Eindelijk een beetje regen vandaag. De meteo zat er een aantal keren flink naast de afgelopen tijd. De grond zuigt het kostbare nat gewoon op. Gewoon, foetsie. Na de eerste bui van vanochtend zag je er een paar uur later helemaal niets meer van.
Alleen la Bouffe was kletsnat toen ik d'r de fles gaf, en daarna ik dus ook. La Bouffe groeit nu lekker, krijgt mooi vlees op de botten en kan niet meer onder de stoel doorkruipen. Die leunt daarom maar een beetje tegen me aan tijdens het drinken. De voddenbaal! Ze begint steeds beter en sneller te reageren op het roepen. Gisteren trok ze een spurt helemaal uit de achterste wei. Echt koddig om te zien zoals die zich afzet met de twee achterpoten en de voorpoten het evenwicht bewaren. Een kluwen wol die door de wei schicht. En je herkent LB van ver: de wol is veel witter dan de van de andere lammeren.
Nog steeds weten we niet van wie de lammeren in Achenoncourt zijn. Die met die zwarte koppen dus. Loes zou dat aan een van de koor dames vragen maar die blijkt op vakantie te zijn. Volgende week nog maar eens een poging doen en in Melincourt maar gewoon eens ergens aanbellen dan.
MOTOR
De motor moet volgende week in de service. En verdomd bij het opstarten vandaag bleek de accu weer leeg te zijn. Morgen maar eens aan de lader gaan zetten. Stom dat ik dat ding niet aan de voeding heb gezet in de winter, maar het was een onderhoudsvrije accu, niet nodig zei de Nederlandse dealer. Maarja.
Toen ik vroeg aan het fransje of hij het probleem met de voeding voor de tomtom ook kon maken moest er meteen een paar dagen bijgerekend worden voor die reparatie. Totaal verbaast reageerde ik met: hoe kom ik dan thuis. Daarop werd laconiek gereageerd met dat dat mijn probleem was. En daar gaan we weer met het Franse ondernemerschap, is er niet. Iets wat ik nooit zal begrijpen, dat de consumenten dat maar blijven pikken die botheid van de dienstverleners. Sarkozy maande de Parijse obers al eens vorig jaar hun attitude te veranderen omdat dat schade aan het toerisme deed. Heeft natuurlijk geen moer geholpen, dat zit gewoon te diep in de volksaard. Je moet als ondernemer vooral niet meer dan strikt noodzakelijk doen als je je geld binnen hebt of iemand van je afhankelijk is.
VERKOOPTACTIEK
Die verkoop tactieken, daar zijn ze goed in. Van redelijk geraffineerd tot uiterst agressief. En dan bedoel ik heel erg agressief. Geraffineerd verkopen ze je een sigaar uit eigen doos alsof het een wereld bonus is. Niets mis mee, daar ben je zelf bij. En meestal is het nog grappig ook hoe ze dat doen.
Het summum van agressieve verkoop maakte ik vorige week mee. Dat sloeg werkelijk alles. Iets wat ik mijn hele leven nog niet heb meegemaakt, en ook niet van gehoord of gelezen heb. Dat ging als volgt.
Ik vraag via een site een aantal vergelijkende offertes op voor de verzekering van de auto. Een paar dagen later gaat de telefoon af. OKÉ, te verwachten. Ik neem op, hoor niets en leg weer neer. Prompt weer telefoon: "secret" staat er in het venster. Die neem ik bijna nooit op omdat dat bijna altijd verkopers zijn. Dat ging een half uur door zo. Af en toe kwam er een nummer in beeld, neem je op, geen geluid. Ook colportage denk je dan. Een keer wacht ik wat langer, klik, stilte. De volgende dag opnieuw. Niet een of twee keer, nee een half uur achter elkaar. Niet normaal meer. De derde dag had ik er genoeg van en bel het nummer dat verscheen in het venster om ze te vertellen dat ze naar de hel konden lopen. Op dag vier ineens een mailtje met een link en een telefoonnummer. Dus hop die link gevolgd getallen ingevuld en een prijs gekregen. Dat viel alleszins mee 327 voor een heel jaar all risk. Een uur later gaat de telefoon af, een normaal nummer in het venster dus ik neem op. Daar begon het. U heeft net een aanbieding via het net gekregen, of ik belangstelling had die verzekering te nemen. Ja dat had ik.
Zo hé, wat er toen gebeurde stond mijn verstand bij stil. Klonk het gehaast: dan gaan we samen het formulier verder in vullen. Zei ik, ik zie geen formulier. Nee, maar u krijgt NU een mail met uw toegangs code en dan krijgt u automatisch het formulier. Gaan we samen invullen. Prima, vond dat een beetje vreemd maar daar zou ik later wel achter komen waarom. Na een minuut, waarin onophoudelijk gevraagd werd of de mail al was gearriveerd, verscheen dan eindelijk de toegangscode. Klikt u nu op de link en vult uw code in, klonk het gebiedend. Dat gedaan. En jawel een formulier. Vult u nu uw gegevens in van de auto, deed ik. Klik nu op OK, deed ik. Vink nu alles aan wat van toepassing is. en daar begon het. Mijn vragen van: wat betekent dit, of wat wordt er bedoeld met dit of dat riep een reactie op van doet er niet toe, vul ik wel voor u in. En dan begin ik als telefoonterrorist natuurlijk meteen te steigeren. Dus: wat ik niet begrijp vul ik ook niet in. Nee, nee hoeft niet, doe ik wel. Geeft u nu uw bankkaart code maar en dan doen wij de rest. Nou daar moet je net voor bij mij zijn! Zomaar over de telefoon? Zei ik. Geen sprake van! Kwam het: ja maar vul dat in, doe dat, en dan doen wij de rest. Niks ervan, ikke weer, ga eerst ff de handel vertalen en dan kom ik wel terug. Nee dat kan niet, deze aanbieding geldt alleen vandaag! En die heb ik meer gehoord. Het mannetje begon zowaar boos te klinken. Waarom vult u het niet gewoon in, wat u niet begrijpt doen wij wel voor u. Toe maar, vul maar in en klik op OK. TOE DAN!
Blijkbaar was ik toch iets te halsstarrig voor 'm want na een minuut steeds indringender gemekker, riep ie dat ie mij iemand anders zou geven. Op mijn vraag of ze Engels sprak, gewoon om ff te stangen, werd onnozel gereageerd. Zo van: Engels? Waz dat? Nu had ik al iemand op de achtergrond horen meemekkeren, souffleren, dus die nam het gesprek over. Zelfde tactiek en ik maar volhouden: wat ik niet begrijp vul ik ook niet in. En ook nu weer ging het los, VUL IN, DRUK HIER, KLIK DAAR. Op mijn kalm uitgesproken opmerking of ze me iets kon uitleggen werd niet gereageerd. En of het speciaal nu moest en of het ook iets later kon vandaag, werd gestameld dat dat inderdaad zo was. Maar hop daar ging ze weer: KLIK HIER KLIK DAAR DOE DIT DOE DAT!
Mijn geduld raakte een beetje op. En wat doe je dan als telefoonterrorist, je zegt dat je gaat ophangen als zij zo doorgaat. En ze ging door. Zo graag wilde ze de deal sluiten. Ik hing dus maar op. Eerst maar eens een stukje de wei ingewandeld, schapies geteld en een paar brokkies in de bekken geschoven. Wat geeft dat een rust, die beesten.
Dat formulier heb ik wat later met woordenboek en Google translate op mijn gemak verder ingevuld. Een uurtje later was ik klaar. Heerlijk glazje wijn, muziekje, woordenboek, gewoon op mijn akkertje. Je moest een soort depot storten, ook nog gedaan en de auto was volgens de regels verzekerd. En nu ruim een week later verbaas ik me er nog over hoe dat ging. Tuurlijk wilde ik die verzekering, had ik nota bene al gezegd vanaf het begin. Was niet alleen de goedkoopste maar ook nog met de beste voorwaarden. Dus waarom die agressie. Wie het weet mag het zeggen. Of zijn die gasten zo geld-geil dat de normatieve grenzen allang zijn vervaagd?
29 april 2011
28 april 2011
Privacy
In NL is er ophef onstaan over het verkopen van rijgegevens die de TomTom navigators van rijders genereren. Weer het geneuzel: "je hebt toch niets te verbergen?" Nee, dat klopt, of gaat je gewoon niets aan. Maar dat wil nog niet zeggen dat de overheid boven op je lip mag gaan staan om alles te controleren en vast te leggen wat je uitvreet. Ook al is dat volkomen legaal, onschuldig, of niet ter zake doend? Dat gevoel van privacy is wat we graag willen houden. Dat is net zoiets als het gevoel dat je hebt bij heel veel mensen om je heen, het gedrang, zo erg dat je er bijna benauwd van wordt. Dat ervaar je dan als een inbreuk op je privésfeer. Iedereen heeft zo'n stukje "gebied" om zich heen waarin hij of zij liever geen ander vlees heeft. Behalve dan je eigen liefje, maar dat dan ook zelfs nog soms niet. Vooral in de tram of metro waar iedereen zo'n beetje tegen je aan staat te leunen, dat ervaar je als zeer oncomfortabel. En het gaat juist om die "comfort-zone" die men door de overijverige overheid geschonden ziet. Je voelt je met andere woorden niet langer op je gemak, een onbehaaglijkheids gevoel maakt zich van ons meester.
Al die kamera's, dat gepiel met data waarbij je naam meer dan 3000 keer per dag door een of andere data-zeef wordt gehaald. Bestanden of dossiers die Big Brother over je aanlegt, vinger afdrukken, de kleur van je schaamhaar, je medisch dossier, gegevens die je iedere keer aan de belasting moet geven die of ook al lang bekend zijn of niet eens ter zake doen. Al die formulieren die je voor het minste geringste moet invullen met vragen die nergens toe dienen. Je leven lang doe je dat al. Die gegevens worden verwerkt, geprofileerd, verhandeld, gebruikt voor of tegen je. En ga zo maar door. Als je over een jaar of wat in een nieuwe jas over straat loopt veranderen de reklame borden automatisch om producten aan te prijzen die horen bij jouw profiel. Zoiets als die van Amazon.com: "dit zijn producten die passen bij wat je in het verleden al eens bij ons gekocht hebt" of "dit zijn producten die anderen ook kochten die dit product gekocht hebben" zijn zo'n beetje de onschuldigste. Maar wat te denken van dat je midden in de nacht uit je bed wordt gelicht als preventieve arrestatie omdat je (psycho)profiel uitwijst dat je de volgende dag wel eens een appeltje bij de groenteboer uit de bak zou kunnen gaan jatten. Of dat je op het stationsplein, wachtend op je nieuwe vriendin, na een afspraakje via facebook of hyves, opeens opgepakt wordt omdat je bewegingspatroon duidt op dat van iemand die een bom gaat leggen? Gewoon omdat je een beetje nerveus bent? De techniek is er al, de zwartjassen zitten ook al achter die monitoren naar je te koekeloeren. Dag en nacht.
Dus die argelozen met hun bewering: "ik heb niets te verbergen" moeten vooral eens in de metro gaan staan tijdens het spitsuur en dan nog eens beweren dat de confort zone geen geweld aan wordt gedaan. Een mens heeft die zone gewoon nodig. Anders ontstaat er een gevoel van bedreiging, die zich heel vaak uit in agressie. Die eigenlijk niets anders is dan een signaal: geef me een beetje private ruimte a.u.b. Triest genoeg is het juist de overheid die stelselmatig inbeukt op deze comfort zone. Gebruiken daar allerlei smoesjes voor als veiligheid en dienstverlening. Maar het is niets anders dan ordinaire bemoei- en regelzucht voor 100% controle over de bevolking. Om de laatste cent nog uit ons te kunnen persen. Of is het gewoon pure angst. Want stel je eens voor, dat wat in Egypte, Algerije, Lybie, Yemen... aan de gang is of is geweest zomaar eens over zou kunnen slaan naar de westerse burger die opeens begint te roepen: nu is het genoeg. Ik wil mijn prive ruimte terug. Dan is het immers uit met het parasiteren op, en uitzuigen van de burgers tot meerdere glorie en het eigen zakkenvullen? En dat kan absoluut niet. Toch? Dan nog maar een kameraatje erbij, en intensiever de GSM peilen en afluisteren. Hoor ik hier Machiavelli bulderend lachen?
Al die kamera's, dat gepiel met data waarbij je naam meer dan 3000 keer per dag door een of andere data-zeef wordt gehaald. Bestanden of dossiers die Big Brother over je aanlegt, vinger afdrukken, de kleur van je schaamhaar, je medisch dossier, gegevens die je iedere keer aan de belasting moet geven die of ook al lang bekend zijn of niet eens ter zake doen. Al die formulieren die je voor het minste geringste moet invullen met vragen die nergens toe dienen. Je leven lang doe je dat al. Die gegevens worden verwerkt, geprofileerd, verhandeld, gebruikt voor of tegen je. En ga zo maar door. Als je over een jaar of wat in een nieuwe jas over straat loopt veranderen de reklame borden automatisch om producten aan te prijzen die horen bij jouw profiel. Zoiets als die van Amazon.com: "dit zijn producten die passen bij wat je in het verleden al eens bij ons gekocht hebt" of "dit zijn producten die anderen ook kochten die dit product gekocht hebben" zijn zo'n beetje de onschuldigste. Maar wat te denken van dat je midden in de nacht uit je bed wordt gelicht als preventieve arrestatie omdat je (psycho)profiel uitwijst dat je de volgende dag wel eens een appeltje bij de groenteboer uit de bak zou kunnen gaan jatten. Of dat je op het stationsplein, wachtend op je nieuwe vriendin, na een afspraakje via facebook of hyves, opeens opgepakt wordt omdat je bewegingspatroon duidt op dat van iemand die een bom gaat leggen? Gewoon omdat je een beetje nerveus bent? De techniek is er al, de zwartjassen zitten ook al achter die monitoren naar je te koekeloeren. Dag en nacht.
Dus die argelozen met hun bewering: "ik heb niets te verbergen" moeten vooral eens in de metro gaan staan tijdens het spitsuur en dan nog eens beweren dat de confort zone geen geweld aan wordt gedaan. Een mens heeft die zone gewoon nodig. Anders ontstaat er een gevoel van bedreiging, die zich heel vaak uit in agressie. Die eigenlijk niets anders is dan een signaal: geef me een beetje private ruimte a.u.b. Triest genoeg is het juist de overheid die stelselmatig inbeukt op deze comfort zone. Gebruiken daar allerlei smoesjes voor als veiligheid en dienstverlening. Maar het is niets anders dan ordinaire bemoei- en regelzucht voor 100% controle over de bevolking. Om de laatste cent nog uit ons te kunnen persen. Of is het gewoon pure angst. Want stel je eens voor, dat wat in Egypte, Algerije, Lybie, Yemen... aan de gang is of is geweest zomaar eens over zou kunnen slaan naar de westerse burger die opeens begint te roepen: nu is het genoeg. Ik wil mijn prive ruimte terug. Dan is het immers uit met het parasiteren op, en uitzuigen van de burgers tot meerdere glorie en het eigen zakkenvullen? En dat kan absoluut niet. Toch? Dan nog maar een kameraatje erbij, en intensiever de GSM peilen en afluisteren. Hoor ik hier Machiavelli bulderend lachen?
27 april 2011
Verspilling
Fannie stuurde me net een interessant stukje leesvoer op. Dat meet onder andere breed uit dat er in onze maatschappij verschrikkelijk veel voedsel op de vuilnisbelt terechtkomt. Dat er verschrikkelijk veel voedsel verspild wordt weet niet iedereen. Het schijnen honderden duizenden kilo's te zijn die per jaar gewoon vernietigd worden. In een huishouden schijnt er ruim 20% eten zomaar weggegooid te worden. Soms in de onaangebroken verpakking ook nog! En de hoeveelheden eten die wereldwijd gewoon de ton in verdwijnen schijnt het hele Afrikaanse kontinent aan de praat te kunnen houden. Ja daar schrik je van hè?
Geeft toch wel aansporing tot meer restverwerking en bewuster omgaan met wat je inkoopt. Dat laatste lukt best wel goed. Ondanks de nogal wisselende aantallen klanten. Dat komt omdat ik pas ga inkopen als ik redelijk zeker weet hoeveel tafelgasten er komen. Ook stem je je gerechten op elkaar af zodat wat overblijft bij het ene misschien bij een ander recept of de volgende dag gebruikt kan worden. En de idee: "minder afval is meer winst" trekt me natuurlijk sowieso aan. Natuurlijk leer je na drie jaar koken om behoorlijk scherp in te kopen, al is het maar om telkens fris spul op tafel te kunnen zetten. Soms lukt het net niet om niet weg te hoeven gooien. Daar maken we dan weer kompost van of voeren het op aan de beesten. Er wordt niet veel verspild hier. De biobak raakt dan ook nooit echt vol.
100 COLS
Weer een mazzeltje. Schijnen we aan de route van de 100 cols te liggen! Die wordt algemeen bezien als een van de zwaarste routes ter wereld met de meeste hoogte verschillen.
Vanavond hebben we een wielrijder te gast die deze route rijdt. Eens ff flink uithoren. We staan in ieder geval op de lijst van B&B hotels die onder de wielrijders verspreid wordt.
Geeft toch wel aansporing tot meer restverwerking en bewuster omgaan met wat je inkoopt. Dat laatste lukt best wel goed. Ondanks de nogal wisselende aantallen klanten. Dat komt omdat ik pas ga inkopen als ik redelijk zeker weet hoeveel tafelgasten er komen. Ook stem je je gerechten op elkaar af zodat wat overblijft bij het ene misschien bij een ander recept of de volgende dag gebruikt kan worden. En de idee: "minder afval is meer winst" trekt me natuurlijk sowieso aan. Natuurlijk leer je na drie jaar koken om behoorlijk scherp in te kopen, al is het maar om telkens fris spul op tafel te kunnen zetten. Soms lukt het net niet om niet weg te hoeven gooien. Daar maken we dan weer kompost van of voeren het op aan de beesten. Er wordt niet veel verspild hier. De biobak raakt dan ook nooit echt vol.
100 COLS
Weer een mazzeltje. Schijnen we aan de route van de 100 cols te liggen! Die wordt algemeen bezien als een van de zwaarste routes ter wereld met de meeste hoogte verschillen.
Vanavond hebben we een wielrijder te gast die deze route rijdt. Eens ff flink uithoren. We staan in ieder geval op de lijst van B&B hotels die onder de wielrijders verspreid wordt.
Het is volgens hem ook nog eens zo dat sinds de Franse wet op hotels is aangescherpt erg veel van de kleinere hotels zijn verdwenen uit deze streek. Gewoon omdat deze kleinere hotels de verbouwkosten niet kunnen dragen: vluchtwegen, RVS keuken, veiligheid, etc. Mede daardoor zijn accommodaties schaars geworden in onze streek. Dat is natuurlijk erg goed voor onze business. De ene zijn dood is d'n ander zijn brood. Dat merkte ik ook al aan de hand van de opmerkingen van eerdere gasten dat er weinig is in deze omgeving. Toch zie je wel steeds meer B&B's verschijnen, zo te zien aan de bordjes langs de weg. De normale marktwerking.
B&B
Ons B&B schijnt niet alleen voor kajakkers goed te liggen. We liggen ook aan de Jacobs weg (richting Compostella), we liggen halverwege voor de reizigers naar het zuiden (route soleil), en nu blijken we ook nog aan de route van de 100 Cols te liggen. Wisten we ook niet van te voren. Maar het draagt wel bij aan het succes van dit project, we zijn er hartstikke blij mee.
Als klap op de vuurpijl kregen we gisteren een review van Le Mouton Qui Rit binnen met als cijfer 9.3! We zijn er trots op.
B&B
Ons B&B schijnt niet alleen voor kajakkers goed te liggen. We liggen ook aan de Jacobs weg (richting Compostella), we liggen halverwege voor de reizigers naar het zuiden (route soleil), en nu blijken we ook nog aan de route van de 100 Cols te liggen. Wisten we ook niet van te voren. Maar het draagt wel bij aan het succes van dit project, we zijn er hartstikke blij mee.
Als klap op de vuurpijl kregen we gisteren een review van Le Mouton Qui Rit binnen met als cijfer 9.3! We zijn er trots op.
25 april 2011
Kajakken
Blijkt Le Mouton Qui Rit ook nog eens zeer strategisch te liggen voor het per kajak af te kajak(keren) riviertjes: Saône, Coney, Laterne. Daarvoor liggen we heel centraal klonk het. De gasten die hier het paasweekeinde waren neergestreken waren daar dol enthousiast over. Vertrokken rond een uur of negen en kwamen dan laat in de middag weer terug. En schoven dan naadloos aan aan het diner.
Zo'n 20 tot 30 km waren de trajecten die ze hadden uitgestippelt. Het stuk van de Saône was goed te doen vonden ze, De Coney kende een 3 tal schier onbegaanbare barrages, dus dat werd kajak oppakken en lopend naar de andere kant. En de Laterne had iets te weinig water om lekker op te kunnen schieten in deze tijd van het jaar. Het was ook uitzonderlijk droog geweest de laatste tijd. Als je aan het boeken bent kun je dat niet voorzien natuurlijk zeiden ze.
Met deze gegevens kan ik mooi mijn toeristische kaart weer aanvullen. Nu kun je in Conflans-sur-Laterne kajaks huren, maar volgens de gasten die hier een paar maanden geleden waren was dat best wel prijzig. Daarvoor wordt je dan wel weer met kajak en al aan het eindpunt opgehaald. Onze gasten van het paasweekeinde hadden het beter voor elkaar. Die hadden twee auto's elk voorzien van een speciaal bagage rek. Stalden ze een auto aan het eindpunt en reden ze met de kajaks terug naar het begin punt. De rivier af kajakkeren en de bootjes weer opladen op de daar wachtende auto. Zo ben je behoorlijk onafhankelijk. Goed bedacht.
In de garage konden ze hun neopreen kleding mooi drogen en de volgende dag weer tekeer gaan.
In de avond zaten we dan uitgebreid te kletsen aan tafel, lekker wijntje, hapje, over van alles en nog wat. Vanochtend even na zitten te praten, natuurlijk wil je weten of ze het naar hun zin hebben gehad. Terlooops werd geinformeerd hoeveel gasten hier terecht konden. Want dat zouden ze gaan proberen te organiseren met een groepje hierheen te komen. Dat zou wel erg leuk zijn vonden ze. Ik ook natuurlijk want het waren erg dankbare eters.
LB 7
Een van de gasten was helemaal gek van LB, en wilde het beest erg graag de fles geven. Tuurlijk, is altijd leuk om te doen voor de gasten bedacht ik, dus hop de melk warm gemaakt en LB eraan gezet. Dat ging ff te ongewoon voor d'r. Daar heb je de baas staan, maar die heeft geen fles in de handjes. Ah dààr, die madam heeft'm. Een spurt in die richting werd getrokken, melk is melk en wie de fles in handen heeft daar ga ik op af ;=) ! Tuurlijk ging het eerst even wat onwennig, de speen vloog door de lucht, en een flinke smak melk over LB zelf. Na een beetje oefening ging het verder prima. Aan de ontbijttafel hadden we het zo grappend over dat ie te koop was. Hoeveel zou ie moeten kosten, vroeg ze. En ik zei de gek noemde een prijs; alles is te koop, voor een prijs nietwaar? Later in het gastenboek las ik dat ze het nog zwaar overwogen hadden ook om La Bouffe echt te kopen! Dat zou dan toch wel een giller geweest zijn. La Bouffe op reis, ha ha.
Zo'n 20 tot 30 km waren de trajecten die ze hadden uitgestippelt. Het stuk van de Saône was goed te doen vonden ze, De Coney kende een 3 tal schier onbegaanbare barrages, dus dat werd kajak oppakken en lopend naar de andere kant. En de Laterne had iets te weinig water om lekker op te kunnen schieten in deze tijd van het jaar. Het was ook uitzonderlijk droog geweest de laatste tijd. Als je aan het boeken bent kun je dat niet voorzien natuurlijk zeiden ze.
Met deze gegevens kan ik mooi mijn toeristische kaart weer aanvullen. Nu kun je in Conflans-sur-Laterne kajaks huren, maar volgens de gasten die hier een paar maanden geleden waren was dat best wel prijzig. Daarvoor wordt je dan wel weer met kajak en al aan het eindpunt opgehaald. Onze gasten van het paasweekeinde hadden het beter voor elkaar. Die hadden twee auto's elk voorzien van een speciaal bagage rek. Stalden ze een auto aan het eindpunt en reden ze met de kajaks terug naar het begin punt. De rivier af kajakkeren en de bootjes weer opladen op de daar wachtende auto. Zo ben je behoorlijk onafhankelijk. Goed bedacht.
In de garage konden ze hun neopreen kleding mooi drogen en de volgende dag weer tekeer gaan.
In de avond zaten we dan uitgebreid te kletsen aan tafel, lekker wijntje, hapje, over van alles en nog wat. Vanochtend even na zitten te praten, natuurlijk wil je weten of ze het naar hun zin hebben gehad. Terlooops werd geinformeerd hoeveel gasten hier terecht konden. Want dat zouden ze gaan proberen te organiseren met een groepje hierheen te komen. Dat zou wel erg leuk zijn vonden ze. Ik ook natuurlijk want het waren erg dankbare eters.
LB 7
Een van de gasten was helemaal gek van LB, en wilde het beest erg graag de fles geven. Tuurlijk, is altijd leuk om te doen voor de gasten bedacht ik, dus hop de melk warm gemaakt en LB eraan gezet. Dat ging ff te ongewoon voor d'r. Daar heb je de baas staan, maar die heeft geen fles in de handjes. Ah dààr, die madam heeft'm. Een spurt in die richting werd getrokken, melk is melk en wie de fles in handen heeft daar ga ik op af ;=) ! Tuurlijk ging het eerst even wat onwennig, de speen vloog door de lucht, en een flinke smak melk over LB zelf. Na een beetje oefening ging het verder prima. Aan de ontbijttafel hadden we het zo grappend over dat ie te koop was. Hoeveel zou ie moeten kosten, vroeg ze. En ik zei de gek noemde een prijs; alles is te koop, voor een prijs nietwaar? Later in het gastenboek las ik dat ze het nog zwaar overwogen hadden ook om La Bouffe echt te kopen! Dat zou dan toch wel een giller geweest zijn. La Bouffe op reis, ha ha.Dat de lammetjes huid nog niet tegen de elementen is opgewassen zie je op dit plaatje. LB heeft zijn oren verbrand in de zon. En dan is het nog niet eens zomer, als de zon echt begint te steken.
Beter nu dan straks in juni. D'r neus is al bruin geworden. Als je het bij een schaap over bruin worden kunt hebben. Die oren zijn altijd teer. Bij de andere schapen was dat ook zo. Eerst denk je dan aan iets als schurftmjt of weet ik wat voor engs. Daarna kom je tot de ontdekking dat het gewoon zonnebrand is.
Schapen zijn echt kudde dieren. Komen de logées van de buurman aan het hek staan om naar de schapies te kijken, en hop meteen de hele kudde er op af. Die denken natuurlijk weer te kunnen scoren voor oud brood.
Dit keer niet dames. Na een paar minuten dropen ze teleurgesteld weer af. Gisteren hebben ze hun portie brokkies al gehad, maar die meiden hebben altijd trek in een extra hapje.
ETRE-et-AVOIR
De eigenaresse van de site être-et-avoir kwam vanochtend op werkbezoek. Zij gaat ons B&B promoten in NL.
Was ik druk in de weer om de laatste vuiltjes weg te werken van de kajakkers, kwam ze net ff iets te vroeg. De B&B kamers waren in ieder geval allemaal aan de kant. Maar goedgeluimd zei ze, dat ze door de berg was en de nog rondslingerende stofzuiger heen zou kijken. In kamer 3 stonden de nieuwe bedden nog ingepakt en al. En in het apartement moest nog een lik verf aan het plafond. Vertelde wel dat in het apartement een van de stapelbedden vervangen zou worden door twee eenpersoonsbedden. Dan konden de ouders zelf kiezen waar ze wilden slapen, met of zonder koters.
Was ik druk in de weer om de laatste vuiltjes weg te werken van de kajakkers, kwam ze net ff iets te vroeg. De B&B kamers waren in ieder geval allemaal aan de kant. Maar goedgeluimd zei ze, dat ze door de berg was en de nog rondslingerende stofzuiger heen zou kijken. In kamer 3 stonden de nieuwe bedden nog ingepakt en al. En in het apartement moest nog een lik verf aan het plafond. Vertelde wel dat in het apartement een van de stapelbedden vervangen zou worden door twee eenpersoonsbedden. Dan konden de ouders zelf kiezen waar ze wilden slapen, met of zonder koters.
Het was dus allemaal niet 100% perfekt. Nah, had ik maar niet zo lang moeten lopen kletsen met de vertrekkende gasten. Maar het eindoordeel was goed en ze zou een aktie starten om de maand mei te gaan vullen. Juni mag ook, dacht ik. Vorig jaar was het precies andersom. April niets en mei en juni stroomden toen rond deze tijd al vol. Dat ligt natuurlijk aan de nogal laat uitgevallen pasen denk ik. Nog even tikten we de kontraktvoorwaarden aan, over het vaststellen van de prijzen. Dat zou in gezamenlijk overleg gebeuren, en verlaging van de prijs, om marketing technische redenen, zal niet in ons nadeel werken. Zou ze in een nieuw kontrakt voor ons vast gaan leggen. Ik wil namelijk geen onduidelijkheden waarover later dan weer misverstanden kunnen ontstaan in kontrakten, beter nu muggenziften dan later op de spreekwoordelijke blaren zitten.
Ze nam een serie foto's van het appartement en de buitenkant. Daar ga ik mee aan de slag klonk het. Leuk beroep, beetje rondtrekken door frankrijk, een site met een geselekteerd aantal B&B's opzetten en verkopen die boekingen. Kom je nog eens ergens.
23 april 2011
Soep
Dat een ongelukje een nieuw recept oplevert komt vaak voor. Per ongeluk mikte ik gisteravond in plaats van de groenten voor de soep de reeds voorbereidde salade in de bouillon: halve krop ijsberg sla, een paar kleine in dunne sprietjes gesneden wortels, een gele paprika, stukjes roquefort stinkkaas en een tiental olijven. Die olijven heb ik er maar weer uitgevist, die worden een beetje bitter als je ze kookt. De stinkkaas was nergens meer te bekennen. En de rest: op hoop van zegen.
Theelepeltje provençaalse kruiden erbij, vooraf gefruitte knoflookje en uien lagen ook al klaar. En om de hele handel een beetje pit te geven wat druppels tobasco. Had nog een stukje vlees voor de soep, dat in zeer dunne reepjes gesneden, ook d'r bij. Maar sla als soepgroente? Tijdens het pruttelen wel tien keer boven de pan gehangen om te ruiken. Na een paar uur trekken maar eens geproeft. Helemaal niet onplezierig. Niet eens smerig! Sterker nog die houden we erin. De pureerstaaf er doorheengehaald en nog een half uurtje laten trekken. Dan kwam het uur van de waarheid.
Ah, heerlijk! Die franse keuken heeft toch maar weer veel verassingen klonk het. Tevreden in mijzelf glimlachend, lepelde ik mijn portie ook naar binnen. Het was niet echt smerig. Vond toch dat het iets langer had kunnen trekken zodat de gepureerde worteltjes hun korreligheid verloren zouden hebben, net of er stukjes inzaten. Ook het vlees zou ik liever kapot gekookt willen hebben zodat het geheel net iets smeuiiger geweest zou zijn. En misschien een beetje room of crême fraiche had het net afgetopt. Met zoveel onbekende grootheden durfde ik niet verder te experimenteren, de crême fraiche maar niet gedaan. Een toch nog goed gekomen ongelukje.
Hoofdgerecht was Boeuf Bourguignon en rijst. De BB met een fles Pinot Noir afgeblust. De Rhône of Bordeaux wijnen versterken de smaak misschien beter maar persoonlijk gebruik ik liever een wat zachtere wijn als Pinot Noir. Dat maakt het net iets minder uitgesproken, maar niet minder van typische BB smaak. Een Corbiere zou ook goed gegaan zijn denk ik.
De saus met een klein beetje allesbinder ietsjes ingedikt, en in een sauskommtje gedaan. Dan kunnen ze zelf beslissen hoe drassig ze het willen hebben.
Tsja en de salade, die was immers in de soep verdwenen?
Hah, tomaten! In dunne plakjes, ff snel een nieuwe dressing, beetje peper en zout, olijfolie, wat van die groene sprietjes uit de tuin erover, en klaar is uw kunstgebit. Voor de versiering in kroontjes gesneden radijs en wat randjes sla. Dat zag er vrolijk uit. Pfoe, net klaar voor de bel.
Bij de BB zou een Corsikaanse wijn goed smaken, maar dat viel toch een beetje tegen. Misschien was ie te koud of zo. De Luberon ging er veel beter in.
Toetje: rum and raisin ijs met daaromheen gewikkeld de bekende flensjes. Daaroverheen een soeplepel van mijn inmiddels fameuse zelfgemaakte mandarijnen likeur. De bordjes werden afgelikt!
Het geheel afgetopt met een glaasje zelfgemaakte Tia Maria. Het diner was weer geslaagd te noemen.
Overigens. Bij het inkopen zag ik voor de spekkies een enorm prijsverschil. Het eigen merk van Casino, scheelde toch 2 euries, en was nog meer ook. Bijna in mijn karretje gegooid. Keek toch nog eens naar de verschillen. Die van Casino leken meer vet dan vlees, die duurdere meer vlees dan vet. Hmm, geen zin in een vette hap. Maar dat prijsverschil is wel ernorm. De kwaliteit ook. En ja aan reuzel alleen heb ik geen zin. Het betere spul maar genomen. Moet je toch weer mee oppassen hè? Zou je zomaar een laag vet in plaats van spekkies hebben.
Vandaag lam op zijn middeleeuws...
Theelepeltje provençaalse kruiden erbij, vooraf gefruitte knoflookje en uien lagen ook al klaar. En om de hele handel een beetje pit te geven wat druppels tobasco. Had nog een stukje vlees voor de soep, dat in zeer dunne reepjes gesneden, ook d'r bij. Maar sla als soepgroente? Tijdens het pruttelen wel tien keer boven de pan gehangen om te ruiken. Na een paar uur trekken maar eens geproeft. Helemaal niet onplezierig. Niet eens smerig! Sterker nog die houden we erin. De pureerstaaf er doorheengehaald en nog een half uurtje laten trekken. Dan kwam het uur van de waarheid.
Ah, heerlijk! Die franse keuken heeft toch maar weer veel verassingen klonk het. Tevreden in mijzelf glimlachend, lepelde ik mijn portie ook naar binnen. Het was niet echt smerig. Vond toch dat het iets langer had kunnen trekken zodat de gepureerde worteltjes hun korreligheid verloren zouden hebben, net of er stukjes inzaten. Ook het vlees zou ik liever kapot gekookt willen hebben zodat het geheel net iets smeuiiger geweest zou zijn. En misschien een beetje room of crême fraiche had het net afgetopt. Met zoveel onbekende grootheden durfde ik niet verder te experimenteren, de crême fraiche maar niet gedaan. Een toch nog goed gekomen ongelukje.
Hoofdgerecht was Boeuf Bourguignon en rijst. De BB met een fles Pinot Noir afgeblust. De Rhône of Bordeaux wijnen versterken de smaak misschien beter maar persoonlijk gebruik ik liever een wat zachtere wijn als Pinot Noir. Dat maakt het net iets minder uitgesproken, maar niet minder van typische BB smaak. Een Corbiere zou ook goed gegaan zijn denk ik.
De saus met een klein beetje allesbinder ietsjes ingedikt, en in een sauskommtje gedaan. Dan kunnen ze zelf beslissen hoe drassig ze het willen hebben.
Tsja en de salade, die was immers in de soep verdwenen?
Hah, tomaten! In dunne plakjes, ff snel een nieuwe dressing, beetje peper en zout, olijfolie, wat van die groene sprietjes uit de tuin erover, en klaar is uw kunstgebit. Voor de versiering in kroontjes gesneden radijs en wat randjes sla. Dat zag er vrolijk uit. Pfoe, net klaar voor de bel.
Bij de BB zou een Corsikaanse wijn goed smaken, maar dat viel toch een beetje tegen. Misschien was ie te koud of zo. De Luberon ging er veel beter in.
Toetje: rum and raisin ijs met daaromheen gewikkeld de bekende flensjes. Daaroverheen een soeplepel van mijn inmiddels fameuse zelfgemaakte mandarijnen likeur. De bordjes werden afgelikt!
Het geheel afgetopt met een glaasje zelfgemaakte Tia Maria. Het diner was weer geslaagd te noemen.
Overigens. Bij het inkopen zag ik voor de spekkies een enorm prijsverschil. Het eigen merk van Casino, scheelde toch 2 euries, en was nog meer ook. Bijna in mijn karretje gegooid. Keek toch nog eens naar de verschillen. Die van Casino leken meer vet dan vlees, die duurdere meer vlees dan vet. Hmm, geen zin in een vette hap. Maar dat prijsverschil is wel ernorm. De kwaliteit ook. En ja aan reuzel alleen heb ik geen zin. Het betere spul maar genomen. Moet je toch weer mee oppassen hè? Zou je zomaar een laag vet in plaats van spekkies hebben.
Vandaag lam op zijn middeleeuws...
19 april 2011
Klei
Zo is het 8 graden en nu achter in de middag 23 buiten. Vijfhonderd kilo klei ligt nu keurig soort bij soort in de grange klaar om ermee te gaan kliederen. Bij Fannie ligt de andere helft. Om met 1000 kilo plus nog de nodige goodies naar LDF te knarren trok me niet erg. De helft daarom maar achtergelaten in NL. Dat komt geleidelijk aan wel hierheen. De ervaring vorig jaar met een overbeladen Caddy ligt me nog te vers in het geheugen. Bij elke passerende auto begon het ding namelijk te zwabberen en was het puur geluk dat alles in een stuk aankwam.
En daarmee is het gamma aan klei wel kompleet. Roodbakkend voor aardewerk, klei voor raku en kuilvuur, witbakkend steengoed voor handvormen als draaien. Kadootje van de fournisseur een flesje koperluster, daar kan Fannie dan weer iets moois mee doen. De oven is ingebrand en een dezer dagen ga ik het bisquit bakprogramma eens uitproberen. En daarmee zijn we dan eindelijk startklaar.
Vraag je je af: is het rendabel je klei uit NL te halen? Ja. Klei in LDF is ongeveer 4 maal zo duur. Die 100 euries aan brandstof haal je er dus dubbel en dwars uit. Op 1000 kilo bespaar je ongeveer 600 euries. Dus al zou je alleen maar op en neer gaan voor de klei, het is het waard. Wel nog ff over een business dienaangaande met de klei man gehad. Zou een pottenbakker zomaar overstappen op andere klei? Denk het niet. Ook niet al zou ie zijn spullen voor de helft krijgen. Een rekensom leert namelijk dat op de uiteindelijke kostprijs van een object klei een marginale rol speelt. Maar zoals we hier alles doen rekenen we alles ff goed door. Zeshonderd euries is dus een boel geld. Buiten het economische komt er ook nog een andere factor om de hoek kijken. Voordat je deze nieuwe - andere - kei weer helemaal in de vingers hebt ben je snel een paar maanden verder, als het niet langer is. Dat merkte ik ook bij de Vogelpot, ff draaien, maar dat was totaal andere klei dan waaraan ik gewend ben! Veel plastischer, erg vette klei, dat was even wennen! Een professionele pottenbakker zal dus niet snel overstappen.
Tijdens het uitladen va nde klei stond ineens de kudde schapen in de Grange. Negen man sterk tegen je aan te blèren dat je oren er van af vielen. Wat een kabaal machines. Die willen natuurlijk brokkies hebben, maar dat wordt ff geminderd dames in de zomer! Ze scheten de handel keurig vol en dat is ook weer niet de bedoeling. Eruit gebonjoured dus maar en met een ladder voor de openstaande deuren konden alleen de kleintjes nog naar binnen komen. Zo, zometeen ff de drinkbak nog vol laten lopen en de werkdag zit er weer op.
LAATSTE LOODJES
Daarmee kom ik op dit onderwerp. De verbouwing heeft uiteindelijk meer van me gevergd dan ik gedacht had, niet alleen kwa tijd. Maar je wordt er op een gegeven moment strontziek van alsmaar in de verbouwsfeer te zitten. Het gasten gedeelte was vorig jaar al klaar, met als kroon op al dat werk het zwembad. Daar niet om. Maar onze eigen woonplek daar ontbrak de laatste maanden echt de puf voor. OK mijn heup deed het even het niet zo goed meer sinds het kruien met dat beton voor het bad in augustus vorig jaar. Langzaam gaat die genezing, speelt van tijd tot tijd nog op. Dat is ook niet bevorderlijk voor de werklust. Het gaat wel steeds beter, na een terugval kom ik er steeds sneller weer bovenop. Het gaat goed zo dus.
En ja het zijn de laatste loodjes. Fannie's insteek is dan ook dat het meer een mentale kwestie is, gelijk heeft ze. Het verschijnsel heet verbouw moeheid. En even een tripje naar huis toe helpt de zaak weer op de rails te krijgen. Denk dat heel veel expats dat hebben: er ff tussen uit om weer op te laden. Niet dat het hier geen prettig leven is, integendeel. Het leven is hier goed. En nu de verbouwing bijna voorbij is komt er zicht op rust in de tent. Net op tijd voordat het seizoen lostbarst.
VOGELPOT
Afgelopen weekeinde was er een opendag bij de pottenbakkerij de Vogelpot. Veel ideeën opgedaan om ook eens wat van dat tuingoed te proberen. Fannie deed me een vogelpot kado, als voorbeeld. Zoiets ga ik ook eens proberen te maken, lijkt me leuk om dat aan de gevel te hangen en dan elk jaar zwaluwen in en uit te zien vliegen. Want die hebben we hier veel, als ze tenminste niet opgevreten worden door de katten. Vorig jaar was een heel nest leeg geroofd, dat was niet leuk om te zien. Maarja de natuur houd je niet tegen.
TUIN
Ben nu bezig het pootgoed in de tuin in te graven. Misschien niet het beste weer ervoor, goed nathouden dus. Tijdens de overtocht was er een bak met zaaigoed omvergeknalt. Al die aarde door de laadruimte, wat een zooi. Toch nog een paar plukjes kunnen redden, die gaan het wel maken. Lekkere kruiden om te koken is immers nooit weg. Morgen de maaimachine wegbrengen om te maken en dan hoef ik er alleem maar achter aan te lopen in plaats van te duwen. Het gras begint weer de grond uit te fluiten, en heeft echt een beurt nodig. Het is gelukkig nog geen 400m2 bij elkaar dus te doen. Alhoewel de verleiding is groot om de schapen ff binnen te laten... die piepen dat klusje in een morgen.
De overwinteringsplanten ook maar naar buiten kiekeren het is er warm genoeg voor. Slangetje erbij voor de H2O en we zijn weer in business voor ons balkonnetje.
Ah de zomer komt er echt aan. 23 graden is toch zomer nietwaar? De kajakers die aan het eind van de week komen hebben behoorlijk mazzel met het weer.
En daarmee is het gamma aan klei wel kompleet. Roodbakkend voor aardewerk, klei voor raku en kuilvuur, witbakkend steengoed voor handvormen als draaien. Kadootje van de fournisseur een flesje koperluster, daar kan Fannie dan weer iets moois mee doen. De oven is ingebrand en een dezer dagen ga ik het bisquit bakprogramma eens uitproberen. En daarmee zijn we dan eindelijk startklaar.
Vraag je je af: is het rendabel je klei uit NL te halen? Ja. Klei in LDF is ongeveer 4 maal zo duur. Die 100 euries aan brandstof haal je er dus dubbel en dwars uit. Op 1000 kilo bespaar je ongeveer 600 euries. Dus al zou je alleen maar op en neer gaan voor de klei, het is het waard. Wel nog ff over een business dienaangaande met de klei man gehad. Zou een pottenbakker zomaar overstappen op andere klei? Denk het niet. Ook niet al zou ie zijn spullen voor de helft krijgen. Een rekensom leert namelijk dat op de uiteindelijke kostprijs van een object klei een marginale rol speelt. Maar zoals we hier alles doen rekenen we alles ff goed door. Zeshonderd euries is dus een boel geld. Buiten het economische komt er ook nog een andere factor om de hoek kijken. Voordat je deze nieuwe - andere - kei weer helemaal in de vingers hebt ben je snel een paar maanden verder, als het niet langer is. Dat merkte ik ook bij de Vogelpot, ff draaien, maar dat was totaal andere klei dan waaraan ik gewend ben! Veel plastischer, erg vette klei, dat was even wennen! Een professionele pottenbakker zal dus niet snel overstappen.
Tijdens het uitladen va nde klei stond ineens de kudde schapen in de Grange. Negen man sterk tegen je aan te blèren dat je oren er van af vielen. Wat een kabaal machines. Die willen natuurlijk brokkies hebben, maar dat wordt ff geminderd dames in de zomer! Ze scheten de handel keurig vol en dat is ook weer niet de bedoeling. Eruit gebonjoured dus maar en met een ladder voor de openstaande deuren konden alleen de kleintjes nog naar binnen komen. Zo, zometeen ff de drinkbak nog vol laten lopen en de werkdag zit er weer op.
LAATSTE LOODJES
Daarmee kom ik op dit onderwerp. De verbouwing heeft uiteindelijk meer van me gevergd dan ik gedacht had, niet alleen kwa tijd. Maar je wordt er op een gegeven moment strontziek van alsmaar in de verbouwsfeer te zitten. Het gasten gedeelte was vorig jaar al klaar, met als kroon op al dat werk het zwembad. Daar niet om. Maar onze eigen woonplek daar ontbrak de laatste maanden echt de puf voor. OK mijn heup deed het even het niet zo goed meer sinds het kruien met dat beton voor het bad in augustus vorig jaar. Langzaam gaat die genezing, speelt van tijd tot tijd nog op. Dat is ook niet bevorderlijk voor de werklust. Het gaat wel steeds beter, na een terugval kom ik er steeds sneller weer bovenop. Het gaat goed zo dus.
En ja het zijn de laatste loodjes. Fannie's insteek is dan ook dat het meer een mentale kwestie is, gelijk heeft ze. Het verschijnsel heet verbouw moeheid. En even een tripje naar huis toe helpt de zaak weer op de rails te krijgen. Denk dat heel veel expats dat hebben: er ff tussen uit om weer op te laden. Niet dat het hier geen prettig leven is, integendeel. Het leven is hier goed. En nu de verbouwing bijna voorbij is komt er zicht op rust in de tent. Net op tijd voordat het seizoen lostbarst.
VOGELPOT
Afgelopen weekeinde was er een opendag bij de pottenbakkerij de Vogelpot. Veel ideeën opgedaan om ook eens wat van dat tuingoed te proberen. Fannie deed me een vogelpot kado, als voorbeeld. Zoiets ga ik ook eens proberen te maken, lijkt me leuk om dat aan de gevel te hangen en dan elk jaar zwaluwen in en uit te zien vliegen. Want die hebben we hier veel, als ze tenminste niet opgevreten worden door de katten. Vorig jaar was een heel nest leeg geroofd, dat was niet leuk om te zien. Maarja de natuur houd je niet tegen.
TUIN
Ben nu bezig het pootgoed in de tuin in te graven. Misschien niet het beste weer ervoor, goed nathouden dus. Tijdens de overtocht was er een bak met zaaigoed omvergeknalt. Al die aarde door de laadruimte, wat een zooi. Toch nog een paar plukjes kunnen redden, die gaan het wel maken. Lekkere kruiden om te koken is immers nooit weg. Morgen de maaimachine wegbrengen om te maken en dan hoef ik er alleem maar achter aan te lopen in plaats van te duwen. Het gras begint weer de grond uit te fluiten, en heeft echt een beurt nodig. Het is gelukkig nog geen 400m2 bij elkaar dus te doen. Alhoewel de verleiding is groot om de schapen ff binnen te laten... die piepen dat klusje in een morgen.
De overwinteringsplanten ook maar naar buiten kiekeren het is er warm genoeg voor. Slangetje erbij voor de H2O en we zijn weer in business voor ons balkonnetje.
Ah de zomer komt er echt aan. 23 graden is toch zomer nietwaar? De kajakers die aan het eind van de week komen hebben behoorlijk mazzel met het weer.
LA BOUFFE
La Bouffe schijnt zich definitief bij de kudde aangesloten te hebben. Wordt nog wel weggekopt door de ooien als ze te dichtbij komt, maar dat gaat niet meer zo ruw als in het begin. De melk wordt nu afgebouwd naar 180 gr droge stof en moet dan over een maandje stoppen. Brokkies daar taant ie nog niet naar maar dat komt ook nog wel. Je ziet LB wel aan het gras knauwen en zo, en aan de stront aan zijn kont te zien vreet ie het ook op. Dat gaat helemaal goed komen. Gewicht 10KG, een konstante groeicurve. Die moet dan in de komende weken krom omhoog trekken, zien we ook wel weer.
De tweeling liet gisteren een staaltje van lammerenterreur zien. Die renden tegelijk naar hun moeder toe gingen door de knieen, en beukten het arme beest keihard in de uier. Die kwam echt los van de grond! Even liet ze het toe en stapte daarna resoluut uit de war-zone. Dat moet toch hardstikke zeer doen als er twee gelijktijdig zo hard tegen je uier aanbeuken dat je achterlijf los van de grond komt? Zou dat een van de ingrediënten zijn waarom schapen zo'n hoge pijngrens hebben?
18 april 2011
Drol
Van Dam (1946) is mijn meest favoriete "culinair" journalist. Zijn mening over de smaakpapillen van de gemiddelde nederlander steekt ie niet onder stoelen of banken. Heeft een enorme bieb opgebouwd van culinaire boeken, een soort van Theo van Goch (1957-2004) maar dan op culinair gebied. Van Dam kampt met een slechte gezondheid de laatste tijd.
De man is een ras kankeraar over de slechte kwaliteit van voedingswaren. Of moet ik zeggen: "laat zich nogal cynisch uit". Neemt tegenwoordig iets meer het blad voor de mond, maar er zijn tijden geweest dat ie onomwonden zijn mening gaf: "als je en strik om een drol heen windt dan vreet een NL-er dat ook". Heerlijk zo'n man, die gewoon zonder ogenschijnlijk commerciële prietpraat zijn menig geeft. De man wordt verguisd en vereerd, wat betekent dat ie goed is. Als iedereen met je wegloopt is het ook niet goed, er moet controverse zijn, toch?
BROOD
Zo was ik vorige week even weg van huis naar NL, en dan proef je het verschil in eten echt wel. Het zogenaamde ambachtelijk gebakken volkoren brood lag als een kleffe zoetige smaakloze meelbal in mijn mond. Het blijft nota bene ook nog aan je tanden plakken! Er wordt teveel geknutselt aan het voedsel in NL. Dat waren Fannie en ik wel met elkaar eens. Mandarijn die niet echt een mandarijnen smaak heeft, bananen die meer een meelstaaf zijn; gewoon fruit dat veel te vroeg geplukt is om smaak te krijgen. Maar de verse melk is dan wel weer net iets voller van smaak. Zo heeft ieder land wel iets.
In LDF kom je ook echt wel eten tegen dat niet te pruimen valt. Heus wel. Vooral dat brood uit de supermarkt, kun je ook gewoon een maand laten liggen en is het nog "vers", althans niet beschimmelt. Fruit en groente zijn hier wat verser en smakelijker. Moet je ook wel goed mee opletten om met vers spul thuis te komen. Na drie jaar als gelegenheids kok wel wat ervaring mee opgedaan. En als je goed oplet met je dagelijkse broodhap, waar je het koopt, dan proef je het verschil met het spul uit NL echt wel.
FAVERNEY
Buiten dat Faverney twee redelijke restaurants kent, heb ik in Faverney onlangs ook een bakker ontdekt waar superieur brood te krijgen is. Toevalig! De bakker waar het om gaat is bijna altijd dicht als ik er voorbij rij. Op weg naar Vesoul voor iets officieels, zag ik uit mijn ooghoek iemand uit de bakkerij komen, hup ik boven op de rem. En naar binnen. Bij binnenkomst rook ik het al: dit is goed. Dit moet. En jawel, de baguette overleefde maar weinig kilometers. Die korst is heel bijzonder, knappig en met een smaak alsof het op hout gebakken is. Walgelijk lekker!
Vinden? Vanuit Vesoul komende is het de eerste bakker die je tegenkomt in Faverney aan de rechterkant. Net voor het benzine stationnetje.
De man is een ras kankeraar over de slechte kwaliteit van voedingswaren. Of moet ik zeggen: "laat zich nogal cynisch uit". Neemt tegenwoordig iets meer het blad voor de mond, maar er zijn tijden geweest dat ie onomwonden zijn mening gaf: "als je en strik om een drol heen windt dan vreet een NL-er dat ook". Heerlijk zo'n man, die gewoon zonder ogenschijnlijk commerciële prietpraat zijn menig geeft. De man wordt verguisd en vereerd, wat betekent dat ie goed is. Als iedereen met je wegloopt is het ook niet goed, er moet controverse zijn, toch?
BROOD
Zo was ik vorige week even weg van huis naar NL, en dan proef je het verschil in eten echt wel. Het zogenaamde ambachtelijk gebakken volkoren brood lag als een kleffe zoetige smaakloze meelbal in mijn mond. Het blijft nota bene ook nog aan je tanden plakken! Er wordt teveel geknutselt aan het voedsel in NL. Dat waren Fannie en ik wel met elkaar eens. Mandarijn die niet echt een mandarijnen smaak heeft, bananen die meer een meelstaaf zijn; gewoon fruit dat veel te vroeg geplukt is om smaak te krijgen. Maar de verse melk is dan wel weer net iets voller van smaak. Zo heeft ieder land wel iets.
In LDF kom je ook echt wel eten tegen dat niet te pruimen valt. Heus wel. Vooral dat brood uit de supermarkt, kun je ook gewoon een maand laten liggen en is het nog "vers", althans niet beschimmelt. Fruit en groente zijn hier wat verser en smakelijker. Moet je ook wel goed mee opletten om met vers spul thuis te komen. Na drie jaar als gelegenheids kok wel wat ervaring mee opgedaan. En als je goed oplet met je dagelijkse broodhap, waar je het koopt, dan proef je het verschil met het spul uit NL echt wel.
FAVERNEY
Buiten dat Faverney twee redelijke restaurants kent, heb ik in Faverney onlangs ook een bakker ontdekt waar superieur brood te krijgen is. Toevalig! De bakker waar het om gaat is bijna altijd dicht als ik er voorbij rij. Op weg naar Vesoul voor iets officieels, zag ik uit mijn ooghoek iemand uit de bakkerij komen, hup ik boven op de rem. En naar binnen. Bij binnenkomst rook ik het al: dit is goed. Dit moet. En jawel, de baguette overleefde maar weinig kilometers. Die korst is heel bijzonder, knappig en met een smaak alsof het op hout gebakken is. Walgelijk lekker!
Volgens mij als iemand dit soort broden heeft geproeft eet ie never nooit meer stokbrood in NL. Want dat spul uit NL is daarna een slag in je gezicht. Een drol zoals van Dam dat zo plastisch zegt.
Bij gelegeneid sla ik sindsdien twee of meer broden (pains) in en een baguette voor onderweg. De pains snij ik in 4 stukken en gaan de vriezer in. Voor als ik mezelf eens wil trakteren. Vers is natuurlijk altijd beter, maar als je ze vers in de vriezer stopt en dan oppiept in de oven bij 120 graden lijkt het net echt. Een plak ham erop en een beetje Dijon mosterd extra fijn maakt het feest dan weer helemaal kompleet.
Da's best wel maf zoals je je adresjes krijgt.
Abonneren op:
Posts (Atom)