Storm

Het afgelopen weekeinde raasde er een storm over westelijk europa. En niet zo zachtjes ook. De bossen rondom ons heen hebben een grote schoonmaak gehad, dood hout en zo, en alle houtvesters zijn in rep en roer. De motorzagen snerpen en er is weer een heleboel brandhout beschikbaar voor hen. Bij de achterbuurman zijn 2 fruitbomen zwaar beschadigd maar dat waren twee oudjes zo met de verrekijker te zien.

SCHAPEN
De schapen hebben het weekeinde in de stal de storm laten overwaaien, met de vier nieuwe lammeren erbij was dat een beetje krap. De score is nu 3 rammetjes (Chippie, Escape, Nibble) en 1 ooi (Cynthia). Nibble is spierwit, zijn moeder heeft ook al zo'n mooie vacht.
Perfect de rammen gaan de pot of de verkoop in volgend voorjaar. Of halal hun zeven maagdelijke ooien opzoeken tijdens het islamitische schapen feest. Prima zo, gaat het ook niet te snel en blijft het behapbaar. Met deze langzame uitbreiding kun je ook in de hand houden hoe het land belast wordt omdat er natuurlijk wel genoeg hooi over moet blijven om ze de winter door te brengen.
Een schaap blijft apart van de kudde, maar lijkt van dichtbij gekeken niets te mankeren. Vreemd toch. Die moet als laatste heldendaad overigens gedekt zijn door Charley, broer lief (rip) Want Dram was gewoon te kort bij de groep, en te klein, om dat voor elkaar gekregen te hebben. Zou deze incest misschien een reden kunnen zijn... over het toedichten van menselijke trekjes gesproken.

En daarmee wordt dit onderwerp afgesloten, alles heeft gelammerd, er zijn geen bijzondere dingen, het is door de bank goed gegaan zo.

LENTE

Alles begint in de knop te komen de lente kondigt zich weer uitbundig aan. De bollen die Fannie vorig jaar in de grond gestopt heeft daarvan steken de meesten ook al de kop boven de grond uit. Dan wordt over een paar weken het landschap weer mooi en is het een genot om door de streek te rijden. Dat wordt motortje nakijken over een maandje en weer touren. Dit keer niet meer als een dwaas de bossen in met die zware motor. Gewoon op de weg blijven en de tourtochten verder gaan uitwerken die zijn uitgezet. Krijg zo het gevoel dat het een mooie zomer wordt.
Veel vogels komen al weer terug en sommigen zie ik al nestelen, dat is erg vroeg, maar de natuur gaat zijn eigen weg.

Lammeren

Bij de avondcontrole even wat extra hooi in de ruif gedaan. Zie ik een witte vlek in het stro liggen. Bijna bovenop gestapt! Zie vaag dat het iets als een lam moet zijn, en druk het licht aan. En verrek ik tel ineens vier lammeren, da's er een teveel denk ik. En kijk om en zie inderdaad een dood lam op de grond liggen. Dat extra lam moet dan van Vlekkie zijn. Kijk nog eens goed en jawel ze heeft weer de normale vorm. Dacht namelijk eerst dat er nog wat in Tietsia's lijf zat. Maar de moederkoek was al opgevreten had ik eerder op de dag gezien. En leek me dat een beetje onwaarschijnlijk. Shit een dood dus. Ik pak het nog warme lam op en rammel er een beetje zachtjes aan. De vliezen zaten nog om het koppie heen, die veeg ik nog weg, maar eigenlijk weet je het wel. Als een ooi een lam zomaar laat liggen is ie niet meer te redden.
Ik stop mijn vingers  als laatste redmiddel nog achter in de keel om een kots beweging op te roepen want dan gaan ze wel proesten. En spugen ze het slijm uit de longen enzo, ergens gelezen. De worp moet bij deze temperaturen 5 minuten geleden zijn geweest. Misschien... Maar het was ijdele hoop, de pootjes voelden al koud aan, het beesie is daud.  En dan bekruipt je weer dat eigenaardige gevoel: "had ik dit kunnen voorkomen?"  Tsja als je in de stal erbij blijft slapen, misschien, is dan je volgende gedachte.  En ik besluit me erover heen te zetten en het dode lam ergens in de grond te stoppen. Domme pech, dat wel.
Daarmee hebben alle ooien gelammerd. Tietsia heef een lam, Sprotje  heeft er twee en Vlekkie ook twee geworpen waarvan een dood. Een redelijke oogst toch nog. Nu nog effe staatsie portretten van de clan maken. Niet eens gekeken welk geslacht het laatste lam heeft. Nou komt morgen dan wel weer.
Dat was me het dagje wel. Eerst een lam in een ijzige wind het vege lijf gered, en daarmee denk ik ook de moeder. Dan tenslotte Sprotje die er gewoon even twee uitpoept zonder al te veel moeite. Eerst maar eens klinken op het nieuwe leven in de wei. Dat wordt weer genieten als je zo naar buiten zit te kijken de wei in. Vier van die over elkaar heen rollende kleintjes is toch een grappig gezicht.

Vuurdoop

Oh boy, wat was ik aan het twijfelen. De natuur zijn beloop laten gaan of ingrijpen.  Het werd ingrijpen. Een pootje en het bekkie van het lam hing er al uit.

Oh boy da's niet goed er moet nog een pootje bij zijn. Als je goed kijkt zie je het tongetje er al uit hangen. Dan gaat alles rap. Dan is er geen aarzeling meer en ga er op af. Grijp de ooi met enige moeite bij zijn lurven en kijk wat er aan de hand is. Waarom moet ie zo persen en komt het er niet uit.? Shit andere pootje is blijven haken achter de rand van de baarmoeder. Ik doe de latex handschoenen aan, je moet per slot toch voorzichtig blijven. Veeg om het koppie heen, voel dat het beessie nog warm is. Zucht, het leeft dus nog. En trek het er iets verder uit, dan krijg ik het andere pootje te pakken en trek dat ook naar buiten, Aan beide pootjes nu trek ik het lam naar buiten. Geef het jong een paar tikkies om aan te geven dat ie geland is en kan gaan ademhalen. Na een beetje proesten kom ie tot leven en ik trek de navelstreng los uit de baarmoeder. Leg het lam zo wat voor de bek van het ooi en die begint voorzichtig het lam schoon te likken.

 Dat laatste is belangrijk voor de binding, dus niet zelf schoonmaken. Wel er even bij gebleven om te zien of het verder goed gaat zo, Aan de omvang te zien zit er nog eentje in, maar daar kan ik in de baarmoederhals niets van voelen en ook buitenom niet. Ik besluit het even op zijn beloop te laten.

En dan voel je je tegelijk een beetje ongerust, gaat dit verder wel goed,  ook niet erg blij, zoals met de eerste twee lammeren die zomaar om de hoek kwamen kijken. En toch weer OK, omdat je Vlekkie maar weer hebt  kunnen helpen, en weer een lam erbij hebt. Het is een rammetje. Das ook weer leuk want die zijn veel speelser dan de ooien daar kun je leuk mee omgaan. En het draagt over een jaartje weer bij aan het bedrijfsresultaat ;=))

Schapies

Het gaat goed met de nieuwe lammeren. Cynthia en Chippie groeien als kool, toch weer opnieuw verbazend. Je moet ze bijna kunnen horen groeien!

Nog geen week oud! Links is Cynthia rechts is Chippie. Beetje merkwaardige knoken heeft dat beestje. Nou ja. Moeders krijgt een paar handjes brokken extra, en zo te zien bevalt dat prima. Als je die twee ziet rondrennen, leuk hoor. Kan er uren naar zitten kijken zo vanuit  mijn stoel in het appartement. Helaas wordt het nog effe iets te vroeg donker. Vandaag wel 12º buiten.

Vlekkie staat nu echt op springen, de uier is barstens vol! Dat moet nu niet te lang meer gaan duren anders krijgen we weer die toestanden van vorig jaar en da's niet goed voor het beessie.

Bestaat er ook nog een plan om ens iets met de melk te gaan doen als de lammeren gespeend moeten gaan worden. Kaas maken? En hoe zou die boter smaken?
Wie hints en tips heeft mag het zeggen.

Teletype

Vanmiddag ben ik via de telefoon door een amerikaanse journaliste geïnterviewed over iets uit mijn IT verleden. Een paar vragen had ik al via de mail beantwoord en blijkbaar beviel dat. Uiteindelijk spitste het gesprek zich toe op een monster van een ding als teletype (ongeveer 60 cm breed en een kilo of 20 zwaar) zie plaatje hieronder.
Tijdens mijn voorbereiding voor het beantwoorden van de vragen vond ik iets terug op het net. Een verhaaltje over mijn eerste stappen op het IT gebied. Wat toen nog met een duur woord als informatica werd geduid. Een teletype was in die dagen zo'n beetje het enige apparaat waarmee je met een computer contact kon krijgen op afstand. Dat verhaaltje wil ik jullie niet onthouden.

TSR33
Toen het op afstuderen aankwam kreeg de schoolleiding de idee INFORMATICA te willen gaan doceren, in het laatste jaar dan. Dat was natuurlijk een "foutje bedankt!" lieve mensen. Tachtig procent van onze klas was acuut verslaafd aan dit voor Nederlandse hogescholen met mysteries omhulde fenomeen. Iets waarover je zelfs je wiskunde docent niet hoorde praten omdat het voor hem ook "allemaal nieuw" was. Weer zoiets wat ik in de latere jaren niet anders meer heb horen zeggen door docenten; wat een pech eigenlijk dat soort leraren gehad te hebben. Je telkens maar net voor blijvend door een paar bladzijden vooruit te lezen. Maar dat is een heel ander verhaal. Voor ons bestond de computer, een woord dat steeds met ontzag werd uitgesproken, uit een teletype terminal SR33 (zie plaatje) waarin een soort breed uitgevallen WC rol zat en een of ander mechanisme dat voortdurend 2,5 cm brede gele papieren bandjes van gaatjes voorzag. Later leerden we dat we dat ponsbanden moesten noemen en dat we het maken ervan ook uit konden zetten door ergens een schakelaar om te zetten, Op die breed uitgevallen WC rol werd alles opgetekend wat je intikte en terug kwam als "antwoord" van de computer.
Tak, tak tak, taddahtak, tahtahtahtahtahtah tahtah tahtahtahtah tah! lawaaide het dan. In die betegelde kelder echoode dat lekker als alle drie de terminals aan het ratelen waren. Toen moest de muzieksoort Metallic uitgevonden zijn. Wat een klere herrie! Wisten wij veel dat die terminal niet de computer was en dat wat we later als computer leerden onderscheiden ergens in Wageningen stond. Wageningen was zo ver weg in die tijd. Een computer met de naam DEC 10 zei ons totaal niets. Het kon net zo goed een blikje cola zijn.
En ach wat waren we blij met dit nieuwe speelgoed! Ons tegoed aan, voor een heel semester bedoelde, computertijd was natuurlijk binnen 2 maanden op. Paniek bij de schoolleiding uitte zich in: hoe moest dit nu. En dan die telefoon kosten, die liepen natuurlijk ook behoorlijk uit de klauw. Wisten die gasten veel dat je om een computer te bereiken ook nog moest inbellen. Maar laat ik eerlijk zijn. Elk denkbaar budget was natuurlijk veel te laag voor een stel jonge ratten die een nieuwe wereld hadden ontdekt.
Je ontdekte in dit wonderlijke wereldje dat je zomaar een machine opdracht kon geven eindeloos onzinnige dingen te laten doen. Sommetjes maken door telkens de wortel te laten trekken van alle getallen van 1 tot een miljoen (dat was al heel wat) die bij elkaar op te laten tellen en telkens de logaritme van het tussen resultaat te laten berekenen. Hoogst interessant uitziende tabellen genereerde je daarmee. En had het zin? Wie vroeg zich dat nou af, behalve de leraar dan. Of gewoon een plus een plus een plus … laten doen totdat de machine of uit zijn geheugen liep of met een fout melding kwam. Je moest dan vaak weer opnieuw inloggen:
PLEASE LOGIN OR ATTACH
En dan na het gebruikelijke geratel van hoeveel geheugen je had gekregen (4KB!) hoe laat je inlogde kwam er netjes te staan:
READY, FOR HELP TYPE HELP

Want het verschil in kleine en grote letters bestond niet en we mochten toen alleen iets in BASIC experimenteren. En ja hoor we hadden een heus, in alle haast in elkaar geflanst, dictaat met echte opgaven. Jawel! Wij beschouwden dat meer als een manier om onze ongebreidelde honger en nieuwsgierigheid te beteugelen dan om iets als gestructureerd informatica onderricht te geven. Want meer dan: bewijs de ABC formule of bereken de inhoud van een bol was het eigenlijk niet. Al rap maakten de slimsten onder ons spelletjes als de torens van Hanoi, boter kaas en eieren en ga zo maar door

Ik zelf was meer bezig de code zo mooi en efficiënt mogelijk te maken en gaf weinig om het resultaat. Uren kon ik in de avond in mijn bed nog liggen krassen en gummen in de BASIC brei om nog compactere code te fabriceren. Wist ik veel wat spaghetti code was en dat je met je compacte code het leven van de leraar tot een ware hel maakte. Want pas als je code klopte mocht je het intikken op de terminal. Off-line wel te verstaan, je zette het ponsband ding aan en liet deze met je tikwerk meelopen. Natuurlijk duurde dat uren voordat je na enkele keren opnieuw begonnen te zijn een foutloos bandje had.

Later bedachten we hoe we de tape konden corrigeren zonder alles over te hoeven tikken. We hackten dan het account van de leraar, vraag me niet hoe, en lieten de computer de fouten opsporen. Met veel gedoe door LIST 100-200 in te tikken kreeg je dan een tape tot aan de foute regel, tikte de juiste code voor regel 210 in, en weer LIST 220-300, je moest dan niet vergeten het bandje uit te zetten en weer aan te zetten als je het commando over de lijn verstuurde. Het duurde toch minstens een seconde voordat de computer het antwoord teruggaf, tijd zat dus. Romantiek, ja echte romantiek werd geschreven in die kale betegelde kelders van de school!

In die jaren, en dan heb ik het over rond 1976 was het fenomeen computer junky volledig onbekend. Verslaving? Nou neuh. Je zat hooguit een paar uur aan je terminal gekluisterd als anderen irrigatiekunde studeerden, en Nederlands, waar was dat goed voor als je je tijd achter een terminal kon verslijten. Toch?

Een paar jaar later was ik, na lange omzwervingen, professional, of wat daar voor doorging, en klopte de door mijn werkgever gevraagde code in via een heuse video terminal (Rank Xerox 860) De verslaving kreeg me opnieuw in diens klauwen en het informatica virus heeft me daarna nooit meer losgelaten.

Toen ik ergens in 1992 bij het computermuseum betrokken raakte en een SR33 terminal te pakken kreeg was de cirkel natuurlijk rond. En nog steeds als ik de knoppen van dat apparaat aanraak doet het in mijn hoofd: tak, tak tak, taddahtak, tahtahtahtahtahtah tahtah tahtahtahtah takh!
de originele plaatjes uit het oorspronkelijke artikel zijn vervangen door iets duidelijkers...



HAHA wat voel je je dan oud ineens met al dat nieuwe snoepgoed om je heen. 

Nu hang je met je laptopje in een stoel je blog bij te werken. Het internet is altijd aan. Een brief heb ik eigenlijk sinds de begin jaren 80 niet meer met de hand geschreven.  Zelfs notities berg je digitaal op, dossiers aanleggen daar komt al jaren geen snipper papier meer bij kijken. Alleen anderen vinden het nog belangrijk dat je van hen papier ontvangt. Mensch!
Nu zijn er toetsenbord loze machientjes, er zijn er die het toetsenbord op je buroblad projecteren. Spraakgestuurd, aanraakschermen. In de 80-er jaren science fiction by Star Trek en 30 jaar later is het nieuwste gadget al weer veel kleiner, heeft ook internet en een video. Plaatje is van LG. 
Maar tegen een computer aanleuteren zoals met HAL2000 wordt uitgebeeld, dat zal dan ook nog wel 20 jaar duren. De kunstmatige intelligentie komt maar niet echt spectaculair van de grond. Of moet er eerst een fatsoenlijke quantumcomputer komen of iets wat er op lijkt voordat AI het baby dom ontgroeid. En dus eindlijk iets intelligents in handen van de consument terecht komt. 
Ik kan er eigenlijk niet op wachten, en alles lijkt in dat licht nog zo primitief.


updated 20100223

De zin verzetten

Maar nu eerst weer iets vrolijkers.

SCHAPIES
De nieuwgeborenen houden zich prima. Hadden ze gisteren niet echt in de gaten dat ze mee moesten hollen met moeders naar de brokkies, vandaag ging dat dus prima.
In het nieuwe appartement kun je perfect over de weide kijken. En dan zie je dat jong rundvee en jong schaap elkaar nieuwschierig besnuffelen. Er zit dan wel een hek tussen maar beide groepjes waren verbaasd elkaar te zien.

Hoeihoei, waz dat? Snuffel snuffel. Mèh mèh wat zijn die gròòoooot. Schitterend om te zien hoe jonge beesten hun nieuwschierigheid tonen. En ook zo voorzichtig, om het kleine grut niet aan het schrikken brengen. Dat vertedert dan wel, weer, toch.

Om het onderwerp een beetje duidelijk te krijgen greep ik maar ff naar mijn foto bewerkings zachte waar. Klik klik, en het overgrote deel van de vegen en het stof van het verbouwen op de ruit verdwijnen als sneeuw voor de zon. Je kunt tegenwoordig ook al niet meer vertrouwen wat je op foto's ziet, nietwaar. Ruitje schoonmaken maakt het beeld misschien wat beter? Och.

MUZIEK

Via die kleine achterlijke weggetjes van twee meter breed ben ik op weg gegaan naar een café concert door Duo LisMa  in Jussey. Dat is met dit vochtige winter weer best wel oppassen. Tegenliggers denken blijkbaar altijd dat jij wel in de berm duikt. En af en toe moet je echt het vege lijf redden door een "voorzichtige" snoekduik in die zachte berm nemen. Staat er even later ook nog een bordje dat de bermen aan gort zijn gereden. Ja hallo!
Afijn aangekomen zie je een griebus hotel staan met kapotte neon verlichting, haveloos, en verlaten. Twijfel! Heb ik me vergist in tijd en datum? Geen auto te bekennen, geen lichten aan. Doodse stilte,geen ziel te bekennen. Daarop besluit ik een straatje om te gaan, even wachten, wellicht is dit het frans halfuurtje. Maar dan moesten de artiesten er toch wel zijn om zich moed in te drinken? Het adres is goed, huisnummer ook nog: 8 rue de la gare in Jussey.
Alle gordijnen zitten dicht, geen piep komt er uit dat verlaten gebouw. Ik loop er eens omheen, wat een haveloze toestand! En geen hond te bekennen. Na een paar minuten stap ik weer in de auto en knar huiswaarts. Balen. Maar het internet is bordevol interessante dingen, en na ff wat door klikken vind je toch een paar muziekvideootjes van die twee.

violentango
OK geen topartiesten zo te horen. Hoewel, met een stevig glas wijn op en enigszins wazig geworden dan ondergedompelt in de couleur locale, onderuithangend in een gribus hotel, lijkt me dat dat wellicht prima om aan te horen zou zijn geweest. 

Op de terugweg, in Cendrecourt (letterlijk "as-hof") zie ik een mooi karakteristiek  huis staan, even een pitstop voor een fotootje. Wat ziet alles er toch grauw en triest uit met dit winter weer. En wat moet het mooi zijn als alles weer groen is in de zomer. Dat weggetje tussen Mailleroncourt en Jussey is interessant om eens met de motor af te knarren.  Mooie bochtige weggetjes en prachtige vergezichten, echt iets om met een gangetje van 70 overheen te schuiven. Nu ligt er een dun glibberig laagje verradelijke klei over het wegdek vermengd met de mest uit de loopstallen van de boerderijen. Zo'n groenige waas is dat dan. Het is ook op vier wielen ff oppassen geblazen. Waarschijnlijk neem ik dit stukje dan op in de route van het zuidelijk motor tour deel van het klaverblad. En zo bouw je telkens verder aan je tourtochten. Toch wel weer nuttig geweest dit tochtje naar Jussey.

Wie hoog zit...

En jawelhoor! Niet echt gevallen. De formulering is weer ge-ni-aal!
Balkie biedt het ontslag van alle PvdA ministers en staatssecretarissen aan. Wohaha! Dat betekent dat zij (CDA en CU)  staatsrechterlijk gewoon door kunnen blijven gaan. Hoe vind je die. De portefeuilles zijn ter beschikking gesteld. Nou dat betekent zoveel als: we zoeken nieuwe poppetjes en gaan dan eventueel gewoon door. (met nederland af te breken...)
Of lees ik dat verkeerd

Als die man nu net zo goed regeerde als ie formuleringen kon maken was er niets aan de hand, de crisis voorbij, en iedereen meer in zijn loonzakje.
In de krant stond dat er nog geen enkele van Balkie's kabinetten de eindstreep heeft gehaald. En toch weer lijsttrekker worden? Plank voor kop doet.

Plaatjes stonden op geenstijl.nl, ff collage van gemaakt.

Vraag ik me alleen nog af onder welke voorwaarden Bosch is opgerot. Daar zal wel heftig over zijn gebakkeleid. Dat soort gasten willen zich immers altijd drie hoog indekken, n'est-ce-pas?
Een minderheids kabinet heeft volgens mij geen levensvatbaarheid als ze er geen derde partij, en desnoods nog eentje, bijhalen om een meerderheid te krijgen. Of de pvda moet een deal met Balkie hebben gemaakt dat ze zich koest houden. Zou zo maar kunnen. Maar goed, de rekenaars onder ons zijn vast al wel aan het plussen en minnen.
Op het franse nieuws werd het ook gemeld, en daar ging men erover alsof dit toch wel erg normaal was dat, als je afsprak tot 2011, er dan geen gezeur over moest zijn. En de verslaggever meldde ook nog dat Belgique en Duitsland er precies zo over dachten. Dus die Bosch zit er misschien toch niet zo ver naast om de plug er uit te trekken.

Het zwartepieten is ondertussen begonnen. Hoe kan een klein land toch nog kleiner worden. Echte polderpolitiek, kleiner dan een kleiplaatje (kleideeltje) kan het niet worden.