Spraakles

Van de week scoorde ik weer een uurtje spraakles. Hoe dat gaat?

De telefoonterreur aan het einde van dit jaar is gewoon niet normaal meer. Per dag wordt je minimaal tien keer op alle mogelijke tijden gebeld door een belcomputer. Dat is voorzien van een computer programma met een database aan telefoonnummers in z'n rug en dat begint dan nummers te draaien. Nu heb ik het zogenaamde "secret" (onbekend of gemaskerd nummer) al laten blokkeren, merkwaardiger wijze moet je daar ook nog voor betalen, dus herken ik vrij eenvoudig of het een telefoontrol is of niet. Onwijs. Maar als hetzelfde nummer je zes keer per dag belt, en je daardoor iedere keer uit je dromerijen opschrikt, wordt het me teveel. Het hield maar niet op. Oh ja , je kunt je ook nog op de oranje - bel me niet - lijst laten zetten die callcenters moeten respecteren, zodat ze je niet meer bellen. Het grappige is dat die lijst je maar een jaar beschermd, waarna het gebel weer begint. Daarmee weten echter de beheerders van de telefoonlijsten 100% zeker dat het een goed nummer is, en die kennis is goud waard. Dus verdubbelen ze hun inspanning om je aan de lijn te krijgen voor een leuk gesprek.
Nu zijn er drie, of meer taktieken om je op de zwarte lijst te krijgen: die niet meer bellen, kost alleen geld lijst.

• Je begint een gesprek en houd ze zo lang mogelijk aan de praat zonder ze tegen je in het harnas te jagen. Uiteindelijk geeft de callcenter trol het op en wordt er soms zonder goedendag te wensen opgehangen. Als je dit vaak genoeg doet vermindert het bellen merkbaar.
• Je begint heel enthousiast te doen over het product, dat je erg veel belangstelling hebt in wat ze aanbieden, en of ze alsjeblieft langs willen komen om er over te praten. Zonder enige verplichting overigens hè!
• Deze heb ik nog niet uitgeprobeerd maar werd me door anderen aangeraden. Speel de hysterische telefoon eigenaar, begin een krankjorum verhaal over je problemen, enge ziektes, en wat er maar in je opkomt aan debieliteiten. Probeer wel je lachen in te houden anders verraad je je zelf en is de grap eraf. Iedere keer dat de call trol weer terug gaat naar het onderwerp van verkoop begin jij weer over die zweer, je hartaanval, je dochter die glassplinters op heeft zitten eten... Binnen een minuut hangen ze op volgens de aanbieders van deze taktiek.
• Tenslotte kun je nog de onnozele uithangen en steeds dingen niet begrijpen. Ze alles laten herhalen doet ze ook zeer snel ophangen. De kans dat je op een niet meer bellen lijst terecht komt is volgens mij niet zo groot.

bron: sapienstoonz.blogspot

Ach je moet er lol aan hebben en het kost je misschien een beetje tijd. Maar zie het als het trollen van de trol. Wel beleefd blijven hè. En vriendelijk. Schelden helpt niemand, is ook onbeschoft. Immers zo'n trol zit daar ook maar in opdracht van z'n baas die telefoon vol te blazen. Het is vaak een student of een part time buurvrouw die een paar centen probeert bij te verdienen. Persoonlijk vind ik de tweede taktiek het leukste. Er komen in deze stille en barre tijden immers mensen bij me aan de keukentafel een privé les Franse spreekvaardigheid geven. Een leerzame ervaring vind ik dat altijd weer. Zonder dat je je huis uit hoeft heb je zomaar een uurtje spraakles te pakken. Een bakkie doen is altijd leuk, en soms gaat het gesprek over totaal iets anders dan waarvoor de man is gekomen. Dames zijn veel vasthoudender aan hun verkoop praatje, en haken vrij snel af als ze in de gaten krijgen dat er niet gescoord gaat worden. De mannelijke kant van de wereld bevolking is wat nieuwsgieriger en gaat vaker wel dan niet een gesprek aan.

Zonnepanelen
Dit keer ging de spraakles over zonnepanelen. Normaal ga ik niet zo uitgebreid in op een spraakles. Maar dit keer was het iets ter overweging. Een goed bod waar beide partijen voordeel aan hebben. Helaas liep het anders dan ik gehoopt had. De deal is als volgt. Ze installeren zonnepanelen op je dak, zonder kosten voor jou. Zij hebben alleen je dak nodig. Na acht jaar geven ze 120 euries per maand huur voor de plek op je dak. Dat is precies de deal waar ik op wachtte. Eerst gaan zij de investering terugverdienen op eigen risico, en daarna eerlijk een huur betalen.
 Dat klonk toch echt redelijk, goed voor het milleu, en goed als signaal functie naar de rest van de wereld, oké het dorp dan.

MAAR

De deal

Zoals altijd bij deze fantastische deals zit er een addertje onder het gras. Het is gewoon een sport om die te ontdekken. Een hele vragenlijst werd er afgewerkt, en allerlei condities werden gesteld. Fijn, ik ben op retraite, ja dàt had ik niet moeten zeggen, anders had ie gegarandeerd ook nog naar mijn loonstrookje gevraagd. Absoluut zeker moest ook madame bij het gesprek zijn, waar was zij? Als het een SCI betrof moesten ook alle papieren boven water. Ook de belastingaangifte, trouwacte of PAC...
 De rest van het rijtje heb ik niet gehoord, want bij ieder punt wat niet klopte of niet in hun kader pastte, moest de leraar met zijn baas bellen. Je hele hebben en houen wilden ze weten. Dat ging me toch iets te ver. Ik vroeg of dat allemaal wel nodig was, omdat zij toch alleen maar die paar vierkante meter wilden hebben om hun ding te doen? Op een gegeven moment gaven ze het op omdat er teveel ontbrak (of vond ik dat ze er, in het privacy kader, niets mee te maken hadden).
Telkens weer viel ook het woord kandidaat. Ik zou dan kandidaat worden om door hen een installatie op het dak te mogen laten plaatsen. Ze zouden een kandidaads dossier samenstellen en meer van dat soort uitspraken. Een soort paaien was dat, zodat de klant zich vereerd zou voelen dat er een installatie op zijn dak geïnstalleerd zou worden. Ja gekke Henkie, onzin natuurlijk. Gewoon een puur commerciële aktie. En wat dan nog.
Toen ik hem vertelde dat een soortgelijke installatie in NL nog geen 5000 euries zou kosten, en ik dat binnen de drie à vijf jaar zou terugverdienen, keek hij mij met grote ogen en wijdopen mond aan. Toen kletste hij zijn mond zogenaamd voorbij door hun inkoop bedrag te noemen van 14000E. Dat zal wel. Als jullie dat in die grote hoeveelheden per container inkochten was dat bedrag voor een 3000 WpH installatie ongeloofwaardig. Ja, klonk het, we kopen alles in Duitsland in. Hij zei nog iets over de superieure kwaliteit, de garantie, de vlotheid waarmee alles geïnstalleerd zou worden. En de gelijkrichter/omvormer die van supérieur Frans fabricaat was. Niet mijn zorg die kwaliteit en garantie, dacht ik nog, hun probleem en risico. Eigenlijk was het best een goede deal, jammer dat het niet doorging.

Rekenen

Toch even doorvragen hoe het financiëel dan in elkaar zat, enkele vragen had ik er naturlijk al wel slinks door gemixed. Maar nu de hoed en de rand. Na veel trekken, waarom doen ze daar altijd zo geheimzinnig over, kwam het volgende boven tafel. Ten eerste bestaat er iets als het credit d'impots voor een bedrag van maximaal 7000 euries in vijf jaar per belastingplichtige. Aha, daarom wilden ze dus een copie van mijn belastingaangifte hebben. De terugkoop regeling in LDF is erg gul. EDF (soort Nuon) koopt een KWh terug voor 31 cent, jij betaald 6 cent / KWh. Met een installatie tot 9Kw levert je dat bij het plaatselijke aantal zonuren minimaal 1800 euries per jaar op. De credit d'impot rechten draag je dan aan die firma op voorhand over, net zoals de terug koop rechten door EDF. Tot nu toe alles redelijk. Na acht jaar staat de teller voor de leverancier op ruim 21K euries. Een nieuwe termijn voor de credit d'impot is dan ook al aangebroken en dus scoren ze opnieuw 7000 = 28K. Voor beide partijen is dat een gouden deal dus. En na acht jaar vang jij 12 x 120 = 1440 euries per jaar voor de huur van je dak. Dat komt voor ons neer op 12 jaar gratis stroom. De deal ga je voor 20 jaar aan. Wel, we zijn tegen die tijd dan 80 en waarschijnlijk allang verkast, maar dat mag de pret niet drukken. Daar zal best wel iets over in de kleine lettertjes staan, en terecht.
Misschien dat er over een jaar of wat opnieuw een poging gedaan kan worden, of dat ik zelf iets installeer in de wei. Die 5000 euries heb ik er in een jaar of drie, vier wel uit. Stroom zat nodig, die oven voor de keramiek vreet 3x7 KWh, de kookplaat is 7 KWh, koelkasten, zwembadpomp, circulatiepomp, boilers. Je zou bijna zeggen gaan met die banaan.


Leuk om even te bekijken: fayence de Longwy een plaatsje in noord Frankrijk direct onder luxemburg.

Wijsheid van de dag:
Most of the things worth doing in the world had been declared impossible before they were done. 

Paspoort

In LDF kun je je niet vroeg genoeg voorbereiden op een administratief proces. De informatie door instanties aangeboden is vaak gesteld in onbegrijpelijke ambtelijke taal. Je bent er ff flink druk mee voordat je precies van de hoed en de rand weet. Zelfs met de encyclopedie van de Franse taal kom je er soms ook nog niet uit. Geloof me het is geen onwil van de man die je aan de lijn krijgt, of de vrouw aan de balie, die willen je echt graag helpen. Een vriendelijk woord en een oprechte vette glimlach doen wonderen. Ik stel me dan ook, zo "ontwapenend" mogelijk op. Zo van ik weet het ook niet allemaal, s'il vous plait help me want ik wil het zo graag correct doen. Dat zijn twee toverwoorden hier in LDF: helpme en correct. Dat gesteld in de goede vorm, de etikette volgend - respect voor de ambtenaar - en vriendelijk uitnodigend, een tikkeltje wanhopig zelfs, en voilá! Ze smelten als boter voor je: "Eindelijk iemand die onze positie begrijpt," zie je ze dan denken ;=) Het moet er natuurlijk niet te dik op liggen, goed gedoseerd zijn en je moet het menen. Of op zijn minst jezelf ervan overtuigd hebben dát je het meent. Op dat moment.

Twee voorbeelden die je als burger geregeld overkomen.

Belastingformulier
Nu moet je van heel goede huize komen wil je een Nederlands belasting formulier zonder haperen kunnen lezen. Je moet al wel haast een Einstein zijn wil je de Franse belastingaangifte vlekkeloos kunnen invullen. Dus ga je proberen hulp te krijgen, of op zijn minst uitleg. Nou! Probeer maar eens opheldering te krijgen over een belastingaanslag, of waarvoor die belasting überhaupt voor bedoeld is. Aan de balie van het belastingkantoor komen ze met een verhaal, als uitleg bedoeld, dat precies letterlijk het verhaal is zoals dat op het formulier staat. Wat heb ik daar nu aan, denk je dan. Ik besluit te bellen naar mijn vriendin op het kantoor in Luxeuil. Van te voren besef ik dat dat in dit geval een zinloze oefening is, maar voor een gratis spraakles ga je tot het uiterste, nietwaar? Opnieuw een vreemd onsamenhangend verhaal in "newspeak" waar ik eigenlijk geen touw aan vast kan knopen. En dat ligt nu een keer niet aan mijn tekortschietende kennis van de Franse taal, vind ik. In dit geval was het een gevalletje van: ïk versta u wel, maar begrijp u niet." Weer werden de volzinnen herhaald zoals die op het formulier staan. Wat heb ik daar nu aan dacht ik weer. Op mijn verzoek het in haar eigen woorden te vertellen omdat ik nu eenmaal een étranger was, kreeg ik een stamelend antwoord dat het haar erg speet maar dat ze dat niet kon. Althans daar kwam haar antwoord op neer. Ze verwees me naar de site d'impots de France. Alsof ik daar al niet had gespit.
Wellicht kan iemand een Engelse of mooier een NL versie eens een keer op het net plempen? Eentje met annotaties, verwijzingen, referenties, links etcétéra. Het liefst in simpele Jip en Janneke taal. Daar gaan duizenden Nederlanders in LDF van genieten.

Paspoort
Het tweede voorbeeld is wellicht wat actueler. Hoe vernieuw ik mijn paspoort. Geen taal problemen dit keer, meer van waarom moet het zo als het gaat. Mensen moeten onnodig veel reizen, het duurt erg lang, veel gedoe, en van die website klopt geen zak..
Enter: the interwebz. Met een verwaarloosbare omweg kom ik op de site van het consulaat in Parijs terecht en schrik me te pletter. Wat een chaos! Of zou de redactie van die site ook al besmet zijn geraakt met het Franse desinformatie virus? Fransjes zijn er namelijk kampioenen om essentiële informatie goed te verstoppen op hun site. Daar heb ik een prachtig voorbeeld van, maar dat is hier niet relevant.
Met veel te veel keren klikken kom ik uiteindelijk op de informatiepagina waar het om gaat. Of misschien ook niet. Eerste vraag: waar moet ik op die website zijn om mijn paspoort te vernieuwen? Let wel het is december 2012! Daar gaan we.

Eerst ff een Interlude, om je in de stemming te brengen, het is een van de beste uitvoeringen van het Nabucco slavenkoor (Verdi) die ik gehoord heb.

Op de overheid.nl site kom je in een moeras terecht. Soepzooi dus. Hop, Google dan maar. Via een forum krijg ik de gezochte relevante info, ff naar beneden scrollen en daar is een link.

Klik, hé pagina niet gevonden. Maar ik ben wel op de site van het consulaat beland. Ziet er een beetje gedateerd uit. Ik klik op de producten en diensten tab.

Ok, procedure, dat is normaal. Rechts zie ik iets als afspraken systeem, hmm. Ik klik eerst op procedure en locatie. Klik.

Hé, wat doet die informatie paspoort aanvragen via consulaten daar, oeps en ze gaan sluiten in 2013. Ach ja, bezuinigingen. Even kijken of die info klopt. Lyon ligt gunstiger voor me. Klik.

Vallen me twee dingen op. Het zou toch veel beter staan dat een consul een email adres als consulat.lyon@minbuza.nl zou hebben, of zo? Niet professioneel. En twee: zouden paspoorten dan nog steeds via Lyon aangevraagd kunnen worden? En, wat voor het consulaat een beter visite kaartje en mooier zou zijn: waarom heeft Lyon niet diens eigen web pagina? Dat kan beter. Ik ga terug naar de beschrijving van de procedure. Klik.

Ik doe klik op vervolgaanvraag. En kom een stuk verderop op de pagina bij deze informatie:

Hé, weer die info over Lyon en zo, zou het dan toch...? Dat blijkt niet helemaal juist te zijn. Gewoon om te testen, klik. En ja hoor weer die Lyon pagina. Wat nou! Ik ga weer terug naar de pagina om het formulier te downloaden. Een nieuwe pagina. Ik doe klik.

Duidelijk, ik heb een PDF-je van 2 pagina's. Hierna loopt het spoor eigenlijk dood. Dan zou een button wel handig zijn om weer naar de goede pagina te komen als je het pdf-je hebt gedownload. En stond er ergens niet iets over een afspraak maken. (button?) Ik klik op pagina terug, scroll naar boven en klik op afspraak maken. Het volgende leesvoer komt op mijn schermpje:

Dan klik ik op het woord Kalender zoals aangegeven.

Ik klik op de maand februari en krijg een agenda scherm. Ziet er mooi strak uit. Hé zou je op 1 januari een afspraak kunnen maken?

Jawel hoor! Even terug. Er staat in de toelichting dat je maximaal 3 maanden van te voren kunt boeken. Dan valt februari toch echt binnen de grenzen dacht ik. Als ik op januari klik dan heeft februari ineens wel boekings mogelijkheden. En 1 januari is terecht geblokkeerd. Nog ff een fake aanvraag op 1 januari doen, dat kan. Zouden ze me dit in dank afnemen? Afijn ik vul wat DA gegevens in. Als je geen mobiel hebt geef je gewoon een vastnummer op. Na een paar seconden komt van het systeem een bevestiging:

U zult binnenkort een e-mail ontvangen waarin wordt aangegeven hoe u ZELF de afspraak kunt bevestigen.
De afspraak wordt pas geldig nadat u deze BINNEN ZES UUR heeft bevestigd.
Indien u dit niet doet wordt uw afspraak automatisch door het systeem GEANNULEERD!

Waarom dat zo kort moet zijn: 6 uur. Daar zou ik, als ik de beheerder was, eens naar de statistieken gaan kijken om te zien of dat wel nodig is. Ze zijn bovendien maar 5 uur open, ruimte zat om die periode op te rekken en dan 's nachts om 2 uur of later alle onbevestigde afspraken wissen. Je kunt ook in de stats zien op welk tijdstip van de nacht er eigenlijk geen verkeer is op de server. Opschonen van vervallen afspraken is dan wel weer een goed idee. Je kunt overigens niet in het verleden boeken, ook goed.

Conclusie
Het is een uitdaging, die site van de NL ambassade in Parijs. Het werkt wel allemaal, maar ik weet zeker dat dat veel beter kan. Er is meer dan 11 keer geklikt, 2 keer moet je terugkeren op je schreden en minstens een keer is er een dood spoor. Er kloppen minimaal 2 links naar pagina's niet, op minstens een pagina is zowel de kop als de text zelf identiek. Niet overal is de opmaak uniform. Bovendien lijkt de informatie verouderd, klopt misschien maar half, of informatie wordt dubbel getoond.
Deze site is duidelijk geen visitite kaartje van het ministerie van BuZa. Er moet toch wel en bedrijf te vinden zijn die iets beters kan neerzetten dat er veel gelikter uitziet (lees moderner) en waar je als bezoeker niet een tiental keren hoeft te klikken en niet verdwaald? Een content management systeem is nu eenmaal minder geschikt voor interactief werken met de bezoekers.

Over die biometrische zaken in je paspoort die men op een paar meter afstand kan uitlezen (identiteits diefstal), en die chip die al gekraakt was voordat deze in het pp terecht kwam zal ik het maar niet hebben. Volgens mij heeft de TUT of TUD zich daarover eens druk gemaakt. Dit bewijst eens te meer dat informatiseringsprojecten en de overheid gewoon niet goed samengaan. (zie: onderzoek Computable over slaagkans van projecten bij de overheid mbt haalbaarheid, binnen budget, en op tijd klaar)

Vraag me af of het in bijvoorbeeld de USA ook zo is op die consulaten site. Uit pure nieuwschierigheid ff gekeken. Ook weer niet om over naar huis te schrijven. Waarom kunnen dat soort dingen niet gestandaardiseerd worden?

update: 14 dec 2012
Vanochtend stond er een bericht op nederlanders.fr dat er toch paspoorten via Bordeaux en Toulouse aangevraagd kunnen worden. Meteen in de pen geklommen en gevraagd of dat zo was. Een gerucht, kwam een mailtje binnen een paar uur terug. Heel netjes en supersnel. Dus daarvoor bedankt en het mailtje op nederlanders.fr gezet.

rectificatie
Het tweede mailtje was om mij (indirect) te wijzen op mijn fout. Dat had ik niet goed gelezen (31 okt 2013. stond er en niet 2012 zoals ik dacht te lezen, excusé moi) Dus die info van de ambassade klopte wel degelijk. Mijn fout, en heb meteen de tekst in de blog aangepast.

high-low tech

Het is zondag. Zondag is altijd een lui-lekker dag. Lekker lang in bed liggen met een bak koffie, brunch in bed, muziekje op (internetradio op Chopin gezet), wat boeken bij de hand, een blocknote, lekker kletsen met mijn lief. Ah, echt Victoriaans in je kamerjas met een boel kussens in je rug overeind zitten en zo een groot deel van de dag doorbrengen.

Belle Epoque

huis ontworpen door Gaudi

In mijn schetsboekje ontstaat een nieuw ontwerp voor een huisje. Een beetje naar de stijl van de Belle Epoque - ergens tussen de 1890 en 1920 - Nouveau Art of Jugendstil, net hoe je het wil noemen. Gisteravond stuitte ik op een artikel daarover. Dan gaan de vingertjes weer over het toetsenbord, en via de zoekmachines kom je dan aan plaatjes, filmpjes, nog meer artikelen, en het ontstaan van de stijl Nouveau Art. Dat was zo'n beetje in de geest van: het roer om, maar dan in de kunst en architectuur. Weg ging het van de klassieke vormen. Terug kwam een soort fusie van vormen die je in de natuur vind en daar een stilistische draai aan geeft. Gaudi (filmpje), een van mijn favorieten, gaf daar weer zijn geheel eigen interpretatie aan. Nu zouden we zijn stijl organisch noemen. Hij werkte heel veel met keramisten samen die de bekende daklijsten, schoorstenen, betegeling, en het basis materiaal voor diens mozaïken maakten. Een van de meest bizarre dingen in Barcelona is het onvoltooide Parque Güel. Het was een project dat begon als een woonwijk voor rijken, maar het enige dat er staat is een zeer bijzonder terras en twee huisjes.
Op de twee opvallende huisjes bij de ingang van Parque Güell (filmpje of slideshow) in Barcelona zou je bijna het etiket Hans en Grietje huisje opplakken. De Nouveau Art beweging heeft zeer zeker een drastische omwenteling in de kunst veroorzaakt.

Stijl
De Parijse metro ingangen zijn bijna allemaal in de Art Nouveau stijl.
Deze stijl heeft als basis gediend voor veel dingen in de omgeving van LMQR. Dat kan je bijv. zien aan balkonnetjes van huizen en aan prachtige ijzeren smeedwerk van poorten. Wel, zo heeft iedereen zijn voorkeuren en liefdes. Dit is de mijne qua stijl, en dat uit zich ook in mijn eigen keramische huisjes. Prachtig vind ik ook de talloze mozaïeken die Gaudi ontworpen heeft. Ook hier is het: zoiets spreekt je aan of niet. Gelukkig vindt niet iedereen alles even mooi. De een noemt het kitsch de ander kunst. Als al die stromingen, kleuren en voorkeuren zouden verdwijnen, zou dat erg saai worden. Ik stel me daar het rijtjeshuis syndroom bij voor. Alles is gelijk, eender, hetzelfde. De variatie is weg gecultiveerd, en er is een grauwe eenheidsworst ontstaan waarbij het minste geringste detail is voorgeschreven. Niemand die het opvalt, iedereen tevreden. Of toch niet?

Kunst?

Parque Güell

Dat is precies wat zo boeiend is in de wereld van creativiteit. Onophoudelijk ontstaan er weer andere stromingen, komen er nieuwe materialen, nieuwe technieken die geprobeerd gaan worden. Fascinerend!
Grappig is ook als je mensen over kunst hoort praten. Ze hebben er allemaal verstand van alsof ze er voor hebben gestudeerd. De hamvraag is of je van kunst verstand moet hebben om het te waarderen, dat geloof ik dus niet. Kunst - of kitsch zo je wilt - ontstaat uit emotie. Daarmee wordt een creatie beoordeeld.
Zo maakt Paul (blog) zeer bijzondere foto's van de omgeving waar hij woont in LDF, en van dingen die hij meemaakt. Die vindt je mooi of niet, ikke wel. Wim maakt platen in een geheel andere stijl. Ook schitterende foto's. Is het een of het andere dan mindere of hogere kunst? Het spreekt je aan of niet, dat is eenvoudigweg de hamvraag. En heel af en toe wordt iemand dan hebberig en hangt het aan diens muur of zet het op diens kast. Dat is mooi. Je weet dan dat iemand daar elke dag naar kijkt en ervan geniet..

Oeps, ik dwaal af.

HIGH-LOW
Het thema van vandaag is hightech en lowtech. Iets waar ik, vooral in de winter, dagelijks mee te maken heb. Om het uur een paar blokken hout in de CV kachel mikken om het warm te houden, terwijl je je blog aan het tikken bent op een portable compjoetertje. Leven in die twee werelden geeft een zeldzaam gevoel van onthechting.
Bijna vijf jaar geleden draaide ik aan een knopje en, hop het was warm. Meestal deed de voor ingestelde thermostaat toch wel het werk. Computers stonden altijd en overal aan, dat tweede scherm waar ineens zoveel over te doen is, hadden wij al jaren geleden aan onze tevee gekoppeld. Ook in de keuken hing een computerscherm aan de muur. Handig bij het koken en discussies aan tafel. In de WC zat ook een aansluiting op het netwerk. Maar dat was meer als gadget bedoeld en om de gasten een beetje te stangen. Printen deed je vanuit je stoel, twee verdiepingen hoger spuugde de printer het velletje eruit. Alles automatisch, en het deed 't eigenlijk altijd. De keren dat het internet in een jaar eruit lag kon je op een hand tellen. Dingen om je heen gingen automatisch aan of uit. Kortom, het leven viel je niet lastig met banale dingen.

Hoe anders is het leven nu. Nu is het ieder jaar weer een nieuw avontuur om hout te kappen, kloven en zagen, het huis in te kruien, de as afvoeren... Anders heb je het koud in de winter. Je moet ook dingen inslaan als brandstof voor de maaiers, aanmaakspul voor de kachel. Dat maakt het leven hier wel speciaal. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt dat alles niet meer zo vanzelfsprekend is, en dingen soms niet werken zoals dat hoort.
Om onverklaarbare redenen klapt dan de solar farm eruit. Al beschouwend denk je dan: veel te high tech in een wereld als deze. Hoe meer er dingen aangestuurd moeten worden des te groter is de kans dat het misgaat. Met andere woorden het moet simpeler, directer. Meer low tech, hoewel zo'n solar farm voor de gemiddelde man in de straat dan nog steeds hightech kan zijn. Zodra Wim het met me eens is over versie drie dan ga ik het zo dan ook in elkaar schroeven. In het voorjaar buigen we ons dan wel over het bedrijfszekerder maken van de schakelboom zoals die bedoeld was.

Badhuis
Lowtech is ook het eerste dat in me opkwam toen ik vorig jaar over ons badhuisje begon na te denken. Fannie wilde er ook een bubbelbad van maken. Was ik eigenlijk niet zo'n voorstander van. Zoiets met grote pomp, stroom nodig om te verwarmen, gecompliceerd en geen low tech. Eenvoudig is beter is mijn credo. Wat beweegt of moet bewegen heeft een grotere kans dat het stuk gaat of "het niet doet".
Bij zo'n ontwerp rijzen er altijd vragen over zaken die je niet kent of weet. Enter: het interwebz. Immer beschikbaar met allerlei suggesties en oplossingen voor het een en ander. Van Romeins badhuis tot houtgestookte sauna met alles wat er tussen ligt. Het uiteindelijk ontwerp moet je toch echt zelf doen. Al pratend kom je samen tot een soort van gebruikerseisen, die af en toe bijgesteld worden. Van jacuzzi tot Japans badhuis. Van modern tot klassiek. Welke materialen, welke techniek, wat, hoe, maar vooral wanneer. Er moet namelijk echt een keer een klap op de ontwerp plannen komen en met het bouwen worden begonnen. Moeilijk gedoe met vergunningen wil ik toch wel vermijden. Iets wat zonder vergunning gezet mag worden heeft de voorkeur.

bron: travel-japan.jp

Fannie en ik hebben het er al een paar jaar over: een jacuzzi en misschien een sauna. Die moeten er nu toch echt komen vinden we. Vanochtend las ik over een super efficiënt houtgestookt kacheltje. De associatie met de sauna is dan snel gelegd. Een houtgestookte sauna lijkt me eerlijk gezegd wel wat. Fannie vond die infra rode toestanden namelijk maar niks. Af en toe in schaarsgeklede toestand de kou in om een blokje in de kachel te stouwen is ook niet mis. Koel je meteen een beetje af. De benodigde leidingen liggen er weliswaar al, maar daarmee kun je nog alle kanten op. Ook gewoon wegstoppen. Schakelen we meteen door. Dan kan ook heel makkelijk het bad opgestookt worden met dat kacheltje. Hé, denk ik dan. Komen we weer heel dicht bij het originele ontwerp. Lekker low tech, behalve de bubbels. Die zouden wel fijn zijn, dan toch maar een beluchtingsinstallatie?

Bocuse

In de avonduren zit ik veel op YouTube naar demofilmpjes van het pottenbakken te kijken. Daar leer je veel van, en kom ik vaak op ideeën door de technieken die de pottenbakkers laten zien.
Toevallig zwierf in mijn selectie ook een TV serie rond: GourmetTV. Mijn eerste gedachte was, hoe kan dit nu weer, ik had toch duidelijk op pottenbakken gezocht. Normaal gesproken ben ik gek op dergelijke TV shows en zijn dit soort series best wel leerzaam. Veel hint en tips, of laten iets zien waar je zelf nooit zomaar aan zou durven beginnen. Deze serie was echter anders en ging over de top koks van een tiental jaren terug. Als je dan ziet met welk gemak die heren en dames chef koks met de pannen in de weer zijn, dan voel je jezelf (terecht) een enorme amateur. Daar zal ik zelfs nooit van in de schaduw kunnen staan. Ook al vinden veel gasten dat ik lekker kook, toch lukt iets een enkel keertje minder goed. Het is wel altijd gezellig aan tafel. En daar gaat het om, dat gasten zich onthaald voelen, lekker eten en een gezellige avond hebben in Le Mouton Qui Rit.

Een van de episodes ging over Bocuse. De chefkok der chefkokken, vinden vele mensen dan. In die aflevering, en dat kwam mij een beetje al te onnatuurlijk over, lieten de geïnterviewden zich uitsluitend politiek correct uit over Bocuse. Opmerkingen zoals: genereus, gepassioneerd, loyaal, deelt met anderen etc etc. was het enige dat blijkbaar bij de regiseur door de beugel kon. Zelf denk ik dan dat je geen nationaal instituut kunt zijn geworden als je niet over lijken bent gegaan. De concurrentie in de culinaire wereld is volgens mij moordend. Ieder van de chef koks wil op het hoogste bordes staan, en, zoals bij elke competitive omgeving, zal afgunst en nijd een grote rol spelen. Professioneel koken is een ambacht, maar evenzeer een kunst. In dat wereldje spelen grote emoties de hoofdrol. In 2011 is Paul Bocuse uitgeroepen tot Chef van de Eeuw door het Amerikaans Culinair Instituut. Nou dan moet je wel wat onder de moterkap hebben zitten, of niet dan!

Imperium
Nog steeds is Bocuse bezig zijn imperium uit te bouwen, petje af hoor. Een krasse baas nog, van tegen de 90! En nog een drie sterren kok! Uit de aflevering in 2003, in de stijl van: "een dag met..." bleek wel dat ie zich niet meer zoveel met het handen en voetenwerk bemoeide dan wel met het instituut Bocuse. Het is een merknaam geworden, en daar moet je voortdurend aan blijven werken.
Heel interessant om eens een inkijkje te hebben in die wereld.
Bocuse's site is, geheel onfrans, taalgevoelig. Althans het schakelt automatisch tussen Frans en Engels. Niet helemaal perfect, maar goed bedoeld. Mooi hoor die plaatjes. Hoewel een beetje sloom met laden, een kniesoor die daarop let. Klik maar eens door naar de menu's. Vind ik dan weer erg mooi gedaan.

TER PLEKKE
Het wordt nu echt, heus, helemaal waar, winter. Vanochtend viel er weer een laag sneeuw. Het wordt dan meteen een stuk stiller in de wereld. Al het geluid komt heel dof door zo met die verse sneeuw. Dat dempt al het geluid. Tijd voor een fotosafari denk ik. Dit worden mooie winter platen, misschien wel voor de komende jaren erbij. Want er gaan geruchten rond dat de komende zomer heet wordt. Hoe men dat nu al kan weten is mij een volslagen mysterie, maar goed. De plaatselijke boeren hebben het niet vaak bij het verkeerde eind weet ik uit ervaring. Een lange hete zomer geeft namelijk vaak een zachte winter. Hopelijk, want deze winter lijkt streng te worden. Morgen maar eens een nieuw zak brokkies voor de schapen aanbreken, dan krijgen die ook wat extra energie.

Knorrie
Blijkbaar is het varken netjes in stukken verwerkt, van de week zag ik namelijk onophoudelijk autootjes voorrijden bij de buren. Klaarblijkelijk is het een soort communaal varken geweest. Iedereen laadde een stuk van het beest in.
Hoezo thuisslachten is "verboten". Dat bedoel ik nu met dat LDF bizar veel regeltjes, wetten, en een ongeëvenaarde bureaucratie kent. Met die regeltjes enzo, wordt met een zekere flair omgegaan. Een soort laisser fair die je in veel zuidelijke landen tegenkomt. Hier telt meer de vorm dan de regel. Behalve als een buurman naar de wouten belt omdat ie last heeft van de rook van een brandstapel van ons. Dan komen er meteen 4 mannetjes in het blauw je terrein op om uit te zoeken wat je aan het doen bent. Maar zolang je je onder de radar blijft bewegen, dan bemoeit niemand zich met wat je aan het uitspoken bent. Dat maakt het leven aangenaam rustig.

SolarFarm
Over uitspoken gesproken. Vorige week knalde de Solar Farm eruit. Iets met een klep die verkeerd open stond. Een nieuwe kans om het schakelpaneel te versimpelen, althans voor mij dan. Een deel van de functionaliteit offer ik dan nu even op, dat komt met het voorjaar wel weer. Het zal in ieder geval eenvoudiger te bedienen zijn. Of het precies doet wat ik er van denk moet Wim nog ff bevestigen, maar na een dag of twee het tekeningetje te hebben laten liggen denk ik nog steeds dat het zo gaat werken.

D1,2 driewegklep,K1,2 standaard klep

Het gaat er om dat de drie eenheden als SolarFarm, Atelier en Huis onafhankelijk van elkaar kunnen opereren en dat er ook tussen de CV, de SF, met het atelier geschakeld kan worden. Dus óf de CV óf de SF kan het atelier dan verwarmen. Maar de SF kan ook de CV weer vorstvrij houden. Om de temperatuur te kunnen blijven meten als de CV en SF gescheiden zijn, lopen die twee kleine groene leidinkjes. Daar zit een 2cent stuk in met een heel klein gaatje erin, zodat er altijd iets stroomt. Daardoor neemt het buisje de temperatuur aan van het water, dat willen we weten én meten. Zo werkte het bij de vorige versie ook perfect, dus waarom hier dan niet. Dit is dus versie 3 van het schakelpaneel. Hoeveel versies zullen er nog volgen voor die installatie perfect dat doet wat ik ervan wil hebben? Nou ja, het blijft een beetje een hobby met voortschrijdende inzichten. Wat het allemaal een beetje moeilijker maakt dan nodig, is dat ik er steeds dingen bij verzin. Dat betekent iedere keer een herontwerp en experimenteren. Dingen gaan dan weleens niet zoals dat bedacht is. Dat blijft het leuk houden. Als iets zomaar plotseling in een keer goed zou draaien zou ik daar slapeloze nachten van krijgen. Me afvragend waarom, en wanner het in de soep zou gaan draaien.

Wordt weer vervolgd.

Milieu

Da's ook wat, wilde ik een plaatje van de eerste sneeuw op de blog zetten, kon ik geen plaatjes meer opladen omdat mijn quota van 1GiB is overschreden. 
AHA! Het heeft even een paar uur uitvlooien gekost, maar dan heb je ook wat. De oplossing bleek uiteindelijk redelijk simpel te zijn. Het was even een beetje gegoochel, maar een kniesoor die daar op let. Ik kan dus weer even vooruit met fotootjes opladen naar de blog.

de eerste sneeuw

Strooien
Misschien een beetje vroeg, maar er lag zondag al een lekker pak sneeuw. Tegen de gladheid strooien ze hier met een soort mélange, een mengsel van zand en fijn grind. Dat spul spat zo lekker tegen je auto op. De eerste put zit al in de ruit. Die ruiten van Volkswagen zijn al zo kwetsbaar. OK misschien is dit strooispul op zich zelf wel milieu vriendelijk, maar wat is het milieu effect van al die reparaties dan. Hoeveel energie moet daar wel niet voor vernietigd worden. Ruiten maken kost ernorm veel energie. Nieuwe lak, ook niet zo best met al die industriële oplosmiddelen. Staal, voor een nieuwe motorkap, dat wil je niet weten wat dat kost aan het milieu. Doelloze arbeid, mensen die voor jouw reparatie naar hun werk moeten rijden. Enz enz. De milieu footprint van reparaties is dus enorm. Vele malen groter dan een beetje zout in het grondwater, dat kan de natuur best wel hebben. Vooral als er met beleid wordt gestrooid. Het zijn immers geen drukke verkeerswegen hier op het platte land.

Konfit
Het confituren van de mandarijnen gaat redelijk goed. Elke dag proef ik er eentje om te kijken wat't wordt. Erg veel smaak vind ik er niet aan zitten. Ze schrompelen wel behoorlijk, en volgens mij is dat nu net niet de bedoeling. Dus ik zal wel iets fout doen. 't Zal wel iets te maken hebben met de concentratie van de suiker. Zomaar een afgestreken kop suiker erin kieperen is natuurlijk geen erg betrouwbare manier. Tijd om de volgende batch wat methodischer aanpakken: meten is weten. Nog één dag een keertje opkoken en dan het droog proces uitvoeren, eigenlijk is er dus nog niets van te zeggen.

Ondertussen staan er drie dingen te pruttelen op het formuis: konfijt, soep van het huis en hamlappen in een pruimen / kruidnagelen saus. De essence of mélange voor de likeur is al klaar. Zie recept voor de mandarijnen likeur op onze site onder cookbook.

Soep
Het recept van de soep heeft als basis het recept van Wim. De azijn is er uit gelaten, het aantal botten is namelijk minimaal. Wel een flink stuk rundvlees met bot, 2 grote uien, 2 knoflooktenen, zout, 2 eetlepels paprikapoeder, 6 tomaten, 4 grote aardappels in schijven, uiteraard gerookte spekkies. Oh, en een paar kleine winterwortels (ook in plakjes gesneden)
Eerst de spekkies uitbakken met een beetje olijfolie, ondertussen alles schillen en snijden. Dan het vlees aanbraden. Tenslotte alle andere ingrediënten erin, optoppen met 2 liter water, en voor de liefhebbers een paar druppels tobasco. Minimaal 2 á 3 uur op een laag pitje, zodat het nog net een beetje pruttelt, laten sudderen.

Lekker met croutons of een stukje geroosterd stokbrood.

Eet smakelijk.

Knorrie R.I.P.

Deze zomer hebben jullie massaal het varken van de buren aan de overkant zitten voederen met van alles wat overbleef uit de keuken en van de tafel. Echter, Knorrie is niet meer, en wordt op dit moment verwerkt tot karbonaadjes, worst, en soepvlees. Iedereen wist dat dit het lot van Knorrie zou zijn, dus dit is echt geen verrassing.

Prelude
Zit ik lekker met mijn schatje te kletsen, hoorde ik een enorm gekrijs en gestommel buiten. Helemaal niet nieuwsgierig liep ik rap naar het raam, en passant mijn camera van de tafel grissend. Ik keek naar buiten en zag een behoorlijke commotie bij het varkenshok aan de overkant. Met drie man sterk probeerde men Knorrie om zeep te helpen. Oeps, geen goed zicht, snel naar kamer 5. Dat is beter. De camera op repeat gezet om geen enkel moment te missen.

Noodsprong
Ik zie drie volwassen mannen achter het varken aanjagen. Dat is altijd koddig om te zien. Uiteraard grijpen ze een tijdje mis. Varkens zijn slimme beesten, en Knorrie tegen beter weten in kroop weg in zijn nachthokje. Zo van, lekker puh, zie maar dat je mij hier uit krijgt. Je doet toch wat in doodsangst. Het hok werd vervolgens half gesloopt, opgetild en Knorrie eruit geschud. Na een korte vervolg jacht op 4 vierkante meter werd een paar keer de bijl geheven. Een beetje lukraak op de kop van het beest inslaan bedoel je, totdat het door de hoeven ging. Tenslotte kon Knorrie dan toch de Grote Reis beginnen. Tsjonge, dat ging niet zachtzinnig. Nu staan de fransjes niet erg bekend om hun dier vriendelijkheid, maar dit ging nogal van behoorlijk dik hout zaagt men planken!  

Scheren
Met enige moeite hesen de heren het kadaver op de ladder en begon het scheren. Meestal gaat dat met een vlammetje om de haren eraf te branden, maar met een scherp mes kan het natuurlijk ook. Ik loop er heen, vraag of ik fotootjes mag maken. Er wordt geknikt. Zo van, heb je die rare 'ollander weer. Zo kan ik toch nog een mooi plaatje schieten.

CONFIT

Het kerstdiner met de kookklub is in aantocht. Wij moeten het toetje doen. Wat zal het worden? Via Marmiton krijg je elke dag wat ideeën aangerijkt, 9 van de 10 keer mik je het weg. Van de week hadden ze het echter over konfijt. Hé da's leuk. Heb ik nog nooit gedaan, en wellicht is het wat voor het diner. Het internet, de wereld bieb, snel geraadpleegd. Immers, meer recepten is altijd beter. Daar destilleerde ik dan weer het een en ander uit en ging aan de slag.

Recept
Men neme 500 gram suiker, losse dat op in een halve liter water. Pel 5 mandarijntjes, rijper is beter, en zorg dat het wit zoveel mogelijk er van af is gehaald. Alles in een wijde steelpan doen en net aan de kook brengen. Meer niet, dus niet laten dóórkoken of zo. Dan 24 uur laten afkoelen. De volgende dag een afgestreken kopje suiker toevoegen, weer aan de kook brengen en af laten koelen. Herhaal dat vijf dagen. Waarom vijf dagen is mij een raadsel, maar dat zegt het recept. Daarna de vruchen uit de oplossing halen en in een oven op 50º laten opdrogen. In een van de recepten staat dat je daarna de vruchtjes in poedersuiker kunt rollen en verder drogen. Zelf denk ik dan nog een deel in de chocolade te dompelen. Lijkt me heel lekker te worden.

Meten is weten
Bij verder lezen kom ik te weten waarom dat toevoegen van de suiker nodig is. Omdat er vocht aan de vruchten wordt onttrokken wordt de suiker oplossing verdund. Dat hef je dan weer op door er suiker bij te doen.
Meten is weten zeg ik altijd. Dat zomaar erbij mikken van suiker lijkt me een te wisselvallig resultaat te gaan geven. Dat moet beter kunnen. Ook hier biedt de internet bieb weer oplossingen voor. Na een minuut staat de info op mijn schermpje. Er is een eenheid of grootheid voor het suikergehalte: Baumé of Oechsle graden. Dat kun je of met een soort dompelaar meten of met een refractie meter. Beiden had ik al aangeschaft voor twee andere projectjes: appelstroop en likeur maken. Fannie zegt altijd: "Eerst het recept gaan volgen, en dan je eigen kraak en smaak aanbrengen." Zo gezegd, zo gedaan. Daarna kan ik alijd nog de jonge wetenschapper uit gaan hangen ;=) Niet dat een van beide methoden een garantie biedt dat het allemaal goed gaat. In de keuken speelt altijd ervaring een grote rol of iets lukt of niet. Oefening baat kunst.
De suiker oplossing die overblijft heeft uiteraard een vet-flinke mandarijn smaak, daar maak ik dan nog een flesje mandarijn likeur van. Net zo makkelijk. 

update:
Tegenwoordg heeft men het alleen nog over Brix voor het suikergehalte.

brixmeter

Brix is een maat voor de hoeveelheid opgeloste suikers in een vloeistof. Het geeft aan hoeveel procent van de vloeistof uit suikers bestaat. De waarde wordt uitgedrukt in graden (°Brix). Met een refractometer kan het suikerpercentage gemeten worden.
In oude literatuur en recepten kom je in plaats van °Brix, °Baumé (°B) tegen. Om het suikerpercentage te bepalen moet je het aantal °Baumé met de omrekenfactor 1,8 vermenigvuldigen. 10 °Baumé is dus 18 °Brix. en 15,5 °Baumé is dan 30 °Brix. (Een brixmeter is dus een refractie meter)
bron: horeca nl

kijkvenster brix meter

Valse cheque

Via het internet proberen bendes, meestal uit Afrika en Oost Europa, op slinkse wijze geld af te troggelen van hardwerkende mensen zoals jij en ik. De twee meest bekende zijn wel dat er tientallen miljoenen op je liggen te wachten, je hoeft alleen maar even je bankrekening ter beschikking te stellen. En deze. Via de mail komen er verzoeken als: er is een probleem met uw bankrekening, uit controle blijkt dat uw rekening geblokkeerd is, of we zijn bezig met een algemene controle, en zo voorts. Geef alstublieft even uw rekening gegevens, inclusief paswoord graag, dan maken we het allemaal prima voor elkaar. In veel gevallen zorgt de spam filter van de provider al voor een prullenbak om dat verzoek in te dumpen. Dat wat daar doorheen komt zien we in onze inbox van de mail verschijnen. Het extra speciaal spam- of junkfilter van ons mail pakket markeert die mail dan ook nog als zodanig. Daarna blijven er altijd nog een paar over die onopgemerkt blijven. De meesten van ons drukken die mail glimlachend om zoveel onhandigheid al snel de bittenbak in. Een enkeling ergert zich, en wist de junk vervolgens.

Echter, je hoort nog steeds verhalen van mensen die er alsnog intuinen. Ondanks alle waarschuwingen van je bank, politie, voorlichtingscampagnes, je vrienden of kennissen, ga zo maar door. In mijn omgeving vragen ze wel eens aan me: "Wat is dat met die mensen, hoe kun je daar nu nog intuinen?" Bedenk dan dat de verzoeken van die criminelen steeds geraffineerder worden, het lijkt soms echt van je bank of provider te komen. Hoe vaak die bedrijven je ook verzekeren dat zij never-nooit om een paswoord zullen vragen, gelooft ongelooflijk genoeg, een enkeling dat het wel snor zit. Nog steeds trek ik mijn wenkbrauwen op tot ongekende hoogten als ik de statistieken zie. Ook best wel trieste verhalen over dit onderwerp kom je in de diverse fora op het internet tegen. Zoveel naïviteit, als het over het verstrekken van je paswoorden gaat, en zoveel hebzucht als het om die miljoen miljard euries, of gouden baren gaat. De meeste gevallen komen nooit naar buiten of in de statistieken. Men schaamt zich achteraf, wijzer geworden. En toch. Die bendes zouden het echt wel af laten weten als er niet een kleine kans op weer een slachtoffer bestond. Zoals gezegd de brieven en smeekbedes worden steeds geraffineerder, steeds geloofwaardiger. Waardoor er toch weer mensen zijn die er instinken.  

In onze branche, bed and breakfast, hebben we ook met dat soort praktijken te maken. Regelmatig komen er reserveringen via de mail binnen voor een verblijf in Le Mouton Qui Rit. Daar zijn we natuurlijk altijd blij mee, en dus worden de vragen ook zo volledig mogelijk beantwoord. Heel af en toe zit er een tussen die afwijkt van de gangbare reserveringen of vragen voor informatie. Hoe weet je dat, of hoe kun je dat zien, wordt me vaak gevraagd als ik weer eens een sappig verhaal kan vertellen over hoe men op slinkse wijze Le Mouton Qui Rit geld probeert af te troggelen.

• Ten eerste wijken de te reserveren periodes af. Vaak twee of meer weken. 
• Ook het aantal personen of de samenstelling van het gezleschap is meestal anders. 
• Als bovendien de mail van buiten Europa komt en niet via een boekings site, dan gaan meteen alle argwaan circuits af. 
• Vaker wel dan niet is de mail in slecht Engels gesteld. 
• Wat te denken van namen die niet natuurlijk overkomen, Zoals Micheal, Vincend, Jhon, dat is geen normale spelling, denk je al snel.

Bij het ontvangen van een mailtje, een maand of zo geleden, om meer informatie, dacht ik, dit wordt weer een mooi verhaal. Want, inderdaad, slechte spelling, syntax klopt niet, en de bekende triggers zitten in het verhaal. Nu dan, tuk als ik ben om mijn verzameling valse cheques uit te breiden, het volgende ter lering ende vermeack!

Mail
Micheal was met zijn gezin op trektocht door Europa en wilde voor twee weken reserveren, of dat kon, en wat dat zou gaan kosten bij half-pension. Ze wilden namelijk in de buurt rond gaan toeren. Nu antwoord ik altijd serieus op alle verzoeken om informatie, ook in dit geval. Afijn, een berekening gemaakt en de offerte de deur uit gedaan. Eigenlijk kun je, in dit prille stadium van reservering, nooit helemaal zeker weten of het een legitiem verzoek is, of niet. Hoewel? De fout gespelde naam en de langere verblijfsperiode maakten de afloop van dit verzoek eigenlijk wel voorspelbaar. Na enige tijd kwam er een mailtje terug, zonder mijn mail onderin, alweer een trigger. En meldde dat hij met de prijs akkoord ging, en of er met een bankcheque betaald mocht worden. Daarop antwoord ik altijd met: een op een Franse bank lopende, of gecertificeerde cheque geen probleem. Zo staat het ook in de voorwaarden. Je weet dan nog steeds niet honderd procent zeker of dit daadwerkelijk fout zal gaan.
Weer een paar dagen later komt er een mailtje met het verhaal dat de cheque onderweg is. Maar met een groter bedrag dan gevraagd, dan kon ik ook nog een auto voor ze huren en alvast een voorschot op het eten. De rest, na aftrek van de kosten uiteraard, kon ik dan terugstorten. Wel gul hoor! Afijn, de score is 100%, bedrog is zeker. De schrijver maakte toch nog een extra foutje. Een auto huren? En hoe komen ze dan hier in Mailleroncourt aan? Echter, de show must go on, het toneelspel gaat uitgespeeld worden.

valse cheque

Ja, geen probleem, is dan altijd mijn antwoord. Zodra het geld op mijn rekening staat zal ik het teveel, na aftrek van de kosten, terugstorten. NOT! Geef even bericht als de cheque is gearriveerd, komt een vervolg mailtje dan. Een week later ligt er een couvert zonder afzender in de brievenbus. Ha, een cheque. De valsheid doet gewoon pijn aan je ogen. Slechte kopie dit keer, denk ik dan nog.

Nieuwsgierig als ik ben om te zien hoe slecht deze imitatie dan wel niet is, klim ik even op het internet voor een plaatje van een legitiem exemplaar. Een specimen zo te zeggen. Heel slecht dus, deze vervalsing. Dat daar mensen intuinen. Alhoewel, vorig jaar ging de baliekluivert bij de BNP ook zomaar mijn aangeboden valse cheque processen zonder een kik te geven. Als ik hem niet had gewezen op het feit dat ie nu toch echt een valse cheque zat te valideren, was het gegaan zoals de boef het bedoeld heeft.

Namelijk. Het geld wordt door de bank als service een dag na deposit op je rekening gestort. Jij blij. Dan vraagt meneer zijn deel van het geld op, dat doe je want je hebt immers het geld geïnd, én op je rekening staan. Naïef als je bent neem je het aan hem toekomend deel van het geld op en gaat dat storten. Meestal moet dat via Western Union of een dergelijke direct transfer company. Als de bank niet meteen het geld op je rekening stort dan vraagt de bank eerst het geld op bij de bank van de rekeninghouder (zie voetnoot). Hoe dan ook. Na een aantal weken, dat kan rustig 2 of meer maanden zijn, komt de bank er eindelijk achter dat de cheque vals, gestolen, of dat er onvoldoende geld op de contra rekening staat. In alle gevallen wordt het eerder op jou rekening gestorte bedrag gestorneerd (terug gehaald) door de bank. Plus een boete, provisie en andere kosten. Bovendien staan dan ineens allerlei vlaggetjes naast je naam. Het geld wat je teruggestort hebt ben je echt kwijt, en heb je dit dus uit eigen zak betaald. Want via Western Union overgemaakt of opgenomen geld is absoluut niet meer te traceren, laat staan terug te halen. Met dit soort trucs trek je dan ook altijd aan het kortste eind. Zelfs al schakel je de politie in, geeft hen de valse check, je email wisseling, de envelop waarin de cheque zat, de nummers van eventuele telefoongesprekken etc etc. het spoor loopt gewoon dood in een of ander achteraf internet winkeltje in landen als Kenia. Daar wordt echt geen administratie bijgehouden van wie wanneer welke computer bediende. Integendeel, dit soort operaties vinden na openingstijden van een internet shop plaats met ventjes die snel kunnen tikken, een lijst voor hun neus krijgen, een uurtje tekeer gaan en weer verdwijnen in het tropisch donker. Een paar dollar rijker om bier of een peuk te kopen.

Uiteraard lever ik de cheque daarom niet in. Buiten dat het heftig strafbaar is een valse cheque in te leveren, ook al zou je er geen weet van hebben. Ik mail het gajes dat verwerking toch wel drie weken zal gaan duren, pas daarna kan ik iets voor hem doen. Vervolgens maak ik een aantekening in mijn agenda. Na twee weken komt er een mailtje: of het geld al op mijn rekening staat. Hier antwoord ik weer op met dat het nog te vroeg is, even geduld hebben aub ;=) Een week daarna komt er weer een mailtje. Schrijf ik terug dat ik die dag net, puur toevallig, uitgenodigd was voor een gesprek met de bank. Een dag later schrijf ik een zielig verhaal, over dat ik bij de bank op het matje moest komen. Hoe ik het waagde om valse cheques in te leveren. Dat was nu al de tweede keer, nota bene. En dat ze me niet meer als klant wilden hebben. Mijn mailtje ging verder met: dat ik dit toch wel heel erg vond dat hij me in zo'n situatie had gebracht, en of hij mij nog aan een andere cheque kon helpen om mijn onschuld te bewijzen...
Ja ja, je lacht je te barsten. De bedrieger bedrogen! Ik leg het er niet al te dik boven op. Je moet tenslotte wel voorzichtig blijven. Je weet maar nooit waar ze toe in staat zijn. Dus blijf ik de argeloze maar toch vooral naïeve B&B figuur uithangen. Uiteraard is de communicatie plotseling weggevallen.

Zal ik die valse lapjes maar eens gaan inlijsten? Als dit zo verder gaat wordt het nog een mooie verzameling.

Leesvoer
Hier nog wat leesvoer voor de geïnteresseerden.

howbankswork uitleg over hoe het proces van cheques loopt
fake-american-express-travelers-cheques mooie voorbeelden van foute cheques
chequescams verhalen
419 scams onze Nigeriaanse vrienden...

Wat krijgen we nu? Op het internet kun je voor een paar honderd dollar software kopen om cheques te printen Uiteraard is de software ooit gemaakt om geheel legitiem niet met checkboekjes en zo te hoeven klooien maar die gewoon uit de printer te laten rollen.

controle op cheques kun je een betaal nummer bellen om cheques te verifiëren.