Lam

Het eerste lam is net geboren! Een rammetje. Ik zag al een verdacht wit vlekkie in de wei, net alsof er iets uit een schaap kwam zetten. Verrekijker gepakt, en het was al gebeurd. Uiteraard meteen de wei in gelopen en de nieuwkomer even gecontroleerd op defecten. Je vermoed altijd het ergste als zo'n lam doodstil ligt. Gelukkig, alles zag er prima uit. Vond wel dat moeders zich er een beetje met een jantje van leiden van af heeft gemaakt met het schoonlikken van het lam. Dit jochie heeft overigens wel een kop dat net iets meer gedrongen is dan normaal bij een rammetje. Dat ligt ook een beetje aan het ras natuurlijk. Net een knopje. Ik doop hem dan ook Knoppie. Welkom op Le Mouton Qui Rit Knoppie!

Knoppie 20130109

Zo daar ga ik weer lekker druk mee zijn, moeders bijvoederen, stal netjes houden. Prima om een beetje warm te worden in de morgen. Er loopt ook nog altijd een schaap bij dat ik aan de te magere kant vind. Die kreeg al meer dan normaal van de brokjes, nu meteen maar extra meepakken, anders haalt ie de winter niet. En dat zou jammer zijn voor het beest, want het is een van de makste van het stel.

meteen de andere schapies er omheen

Wie zegt dat een schaap niet nieuwsgierig is? Ben wel blij dat Dram vorige week verkocht is, die mag zijn werk bij een andere hobbyboer verder doen. Maar hier zou hij nu in de weg lopen met zijn opdringerig gedrag.
een tweede schaap staat ook op springen zo te zien, en de rest zal wel over een paar weken pas werpen. Fijn ras dat Suffolk, probleemloze geboortes. Zij de veearts er ook over. Een echt vleesras is het ook weer niet, dus volgende ram moet dan weer iets stevigers zijn, alhoewel. Krijg je meteen weer gedoe met te grote lammeren. Er is nog tijd om daar over na te gaan denken en een beetje te spitten.
Mijn dag is weer gemaakt. Zoiets als een lam fleurt toch weer je dag op. Ondanks de grauwe soep die hier nog steeds over het landschap hangt. Gelukkig is het droog de laatste paar dagen. De temperaturen zakken iets, maar dat mag normaal zijn in deze tijd van het jaar. Maar een nieuw lam maakt me altijd blij.

Hout

Kreeg vandaag een link van Wim door die verwijst naar Lego's Mindstorm. Je weet wel, Lego, die blokjes die bijna nooit op elkaar blijven zitten als het spul wat ouder wordt. Lego is ook een van de pioniers op het gebied om robotica voor hobbyisten bereikbaar te maken. Daar bedachten ze jaren geleden het product Mindstorm voor. Programmeerbare mini modules waar je motortjes, en dergelijke mee kon aandrijven en -,sturen. Een van mijn oud collega's vertelde me eens dat hij daar hele wedstrijden mee deed. Nu komt Lego dus met iets wat nog weer meer autonoom kan zijn. Van afstand te programmeren. Worden die spelletjes weer iets interessanter omdat je nu de robots van de vijand op afstand kan herprogrammeren. Schieten ze ineens in eigen doel, dat wordt lachen!

Iets praktischer gezien. Ieder jaar is het weer een gedoe met het brandhout. Kopen, splijten, zagen, kruien, oppakken, in de kachel doen, aansteken, as uithalen, laden... Gedoe dus. Zou toch makkelijker moeten kunnen. Entrée les Robots! Eentje die kan zagen en kloven, om daarna in huis de kachel te blijven vullen. Een soort Roomla stofzuigrobot dus maar dan voor het stoken en managen van het brandhout. 

Roomla stofzuiger

Houtvesting
Tot nu toe heb ik erg weinig robotica in de houtvesterij opgemerkt. Om niet te zeggen helemaal niets. Wel enorme machines die een boom in een beweging aan gort hakt. Nog net geen lucifers in doosjes  komen eruit. Dus die zaag en ontschors dingen zijn er wel, mastadonten zijn dat en je hoort ze kilometers ver schijnt het. De filmpjes op Youtube laten er geen twijfel over bestaan dat dat machines zijn die snel naar een miljoen of meer euries prijskaartje per stuk gaan.

Knutselen
Zou er iets in de sfeer zoals Lego of zo gedaan zou kunnen worden vraag je je af. Ja dat kan, als je een onbeperkt budget hebt. Low tech en low cost, kan dat ook? Al zou het alleen maar het houtkruien makkelijker maken, voorlopig dan. Denk ik nog aan een grijparmpje, desnoods nog een zaag aan een van die armen om de handel in 50 cm blokken te zagen. Het moet wel iets blijven wat een bricoleur de dimanche in elkaar zou kunnen knutselen. Zo'n kettingzaag vind ik eigenlijk best eng om in een onbemande robot te hangen. (Frankenstein complex heet dat) Zou dat ook hydraulish met een soort knijper kunnen? Lijkt me net iets veiliger, een stuk minder lawaai, en veel minder afval ook nog. Kortom een hout robotje dus, en liefst autonoom. Dat mensen zeer inventief kunnen zijn met autonome robotjes kun je op de volgende filmpjes zien. Klik maar op: vogel, visje, ballet, mens. De mogelijkheden van robots zijn schier eindeloos. Wim stelde een kattenvoerende robot voor, kan ook.

Ontstaan

bron: nippon.com
dit poppetje brengt thee naar je toe

Vooral Japan heeft een eeuwenoude historie met mechanische poppen en dat toont zich ook duideljik in het veld van robotica. Over het ontstaan van robots heb ik een artikeltje op het net staan.
Waarom de Japanse robots vaak het uiterlijk van een samourai krijgen ligt dan ook voor de hand. Japan zoekt het - althans in publieke uitingen - veel meer in de inzet van robots in ouderenhulp, onderwijs, of huishoudelijke robots. Terwijl de US, als krijgsland zich toch veel meer richt op robots voor oorlogsvoering en pure productie eenheden. Duitsland heeft zich het laatste decenium prima in de frontlinies van robot ontwikkeling geëtableerd. Afgelopen maand werd er zowaar een bandje samengesteld uit robots, het klonk niet eens onaardig. Coole moves overigens.

Ontwikkeling
Nu denken de meesten oh en ah! Toch staat robotica nog helemaal in de kinderschoenen. Dat komt deels omdat kunstmatige intelligentie, nodig voor het goed aansturen van de mechanische mannetjes, door het stopzetten van subsidies en corporate funding een paar decades heeft moeten vegeteren. De laatste jaren is dat gelukkig omgedraaid. Een andere hindernis die men nodig moet nemen is de energiebron, meer dan een uur houden de meeste autonome robots het niet vol op een batterij lading. Tenslotte de vrijheid van beweging (scharnieren) kan veel beter, omniversaal noemen ze dit geloof ik, 360º draaiing van een ledemaat. Alles lijkt daarom nog redelijk primitief, al zou je dat van het uiterlijk niet zeggen.

De wetenschappers en hobbyisten zijn de afgelopen 10 jaar een heel eind gekomen. Zo op het zicht bewegen de mannetjes allemaal nog net een beetje té houterig, te springerig. Ook is de interactie met de mens op het niveau van ten hoogste een 4 jarig kind. Die flinke slagen die gemaakt worden, vooral de laatste 5 jaar, zijn niet in het minst te danken aan alle mogelijke competities, met wereld kampioenschappen robot voetbal of racen, battlebots, doolhof racen en zo voort.

Karretje
Voor mij zou een electrisch transport robotje wel wat zijn. Om mee te beginnen een eenvoudig elektrisch aangedreven karretje. Nog mooier zou iets zijn wat het gekloofde hout er zelf oplegt en opstapelt en naar de houtstal brengt. En, uiteraard, zijn eigen weg vindt. Dat zou al een hele vooruitgang zijn. Zo'n karretje zonder poespas moet toch niet zo moeilijk zijn. Een frame, wieltjes, een paar elektro motortjes, een accu, wat regeling voor snelheid, en hop, zou je zomaar in een week klaar moeten kunnen maken. Zadeltje eraan vastlassen, en daar heb je zomaar een karretje waar je ook nog fruit uit de boomgaard mee zou kunnen halen. Of de schapen mee kan opdrijven! Paar oude autoaccu's scoren. Laadapparaat is er al. Zou je ook zomaar een RaspberryPi op kunnen zetten. Four wheel drive? Hm, zet maar op de lijst met class W(ould like to have) van de MOSCoW (Must, Ought, Could, Would) list

Volgende keer ga ik ook weer verder met de mini serie: schrijven van een stukje, analyse en rangschikking

Film Noir

Gefixed!
Het heeft even wat tijd gekost maar die collecteur solaire draait weer.
Afgelopen zaterdag had ik er genoeg van om de lekkage steekproefsgewijs te vinden, en volgde een systematischer zoektocht. In het systeem kun je namelijk sectie voor sectie afsluiten, de zaak onder druk zetten en dan de volgende sectie testen. Na een uur was de plek gevonden. Waarom ik dit niet eerder heb gedaan, te veel afgeleid denk ik. Uiteraard zit wat je zoekt altijd onderop, of is het laatste wat je onderzoekt. Ook hier, in de allerlaatste sectie zat het lek. Dus isolatie verwijdert, en een stuk van de staande isolatie buis afgezaahd. En voilá, gevonden. Eigenlijk een opluchting dat het bovengronds was. De boosdoener was een fitting die op de een of andere manier ontzet was. De reden da ik dit niet eerder had gezien was dat de hele aansluiting zo goed was ingepakt dat de lekkage van buiten af niet te zien was. Waar al dat water dan heen liep is nog steeds een vraagteken.
Onderwijl weer wat geleerd van hoe PTE (soort PVC maar dan steviger) zich gedraagt onder invloed van hitte en druk. Gelukkig heb ik altijd wat reserve dingen liggen, die reparatie was dus een eitje. Nu niet vergeten bij de volgende rit naar de Brico nieuwe spullen te kopen.

Na de reparatie konden alle slangen en secties weer op de normale manier aangesloten worden. En, twee vliegen in een klap, meteen de zaak "netjes" opgehangen. Volgende keer alles een beetje strakker maken dan ziet het er ook nog netjes uit.

Links zie je nog de overblijfselen van onze eerste poging het schakel verhaal te automatiseren. Dat moest ik helaas kanibaliseren om versie drie te maken. Met dat automatiseren gaan we uiteraard door. Vooral nu we eindelijk de RaspberryPi computertjes binnen hebben waar het allemaal mee moet gaan gebeuren. Dat wordt programmeren in Pyton, een nieuw programmeertaal voor me. Het schijnt echter een afgeleide te zijn van C++, dus dat gaat dan wel meevallen.

Als je goed kijkt zie je het metertje op 12 graden staan. De buitentemperatuur is 8.5º. Bij een sterk bewolkte lucht is dit helemaal geen slecht resultaat. Jammer dat de laatste drie arrays nog niet aangesloten zijn. In de stand zoals het paneel nu geschakeld is, wordt alleen het atelier verwarmd. Nou ja 12 graden is nog niet veel. Volgende week dat vat aansluiten met anti vries en het is weer helemaal voor elkaar.

FILMPJES
Zo langzamerhand begint mijn collectie Film Noir in de richting van over 100 te lopen. Film Noir (Engels) is een genre dat ergens zit tussen thriller en detective, mijn favoriete soort films. Het zijn ook vaak films met een heftig liefdes drama, maar dan wel vol suspense. Ook bijna altijd in zwart wit gefilmd, vandaar de naam. Het genre is aan het einde van de 40er jaren ontstaan en overgewaaid naar Europa. Onveranderd zijn de beelden prachtig, de muziek dramatisch, het verhaal steekt prima in elkaar, maar is het acteerwerk vaak belabberd. Om te zien is het een zeer aangenaam tijdverdrijf. Helemaal als je tegenover het open haardvuur zit.
Van de week zag ik op TF1 een reportage over Alain Delon. Een acteur die furore maakte in juist dat soort films. Dan klim ik natuurlijk meteen in het net voor filmtitels. De belangrijkste van Delon is wel Le Samourai. Vanmiddag keek ik naar Le Corbeau (de raaf) uit 1943 ondertiteld in Engels, voor wie het Frans niet zo machtig is. Een goed verhaal, zwaar aangezette dramatische muziek en toch nog een bijna onverwachte uitkomst. Perfect voor een grauwe zondagmiddag bij de open haard. Kopje koffie, en draaien maar. Die rapportage ging eigenlijk over de film Mr. Klein, een identiteitsverwisseling is het hoofdthema. De shots die ze lieten zien waren veel belovend, echt film noir materiaal. Het duurt nog even voordat ie op de schijf staat. Kijk ook eens naar The Assassination of Trotsky, The Third man, en bijna alle Hitchkock films. Volgens mij heb ik nog maar een fractie bekeken van wat er is. Het meeste zal wel pulp zijn, de juweeltjes worden echter gerestaureerd en digitaal verspreid. ;=)

NIEUWJAARSWENSEN
Aanstaande zaterdag vind de nieuwjaars-bijeenkomst weer plaats, waarbij de burgemeester, ondersteund door de conseil municipal (gemeenteraad), ons de avonturen van bestuurlijk MSP zal toelichten. Volgens Louise een herhaling van de kersttoespraak, maar dat mag niet bommen. Het gaat de meesten om het verre d'amitier (zoepen) hapje en de traditionele taarten, die dan weer op tafel komen. Of niet, of is het gewoon iedereen een hand schudden, je neus laten zien en daarna pas aanvallen. Altijd leuk om mee te maken. Iedereen trappelt dan van ongeduld: wanneer houdt ie zijn mond eens, dan kunnen we eindelijk... Daarover in een latere blog meer.

Blog 600

Dit is de 600e blog. Een mooi getal, 600. Niets op aan te merken, een mooi rond geheel natuurlijk getal. Nee, geen priemgetal.

Priemgetallen
Voor diegenen die zich afvroegen wat een priemgetal is: een priemgetal is alleen deelbaar door 1 en zichzelf. Zo is het getal 3 of 11 bijvoorbeeld een priemgetal. Zeshonderd is echter deelbaar door meerdere getallen, zoals 2, 3, 5, 10, 15, 20, 25 en veelvouden daar van etc. en daarom geen priemgetal. Zo'n priemgetal is een redelijk uniek getal en wordt daarom veel gebruikt bij het versleutelen van berichten. Organisaties die veel met versleuteling doen zijn bijvoorbeeld banken, overheden, spionnen, mensen die geheimcodes gebruiken... Overigens ook in de vrije natuur komen vormen van priemgetallen voor, kijk maar eens nauwkeurig hoe en in welke volgorde takken rondom een boomstam uitgroeien, of de nerven van een blad... Je schijnt hele landschappen met priemgetallen (en fractals) te kunnen maken. Nu weten jullie ook meteen waarom priemgetallen mijn interesse hebben.

Van 600 blogjes kun je een behoorlijke hoeveelheid papier (= dode bomen) bedrukken. Neem eens voor het gemak aan dat elk blogje ongeveer 2 A4-tjes vol is dan heb je al snel 1200 pagina's. Daarvan is, schat ik, 99% van de tekst geen bijzonder publiceerbaar materiaal, iets wat je zonder wroeging met gemak zo in de versnipperaar kunt drukken om te recyclen. Dan blijven er zowaar 24 pagina's over waar je misschien in de verre toekomst wat mee kunt, nadat daar nog eens een bijzonder kundige tekstschrijver overheen is gegaan. Met zowat 10K aan plaatjes om er een tien of wat van te kiezen, en een stuk of tien recepten vormt dat bij elkaar misschien een pagina of 30. Leuk weggevertje bij het 10 jarige jubileum van Le Mouton Qui Rit? Misschien, heel wellicht, in het uiterste geval als niemand echt geen beter idee heeft, tenminste. Ach, je weet per slot ook niet hoe een koe een haas vangt zeg ik maar.
Nee, ik vind echt niet dat alles wat ik neerpen niet te lezen valt. Er zijn gewoon andere eisen die je moet stellen aan iets wat je zou kunnen gaan uitgeven - in eigen beheer. Die 600 blogjes samen vormen wel een soort dagboek van de eerste vijf jaar van avonturen door Jan en Miep de Wit in La Douce France (LDF). Het vertelt bijna dagelijks over de ups en downs, de mooie momenten, de ergernissen, een wekenlange saga over dat er een lammetje met de fles wordt grootgebracht. En al het wonderbaarlijke waar je je als buut'n-laander over verbaast. Soms stijl van verbazing van achterover slaat, verbijstert bent, en ook dingen waar je met je verstand niet bij kunt. Uiteraard de mjammie die hier het leven simpelweg veraangenaamd, de omgeving waar je elke dag weer van geniet, het hele proces van de verhernieuwbouw van het huis uiteraard, de B&B met gasten waar je altijd weer iets van leert. Er komt geen einde aan de opsomming. Uiteraard weet ik dat niet alles even interessant is voor iedereen. Dat zou een klein wondertje zijn. Vooral die hersenspinsels vanuit mijn oude vak informatica interesseren maar weinigen, toch maakt het een deel van mij uit, en daarom staat het op de blog.

Als je de eerste epistels nog eens naleest en de latere. Dan is er een duidelijke verbetering in taal en stijl te merken, zeg ik niet alléén. Dat is grotendeels toe te rekenen aan de toewijding van mijn lieve vriendin Marion. Zij fungeert al een paar jaar als ghostwriter en behoedt me voor de stomste fouten. Soms krijg ik ook op- en aanmerkingen uit mijn directe omgeving die me aansporen mijn schrijfstijl te verbeteren. Onverwacht bijverschijnsel was wel dat BP, via een vriendje wellicht, de blog ook is gaan lezen. Waar Google translate al niet goed voor kan zijn. En soms merk ik aan de gasten dat ze hem gelezen hebben voordat ze inchecken. Uitroepend: "Ïk heb je blog gelezen hoor!" Vind ik altijd leuk om te horen.

Qua aantal lezers is er een gestage groei. Van rond de 4 (mrt 2008) zijn er nu ongeveer 130 unieke lezers en lezeressen die elke dag een stukje lezen. Sinds juli 2008 heb ik een tellertje van Google Analytics mee lopen, de staat nu bijna op 60K. Best wel veel voor een verhernieuwbouw blog met veel over eten, dingen die hier gebeuren en zaken die me opvallen. Of gewoon dingen die ik merkwaardig vind als botte Hollander.

Er wordt ook wel eens gevraagd wat de meest populaire stukjes zijn die men leest.

Top 10 dan:

1. Het Project
2. Lammeren
3. Oliebollen
4. Beton Ciré
5. Schapenbout
6. Menu's
7. Vloerverwarming
8. Wijn
9. Frisjes
10. Dit en dat

De eerste vijf, en die over eten gaan, oké te verklaren. Maar waarom Beton Ciré op plaats 4, en Frisjes en Dit en Dat zo populair zijn, Joost mag 't weten.

Tenslotte. Bovenal ben ik het leuk gaan vinden om stukjes te schrijven, en betrap me er nu en dan op dat ik zeg: "leuk voor de blog". Als een soort verslaggever. Nog net niet zoek ik dingen op om "voor de blog" te doen. Kortom slechts het dagelijkse leven wordt beschreven, met af en toe een hersenkronkel er tussendoor.

Blijf lezen, vragen stellen, en commentaar leveren.

Nieuwjaar!

Allemaal een gezond en voorspoedig 2013!

Alweer niet: 2013 is geen priemgetal ;=)

Le Mouton Qui Rit
Aan het eind van zo'n jaar maak je natuurlijk de balans op en denk je ook: wat gaan we dit jaar doen.

Met een Pro Secco in de hand, de eigengemaakte oliebollen in een schaal klaar om vermalen te worden, kijk je elkaar eens aan. Hoe is het in 2012 Le Mouton vergaan?

Natuurlijk heeft de crisis ons ook geraakt, er zijn minder boekingen dan in 2011 geweest. Daar hoeven we helemaal niet geheimzinnig over te doen. Gasten bleven ook minder lang. Tekenen wijzen er echter op dat met 2012 toch wel het dieptepunt is geweest in de economie. Ook al zullen er hier en daar best nog wel de nodige klappen vallen. Wat ons betreft hebben we al wel meer aanvragen en zelfs boekingen gekregen dan vorig jaar in dezelfde periode. Dit jaar lijkt het ook meer het patroon te volgen van de jaren daarvoor. Voor ons is dit een signaal dat het tij aan het keren is.

We hebben vorig jaar procentueel wel meer eters gehad die liever bij ons bleven eten dan uit eten te gaan. Niet omdat het persee goedkoper zou zijn, maar het gemak van in Le Mouton te kunnen dineren sprak in ons voordeel.
Voor het komende seizoen hebben we weer een paar nieuwe recepten bedacht, een paar aangepast, en een paar op de reservebank gezet. Dat wordt weer leuk kokkerellen en gaan we de gasten weer verwennen.
Voor de keramiek hebben we het afgelopen jaar wel meer gebruikers gehad, ieder jaar is het een klein beetje meer. Dat was erg leuk. Zou het atelier dan toch aan gaan slaan?

Plannen?
Ah, ja. Plannen. Dit keer is het lijstje kort.

• Vast staat dat er in ieder geval een hot tub geinstalleerd gaat worden in de tuin. De voorbereidingen zijn in gang gezet, offertes aangevraagd, en dan moet het al heel raar lopen willen we in de zomeravond niet naar de sterren kunnen gluren vanuit de hot tub of het zwembad. Een uitdaging wordt dan om de zonne collectors ook op de hot tub aan te sluiten. En welke temperatuur geven we het bad?
• Dit jaar gaat ook de tuin verder uitgebreid en aangekleed worden. Het door Andre en Mar aangelegde fundament van de Pétanque baan wordt uiteraard verder afgemaakt zodat er een volwassen baan in gebruik genomen kan worden. 
• De door het onverwachte stijgen van het grondwater halverwege de herfst moest het graafwerk gestaakt worden. Daarmee kon de uitbreiding ook niet verder afgemaakt worden.
• Na 5 seizoenen vinden we het nodig de kamers eens helemaal opnieuw te gaan schilderen. Misschien wat verlichting aan te pakken, eens kritisch naar de afwerking van toiletten en douches te kijken... Kortom groot onderhoud. Perfect voor de wintermaanden. 
• De reparatie van de lekkage die Scheffer dacht te hebben verholpen van het dak van de Grange heeft de afgelopen regenmaanden niet doorstaan, en moet opnieuw gedaan worden. Nou ja wie had nu verwacht dat er 3x zoveel water dan normaal uit de hemel zou komen.

Dat zijn de grotere klussen voor het komende jaar wel. Uiteraard komt het reguliere onderhoud ook om de hoek kijken maar dat zijn klusjes van een of een paar dagen.

Schapen
Met het fok programma van de schapies wordt uiteraard doorgegaan. Het afgelopen jaar haden we een overschot aan rammetjes, die konden allemaal mooi verkocht worden voor de winter intrad. De dek ram loopt er dan nog een tijdje bij, voor de nazorg zeg maar. De niet drachtige dames worden in de lente w.s. verkocht en de huidige ram wordt morgen aan een andere hobbyboer doorverkocht. Vijf van de dames zijn "plein" (drachtig) waarvan zeker twee met een tweeling. Een is een twijfel geval, een is er niet gedekt, de twee jonkies zijn gelukkig niet drachtig. Zo werkt het roulatie systeem perfect. De kans op enge dingen is zo minimaal, maar je weet nooit. Het grote avontuur om een nieuwe ram te vinden kan vanaf de lente weer gaan beginnen. Het spannende daaraan is dat je op boerderijen en plekken komt die je normaal nooit zou zien. Wellicht dat er ook nog een geit bijkomt om het onkruid uit de wei weg te knagen. Dat lukte vorig jaar perfect. Als dan ook nog iedereen van je terrein af zou blijven en geen poot uit een geit gaat snijden, dan leven de dieren in betrekkelijke luxe omstandigheden. Bijna 2 hectaren voor pak weg 10 schapen om rond te rennen is natuurlijk een ongekende bewegingsvrijheid voor die beesten.

BP
Vorige keer toch iets over het open laten van de staldeur geschreven, en dat de tuin een onvoorziene knipbeurt had gekregen? BP belde me gisteren ineens op. Of ik met Alexander problemen had. Nou niet zozeer problemen met hem als wel dat door zijn nonchalance de schapen de zonnecollector uit zijn voegen hebben kunnen drukken. Hij bood aan dat ie dat samen met mij vrijdag zou komen bekijken en zaterdag zou ie helemaal voor niets de reparaties komen doen. Helemaal voor niets. Dus. Dankbaar aanvaard, en we spraken af dat we die vrijdag dan zouden bekijken welke onderdelen er gekocht moesten worden. Want aan een lekkende collector heb ik natuurlijk niets. Nu is het weer voor warmte opwekken erg slecht dus een paar dagen langer out of order is geen ramp.
Overigens deed hij nogal geheimzinnig over hoe hij dat te weten was gekomen, het akkefietje met Alexander. Achteraf gezien zou dat alleen via de blog geweest kunnen zijn waar hij (google translate) of een kennis van hem (NL-er) het een en ander gelezen heeft. Nou ja de schade wordt in de minne geregeld en dus er is geen gedoe om. Ben benieuwd of Alexander morgen komt opdraven.

Gasten

Mooi ruim op tijd waren we klaar met, wat ik hier maar voorjaarsschoonmaak zal noemen. Er was nog ruim tijd om even te douchen, en een bakkie te doen. Je zou bijna zeggen dat de planning keurig klopte. Dit keer vond eens niet, met de poetslap eigenlijk nog in de handen, de begroeting van de gasten plaats. Of moest een vuiltje nog snel even onder het hout geveegd worden. Evengoed keihard werken geweest om het huis als gîte op te leveren. Het huis totaal opleveren betekent een keuken totaal te ontdoen van sporen van een seizoen kokkerellen, voorraad die zich ongemerkt toch weer in de keuken opbouwt, en lades of kasten waarin zich altijd het nodige kruimelwerk ophoopt. De koelkast die ik een maand geleden totaal spic en span gemaakt had, vertoonde natuurlijk de nodige spetters van vloeistoffen die ergens over geklotst waren en/of gelekt ga zo maar door. Sta je toch iedere keer weer van versteld hoe vuil een koelkast kan worden in zo'n korte tijd. Ondanks dat je er relatief regelmatig een doek doorheen haalt. Maar ja, aan Fannie's haviken ogen ontsnapt geen vlekje. Het appartement was al een keer eerder helemaal aan kant gemaakt dus was dat ook niet al te veel werk om het klaar te maken voor de gasten. Uiteraard ligt er altijd hier en daar wat stof, een paar spinnenwebben, als je er een paar weken niet geweest bent. Ah, nu meteen ff die kraan afstellen, kachels aan en de dekbedden op wintermodus brengen en ook dat is weer klaar voor de gasten.
Nog even checken of er hout genoeg ligt voor een heel weekeinde, de kachel staat al te loeien, vind ik een mooi geluid dat loeien. Laat de gasten maar komen.

Kinderen
Die kwamen rond 16.00 aan, mooi op tijd. Als een soort kolonne reden ze de straat in parkeerden de auto's als in formatie voor. Tot mijn verbazing hield het bijna niet op met kinderen die uit de auto's kwamen zetten. Dat wordt dikke pret, dacht ik nog. Ook een beetje denkende aan het frappante verschil tussen Franse en Nederlandse kids. Franse zijn een stuk minder uitgelaten dan de Nederlandse. De laatsten stuiteren vaak luidkeels schreeuwend door het gebouw heen, vinden andere gasten die nog op een oor liggen niet altijd even leuk. De Franse kids gaan zitten spelen, en hun geluidsniveau is aanmerkelijk lager.
Voordat ik met Le Mouton Qui Rit begon vond ik, net zoals vadertje Cats dat ergens in de 16e eeuw zo treffend uitdrukte: "kinderen hinderen". Gaandeweg, echter, haal ik net zoveel kattenkwaad met ze uit en heb hele watergevechten met ze in het zwembad. Bij het kleien in het atelier vind ik niets mooier dan om een kleintje een eerste werkstukje te zien maken. Daar doe ik extra speciaal veel moeite voor om het heel te houden tijdens het bak proces. Kortom, die kleine mensjes zijn me nu meer dan welkom en vind ik het prachtig zo'n roedel lawaaimachines in het huis te zien rondbanjeren. Ik mag een boon wezen, maar iedere keer als ik vraag: "Ga eens aan het einde van de straat kijken of ik er al aan kom" trapt er altijd wel eentje in. We amuseren ons samen prima.

Hond
De volwassenen smokkelden nog een kleine drommel van een hondje mee, zo eentje met veel te veel vel om zijn lijf. Dat zagen we pas de volgende dag, waarvan de eigenaar zich eigenlijk een beetje betrapt voelde, want ik heb graag dat men huisdieren aanmeld in verband met het aanwijzen van de kamers. Maar we lachten meer om de koddigheid waarmee het arme ding achter de kleintjes aanrende en door zijn met het overtollige vel verblinde ogen, kets tegen de bovenste traptrede aankwakte, dan over de ternauwernood verhulde "betrapt zijn" uitdrukking op het gezicht van de eigenaar. Dat brak het even kritieke "Oeps!" moment. Diezelfde avond kregen we een paar stukjes van het ovenverse baksel aangeboden, als dank voor ons sportief opvatten van de 'smokkelwaar' denkt Fannie. Hoe dan ook, zoiets vers uit de eigen oven is natuurlijk onverslaanbaar met wat je ook in de winkel koopt. Om het af te toppen knauwde Fannie ook nog op de Fève, en is daardoor de koningin van het feest geworden.

Hieronder een stel heel bijzondere uitgaven van een Fève.
 

bron: wikipedia

Die dingetjes, van slechts een paar centimeter groot, worden driftig verzameld in LDF, er bestaan zelfs beurzen voor, en je kunt ze tegen de tijd van Driekoningen, want daar is die speciale taart "galette des Rois" voor bedoeld, in doosjes tegelijk kopen. Dat zijn meestal niet die bijzondere uitgaven als boven. Even naar een recept gezocht, kijk hier.

bron: rcv85.web44.net

Voor bij de koffie, heerlijk, en pas op voor de fève met je kiezen. Overigens volgens Wiki is deze traditie in meer landen dan alleen LDF in zwang.

Stroom
Afijn, dat terzijde. In no time was het huis vol van geluid, was de WII opgesteld met een gigantisch scherm. Kwam het eten binnen in cohorten van 'tig' aantal kratten. Er ging gekookt en gebakken worden. Uiteraard moest men even wennen om niet alle apparaten, oven en kookplaat in een keer aan te zetten. Dan slaan de stoppen door. Ondanks dat er 25 ampère op alle fasen staan in het huis. Toch moet ik dat (opnieuw) eens na laten kijken. Want toen er nog geen krachtstroom was aangelegd had ik daar eigenlijk totaal geen last van. Maar ja spreek maar eens af met een eigenlijk altijd in een café verblijvende vonkentrekker. Eens iemand anders gaan charteren. Vreemd genoeg fikt de keramische oven zonder ooit een enkele storing gehad te hebben. Het heeft iets te maken met het "balanceren' van de stroomvretende machines op verschillende (stroom) fases. Zoiets moet je door een erkende vonkentrekker laten doen schrijft de verzekering voor. Nou ja, een van de Nl-ers hier zal wel een mannetje kennen die dat, bij voorkeur vóór de zomer, voor elkaar maakt.

Michel Houellebecq
Als je het huis als gîte hebt verhuurd is het meestal wat rustiger voor ons. Je dreutelt nog wat met kleine klusjes en zo. Voordeel, zo kom je ook een beetje aan lezen toe. Een van de schrijvers waar ik hoog nodig aan moet (her)beginnen is Michel Houellebecq. Die staat in de top tien meest verkochte auteurs. Op zich zegt dat in mijn ogen alleen dat hij veel verkocht wordt in LDF. Het waarom moet ik nog ontdekken ;=)


Met veel moeite heb ik namelijk zijn boek La possibilité d'une île doorgeworsteld, niet echt vanwege het gebruikte idioom, en heb zelfs de verfilming ervan bekeken, nog steeds begrijp ik geen bal van dat boek. Het epistel stond echter wel in de top 5 een tijdje geleden. Verplichte kost vond ik dan weer. Onlangs kwam Houellebecq in het nieuws in verband met de emigrerende belastingontwijkers (o.a. Depardieu) voor de 73% extra inkomsten belasting van prez. Hollande over alles boven een miljoen. Houellebecq echter, na een exile van iets van tien jaar, verlangde hij terug naar LDF, want dan kon ie eindelijk weer eens gewoon elke dag Frans spreken (= pr complotje?). In het artikel werden ook zijn twee bekroonde boeken vermeld. En dat prikkelde dan weer mijn belangstelling. Via Amazon.fr 2e hands op de kop getikt voor een wel heel zacht prijsje en vol goede moed begonnen aan Les Particules Elementaires. Dat werd na een pagina of 50 door mij als té (letterlijk) fragmentarisch gevonden, en pakte ik, toch wel een beetje teleurgesteld, de tweede aanwinst. Het in 2010 met Prix Concourt bekroonde werk: La Carte et le Territoire. Kijk, nou komen we ergens. Dit keer wel een mooi lopende verhaallijn, nog steeds fragmenten waarbij je even goed moet nadenken over de connectie met eerdere stukken uit diens verhaal. Ik krijg zelfs de indruk dat dit boek wel eens een hoog autobiografisch gehalte zou kunnen hebben. In het boek etaleert H. een mooie stilistische beschrijving van de romances van de hoofdfiguur. Een beetje narcistisch schrijft hij ook zich zelf met naam en toenaam in de roman. Dat doet je wel ff uitroepen van: hé, maar dat is ie zelf, de schrijvert, brutaal, maar op zich toch wel hilarisch. Terecht met een prijs bekroond vind ik.

Toch maar een paar oliebollen bakken vinden we.

Mailleroncourt

Ieder jaar wordt een paar weken voor kerst in Mailleroncourt de feesverlichting ontstoken. Dat zijn figuurtjes in de vorm van een ster, en krul of iets wat daar tussen in zit. Die dingen zitten aan bijna elke lantaarnpaal, ook eentje voor ons huis. Dit jaar heb ik in het dorp voor het eerst iets met verschillende kleuren gezien. Die verlichting wordt aangezet door een manneke die zich bij iedere lantaarnpaal in een soort hefbak hijst, omhoog swiept, een schakelaar omzet en weer naar beneden komt. Natuurlijk denk je als rasechte 'Ollander meteen het jouwe ervan, zoiets als: een centrale schakelaar of zo. Dat is natuurlijk geen gezicht, ineens floep alle kerstverlichting aan. Daar moet een manneke aan te pas komen, die bij iedere paal omhoog gaat. Dát is traditie! Met een grote witte wagen van EDF hobbelt zo'n figuur dan door het dorp en uiteindelijk branden alle lampjes weer. Na het nieuwe jaar herhaald zich deze ceremonie en dat ieder jaar weer opnieuw. Per dorp is de verlichting anders. In St. Loup is dat iets uitbundiger, en in nog grotere dorpen zijn het hele taferelen, licht slingers en soms zelfs een joekel van een kerstboom die in het licht staat. Nog grotere dorpen hebben dan een heuse kerstmarkt die een dag tot enkele weken duurt. In Vauvillers en St. Loup is er iets van een of twee avonden, maar in Plombière les Bains alle advent weekeinden.

Plombière-les-Bains

De verlichting in Plombière is dan ook zeer uitbundig. Erg leuk om eens over heen te wandelen zoiets, een beker warme wijn te slurpen, wellicht een worst aan te knagen, die je iedere keer tegen beter weten in weer opeet (maagzuur). Na een uurtje hou je het dan voor gezien en koers je langs de maanverlichte binnenwegen weer huiswaarts. Zo hou je de kerst traditie weer in ere. Sommige van die markten zijn alleen open gedurende de advent weekeinden, en weer anderen, veelal in de grote steden zijn permanent tot het oud en nieuw open. Geeft toch wel iets speciaals aan de kerst vind ik. Niet elk jaar gaan Fannie en ik samen naar zo iets, soms gewoon te druk met de voorbereiding voor de gasten. Wat laatste klusjes, schoonmaken, kamers inrichten. Een boel werk is dat. En soms omdat we gewoon geen zin hebben en lekker knus voor de openhaard blijven hangen met een film of goed boek.

SCHAPEN
Gisteren kwam de tuinjongen aan de deur om fioul vragen, huisbrandolie / landbouwdiesel. Of ik soms een tankje had. Zonder overigens toe te lichten waar dat voor was. Maar dat kon ik met mijn klompen wel aanvoelen. BP had natuurlijk geen olie meer in zijn tank zitten, en stuurt zoals gebruikelijk in dit soort situaties, altijd een van zijn kinderen. Bijna elk jaar is het weer zover en verpats ik aan BP een tankje diesel. Meestal heb ik wel een tankje op voorraad, voor het (keramiek)kuilvuur in de zomer. Nu had ik nog slechts een paar liter in dat tankje zitten, en dat zou hem niet veel verder helpen dacht ik. Dus, nee, ik had eigenlijk niets waar hij wat mee kon. Zo gezegd, en Alexander droop weer af.
De volgende morgen liepen de schapen in de tuin te maaien. In een optimistische flits denk je dan, há, meteen een goede beurt voor de winter. Dan kijk je nog een keer, en blijkt de jonge kerstboom kaalgeknaagd te zijn, de rodondendron geminimaliseerd, en dan begin je toch wel een beetje te balen. Zie ik ineens iets vreemds aan de solar collector, SHIT. Die arrays staan uit het lood, hebben die beesten dus tegen aan staan drukken.
Oorzaak? Deur van de stal staat open. Wie? Dat laat zich makkelijk raden. Zowel BP als Alexamder hebben de gewoonte om door de stallen heen te gaan om boven bij ons appartment te kunnen aankloppen. BP doet de staldeur altijd goed dicht. Alexander krijgt dat bijkans nooit voor elkaar. En wie was er gisteravond bij ons aan de deur? Juist! OK, die planten groeien wel weer aan, maar die fittingen van de collector waren nu verbogen. Behoorlijk pissig belde ik dan ook naar BP. Krijg ik een bandje van BP, en dat klonk op een van de meest depressieve toonaarden die ik ooit gehoord heb. In zijn zwaarste accent, zacht mompelend, bijna teneergeslagen, klinkt het: c'est moi, si t'a besoin de moi, rappeler plus tard. (met mij, als je me nodig hebt, bel later nog een keer) Alsof die gosert bezopen was toen ie het bandje insprak ;=) Geen contact dus. Nou dat was maar goed ook want ik was en blijf nogal pissig. Die collector is buiten dienst! Moet je weer nieuwe fittingen halen in Epinal, en dan is het nog maar de vraag of de zaak vanaf de manifolds niet verbogen is. Geen glazen buizen stuk gelukkig. Tuurlijk, alles is normaliter te repareren, en meestal heb ik wel wat onderdelen op voorraad. Echter geen 22mm knelfittingen, die gebruik je nauwelijks, en dus geen voorraad. Dubbel balen, net nu er weer een paar dagen zon op komst zijn. Tsja, in ieder geval kan mijn chaggrijn dan wat afnemen voordat ik BP aan de kladden kom. Dat is dan weer een voordeel.

ISS
Van de NASA krijg ik elke keer als het ISS zichtbaar wordt een mailtje:

SpotTheStation! Time: Sat Dec 29 5:55 PM, Visible: 6 min, Max Height: 56 degrees, 

Appears: WNW, Disappears: SE

Vanavond lijkt het helder weer te worden, dus kansen!