Je bent ziek en dan wordt je wakker met:
why should a bird fly,
in the sky.
and men walk on dirt!
why should a fish swim,
along the rim.
and men drown in air!
why should my friend be free,
as a bee.
and I,
I can only glee...
in je hoofd.
Waar dat vandaan komt kan alleen je dikke duim vertellen. En het slaat nergens op, of het moet de pest zijn dat je eindelijk afknapt op je griep. Die verkoudheid maar aanhoudt. En dan ook nog eens een jicht aanval krijg die me vannacht uit de slaap hield. Heel barok dan maar in bed gebleven, een stripje pillen achter het huigje en naar treurige muziek liggen luisteren. Om dan in de middag strompelend naar beneden een kom kwark te gaan lepelen. Een beetje laat ontbijt.
Het weer werkt ook mee. Een grijze dikke soep hangt over het landschap. Geluiden komen gedempt door, net alsof alles on je heen depri is. Iemand probeert me al de hele dag te bellen, maar iedere keer als ik dan moeizaam uit mijn bed strompel hangt ie op. Heb geen greintje puf om maar iets te doen, en zelfs itunes is me nog te moeilijk. Skype Fannie dan maar. De ontwikkelaar van Skype moet een standbeeld krijgen, werkt altijd. Via YouTube vind ik dan weer een playlist die al urenlang droevige muziek laat horen van Bach, Mendelssohn, Saglieri, Chopin. Wat moeten die mannen depri zijn gewest. Of gewoon gekweld door het avontuur dat leven heet.
Waarom zijn dingen simpel voor de een, onmogelijk voor de ander? Waarom meet ik altijd verkeerd en een ander timmert het erin alsof het een natuurlijke handeling is. En waarom lijm ik dan in 3D een leiding in elkaar en sta te stuntelen met een appeltaart.
Maar natuurlijk!
Het is herfst, de blaadjes vallen en je ligt te hoesten en proesten en de pijn te verdringen door onzin op te krabbelen. Dronken zonder dronkenschap, high van de pillen, en toch lekker warm onder je dekbed.
Zwelgend in lijdbaarheid. Wat ben ik zielig...
21 oktober 2009
19 oktober 2009
Dit en Dat
CV Fannie en Wim zijn hier een week geweest. Doel: de vloerverwarming aan de CV aan te sluiten. En voor de verandering klopte de planning een keertje. Zondag uitvlooien hoe en wat, kijken welke onderdelen er nog gekocht moesten worden, maandag inkopen en beginnetje maken. Dinsdag aansluiten en woensdag de laatste handelingen. Woensdagmiddag ging de fik in de kachel en werd het spannend. Lekken in de leidingen, de extra ingebouwde beveiliging zou die het doen, de automaat watervulling (linksonder in beeld) werkte dat? Jawel, alles werkte wonderbaarlijk goed. OK een fitting nog ff aantrekken en de stroom voor de pomp dan maar uit een in de gauwigheid aangerukte haspel. Verder leek het erop dat de vloerverwarming precies de overcapaciteit uit het systeem trok waardoor anders de temperatuurbeveiliging er iedere keer uitknalde. Een mooie bonus. Wim zat nog ff te pielen met de afstelling van de doorstroomventielen, maar ook dat liep verder perfect.
Natuurlijk ontstond er een lichte paniek toen bleek dat het verwarmingselement in de keuken het niet deed. Maar de conclusie werd al snel getrokken en de nodige luchtbellen werden uit het systeem gelaten waarna alle cv elementen warmte afgaven.
Fannie ging ondertussen door met de kamers verder in te richten en maakte er weer wat moois van. Daar is weer met smaak een kamer ingericht. Zo'n wengee vloer kleurt bijna met alles. Wim paste de verlichting aan in kamer 3 en 4. En hoppa nog wat platen aan de muur en ook dat is dan weer 'impeccable'. Natuurlijk blijft er een waslijst aan kleine dingen die nog moeten, zo zal het altijd wel blijven met een dergelijk groot gebouw. Gewoon stug doorgaan.
Tourtje
Maar niet alles is werk dus werd er ook tijd aan de omgeving verkennen besteed.
Niet ver van ons vandaan ligt Betancourt-Saint-Pancras. Een dorpje in een vallei. Kom je aanrijden dan zie je het dorp vanuit de hoogte. De fraaie herfstkleuren van de bossen omkransen het dorp. Het was een beetje heiig maar in de verte kon je nog de Vogezen in een blauwe waas zien liggen.
Buurtjes
En dan klinkt er op een vrijdag morgen een enorm kabaal onder ons raam. Op zich niets vreemds ware het niet dat de woordenwisseling toch wel erg veel ging lijken op een familietwist. Dus ikke met rode oortjes buiten het raam hangen om te kunnen volgen wat er gebruld werd. Natuurlijk ontging me het meeste maar dat het ernstig was werd me al snel duidelijk. De buurvrouw die zenuwachtig heen en weer drentelend aan de mobiel hing en op smekende toon iemand te hulp riep, de stiefzoon die met veel omhaal iedereen in de auto probeerde te laden. En een buurman die maar liep te roepen dat hij alles betaalde of betaald had en zijn bankkaart terug wilde. Van lichamelijk geweld was er geen sprake maar het was een serieuze echtelijke ruzie. Zoonlief mocht zich er niet mee bemoeien werd er geroepen. Maar die pareerde dat weer door te zeggen dat zijn vrouw daardoor zijn moeder was geworden en hij DUS het volste recht had zich ermee te bemoeien. En dat gewoon op straat uitkeffen. Prachtige taalles voor mij. En verrek met een beetje moeite kon ik er de essentie uit opmaken. Maakt dit figuur toch vorderingen in het Frans, toch?
Het weekeinde bleef het bij de buren verdacht rustig. Geen veelvuldig heen en weer gesjees met autos, of moeilijk doen met parkeren op een terreintje waar toch echt maar twee auto's oppassen ipv 4. Die stilte was ongewoon, ongemakkelijk. Een buurman die een beetje stilletjes de auto aan het uitzuigen was, niks niet die joviale groet van "M. Robat" en de daarop volgende vette grijns. Dames die normaal in en uitvliegen, hun auto's dwarsomkeert proberen te parkeren of met veel poespas meer in een klein peugotje 205 proberen te laden dan er in een vrachttrailer van 13 meter nog niet past. Of buurvrouw die met allerlei negotie bezig is, zijn het geen paddo's dan is het wel de briq a brac voor een volgende vide grenier. Nee de levendige drukte om het huis was dit weekeinde totaal verdwenen.
Gelukkig schijnt de lieve vrede vandaag, maandag, weer een beetje teruggekeerd te zijn. Buurman belde me op om te vertellen dat de honingman weer aan de deur stond te jengelen om een potje van die kostelijke vloeistof aan me te kwijten. Natuurlijk een pot van een kilo voor 6 euries laat je je niet ontgaan. En daar kwam buu'f weer aanlopen. Nog steeds een beetje timide, klagend over de kou toen ze mij in slechts een T-shirt de winterzon in zag banjeren. Dat geeft weer hoop, vreselijk is zo'n ruzie. En verrek het 205-je stond ook weer voor de deur. Komt toch alles weer goed.
Ab en Carla
Aansluitend op de week met Fannie en Wim kwamen Ab en Carla twee dagen klussen, een soort herfstvakantie trip, dus. Natuurlijk is niets haaks of recht in dit huis, dus een stukje snel erin timmeren is er niet bij. Maar na twee dagen is de wand tot aan de nieuwe deuropening geisoleerd en op een paar planken na afgetimmerd.
10 oktober 2009
l'Automne
Of wel herfst. Onderweg naar het boodschappen doen zie je zaggies aan het landschap veranderen. Een week geleden nog hele tere kleurwisselingen, nu zijn de eerste eikenbomen al naar geel en bruine kleuren verschoten. Het gaat hard nu. De temperaturen dalen 'snachts sterk om overdag het rijk weer prijs te geven aan de zon. Prettige, ongewoon zachte temperaturen voor de tijd van het jaar, gisteren 20 graden, vandaag na een forse regenbui 17. Hier en daar zit er nog een roos aan onze rozenstruiken die voor staan, de tomaten rijpen nog na en de appels die nog hangen zijn heerlijk zoet. Nog niet alles is door de schapen opgegeten maar dat komt nog wel. Een bijna doorlopend feestmaal voor de autonome maaimachines de afgelopen weken.
A propos schapen.
De schapen lopen flink tochtig te zijn en Charley doet zijn uiterste best om in zijn laatste dagen die hem nog resten de dames te bezwangeren. Vorige week de nieuwe ram (naam: Dram) bij de groep gelaten. En zoals te verwachten viel loopt hij er een nog beetje onwennig en afzijds bij, nog niet helemaal geaccepteerd door de groep. Dus of ie de dames die door Charley niet te pakken zijn genomen gaat bezwangeren is nog maar de vraag. Want Charley is behoorlijk beschermend, zou ik ook zijn met een harem. Afijn als er volgend jaar een drietal schapen bijkomen kan Dram ze de volgende keer allemaal te pakken nemen want dan is Charley tot worstjes vermaakt. Het laatste mannelijke lid in de kudde Felix bakt er sowieso nog niets van en wordt door Charley geduld. Ook al omdat alle 3 van de vier ooien familie van 'm zijn, en dat schijnt gewoon niet te gaan. Dus dat wordt echt niets met Felix dit jaar. Afijn april - maart volgend jaar zien we wel of er een paar autonome maaimachientjes bijkomen. Want zo'n 10 schapies zou wel leuk zijn om de handel kort te houden. Met 7 redden ze het nog net niet. Dan kunnen we ws volgend jaar al een paar rammetjes verkopen, dekt de kosten weer, toch?
Nu heb ik nog steeds vijf vachten wol in het strohok liggen, niemand die het hebben wil. Maar gisteren kreeg ik een idee: gewoon in de spouwmuur tussen de lobby en het appartement stoppen. En dat blijven doen totdat dat gat dicht is.Natuurlijk zal dat inzakken in de loop der jaren maar dat zal niet erg zijn want uiteindelijk wordt dat toch een binnenmuur als het apartementje daarachter klaar is en af en toe verwarmd.
A propos schapen.
De schapen lopen flink tochtig te zijn en Charley doet zijn uiterste best om in zijn laatste dagen die hem nog resten de dames te bezwangeren. Vorige week de nieuwe ram (naam: Dram) bij de groep gelaten. En zoals te verwachten viel loopt hij er een nog beetje onwennig en afzijds bij, nog niet helemaal geaccepteerd door de groep. Dus of ie de dames die door Charley niet te pakken zijn genomen gaat bezwangeren is nog maar de vraag. Want Charley is behoorlijk beschermend, zou ik ook zijn met een harem. Afijn als er volgend jaar een drietal schapen bijkomen kan Dram ze de volgende keer allemaal te pakken nemen want dan is Charley tot worstjes vermaakt. Het laatste mannelijke lid in de kudde Felix bakt er sowieso nog niets van en wordt door Charley geduld. Ook al omdat alle 3 van de vier ooien familie van 'm zijn, en dat schijnt gewoon niet te gaan. Dus dat wordt echt niets met Felix dit jaar. Afijn april - maart volgend jaar zien we wel of er een paar autonome maaimachientjes bijkomen. Want zo'n 10 schapies zou wel leuk zijn om de handel kort te houden. Met 7 redden ze het nog net niet. Dan kunnen we ws volgend jaar al een paar rammetjes verkopen, dekt de kosten weer, toch?
Nu heb ik nog steeds vijf vachten wol in het strohok liggen, niemand die het hebben wil. Maar gisteren kreeg ik een idee: gewoon in de spouwmuur tussen de lobby en het appartement stoppen. En dat blijven doen totdat dat gat dicht is.Natuurlijk zal dat inzakken in de loop der jaren maar dat zal niet erg zijn want uiteindelijk wordt dat toch een binnenmuur als het apartementje daarachter klaar is en af en toe verwarmd.
6 oktober 2009
Belasting
Stel je gaat wonen in een ander land, en stel je gaat daar een bedrijfje beginnen. Zoals wij dat gedaan hebben. Je koopt een huis, je verhuurt kamers en beng! Daar ligt de eerste blauwe envelop in je bus. Oh , shit, denk je dan, daar begint het.
Gewend zijnde aan de tot idiotie verworden encyclopedie vol regeltjes, draconische boetes als je een keertje iets vergeet. Deurwaarders als je brief of bezwaar niet ontvankelijk wordt verklaard. De FIOD die elk jaar langs komt (waar waren ze trouwens de afgelopen 2 jaar?) Slechts omdat kleine bedrijven per definitie gewantrouwd worden. Belastingen die niet alleen de administratie tot wanhoop brengen, maar ook tot absurdistische hoogten opgedreven worden. Om nog maar te zwijgen van de hoge kosten voor boekhouding en accountant, die uiteindelijk toch op de klant verhaald moeten worden. En geen enkele ambtenaar die precies weet hoe het allemaal in elkaar zit. Sterker nog de burger steeds vaker verkeerd voorlicht! En de programmatuur, die uiteindelijk alles uitrekend, wordt als het aanbeden goudenkalf gezien. En wat op het scherm staat is dan het heilige schrift.
Dat beste mensen is de situatie in het luiklekkerland dat Nederland heet. Wat heb ik de schurft aan de belastingen, de diensten en de regelmakertjes die deze ellende voor de ondernemer veroorzaakt.
Dus je begrijpt, wetende dat la douce France qua regelgeving daar nog eens torenhoog bovenuit steekt, ik vanochtend met lood in mijn schoenen in het belasting kantoor de trappen opliep.
Uiteraard was mijn afspraak met iemand die niet bestond of niet bekend was. Ik zal het wel verkeerd verstaan hebben, neem ik aan, of nog erger, sprak de naam verkeerd uit! Maar opnieuw raakte ik versteld van de behulpzaamheid van de aanwezige ambtenaren. Binnen 10 minuten zat ik aan een tafeltje van iemand die mij er mee zou helpen. En er geschiede een wonder.
Vriendelijk klonk het: nou laat u maar eens zien waar het omgaat. OK, ja, hm... aangifte belastingen voor uw bedrijf. Na wat inleidende vragen klonk het: heeft u inkomsten gehad? Ja, antwoorde ik, en noemde het lage bedrag van vorig jaar. Maar we zaten nog midden in de verbouwing en dat is nu eigenlijk ook nog niet klaar. OK dat is dan misschien een beetje aangedikt, maar er wordt inderdaad nog verbouwd. Hah, klonk het, u heeft dus geen inkomsten gehad! Rap werd dat op het formulier, dwars over al die adacadabra kolommen heen, waar ik geen touw aan vast kon knopen, geschreven. Met een opmerking erbij: werk nog onderhanden. En klaar! Mijn stomverbaasde blik ziende zei ze, hier nog even een krabbel en 2008 is in kannen en kruiken, gepiept zogezegd. Ik gleed bijna van ontsteltenis van mijn stoel af.
En als u volgend jaar met de gegevens komt die hieronder gevraagd worden dan vullen we dat samen wel ff in. Huh? TOTALEMENT STUPIFIE. (totaal verdwaasd) kneep ik sprakeloos in mijn handen, droomde ik? En kon nog net de vraag stamelen van: hoe zit dat met de credit d'impot voor de ramen en isolatie? Gewoon de rekeningen meebrengen, en dan komen we er wel uit.
Ze stond op, gaf een hand en zei: "bon continuation", het neutrale frans voor: prettige dag verder.
Ik liep de deur uit, dit had nog geen 10 minuten geduurd. Mezelf totaal wezenloos afvragend: wat overkomt me nu? Geen boete, geen knorrig kijkende ambtenaar, maar een prettig, bijna blije fonctionaire die me graag door de ellende heen hielp, of er juist vanaf.
Ooit wel eens zo'n gevoel gehad van dat je de grond niet raakte en als het ware met een zwevend gevoel wegliep? Nou dat was wat mij overkwam.
Hoppa, heb ik me nu daar meer dan een week in het zweet gewerkt, in paniek rakend als ik een bon niet kon terugvinden? De afgelopen week kwamen uit alle laatjes, hoeken, en gaten bonnen en rekeningen. Nou ja een beetje overdreven wellicht. Het afgelopen jaar had ik per maand een kornflakes doos volgestopt met bonnen en rekeningen. En dat bewees zijn nut toch wel. En tijdens het opruimen van de werkplek in de slaapkamer, vond ik nog tientallen bonnen uit andere laatjes en enveloppen.
Nu heb ik een soort twaalf ladenbak, een lade per maand, en dat is al een stuk beter. Afijn er is in iedergeval een probleem minder, en kan ik de boekhouding in gaan richten aan de hand van wat de belasting mevrouw me uitlegde. Dat geeft dan weer minder gedoe volgend jaar mei of zo. En we krijgen zowaar de BTW terug! Nou breekt mijn klomp. Hoezo retroactief...
Gewend zijnde aan de tot idiotie verworden encyclopedie vol regeltjes, draconische boetes als je een keertje iets vergeet. Deurwaarders als je brief of bezwaar niet ontvankelijk wordt verklaard. De FIOD die elk jaar langs komt (waar waren ze trouwens de afgelopen 2 jaar?) Slechts omdat kleine bedrijven per definitie gewantrouwd worden. Belastingen die niet alleen de administratie tot wanhoop brengen, maar ook tot absurdistische hoogten opgedreven worden. Om nog maar te zwijgen van de hoge kosten voor boekhouding en accountant, die uiteindelijk toch op de klant verhaald moeten worden. En geen enkele ambtenaar die precies weet hoe het allemaal in elkaar zit. Sterker nog de burger steeds vaker verkeerd voorlicht! En de programmatuur, die uiteindelijk alles uitrekend, wordt als het aanbeden goudenkalf gezien. En wat op het scherm staat is dan het heilige schrift.
Dat beste mensen is de situatie in het luiklekkerland dat Nederland heet. Wat heb ik de schurft aan de belastingen, de diensten en de regelmakertjes die deze ellende voor de ondernemer veroorzaakt.
Dus je begrijpt, wetende dat la douce France qua regelgeving daar nog eens torenhoog bovenuit steekt, ik vanochtend met lood in mijn schoenen in het belasting kantoor de trappen opliep.
Uiteraard was mijn afspraak met iemand die niet bestond of niet bekend was. Ik zal het wel verkeerd verstaan hebben, neem ik aan, of nog erger, sprak de naam verkeerd uit! Maar opnieuw raakte ik versteld van de behulpzaamheid van de aanwezige ambtenaren. Binnen 10 minuten zat ik aan een tafeltje van iemand die mij er mee zou helpen. En er geschiede een wonder.
Vriendelijk klonk het: nou laat u maar eens zien waar het omgaat. OK, ja, hm... aangifte belastingen voor uw bedrijf. Na wat inleidende vragen klonk het: heeft u inkomsten gehad? Ja, antwoorde ik, en noemde het lage bedrag van vorig jaar. Maar we zaten nog midden in de verbouwing en dat is nu eigenlijk ook nog niet klaar. OK dat is dan misschien een beetje aangedikt, maar er wordt inderdaad nog verbouwd. Hah, klonk het, u heeft dus geen inkomsten gehad! Rap werd dat op het formulier, dwars over al die adacadabra kolommen heen, waar ik geen touw aan vast kon knopen, geschreven. Met een opmerking erbij: werk nog onderhanden. En klaar! Mijn stomverbaasde blik ziende zei ze, hier nog even een krabbel en 2008 is in kannen en kruiken, gepiept zogezegd. Ik gleed bijna van ontsteltenis van mijn stoel af.
En als u volgend jaar met de gegevens komt die hieronder gevraagd worden dan vullen we dat samen wel ff in. Huh? TOTALEMENT STUPIFIE. (totaal verdwaasd) kneep ik sprakeloos in mijn handen, droomde ik? En kon nog net de vraag stamelen van: hoe zit dat met de credit d'impot voor de ramen en isolatie? Gewoon de rekeningen meebrengen, en dan komen we er wel uit.
Ze stond op, gaf een hand en zei: "bon continuation", het neutrale frans voor: prettige dag verder.
Ik liep de deur uit, dit had nog geen 10 minuten geduurd. Mezelf totaal wezenloos afvragend: wat overkomt me nu? Geen boete, geen knorrig kijkende ambtenaar, maar een prettig, bijna blije fonctionaire die me graag door de ellende heen hielp, of er juist vanaf.
Ooit wel eens zo'n gevoel gehad van dat je de grond niet raakte en als het ware met een zwevend gevoel wegliep? Nou dat was wat mij overkwam.
Hoppa, heb ik me nu daar meer dan een week in het zweet gewerkt, in paniek rakend als ik een bon niet kon terugvinden? De afgelopen week kwamen uit alle laatjes, hoeken, en gaten bonnen en rekeningen. Nou ja een beetje overdreven wellicht. Het afgelopen jaar had ik per maand een kornflakes doos volgestopt met bonnen en rekeningen. En dat bewees zijn nut toch wel. En tijdens het opruimen van de werkplek in de slaapkamer, vond ik nog tientallen bonnen uit andere laatjes en enveloppen.
Nu heb ik een soort twaalf ladenbak, een lade per maand, en dat is al een stuk beter. Afijn er is in iedergeval een probleem minder, en kan ik de boekhouding in gaan richten aan de hand van wat de belasting mevrouw me uitlegde. Dat geeft dan weer minder gedoe volgend jaar mei of zo. En we krijgen zowaar de BTW terug! Nou breekt mijn klomp. Hoezo retroactief...
1 oktober 2009
Motorweekeinde
Heerlijk, ff ertussenuit, dacht ik. Want een paar oud collega's zouden komen om met de motor een paar tochtjes te maken in de omgeving. En zoals dat altijd gaat, zonder dit negatief te bedoelen, zeggen er een paar op. Maar Bart moedig in zijn eentje kwam donderdag keurig op tijd aan en we konden meteen van het zwoele nazomerweer genieten op het balkon. We spreken door waar we heen gaan en hoe we gaan rijden.
KLAVERBLAD
Ik liet Bart de routes zien die ik al gemaakt had, die in de vorm van een klaverblad door de provincie heen lopen. Een noordelijk en oostelijk deel van het klaverblad zijn nog niet echt helemaal uitgewerkt maar het westelijke en zuidelijk klaverblad wel.
De constructie is zo gekozen, van dit klaverblad, dat je door kunt steken naar een ander deel van het klavertje vier en, als je daar zin in hebt of erg snel rijdt, er een deel van een ander blad nog aan vast kunt knopen door gewoon door te steken. Een ander voordeel is dat je de tocht ook halverwege kunt afbreken als er iets tegenzit. Mailleroncourt dient als knooppunt in het geheel. En je zit nooit verder dan een kleine 70 km uit de buurt wat het makkelijker maakt om iemand te komen helpen.
We besluiten om de eerste dag naar Langres te gaan, het westelijk klaverblad, dat meanderd om de D417 heen. De tweede dag zouden we richten les Ballon de Vosgezen gaan, en de derde dag zal ik Bart een stuk opweg terug naar huis brengen via de route binnendoor voorbij Epinal.
LANGRES
De weergoden zijn ons uiterst gunstig gezind, geen wolkje te bekennen. We vertrekken vrij laat omdat er nog een ramenboer komt voor een offerte. Dat verhaal staat hier ergens onder. Afijn rond 1100 slepen we de motoren uit de garage. Alles slaat in een keer aan, goeie motoren die Honda Pan's een beetje warm lopen en we knarren richting Vauvillers, draaien even een rondje en gaan dan via Montdorre aan de tocht beginnen. Zo meanderend om de 417 heen een beetje op de bonnefooi richting Langres. Onderweg kom je door veel van die pittoreske dorpjes heen die rond deze tijd als uitgestorven lijken. In ieder geval presteren we het om een rit van 80km op te rekken naar 120km door telkens van de hoofdweg af te gaan het binnenland in. Grotendeels volgen we het door mij uitgezette westelijk klaverblad, hier en daar steek ik een nieuwe route in om ook dat eens te verkennen.
In Langres aangekomen gebruiken we de lunch. Een plat du jour zit er niet in, en ipv vis een stukje vlees dat schijnt weer een ongehoord verzoek te zijn. Impossible klinkt het dan. Vragend dan maar om het kinder menu, is blijkbaar helemaal vloeken, want ook dat hoort tot de onmogelijkheden. Als ik dan vraag of daar een wet tegen is dat een volwassene om een kinder menu vraagt wordt stoicijns gereageert met "dan kan niet, gewoon omdat het niet kan". Nou ja zeg! Dan maar iets van de kaart, en uiteraard ben je dan snel het dubbele kwijt. Voordeel is wel dat sinds 1 juli het BTW tarief voor restaurants verlaagd is naar 5.5% ipv 19.2 En dat scheelt dus al snel weer een slok op een borrel.
Dan gaan we op de terugweg. We nemen en deel van het zuidelijk klaverblad en gaan richting Vesoul / Porte de Saone. Op 20 km van porte Saone keren we richting Mailleroncourt en komen dan door dorpjes heen die nog in de middeleeuwen zijn blijven steken. Achter in de middag moet Bart tenken, en bij mij houdt de TomTom het voor gezien. Gelukkig komen we in bekend gebied dus verdwalen doen we dan ook niet meer. De gouden zonnestralen van de laagstaande zon doen het landschap in iets sprookjesachtig veranderen en de eerste herfstkleuren zijn al te zien. Voldaan parkeren we de brommers weer in de garage en pellen ons uit de motorkleding.
BRONSTROEP
Komt de buurman op ons af. He, hebben jullie het bronstgeluid van de herten al beluistert? Nee (natuurlijk) niet antwoorden we (gemelijk) Nou als je daar en daar heen gaat en op de tweede heuveltop parkeert dan kun je ze horen. Bart en ik keken elkaar eens aan: moeten we dat? Maar we stappen in de knar en gaan op pad. De luister plek was al snel gevonden, maar geen gebrul te horen. Plotseling klinkt er een soort gorgelend halfstikkend geluid, we kijken elkaar aan, besluiten dat dit dus de bronstroep moet zijn, geven een high five en stappen flux weer in de knar. Gierend van de lach: "Zo van, gehoord, en nu maken dat we wegkomen"!
'savonds op het terras gaan we over op de kazen en pate's een Merlot wijntje erbij, wat knabbels, en we zitten even later te genieten van de ondergaande zon. Een uurtje later is het donker en turen we nog wat naar de sterren.
Route uitzetten.
Bart komt op het idee om de route voor morgen alvast met een programmaatje op de tomtom te zetten. We downloaden TYRE en hoppa in een uurtje hebben we de tocht naar les Ballons des Vogeze uitgestippelt. Niet erbij nadenkend dat we de zogenoemde waypoints (richtpunten op de kaart) ook nog ff moesten opschonen. Maar daarover later.
LES BALLONS
De volgende dag wilden we wat vroeger vertrekken en dat lukte ook aardig. Voldoende peut in de tank dus dat is geen zorg.
Volgens de in de TT geladen route namen we de eerste de beste binnenweg, en na een paar KM sloegen we af naar Plombierre les Bains over de provinciale weg. Al snel kwam het eerste weeffoutje tevoorschijn. Door maar lukraak waypoints uit te zetten bleek dat sommigen ervan zich naast de weg bevonden en je soms een wel heel rare kronkel moest maken om er te komen om dit waypoint af te kunnen krassen van de route. Erg mooi stukje zo door die vallei naar Plombiere. Je moet de tweede afslag nemen naar PLB) Via route de scieries klommen we de heuvels in richting Gerardmer. Daar in een weldadig zonnetje op het terras en buiten het toeristenseizoen, lekker rustig een kop koffie gescoord en hop richting Colmar. Voor Colmar sloegen we af richting les Ballons, door het bijbehorende natuurpark tuffend, en bovenop de 1200 meter hoge heuvel, lekker onderuit, op de helling een broodje happen. Wat een uitzicht! En weer die beginnende herfstkleuren.
We stappen weer op en nemen nog wat haarspeldbochten naar beneden. Op weg naar het volgende waypoint gaat het grandioos mis. Een doodlopende straat in rijden is natuurlijk zinloos dachten we, maar als je waypoint zich juist daar bevindt dan moet je erin rijden en dan weer omkeren. Wij eigenwijs dat niet doen, en na een halfuur rondom dat waypoint heegecirkeld te hebben kwam Bart op het idee om dat waypoint maar uit de lijst te halen. Zo konden we verder. Toevallig zaten we goed op de route dus erg veel tijd was er ook weer niet verreden. Nog twee cols over, vol met lekker veel bochten, en we zaten weer op de terugweg. Prachtig die omgeving. Nog even naar de kerk van Courboisier in Ronchamps gereden, (inclusief een rottig waypoint) Voor 5 euries mocht je er even omheen lopen, dat vonden we toch wel gortig. Dus we hebben het bouwsel maar van een afstand aan de buitkant bekeken, was ook voldoende voor een indruk vonden we.
Na 8 uur inclusief pauses etc zat het erop, een kleine 300 km gereden, een zeer geslaagde motordag.
Nog ff koken, eten, wijntje, balkonnetje en plat.
HUISWAARTS
De volgende dag de waypoints toch maar even opgeschoond zodat de tocht zonder al te veel haperingen een keer herhaald kan worden. Voor de motorrijders onder ons, deze route kan zo op de TomTom gezet worden, hoe Garmin daar mee omgaat is dan weer door een Garmin specialist uit te vlooien. (wie biedt zich aan?)
Zondagmorgen stappen we op en breng ik Bart binnendoor richting Epinal, een erg favoriete route voor mij als ik zelf ri NL afzak. Bij Darney besluit ik dat binnendoortje iets langer te maken en richting de A31 (Tours) te rijden. Kom je door Darney zelf heen en langs Vittel. Deze route komt door bossen en langs leuke slingerweggetjes. Zo rond 12:00 stappen we bij de afrit naar de A31 af en nemen Bart en ik afscheid. We hebben van die paar dagen motorrijden allebei met volle teugen genoten.
ARRANGEMENT
De vorige avond hadden we al wat gepraat over een idee om hieraan een vervolg te geven. Namelijk door te gaan proberen een of meerdere motorweken te organiseren. Zoiets als een arrangement, op basis van half pension, onder begeleiding te toeren. Zeven dagen knarren in de omgeving Vosges, Vogezen, Haut Marne, Haut Saone, een dag vrije toer: op jezelf of met een groepje. De groep kan gesplitst worden in een langzamere en een snellere groep met een ervaren voorrijder. De langzame neem ik dan zelf, ben nu eenmaal geen snel type, en de snellere dus met iemand die al voldoende bergervaring heeft. Daarbij komen dan wat vaste punten om te koffie-en, lunchen en een drankje op de terugweg. Dat alles voor een all-in prijs. Lunch, drank etc en benzine niet inbegrepen. Er zullen meer dan 5 routes uitgestippelt zijn, dus voor mensen die op zichzelf of in een ander groepje willen rijden en/of een andere route willen nemen is er voldoende ruimte zich in deze omgeving die bij uitstek geschikt is voor de toerrijders, uit te leven.
Prijs? We denken voorlopig aan 350 euries op basis van half pension (za aankomst, za of zondag morgen vertrekken). Volgend voorjaar, ergens eind mei, of eind juni, wilden we dan de eerste week gaan doen. Er zijn dan 14 slaapplekken en inpandige stalling voor alle motoren.
En oh ja. Dreigt het echt knudde weer te worden, dan gaat de week niet door en verplaatsen we die naar een andere week. De week gaat ook pas door bij 6 aanmeldingen.
Als iemand dit leuk lijkt: aanmelden kan vanaf nu.
Verdere details moeten nog uitgewerkt worden door Bart en mij en komen op de aparte webpagina motorweek te staan.
KLAVERBLAD
Ik liet Bart de routes zien die ik al gemaakt had, die in de vorm van een klaverblad door de provincie heen lopen. Een noordelijk en oostelijk deel van het klaverblad zijn nog niet echt helemaal uitgewerkt maar het westelijke en zuidelijk klaverblad wel.
De constructie is zo gekozen, van dit klaverblad, dat je door kunt steken naar een ander deel van het klavertje vier en, als je daar zin in hebt of erg snel rijdt, er een deel van een ander blad nog aan vast kunt knopen door gewoon door te steken. Een ander voordeel is dat je de tocht ook halverwege kunt afbreken als er iets tegenzit. Mailleroncourt dient als knooppunt in het geheel. En je zit nooit verder dan een kleine 70 km uit de buurt wat het makkelijker maakt om iemand te komen helpen.
We besluiten om de eerste dag naar Langres te gaan, het westelijk klaverblad, dat meanderd om de D417 heen. De tweede dag zouden we richten les Ballon de Vosgezen gaan, en de derde dag zal ik Bart een stuk opweg terug naar huis brengen via de route binnendoor voorbij Epinal.
LANGRES
De weergoden zijn ons uiterst gunstig gezind, geen wolkje te bekennen. We vertrekken vrij laat omdat er nog een ramenboer komt voor een offerte. Dat verhaal staat hier ergens onder. Afijn rond 1100 slepen we de motoren uit de garage. Alles slaat in een keer aan, goeie motoren die Honda Pan's een beetje warm lopen en we knarren richting Vauvillers, draaien even een rondje en gaan dan via Montdorre aan de tocht beginnen. Zo meanderend om de 417 heen een beetje op de bonnefooi richting Langres. Onderweg kom je door veel van die pittoreske dorpjes heen die rond deze tijd als uitgestorven lijken. In ieder geval presteren we het om een rit van 80km op te rekken naar 120km door telkens van de hoofdweg af te gaan het binnenland in. Grotendeels volgen we het door mij uitgezette westelijk klaverblad, hier en daar steek ik een nieuwe route in om ook dat eens te verkennen.
In Langres aangekomen gebruiken we de lunch. Een plat du jour zit er niet in, en ipv vis een stukje vlees dat schijnt weer een ongehoord verzoek te zijn. Impossible klinkt het dan. Vragend dan maar om het kinder menu, is blijkbaar helemaal vloeken, want ook dat hoort tot de onmogelijkheden. Als ik dan vraag of daar een wet tegen is dat een volwassene om een kinder menu vraagt wordt stoicijns gereageert met "dan kan niet, gewoon omdat het niet kan". Nou ja zeg! Dan maar iets van de kaart, en uiteraard ben je dan snel het dubbele kwijt. Voordeel is wel dat sinds 1 juli het BTW tarief voor restaurants verlaagd is naar 5.5% ipv 19.2 En dat scheelt dus al snel weer een slok op een borrel.
Dan gaan we op de terugweg. We nemen en deel van het zuidelijk klaverblad en gaan richting Vesoul / Porte de Saone. Op 20 km van porte Saone keren we richting Mailleroncourt en komen dan door dorpjes heen die nog in de middeleeuwen zijn blijven steken. Achter in de middag moet Bart tenken, en bij mij houdt de TomTom het voor gezien. Gelukkig komen we in bekend gebied dus verdwalen doen we dan ook niet meer. De gouden zonnestralen van de laagstaande zon doen het landschap in iets sprookjesachtig veranderen en de eerste herfstkleuren zijn al te zien. Voldaan parkeren we de brommers weer in de garage en pellen ons uit de motorkleding.
BRONSTROEP
Komt de buurman op ons af. He, hebben jullie het bronstgeluid van de herten al beluistert? Nee (natuurlijk) niet antwoorden we (gemelijk) Nou als je daar en daar heen gaat en op de tweede heuveltop parkeert dan kun je ze horen. Bart en ik keken elkaar eens aan: moeten we dat? Maar we stappen in de knar en gaan op pad. De luister plek was al snel gevonden, maar geen gebrul te horen. Plotseling klinkt er een soort gorgelend halfstikkend geluid, we kijken elkaar aan, besluiten dat dit dus de bronstroep moet zijn, geven een high five en stappen flux weer in de knar. Gierend van de lach: "Zo van, gehoord, en nu maken dat we wegkomen"!
'savonds op het terras gaan we over op de kazen en pate's een Merlot wijntje erbij, wat knabbels, en we zitten even later te genieten van de ondergaande zon. Een uurtje later is het donker en turen we nog wat naar de sterren.
Route uitzetten.
Bart komt op het idee om de route voor morgen alvast met een programmaatje op de tomtom te zetten. We downloaden TYRE en hoppa in een uurtje hebben we de tocht naar les Ballons des Vogeze uitgestippelt. Niet erbij nadenkend dat we de zogenoemde waypoints (richtpunten op de kaart) ook nog ff moesten opschonen. Maar daarover later.
LES BALLONS
De volgende dag wilden we wat vroeger vertrekken en dat lukte ook aardig. Voldoende peut in de tank dus dat is geen zorg.
Volgens de in de TT geladen route namen we de eerste de beste binnenweg, en na een paar KM sloegen we af naar Plombierre les Bains over de provinciale weg. Al snel kwam het eerste weeffoutje tevoorschijn. Door maar lukraak waypoints uit te zetten bleek dat sommigen ervan zich naast de weg bevonden en je soms een wel heel rare kronkel moest maken om er te komen om dit waypoint af te kunnen krassen van de route. Erg mooi stukje zo door die vallei naar Plombiere. Je moet de tweede afslag nemen naar PLB) Via route de scieries klommen we de heuvels in richting Gerardmer. Daar in een weldadig zonnetje op het terras en buiten het toeristenseizoen, lekker rustig een kop koffie gescoord en hop richting Colmar. Voor Colmar sloegen we af richting les Ballons, door het bijbehorende natuurpark tuffend, en bovenop de 1200 meter hoge heuvel, lekker onderuit, op de helling een broodje happen. Wat een uitzicht! En weer die beginnende herfstkleuren.
We stappen weer op en nemen nog wat haarspeldbochten naar beneden. Op weg naar het volgende waypoint gaat het grandioos mis. Een doodlopende straat in rijden is natuurlijk zinloos dachten we, maar als je waypoint zich juist daar bevindt dan moet je erin rijden en dan weer omkeren. Wij eigenwijs dat niet doen, en na een halfuur rondom dat waypoint heegecirkeld te hebben kwam Bart op het idee om dat waypoint maar uit de lijst te halen. Zo konden we verder. Toevallig zaten we goed op de route dus erg veel tijd was er ook weer niet verreden. Nog twee cols over, vol met lekker veel bochten, en we zaten weer op de terugweg. Prachtig die omgeving. Nog even naar de kerk van Courboisier in Ronchamps gereden, (inclusief een rottig waypoint) Voor 5 euries mocht je er even omheen lopen, dat vonden we toch wel gortig. Dus we hebben het bouwsel maar van een afstand aan de buitkant bekeken, was ook voldoende voor een indruk vonden we.
Na 8 uur inclusief pauses etc zat het erop, een kleine 300 km gereden, een zeer geslaagde motordag.
Nog ff koken, eten, wijntje, balkonnetje en plat.
HUISWAARTS
De volgende dag de waypoints toch maar even opgeschoond zodat de tocht zonder al te veel haperingen een keer herhaald kan worden. Voor de motorrijders onder ons, deze route kan zo op de TomTom gezet worden, hoe Garmin daar mee omgaat is dan weer door een Garmin specialist uit te vlooien. (wie biedt zich aan?)
Zondagmorgen stappen we op en breng ik Bart binnendoor richting Epinal, een erg favoriete route voor mij als ik zelf ri NL afzak. Bij Darney besluit ik dat binnendoortje iets langer te maken en richting de A31 (Tours) te rijden. Kom je door Darney zelf heen en langs Vittel. Deze route komt door bossen en langs leuke slingerweggetjes. Zo rond 12:00 stappen we bij de afrit naar de A31 af en nemen Bart en ik afscheid. We hebben van die paar dagen motorrijden allebei met volle teugen genoten.
ARRANGEMENT
De vorige avond hadden we al wat gepraat over een idee om hieraan een vervolg te geven. Namelijk door te gaan proberen een of meerdere motorweken te organiseren. Zoiets als een arrangement, op basis van half pension, onder begeleiding te toeren. Zeven dagen knarren in de omgeving Vosges, Vogezen, Haut Marne, Haut Saone, een dag vrije toer: op jezelf of met een groepje. De groep kan gesplitst worden in een langzamere en een snellere groep met een ervaren voorrijder. De langzame neem ik dan zelf, ben nu eenmaal geen snel type, en de snellere dus met iemand die al voldoende bergervaring heeft. Daarbij komen dan wat vaste punten om te koffie-en, lunchen en een drankje op de terugweg. Dat alles voor een all-in prijs. Lunch, drank etc en benzine niet inbegrepen. Er zullen meer dan 5 routes uitgestippelt zijn, dus voor mensen die op zichzelf of in een ander groepje willen rijden en/of een andere route willen nemen is er voldoende ruimte zich in deze omgeving die bij uitstek geschikt is voor de toerrijders, uit te leven.
Prijs? We denken voorlopig aan 350 euries op basis van half pension (za aankomst, za of zondag morgen vertrekken). Volgend voorjaar, ergens eind mei, of eind juni, wilden we dan de eerste week gaan doen. Er zijn dan 14 slaapplekken en inpandige stalling voor alle motoren.
En oh ja. Dreigt het echt knudde weer te worden, dan gaat de week niet door en verplaatsen we die naar een andere week. De week gaat ook pas door bij 6 aanmeldingen.
Als iemand dit leuk lijkt: aanmelden kan vanaf nu.
Verdere details moeten nog uitgewerkt worden door Bart en mij en komen op de aparte webpagina motorweek te staan.
29 september 2009
Keuken
zoals beloofd het vervolg op de keuken perikelen...
Voor ons eigen stekje willen we ook een eigen keuken hebben. Niet zo uitgebreid als die van de grote keuken maar toch met alles erin wat je nodig hebt om een bak macaroni te kunnen maken. Macaroni, cum spaghetti is in dit halve vrijgezellen bestaan erg populair.
Maar goed die keuken.
Wordt ik opgebeld door de keukenboer met een verhaal dat ze nu wel een bijzonder goed aanbod hebben waar ik niet onderuit kan. Nou als een franse verkoper dat zegt dan heeft ie vast het groene plakkertje door een paars lintje vervangen. Wie stinkt daar nu nog in?! Maar ja een paar uur gratis franse spreekvaardigheidsles gooi je niet zomaar weg, dus ik maak een afspraak.
Een paar dagen later krijg ik een aangetekend schrijven om het restant van de plaatsingskosten van de eerste keuken even onmiddellijk direct te betalen. Ha, mijn enige machtsmiddel om die gasten de spleet tussen muur en werkblad te laten wegpoetsen zomaar weggeven? Neuh. Dacht ik niet. Dus ik houd de brief even in portefeuille om dat bij het begin van het gesprek even in de strijd te gooien.
EERSTE AKTE
En boingggg, eerste akte van het vernieuwde blijspel "de keuken" vangt aan.
Koffie? Graag! Taktisch zijn er wat artikelen uit de krant op tafel gelegd en ik scan ze terwijl de koffie gehaald wordt. Die zijn al een jaar oud, geen nieuwswaarde dus, maar hij wil blijkbaar iets overbrengen.
Ik schuif de handel onder een op de tafel liggend stapeltje folders. Als demonstrerend: niet boeiend.
Een paar maanden daarvoor liepen Fannie en ik namelijk een van de ontslagen verkopers in de supermarkt tegen het lijf en die had toch wel een heel duidelijke boodschap: het ging slecht met de zaken en als we geduld hadden dan gingen de prijzen flink omlaag. Zijn andere kollega was ook al ontslagen. De beruchte Vincent, voor de trouwe lezers. Een wel zeer duidelijke hint. En dan liggen artikelen in hoezanna taal op het tafelblad, wat moet je daar als paranoide data-anarchist nu van denken.
De aftrap volgde al snel. En mijn opmerking dat de tijden nu wel veranderd waren werd gepareerd door het oude kranten artikel triomfantelijk onder mijn neus te wapperen. Toeterend begeleid met het verhaal dat de fabriek als nooit tevoren draaide. Mijn gezicht drukte natuurlijk een gepaste twijfel uit, waarop gepareerd werd met een totaal oorlog naar de consument met een blitzkrieg achtig offensief om maar vooral de veel te dure keukens te kopen. Ja, ja, zag buiten al een soort kadoverpakking staan lispelde ik fijntjes. Mijzelf dus afvragend wat mijn kadootje nu wel niet zou zijn, want daarvoor kwam ik natuurlijk.
Eerst nog even dit, zei ik. En haalde het aangetekend schrijven uit mijn zak om dan luid te roepen, natuurlijk wordt de rekening betaald. Dat is geen probleem. Maar toch even eerst die gleuf tussen muur en aanrecht OK maken. Als voorbereiding had ik even wat foto's van het euvel op de camera. en toonde die aan hem. Hij meteen met David , le poseur, aan de lijn. Hoorde natuurlijk bij het toneelspel, en men zou een oplossing gaan zoeken. 'k Gaf nog even aan hoe dat in de NL keukens zou gedaan zijn, maar dat werd al een beetje teveel van het goede. Afijn dit is al de derde keer dat men een oplossing gaat zoeken, dus ook deze schijnbeweging zal wel weer voorbij gaan.
Met veel omhalen kwam het laatstelijk ontworpen keukenblok op het scherm tevoorschijn. En de standaard vragen over wasbak, kastjes en handgrepen werden gladjes door mij beantwoord. Nog steeds geen "aanbod wat u niet kunt afslaan" geluiden. Uiteraard speelde mijn geprikkelde verbeelding een merkwaardig scenario in mijn hoofd af, welke gouden handgrepen of ultra goedkope oven zou in de aanbieding vallen? Met de minuut kwam het tot een bijna onhoudbare situatie. Ik begon te zweten van ongebreidelde nieuwschierigheid. Toen kwam de bevrijding. Op het moment dat het werkblad ter sprake kwam stond de man energiek op en bracht werkelijk een meesterlijk stukje toneelspel ten tonele. En natuurlijk stonden die werkbladen waar het eigenlijk om ging meteen vooraan. En luistert doch huivert! "We kunnen u de granieten bladen tegen dezelfde prijs aanbieden als de gewone gelamineerde werkbladen" Tadaaa! Vol verwachting keek hij mij aan. Oh maar natuurlijk, reageerde ik, da's een goed plan. Me al verkneukelend over de dramatische wending die het verhaal zou gaan krijgen.
TWEEDE AKTE
Toch bleef er iets aan je knagen, waar is nu dat onweerstaanbare aanbod? Want een kadootje doen van een paar honderd euro is eigenlijk geen bijzonder iets in deze keukenwereld. Tegelijkertijd vraag je je af waar dat addertje dan onder het gras zit. Nou die aap kwam al snel uit de mouw!
Langzaam bouwde ik de ellende voor de keukenboer op. En begon met een opmerking dat het ontwerp ietsjes gewijzigd is. Een grauwwaas trok over zijn gezicht, zoiets van: dit bestaat niet, had die keuken toch al verkocht, of niet dan? Na een boel zaken te hebben weggestreept kwamen we eindelijk terug naar het simpele basis concept wat fannie en ik wilden hebben. Zonder toeters en bellen. Een oven, geen vaatwasmachine, wel een kookplaat met tijdklokken en extra kookzones, da's al. Nee geen afzuigkap, (want die hadden we al op marktplaats gezien voor honderden euries minder) en w.s. ook geen kookplaat. Ja wel het gat ervoor maken. Het enthousiasme werd al minder. Koffie? Graag!
En daar kwam de berekening: 9200! Whaat? Speelde ik verbaasd. En eerlijk gezegd was ik eigenlijk ook wel verbaasd. Maar dan van de brutaalheid om een twee maal zo kleine keuken aan te bieden voor eigenlijk 2 maal zoveel geld zoals hij beneden in de gastenkeuken stond. En nog duurder dan toen hij oorspronkelijk begroot werd op 7200, met alles er op en eraan nog, ook wel. Even was ik uit het veld geslagen. Maar met een poker face ging ik de strijd aan.
Hij liet de berekening zelf natuurlijk niet zien, maar het kadootje van het granieten blad haalde hij zesvoudig terug door extreem hoge plaatsingskosten van 1200 te berekenen. Die aap dus!
Maar, stelde ik, die keuken moet dan wel voor de kerst staan. Uehm, dat gaat ons niet lukken het is zo druk... Maar je kon zien aan zijn gezicht dat ie blij was dat er in deze donkere maanden nog werk aan de winkel zou komen.
En zijn verhaal van een nieuwe fabriek die geopend werd om aan de gestegen vraag te kunnen voldoen schoot ik meteen ook maar aan flarden. Ingestortte huizenmarkt, kredietproblemen consumenten, minder migratie: dus minder keukens. Kon ie allemaal op 'le Monde' nalezen grijnslachte ik fijntjes. Maar ja als je eerst een heel aantal fabrieken sluit zul je er toch ergens eentje moeten bijbouwen, toch? Daarop bond ie in.
Ja doei! Mij een beetje in de maling nemen zeker.
We gaan door.
Die prijs! Oh, nee, geen sprake van, veel te duur! (gewoon de beuk erin dan maar). Nou dat moest ie toch echt kosten hoor... Na veel vijven en zessen: wat had u daar dan voor over gehad. Ach zei ik bij Ikea kost zoiets nog geen 2000, en zijn protest afvangend, maar dat is natuurlijk niet te vergelijken: poires et pommes; aan zijn lege blik te zien geen echt franse uitdrukking ;=).
Daarom, turn key (cle a main), zou ik denken dat de keuken zoals die daar nu stond wellicht 4100 euries waard zou zijn, dus incluis apparatuur etc etc. Niet dat ik dat er voor zou betalen hoor, maar dat is zo'n beetje het uiterste bedrag.
Ja maar, ja maar, daar kan ik het niet voor leveren
Helaas dat is alles wat ik er van de directie voor uit mag geven. Ja waar is uw vrouw eigenlijk? Die zit in het buitenland. Kunt u haar dan niet bereiken? Jawel hoor, vanavond bel ik haar wel op. En bijna werd die telefoon mij in het gezicht geduwd, ff checkend met: toch geen 06 nummer he?
Ik bel Fannie op en begin wat te keuvelen. Natuurlijk komt het veto, in gelijksoortige woorden als ik zou gebruiken, zo van belachelijk, ongelooflijk... Mij op het hart drukkend geen overeenkomst aan te gaan. Alsof dat ueberhaupt de bedoeling was! Ik hing op, met een teleurgestelde uitdrukking op mijn face.
Na tien volgende minuten door en over de verdere uitrusting en over de prijs nadenkend kwam hij met een nieuwe prijs. Greep een papier, tekende het bedrag erop en zette een open rechthoek daaronder. Zo als hierin verschijnt dadelijk het wonderbaarlijke bedrag dat u met het "een aanbod dat u niet kunt weigeren" is gesuggereerd. Hij kijkt me aan. Aarzelt, rammelt wat op zijn rekenmachientje. En ziet!
Plots verschijnt het toverbedrag in het hokje. En jawel slechts 6400 euries. Ieder keer weer verbaas ik me over dit fonomeen. Da's toch wel merkwaardig dat je in een uurtje praten 3000 euries eraf kunt laten gaan. Voor zo'n uurtarief zou ik ons B&B direct aan de kant zetten. Dan hoef je maar een paar uur in de week te werken, toch?! Alhoewel dit B&B is van langduriger fun dan een paar uur saai iedere keer een verhaal te moeten herkauwen. Om vervolgens weer een paar uur in de file te gaan schuifelen.
Ah, wel.
Maar natuurlijk viel de prijs voor de keuken nog te hoog uit, want ineens was het granieten blad verdwenen! Trok je het graniet en de exorbitante plaatsingskosten eraf zou je ergens op de 5400 moeten zitten.
Subtiel werd de telefoon weer onder mijn aandacht gebracht. En Fannie speelde fantastisch mee. En opnieuw moesten we de inhalige keukenboer teleurstellen. Voor hoe dom hield ie Fannie en mij nu eigenlijk?
Eindelijk had ik er genoeg van, mijn frans was aan het degraderen van de inspanning, om zoiets in het frans te doen, met al die keuken kretologie, is nog steeds niet eenvoudig voor me. En ik moest ook nog even in Vesoul gaan winkelen. Daarom maakte ik wat afrondende opmerkingen. Na een paar minuten had ie in de gaten dat ie zo echt niet ging verkopen. Dus die oplossing voor de spleet achter het keukenblad kon ik ook op mijn rug schrijven, dacht ik dan.
We maakten nog wel even een afspraak voor als Fannie hier zou zijn, om de deur toch nog niet helemaal dicht te smijten, en ik stond op. Demonstratief scheurde hij het velletje papier met het wonder bedrag doormidden.
Maar speelde ie dat nu of was ie werkelijk teleurgesteld? Foeterend zei ie dat ie dit in zijn loopbaan als spaanderplaat verkopende keukenboer nog niet had meegemaakt. Zo'n fantastisch aanbod, die prijs, dat moest toch niemand kunnen weerstaan? Hij had toch zo zijn best gedaan voor een goede prijs? We liepen samen op naar buiten. Met elke stap gooit u nu 1000 euro uit het raam zei ie, dat is toch niet normaal! Hoe kunt u dit nu doen? Beste mijnheer keukenboer, zei ik, over dit soort bedragen neem ik nu eenmaal niet alleen een beslissing, basta. Hem ontevreden mompelend bij de deur achter latend.
wordt vervolgd
Voor ons eigen stekje willen we ook een eigen keuken hebben. Niet zo uitgebreid als die van de grote keuken maar toch met alles erin wat je nodig hebt om een bak macaroni te kunnen maken. Macaroni, cum spaghetti is in dit halve vrijgezellen bestaan erg populair.
Maar goed die keuken.
Wordt ik opgebeld door de keukenboer met een verhaal dat ze nu wel een bijzonder goed aanbod hebben waar ik niet onderuit kan. Nou als een franse verkoper dat zegt dan heeft ie vast het groene plakkertje door een paars lintje vervangen. Wie stinkt daar nu nog in?! Maar ja een paar uur gratis franse spreekvaardigheidsles gooi je niet zomaar weg, dus ik maak een afspraak.
Een paar dagen later krijg ik een aangetekend schrijven om het restant van de plaatsingskosten van de eerste keuken even onmiddellijk direct te betalen. Ha, mijn enige machtsmiddel om die gasten de spleet tussen muur en werkblad te laten wegpoetsen zomaar weggeven? Neuh. Dacht ik niet. Dus ik houd de brief even in portefeuille om dat bij het begin van het gesprek even in de strijd te gooien.
EERSTE AKTE
En boingggg, eerste akte van het vernieuwde blijspel "de keuken" vangt aan.
Koffie? Graag! Taktisch zijn er wat artikelen uit de krant op tafel gelegd en ik scan ze terwijl de koffie gehaald wordt. Die zijn al een jaar oud, geen nieuwswaarde dus, maar hij wil blijkbaar iets overbrengen.
Ik schuif de handel onder een op de tafel liggend stapeltje folders. Als demonstrerend: niet boeiend.
Een paar maanden daarvoor liepen Fannie en ik namelijk een van de ontslagen verkopers in de supermarkt tegen het lijf en die had toch wel een heel duidelijke boodschap: het ging slecht met de zaken en als we geduld hadden dan gingen de prijzen flink omlaag. Zijn andere kollega was ook al ontslagen. De beruchte Vincent, voor de trouwe lezers. Een wel zeer duidelijke hint. En dan liggen artikelen in hoezanna taal op het tafelblad, wat moet je daar als paranoide data-anarchist nu van denken.
De aftrap volgde al snel. En mijn opmerking dat de tijden nu wel veranderd waren werd gepareerd door het oude kranten artikel triomfantelijk onder mijn neus te wapperen. Toeterend begeleid met het verhaal dat de fabriek als nooit tevoren draaide. Mijn gezicht drukte natuurlijk een gepaste twijfel uit, waarop gepareerd werd met een totaal oorlog naar de consument met een blitzkrieg achtig offensief om maar vooral de veel te dure keukens te kopen. Ja, ja, zag buiten al een soort kadoverpakking staan lispelde ik fijntjes. Mijzelf dus afvragend wat mijn kadootje nu wel niet zou zijn, want daarvoor kwam ik natuurlijk.
Eerst nog even dit, zei ik. En haalde het aangetekend schrijven uit mijn zak om dan luid te roepen, natuurlijk wordt de rekening betaald. Dat is geen probleem. Maar toch even eerst die gleuf tussen muur en aanrecht OK maken. Als voorbereiding had ik even wat foto's van het euvel op de camera. en toonde die aan hem. Hij meteen met David , le poseur, aan de lijn. Hoorde natuurlijk bij het toneelspel, en men zou een oplossing gaan zoeken. 'k Gaf nog even aan hoe dat in de NL keukens zou gedaan zijn, maar dat werd al een beetje teveel van het goede. Afijn dit is al de derde keer dat men een oplossing gaat zoeken, dus ook deze schijnbeweging zal wel weer voorbij gaan.
Met veel omhalen kwam het laatstelijk ontworpen keukenblok op het scherm tevoorschijn. En de standaard vragen over wasbak, kastjes en handgrepen werden gladjes door mij beantwoord. Nog steeds geen "aanbod wat u niet kunt afslaan" geluiden. Uiteraard speelde mijn geprikkelde verbeelding een merkwaardig scenario in mijn hoofd af, welke gouden handgrepen of ultra goedkope oven zou in de aanbieding vallen? Met de minuut kwam het tot een bijna onhoudbare situatie. Ik begon te zweten van ongebreidelde nieuwschierigheid. Toen kwam de bevrijding. Op het moment dat het werkblad ter sprake kwam stond de man energiek op en bracht werkelijk een meesterlijk stukje toneelspel ten tonele. En natuurlijk stonden die werkbladen waar het eigenlijk om ging meteen vooraan. En luistert doch huivert! "We kunnen u de granieten bladen tegen dezelfde prijs aanbieden als de gewone gelamineerde werkbladen" Tadaaa! Vol verwachting keek hij mij aan. Oh maar natuurlijk, reageerde ik, da's een goed plan. Me al verkneukelend over de dramatische wending die het verhaal zou gaan krijgen.
TWEEDE AKTE
Toch bleef er iets aan je knagen, waar is nu dat onweerstaanbare aanbod? Want een kadootje doen van een paar honderd euro is eigenlijk geen bijzonder iets in deze keukenwereld. Tegelijkertijd vraag je je af waar dat addertje dan onder het gras zit. Nou die aap kwam al snel uit de mouw!
Langzaam bouwde ik de ellende voor de keukenboer op. En begon met een opmerking dat het ontwerp ietsjes gewijzigd is. Een grauwwaas trok over zijn gezicht, zoiets van: dit bestaat niet, had die keuken toch al verkocht, of niet dan? Na een boel zaken te hebben weggestreept kwamen we eindelijk terug naar het simpele basis concept wat fannie en ik wilden hebben. Zonder toeters en bellen. Een oven, geen vaatwasmachine, wel een kookplaat met tijdklokken en extra kookzones, da's al. Nee geen afzuigkap, (want die hadden we al op marktplaats gezien voor honderden euries minder) en w.s. ook geen kookplaat. Ja wel het gat ervoor maken. Het enthousiasme werd al minder. Koffie? Graag!
En daar kwam de berekening: 9200! Whaat? Speelde ik verbaasd. En eerlijk gezegd was ik eigenlijk ook wel verbaasd. Maar dan van de brutaalheid om een twee maal zo kleine keuken aan te bieden voor eigenlijk 2 maal zoveel geld zoals hij beneden in de gastenkeuken stond. En nog duurder dan toen hij oorspronkelijk begroot werd op 7200, met alles er op en eraan nog, ook wel. Even was ik uit het veld geslagen. Maar met een poker face ging ik de strijd aan.
Hij liet de berekening zelf natuurlijk niet zien, maar het kadootje van het granieten blad haalde hij zesvoudig terug door extreem hoge plaatsingskosten van 1200 te berekenen. Die aap dus!
Maar, stelde ik, die keuken moet dan wel voor de kerst staan. Uehm, dat gaat ons niet lukken het is zo druk... Maar je kon zien aan zijn gezicht dat ie blij was dat er in deze donkere maanden nog werk aan de winkel zou komen.
En zijn verhaal van een nieuwe fabriek die geopend werd om aan de gestegen vraag te kunnen voldoen schoot ik meteen ook maar aan flarden. Ingestortte huizenmarkt, kredietproblemen consumenten, minder migratie: dus minder keukens. Kon ie allemaal op 'le Monde' nalezen grijnslachte ik fijntjes. Maar ja als je eerst een heel aantal fabrieken sluit zul je er toch ergens eentje moeten bijbouwen, toch? Daarop bond ie in.
Ja doei! Mij een beetje in de maling nemen zeker.
We gaan door.
Die prijs! Oh, nee, geen sprake van, veel te duur! (gewoon de beuk erin dan maar). Nou dat moest ie toch echt kosten hoor... Na veel vijven en zessen: wat had u daar dan voor over gehad. Ach zei ik bij Ikea kost zoiets nog geen 2000, en zijn protest afvangend, maar dat is natuurlijk niet te vergelijken: poires et pommes; aan zijn lege blik te zien geen echt franse uitdrukking ;=).
Daarom, turn key (cle a main), zou ik denken dat de keuken zoals die daar nu stond wellicht 4100 euries waard zou zijn, dus incluis apparatuur etc etc. Niet dat ik dat er voor zou betalen hoor, maar dat is zo'n beetje het uiterste bedrag.
Ja maar, ja maar, daar kan ik het niet voor leveren
Helaas dat is alles wat ik er van de directie voor uit mag geven. Ja waar is uw vrouw eigenlijk? Die zit in het buitenland. Kunt u haar dan niet bereiken? Jawel hoor, vanavond bel ik haar wel op. En bijna werd die telefoon mij in het gezicht geduwd, ff checkend met: toch geen 06 nummer he?
Ik bel Fannie op en begin wat te keuvelen. Natuurlijk komt het veto, in gelijksoortige woorden als ik zou gebruiken, zo van belachelijk, ongelooflijk... Mij op het hart drukkend geen overeenkomst aan te gaan. Alsof dat ueberhaupt de bedoeling was! Ik hing op, met een teleurgestelde uitdrukking op mijn face.
Na tien volgende minuten door en over de verdere uitrusting en over de prijs nadenkend kwam hij met een nieuwe prijs. Greep een papier, tekende het bedrag erop en zette een open rechthoek daaronder. Zo als hierin verschijnt dadelijk het wonderbaarlijke bedrag dat u met het "een aanbod dat u niet kunt weigeren" is gesuggereerd. Hij kijkt me aan. Aarzelt, rammelt wat op zijn rekenmachientje. En ziet!
Plots verschijnt het toverbedrag in het hokje. En jawel slechts 6400 euries. Ieder keer weer verbaas ik me over dit fonomeen. Da's toch wel merkwaardig dat je in een uurtje praten 3000 euries eraf kunt laten gaan. Voor zo'n uurtarief zou ik ons B&B direct aan de kant zetten. Dan hoef je maar een paar uur in de week te werken, toch?! Alhoewel dit B&B is van langduriger fun dan een paar uur saai iedere keer een verhaal te moeten herkauwen. Om vervolgens weer een paar uur in de file te gaan schuifelen.
Ah, wel.
Maar natuurlijk viel de prijs voor de keuken nog te hoog uit, want ineens was het granieten blad verdwenen! Trok je het graniet en de exorbitante plaatsingskosten eraf zou je ergens op de 5400 moeten zitten.
Subtiel werd de telefoon weer onder mijn aandacht gebracht. En Fannie speelde fantastisch mee. En opnieuw moesten we de inhalige keukenboer teleurstellen. Voor hoe dom hield ie Fannie en mij nu eigenlijk?
Eindelijk had ik er genoeg van, mijn frans was aan het degraderen van de inspanning, om zoiets in het frans te doen, met al die keuken kretologie, is nog steeds niet eenvoudig voor me. En ik moest ook nog even in Vesoul gaan winkelen. Daarom maakte ik wat afrondende opmerkingen. Na een paar minuten had ie in de gaten dat ie zo echt niet ging verkopen. Dus die oplossing voor de spleet achter het keukenblad kon ik ook op mijn rug schrijven, dacht ik dan.
We maakten nog wel even een afspraak voor als Fannie hier zou zijn, om de deur toch nog niet helemaal dicht te smijten, en ik stond op. Demonstratief scheurde hij het velletje papier met het wonder bedrag doormidden.
Maar speelde ie dat nu of was ie werkelijk teleurgesteld? Foeterend zei ie dat ie dit in zijn loopbaan als spaanderplaat verkopende keukenboer nog niet had meegemaakt. Zo'n fantastisch aanbod, die prijs, dat moest toch niemand kunnen weerstaan? Hij had toch zo zijn best gedaan voor een goede prijs? We liepen samen op naar buiten. Met elke stap gooit u nu 1000 euro uit het raam zei ie, dat is toch niet normaal! Hoe kunt u dit nu doen? Beste mijnheer keukenboer, zei ik, over dit soort bedragen neem ik nu eenmaal niet alleen een beslissing, basta. Hem ontevreden mompelend bij de deur achter latend.
wordt vervolgd
20 september 2009
Zwijnen
NL
Vorige week even geklust in ons oude huis, verfje hier en schroefje daar. Als je huis verkoopbaar moet blijven moet je het onderhoud niet verwaarlozen. Een van die gordijnen in de slaapkamer was zijn optrektouwtje kwijt, afgebroken. Na een poosje pielen zaten de juiste touwtjes weer in de juiste geleider, knoop er in en het ging weer op en neer als eerder.
Dat deed me denken aan de vouwgordijnen die we in de erker hebben laten ophangen, zoiets met een dag en een nachtstand. Binnen een jaar gingen die dingen natuurlijk kuren vertonen. En na aanspraak op garantie, die we uiteraard niet kregen, kwam de leverancier, ja dat kunnen we voor u doen tegen betaling van 150 euries. Ik weet nog dat Fannie en ik elkaar ontsteld aankeken zo met: "waar halen ze de moed vandaan!" Nauurlijk weigerden we. Maar ja het moest toch gerepareerd worden. Ondertussen deed teflon spray gebrekkig wat soepel had moeten lopen, maar uiteindelijk was ik toch de haas. Denkende zoiets kan niet al te gecompliceerd zijn als het in een fabriek gemaakt kan worden dus na veel vijven en zessen het geval gedemonteerd en op tafel gelegd. Na enig nadenken doorzie je het systeem en na twee pogingen was de klus geklaard. FF 150 euries verdiend.
En zo gaat het eigenlijk met al die klussen. Even nadenken, goed kijken en hoppa, dat geld kun je weer in je zak steken. Niks geen nieuwe bullen kopen.
MSP
Kom ik terug in Mailleroncourt zie ik tot mijn grote schrik toch een deur openstaan. Had ik volgens mij toch alles afgesloten! Foutje bedankt. Dat zet een mens natuurlijk wel aan het denken. De volgende dag eerst maar eens een rondje gemaakt door het huis om eens te kijken waar wat aan hang en sluitwerk verbetert zou kunnen worden. Dan hoppa in de auto om een paar kilo aan sloten in te slaan. Prijzig, maar niet zo debiel duur als in NL. En natuurlijk een lasapparaat rbij h Handig zo'n ding, altijd handig. he. Voor 50 euries een 130 ampere lasapparaat met een bosje 2.5 mm electroden, komt altijd van pas. Vooral bij het vastlassen van de nieuwe sloten en de andere ijzerwaren. In de verzekeringspolis staan leuke dingen als: als de deur niet met een sleutel afsluitbaar is dan geldt de verzekering niet. Ook dat was een uitnodiging om eens serieus naar de deuren te kijken. Nu is alles zoals het hoort, want achteraf gezien was het huis wel erg open, als je de weg kende. Nou ja gewoon een rondje maken als je wat langer weggaat en beter aan de deuren voelen of ze echt dicht zijn. Gelukkig is het nu nog redelijk goed afgelopen, het had erger kunnen zijn. Misschien idealiseer ik mijn omgeving een beetje teveel, maar toch, je verwacht in zo'n klein dorp geen ongein. Ook al weet je dat huizen van langdurig afwezigen een enorme aantrekkingskracht hebben op het dievengilde.
ZWIJNEN
Een enorm kabaal onder mijn raam verstoorde mijn zondag morgen rust. Toeteren en veel geroezemoes. Naar buiten kijkend zie je een paar oude dikbuikige mannetjes snoevend om een aanhanger heen lopen. Dan kijk je nog een keer. Mijn eerste gedachten zijn: dat zijn wel heel erg smerige schapen. Een tweede blik vertelde me dat het wilde zwijnen waren, drie morsdode vrouwtjes zwijnen lagen in gelid op de aanhanger. Omgeven door zowat het halve dorp. Opgewonde kreten knalde de kamer in. Folklore heet dat de eerste dode beesten, onder je raam...
Het jachtseizoen is weer aangebroken
KEUKEN revisited...
Voor het nieuwe appartement zijn we van plan om een nieuwe keuken neer te zetten, een wat kleiner formaat als beneden omdat het ook voor minder mensen bedoeld is. En de geschiedenis herhaald zich.
Een uiterst aggressieve verkoper probeert je die keuken zowat door je strot te drukken. Immers je eerst lokken met we hebben een fantastisch aanbod en dan... Maar laat ik bij het begin beginnen.
Vorige week even geklust in ons oude huis, verfje hier en schroefje daar. Als je huis verkoopbaar moet blijven moet je het onderhoud niet verwaarlozen. Een van die gordijnen in de slaapkamer was zijn optrektouwtje kwijt, afgebroken. Na een poosje pielen zaten de juiste touwtjes weer in de juiste geleider, knoop er in en het ging weer op en neer als eerder.
Dat deed me denken aan de vouwgordijnen die we in de erker hebben laten ophangen, zoiets met een dag en een nachtstand. Binnen een jaar gingen die dingen natuurlijk kuren vertonen. En na aanspraak op garantie, die we uiteraard niet kregen, kwam de leverancier, ja dat kunnen we voor u doen tegen betaling van 150 euries. Ik weet nog dat Fannie en ik elkaar ontsteld aankeken zo met: "waar halen ze de moed vandaan!" Nauurlijk weigerden we. Maar ja het moest toch gerepareerd worden. Ondertussen deed teflon spray gebrekkig wat soepel had moeten lopen, maar uiteindelijk was ik toch de haas. Denkende zoiets kan niet al te gecompliceerd zijn als het in een fabriek gemaakt kan worden dus na veel vijven en zessen het geval gedemonteerd en op tafel gelegd. Na enig nadenken doorzie je het systeem en na twee pogingen was de klus geklaard. FF 150 euries verdiend.
En zo gaat het eigenlijk met al die klussen. Even nadenken, goed kijken en hoppa, dat geld kun je weer in je zak steken. Niks geen nieuwe bullen kopen.
MSP
Kom ik terug in Mailleroncourt zie ik tot mijn grote schrik toch een deur openstaan. Had ik volgens mij toch alles afgesloten! Foutje bedankt. Dat zet een mens natuurlijk wel aan het denken. De volgende dag eerst maar eens een rondje gemaakt door het huis om eens te kijken waar wat aan hang en sluitwerk verbetert zou kunnen worden. Dan hoppa in de auto om een paar kilo aan sloten in te slaan. Prijzig, maar niet zo debiel duur als in NL. En natuurlijk een lasapparaat rbij h Handig zo'n ding, altijd handig. he. Voor 50 euries een 130 ampere lasapparaat met een bosje 2.5 mm electroden, komt altijd van pas. Vooral bij het vastlassen van de nieuwe sloten en de andere ijzerwaren. In de verzekeringspolis staan leuke dingen als: als de deur niet met een sleutel afsluitbaar is dan geldt de verzekering niet. Ook dat was een uitnodiging om eens serieus naar de deuren te kijken. Nu is alles zoals het hoort, want achteraf gezien was het huis wel erg open, als je de weg kende. Nou ja gewoon een rondje maken als je wat langer weggaat en beter aan de deuren voelen of ze echt dicht zijn. Gelukkig is het nu nog redelijk goed afgelopen, het had erger kunnen zijn. Misschien idealiseer ik mijn omgeving een beetje teveel, maar toch, je verwacht in zo'n klein dorp geen ongein. Ook al weet je dat huizen van langdurig afwezigen een enorme aantrekkingskracht hebben op het dievengilde.
ZWIJNEN
Een enorm kabaal onder mijn raam verstoorde mijn zondag morgen rust. Toeteren en veel geroezemoes. Naar buiten kijkend zie je een paar oude dikbuikige mannetjes snoevend om een aanhanger heen lopen. Dan kijk je nog een keer. Mijn eerste gedachten zijn: dat zijn wel heel erg smerige schapen. Een tweede blik vertelde me dat het wilde zwijnen waren, drie morsdode vrouwtjes zwijnen lagen in gelid op de aanhanger. Omgeven door zowat het halve dorp. Opgewonde kreten knalde de kamer in. Folklore heet dat de eerste dode beesten, onder je raam...
Het jachtseizoen is weer aangebroken
KEUKEN revisited...
Voor het nieuwe appartement zijn we van plan om een nieuwe keuken neer te zetten, een wat kleiner formaat als beneden omdat het ook voor minder mensen bedoeld is. En de geschiedenis herhaald zich.
Een uiterst aggressieve verkoper probeert je die keuken zowat door je strot te drukken. Immers je eerst lokken met we hebben een fantastisch aanbod en dan... Maar laat ik bij het begin beginnen.
Abonneren op:
Posts (Atom)