Art au Village

Voor de kunstmarkt in het dorp Aillevillers, Art au Village, had ik een uitnodiging gekregen om daar net als vorig jaar weer te staan. Daarvoor was ik de afgelopen week als de mieren zo druk in het atelier geweest. De laatste dingen bijgewerkt, geglazuurd en gebakken. Niks geen blogje tussen door. Ook nog wat laatste dingen zitten draaien, Fannies fruitschaal denk ik nu wel te hebben. Uiteindelijk bleek dat een onhaalbare zaak te zijn geweest, want het was een week dat het hemelwater bij bakken uit de lucht viel. Het nieuwe werk wilde dan ook niet echt drogen. En passant ook maar wat mokken gedraaid, want van die kopjes van IKEA, daar blijven maar stukjes vanaf springen. Eigenlijk van al het serviesgoed van IKEA springen stukjes af. Alle waar naar zijn geld gaat hier zonder meer op. Daarom ben ik nu wel gedwongen ons eigen servicegoed te gaan maken. Ook al zal Irene nu wel meewarig of misprijzend gaan zitten kijken.
Afijn, ik kon het nieuwe werk wel droog zitten kijken, dat hielp natuurlijk erg weinig, zoiets vergt nu eenmaal tijd. Met het bakken heb ik daarom tot het uiterste gewacht, in de hoop dat het verse werk toch nog droog genoeg zou zijn om biscuit te kunnen bakken. Dat was het niet.

Donderdagavond al het werk wat wel "bone dry" was in de oven gezet inclusief wat ik aan huisjes had staan. Uiteraard prop je de oven tot de nok toe vol, een extra ring er boven op = meer volume. Je kunt altijd meer objecten biscuit bakken dan bij glazuurbranden, omdat je voor het bisquit alles gewoon in en op elkaar kunt stapelen. Bij het bakken van geglazuurd werk mag niets elkaar raken, anders bakt het aan elkaar vast.

Vrijdag morgen kwam de zooi uit de oven. Niets geknald of stukjes eraf gesprongen. Da's mooi. Dan een keuze maken wat nu te glazuren. De rest volgt dan wel in een rustiger periode. De huisjes 10, 12 en 15 besluit ik in de glazuur te zetten. Huisje 14 is in de strijd gesneuveld, van de plank gevallen ;=(( daar moet maar een nieuwe voor komen. Nummer 13 staat nog in de stijgers.

Ik kies mooie felle kleurtjes voor het glazuren die goed bij de witbakkende klei passen. Voor de daken of schoorstenen had ik wat "goudkleurig" glazuur gekocht om uit te proberen. Dat was meer diep donker bruin met een soort parelmoer glans erover. Dat gaf althans de vorige bakproef als resultaat. Dit keer gebruik ik het om accenten te zetten. Die zalmkleurige kwastglazuur uit de USA moest ik er maar eens twee maal opsmeren. Met de nieuwe flitspuit het transparant glanzend glazuur op het werk gespoten, gelukkig stoof het niet alle kanten op, veel beter zo dus. Oké je krijgt een beetje een lamme arm, van dat pompen, maar na het bakken bleek het een prima resultaat opgeleverd te hebben.
Bij het inpakken van de oven bleek een van de huisjes eigenlijk veel te hoog ten opzichte van de anderen, behoorlijk onvoordelig pakken dus. Jammer, maar die huisjes moesten perse mee naar de kunstmarkt. Wat kleinere dingen erbij, was er toch nog een plekje over om een andere bakproef mee te nemen. Hop, programma 1050 op de automaat ingesteld, druk op de knop en tot morgen. Wat een gemak zo'n automaat. Doodmoe viel ik als een blok in slaap. Toch, op de een of andere manier blijft het in je onderbewustzijn werken. Om 2 uur in de nacht wordt je wakker, ff controleren. Ha! Al dik over de 850 graden, dat ging prima. Die automaat heeft zich echt wel bewezen hoor, maar toch.

Zaterdag morgen na 8-ten was de oven toch nog 350 graden! De klep zette ik daarom maar op een kiertje. Om half tien was de oven voldoende afgekoeld om zonder risico open te kunnen gooien. WOW het tot op het zwarte af, "goud-effect" op de schoorsteentjes en daken van de huisjes was geweldig geworden. Geel was mooi fel en blauw was diepblauw. Dat zalmroze moet ik maar niet meer gebruiken, ook al dekte het prima. Het liep niet over alles heen en het bleef me toch een beetje te flets. Gelukkig had ik het zeer conservatief gebruikt.

huisjes 10, 12 (verdamper voor geur olie), 15

Terwijl het spul verder afkoelde de auto ingepakt, BP was uiteraard niet op komen draven. Als laatste gingen de nog handwarme huisjes in een aparte doos mee. Hoe bestaat het, keurig volgens schema. Aangekomen in de salle polyvalente was er verdikkeme toch geen tafel voor me. Wel twee houten platen. "Maar u gaat toch draaien", klonk het, "dan heeft u toch geen tafel nodig?" Aan de organisator legde ik uit dat de draaitafel te zwaar was voor mij alleen om de trap af te sjouwen en ik daarom geen draai demo kon geven. Om toch iets uit de praktijk van een veredelde hobbyist te laten zien, zou ik deze dagen boetseren laten zien. Modellage ofwel handvormen noemen ze dat. Binnen no time was een tafel geregeld en kon ik wat demo dingen op tafel zetten. De huisjes kregen een prominente plek. Ik ging aan het werk. Pak klei op tafel gelegd, daar wat plakken van gerold om alvast een beetje op te stijven (drogen). Dan verder met de huisjes in wording. Omdat huisje nummer 16 half af was, werd die omgedoopt tot huisje nummer 14 en werd er een nieuw nummer 16 opgezet. Ondertussen beantwoord ik vragen, praat met de mensen, lurk aan de koffie. Af en toe kijk ik naar wat andere kunstenmakers hebben gemaakt - niet veel anders dan vorig jaar. Hé eentje met oeroud mechanisch speelgoed. Leuk.

huisje #15, let op de reflectie van het licht op het dak

Af en toe kan ik een poosje geconcentreerd zitten werken. Vandaag is nummer 16 bijna klaar gekomen. Soort hutje, stijl Afrika, zei iemand. Nou ja, het veredelde snij- en vervorm werk moest nog gebeuren. Daarna zou het echt niet meer op een hutje uit de Afrikaanse woestijn lijken. De vannacht gebrande huisjes bleken een geweldig gespreksonderwerp te zijn. Veel gepraat met mensen over hoe die gemaakt werden, hoe lang je er mee bezig bent, en waar ik de klei vandaan haalde. En altijd: "hé u heeft een accent, waar komt u vandaan"? Dat mag je wel zeggen ja, dat ik een accent heb, dat ben je na slechts 5 jaar LDf écht niet kwijt. Blijkbaar vinden fransjes dat interessant, en nog geen lichtseconde later beginnen ze je vriendelijker wijze te verbeteren. Prettig vind ik dat, want daar leer je veel van. De tuthola, pardon burgemeester, van Ailleviller kon alleen maar een opmerking maken over een paar kruimels van de klei die op de grond waren gevallen. Ordinair type vind ik dat. En maar schreeuwen naar iedereen, luidkeels lachend om niets en iedereen maar aaien en kussen. Getver. Maar goed, ze is nu al voor de tweede keer gekozen vertelde men mij, dus blijkbaar bevalt het.
Voor de lunch voor het eerst een pintade (parelhoen) gegeten. Smaakt precies als kip. Daar mis je ook niets aan. De flessen wijn werden door de verschillende kunstenaars vlot geleegd, en de stemming steeg hoorbaar. Zo, die kunnen lullen zeg. Een verhaal over het weer van de laatste week werd dan ook breed uitgemeten. Van alles werd er natuurlijk bij gehaald, en heel veel niet ter zake doende bladiebla. Een genot om naar te luisteren. Converseren is dus toch nog een kunst, ook op het platteland. Zwammen over het weer kun je met gemak aan de fransjes over laten.
Zit je lekker te boetseren, hoor je voortdurend iemand heen en weer lopen. Klak, klak, beng, tak. Af en toe kijk je toch op. En zie je een dame met brede hakken die een behoorlijk kabaal maken voortdurend heen en weer lopen. Ze heeft dan weer een papiertje, dan een lepeltje, of iets te eten in haar handen. Met jan en alleman maakt ze een praatje. Dat lepeltje komt dus pas na tien minuten op bestemming. Wat een feest. Eigenlijk kan ik mijn ogen niet afhouden van dat mens. Ze fladdert van de ene naar de ander, praatje hier, kwekje daar. Wat een tafereel.
Dan hoor ik ineens iemand in de handen klappen. Verrek onze burgemeester. Die kwam glunderend op me af. Geweldig dat ik dat deed. Iemand uit zijn dorp die hier acte de présence gaf. Hij glom helemaal van trots, nou ja zeg! Maar om nu in je handen te gaan klappen omdat ik zei de gek gewoon mijn business aan het promoten ben, dat is toch wel een beetje overdreven. Heb ik toch maar weer een paar kudo's mee verdiend, denk ik dan maar weer.
Even later komt de organisator aan mijn tafeltje een verhaal houden over zijn houtdraai kunsten. Het ging er eigenlijk om dat het best wel een paar jaar duurt voordat je iets als draaien in je vingers krijgt. In het begin bakte hij er niets van, maar nu kent hij alle kunstjes van krullen maken, sier-ringetjes en wat al niet. Kent alle hout soorten, dat je het hout niet te droog en niet te nat moet draaien.. Afijn, een prachtig verhaal. Weer wat meer Frans geleerd.
Dan komt de man van de burgemeester van St-Loup kwekken, de burgemeester zelf is in conclaaf met andere hoogwaardigheidsbekleders. Wat een woord: hoogwaardigheidsbekleders. Nou ja, die had weer een of ander vaag verhaal over dat ie met pensioen was gegaan en eigenlijk niet wist wat ie aan wilde pakken. "Nou", merkte ik op, "met pensioen gaan is dé gelegenheid iets nieuws te gaan leren. Wat dan ook." Keek ie me een beetje verbaasd aan. Daarna kregen we het over klei. en dat je dat toch gewoon uit de weide kon scheppen. Daar kon ik hem iets over mijn ervaring met het maken van klei vertellen. Bij wijze van proef had ik dat al wel eens gedaan, vette klei gewoon uit de wei opgegraven. Niet erg plastisch, en het vergde erg veel werk om er verwerkbare klei van te maken. Ik was tot de conclusie gekomen dat je net zo goed een pak klei kon kopen bij de klei handel. Dan wist je in ieder geval wat het deed v.w.b. baktemperatuur, plasticiteit, en eind kleur. "Maar daarmee miste ik de pointe een beetje", merkte hij op, "zelf klei maken is een ambacht. Zoiets moet je leren", klonk het. Dat stemde me tot nadenken.

Zondag
De tweede marktdag was een stuk drukker. Veel small talk met mensen. Iedereen vond de huisjes heel erg leuk, maar niemand die de knip trok om er een te kopen. Ondertussen bleef ik lekker door prutsen aan #14. Daarbij kwam ik op het idee om de nummers voortaan maar aan de buitenkant te boetseren. Staat nog leuk ook.

huisje #14

huisje #14

Vandaag #16 - de negerhut van oom Tom - ook af gekregen. Niet onaardig geworden. En omdat het toch erg lekker ging, heb ik van de resten, na een beetje kneden, #17 opgezet. Die leek volgens de passanten weer op dat bekende kerkje in Ronchamp van Corbusier. Alleen omdat het dak gebogen was. Maar goed, voor een nieuw klets moment doe je wat, niet dan?
De organisatie zat toch weer beter dan vorig jaar in elkaar. Ze hadden zowaar een goochelaar uitgenodigd om een kwartiertje met een touwtje te stoeien. Ach, de bedoeling is goed. Voor de kunstenaars was er dit keer wel van alles te happen. Lekkere choco cake! Chocolade baksels gaan er altijd wel in.

Plotseling hoorde ik mijn buurvrouw opgeven over haar talen kennis tegen iemand. Er kwam zowaar wat Engels uit, maar om dat nu onvervalst een of ander accent te noemen ging me een beetje te ver.
Toen het weer tijd was om de beentjes te strekken knoopte ik nonchalant een gesprekje met haar aan. Buiten dat ze Engels kende sprak ze ook nog Duits, volgens haar zeggen. Uit beleefdheid heb ik dat maar niet getest ;=) Haar met haar talenknobbel complimenterend, dat het wel erg zeldzaam was dat fransjes twee vreemde talen spraken, ging ze los.

Dat de fransjes nogal verwaand waren, achter liepen op de rest van de wereld, zichzelf in een isolement manoeuvreerden door geen woord over de grens te spreken, alles zelf wilden uitvinden (not invented here), daar zakte mijn onderkaak tot op mijn sleutelbeen van open. "Maar u bent toch zelf Française?", opperde ik nog. "Ja maar ze zijn gewoon achterlijk bezig", kwam haar repliek. "Toen het internet al volop aan de gang was hielden ze toch vast aan hun MiniTel, dat zette ze in de wereld een stuk terug".

En zo ging het nog een paar minuten door.

"Overigens, Minitel is pas onlangs uitgezet", merkte ik nog fijntjes op. Beetje jennen mag toch wel. In haar ogen waren de fransjes achterlijk bezig en was het geen wonder dat ze in de achterste gelederen terecht waren gekomen. Tsjonge, een fransje die afgeeft op haar eigen volk. Dat ik dat nog mag meemaken! Zelfs hun eten werd van steeds mindere kwaliteit. Ze vond dat in België en Duitsland al veel beter gegeten kon worden. Ik ging er maar niet tegen in. Vanuit de EU worden allerlei dingen voorgeschreven waardoor producenten het eten met allerlei andere spullen mogen volproppen, behalve het bedoelde. Als er maar 1% vruchten inzit mag het al vruchtenyoghurt heten, ik bedoel maar. In suiker zit zelfs een bepaald percentage meel, het mag, dus doen ze het. Een fransje zal geen kans ongemoeid laten er een centime meer aan te verdienen. In gehakt zit echt niet alleen maar vlees en vet van rund of varken. Zo hé, heftig voor een fransje. Daar lieten we het maar bij.

Na mijn rondje ging ik weer verder boetseren. Lunchtijd, of we het maar wilden komen ophalen bj de omroepert! Plat charcuterie (vleeswaren), verschrikkelijk. Sma-ke-loos, ik moest mijn buurvrouw dit keer helaas gelijk geven. Wel apart om tonijn met rijst te mengen als salade, daar kan ik wat mee. Het brood plakte aan je vingers vast en smaakte ook naar stopverf. Voor na gerecht, een of ander kuipje met vloeibare kaas, Cancoillotte noemen ze dat. Zo mogelijk nog smeriger dan smeerkaas, ja, die La Vache Qui Rit dus. Afijn, voor 7 euries voelde ik me nogal bekocht. Dat was gisteren toch veel beter.
Even naar buiten, woah! De zon knetterde je ogen in, lekker warm, toch nog een frissig windje. En jawel, voor deze keer kwam het weerbericht eens een keertje uit: 25ºC. Zou die kou dan toch eindelijk voorbij zijn? Even weg van het kabaal in de hal, muziekje in de auto opgezet, even de oogjes dicht. Dan weer aan het werk. Nog even met een figuurzager staan praten, mensen te woord gestaan, promo gemaakt voor mijn idee van kleien voor kinderen op woensdagmiddagen en school vakanties. Volgens mij is daar best wel behoefte aan om voor kinderen in onze streek iets te doen te vinden. Het idee viel goed. Ben benieuwd of de mensen gaan mailen.
Afijn, tegen zessen de handel maar ingepakt. Heel voorzichtig het verse spul in een krat gezet. Naar huis. Een succesvolle markt? Niets verkocht immers. Ik zie het maar als een reclame moment. Als mensen al zochten naar een B&B, dan weten ze het nu te vinden.

Dus ja, twee leerzame dagen geweest, veel kunnen luisteren en kletsen. Twee huisjes afgemaakt en weer wat contacten opgedaan. Zo moet je het toch maar doen.

Enne, zodra ik de kaartlezer terugvind, zet ik wat fotootjes van de huisjes op de blog.

Muziek

Eens in de zoveel tijd organiseert een van de twee commitées de fêtes in dit dorp iets. Hetzij een vide greniers, de opening van het visseizoen, of le jour de la musique (een landelijk gebeuren). De laatste twee jaar is er iets nieuws aan het opkomen. Muziek uitvoeringen van een plaatselijk orkestje in combinatie met het dorpskoor. Op zich al iets bijzonders dat er in een dorp met 114 inwoners al een koor is. Natuurlijk zijn het geen zangers en zangeressen met het niveau op Choeur Chorale de la Cathédrale de Sainte Plaisante de Mailleroncourt. Gewoon een clubje huisvrouwen met één mannelijk haantje ertussen, dat gewoon lekker oudere populaire typisch Franse liedjes zingt. Met hier en daar iets van de Beatles of iets anders van buitenlandse oorsprong, om dat in gebroken Engels, of Duits uit de kelen te laten komen. Oké soms is het vals, vallen de meiden niet allemaal tegelijk in of lijkt het meer op een op hol geslagen gillende keukenmeiden bende, een kakofonie aan geluiden, met een of twee stemmen die er met een gebronste bas er ver bovenuit komen. Of juist lijkt het of iemand staat te kermen van de pijn, althans zo klinkt dat hoog gillend geluid dat dan kermend uit een van die kelen komt. Het mag de pret totaal niet drukken. Toch? Een heel enkel keertje komt er zelfs iets waarachtigs uit die kelen. Klinkt het bijna melancholisch of soms vrolijk met die ouwe-gouwe typisch lyrische liedjes uit de eervorige eeuw. Héél af en toe klinkt een pareltje, en dan lijkt het wel alsof het choeur l'Echo du Bois even boven zich zelf uitstijgt. Het is pure folklore, waarbij je als je je ogen dicht doet even waant is een tijd van 50 jaar terug. Voor je geestesoog zie je zomaar een scene uit Don Camillo aan je voorbij trekken waarbij het plaatselijk orkest als een razende voorbij de kerk trekt om toch vooral op tijd ergens anders aan te komen. De muziek sliert als een verwaaide echo achter hen aan. Om uiteindelijk een leeg dorpsplein met links een kerk, en rechts het stadhuis met het obligate dorps café achter zich te laten. Je weet wel, dat effect wat er optreed direct na een geluidsuitbarsting. Het is dan even stiller dan stil, niets lijkt de bewegen en elk geluid lijkt te zijn bevroren, op dát ene ogenblik. Na een moment van stilstand lijkt het dan alsof al die geluidjes, bewegingen in de wind, het dwarrelende stof ineens weer hun koers vervolgen. C'est bizar!
Als dan opeens het hoempapa blazers ensemble uit Luxeuil-les-Bains met een enorme toeter iets nieuws inzet versplintert dat laatste plaatje in je geest en hoor je opnieuw die saxofoon er dwars doorheen in een krampachtige poging er nog wat van te maken.
Het koor zet in en hoppa, je bent weer terug in de realiteit. Na afloop van al dat muzikaal geweld vraag ik nog aan de bourmaitre of hij een van zijn foto's aan mij wil mailen, en vat een glas koele Chardonnay uit 2010 (een prima jaar overigens). Altijd leuk zo'n verre d'amitée achteraf. Beetje slurpen aan het glas en wat te knabbelen. Dit keer iets wat ik nog nooit gezien had. Een soort brood taart. Zeg maar een brood dat in een bus van ongeveer 20cm in diameter is gebakken, dan in hele dunne plakjes van een halve centimeter is gesneden met allerlei hartig beleg ertussen. Dat geheel stapel je dan op, snijdt de handel aan in kleine partjes als een pizza en legt daar bovenop het mooi ingesneden eindstukje van het brood. Lijkt dan net een taart in torenvorm. De eerste indruk was dat het een brioche was, zo'n zoet brood. (zie mijn vorige blog over brood in LDF) Maar dit was iets heel interessants, perfect voor een receptie. Voor het brood zelf zou ik een iets smakelijkers graan hebben gekozen maar dat mocht niet bommen. Na een paar glaasjes begonnen de eerste mensen af te taaien, en vond ik het ook wel welletjes. Nog even de bourmaitre een handje schudden en noar huus op an. Een geslaagde onbetaalbare avond zo met koor en orkest.
Vanochtend nog een mailtje naar de burgervader gedaan met een bedankje en om toch vooral vaker zo iets te doen. Nog een keer als herinnering een fotootje gevraagd (die komt er dus aan).

Mandelbrot
Vanochtend kreeg ik een mailtje van André met een link naar een Mandelbrot filmpje. Pas op, het werkt een beetje hypnotiserend.

Meneer Benoit Mandelbrot (1924-2010) staat als vader van de fractals (1975) bekend. Later toen computertjes een steeds krachtiger processor kregen werden met de door hem bedachte wiskundige formules steeds mooiere plaatjes gegenereerd. Ik denk dat deze kunstvorm voor Mandelbrot onbedoelde neveneffecten zijn, maar wel prachtig. Dus wie maalt daar nu om, bedoeld of onbedoeld. Met fractals kun je hele landschappen bouwen, klik maar eens op het hieronder staande filmpje.

Rondom fractals is een hele nieuwe tak van sport ontstaan. Voor amateurs is het gewoon prachtig om te kijken hoe zich dingen steeds maar weer veranderen en toch hetzelfde blijven. Voor professionals is het een manier om met één A4-tje aan formules complete planeten in beeld te brengen. Of, voor spelletjes makers om scenes te genereren. Fractals worden ook in encryptie gebruikt, in sommige bankbiljetten, in reclame... Je zou er ook zomaar een mozaïek van kunnen maken als je een meester mozaïek maker zou zijn:

bron: screendump YouTube

Ik stel me dan iets als een gigant van een muur voor met zo'n mozaïek. Er opaf lopend, naarmate je dichterbij komt, blijft het patroon herkenbaar. Je loopt als het ware door een tunnel heen omdat het patroon zich gewoon blijft herhalen. Psychedelisch, zonder meer. Zou iemand dat eens in een metrotunnel willen maken? Lijkt me echt kicken.

bron: screendump YouTube

Uit mijn jonge jaren kan ik me nog herinneren dat dit een van de meditatie technieken was. Je sloot je ogen en probeerde je voor stellen dat je telkens door een vierkant heen 'zweefde' en een stukje verderop weer een nieuw vierkant zag waar je doorheen ging, en weer een... Zo kwam je makkelijk in een soort van trance. 

Balkon

Chippie net uit het bakkie kwark

Alle tekenen duiden er op dat de lente echt in aantocht is. In de ochtend is het nog behoorlijk fris, het vriest net niet meer in de nacht. De schapies lopen al bij het ochtendgloren in de wei, en Chippie wil nog steeds rond vijven naar buiten, dat is nu met de zomertijd een uurtje later. Mazzel, scheelt weer een uurtje slapen zo. De boeren zijn de koeien aan het verweiden geslagen, en de eerste mestwagens zijn aan het uitrijden, dat wordt dus een grijsgroene waas over de wegen de komende weken.

Gisteren het balkon ontdaan van alles wat zich er in de winter op had verzameld, nu nog met een hogedruk spuit de tegels schoonmaken en we zijn er weer klaar voor. Wellicht dat dat ook helpt om het hek van het balkon makkelijker schoon te krijgen met de Kärcher spuit. Het ijzerwerk heeft hoognodig een onderhoudsbeurt nodig. Waar zouden mijn laarzen staan? Want dat wordt natuurlijk een kliedernat werkje. Afijn gisteren ook met Harrie Willems, een NL aannemer hier uit Pont du Bois, wat scheurtjes gerepareerd van het beton, de rubberen tegels bijgesneden voor rondom het bordes, voegen in de kit gezet en de aansluiting van het nieuwe voegwerk van de muur met het beton van de vloer gekit. Dat gaat voorlopig ff niet meer lekken. Volgende week komt ie weer voor een klein klusje op het dak en dat is dan dat. Hij maakte ook nog en passant de goot schoon. Dat was weer een productief dagje. Toen wilde ik de nieuwe lichtslang gaan ophangen. Ho! Dan kan ik hem er weer afhalen voor het schilderwerk. Da's is dus niet zo'n goed plan bedacht ik nog net op tijd. De oude brak bij het verwijderen in mijn handen in stukken. Kon ik meteen zien hoe dat in elkaar zat. Interessant. Wel belachelijk, zo'n lichtslang moest je dus na vier jaar al vervangen. Dat plastic wordt gewoon bros. Nog een wonder dat er geen kortsluiting was ontstaan.

Het lijkt erop dat het balkon de zomer weer in kan.  Nu nog een soort baldakijn voor Fannie bedenken en het betere vakantiewerk voor haar kan beginnen. Het schijnt dat er een hittegolf voor de zomer op het menu staat. Nou, laar maar komen die zon, het is nu wel lang genoeg koud geweest.

Maandag maar weer eens een ritje déchetterie, dan is ook de garage en de grange weer leeg van het verzamelde grofvuil.

Met Harrie besprak ik ook de plannen door voor het plancher rondom het zwembad en de installatie van de hotub. Daar had ie wel oren naar, moesten we het maar eens over hebben. Een goede werker die Harrie, geen gedraal, poetsen, en lullen. Maar dat doe ik ook graag. Wat mij opviel was dat hij eigenlijk allemaal Nederlandse producten had. Het reparatie cement, de voegkit, gereedschap. Uiteraard kregen we het daarover bij een bakkie doen. Ach, zijn zoon kwam regelmatig hier en hij was met die producten nu eenmaal vertrouwd. Dus waarom die ook niet uit NL meenemen. Bovendien kon hij toch geen goed alternatief vinden hier in LDF. Klopt, voor Egaline moet je toch iets uit NL halen. Dat spul hier is het net niet. Kwam er ook een verhaal boven over een soort marktafspraak tussen Weber en Knauff. De producten van de laatste werden hier niet verkocht omdat het niet mocht. Huh? Had vorig jaar nog isolatiedekens van dat merk bij BigMat gekocht. Ja ze waren nu niet meer te krijgen. Nou nee, bij winkels die Weber spul verkochten kwam Knauf niet binnen. Maar zijn zoon was in onderhandeling met een andere grossier in Vesoul en ze waren al een stuk op weg om ook lijmen en poeders van Knauff op de markt te brengen. Leek mij een merkwaardig verhaal. Zeker, de fransjes hebben er een handje van markten dicht te metselen voor de concurrentie, en ja ze willen maar al te graag hun markt beschermen. Ja, van monopolistische praktijken, en prijsafspraken zijn ze absoluut niet vies. In prijsopdrijving zijn het meesters. Echt waar voor hun geld zie je de commercie eigenlijk ook niet leveren. Dat is wat het ontbreken van concurrentie doet.

Nog even kwam het merkwaardige Pigeon (buitenlanders zijn sukkels en betalen altijd teveel) verschijnsel ter sprake. Ja daar had hij soms ook last van. Maar als je voldoende connecties had viel het wel mee uiteindelijk. Daar komt het in een land als dit altijd weer op terug: connecties. Moet daar maar eens meer aan gaan werken.
Mijn connectie met BP schijnt echter in een terminaal stadium te zijn ;=)

Affouage

commitée d'afouage
photo: bernard petit clair

Van de week ook even op zoek geweest naar de bomen die op de affouage lijst stonden. Merde, die stonden een eind van de weg af zeg. Dat ene perceel in het midden van de rimboe, daar kwam ik 20 meter ver met de auto en toen maar omgedraaid. De kaplijst heb ik vervolgens met gezwinde spoed bij Dominique ingeleverd. Die heeft daar speciale spullen voor en een meter diepe moddergeul is niks voor die mega trekker van 'm. Toch ff het vaste bedrag op de lijst geschreven en dat met 'm afgesproken: 25€ per sterre. En 20 sterres, zo'n beetje wat ik dit jaar verbrand heb. Een heel verschil met de 70 sterres die ik bestelde in jaar 1. Dat levert ie dan keurig geklooft af op het terrein hier. Meteen ook even gepolst voor het maken van de poutres voor de gazebo. Die kon ie wel zagen voor me. Had ie net gedaan voor een timmerman die net weg was. Dat probleem is dus ook weer in potentie opgelost. Connecties hè. Het ontwerp van de gazebo, ofwel folie in het frans, begint ook vormen aan te nemen. Het moet zo gemaakt worden dat het geen fundering heeft, anders heb je er een vergunning voor nodig. En ook weer niet zo dat de wind er rondom vrij spel mee heeft. Fannie wil er een WC en douche bij. En een deck waar je op een paar deck stoelen kunt liggen. Duidelijke gebruikseisen.

Boomgaard

Tjonge, een heel verhaal zo op de zondag.

Onze boomgaard komt dit jaar ook aan de beurt om gerenoveerd te worden. Het toeval wilde dat Yvette net bij een fruitbomen figuur in NL bomen had besteld. Mooie halfstammige, en een prima advies had ze gekregen. Ze werden keurig in LDF op de afgesproken tijd geleverd en zijn per direct geplant. Daarom maar eens op de site van die leverancier fruittuin.com gekeken. Mooie keuze, en het leek precies wat ik nodig dacht te hebben aan boompjes. Aktie: een mail in elkaar gedraaid voor een advies. Ondertussen zelf eens zitten studeren op:

• appels: zoet friszuur veel sap
• peren: sappige handperen
• pruimen: volle en grote sappig vlezige

Meer in het bijzonder werd de pluktijd bekeken. Want het is voor de gasten natuurlijk altijd leuk om zo uit de boomgaard wat onbespoten fruit te kunnen scoren. Die pluktijd zou dus met juli moeten beginnen. Waarop ik mijn eigen lijstje eens maakte. Heb ook gekeken naar bestuiving (wel of niet zelfbestuivend want: bijen probleem), halfstam om op de grond staand te kunnen plukken, ziekte gevoeligheid: heb geen in om te gaan spuiten, en welke waardering het fruit bij de consument had: lekker is maar lekker.

Goed, eerst het voorstel van de bomenboer maar eens afwachten.

Met de pruimen kwam ie terug, beng in de roos.

Althan
bron: fruittuin.com

Opal
bron fruittuin.com

De peren zag ik potentieel een probleem i.v.m. bestuiving en pluktijd. Met de appels was het een totaal ander verhaal geworden. Op zich is dat natuurlijk niet erg. Zo'n specialist weet honderd keer beter wat je in de grond kunt steken dan ik. Mijn voornaamste probleem met zijn lijst is dat de pluk pas in september of zo zou zijn. En dat was nu net niet de bedoeling. Dan heb je ineens karrenvrachten met fruit waar je eigenlijk niets mee kunt. Een paar appels per dag, en als toetje een peer, tussendoor een handje pruimen, meer kun je niet op toch? Weliswaar stonden de bomen dan allemaal in april in bloei. Belangrijk voor de bestuiving uiteraard. Toch wil ik appels en peren hebben vanaf juli. Dat heb ik maar eens teruggekoppeld met hem.

Tijdens het verzenden van de mail vloog het internet eruit. Maandag moet ik maar even bellen of het allemaal gelukt was. Toch weer 10 boompjes te planten zo meteen met allemaal lekker sappig spul. Goed voor de jus (cider) en goed voor de schapen. Die zijn er gek op wat elk jaar in de boomgaard op de grond valt. Zou zo'n schaap nu ook dronken worden van het gistend fruit in die magen van 'm? Eigenlijk nog nooit een schaap zien waggelen van de beneveling. Of zouden die gewoon omkiepen en blijven liggen tot ze weer nuchter zijn?

Kunstmarkt

De oven is bijna vol, toch vandaag en morgen nog maar wat erbij gaan draaien. Fannie wil graag een grote fruitschaal hebben. Nou, dat is een mooi plan. Kan ik ook meteen die orchideeschaal maken die op het lijstje staat. Nog wat kommetjes erbij en dan moet het maar goed zijn voor de markt. Verkopen doe je toch niets dus het is alleen maar demo. Weer een stapel kaartjes neerleggen, kwam vorig jaar toch weer wat reacties op. Tijdens de markt wil ik dan een huisje gaan maken en wat demo draaien. Was wel leuk om mensen eens uit te nodigen iets te gaan doen op de schijf en de eerste schreden op het edele pottenbakkers pad te laten zetten. En wordt het niets dan kan het altijd weer de ton in.

ISS
Voor de liefhebbers:

Time: Sun Apr 07/10:06 PM, Visible: 2 min, Max Height: 42 degrees, Appears: SW, Disappears: SSW

Eutopia

Bent u voor de EU? Ik wel, maar niet zo. Bent u voor de Euro, ik wel, maar niet zo. Bent u voor een goed bestuur, ik wel, maar niet zo.

Mijmering

bron: cielen.eu

Het is crisis. De reden dat we moeten bezuinigen, allemaal! Hop onder die drie procent van het begrotingstekort dwingt Brussel af. Overheden die dit bevel slaafs volgen merken plotseling, geheel onverwacht en onvoorzien, dat de omzetten van bedrijven kelderen. Typisch. Terwijl iedereen met zijn klompen aanvoelt wat de oorzaak is, gaan de diverse overheden daar maar eens een commissie op zetten. Dat moet zorgvuldig bestudeerd worden om, tonnen later, met een fijn dik lijvig rapport op de proppen te kunnen komen. Over een paar jaar dan, niet tijdens de verkiezingen natuurlijk. Oh, en dat velen het idee hebben dat die hele bezuinigingsoperatie een beetje eenzijdig is, berust volkomen op toeval. Iedereen draagt immers een steentje bij. Behalve, ja, behalve wie dan? Ook dat wisten we aan de paastafel feilloos te duiden: behalve de overheden zelf. De aparatsky van de Europese landen zijn namelijk niet meer te controleren organisaties geworden. Topzwaar, en extreem gelaagd. Bestuurslaag op bestuurslaag, die ook nog eens elkaars taken of zelfs bevoegdheden overlappen. Maar dat zien we uiteraard verkeerd. Immers, alles is piekfijn, wettelijk geregeld. Dus in orde. Zelfs als het niet in orde is, met de bonnetjes bijvoorbeeld, is dat voor elkaar omdat iedereen het doet. Dan kán het niet verkeerd zijn. Op zijn hoogst een vergissing.

Communicate EU stijl
bron NRX

Deze mening, dat we allemaal belazerd worden, is niet lokaal, of speelt op slechts individuele schaal. Die mening is bijna alle Europeanen toegedaan. Maar, niets aan de hand, gaan ze repareren met een wetje, als dat nodig is, klinkt het. Opdat iedere bestuurder net zoveel bonnetjes mag indienen als deze wil. Onvoorziene overschrijdingen van budgetten worden achteraf besproken. Oké, zand erover, men beloofd het niet weer te doen.

Krapte
Maar ja, geld kent geen zogenaamde multiplier factor. Geld is namelijk begrensd tot de waarde die er op staat. Bijdrukken kan niet omdat de niet gekozen Europese regering zegt dat het niet mag. Die drie procent, weet je wel. Ergens moet het geld dan vandaan komen. Maar waar? Dan begint men in de diverse ivoren torens ineens in grote getallen te denken. Bingo! Die pensioenfondsen hebben veel te veel geld in kas. Prompt wordt Dagobert Duck van stal gehaald en die mag een forse duik nemen in de geldpotten van de pensioenfondsen. Dat laat de hoge hoeden brigade in de hoofdsteden weer breed grijnzend achteroverleunen. Zie je wel, geen centje pijn. Er is dan ook geen enkele hoge hoed te vinden die denkt dat daarmee een eerste stap op een zeer glibberig pad gezet is. Prompt komt er borrelpraat bovendrijven als het kwartje van Kok en diens soortgenoten. BTW die over de toegevoegde waarde in het productieproces geheven wordt, wordt verhoogd omdat er geen waarde aan de overheids diensten toegevoegd kan worden. Het moet niet te gek worden. Stel je voor, de overheden bieden diensten aan waarvan de bevolking zou kunnen profiteren. Volgende etappe: alle aftrekposten op je belastingformulier worden verbeurd verklaard. Kassa. Denk je nog, die vleespotten van de overheden moeten zo langzamerhand overstromen. Gek genoeg schijnt dat niet zo te zijn. Mooi, nog maar eens een rondje doen, de slaafjes protesteren nog steeds niet. Een briljant idee, roept er een. We verschuiven de verantwoordelijkheden van de centrale overheden naar de lokale, maar geven ze geen geld. Laten die lokalen hun belastingen maar verhogen, merken we niets van. Maar ons tekort is nu minder, we geven immers minder uit! Helaas lijken de lekken in die potten steeds groter te worden. Hop, roept er een, we gaan de directe zowel als de indirecte belastingen verhogen. Zeggen Hans en Grietje toch niks van. Dat het spaarbare deel van het loon van Hans en Grietje intussen nul of negatief is geworden was een onvoorzien incident. Daar komen ze wel overheen. We roepen ze gewoon op om hun spaargeld op te maken, het gaat immers slecht met de bestedingen? Beloven we ze met de verkiezingen gewoon een duizendje, hebben ze vast niet in de gaten dat ze daarna helemaal niets meer hebben. Owh, dat heffen van belasting over het vermogen waar de volle mep belasting al over geheven is, tikt ook niet echt aan. De mensen blijven sparen. Weet je wat, we trekken alle mogelijke vormen van subsidies in, kunnen ze lekker thuis achter de buis blijven hangen. Wat, duikelen de omzetten van de horeca in elkaar? Ach het zou wat, die hebben jarenlang veel te veel voor hun drank gevraagd, dat vet mag er wel vanaf. Huh, personeel gaat met duizenden de WW in? Stelletje luie flikkers, we verkorten de ww periode, dat zal ze leren weer aan het werk te gaan. Geen werk? Er is zat werk! Geen gekwalificeerd personeel, wordt er geklaagd. Dan haal je ze toch uit het buitenland, we rekken de wetjes wel wat op. Oh, 12% werkeloosheid, ja da's wel veel. Tekortschietend technisch onderwijs, dat is echt niet onze schuld. Hans en Grietje hebben gewoon geen belangstelling, dáár is niets aan te doen. En omdat er minder leerlingen zijn gaan we ook scholen dicht doen, dat zal ze leren. Bovendien, die nieuwe leraren kunnen toch niet hoofdrekenen. Huh? Omdat we het aantal uren voor de opleidingen hebben verminderd? Nou ja, werd ook wel een beetje te duur hè al die opleidingen. Scholen ook, moeten we maar verder op gaan bezuinigen, laat ze eerst maar eens wat efficienter worden. Streep de gym uren maar weg. Oh merde, worden kinderen te dik? Ligt aan de ouders hoor, echt wel. Ojee, bedrijven verkassen naar andere landen omdat ze geen personeel kunnen krijgen? Die zijn niet solidair met ons! Hop belasting omhoog, straf, beboeten, ...

Telefoongesprek

bron: openbaresector.blogspot

Ja Piet, die wet op onze loonsverhoging met 5% gaat gewoon door hoor! Pensioenen, ja die blijven gewoon geïndexeerd. Wat, de stoel van een gewone Audi 80 doet pijn aan je rug? Ach gut, het is ook wel erg ver rijden hè van het Binnenhof naar Schiedam. Ja ja, ik weet het, die files. Weet je wat? Neem een Audi A8, daar hoort een chauffeur bij, zit jij gebeiteld. Kunnen we daarna altijd nog zeggen dat we arbeidsplaatsen hebben gecreëerd. Als er over gepraat wordt, maken we er verworven rechten van. Komt er gedoe van, treed je terug. Ga je eerst een paar jaar van je wachtgeld genieten, wat reizen, rapportages maken. Als je er zin in hebt maken we je daarna commissaris van de konnegin in Utrecht. Wat zeg je? Oh, je hebt een flatje hier om de hoek? Niet vertellen hoor, anders gaan ze ook nog zeggen dat we graaiers zijn. Op eigen kosten? Maar je weet toch dat je daar een royale toelage voor kunt krijgen? Maak ik voor elkaar voor je, dááág Piet.

Fictie

Het bovenstaande is natuurlijk als een niet bestaande situatie beschreven. Overeenkomsten met de werkelijkheid en of personen zijn toevallig en volkomen uit de lucht gegrepen. Uiteraard zijn onze politici zeer integere figuren. Met een onbesmet blazoen. Ach, door een brievenbus piesen, huizen in brand steken, kwajongens streken! Wat, door eenzijdige berichtgeving ging een fabriek (Exota) op de fles? Vierhonderd man op straat? Nonsens, dat trekken ze vast uit het verband. Nee, dat hebben ze niet goed begrepen. Echtwaar? Dat zien ze echt in een verkeerd licht, dat moet ik ze dan nog maar eens uit gaan leggen.

Realiteit
Wat geen fictie is zijn die bestuurslagen en verbanden op lokaal, regionaal, departementaal, interregionaal, supranationaal, en om het af te toppen, internationaal niveau. Interplanetair kan nog ff niet. Maar als...

Onlangs heb ik via de Nederlandse vertegenwoordiging van de EU en dito aan de EU raad in Nederland, en daar lieg ik geen woord van, een brochure aangevraagd: hoe dat nu zit met die EU. Hoe steekt dat nu in elkaar. Is er een plaatje wat mij dat duidelijk kan maken. Nee, kwam het antwoord terug. Heus, ja toch een antwoord na 2 weken. Nee dat hebben we niet, maar als u op de site kijkt vind je vast wel iets van uw gading. Net alsof ik dat al niet gedaan had.

een microscopisch deeltje van de EU in beeld
bron: eur-lex.europa.eu

Toch maar ff naar die web-boekwinkel gegaan, je weet maar nooit. Hop, brochure gevonden: Hoe werkt de Europese Unie. Gratis. Besteld via de site, en 3 weken later lag het in de bus. De Nederlandse vertegenwoordiging van de Europese raad in Nederland heeft na twee maanden nog steeds niet gereageerd. Verschillend email adres maar zelfde huisnummer / straat / plaats. Zouden die piepeltjes dan 2 salarissen elk op strijken? Verbaast me niets meer nadat ik wat dieper in de materie was gedoken. Die infographic ga ik zelf maar maken heb ik besloten. Na lezing van dat epistel vermoed ik echter dat ik daar een voetbalveld voor nodig ga hebben om dat duidelijk in beeld te brengen. Noem eens wat Europese organisaties: EU, Europese Raad, die liggen voor de hand. Maarrrr, nu komt ie:

• Raad van de Europese Unie
• Raad van Ministers
• Europese Commissie
• Europese Hof van Justitie
• Financiële en controlerende instellingen
  
  • Het Comité van de Regio's
  • Europees Economisch en Sociaal Comité
  • Ecofin
  • Europese Centrale Bank
  • Europese Ombudsman
• Europese agentschappen
• Europees Instituut voor innovatie en technologie 
• innovatie
• Euratom
• Voorzieningsagentschap van Euratom
• Fusion for Energy 
• Europol
• Europees Sociaal Fonds (ESF)
•  
• Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO 367)
• werkgelegenheid
• infrastructuur
• innovatie
• onderwijs
• gezondheidszorg
• Cohesie fonds (68)
• Regionaal concurrentievermogen
• werkgelegenheid
• onderzoek
• innovatie
• Transport
• Energie
• ICT
• Europees netwerk (EURES)
• vacaturebank europa
• werkgelegenheid
• socialezaken
• inclusie (integratie)
• IOS (70)
• ontwikkelings samenwerking
• Dan zijn er nog meer dan 30 andere agentschappen, organen etc., elk met eigen gebouwen, personeel, bestuur en fondsen, vertegenwoordigingen in andere landen etc.
• Lidstaten
• elk met eigen ambassadeur, kantoren, staf, faciliteiten
• Europees parlement
  
  • met 750 leden elk met eigen ondersteunend personeel, kantoren etc.
• Raad van Europa,
  
  • daarvan zijn alle Europese landen lid, inclusief Rusland, Turkije en de landen in de Kaukasus. Niet: Kazachstan, Wit-Rusland en Vaticaanstad. Ook hier hebben al die landen vertegenwoordigingen in Strasbourg, met eigen kantoren, gebouwen, commissies, ondersteunend personeel, wagenpark... EN ook weer in hun eigen landen met bijbehorend speelgoed. De precieze details die moet ik dan nog krijgen.

Dan verhuist een keer in de maand de hele EU bubs naar Strassbourg, met bijbehorende voorzieningen, ondersteuning, faciliteiten...
Voorts hebben de EU, Europaraad, de RvE enzovoort natuurlijk ook nog vertegenwoordigingen in landen buiten de unie met ambassadeurs, staf en dergelijke, en vertegenwoordigers (+staf etc) in of bij supranationale verbanden als WHO, OESO, NATO, UN... de lijst is onafzienbaar.

Sommige van die agentschappen, vertegenwoordigingen, commissies of hoe ze ook genoemd worden heten niet permanent te zijn. In naam dan. Zo bestaan er een heel aantal "Initiatieven", "Instrumenten", "Fondsen", "Bureaus", "Faciliteiten" en "Acties" die opdrachten uit naam van de EU uitvoeren. Ook instellingen, diensten, agentschappen of andere organisaties worden als zodanig genoemd. Enkele voorbeelden hiervan zijn:

• Europees initiatief voor democratie en mensenrechten
• Water voor leven
• In 2004 is de zogenoemde "vredesfaciliteit" opgezet
• Bureau voor humanitaire hulp (ECHO)

Dat zijn aparte organisaties opgetuigd met budgetten vanaf (afgerond) 100 miljoen tot meer dan 500 miljard (over meerdere jaren) euro. Zo'n budget krijg je niet met slechts een paar part time functionarissen op. Daar moet wel een volwassen organisatie tegenover staan - dus betrouwbaar. En dáár gaan we weer, een vers blik wordt opengetrokken met ambtenaren, een legertje consultants en adviseurs wordt ingehuurd. Het geheel natuurlijk overgoten met een sausje aan faciliteiten en bijbehorende versierselen. Hierbij niet te vergeten, de aanwezigheid van al of niet permanente vertegenwoordigingen van de lidstaten die bij deze clubs zijn gestationeerd, inclusief hun dagvergoedingen, reis en verblijfskosten, tolken, kantoorkosten...

Zou je zomaar, als je het goed regelt, meerdere posten als vertegenwoordiger kunnen bekleden. Dat is wel zo efficiënt. Per dag doe je dan een rondje langs die kantoren, tekent de presentielijst voor het daggeld en brengt rapport uit. Daarmee krijg je dan als vertegenwoordiger een gepast inkomen en kun je met je jaarlijkse verdiensten een rekening openen op de Kaaiman eilanden (minimum inleg 250K). Cyprus zou ik nu ff niet nemen als bankier.

bron: ikki.nl

Al die clubjes en organen, en ongekozen regeringen, dat mag wat kosten. Het administratieve EU apparaat alleen al kost meer dan 8 MILJARD per jaar! Bron: HIER Dat zijn dan alleen de budgetten die formeel bekend zijn. Indirect worden een hoop commissies, bureaus, agentschappen, ook via andere kanalen extra geld toegeschoven. Of gaat er extra geld naar reeds bestaande lichamen via schimmige routes. Zoals gealloceerde budgetten bij andere overheden of organen die een generiek etiketje hebben: algemene bestuurszaken. De beruchte multiplier factor treedt ook hier op. De EU overschrijdt elk jaar haar budget van meer dan 147 MILJARD euro met een niet nauwkeurig bekend percentage. Het budget voor de EU is de afgelopen jaren jaarlijks met gemiddeld 5% gestegen.

Niemand zal zich verbazen dat de bezigheden van de genoemde clubs overlappen met de activiteiten van de individuele lidstaten en andersom. Inclusief de daarvoor noodzakelijke overlegstructuren. Er wordt wat afgestemd met de 27 lidstaten, het mag wat kosten. Hieronder een leerzaam filmpje over de totstandkoming van een wet in Europa.

Making EU Law - The EU Legislation Tracker Infographic: Six Pack from Mike Mahon on Vimeo.

Op die manier betalen we voor heel wat activiteiten gewoon twee keer, minimaal. Afgezien nog van de multiplier factor die verborgen zit in beslisstructuren, terugkoppelmechanismen, lobby-en, wettelijke bepalingen, politieke factoren, financiering en beïnvloeding door / invloeden van de lidstaten, om er maar een paar van te noemen. Dat een en ander streng gecontroleerd moet worden onder toezicht van de Europese rekenkamer is logisch. Het is immers gemeenschapsgeld. Hop, weer een nieuw blik mensen erbij.

Het bovenstaande heb ik in een klein uurtje driftig lezen uit de EU brochure, en van het internet gehaald. Daardoor heb ik slechts aan de oppervlakte gekrabbeld. Een beetje hap snap door de informatie die iedereen zo kan oppikken zonder al te veel diepgang na te streven.

Zo zag ik in mijn geest een beeld ontstaan van stromen met mensen en belangen. Dat lijkt op een fabriek met kris kras door elkaar lopende transportbanden waarop blikken met mensen staan. Van nergens komend en nergens heengaand. Complexe structuren van pijpleidingen waar geld door loopt, heel veel geld. (voorbeeld) De ruimte barst nog net niet uit elkaar door het cacafonisch gekakel van al die mensen. Turend door de mist van al die besluiten, overleggen, regels en verdampend geld, kun je geen gewaar worden van het eindproduct. Of het moet zijn, net als in Chaplin's Utopia, dat het op gang houden van die fabriek juist het doel op zich is. Ik kan niet aan de indruk ontsnappen dat het er wel erg veel van weg heeft.

Als het daarbij bleef zou dat slechts verschrikkelijk zijn. Rampzalig wordt het echter als je dat EU gebeuren ook nog eens uit mag smeren over de reeds eerder genoemde bestuurlijke lagen in de landen zelf.

Nu heb ik, zoals gezegd, slechts gekrabbeld aan de toplaag van de EU bestuursstructuur. Stel dat ik er eens diep in zou gaan duiken, zoals ik al jaren doe met de computergeschiedenis. Dan zou er een informatie boom ontstaan, met terrabytes aan ondersteunende informatie. Structuren worden zichtbaar, dwarsverbanden komen aan de oppervlakte, wie heeft met wie te maken en waarop invloed. Kortom het complete zenuwstelsel van de EU zou bloot komen te liggen. Ga ik dat doen? Als je het gemak ziet waarmee de eerste resultaten naar boven kwamen zou je wel in de verleiding komen dit op te pakken. En wellicht dat ik het toch op mijn to-do lijstje ga zetten. Het idee is gewoon te verleidelijk om de moloch van Europa eens goed op het netvlies te krijgen. Conclusies mogen anderen dan trekken. Deze jongen is alleen nieuwsgierig, uhh weetgierig, hoe dit in elkaar is gestoken.

Toch nog even dit.

Bestuur LDF
Een waanzinnig mooi voorbeeld van een dolgedraaid ambtelijk apparaat biedt dat van LDF.

Zoals je hebt:

• President
• een paar vice presidenten
• kabinet
• presidentiële raad
• inclusief het hele circus aan functionarissen, diensten, staf, agenten
• Parlement
• Premier
• tientallen commissies, staf, huisvesting, ondersteunend personeel
• Senaat
• President
• commissies
• staf, huisvesting...
• Ministerraad
• Ministeries
• staats secretarissen
• directeuren
• regionale vertegenwoordigingen
• inclusief het hele circus aan staf, commissies etc.
• diensten, personeel gebouwen en infrastructuur
• Regio's
• President
• Conseil géneral
• staf
• diensten, personeel gebouwen en infrastructuur
• Departement
• president
• conseilgeneral
• secretariaat
• staf
• diensten, personeel gebouwen en infrastructuur
• Canton
• president
• conseil
• secretaris
• staf
• diensten, personeel gebouwen en infrastructuur
• Communes des Communes
• président des communes
• conseil géneral
• ondersteunende staf
• diensten, personeel gebouwen en infrastructuur
• Communes & Humeaux
• burgemeester
• gemeenteraad
• secretariaat
• ondersteunende staf
• diensten, personeel gebouwen en infrastructuur
• Pays
• idem

Een Pays is de kleinst mogelijke bestuursvorm. Sterker nog het schijnt dat er gemeenten bestaan die slechts EEN inwoner hebben! Zo'n Pays kan theoretisch een secretaresse en of gemeentelijke tuinman (cantonnier) in dienst hebben. Die kan zomaar door de sociale of een andere dienst betaald worden. 

Er zijn in totaal 45.000 gemeenten, ieder met een (parttime)burgemeester en een (parttime) secretaresse. Ze krijgen allemaal een paar honderd tot duizenden euries per maand, afhankelijk van de grootte van de gemeente. Verder zijn er organen als bijvoorbeeld gezondheidsdiensten die op allerlei niveaus werken maar wel onafhankelijk zijn van elkaar. Er bestaan bijvoorbeeld meerdere manieren en diensten om je naar het ziekenhuis te krijgen. Om nog maar te zwijgen over de Police municipal, Gendarmerie, Police National, Sécurité, Anti terreur, ... die naar gelang verschillende lagen van het bestuurs apparaat raken. Dan bestaan er nog allerlei sociale diensten, hulpverlenende diensten, ambulante diensten als bijvoorbeeld een wijkverpleegster met auto van de zaak. En-ga-zo-maar-door. Voor iedere sector in de nijverheid is op alle lagen een dienst. Er zijn op zijn minst drie soorten van kamer van koophandel. Architecten kunnen zomaar te maken krijgen met zowel een nationale als een lokale boswachter. Er is een departementaal bureau Architects de France die weer zuster organisaties hebben in de grotere plaatsen. Daar boven heb je niet alleen op ministerieel niveau iets maar ook vanuit de ministerraad en zelfs de president heeft een adviseur voor architectuur. De burgemeesters in kleinere dorpen hebben het laatste woord in van alles en nog wat. Die neemt soms ook nog eens zitting in de commune des communes raad en ook in de advies raad voor monumenten die weer wordt geleid door de vertegenwoordiger van Architects de France en de architect municipal en of zelfs service technique (soort regionale of gemeentelijke technisch inspecteur). Dat maakt dat je voor een bouwvergunning soms 3 of meer verschillende diensten af moest kleppen.

Kortom het lijkt alsof iedereen bij iedereen een vinger in de pap heeft, moet hebben of wil hebben. De oplettende lezer zal opgemerkt hebben dat een land met een dergelijk ambtelijk apparaat schier onbestuurbaar is.

Wonder 

Maar ziet, een wonder is aan het gebeuren. De machtshebbers in La Douce France hebben schijnbaar in de gaten gekregen dat dit niet langer meer kan. La Douce France blijkt 45% van alle Europese gemeenten te bezitten, dat is wat veel, is men ogenschijnlijk gaan denken. Maar het zal eerder zijn dat iemand heeft geconstateerd dat diens persoonlijke invloed door het moeras aan bestuurslagen en functionarissen geneutraliseerd werd.
Wat de oorzaak ook was, sinds een aantal jaren is de beweging zichtbaar om communes en diensten bij elkaar te vegen. Goed plan. In deze streek - noordwestelijk deel van de Haute-Saône - worden zelfs een twintigtal gemeentes bij elkaar geveegd in communes. Dat wordt dan de moderne vorm van een kanton. Men fuseert zowaar tot gemeentes met minimaal 3000 inwoners. Dat je dan niet zomaar meer bij de burgemeester naar binnen kunt lopen, tsja, daar gaat dan weer een stukje folklore mee teloor. Vorig jaar zijn al twee cluster scholen ontstaan in deze streek waarmee die tien piepkleine ouderwetse dorpsschooltjes ter ziele gingen. Nostalgie! De hamvraag blijft echter of die gemeenteraden, burgemeesters en oude canton structuren dan ook daadwerkelijk opgeruimd worden. De tijd zal het leren. In ieder geval is er een gezonde beweging gaande om in de administratieve puinhoop van dit land een zekere stroomlijning aan te brengen. Als deze poging strandt of zelfs maar verzandt, dan zou dat een catastrofale ramp voor dit land zijn.

Vraagje
Je zou je de vraag kunnen stellen: is dit uniek voor LDF? Intuïtief zeg ik nee.
Die versnippering van bestuursvormen en de extreme gelaagdheid treedt in elk land op. Dat het bijna kolderieke vormen heeft aangenomen, ook dat lijkt me niet uniek voor LDF. Wellicht dat Bella Italia, la Douce France nog naar de kroon kan steken. In de ons omringende landen is het dus echt niet anders. Dat NL en LDF eenzaam aan de top staan met het hoogste aantal ambtenaren per 100.000 inwoners ter wereld zegt toch wel wat.

fotosafari

Geen spam op het stukje Pasen, opluchting eigenlijk wel. Zou het toeval geweest zijn? Zal toch te gek zijn om te moeten opletten welke titels je boven je stukje zet.

Fotootjes

Prachtig weer vandaag, hop de camera laden en op pad. Dit keer een rondje Pont du Bois - Selles - Passavant - Grignoncourt - Les petits Thons - Corre - Vauvillers en MSP. Dat is zo'n beetje het meest noordwestelijkste puntje van de Haute-Saône. Niet erg bosachtig maar wel heuvelig. Veel dorpjes die steil tegen de helling zijn gebouwd. Helaas was het nogal heiig, dus die vergezichten krijgen we nog wel eens.

Vlak na Selles volg ik het Canal de l'Est, altijd een dankbaar onderwerp om te doen. Zo lijkt het net een tunnel van bomen.

Canal de l'est bij Selles

Dan gaat het richting Monthereux, Bourbonne les Bains, en sla ik halverwege af richting Passavant la Rochère (waar de glasblazerij staat). Onderaan het spoorviaduct staat zo'n huisje in die merkwaardige 19e eeuwse bouwstijl. Met die typische rode bakstenen omlijsting en een deur die een soort driekwartsmaat is. Het lijkt verlaten, een beetje verwaarloosd.

Wel grappig zo met die strakblauwe lucht erboven. Ondanks de zon is het toch nog maar een graad of tien, met een redelijk frisse wind. Links zie ik een dorpje tegen de heuvel geplakt en sla dan ook linksaf. De auto kan ik nog net door het straatje persen.

torentje

Aan weerszijden is misschien nog 10 cm vrij tussen de huizen door. Als er iets aankomt ben ik de pineut denk ik nog. Er is echter nauwelijks verkeer. Als het wat ruimer wordt stop ik om dat torentje erop te zetten. Parkeren doe ik dan maar midden op de steile weg. Alweer geslaagd voor de hellingproef ;=)

joekels van een huizen in het midden van nergens...

Het is best nog wel heiig, die vergezichten bij Grignongcourt moeten dan maar een andere keer. De zon blijft ook een beetje te bleekig naar mijn zin. Zelfs de HDR foto's blijken achteraf mislukt. Nou ja, en dat blekige werk ik wel bij met het foto programma met de tint en luminance instellingen. Vlak na les Petits Thons zie ik ineens een spookhuis midden in de wei staan.

spookhuis

Alleen de voorgevel staat er nog. Dat zie je best wel veel in deze contreien. Tot ruïnes vervallen huizen waarvan de eigenaren waarschijnlijk nooit meer zullen komen opdraven. Als je ietsjes verder rijdt dan kun je aan de loop van het beekje zien dat daaraan geknutseld is. Een deel van de bedding is omgelegd. Er zal vast wel iets met waterkracht te doen zijn geweest met dat huis. Op de voorgrond van de foto zie je een ander verschijnsel. Een dubbel hek tussen twee weides in. Als 'Ollander denk je dan meteen, wát een verspilling. Maar zo is nu eenmaal de wet. Iedere eigenaar moet om diens land zijn eigen afrastering plaatsen. Zo krijg je dan twee hekken naast elkaar met een klein strookje niemandsland ertussen. Begin ik iedere keer weer van te grijnzen als ik dat zie. De bureaucratie ten voeten uit.

Richting  Bourbonne tik ik op de TomTom de kortste weg naar huis in en rij dan dwars door het landschap richting Vauvillers. Achteraf had ik net zo goed op de 417 kunnen blijven zitten. Alhoewel die een stuk saaier is dan de kleine C (van communaal) weggetjes die nu genomen zijn.

Toch zie je hier en daar de eerste tekenen van de lente, een aarzelende groenzweem zie je over het landschap komen. Helaas liggen de akkers met het wintergoed er niet zo best bij. Rampzalig, grote kale plekken. Dat gaat geen beste aardappel oogst worden ben ik bang.  Het graan lijkt de winter goed doorstaan te hebben. Behalve schapen zijn er verder nog geen beesten in de weides. Wat een trieste boel eigenlijk. Er wordt wel druk gesnoeid en de kampvuurtjes van het snoeihout sturen her en der hun rookkolommen omhoog. Het leven op het platteland lijkt aarzelend weer te beginnen. Nu moet de nachtvorst nog wegblijven en dan kan het natuurgeweld losbarsten.

Toch wel jammer dat het gouden namiddag licht weg bleef. Die nevel zorgde naar mijn zin voor teveel bleek licht.

Filmpie!

Bij thuiskomst eet ik het laatste deel van de overgebleven paddo quiche op, maak een kop warme chocomel en ga de HDR foto's proberen te redden. Het wordt niks en besluit de beelden maar te wissen. Filmpje vanavond? Na 3 minuten van Alles is Liefde, bah wat een slap gedoe! Hop weg ermee! Klik ik toch maar het laatste deel van de Twilight Saga aan, dat is beter. Een vijftal films staan er nog om te bekijken. Voor de komende week ben ik in ieder geval gedekt.

Pasen

Zou er nu weer spam komen omdat ik dit stukje Pasen noem? Ben benieuwd ;=)

Annyweetjes, vandaag is het Pasen. Dat betekent een extra vrije dag in NL. In LDF vieren ze officieel geen 2e paasdag. De winkels zijn ook gewoon open op maandag. Sommigen niet de hele dag anderen zijn wel weer gesloten. Geen pijl op te trekken. Voor alle zekerheid toch maar ruim inkopen gedaan. Een rondje Lidl, St Emilion grand cru voor 7 euries! Dan naar Hypermarche want de laatste had een speciale paas aanbieding: schapenbout voor nog geen 7 euries de kilo. Fannie en ik kwamen dan ook zomaar op het idee om schaap a la Mouton Qui Rit au Moyen Age te gaan maken en vooral eten! Schaap op zijn middel eeuws dus. Het recept voor Mouton Au Moyen Age heb ik een paar jaar eerder al eens uitgebreid besproken. Oeps, zag wel dat het recept niet in ons kookboek op de site stond. 

Een kleine wijziging is er wel: + 4 kruidnagelen op 2 kilo vlees.

Achtergrond:

De middeleeuwen is een periode in de westerse geschiedenis geweest die zich afspeelde tussen de 5e en 15e eeuw. Het begin, duur en einde is beetje afhankelijk van in welk deel van Europa men toen woonde. In het zuiden was die periode immers veel eerder voorbij dan in het noorden. Dat gebeurde mede onder invloed van de contacten met Arabische wereld. Wat en wanneer het ook geweest zal zijn, de Europese keuken begon zich in de late middeleeuwen pas goed te ontwikkelen. In die tijd verschenen ook de eerste kookboeken, voornamelijk bedoeld voor de Maîtres Cuisines van de koninklijke hoven. Specerijen kwamen uit de Levant, via de handelsroute die tot aan China reikte! Het spul was daarom ook peperduur (peper + duur, snappie?), alleen de puissant rijken konden zich toen specerijen in hun eten veroorloven. 

Het was, opnieuw volgens Barriere, in de tijd waarin haar boekske speelde, de middeleeuwen dus, bon ton om (heel) veel specerijen in de gerechten te verwerken. Letterlijk strooide men met volle hand het kostbare kaneel en gember in het eten. Dan liet je zien dat je rijk was. De keuken van de armen zag er ietwat anders uit, meer knollen, brood en hoogst zelden vlees. Vlees was iets voor de happy few. De moderne keuken is meer bescheiden in het gebruik van specerijen: minder is beter. Kruiden en specerijen worden, zoals ik eerder ook al eens schreef, gebruikt om accenten aan te brengen of juist om de smaak van het hoofdingrediënt te ondersteunen of versterken.

bout half ontvet/ontvliest

Bij het ontvetten en ontvliezen merkte ik dat het vlees van een ouder schaap afkomstig was. Daarom besloot ik bij het inwrijven met zout en kaneel iets guller met het kaneel en de honing te zijn. Een paar kruidnagelen moesten het extra accent geven. Daarmee komt er net iets meer bijt in het vlees. Dat pakte erg goed uit. Al leek door het extra kaneel het eindresultaat toch wat bruiner dan normaal.

in de pan ermee!

Om helemaal in stijl te blijven aten we alleen brood bij het vlees. Een rode ronde wijn uit de Bourgondië, côte de Beaune, completeerde het geheel. Smullen! Brood in de jus dompelend, stukje vlees erbij, een slok wijn. Soppen!

Mouton Moyen Age au Mouton Qui Rit

Tijdens het braden in de oven dreef de geur van kaneel door het hele huis heen. Het eetwater sijpelde me bekant door de  baard heen! Maak me sterk dat dat ook niet op straat te ruiken viel ;=) Heb je wel eens. Rijd je tijdens het middaguur door een dorpje heen dan ruik je de heerlijkste dingen.

Paasbrunch

Met een paar leden van de kookclub hebben we een paasbrunch afgesproken. De anderen waren toch de stad uit, dus van een gezamenlijk diner zou niets komen. Of de ouders ook welkom waren? Uiteraard! Kind erbij, het feest kon weer beginnen. Uiteraard hadden we de zomertijd weer eens verkeerd en de klokken een uur achteruit gezet in plaats van vooruit. De planning rammelde dus enigszins. Fannie was net klaar om onder de douche te springen en ik stond nog aan de "devilled eggs" te prutsen toen de mensen al aan kwamen. Hilarisch gelach toen ze hoorden dat we de klokken verkeerd hadden gezet.  Voorjaar vóóruit zei Willem. Afijn, eerst maar eens een bakkie doen. Dan waren er nog twee likeurtjes om te keuren voor Willem: mandarijnen en koffie likeur. De laatste op de 'warme' manier gemaakt van gewone sterke koffie. Willem is altijd een gewillig slachtoffer om mijn brouwsels te proeven. Voor mij een genot om 'm te zien genieten. Ook weer een stempel van goedkeuring. Die rozijnen erin vonden de dames maar vreemd, tsja so what dacht ik nog. De volgende keer er maar uit weg laten besloot ik, als dat zo'n weerstand oproept. Hilarisch werd de stemming toen ik met een jus lepel de likeur in glazen begon te doen. Moet toch eens een paar leuke flesjes op te kop tikken daarvoor.

De tafel was echt een feest voor het oog om te zien, een geel kleed met Afrikaanse motieven, alle gerechten mooi door Fannie gerangschikt. Eigenlijk een beetje decadent afgeladen tafel. Maar, het is Pasen en dan mag het. Toch? We hadden eigenlijk een foto van al dat moois moeten maken, maar niemand dacht er aan totdat alle schalen al geplunderd waren.

Menu

• Koffie met wat erbij
• Quiche van paddenstoelen melange
• Quiche met room-brie, appel en walnoten
• Plat charcuterie (pittige vleeswaren)
• Devilled eggs (met avocado vulling)
• Stokbrood
• Croissants chocola
• Croissants au beure
• Pain Courbe (soort rozijnen cake)
• Chocolade cake
• Kruidenkoek
• Prosecco

Als drank rijkelijk Prosecco, het geheel werd afgetopt met wederom koffie en een likeurtje erbij. Alles begeleid door het ritmisch geklepper van de 4 jarige Las die volcontinu rondom de paastafel rende. Bestaat er ook een uit-knop voor zoiets?

Buren

Er zijn nieuwe overburen gekomen. Het leuke is dat ze een complete menagerie aan huisdieren hebben. Katten, honden, konijnen, kippen. Nou ja, die laatste zijn dan niet bepaald huisdieren. Uiterst landelijk hoor je in de vroege ochtend de haan kraaien. Niet zo'n schreeuwlelijkerd die een enorme keel opzet. Gewoon een beschaafd gekraai. Het stukje land is naast hun huis en is in een week tijd omgetoverd tot een soort van dierentuin. De honden werden meteen tot de orde geroepen toen ze vanochtend luidblaffend aan het hek stonden. En Patokkel zij dank, het was meteen afgelopen. De honden van de buren naast ons bleven maar blaffen en janken. Die zijn volgens mij nu verdwenen. De nieuwe buren zijn in ieder geval nog druk doende het weilandje in orde te krijgen voor hun beestenboel. Of het leuk blijft zullen we dan nog wel zien. De buren naast ons zullen misschien wel weer een of twee varkens gaan vetmesten voor het komend seizoen. Dat was vorig jaar al wel dikke pret. Ook voor de kleine gasten van Le Mouton Qui Rit. Met de resten van de tafel konden ze mooi de varkens gaan voederen. Altijd prijs.

Zo lijkt het een leuke beestenboel om ons heen te worden. 

Maart

Je zou zeggen, het mag zo langzamerhand toch wel wat warmer worden, LENTE  a.u.b., en wel NU!

nachtvorst
bron: meteox.fr

Helaas, de laatste dagen is het kouder dan normaal. De EDF (électricité de france) kan alleen nog de Temps BLUE uitdelen. Dat is het goedkoopste elektriciteits-tarief. Ze kunnen ook niet anders meer omdat alle hogere tariefdagen voor het komende jaar op zijn ;=) Dat is voor heel veel mensen een mazzeltje in deze leterlijk en figuurlijk barre tijden. Zelf heb ik de verwarming in de keuken aanstaan om wat te kunnen boetseren aan een van de huisjes.

Die koudegolf die in NL zo huishoudt, daar krijgen we hier ook een tik van mee. Als je op Meteox.fr kijkt dan zie je dat in het noorden van LDF  in de nacht nog wel vorst is. De animatie laat zien dat de vorst in de ochtend vrij snel verdwenen is.

overdag
bron: meteox.fr

De gevoelstemperatuur licht een stuk hoger dan in NL, ook omdat er bijna geen wind staat. Door de aanhoudende sluierbewolking blijft het wel een trieste boel, dat geeft aan de andere kant ook weer net ff die extra warmte. Want in MSP vriest het eigenlijk niet. Mijn weerstationnetje geeft wel temperaturen in de buurt van de 0º aan 's nachts. Eigenlijk valt het dus wel mee, maar lekker lenteweer is het ook weer niet.

Het mag kraken of vriezen, Chippie wil nog steeds zo bij het ochtendgloren (nu rond 5 uur in de morgen) naar buiten. Althans hij mekkert net zo lang totdat ie, soms een beetje met mijn nadrukkelijke hulp, naar buiten wordt geschoven. Raar beest. Gebruikt zijn kattenbak niet, nee hij zal en moet dat buiten doen. Dan komt ie rond achten weer aan de deur mekkeren, loopt linea recta naar de etensbak, doet een paar happen en wil  dan weer naar buiten. Floppie krijgt dan eerst zijn eten, en voorruit, dan eet ik ook maar een hapje mee. Het hele huishouden zit dan aan de troggen.  Gek hoor zoals mens en dier dat op elkaar af beginnen te stemmen. Meen ik ergens gelezen te hebben dat dat een vrij normaal ding is dat de ménagerie zich aanpast aan de gewoonten van de baas, in dit geval is het andersom. Eten, buiten het seizoen om, is hier niet zo duidelijk op tijd dan wel het moment van ontbijten. Ontbijt ik, en dat kan rustig pas in de middag zijn, dan willen de beesten ook ineens gevoederd worden. Dus loop je eerst te rammelen met blikkies en zakken voer waarna vervolgens iedereen zit te smakken. Uiteraard tilt Chippie eerst zijn voer buiten het bakkie en begint dan te knauwen, puinzooi altijd.

Kranten
Lees je in de krant dat de "bezitter telefoon makkelijk te identificeren" is.  Ik citeer uit de Washington post c.q. telegraaf:

Als bekend is waar een mobiele telefoon is geweest, blijkt het een koud kunstje om te achterhalen wie de eigenaar is. Uit Belgisch-Amerikaans onderzoek blijkt dat het in 95 procent van de gevallen lukt om iemands identiteit vast te stellen op basis van vier plaatsen waar de telefoon is geweest. ... De locatiegegevens kunnen vergeleken worden met informatie uit databases, waarin bijvoorbeeld staat waar mensen werken, wonen of op school zitten. Vrijwel iedereen blijkt met zijn telefoon een unieke 'geografische vingerafdruk' te creëren. Wie zijn telefoon aan heeft staan is dus nauwelijks nog anoniem.

Hebben we de clipper chip - op last van de US overheid in alle telefoons ingebouwd - de GPS gegevens, tientallen databases gevuld met jou leven en lusten. Nog maar een paar jaar, en voordat je het weet krijg je als je door een winkelruit gluurt allerlei op jou gerichte aanbiedingen op je netvlies gemikt. Met de huidige techniek kan dat nu al. Dus ook wat je via www.pikantondergoed.nl hebt gekocht voor Valentijnsdag. Of, kijk je naar een billboard op de snelweg, dan zie je niet de reclame die er op staat, maar wanneer seizoen 4 van Warehouse 13 start (29-4) omdat je daar vorig jaar een CD van hebt gedownload.

A propos. WH13 is een tv serie die een leuke mix is van een detective, HG Wells, van magie, raiders of the lost ark, en een snuifje suspense. Korte snelle scenes met veel visueel genietwerk. Aan te bevelen voor een regenachtige zondagmiddag.

het pakhuis 13 bron scifi.com

De serie laat de avonturen zien van 2 FBI agenten die op artefacten jagen om ze op een veilige plek op te slaan. Het gaat om gewone alledaagse voorwerpen als een poederdoos, een zweepje, een ketting. Alle voorwerpen hebben magische krachten die niet altijd even goed uitpakken. Het mes van een moordenaar die je aanzet tot het doorsnijden van halzen, een handtasje wat je tot kleptomaan maakt, een spiegel die je gevangen neemt in diens reflectie... De voorgaande seizoenen zijn vast nog wel ergens op een torrent te vinden.

Bankieren

Het mag bekend zijn dat het bankieren in LDF 'een beetje' achterloopt. Een van mijn kleine ergernissen in dit land. In allerlei opzichten is het bankieren hier nogal gehandicapt. Zowel het betalingsverkeer an sich (cheques!!) het plastic geld wat toch net niet doet wat het moet doen (je Franse bankpasje werkt niet overal in het buitenland), als het internet bankieren dat aan alle kanten rammelt en meer een raadpleegfunctie heeft dan dat je er al je bankzaken mee kunt doen zoals in andere landen. Na een paar jaar de geneugten van het Franse platteland ondervonden te hebben, ben ik tot de conclusie gekomen dat dit gebrekkige halfwerkende systeem ontstaan is door de overdreven betutteling die de banken hun cliënten opdringen. BNP is wel de beruchtste daarvoor. Niet alleen in diensten, maar ook in de professionaliteit laat die bank het afweten. Voor ieder wissewasje heb je een piepeltje van de bank nodig. Geld naar het buitenland overmaken kan pas na goedkeuring door de bank. Iemand als crediteur opvoeren om een rekening te betalen, idem. En ga zo maar door. Niet zonder verwondering zie je dan ook hele bossen verdwijnen in de mallemolen van de beruchte Franse administratie.

couurtesy: thocp.net

Gaan ze moderniseren! Om je te begillen!. Voert men hier nota bene nú pas de chipknip in! De chipknip verdwijnt in alle andere landen, of wordt niet geïntroduceerd omdat het gebruik van bankkaart als betaalkaart of betalen met je smartfoon de chipknip overbodig maakt. Hier in LDF, wordt het chipknip systeem juist ingevoerd, ook al gaat dat niet al te nadrukkelijk. Het aantal betaalpunten is uiterst gering, al met al een zinloze en uiterst kostbare oefening dus. Reken er ook niet op dat je NL chipknip hier werkt, dat heb ik ff stiekem geprobeerd. Nu verdienen die banken extreem veel aan jou als klant, de maandelijkse vergoeding kan rustig tot 30€ oplopen als je niet oppast. Vreemd genoeg kun je daar volgens het nederlanders.fr forum ook nog weer over onderhandelen. Zoals je dat met heel veel dingen kunt doen, je moet gewoon om kortingen vragen.
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat in een uiterst zeldzaam geval de franse banken wel weer modern zijn, zoals het introduceren van die chip op je kaart als extra beveiliging op je bankpas. De magneetstrip strip is hier in onbruik geraakt. Het zit er nog wel op voor terugwaartse compatibiliteit.

Overigens is de smartcard door een fransje uitgevonden! Roland Moreno deponeerde zijn patent voor de werkbare smartcard in 1974 die overigens pas in 1986 geïntroduceerd werd.