Dinsdag. De verhuizing is in gang gezet. Een en ander loopt redelijk gladjes. De makelaar is net langsgeweest en we hebben de laatste details met hem besproken. De overdracht van het huis staat nu weinig in de weg.
Vrijdagmiddag wordt er w.s. geladen. Schrik je toch wel van hoeveel zooi je zo in 22 jaar in je huis propt. Een tweede vuistregel is bedacht. Bij twijfel weggooien. Zo van: ga ik dit nog wel gebruiken? Of vind ik dit zinvol om mee te nemen? Bij dat soort vragen hop de afvalbak in. En dan nog sta je er versteld van wat er allemaal die vrachtwagen in moet.
Woensdag, donderdag. Meer inpakken, kiezen, keuzes maken. Dit is zwaar. Vorige week stond het huis op stelten in MSP, nu het huis in NL totaal overhoop. Geleidelijk aan druppelt alles naar de begane vloer. De voor ons loeizware dingen laten we staan voor de verhuizers: jonge mannen in de kracht van hun leven. Zouden we dit door een verhuis firma hebben laten doen vroegen we ons af, zouden we dan beter af geweest zijn? Laten we het daar maar na afloop over hebben. Zelf verhuizen is uiteraard veel goeiekoper, daar tegenover staat dat je niet afhankelijk bent van de agenda van een ander. Afijn, over een paar weken zijn we én een ervaring rijker én dodelijk vermoeid.
Vrijdag 12 uur. Samen met JanJoost haal ik de vrachtwagen op. Oei, die is toch iets kleiner dan we hadden ingeschat. Gaat alle zooi er wel in?
Uiteraard zijn we nog niet klaar met pakken en om de vrachtwagen onbeheerd op straat te laten staan met een deel van de huisraad erin vinden we maar niks. We besluiten met zijn allen om dan maar op zaterdag morgen te gaan laden en dan ook de laatste zaken in te pakken en te laden.
Zo rond 3 uur staan Ruud en Myra voor de deur, we trekken een fles Los Vascos open, een fatsoenlijke kurkentrekker is uiteraard niet meer te vinden. Hop een vervroegd apéro, we praten wat na over de afscheidsreceptie van Fannie bij haar bedrijf. Uiteraard komt dan ter sprake wat Fannie in LDF van plan is te gaan doen. Eerst maar eens wennen zegt ze, daarna zien we wel.
Tijdens de apéro, zul je altijd zien, is de puf om door te gaan verdwenen en besluiten dat we de rest van de dag vrijaf hebben verdiend. Op naar de stad om nog wat laatste dingen te kopen EN de espresso machine. Van haar collega's heeft ze een flinke aanbetaling gekregen voor een machine.
In de winkel glimmen de koffiezet apparaten je tegemoet. Met wie we het er ook over gehad hebben. iedereen is tevreden over (zijn model van) Jura. Der Hansel die hier elk jaar logeert en beroepsmatig dit soort apparaten repareert adviseerde ook al een Jura. Dus het zal een Jura worden, toch? Afijn, de gebruikseisen / wensen en maximum bedrag zijn duidelijk. Via het interwebz hebben we een daarbij passend model gevonden: C60. In de winkel waren we daarom snel klaar. Toch nog even laten uitpakken om te kijken of alles aanwezig was en na een stijf halfuur lopen we de winkel uit met de doos tussen ons in. Geen licht dingetje. Dan komen we een ouder echtpaar tegen: "Goede keuze, daar gaan jullie lang plezier van hebben".
We schuifelen door naar het Thais restaurant waar we met Ruud en Myra hebben afgesproken. Reservering? Neuh, dat niet, maar we zijn met zijn vieren. Na 10 minuten hebben we een tafeltje gescoord. Ruud en Myra zijn nog in geen velden of wegen te bekennen. Na een stijf half uur komen die ook aanslenteren en zitten we achter de dampende schotels. Toch een beetje melancholische sfeer heerst er aan tafel, afscheid van vrienden is altijd kudt.
Laat in de avond eindelijk weer thuis, wat een dag! Onze laatste nacht in een kaal en hol klinkend huis.
Zaterdag 10 uur kwam de verhuisploeg opdraven. Zoals voorzien werd het toch nog passen en meten. Fannie's auto werd ook stampens volgepropt, deuren niet openen anders rolt het eruit, zeg ik nog. De vrachtwagen is nog niet weg of de buurtjes komen aangelopen om afscheid te nemen. We doen nog een bakkie. Dan nog de laatste dingetjes die nergens meer in pastten apart zetten. Niet vergeten daar afspraken over te maken.
Rond 1700 stappen we eindelijk in de auto en geven gas, op naar LDF. De A2 zit dicht wordt er doorgebeld jullie kunnen beter via Venlo rijden. Zo gezegd zo gedaan, de route door DLD is erg prettig. Tot op de aansluiting naar Metz, dan wordt het een heel stuk over twee baans, nog even in LU getankt (1.09 / l) en gassen. Wat een gemak zo'n cruise control.
Net na Metz halen we de vrachtwagen in, met blérend getoeter rijden we ze voorbij.
Zo tegen 12-ven is iedereen binnen, doen nog een glas, we gaan de volgende morgen uitpakken.
Zondag. Uitpakken gaat altijd sneller dan inpakken. Alle dingen in het huis laten absorberen is iets heel anders. Meubels als eerste op hun plaats, dan de dozen in de grange en de zakken met kleren in het nieuwe boudoir. Wat een puinhoop. We kijken elkaar aan en besluiten ter plekke dat als we Le Mouton ooit gaan verkopen we daar de hele inboedel bij doen. Een heel huishouden in een bestaande schuiven is geen sinecure. De komende weken zal dat puzzelen worden, verder uitsorteren van wat alsnog naar de vide grenier gaat en dozen voor déchètterie. Bij nader inzien... :=)
Overigens is de espresso machine een succes. De cappuccino met een stevige schuimlaag, een verrijking voor onze smaakpapillen....
22 juni 2015
9 juni 2015
LMQR 9
Ah! Even een momentje om iets aan het bloggen te doen. Dat schiet er het laatste half jaar behoorlijk bij in. Kan mooi want vandaag zit ik ff in de ziektewet. Gisteren kukelde ik namelijk onderuit bij het maaien en kwam met een rib tegen iets hards aan. Bewegen gaat me even niet zo makkelijk af nu.
Wéér een hoofdstuk dat afgesloten kan worden in haar rijke leven. Dat klinkt een beetje triest, maar ze stapt zo meteen op de volgende wagon richting het Franse avontuur.
Had ik het laatst over met iemand die weer in NL is gaan wonen. Wat namelijk naar boven kwame is dat naarmate je ouder wordt en een beetje gebrekkig, je de aangeleerde taal schijnt te vergeten. Oudere mensen, veelal 80 plussers gaan dan weer terug naar NL want die moerstaal blijft in je genen zitten. Ook natuurlijk om in de buurt van hun familie te zijn. Al beseffen zij dat het allemaal een stuk minder florisant geworden is in die oude van dagen huizen. Ga je terug na meer dan 20 of 30 jaar in het buitenland gewoond te hebben dan zal je denk ik een schok te wachten staan. Nu al verstaan wij niet meer wat men op straat zoal tegen elkaar zegt, zogenaamde straat taal staat er in de krant. De populatie in de steden is erg aan het veranderen en onlangs hoorde ik een repatriant tegen me zeggen dat ie zich in zijn "eigen land" niet meer veilig voelde op straat. Daarna kwam het obligatie "vroegah, toen...". Nee, vroeger was alles ook niet beter of slechter, gewoon anders. Men loste bepaalde dingen anders op en werden anders gedaan. Wat die man vooral op viel was het gehaaste van iedereen en dat ie met zijn eigen zoon een afspraak in de agenda moest maken. Dertig jaar was de man weggeweest en sprak Nederlands met een zwaar Frans accent, wat mag je anders verwachten. Hij miste natuurlijk een heel aantal dingen, vooral de warmte, maar aan het spookbeeld dat de verplegenden om je heen je niet meer zouden verstaan en jij hen niet, daaraan was ie dan toch maar mooi ontsnapt. Sommigen van die oudjes vertelde hij, verkommerden in de Franse maisons de retraite. (klinkt toch mooier dan: oude van dagenhuis) Dat kwam omdat ze in isolement raakten, voornamelijk vanwege de taal. Op mijn voorzichtige vraag of je dat dan niet een beetje aan jezelf te danken had juist omdat je je terugtrok en daarmee de taal verleerde kwam het: "Jongeman al die oudjes trekken zich terug en willen eigenlijk alleen maar met rust gelaten worden". Juist ja, jongeman ;=) In dat teruggetrokken raken, daar zit 'm wel een beetje de kneep. Volgens veel deskundigen is het prettig oud worden vooral zaak van actief blijven en contacten blijven zoeken.
LOL. Aktief blijven is namelijk niet zo'n problem in Le Mouton Qui Rit. Elke dag kamers schoonmaken, klusjes in en om het huis, beesten verzorgen, beetje kwekken met deze en gene... Contacten zoeken zit bij het werk in onze B&B ingebakken. Daar leert ze meteen meer frans van bij. Uiteraard hebben we veel Frans talige gasten. Dat wel goedkomen.
In de winter is het koud natuurlijk, dan wordt het een opgaaf om aktief te blijven. Want wat is heerlijker dan om met een boek voor de loeiende openhaard te gaan zitten en met je schatje te kwekken, af en toe een flimpie pikken... In huis kan er dan nog altijd iets geklust worden, met klei rotzooien, of natuurlijk een kamer schoonmaken. Niet te vergeten de as emmer te legen, beesten verzorgen, hout aan te slepen. Met dat laatste ben je de hele dag een beetje bezig, maar dat brengt je weer in beweging. Ook dat hout hakken en halen gaat deels ge-raspified worden, reken maar van yes. Al ware het maar van een soort van electrisch karretje te bouwen om het zware sleepwerk te verlichten.
Frank (de aannemer) heeft namelijk de trap naar het atelier afgemaakt en de oprit een opknapbeurt gegeven. Ik moet zeggen het is prachtig geworden. De samenwerking met Frank bevalt uitstekend. Je hoeft hem slechts een schetsje te laten zien, dat even toe te lichten en hij gaat. Komt ie tussendoor nog even kortsluiten of dat de bedoeling was en het komt allemaal voor elkaar. Nu nog even met de hogedrukspuit de muurtjes schoonmaken en wellicht even met de kwast het ijzerwerk aantippen. Een dezer dagen de voorweide afsluiten voor de schapen, want die kakken nu de oprit mooi bruin, dat is niet echt de bedoeling. Daarmee is er weer een stapje gedaan in het project LMQR. Ieder jaar doen we zo een stukje van het "buitenplan", komt het uiteindelijk allemaal voor elkaar. Iets langzamer dan wellicht mogelijk zou zijn, maar toch. Volgende aktie: poort-open-automaat en bomen. Fruitbomen, sierbomen of wat al niet, langs het lange buitenhek.
Op aanraden van de Badmuts gebruik ik nu een ander goedje om het water algen en bacterievrij te houden: Ca-hypochloride. Een stuk effectiever dan wat ik eerder gebruikte. Hij verkoopt het niet eens veel duurder dan via het internet, dan gun ik de Badmuts die paar extra euries uiteraard. Want meteen in huis.
Volgende opdracht wordt om uit te vlooien wat zo de beste pompsnelheid is. Hierbij moet je ook rekening houden met het verversen en filteren van het water. Dus geldt niet alleen de optimale doorstroomsnelheid van het water door de warmtewisselaar wat eigenlijk het uitgangspunt was. Was even uit het oog verloren, vertroebelt als ik was over de fantastische mogelijkheden van het pomp regelen. Noem het maar voortschreidend inzicht.
Bovenstaand schema is het nieuwste pootje aan de solarfarm. Natuurlijk meteen proberend hoe de voeding via de UPS te krijgen. Wim kwam met een lumineus idee en bouwde de vrijgekomen netwerkkabel om tot voedingkabel. Een verlengkabeltje van 25 meter zeg maar. Daarmee introduceerde we meteen een nieuwe storingskans in. En jawel, Murphy trad op. Bleek toch dat het spanningsverlies over die kabel te groot was voor de Raspi en kregen we rare meetgegevens. Voeding dichterbij gebracht, dan maar even niet op de UPS en een deel van het probleem was verholpen. Oh ja, ware het niet dat er nog een venijnigheidje in de contraptie zit.
In de bovenstaande grafiek zie je twee periodes van vlakke strepen. Storing! Paniek dus, want bij uitblijven van de besturing barsten de slangen, vooral bij deze temperaturen, al na een paar minuten. Na testen en uitproberen bleek dat het besturingsprogramma op de Raspi het dan nog steeds doet maar dat er geen netwerkverbinding is. Er worden geen gegevens naar de centrale schijf geschreven waardoor die vlakke lijn zichtbaar wordt. Het verschijnsel treedt elke dag wel een keer op. "Eliminate the most improbable causes and what rest is the likely solution dear Watson" detective werk dus. Van mede hobbyisten krijg ik allerlei dingen aangereikt om uit te proberen, voornamelijk om dingen te vervangen.
Zelf zie ik het vooraleerst zitten met het aanpassen van de software en ben begonnen de foutafhandeling (wat te doen bij die of deze storing) robuuster te maken. Als mijn schatje dan opmerkt "je kunt daar eindeloos aan blijven pielen hè?" grijns ik slechts. Je brein blijft wel lekker actief, ook nog.
IDC - CDI
Afgelopen week was ik in NL. Niet alleen om even de Caddy vol te pakken met spulletjes om te verhuizen, maar ook om de afscheidsreceptie van Fannie bij haar bedrijf bij te wonen. Daar krijgen we allebei nog steeds warme gevoelens van. Wat een hartelijkheid en warmte straalde er vanuit haar collega's. Via de organisatrice Romana had ik overelgd over een kado voor Fannie. Na wat probeersels, leek het me leuk om een beginnetje voor een expresso machine te vragen. Daar heeft mijn schatje als koffie addict het al heel lang over. Dat beginnetje is er gekomen, een mooi beginnetje. Verder veel cadeautjes en frutseltjes, een stapel boeken voor de donkere avonden. Het pronkstuk was wel een enorm dik boek met foto's, brieven, herinneringen en heel veel mailtjes van haar ex studenten. Ze hadden zelfs haar sollicitatiebrief uit 1992 nog te pakken gekregen! Van dat alles gaan we da'lijk op ons balkonnetje nog eens nagenieten. Twee-en-twintig jaar heeft mijn schatje daar in Wageningen en de rest van de wereld geploetert. Dan maak je wat mee en krijg je veel (oud) collega's. Haar functionele baas had op een wereldkaart aangegeven waar ze samen missies hebben gedaan. Sta je toch wel ff van te kijken, kris kras over de aardbol! Op het internet heb je zoiets ook. Kun je invullen in welke landen je bent geweest. Hebben we een paar jaar geleden eens zitten invullen. Nou, Fannie behoort tot de top 5 van meest bereisde personen, als je die site moet geloven, ruim 75% van alle landen heeft ze bezocht.Wéér een hoofdstuk dat afgesloten kan worden in haar rijke leven. Dat klinkt een beetje triest, maar ze stapt zo meteen op de volgende wagon richting het Franse avontuur.
Had ik het laatst over met iemand die weer in NL is gaan wonen. Wat namelijk naar boven kwame is dat naarmate je ouder wordt en een beetje gebrekkig, je de aangeleerde taal schijnt te vergeten. Oudere mensen, veelal 80 plussers gaan dan weer terug naar NL want die moerstaal blijft in je genen zitten. Ook natuurlijk om in de buurt van hun familie te zijn. Al beseffen zij dat het allemaal een stuk minder florisant geworden is in die oude van dagen huizen. Ga je terug na meer dan 20 of 30 jaar in het buitenland gewoond te hebben dan zal je denk ik een schok te wachten staan. Nu al verstaan wij niet meer wat men op straat zoal tegen elkaar zegt, zogenaamde straat taal staat er in de krant. De populatie in de steden is erg aan het veranderen en onlangs hoorde ik een repatriant tegen me zeggen dat ie zich in zijn "eigen land" niet meer veilig voelde op straat. Daarna kwam het obligatie "vroegah, toen...". Nee, vroeger was alles ook niet beter of slechter, gewoon anders. Men loste bepaalde dingen anders op en werden anders gedaan. Wat die man vooral op viel was het gehaaste van iedereen en dat ie met zijn eigen zoon een afspraak in de agenda moest maken. Dertig jaar was de man weggeweest en sprak Nederlands met een zwaar Frans accent, wat mag je anders verwachten. Hij miste natuurlijk een heel aantal dingen, vooral de warmte, maar aan het spookbeeld dat de verplegenden om je heen je niet meer zouden verstaan en jij hen niet, daaraan was ie dan toch maar mooi ontsnapt. Sommigen van die oudjes vertelde hij, verkommerden in de Franse maisons de retraite. (klinkt toch mooier dan: oude van dagenhuis) Dat kwam omdat ze in isolement raakten, voornamelijk vanwege de taal. Op mijn voorzichtige vraag of je dat dan niet een beetje aan jezelf te danken had juist omdat je je terugtrok en daarmee de taal verleerde kwam het: "Jongeman al die oudjes trekken zich terug en willen eigenlijk alleen maar met rust gelaten worden". Juist ja, jongeman ;=) In dat teruggetrokken raken, daar zit 'm wel een beetje de kneep. Volgens veel deskundigen is het prettig oud worden vooral zaak van actief blijven en contacten blijven zoeken.
LOL. Aktief blijven is namelijk niet zo'n problem in Le Mouton Qui Rit. Elke dag kamers schoonmaken, klusjes in en om het huis, beesten verzorgen, beetje kwekken met deze en gene... Contacten zoeken zit bij het werk in onze B&B ingebakken. Daar leert ze meteen meer frans van bij. Uiteraard hebben we veel Frans talige gasten. Dat wel goedkomen.
In de winter is het koud natuurlijk, dan wordt het een opgaaf om aktief te blijven. Want wat is heerlijker dan om met een boek voor de loeiende openhaard te gaan zitten en met je schatje te kwekken, af en toe een flimpie pikken... In huis kan er dan nog altijd iets geklust worden, met klei rotzooien, of natuurlijk een kamer schoonmaken. Niet te vergeten de as emmer te legen, beesten verzorgen, hout aan te slepen. Met dat laatste ben je de hele dag een beetje bezig, maar dat brengt je weer in beweging. Ook dat hout hakken en halen gaat deels ge-raspified worden, reken maar van yes. Al ware het maar van een soort van electrisch karretje te bouwen om het zware sleepwerk te verlichten.
Kleien
Via Pauline kwam ik met Marcel in contact, die woont nu twee jaar hier in de buurt en voelt zich als een vis in het water. Marcel is een verzamel fanaat van voornamelijk Britse autos - zegt ie van zich zelf. Bovenal een bon vivant, zie ik dan weer. Hij geniet overduidelijk met volle teugen van zijn retraite. Wat ik dan leuk vind aan dit contact is dat Marcel ook een amateur pottenbakker is. Ik hoop dat dit iets moois gaat worden samen dingen doen werkt altijd stimulerend. Via Pauline hoorde hij dat ik een oventje te koop had, was wel niet zo maar ach. Marcel had daar hevige belangstelling voor. Die heb ik aan hem doorverkocht, weer iemand helemaal gelukkig. Daar zal ie nog wel een beetje instructie voor nodig hebben want deze oven heeft wel een gebruiksaanwijzing. Niks geen automaat, hier is het nog het edele handwerk en weten van stook curves. Daar gaan we wel uit komen. Intussen zijn we uitgenodigd om bij hem het midzomerfesst te komen vieren. Wat we natuurlijk gaan doen. Dus over contacten gesproken. Ook Pauline is overigens een cra bea. Dat gaat nog wat worden zo'n groepje kenissen die allemaal iets met creatiefs hebben.Trap
In het kader van fase 3 van het deel project "buitenplan" is er weer een aktie afgestreept: oprit en opgang atelier. Fase 3 valt voornamelijk onder de noemer: uitbreiding, verfraaiing en afwerking. |
| trap naar atelier |
Frank (de aannemer) heeft namelijk de trap naar het atelier afgemaakt en de oprit een opknapbeurt gegeven. Ik moet zeggen het is prachtig geworden. De samenwerking met Frank bevalt uitstekend. Je hoeft hem slechts een schetsje te laten zien, dat even toe te lichten en hij gaat. Komt ie tussendoor nog even kortsluiten of dat de bedoeling was en het komt allemaal voor elkaar. Nu nog even met de hogedrukspuit de muurtjes schoonmaken en wellicht even met de kwast het ijzerwerk aantippen. Een dezer dagen de voorweide afsluiten voor de schapen, want die kakken nu de oprit mooi bruin, dat is niet echt de bedoeling. Daarmee is er weer een stapje gedaan in het project LMQR. Ieder jaar doen we zo een stukje van het "buitenplan", komt het uiteindelijk allemaal voor elkaar. Iets langzamer dan wellicht mogelijk zou zijn, maar toch. Volgende aktie: poort-open-automaat en bomen. Fruitbomen, sierbomen of wat al niet, langs het lange buitenhek.
SolarFarm
De SolarFarm zit het zwembad nu tussen de 25 en 30 graden te houden. Dat loopt als een tierelier. De op school geleerde chemie komt hiet weer mooi van pas. Als badmeeester moet je namelijk regelmatig de zuurgraad testen en doe je er een al of niet Ph verhogend of verlagend poedertje in. Ook dat verhaal wil ik gaan Raspify-en. Zoiets als een doseer automaat.Op aanraden van de Badmuts gebruik ik nu een ander goedje om het water algen en bacterievrij te houden: Ca-hypochloride. Een stuk effectiever dan wat ik eerder gebruikte. Hij verkoopt het niet eens veel duurder dan via het internet, dan gun ik de Badmuts die paar extra euries uiteraard. Want meteen in huis.
Volgende opdracht wordt om uit te vlooien wat zo de beste pompsnelheid is. Hierbij moet je ook rekening houden met het verversen en filteren van het water. Dus geldt niet alleen de optimale doorstroomsnelheid van het water door de warmtewisselaar wat eigenlijk het uitgangspunt was. Was even uit het oog verloren, vertroebelt als ik was over de fantastische mogelijkheden van het pomp regelen. Noem het maar voortschreidend inzicht.
Bovenstaand schema is het nieuwste pootje aan de solarfarm. Natuurlijk meteen proberend hoe de voeding via de UPS te krijgen. Wim kwam met een lumineus idee en bouwde de vrijgekomen netwerkkabel om tot voedingkabel. Een verlengkabeltje van 25 meter zeg maar. Daarmee introduceerde we meteen een nieuwe storingskans in. En jawel, Murphy trad op. Bleek toch dat het spanningsverlies over die kabel te groot was voor de Raspi en kregen we rare meetgegevens. Voeding dichterbij gebracht, dan maar even niet op de UPS en een deel van het probleem was verholpen. Oh ja, ware het niet dat er nog een venijnigheidje in de contraptie zit.
Zelf zie ik het vooraleerst zitten met het aanpassen van de software en ben begonnen de foutafhandeling (wat te doen bij die of deze storing) robuuster te maken. Als mijn schatje dan opmerkt "je kunt daar eindeloos aan blijven pielen hè?" grijns ik slechts. Je brein blijft wel lekker actief, ook nog.
26 mei 2015
LMQR 8
De afgelopen weken waren erg drukke weken voor ons. Een combinatie van de nasleep van een verbouwing, een paar gezinnen die hier een week verbleven en natuurlijk het werk aan de SolarFarm dat op de planning stond. Uh, staat, cum in uitvoering is.
Feessie!
Maar ook en vooral. Van ons beiden ben ik als eerste met pensioen gegaan, ook al kun je dat aan de hoeveelheid werk niet echt merken. Het is in ieder geval ánder werk, en iets waar ik veel voldoening van krijg.
En, sinds 1 mei is mijn lief, maar dan officiëel, ook met pensioen gegaan. Eerder dan geplanned en onvoorzien dat dan weer wel. Dat zou aanleiding voor een feestje moeten zijn, á la een "ik vertrek" party. Echter, het seizoen is begonnen en andere activiteiten die er gaande zijn noodzaken om daar voorlopig even van af te zien. Op een later tijdstip misschien of volgend jaar, dan zijn we namelijk 40 jaar een paar.
Grote schoonmaak
Nu we beiden op pensioen zijn beginnen we te beseffen met hoeveel administratieve zaken je te maken hebt gekregen in je leven. Abo's opzeggen of wijzigen, registraties corrigeren, dingen (tijdelijk) laten afsluiten, instanties inlichten, organisaties van je pensioen op de hoogte brengen, niet in het minst je verzekeringen regelen of soms opzeggen. En zo voorts. Een waslijst die schier geen einde lijkt te nemen. Sommige dingen moet je even op zijn beloop laten omdat de bijbehorende organisatie moeilijk doet. Andere zaken gaan dan weer erg soepel. Bij anderen hang je uren aan de telefoon en raak je verstrikt in werkelijk Kafkaïaanse situaties. Na lang soebatten besluit je: "die zoeken het dan maar zelf uit" en stuur je een formeel briefje met wat je van ze wilt of juist niet meer. "Nee we willen geen geld terug, gewoon dat de inning en of het abo stopt, begrijpt u? Nee, ook geen overschrijven, geen adresverandering, geen... Voor ons is het gewoon over en uit!" Toegegeven zo'n gevalletje Kafka is zeldzaam, maar daar erger je je juist het meeste aan. Zo zijn er ook waar ze maar al te bereid zijn aan je wensen te voldoen, voor een paar euries extra, dat is een verademing. Het kan dus wel spoepeltjes, zonder gedoe!
Lijstje
OK een beetje allergisch voor lijstjes ben ik geworden, de omstandigheden gebieden om die aversie even op zij te zetten. Anders gaan dingen uit de hand lopen of falikant mis.
Wat absoluut helpt met het proces dat we nu ondergaan is vroegtijdig met zo'n lijstje te beginnen. Zoiets van: wanneer moet je wat gaan doen of regelen en hoe. Email, telefoonnummers en contactpersonen erbij, een vakje voor aantekeningen. Dan af te vinken met wanneer er wat gebeurd is en door wie van het huishouden. Dat helpt om misverstanden te vermijden, als het zwart op wit staat, geeft duidelijkheid.Wat we ook aan het doen zijn is de administratie van de laatste paar jaar door te bladeren. Dan schrik je hoeveel zaken je in de afgelopen jaren allemaal ongemerkt hebt geregeld en wat je nu in een grote veegschoonmaak in korte tijd moet afhandelen.
Een paar tips zijn misschien wel het doorgeven waard. Allemaal dingen waar je in je opwinding over het nakende pensioen en de verhuizing niet zo nauwkeurig over nadenkt.
Raspified
Met Wim samen is er het een en ander aan de Solarfarm bij geknutselt. Als eerste heeft Wim een UPS (uninteruptible power supply) omgebouwd naar een wat krachtiger verhaal. Van 7Ah naar 50Ah. Met twee ordinaire auto accu's, gekocht in de Brico. Die werden vakkundig aan elkaar geknoopt en leverden na een dag of wat opladen volle peur. Uiteraard wilden we dat op het intra-web zichtbaar maken.
Afijn, na enig zoek en probeerwerk zijn de gegevens van de UPS via een web achtig iets te zien en krijg je ook nog een mailtje als de stroom wegvalt of weer terug komt:
2015-05-20 16:34:09 +0200 Power is back. UPS running on mains.
2015-05-20 16:34:09 +0200 Mains returned. No longer on UPS batteries.
2015-05-20 16:33:57 +0200 Running on UPS batteries.
2015-05-20 16:33:51 +0200 Power failure.
2015-05-20 13:03:52 +0200 Power is back. UPS running on mains.
2015-05-20 13:03:46 +0200 Power failure.
De oorzaak van het installeren van een UPS ligt voor de hand, zie bovenstaand voorbeeld. De stroom valt hier zoiets als een paar keer per dag weg, is te laag, te hoog, of laat anderszins te wensen over. Sinds een paar dagen zijn de UPS-sen dan ook Raspi-fied. Dat wil zeggen verbonden met een RaspberryPi om gegevens uit de UPS interface te peuren.
De uitdrukking: "Raspifying / Raspified / Rapifyable" is verzonnen door een gast van ons die net zo als Wim en ik enthousiast is van de mogelijkheden van een RaspberryPi. "Is it Raspifyable?" Kun je er een Raspi aan koppelen? Gezien de explosie in knutsel land rondom die Raspi's (nano computertjes) lijkt de halve wereld wel Raspifyable. Met andere woorden wat kun je er eigenlijk niet op aansluiten, toch?
Voor de SolarFarm is een UPS een essentiëel deel gebleken, anders slaat de zaak op hol, stoppen er pompen of worden er geen gegevens meer gegenereerd die het een en ander aansturen. Zonder UPS waren er in het verleden nare dingen gebeurd.
Dit laat natuurlijk onverkort dat de kwaliteit van de stroom die door EDF (Electricité de France) wordt geleverd als zwaar beneden peil wordt beoordeeld. Zo'n 80-90% van alle stroom komt uit kerncentrales, het is daarom des te verwonderlijker dat het net zo'n vervuilde stroom aan levert. Het lijkt wel of we in een ontwikkelingsland leven, zo wispelturig is de stroom hier.
Bad pomp
Eindelijk heeft de Badmuts de nieuwe pomp voor het zwembad geïnstalleerd. Waarna wij de motor konden gaan modificeren. De motorsnelheden van de badfilter installatie wilden we namelijk kunnen regelen, die moest dus vervangen worden door een 3 fasen motor. De idee was om de pomp harder en zachter te kunnen laten lopen waarmee de verblijf tijd van het badwater in de warmtewisselaar aan te passen was. (hoe langer het water in de wisselaar kan zijn des te meer wordt het water opgewarmd) Daar zijn we in geslaagd. Eerst moest er natuurlijk een regelaar opgeblazen worden, waarna een vervangend ding precies deed wat we ermee wilden. Met andere woorden de badpomp bleek Raspifyable te zijn. Het programmaatje voor de SolarFarm is aangepast en het dashboard laat nu ook keurig het aantal toeren zien dat de motor draait - 2800 rpm maximaal.
Het interessante aan het plaatje is dat er een bijna perfecte uitdovende sinusoïde te zien is bij de aanloop tussen 09:00 en 11:00. Je zou zeggen een ideale curve. Voor de gein is ook het toerental van de pomp zichtbaar gemaakt. Verbazend hoe makkelijk dit allemaal met Python te doen valt. De stroomstoringen van die middag zijn ook duidelijk in de grafiek te zien. Als je zou afgaan op de getallen zou er een minimum temperatuur van -2030 gemeten zijn op dat tijdstip. Wat zou er in werkelijkheid gebeurd zijn vroegen we ons tijdens het avondeten af. Bedenk daarbij dat door de wetenschappers het absolute nul punt op -273.15 graden Celcius is vast gesteld. De suggestie aan tafel vanavond was dat alles onmiddelijk verpulverd geweest zou zijn. Een leuk gedachten experiment voor de onderzoekende geesten onder ons.
Feessie!
Maar ook en vooral. Van ons beiden ben ik als eerste met pensioen gegaan, ook al kun je dat aan de hoeveelheid werk niet echt merken. Het is in ieder geval ánder werk, en iets waar ik veel voldoening van krijg.
En, sinds 1 mei is mijn lief, maar dan officiëel, ook met pensioen gegaan. Eerder dan geplanned en onvoorzien dat dan weer wel. Dat zou aanleiding voor een feestje moeten zijn, á la een "ik vertrek" party. Echter, het seizoen is begonnen en andere activiteiten die er gaande zijn noodzaken om daar voorlopig even van af te zien. Op een later tijdstip misschien of volgend jaar, dan zijn we namelijk 40 jaar een paar.
Grote schoonmaak
Nu we beiden op pensioen zijn beginnen we te beseffen met hoeveel administratieve zaken je te maken hebt gekregen in je leven. Abo's opzeggen of wijzigen, registraties corrigeren, dingen (tijdelijk) laten afsluiten, instanties inlichten, organisaties van je pensioen op de hoogte brengen, niet in het minst je verzekeringen regelen of soms opzeggen. En zo voorts. Een waslijst die schier geen einde lijkt te nemen. Sommige dingen moet je even op zijn beloop laten omdat de bijbehorende organisatie moeilijk doet. Andere zaken gaan dan weer erg soepel. Bij anderen hang je uren aan de telefoon en raak je verstrikt in werkelijk Kafkaïaanse situaties. Na lang soebatten besluit je: "die zoeken het dan maar zelf uit" en stuur je een formeel briefje met wat je van ze wilt of juist niet meer. "Nee we willen geen geld terug, gewoon dat de inning en of het abo stopt, begrijpt u? Nee, ook geen overschrijven, geen adresverandering, geen... Voor ons is het gewoon over en uit!" Toegegeven zo'n gevalletje Kafka is zeldzaam, maar daar erger je je juist het meeste aan. Zo zijn er ook waar ze maar al te bereid zijn aan je wensen te voldoen, voor een paar euries extra, dat is een verademing. Het kan dus wel spoepeltjes, zonder gedoe!
Lijstje
OK een beetje allergisch voor lijstjes ben ik geworden, de omstandigheden gebieden om die aversie even op zij te zetten. Anders gaan dingen uit de hand lopen of falikant mis.
Wat absoluut helpt met het proces dat we nu ondergaan is vroegtijdig met zo'n lijstje te beginnen. Zoiets van: wanneer moet je wat gaan doen of regelen en hoe. Email, telefoonnummers en contactpersonen erbij, een vakje voor aantekeningen. Dan af te vinken met wanneer er wat gebeurd is en door wie van het huishouden. Dat helpt om misverstanden te vermijden, als het zwart op wit staat, geeft duidelijkheid.Wat we ook aan het doen zijn is de administratie van de laatste paar jaar door te bladeren. Dan schrik je hoeveel zaken je in de afgelopen jaren allemaal ongemerkt hebt geregeld en wat je nu in een grote veegschoonmaak in korte tijd moet afhandelen.
Een paar tips zijn misschien wel het doorgeven waard. Allemaal dingen waar je in je opwinding over het nakende pensioen en de verhuizing niet zo nauwkeurig over nadenkt.
- Allerlei bankzaken moeten geregeld worden, automatische afschrijvingen stop zetten bijvoorbeeld. Iets wat je misschien niet direct in de gaten hebt: zijn je pasjes nu wel of niet geblokkeerd voor gebruik in het buitenland.
- Geef je nieuwe adres aan pensioenfondsen en verzekeringen door
- Wat zijn de consequenties van het voortijdig opzeggen van allerlei dingen, en kan dat. Daar hebben we uit de bankafschriften een lijstje van gemaakt: dat zijn de terugkerende betalingen.
- In het kader van de schoonmaak aktie besloten we dat ieder van ons één abo mocht houden, wordt je heel kritisch van;=)
- De afgelopen decennia hebt hebben we ongelooflijk veel vergaard en heel wat wordt al jaren niet meer gebruikt. We stelden ons de vraag: is dat de afgelopen 3 jaar nog aangeraakt of heb je dat nog wel nodig? Is het antwoord nee, dan weg er mee! Als gewone burger hoef je je admin slechts een paar jaar bewaren, dus alles ouder dan dat is door de shredder gegaan. Uitzondering zijn polissen, officiële stukken, contracten en zo. Natuurlijk die foto's uit je verleden, brieven, of objecten waar je, ook al heb je ze de afgelopen tien jaar niet bekeken toch nog aan hecht.
- Dozen die er sinds de vorige verhuizing afgeplakt en wel nog stonden, even doorneuzen en weg er mee.
- Sommigen dingen waren misschien nog iets voor een verzamelaar of leken in prima staat. Marktplaats was er goed voor. Heeft weer een paar tienen opgeleverd.
- We zijn al maanden lang bezig spullen weg te brengen naar de kringloop, krijgen die misschien nog een tweede leven. Oude kamera's, daar zijn de kringloop winkels best wel blij mee, computers niet die breng je naar de miljeu straat of déchetterie. Haal wel je harde schijven eruit.
- Bijna de helft van onze bibliotheek ging rechtstreeks naar de kringloop of de papierbak in. We vroegen ons bijvoorbeeld af of we die boeken nog wel een keer gingen lezen, of dat ze gewoon mooi zouden staan op de nieuwe plek. Kijkboeken gooi je zelden weg, pockets van 30 jaar oud, weg ermee als die de afgelopen paar jaar niet nog eens herlezen zijn. Het meeste daarvan hebben we weggegeven of weg gebracht. Al die referentiewerken die je voor je werk zo nodig had, ze waren óf out-dated óf je kunt de info sneller op het interwebz vinden. Als dat nodig mocht zijn. Er zaten enkele exemplaren (zelflerende algorithmes) van honderden "guldens" bij, hop weg ;=(. En die college dictaten? De ton in! Onder in een doos met mappen lagen nog een paar bundels papier van eigen werk waar vaag genoeg van gezegd kan worden dat ze van klussen uit het stenen computer tijdperk dateerden, hop door de shredder en weg er mee. Al met al was dat het betere wieden in de dode bomen kraam.
- Wat we ook als praktisch ervoeren was kamer voor kamer leeg te maken, boven op zolder beginnen en dan afzakken naar beneden. Een kamer reserveerden we om de dozen en spullen op te slaan die mee gingen. Met iedere rit naar het nieuwe adres zat de wagen weer vol dozen.
Raspified
Met Wim samen is er het een en ander aan de Solarfarm bij geknutselt. Als eerste heeft Wim een UPS (uninteruptible power supply) omgebouwd naar een wat krachtiger verhaal. Van 7Ah naar 50Ah. Met twee ordinaire auto accu's, gekocht in de Brico. Die werden vakkundig aan elkaar geknoopt en leverden na een dag of wat opladen volle peur. Uiteraard wilden we dat op het intra-web zichtbaar maken.
 |
| APC interface op de raspi |
Afijn, na enig zoek en probeerwerk zijn de gegevens van de UPS via een web achtig iets te zien en krijg je ook nog een mailtje als de stroom wegvalt of weer terug komt:
2015-05-20 16:34:09 +0200 Power is back. UPS running on mains.
2015-05-20 16:34:09 +0200 Mains returned. No longer on UPS batteries.
2015-05-20 16:33:57 +0200 Running on UPS batteries.
2015-05-20 16:33:51 +0200 Power failure.
2015-05-20 13:03:52 +0200 Power is back. UPS running on mains.
2015-05-20 13:03:46 +0200 Power failure.
De oorzaak van het installeren van een UPS ligt voor de hand, zie bovenstaand voorbeeld. De stroom valt hier zoiets als een paar keer per dag weg, is te laag, te hoog, of laat anderszins te wensen over. Sinds een paar dagen zijn de UPS-sen dan ook Raspi-fied. Dat wil zeggen verbonden met een RaspberryPi om gegevens uit de UPS interface te peuren.
De uitdrukking: "Raspifying / Raspified / Rapifyable" is verzonnen door een gast van ons die net zo als Wim en ik enthousiast is van de mogelijkheden van een RaspberryPi. "Is it Raspifyable?" Kun je er een Raspi aan koppelen? Gezien de explosie in knutsel land rondom die Raspi's (nano computertjes) lijkt de halve wereld wel Raspifyable. Met andere woorden wat kun je er eigenlijk niet op aansluiten, toch?
Voor de SolarFarm is een UPS een essentiëel deel gebleken, anders slaat de zaak op hol, stoppen er pompen of worden er geen gegevens meer gegenereerd die het een en ander aansturen. Zonder UPS waren er in het verleden nare dingen gebeurd.
Dit laat natuurlijk onverkort dat de kwaliteit van de stroom die door EDF (Electricité de France) wordt geleverd als zwaar beneden peil wordt beoordeeld. Zo'n 80-90% van alle stroom komt uit kerncentrales, het is daarom des te verwonderlijker dat het net zo'n vervuilde stroom aan levert. Het lijkt wel of we in een ontwikkelingsland leven, zo wispelturig is de stroom hier.
Bad pomp
Eindelijk heeft de Badmuts de nieuwe pomp voor het zwembad geïnstalleerd. Waarna wij de motor konden gaan modificeren. De motorsnelheden van de badfilter installatie wilden we namelijk kunnen regelen, die moest dus vervangen worden door een 3 fasen motor. De idee was om de pomp harder en zachter te kunnen laten lopen waarmee de verblijf tijd van het badwater in de warmtewisselaar aan te passen was. (hoe langer het water in de wisselaar kan zijn des te meer wordt het water opgewarmd) Daar zijn we in geslaagd. Eerst moest er natuurlijk een regelaar opgeblazen worden, waarna een vervangend ding precies deed wat we ermee wilden. Met andere woorden de badpomp bleek Raspifyable te zijn. Het programmaatje voor de SolarFarm is aangepast en het dashboard laat nu ook keurig het aantal toeren zien dat de motor draait - 2800 rpm maximaal.
 |
| Raspified badpomp |
19 mei 2015
Maitre d'Oeuvre
Deze blog stond al een paar weken klaar, maar is het blijven hangen in de draftmodus. Bij deze dus.
Maîte d'Oeuvre
Een paar maal per jaar krijgen we gasten die hier, of in de buurt, een huis aan het kopen zijn of gekocht hebben. Meestal blijven ze een of twee nachten om de papierkraam af te handelen. Want dát heeft wel een paar voeten in de aarde vóórdat je daarmee klaar bent. Dat is overal ter wereld zo en LDF vormt daar bepaald geen uitzondering op. Integendeel, de stapels rapporten en contracten blijven zich maar opstapelen. De hele procedure inclusief vergunningen voor ver-her-nieuwbouw plannen kunnen wel eens meer dan een jaar vergen voordat ook maar een spa de grond in kan.
Onze gast kwam twee weken geleden aan om de laatste dingetjes af te ronden. Gaandeweg hoorde ik zijn verhalen hoe het hem is vergaan met die officiële papierberg. Eigenlijk viel dat in zijn ogen nogal mee. Allerlei onderzoeken zijn er gedaan en na een paar maanden of langer heb je een boekwerk van rapporten over onderzoeken (lood, sceptic tank, aardbeving en overstromings risico's, gif in de grond etc etc), keuringen, vergunningen en uiteraard de akte van overdracht in handen. Pas d' problèmes. Ook al kwam ons dat in het begin als een hoop overbodig en vooral onnodig werk over.
Burocratie als het niet uitgevonden is in LDF, is het op zijn minst tot een kunst verheven. Van iedere volgende gast die hier een huis in de omgeving koopt hoor ik dan ook dat er een of ander onderzoek is bijgekomen of dat men de regels van bepaalde zaken aangescherpt heeft (sceptic tank bijv.) Men verzint telkens wat nieuws om de koper op weer hogere kosten te jagen. Is alles achter de rug dan is een propvolle ordner je aandenken aan het kopen van een huis in La Douce France. Bij problemen verdubbeld zich dat papierwerk en als je pech hebt krijg je ook nog het een en ander te maken met oude schulden van de vorige bewoner of geschillen die deze had voor het een of ander met de buren. Soit.
Voor je met je nieuwe leven begint moet je even door die papierberg heen eten en daarna... daarna begint het veredelde ver-her-nieuwbouw proces. Aannemer regelen, electriciën, timmerman, metselaar, tegelzetter of -,legger, schilder, en en en... Een hele parade aan (vak)mensen trekken voorbij. Onze gast moest een nieuwe sceptic tank laten installeren - nieuw onderzoek hè. Werd het electro vervangen, uiteraard was al het raam en deur werk verrot, afvoer ook nog fatsoenlijk maken en enige bouwkundige erfenissen van vorige eigenaren werden rechtgezet. Gelukkig had de laatste huurder zo goed als al het sanitair en al het overige wat los of vast zat in het huis meegenomen dus dat scheelde. De slopers konden zo van start. In iets meer dan drie maanden zei onze gast zou alles af zijn, plus een paar weken, als marge.
Nu komt het. Een huis laten verbouwen op afstand is gewoon vragen om problemen, waar ook ter wereld. Dan kun je net zo goed meteen een forse donatie op de bankrekening van de vaklieden doen zonder er iets voor terug te verlangen. In LDF is het niet anders. Het is nu eenmaal de cultuur dat mijn geliefde fransjes een beetje toezicht nodig hebben. Soms een strakke hand, soms een aai over de bol. Persoonlijk toezicht is onontbeerlijk, dat zijn de fransjes zo gewend. Als je alles in eigen beheer wilt doen ga je tientallen reisjes op en neer naar je nieuwe stulp maken voor zeg maar de komende twee jaar. Dan nóg is het maar de vraag of iedereen zich aan de afspraken houdt, op tijd is en zo meer.
Via een bekende van onze gast die een werkrelatie had met een Maitre d'oevre kwam deze laatste in beeld. En een goeie, blijkt uit de verhalen. Uitgebreid werd verteld hoe de Md'O het een en ander aanpakt. Zeker, een beetje peper en zout vanuit de Duitse grundlichkeit deed ook een flinke duit in het zakje. Toch, ik keek er echt van op omdat ik gemiddeld niet veel goeds hoor over hoe Franse aannemers met buitenlandse klanten omgaan. Dit was te mooi om te laten passeren en wilde ik er het fijne van weten. Wie weet komt dat een van onze gasten nog te pas, toch? Afijn de Maitre werd door onze gast aan de ontbijttafel uitgenodigd en ik schoof hem een bakkie verse koffie voor zijn neus. Een beetje nerveus, wat nergens voor nodig was, kwam het verhaal er in rap Frans uit. Hij legde uit hoe zijn werkwijze was en dat hij graag meer buitenlandse klanten zou willen krijgen. Nadat ik hem vertelde dat er een paar keer per jaar toch wel kansen voor hem waren kreeg ik een van zijn model projectmappen te zien. Alles netjes opgeborgen, op zich ook al prettig om te zien. Stap voor stap wandelde hij door het hele proces. Dat geeft vertrouwen als iemand de zaken op een rijtje heeft. Bij mij zong voortdurend door mijn hoofd: "het kán dus wél, vakmanschap en goede regie". We hebben afgesproken dat als er kansen voor hem waren of een gast dat zou aangeven ik zijn naam zou doorgeven. Hij heeft een begin tarief van 6.500E en neemt geen projecten onder de 25K aan. Maar zou best willen bemiddellen als iemand een goede vakman nodig zou hebben.
Van de week zijn Fannie, Wim en ik gaan kijken in het huis dat op een lik verf hier en daar na, bijna klaar is. En en al vakwerk, gewoon om jaloers op te worden. Geen verschijnselen dat werklieden langs elkaar heen hebben gewerkt. Dankzij de regie die de Md'O had werden fouten of afwijkingen van afspraken meteen hersteld en de eindoplevering werd met alle vakmensen bij elkaar gedaan.
Pratende met de gast en de Maîitre bleek dit toch de nieuwe aanpak te zijn in de provincie, waar meestal de zaken voor een tweede woning een beetje al te gemakkelijk werden afgedaan. Daar balen dan vooral buitenlanders van. Juridisch sta je namelijk altijd zwakker dan de autochtoon, ware het alleen maar omdat je op zijn minst de mores en uiteindelijk ook de weg niet kent om je gelijk te halen. Dat bij elkaar genomen zag de Maître in deze situatie een kans om daar een business model van op te bouwen. En zo te zien met succes.
Klop dus bij koop- en verbouwplannnen gerust bij ons aan om contact te maken met de Maître.
Maîte d'Oeuvre
Een paar maal per jaar krijgen we gasten die hier, of in de buurt, een huis aan het kopen zijn of gekocht hebben. Meestal blijven ze een of twee nachten om de papierkraam af te handelen. Want dát heeft wel een paar voeten in de aarde vóórdat je daarmee klaar bent. Dat is overal ter wereld zo en LDF vormt daar bepaald geen uitzondering op. Integendeel, de stapels rapporten en contracten blijven zich maar opstapelen. De hele procedure inclusief vergunningen voor ver-her-nieuwbouw plannen kunnen wel eens meer dan een jaar vergen voordat ook maar een spa de grond in kan.
Onze gast kwam twee weken geleden aan om de laatste dingetjes af te ronden. Gaandeweg hoorde ik zijn verhalen hoe het hem is vergaan met die officiële papierberg. Eigenlijk viel dat in zijn ogen nogal mee. Allerlei onderzoeken zijn er gedaan en na een paar maanden of langer heb je een boekwerk van rapporten over onderzoeken (lood, sceptic tank, aardbeving en overstromings risico's, gif in de grond etc etc), keuringen, vergunningen en uiteraard de akte van overdracht in handen. Pas d' problèmes. Ook al kwam ons dat in het begin als een hoop overbodig en vooral onnodig werk over.
Burocratie als het niet uitgevonden is in LDF, is het op zijn minst tot een kunst verheven. Van iedere volgende gast die hier een huis in de omgeving koopt hoor ik dan ook dat er een of ander onderzoek is bijgekomen of dat men de regels van bepaalde zaken aangescherpt heeft (sceptic tank bijv.) Men verzint telkens wat nieuws om de koper op weer hogere kosten te jagen. Is alles achter de rug dan is een propvolle ordner je aandenken aan het kopen van een huis in La Douce France. Bij problemen verdubbeld zich dat papierwerk en als je pech hebt krijg je ook nog het een en ander te maken met oude schulden van de vorige bewoner of geschillen die deze had voor het een of ander met de buren. Soit.
Voor je met je nieuwe leven begint moet je even door die papierberg heen eten en daarna... daarna begint het veredelde ver-her-nieuwbouw proces. Aannemer regelen, electriciën, timmerman, metselaar, tegelzetter of -,legger, schilder, en en en... Een hele parade aan (vak)mensen trekken voorbij. Onze gast moest een nieuwe sceptic tank laten installeren - nieuw onderzoek hè. Werd het electro vervangen, uiteraard was al het raam en deur werk verrot, afvoer ook nog fatsoenlijk maken en enige bouwkundige erfenissen van vorige eigenaren werden rechtgezet. Gelukkig had de laatste huurder zo goed als al het sanitair en al het overige wat los of vast zat in het huis meegenomen dus dat scheelde. De slopers konden zo van start. In iets meer dan drie maanden zei onze gast zou alles af zijn, plus een paar weken, als marge.
Nu komt het. Een huis laten verbouwen op afstand is gewoon vragen om problemen, waar ook ter wereld. Dan kun je net zo goed meteen een forse donatie op de bankrekening van de vaklieden doen zonder er iets voor terug te verlangen. In LDF is het niet anders. Het is nu eenmaal de cultuur dat mijn geliefde fransjes een beetje toezicht nodig hebben. Soms een strakke hand, soms een aai over de bol. Persoonlijk toezicht is onontbeerlijk, dat zijn de fransjes zo gewend. Als je alles in eigen beheer wilt doen ga je tientallen reisjes op en neer naar je nieuwe stulp maken voor zeg maar de komende twee jaar. Dan nóg is het maar de vraag of iedereen zich aan de afspraken houdt, op tijd is en zo meer.
Via een bekende van onze gast die een werkrelatie had met een Maitre d'oevre kwam deze laatste in beeld. En een goeie, blijkt uit de verhalen. Uitgebreid werd verteld hoe de Md'O het een en ander aanpakt. Zeker, een beetje peper en zout vanuit de Duitse grundlichkeit deed ook een flinke duit in het zakje. Toch, ik keek er echt van op omdat ik gemiddeld niet veel goeds hoor over hoe Franse aannemers met buitenlandse klanten omgaan. Dit was te mooi om te laten passeren en wilde ik er het fijne van weten. Wie weet komt dat een van onze gasten nog te pas, toch? Afijn de Maitre werd door onze gast aan de ontbijttafel uitgenodigd en ik schoof hem een bakkie verse koffie voor zijn neus. Een beetje nerveus, wat nergens voor nodig was, kwam het verhaal er in rap Frans uit. Hij legde uit hoe zijn werkwijze was en dat hij graag meer buitenlandse klanten zou willen krijgen. Nadat ik hem vertelde dat er een paar keer per jaar toch wel kansen voor hem waren kreeg ik een van zijn model projectmappen te zien. Alles netjes opgeborgen, op zich ook al prettig om te zien. Stap voor stap wandelde hij door het hele proces. Dat geeft vertrouwen als iemand de zaken op een rijtje heeft. Bij mij zong voortdurend door mijn hoofd: "het kán dus wél, vakmanschap en goede regie". We hebben afgesproken dat als er kansen voor hem waren of een gast dat zou aangeven ik zijn naam zou doorgeven. Hij heeft een begin tarief van 6.500E en neemt geen projecten onder de 25K aan. Maar zou best willen bemiddellen als iemand een goede vakman nodig zou hebben.
Van de week zijn Fannie, Wim en ik gaan kijken in het huis dat op een lik verf hier en daar na, bijna klaar is. En en al vakwerk, gewoon om jaloers op te worden. Geen verschijnselen dat werklieden langs elkaar heen hebben gewerkt. Dankzij de regie die de Md'O had werden fouten of afwijkingen van afspraken meteen hersteld en de eindoplevering werd met alle vakmensen bij elkaar gedaan.
Pratende met de gast en de Maîitre bleek dit toch de nieuwe aanpak te zijn in de provincie, waar meestal de zaken voor een tweede woning een beetje al te gemakkelijk werden afgedaan. Daar balen dan vooral buitenlanders van. Juridisch sta je namelijk altijd zwakker dan de autochtoon, ware het alleen maar omdat je op zijn minst de mores en uiteindelijk ook de weg niet kent om je gelijk te halen. Dat bij elkaar genomen zag de Maître in deze situatie een kans om daar een business model van op te bouwen. En zo te zien met succes.
Klop dus bij koop- en verbouwplannnen gerust bij ons aan om contact te maken met de Maître.
1 mei 2015
Cuneiform
In de krant Le Monde stond in een artikel dat Irvin Finkel, een conservator van het British Museum, in 1985 een kleitablet had gekregen van een goedwillende erve. Het tablet bevatte een beschrijving van de Zondvloed mythe. Dat op zich is het bijzondere er van, zoveel keiharde referenties zijn over dit vermeende gebeuren zijn er niet voorhanden. Het opgenoteerde verhaal bevat instrukties hoe niet en masse kopje onder te gaan, sterker nog hoe daarvoor een bootje te bouwen. De mythologische Ark zo gezegd dus. Volgens het overgeleverde verhaal pastten er van elk soort een paartje in. Nu moet dat vrees ik allegorisch worden opgevat. Want niemand zal mij met een strak gezicht kunnen vertellen dat er van elk soort een paartje in een bootje zou passen, of iets anders drijvends. En wel een bootje van een formaat dat men in een jaar of wat in elkaar zou kunnen knutselen. Zelfs een pyramide in elkaar zetten deed een legertje bouwvakkers toch nog generaties over. Denk je eens in een oppervlakte van tien keer zo groot als een pyramide is nodig voor olifanten, neushoorns, giraffen en ga zo maar door: tienduizenden beesies. Gaat niet lukken hè. Maar de idee was daar, En dan is het goed. Meer ook is het een verhaal denk ik om aan te geven dat wij mensen iets niet goed aan het doen waren en dat er nodig de bezem doorheen moest. Grote schoonmaak zeg maar. Altijd goed een beetje opruimen in het voorjaar.
Wat me kietelde was dat Cunei tablet. In mooi Nederlands: Spijkerschrift: omdat de indruk van een spijker daar veel op lijkt. Hieronder een voorbeeldje.
 |
| kon het even niet laten, zoek maar naar "cunei translator op het interwebz |
In het artikel stond ook dat er mensen zijn die dat schrift feilloos kunnen lezen. En van de taal - oud Sumerisch - ook nog mooi proza in een moderne levende taal kunnen maken. Vind ik knap hoor om een schrift te kunnen lezen van een dode taal, die je niet vanaf je jeugd bijgebracht is. Afijn pas na dertig jaar komt dat in de krant. Wetenschap uit die hoek maalt blijkbaar erg langzaam.
Dat bracht me aan het denken dat met de huidige beeldherkennings technologie men toch zeker wel in staat moet zijn om al die tienduizenden gevonden tabletjes met spijker-op-schrift even in een paar seconden te vertalen. Daar ga je dan met je in 50 jaar moeizaam verworven kennis over het spijkerschrift en het oud Sumerisch. Zou je zomaar veel meer vrije tijd krijgen en je misschien nog meer met de context bezig kunnen gaan houden, maar dat ter zijde. Het gebied waar dat schrift ontstaan is, waar nu ongeveer Iraq, Syrië, Iran liggen en zo, heeft me altijd al gefascineerd. Het is de wieg namelijk van onze beschaving. Zeggen ook wetenschappers zomaar. En tegelijk is het Spijkerschrift ook het eerste schrift, voor zover bekend, waarin de menselijke geschiedenis voor het eerst is vastgelegd. Geschiedenis schijnt pas te ontstaan als dat keihard op schrift gesteld wordt.
Kaput
Dat dan recentelijk een groepje troebele geesten onze culturerele erfenis aan het kortwieken is in dat gebied doet pijn. Uiteraard, iedereen heeft recht op diens mening. Maar blijf wel van onze musea en erfschatten af hè! Dat moois kunnen we dus nooit meer bekijken. Deze waanzin schijnt nu ook plaats te vinden in noord Afrika. Ik houd mijn hart vast bij het verloren gaan van al die cultuur. In China is ook zo'n periode van verstands verbijstering geweest en heel veel van het Chinese erfgoed is verloren gegaan. Zo was gebeurde dat in Cambodja, Middem Amerika, Europa... Zo zinloos. De trieste moraal van dit verhaal is dat de geschiedenis zich keer op keer.herhaald. Overal ter wereld werd en wordt door de overwinnaar de nalatenschap van de overwonnenen aan gort gehakt. Waarop dan weer iets nieuws ontstaat, als je geluk hebt. Zo zijn complete bibliotheken teloor gegaan, prachtige kunstvolle werken en nog wat graven geplundert als neven inkomsten. Dingen ook waar we geen weet van hebben die in het verleden zijn gebeurd laat ons gewoon maar gissen naar wat er allemaal verloren is gegaan Voorbeelden daarvan zijn de Etruskische cultuur in Italie en volgens overleveringen in India waar een hoog ontwikkelde techologische maatschappij geweest schijnt te zijn. Technologieën die verloren zijn gegaan. In India staat een stalen pilaar die in al die eeuwen nog niet is gaan roesten, ik bedoel maar. Een ander verschijnsel van onze verwoestingdrang is om en pasant ook de intelligentia van de overwonnen culturen een kopje kleiner te maken. Want: bedreigend.Zo zullen er ook in de toekomst nog wel perioden komen waarin men het wiel telkens weer opnieuw moet gaan uitvinden. Uitzichtsloze oefeningen zijn dat. Let wel, niets is des mensen vreemd, geen volk of ras uitgezonderd. Geen enkel volk in geen enkele periode of epoche handelde op een andere manier. Wat dat in ons is, die drang tot vernietiging, 'k heb geen idee. Zo zal de mens wel blijven doormodderen totdat er wéér een soort van zondvloed komt om wéér een grote schoonmaak te houden. Waarna er opnieuw tientallen keren de wielen uitgevonden zullen blijven worden. De cyclus heerhaald zich tot in oneindigheid.
Verrek zou daar het verlangen naar een Messias uit voortkomen, om dat eeuwige gedonder eens op te doen houden.
Eh nee, ik ben volkomen nuchter, wel licht hongerig op het moment. Ik moet ook nodig gaan koken.
24 april 2015
Voortgang
Kamer
De kamer voor Fannie is mooi op weg. Vandaag is de isolatie voor het dak aangebracht. Een K waarde van 5.4 heeft dat spul. Dat is best wel hoog. Een nieuwe versie van wat we aan het dak van onze studio hebben geniet met ook een nieuwe naam: Triso-Super 12 van de fabrikant Actis een franse toko. Dus het kán wél. De vorige versie van dit spul heeft zich in mijn ogen dik bewezen.Gister stonden we in de kamer het lattenwerk voor te bereiden. Na 14:00 staat de zon op dat dak. Het werd smoorheet. Nu zit het zaakje dicht en het bleef aangenaam koel. Dat geeft dus hoop.Als je de prijs van zo'n rol ziet ga je toch even snel rekenen en vergelijken. Een rol van 10 meter kost adviesprijs bijna 290 euries, zeg maar 30E de vierkante meter. Vergelijk dat eens met andere materialen. Bijvoorbeeld plakken van laine de bois . Wil je dezelfde energiewaarde halen ben je bijna hetzelfde bedrag kwijt. Je hebt dan plakken van 240 mm laine de bois nodig. Verder veel gedoe met frames maken om de pakketten te houden etc etc. Deze folie is een stuk sneller en schoner te verwerken. Dat maakt de keuze wel erg makkelijk.
 |
| bron: Actis Triso super 12 |
Weerstation
 |
| barometer 15 x 15 mm |
De erste stap op weg naar een volwassen weerstation is gezet. Gisteren een miniscuul dingetje aan wat draadjes zitten solderen. Een combinatie van barometer en thermometer. Voor een paar euries bestel je dit in .cn, het duurt wél ff voordat je de spullen in huis hebt maar dan begint de pret. Aanvankelijk had ik de zaak op een experimenteer bordje geprikt, wat draadjes volgens aanwijzingen van Adafruit erin gestoken en de benodigde spullen op de Raspi geïnstalleerd. Helaas poging een strandde in niks, geen teken van leven. Risico van het vak als je iets via .cn besteld dacht ik eerst. Dan maar rechtstreeks aan de raspi bakken. En verrek een teken van leven van de barometer! Bagger die breadboardjes dus. Via github de zaak opnieuw op een verse Raspi geladen en het meegeleverde voorbeeld programmaatje verbouwd om geschikt te maken voor het dashboard. Na een uurtje fröbelen kreeg ik keurig de zaak op de webpagina te zien. Cool! Zo gaat het tegenwoordig met electronica. Je volgt wat instructies, paar draadjes, soldeerboutje en voilá. Geen rocket science en je hoeft echt geen graad in electronica te hebben om dit soort dingen in elkaar te hobbiën. Zoals met alle creatieve dingen is alleen je fantasie de limiet waar je je voor gesteld zal zien staan.
 |
| barometer aan Raspi gekoppelt |
 |
| dasboard solarfarm |
De NOP items zijn nog niet operationeel, evenals de RV% en Luminositeit. Voor die laatsten zoek ik nog naar leuk speulgoed. Waarmee het behoorlijk de richting van een soort weerstationnetje gaat. Altijd al mijn interesse gehad. Dan nog een cameraatje erbij voor de bewolking, een windmetertje, regenmeter, UV, IR, zou ook nog wel lollig zijn. En smog, fijnstof, en en... De komende jaren zal er wel een heel arsenaal aan metertjes en zo bijkomen. Kunnen de gasten mooi het weer checken en volgen voordat ze naar Le Mouton Qui Rit afreizen. Ook mooi zo zijn om die zelfde camera te kunnen gebruiken om de schapies en lammetjes te kunnen volgen. Weer nieuw spul om te installeren. Wat dit alles voor zin heeft, vraagt iemand. Geen enkele, of het zou moeten zijn dat dit mijn idee van een "man-cave" is. Wie had dat gedacht dat deze jongen weer aan het programmeren zou slaan. Het wordt je anders wel makkelijk gemaakt, in die zin dat eigenlijk alle problemen wel eens besproken zijn op het interwebz. Beetje tikken, klikken en je hoeft verder niets anders te doen dan lezen, kopiëren, peuteren aan de code en uit proberen. Beng! Heb je weer een grapje als een barometer on-line staan!
Zomer
De volgende uitdaging is de SolarFarm weer naar de zomer situatie om te bouwen en die situatie te updaten met de nieuw opgedane kennis en ervaring op gebied van zonnekracht, de programmeer taal Python en de nieuwe spullen of zo.De nieuwe pomp op 3 fasen is overigens afgelopen week door de Badmuts geplaatst. Grappig is ook dat deze pomp minder energie verbruikt dan de vorige. Ontbreekt er alleen nog een leiding voor de krachtstroom. Nu pas zit ik me te bedenken dat dit helemaal niet hoeft omdat er nog een onbenutte bekabeling ligt die tussen het pomphuisje en het tuinhok al is ingegraven. Als je de huidige nu eens combineerd met de ongebruikte heb je ook 5 aders toch? Nou eens informeren bij de Badmuts wat ie daar van vindt. Het blijft namelijk akelig stil aan die kant. ... Wat is nieuw.
 |
| 3 fasen pomp |
19 april 2015
Lentekriebels 2
Binnen een week is de natuur hier geëxplodeerd. De bomen van de
zachtere houtsoorten (essen, berken, els) hebben al bladeren die half
zijn volgroeid. De eiken hinkelen nog wat achter aan en bepaalde
bomen laten nog even op zich wachten. Net alsof ze het niet
vertrouwen. De noorder winden zijn toch nog tamelijk koud wat de
heersende winden zijn voor deze tijd van het jaar. Een paar dagen is
het triest weer geweest en heeft het af en toe stevig geplensd. Dan
wordt het ineens weer behoorlijk fris in huis en moet je bijstoken.
De regen heeft het land goed gedaan. Ook al is de kou nog niet
helemaal van het land af. In ieder geval vriest het niet meer 's
nachts.
Is de zon er en alle rolluiken zijn omhoog gedaan dan wordt het behoorlijk behaaglijk in de kamer. Vooral in de avond als de zon recht je appartement in schijnt. Als het inde avond afkoelt, dat doet het redelijk snel als de zon weg is, dan is een duik in de jacuzzi niet onplezierig. Al met al staan de tekenen goed voor een pracht van een zomer. De natuur begint weer prachtig groen te worden, het
zomergebeeste begint weer in de struiken te rotzooien en Qubit komt meer dan aan diens trekken bij de jacht.
Hoewel niet iedereen dat charmant vindt vrees ik. Zolang de mensen zich daar senang bij voelen is het ok, toch?
Is de zon er en alle rolluiken zijn omhoog gedaan dan wordt het behoorlijk behaaglijk in de kamer. Vooral in de avond als de zon recht je appartement in schijnt. Als het inde avond afkoelt, dat doet het redelijk snel als de zon weg is, dan is een duik in de jacuzzi niet onplezierig. Al met al staan de tekenen goed voor een pracht van een zomer.
Praal en pracht
Rijdt je in de omgeving over de heuvels heen dan ontvouwt zich voor je ogen een prachtig tapijt van alle tinten groen en nog wat bruinigs erin. Zover als je kunt kijken. Dat is hier nog. Kilometers heuvels en dalen zonder een dorp te zien. De herfst is en blijft mijn lievelingsseizoen, de lente komt beslist op de tweede plaats. Ook al is die pracht nogal kort. Zodra al de bomen in hun jasje zitten, de brem is uitgebloeid, de kattenstaarten op de grond liggen. Dan is de lente wel weer voorbij. De brem is opvallend de grote afwezige, ze laten het dit jaar een beetje afweten. Vorig jaar bloeiden ze ook al absurd laat. Hier en daar een bremmetje. De sering en ribussen die gaan geweldig dit jaar. Gek, elk jaar is het nét een beetje anders. Gister, terug rijdende van Metz van de meubelgigant (nieuwe garderobe kasten) had ik ff genoeg van het knarren en stopte in het bos van Fontenoy. Alsof je een busje Airwick Bosspray in één keer opentrok. Als een verslaafde sta je daar je longen vol te hijgen. Lichtelijk duizelig propte ik me weer achter het stuur om de laatste 20 km naar huis te doen. Wat een kijk genot om alles zo in bloei te zien. Ook onze boomgaard laat zich weer van diens beste kant zien. Goed voor de bijen en schapies ook. In mijn verbeelding staan de schapies al vol verwachting naar boven te staren naar al die bloesem pracht. Dat wordt mjammie hoor je ze bijna denken. Nu is het meeste fruit voor ons niet echt te pruimen van wat daar groeit dus ze doen maar. Een dronken schaap is ook nog erg koddig om te zien als ie recht vooruit over zijn eigen schuduw struikelt. Weer op krabbelt en boem, de eerste de beste grasspriet lijkt ineens een onoverkomelijke hindernis. Altijd lollig om te zien die dronken beesten. Dat ze de volgende dagen daarna dat kunstje weer herhalen schijn niet geweldig voor hun gezondheid te zijn maar ja, je kunt moeilijk alles op slot houden. Afijn, de natuur laat zich weer in alle pracht en praal zien die het in huis heeft.Qubit
Nu we het toch over beesten hebben. Een deel van je ochtend ritueel is ook de wc te vullen met wat je in de nacht hebt liggen ophouden. Komt er tussen je benen plotseling een zwarte veeg vandaan! Alsof poes beest er op heeft zitten wachten. Waarna het beest op zijn kop in de WC gaat hangen, slok, slobber klonk het. Asjemenou! Madam heeft dorst dacht ik nog. Maar er kwam geen einde aan en ik moest nodig! Trek ik poes aan zijn staart eruit, wat gaan we nou krijgen, eerst ik. De slinger die ik 'm gaf was blijkbaar onvoldoende om de wedstrijd te winnen. En hop, slobber slobber klonk het weer. De aandrang werd groter. Dan maar eens ongeduldig op de spoelknop drukken. Voorspelbaar vinden katten water niet echt aantrekkelijk maar deze lijkt niet echt in zijn lichaam te wonen. Veel te traag trok ie zich terug. Als een natte dweil schichtte poes de studio in, een sleepspoor van water achterlatend. Wat een beest. Dit is geen normale poes meer. Afijn, zuchtend kon ik mijn ritueel afmaken en aan het volgende onderdeel beginnen. Beneden de beesten voederen, koffie zetten en een kom muesli voor de baas. Zometeen de schapen nog en dan kan ik het er van nemen op deze zondagmorgen.Fête d'étang
Voor vandaag staan er een paar dingen op het program. De leukste is wel even mijn neus te laten zien bij het étang waar feestcommisssie #3 vanmiddag een BBQ opgezet heeft voor het pêche des truits. Een soort van opening van het visseizoen. Je kunt dan een hengel in het water gooien om te zien of ze al bijten die vissies. Veel belangstelling voor dat hengelen is er nooit. Vorig jaar zag ik geloof ik zegge en schrijven 2 hengelaars. Waarmee die vijver dan ook wel leeggevist is, daar niet van. Voor een vis feest is het niet veel soeps. De BBQ stelt des te meer voor. Eervorig jaar hadden ze hammen in de grond gaar gestookt. Zoiets lekkers proef je volgens mij maar een keer in je leven. Vorig jaar waren het schoenzolen. Dit jaar, maar dat merk ik dan zometeen, is het even afwachten. Het schijnt economisch iets beter te gaan met de mensen in het dorp, wellicht dat zich dat weerspiegelt in de kwaliteit van het gebodene. Als er maar geen rare hoempapa muziek bij komt, verschrikellijk om bij het eten te hebben. Hopelijk kan dat opnieuw net niet uit. Of hebben ze vorig jaar plotseling ontdekt dat de winst hoger is als ze die vent met zijn 80-er jaren installatie en muziek opnieuw niet inhuren. Zonder dat is het net zo gezellig. Alleen krijg je dan weer hommeles omdat meneer niet is uitgenodigd. Waar een miniscuul dorp groot in kan zijn. Dat is ook wel de charme van een dorpje als dit. De emoties lopen weliswaar diep ondergronds, heeft men verschillende clans die eigenlijk niets met elkaar te maken willen hebben en lijken het Don Camillo achtige taferelen soms. Toch heeft het diens charme zo. Modern zijn ze ook. Er is een deeltijd priester die hier een keer in de 6 weken komt prediken. Dat was 20 jaar geleden ondenkbaar: een deeltijd priester. Een maal per 6 weken een dienst. Bij herdenkingen sproedelt de man zijn wei water over wat zerken en machines en executeert meer van dat soort publieke activiteiten. Geweldig om te zien zoiets. Echt uit de eervorige eeuw.Hoewel niet iedereen dat charmant vindt vrees ik. Zolang de mensen zich daar senang bij voelen is het ok, toch?
Abonneren op:
Posts (Atom)