maîitre bleek dit toch de nieuwe aanpak te zijn in de provincie, waar meestal de zaken voor een tweede woning een beetje al te gemakkelijk werden afgedaan. Daar balen dan vooral buitenlanders van. Juridisch sta je namelijk altijd zwakker dan de autochtoon, ware het alleen maar omdat je op zijn minst de mores en uiteindelijk ook de weg niet kent om je gelijk te halen. Dat bij elkaar genomen zag de Maître in deze situatie een kans om daar een business model van op te bouwen. En zo te zien met succes.
Klop dus bij koop- en verbouwplannnen gerust bij ons aan om contact te maken met de Maître.
Maîte d'Oeuvre
Een paar maal per jaar krijgen we gasten die hier, of in de buurt, een huis aan het kopen zijn of gekocht hebben. Meestal blijven ze een of twee nachten om de papierkraam af te handelen. Want dát heeft wel een paar voeten in de aarde vóórdat je daarmee klaar bent. Dat is overal ter wereld zo en LDF vormt daar bepaald geen uitzondering op. Integendeel, de stapels rapporten en contracten blijven zich maar opstapelen. De hele procedure inclusief vergunningen voor ver-her-nieuwbouw plannen kunnen wel eens meer dan een jaar vergen voordat ook maar een spa de grond in kan.
Onze gast kwam twee weken geleden aan om de laatste dingetjes af te ronden. Gaandeweg hoorde ik zijn verhalen hoe het hem is vergaan met die officiële papierberg. Eigenlijk viel dat in zijn ogen nogal mee. Allerlei onderzoeken zijn er gedaan en na een paar maanden of langer heb je een boekwerk van rapporten over onderzoeken (lood, sceptic tank, aardbeving en overstromings risico's, gif in de grond etc etc), keuringen, vergunningen en uiteraard de akte van overdracht in handen. Pas d' problèmes. Ook al kwam ons dat in het begin als een hoop overbodig en vooral onnodig werk over.
Burocratie als het niet uitgevonden is in LDF, is het op zijn minst tot een kunst verheven. Van iedere volgende gast die hier een huis in de omgeving koopt hoor ik dan ook dat er een of ander onderzoek is bijgekomen of dat men de regels van bepaalde zaken aangescherpt heeft (sceptic tank bijv.) Men verzint telkens wat nieuws om de koper op weer hogere kosten te jagen. Is alles achter de rug dan is een propvolle ordner je aandenken aan het kopen van een huis in La Douce France. Bij problemen verdubbeld zich dat papierwerk en als je pech hebt krijg je ook nog het een en ander te maken met oude schulden van de vorige bewoner of geschillen die deze had voor het een of ander met de buren. Soit.
Voor je met je nieuwe leven begint moet je even door die papierberg heen eten en daarna... daarna begint het veredelde ver-her-nieuwbouw proces. Aannemer regelen, electriciën, timmerman, metselaar, tegelzetter of -,legger, schilder, en en en... Een hele parade aan (vak)mensen trekken voorbij. Onze gast moest een nieuwe sceptic tank laten installeren - nieuw onderzoek hè. Werd het electro vervangen, uiteraard was al het raam en deur werk verrot, afvoer ook nog fatsoenlijk maken en enige bouwkundige erfenissen van vorige eigenaren werden rechtgezet. Gelukkig had de laatste huurder zo goed als al het sanitair en al het overige wat los of vast zat in het huis meegenomen dus dat scheelde. De slopers konden zo van start. In iets meer dan drie maanden zei onze gast zou alles af zijn, plus een paar weken, als marge.
Nu komt het. Een huis laten verbouwen op afstand is gewoon vragen om problemen, waar ook ter wereld. Dan kun je net zo goed meteen een forse donatie op de bankrekening van de vaklieden doen zonder er iets voor terug te verlangen. In LDF is het niet anders. Het is nu eenmaal de cultuur dat mijn geliefde fransjes een beetje toezicht nodig hebben. Soms een strakke hand, soms een aai over de bol. Persoonlijk toezicht is onontbeerlijk, dat zijn de fransjes zo gewend. Als je alles in eigen beheer wilt doen ga je tientallen reisjes op en neer naar je nieuwe stulp maken voor zeg maar de komende twee jaar. Dan nóg is het maar de vraag of iedereen zich aan de afspraken houdt, op tijd is en zo meer.
Via een bekende van onze gast die een werkrelatie had met een Maitre d'oevre kwam deze laatste in beeld. En een goeie, blijkt uit de verhalen. Uitgebreid werd verteld hoe de Md'O het een en ander aanpakt. Zeker, een beetje peper en zout vanuit de Duitse grundlichkeit deed ook een flinke duit in het zakje. Toch, ik keek er echt van op omdat ik gemiddeld niet veel goeds hoor over hoe Franse aannemers met buitenlandse klanten omgaan. Dit was te mooi om te laten passeren en wilde ik er het fijne van weten. Wie weet komt dat een van onze gasten nog te pas, toch? Afijn de Maitre werd door onze gast aan de ontbijttafel uitgenodigd en ik schoof hem een bakkie verse koffie voor zijn neus. Een beetje nerveus, wat nergens voor nodig was, kwam het verhaal er in rap Frans uit. Hij legde uit hoe zijn werkwijze was en dat hij graag meer buitenlandse klanten zou willen krijgen. Nadat ik hem vertelde dat er een paar keer per jaar toch wel kansen voor hem waren kreeg ik een van zijn model projectmappen te zien. Alles netjes opgeborgen, op zich ook al prettig om te zien. Stap voor stap wandelde hij door het hele proces. Dat geeft vertrouwen als iemand de zaken op een rijtje heeft. Bij mij zong voortdurend door mijn hoofd: "het kán dus wél, vakmanschap en goede regie". We hebben afgesproken dat als er kansen voor hem waren of een gast dat zou aangeven ik zijn naam zou doorgeven. Hij heeft een begin tarief van 6.500E en neemt geen projecten onder de 25K aan. Maar zou best willen bemiddellen als iemand een goede vakman nodig zou hebben.
Van de week zijn Fannie, Wim en ik gaan kijken in het huis dat op een lik verf hier en daar na, bijna klaar is. En en al vakwerk, gewoon om jaloers op te worden. Geen verschijnselen dat werklieden langs elkaar heen hebben gewerkt. Dankzij de regie die de Md'O had werden fouten of afwijkingen van afspraken meteen hersteld en de eindoplevering werd met alle vakmensen bij elkaar gedaan.
Pratende met de gast en de Maîitre bleek dit toch de nieuwe aanpak te zijn in de provincie, waar meestal de zaken voor een tweede woning een beetje al te gemakkelijk werden afgedaan. Daar balen dan vooral buitenlanders van. Juridisch sta je namelijk altijd zwakker dan de autochtoon, ware het alleen maar omdat je op zijn minst de mores en uiteindelijk ook de weg niet kent om je gelijk te halen. Dat bij elkaar genomen zag de Maître in deze situatie een kans om daar een business model van op te bouwen. En zo te zien met succes.
Klop dus bij koop- en verbouwplannnen gerust bij ons aan om contact te maken met de Maître.
Abonneren op:
Posts (Atom)