Te koop

   De eerste reactie die we zagen was een schrikreactie bij bekenden en het lokaal bestuur van het dorp toen we aankondigden te gaan stoppen. "Ja maar," zei de bourmaitre, "we vinden het juist heel erg prima dat er in ons dorp en chambre d'hôtes is gevestigd en het zou erg jammer zijn als dat zou verdwijnen". Waarop we zeiden dat het onze voorkeur had Le Mouton Qui Rit aan een opvolger te willen overdragen en ook naar een opvolger zochten. Ook omdat we ons bewust zijn van de streekfunctie die onze B&B heeft gekregen. Waarop de burgemeester opgelucht reageerde. "Want een jaar of vijf geleden sloot het enige restaurant in het dorp en dat voelen we nog steeds als een verlies.", zei hij. Tuurlijk is het ego strelend als je dat hoort. En het maakte je dan ook wel een beetje trots op wat hier bereikt is. Een stukje erkenning, toch? 

 

LMQR vanuit de lucht (@ ralf 2021)

   Niettemin hebben we besloten Le Mouton Qui Rit te koop te zetten. Veel lezers reageren begrijpend. Zo van: "Jullie zijn al aardig op weg naar je pensioen, toch?" Ja, we zijn al aardig met pensioen ;=).
Na 14 seizoenen denken we het wat rustiger aan te willen gaan doen. Te beginnen met wat kleiner te gaan wonen. Het is gewoon dat een huis van 400 m2 best wel te groot is voor ons tweeën. Ook al hebben we het prima naar onze zin op het niveau dat we de B&B nu bestieren. Nee, dus we gooien de B&B nog niet dicht. We zoeken, sinds de aankondiging van een paar maanden geleden naar een opvolger die Le Mouton Qui Rit als B&B wil blijven uitbaten. Zoals gezegd enerzijds vanwege de streekfunctie die Le Mouton heeft gekregen, anderzijds heeft Le Mouton best wel een reputatie en naamsbekendheid opgebouwd in de omgeving.

    Dit jaar (2021) is eigenlijk het eerste jaar waarin we niet overal meer ja op zeggen en bouwen bewust periodes van relatieve rust in. Eigenlijk wel bizar, al die jaren dat we de B&B draaien zijn we nog nooit echt op vakantie gegaan in La Douce France. Daar gaan we vanaf dit jaar wat aan doen. Dat hebben we wel verdiend. Maarja, de Covid gooide ook in 2021 roet in het eten wat dat betreft.

 

pompoenenoogst najaar 2020 @ LMQR

 

Ok over de verkoop van Le Mouton Qui Rit

Profiel

• Bouwjaar 1823, bij of aanbouw en laatste overkapping 2002-5
• Bewoonbaar oppervlakte 400m2
• 6 slaapkamers (5x5 m2) met eigen douche en toilet, maximale slaap plekken 18 waarvan 12 in het hoofdgebouw en 6 in het appartement, een slaapkamer voor privé logies (chambre d'amis) of uitwijk als alle kamers verhuurd zijn
• In totaal 3 keukens, 8 toiletten en 7 douches  
• Eetkamer 32 m2 met tafel voor 14 personen
• Zwembad (2010) 28 m2  verwarmd door zonnecollector
• Tuin +- 400m2
• Zonnecollector van 300 vacuum buizen die in de zomer het zwembad en in de koude periode deels het huis verwarmd.
  
• Er wordt gestookt op hout, een CV haard (Perge) en een open haard (KalFire), door de zonneverwarming hoeft er, bij een zonnige dag, in de herfst, vroege of late winter en lente maar af en toe gestookt te worden. Daardoor is de houtconsumptie met 50% gedaald van 70 m3 tot 20-30 m3. Er zijn voldoende vaste en mobiele elektrische radiatoren om in afzonderlijke kamers bij te verwarmen.
• Vloerverwarming in het privé appartement die zowel door de collector als de CV haard verwarmd wordt
• Eigen parkeerplaats van +/- 350 m2 inclusief overdekte BBQ plek
• Garage +50 m2
• 2 stallen tot. +100 m2
• Schapenhok en stro hok +/- 50m2
• Atelier +/- 80 m2, hottub 4 persoons, pottenbakkerij
• totale oppervlakte 1.85 ha. incl wei (schapen, boomgaard en parking)
• vraagprijs 399K

Fotootjes en uitgebreidere beschrijving: kijk hier (in het frans maar ook in andere talen beschikbaar)

Zakelijk

Het huis wordt met alles erop en eraan opgeleverd. Dus inclusief alle inventaris voor de B&B. Uit het prive gedeelte nemen we uiteraard onze persoonlijke dingen mee. Er is dus een instap klare situatie. Je hoeft bij wijze van spreken alleen nog maar je eigen tandenborstel maar mee te nemen 😜

Realistisch gesproken kun je van deze B&B niet leven. De toerist begint weliswaar langzaam deze streek te ontdekken, er wordt veel gewandeld, gefietst en rondgetrokken. Qua aantallen touristen is het gewoon niet vergelijkbaar met de zuidelijk- of aan de westkust gelegen situaties. De samenstelling van onze gasten is ook anders: doorreizigers, kopers van huizen in de directe nabijheid, mensen die een klus in de omgeving uitvoeren of gasten van lokale families. Wel met een toenemend aantal families of groepen die hier meer dan een dag verblijven. Daarom zal bij het opstarten een van de twee partners of een neven activiteit kunnen gaan ontplooien of de een andere vorm van neveninkomsten nodig hebben. Wij hebben eigenlijk nooit echt aan de weg getimmerd. Een aantal kanalen hebben we bewust links laten liggen, ook aan directe klantenwerving is bijna niets gedaan. Er zit zeker groeipotentie in. Die taak geven we graag door aan onze opvolgers. Die we ook niet zomaar in het diepe zullen loslaten. Er is best wel een beetje voorlichting en training nodig hoe Le Mouton te managen. Domotica en de techniek (zonne verwarming) is aanwezig in het huis en wordt elk jaar een beetje uitgebreidt.

Terzijde ...

• Tijdens de verbouwingen en verbeteringen welke laatsten nog steeds doorgaan, het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan, hebben we altijd geprobeerd het karakter van het huis uit 1823 te bewaren maar het wel het comfort van de 21e eeuw te geven. Bijvoorbeeld isolatie waar nodig of zinvol. We hebben ook altijd gekeken naar de lokale stijl om dat toe te passen en te fuseren met onze (Nederlandse) smaak in en rond het huis.
• Het lachende schaap heeft uiteraard schapen in de wei. Per jaar kan dat varieren van een stuk of 6 tot 18. Meestal gaan we de winter in met maximaal 8 schapen.    
• Er is in de loop der jaren een klein netwerkje van mensen ontstaan rondom LMQR die we part-time inhuren of waarvan we diensten of producten afnemen. Daar kan onze opvolger zelf over beslissen om mee door te gaan of niet. Het maakt het een en ander wel makkelijker.
• In een oud huis als dit blijft het altijd klussen of te verbeteren. Al ware het maar het reguliere onderhoud en reparaties van dingen die kapot gaan in het woon-gedeelte. Een paar ruimtes zoals de stallen, garage en de grange hebben we bewust niet aangepakt. Volgens het originele plan zou dat pas nodig zijn boven een bepaald aantal gasten per jaar.

 

Het makkelijkste kun je kontakt met ons opnemen via email.

Weer een jaar

Moest ff reconstrueren hoe weer in te loggen voor deze blog en met welk account, maar na een paar minuten lukte het weer. Een jaar voorbij alweer ! Gewoon weer fris opnieuw beginnen zeggen mijn lief en ik af en toe tegen elkaar als iets een beetje in het slop is geraakt.

B&B

Even bijpraten. Veel gestelde vraag: hoe gaat het met de B&B? Nou, eigenlijk best wel goed. Het 14e seizoen is nu bijna voorbij en we zijn niet ontevreden. Wonderbaarlijk genoeg, ondanks de covid ellende, draaiden we eigenlijk helemáál niet slecht. Het leek dit jaar wat rustiger geworden, maar qua aantallen bleek dat schone schijn. Voornamelijk omdat er veel clusters kwamen: groepen vrienden of familie van 10+ personen. Die bleven dan een lang weekeinde. Dat we daarna twee dagen nodig hadden om alles weer op zijn plaats, netjes en schoon te krijgen is even aanpoten. De B&B is dan twee dagen "bezet" of op zijn mooi frans: "complet".

Luchtfoto LMQR (2021 Ralf)

De rest van de week bleek het daarom wat rustiger wat gasten betreft.
Wat ons ieder jaar wel weer opvalt is dat de herkomst en soort gasten weer anders is. Het ene jaar veel families, dan weer veel fietsers en zoals dit jaar veel groepen. Bekenden die ons daarover "ondervragen" brengen ook altijd het onderwerp herhaalgasten ter sprake. Normaal gesproken is dat zo'n beetje de basis van elke B&B. En ja, die hebben we. Uit onverwachte hoek, wel. Er komen namelijk steeds meer gasten als vertegenwoordigers, officials, technici etc. regelmatig terug. We noemen deze soort gasten in ons jargon de "professionals". Het deel huizenkopers loopt ook weer op nu de covid maatregelen praktisch opgeheven zijn. Bij elkaar een groep gasten die iets in de omgeving te doen hebben. Het valt niet te ontkennen dat dit ook een beetje is toe te schrijven aan het feit dat steeds meer (vnl. kleinere) hotels en B&B's in de omgeving er mee op houden of voor het seizoen dichtgaan. Hierdoor heeft Le Mouton een beetje de funktie van een typisch frans dorpshotel gekregen.

Stokje

Na al die jaren naderen we het punt dat we het stokje willen door gaan geven. Daarom hebben we vorig jaar een aantal makelaars benaderd die Le Mouton Qui Rit wel even zouden gaan slijten aan een opvolger. NOT. We weten nu dat je vreselijk precies moet zijn in wat je wel en niet wilt bij die snelle jongens. Uiteraard moet dat op papier staan, maar dan nog...  Afijn, een leermomentje. Toen er dus een koper was bleek die een groot familiehuis nodig te hebben. Prima plan maar het knaagde wel aan ons (mij voornamelijk) dat de B&B dan zou verdwijnen. Mijn schatje zag het niet zitten om tijdens de covid plaag eventjes zonder vaste woon of verblijfplaats ergens te moeten bivakkeren. De verkoop werd daarop geannuleerd. Op naar de volgende étappe maar. We gaan het zelf oppakken. Kort door de bocht: de B&B wordt instapklaar verkocht.
Neem gerust contact op bij: hoe gaat dat nu, suggesties, interesse of "ik weet iemand..."
Een paar mensen kwamen met het idee om daar een specifieke site voor op te zetten. Dat zie je steeds meer. Op de bestaande site van Le Mouton Qui Rit een pagina daarvoor inrichten? Afin de winteravonden zijn lang en donker.

Mancave

Na het afblazen van de verkoop kregen we in de gaten dat we nog wel een paar jaar in Mailleroncourt zouden blijven. Opluchting bij de bourmaître en wat dorpelingen. Die vonden het wel handig dat ze hun gasten bij ons konden onderbrengen.

mancave

Uitstel maakte ook een aantal kleine projectjes weer actueel. Dus kwam de mancave weer op de lijst te staan. Eis: een hokje dat makkelijk te verwarmen is en ruimte voor de elektronica die her en der in het huis in dozen, laden of ergens ingefrommelt was bijeen te graaien. Tevens moest er een deel voor de keramiek komen. Die mancave is voltooid en (bijna) alle electronica zit nu netjes in dozen en kastjes. Het boetseren kan op deze manier ook in de winter weer.

Inmiddels

De wintertijd is altijd een mooie periode onze kookkunsten op een hoger plan te krijgen. Koken we in het weekeinde altijd een speciaal gerecht uit een streek van LDF. Of bedenken we nieuwe recepten en experimenteren met ingredienten. Een tijdje geleden was het thema slow cooking, vorig jaar introduceerden we de italiaanse opvatting van maximaal 5 ingredienten. Dit jaar weten we het nog niet maar dat gaat wel komen. Uiteraard iets met brood, staat al heel lang op het lijstje. Pasta van de bojum af maken is ook wel een ding. En die pyramide van profiterolles. Zo zie je aan inspiratie geen gebrek. 

 

 

Leren als fitness regiem

Om geestelijk fit te blijven raden ze je aan om, vooral op latere leeftijd, elke dag iets (nieuws) te leren. 

Dat houdt je bezig op een prettige manier. Kijk, nu kun je natuurlijk gewoon vanaf de datum van je pensionering achter de geraniums duiken en als een van de Grumpy mannetjes de hele dag gaan zitten kankeren op de dingen die voorbij komen. Voor korte tijd en vooral tijdens het koffie uurtje is dat een prima tijdverdrijf. Uiteindelijk stomp je dan af en wordt je echt een Grumpy. Geen goed zo aan het begin van je retraite natuurlijk. Wij hadden het geluk om een B&B te mogen beginnen en daar ben je best wel druk mee. Lekker bezig en geen moment verveling. In de zomermaanden dan. De rest van het jaar heb je een paar maanden om te zorgen dat je goed de winter door gaat komen: hout kruien en zagen voor de kachels, zwembad en buitenleidingen winter klaar maken, reparaties buiten uitvoeren en niet de minste de tuin de winter helpen door te komen. Ook lekker bezig. Dan volgende de donkere wintermaanden. Mijn lief zegt altijd dat dat het Vogezen weer is. Dat zijn trieste donker bewolke maanden met hier en daar een glimp van de zon. Het afgelopen jaar was wel een cadeautje, veel zon in de winter. Dat bracht een uitzondering op het anders depressief makende grijze grauwe licht dat in de straten hangt. Vroeg in de middag gaat de verlichting al aan en duik je weg achter je beeldscherm. Het alternatief, als de kachel brand en het hout is binnen, is filmpje kijken of iets gaan leren. Een mix van beiden bevalt prima. Door YouTube wordt dat tegenwoordig erg makkelijk gemaakt, een onderwerp te kiezen, het juiste kanaal erbij vinden en gaan! Dagen kun je daar mee bezig zijn. Het net is een soort universele bibliotheek waar bijna alles te vinden is. Eenmaal je nieuwsgierigheid geprikkeld, dan graaf je verder op het net. Zo af en toe kom je onderwerpen tegen die je geest als een soort steekvlam fel verlichten en dan ben ik reddeloos verloren de dagen daarna. Zelden is er iets waarna je de zoveelste herhaling van zetten mekkert van: "boeien!". Ook, urenlang kun je naar stomme dingen als kattenflimpies kijken totdat je ogen dichtvallen. Of naar colleges over het ontstaan van het heelal kijken. Iets wat me sinds de 70er jaren al interesseert: quantum mechanica. Ja ik weet er de ballen van en, nee vraag me er niet naar. Maar die oerknal en quantum mechanica schijnen iets met elkaar te maken te hebben. Die oer materie zou zomaar een soort condensaat van een soort quantum-achtige tijd ruimte verschuiving kunnen zijn. Zoiets als op het snijvlak van twee of meerdere heelallen die elkaar kruisen. Nou ja, zoiets wellicht. Het blijft 1000% fascineren dat onbekende land waar nog nooit iemand heeft gereisd. Ook al snap je er soms geen jota ervan. Sinds het begin van de SolarFarm zit ik ook wel eens in mijn hoofd python programmaatjes te bedenken, ook geweldig om in slaap te vallen. Het gaat er dus om dat je geest actief blijft en dat doe je door hem aan het werk te zetten. Dat kan door iets te leren elke dag, dingen te maken, lezen, dingen uit te vlooien... iets doen en actief blijven. Het geheim van een gezond brein. Niets lijkt me verschrikkelijker dan met doffe ogen naar je kopje koffie te staren en je niet eens te afvragen wat je die dag gaat doen. Klik TeeVee aan, slapie in je stoel en dan de hulp die je de volgende ochtend aanmaant om toch vooral in je kot te gaan liggen om te slapen. Brrr.

Ontzooien

Ontzooien

Zo’n B&B als de onze is heel erg leuk om te doen als je jong en willig bent. Al weer dertien seizoenen terug leek het op vakantie bij jezelf! OK, in de zomermaanden is het hard werken. De rest van het jaar betekende een beetje free-wheelen en op je gemak klussen. Echte vakanties zaten er tot nu toe niet in. Gewoon omdat de B&B steeds beter begon te lopen. Dan kun je niet tegen je gasten zeggen, sorry maar ik ben op vakantie. Op een moment bedachten we dat het leven wel wat rustiger aan kon gaan en zagen we in dat dit huis voor ons alleen veel te groot was. Dan ga je eens om je heen kijken wat je mee zou willen nemen naar je nieuwe stek. Persoonlijke dingen uiteraard, maar niet het inventaris van drie keukens, 7 slaapkamers en kasten vol linnengoed. Dan valt het muntje: het lijkt wel alsof we een bergings probleem hebben. Niet echt natuurlijk met een grange en de twee andere stallen die er zijn . Toch kwamen we om in de bullen, vonden we. Wat ons aan het denken zette. En dat we wilden downsizen en consuminderen, het moment dat we gaan verhuizen onvermijdelijk is.

We bedachten: we moeten ons gaan ontdoen van alle overbodige dingen die het en der in de rekken lagen en in kasten opgestapelt liggen. Dozen die, nog steeds gesloten, iedere keer weer mee gaan en ga zo maar door. Met andere woorden we moesten “declutteren” ontzooien dus.

Daar kwam bij. Ieder jaar vindt er in le Mouton Qui Rit wel een verhuizing plaats van materialen, spullen of gereedschappen. Dan ontstaat er in mijn brein weer een nieuw idee over hoe het een of ander op een betere plek is te leggen of hangen, of beter toegankelijk enzovoorts. Dan ging ik met onze klusjesman weer slepen totdat het allemaal weer in de rekken paste. Zelfs de rekken werden dan verplaatst. Die rekken raken uiteindelijk overvol, met restanten van spullen die je in grotere hoeveelheden koopt, altijd handig iets bij de hand te hebben. Verzin het en we hadden het wel in een rek liggen. Want, hoe ongelooflijk ook, wat er gesloopt kan worden wordt gesloopt in Le Mouton Qui Rit, tot aan WC potten toe. Dat merk je pas als de gasten weg zijn, hoe vaak je ook vraagt: “als er wat kapot is zeg het, dan kan ik dat meteen repareren”. Onze tot nu toe vaste aannemer kwam ook graag neuzen in de rekken. Tot voor een paar jaar bij de zoveelste landverhuizing de zoveelste doos voor de zoveelste keer in je handen komt en je je begint af te vragen wat voor zin het heeft om alles maar te bewaren! Weg ermee met al die losse dingen. Hup naar de déchet, sommige materialen zouden dan gerecycled worden en ander spul komt terecht in een diep gat ergens in de Haute Saone. 

Nadat Fannie een boekje over “decluttering” of zoals ik het noem “ontzooien” had gelezen gingen de sluizen echt open. Zo begin je heel kritisch te kijken naar wat je in je boekenkast hebt staan, kleren die je niet meer passen, prulletjes waar je nooit meer naar omkijkt, verzamelingen waar je al in geen jaren meer iets mee doet en als kers op de taart dozen die al meer dan 10 jaar dicht zaten. Allemaal kandidaten voor het “ontzooien”. Af en toe heb je iets in je handen waarbij je denkt oh ja toen en toen, van die herinneringen dus. In het boekje staat dan dat je dat object voorlopig weer opzij legt, tot een volgende ronde of een daarna. Wagens vol zijn er afgevoerd, dingen weggegeven of een tweede leven gekregen. Ik moet zeggen het helpt echt! Na een aantal van die oefeningen kwamen er hele gaten te vallen. De kado doos is weer prima gevuld en die bossen kabels en onderdelen zijn flink uitgedund. We krijgen weer plek op onze bureaus en kasten puilen niet meer uit met ongebruikte kleding en bullen die daar al jaren liggen niets te doen.

Daarna keken we eens naar de boekenkast. Planken vol met boeken die we never nooit meer gingen lezen of gebruiken. Alles wat je weten wilt is tegenwoordig op het internet te vinden. Behalve dan wie JFK om zeep heeft geholpen. OK, een wand met boeken vinden we nog steeds een plezier om naar te kijken en af en toe pakken we er een boek uit. Soms herlezen we er een of bladeren een kook- of kijkbook door, is altijd een plezier voor het oog. Ja, heel erg old school! De verzameling kijk- en kookboeken heeft een prettige omvang gekregen, ook waar, die laten we voorlopig even met rust of geven boeken weg. Maar! Dan zie je rijen studieboeken of referentie materiaal, info die je veel eerder op het net vindt dan in je boekenkast. Dus weg ermee. Meters boeken, die ook nog eens dubbel geparkeerd stonden zijn zo naar de oudpapierbak gegaan. Want wie heeft er nu belangstelling voor een boek over database programmeren uit de jaren ‘90? Peperduur waren die boeken wel toen, nu vindt je ze bij de Slechte voor een duppie en dan is het meer materiaal voor historici dan serieuze studenten. 

De derde aanval ging los op de afdeling prullaria, man! Zakken vol rommel! Sta je toch van te kijken hoeveel pruttel je in je leven verzamelt. Bij iedere verhuizing sleep je dat weer mee en de volgende, de volgende. Dozen blijven ongeopend, keer op keer. Nu ben ik zover dat ik deze dozen ongeopend weggooi. Zoals gezegd klerenkasten zijn prima kandidaten om te ontzooien. Sta je van te kijken wat je allemaal niet meer past, eigenlijk versleten is, of gewoon te oud. T-shirts worden werkshirts, maat overhemden zijn na 12 LMQR ook niet meer nodig. Schoenen die in nog geen 12 jaar meer zijn gedragen. Die slag moet nog gedaan worden, Fannie is al bezig geweest. Tot voor een paar maanden werden alle stekertjes, computeronderdelen, schroefjes voor computers En ziet! Er ontstaat ineens ruimte in je huis. We hebben nog wel wat tijd voordat er een nieuwe gérant opduikt die de B&B over wil nemen, maar het is prettig dat een belangrijk deel van de zooi het huis al uit is. Hoeft dat in ieder geval niet meer opgepakt en verhuist te worden. Sinds begin dit jaar hebben we een vaste dag in de maand gekozen om te ontzooien. Het is bijna routine geworden als je ergens langs loopt om een beslissing te nemen over ontzooien. Je pakt het op en gooit het op de hoop bij een van de buitendeuren. Of je stopt het in een verzamelkrat die later dan weer geleegd op een van de twee verzamelplekken in het huis. Eens in de maand op de ontzooidag laden we de bestelwagen om die te legen op de déchetterie ( miljeustraat ). Zoals dat in het boekje beschreven wordt, langzaam beweegt zo je overtollige zooi richting de uitgang. Wij hebben dan de luxe dat we daar een speciale plek voor kunnen gebruiken, in kleinere huishoudens zal zoiets op kleinere schaal moeten gaan. We zijn er van overtuigd geraakt dat het wonen in een leger huis stukken prettiger aanvoelt. Maar dat is natuurlijk redelijk persoonlijk. Sommigen vinden het in een holltje wonen met een soort looppad naar de uitgang prettiger dan grote leefruimtes. Ieder vindt diens lol in het leven immers op een andere wijze? Wij willen gewoon een leger huis. Het ontzooien zal daarom nog wel even doorgaan.

Terug van weg

Wat?

Wat is er gebeurd? Vragen ze me, terwijl de blogjes uitbleven. Wel, de afgelopen twee jaar zijn eigenlijk zonder al te veel gebeurtenissen voorbij gegleden. Bijna letterlijk. Natuurlijk zijn er wat oprispingen geweest en natuurlijk heeft er best wel wát plaatsgevonden. Al ware het maar dat Fannie vorig jaar door de ram onderuit was gebeukt en dat dat best heftig was in dit huishouden. Gelukkig kregen we van alle kanten hulp aangeboden en konden we zorg inkopen. En verder? Gasten, kennissen en vrienden die op bezoek kwamen. Groepjes technici die langdurig hier bleven logeren en de afgelopen winter hier verbleven.

Het leven kabbelde eigenlijk wel zo een beetje voort.

In deze streek wordt er veel op hout gestookt. Dus: hout inkopen, zagen, opslaan en drogen. Dat is veel werk. Daarna, in de winter elke dag hout halen voor de kachel, ben je ook weer druk mee. Frank had echter karretjes van steekwagentjes naar mijn idee veranderd in houtkarretjes, dat scheelde weer een hoop werk met het hout sjouwen vanuit de opslag. In 2018 heeft de kachel vanuit ons appartement luchtkanalen naar de garage gekregen en dat deed hem branden als nooit tevoren. Kwam de zuurstof ook niet meer uit de kamer. Het tochtte aanmerkelijk minder.
De SolarFarm werd verder geoptimaliseerd. Meer van: dingen er tussenuit halen, vereenvoudigen en de Python code uit elkaar getrokken. 's Winters heel veel gelezen, op afstand cursussen doen, dingen in elkaar prutsen, flimpies kijken en lekker cocoonen. Vorig jaar hebben we de isolatie van de lobby (eetkamer) laten uitvoeren. Dat scheelt toch behoorlijk in comfort.
Als kers op de taart: de 'ruine en face', dat is wel een project geworden. Het afbreken van de ruïne tegenover ons huis in 2019. Bijna tien jaar heb ik daar op zitten azen om dat in handen te krijgen.
De laatste jaren zijn we ook aan een project "ontzooien" begonnen. De idee kwam uit een boekje dat Fannie aan het lezen was. Daarover maar in een volgend stukje.
Tenslotte zijn we wat meer La Douce France gaan verkennen door wat meer tijd voor onszelf te reserveren.
Begin dit jaar kwam er een lelijke streep door alles en kwam het COVID virus in Frankrijk aan. Gasten die aan de pellet fabriek in Demangevelle werkten vertrokken in paniek naar hun landen van oorsprong want die avond zouden de grenzen dicht gaan. Bijna 3 maanden lang is het een hele rare tijd geweest. Eind mei kwamen de gasten weer terug en sinds begin juli komen er weer toeristische gasten. Het hakt er behoorlijk in, de stijgende lijn met aantallen gasten is veranderd in een afgrond. Soit! Het zij zo. Gaan we ook wel weer overleven.

Ruïne 

Ja, dat was wel een dingetje. Die ruïne was al jaren een doorn in mijn ogen, er zijn zelfs 3 eerdere pogingen gedaan om die hoop stenen dan maar te kopen. Na drie andere eigenaren, telkens strandde mijn pogingen. Tot eer vorig jaar opeens de gemeente mede door geklaag van de andere inwoners, mijzelf inclusief, actie nam en de ruïne annexeerde. Waarna het publiekelijk te koop werd aangeboden. Ik moest natuurlijk niet te happig lijken en heb mijn tijd afgewacht. Bovendien speelde  de eis van de gemeente in mijn voordeel: dat de ruïne opgeruimd diende te worden. Daar had eigenlijk niemand zin in of geld voor over. Om zo tijdens de nieuwjaars-receptie langs mijn neus weg te vragen of de ruïne al verkocht was. Dat was niet het geval, mopperde de burgemeester. Waarop ik hem zo ongeïnteresseerd mogelijk vroeg wat die stenenbrij dan moest opleveren. Nou wat wij ervoor betaald hebben: 2500 euries. Dat was 1500 lager dan de laatste vraagprijs. Dat was een goede prijs voor het opruimen van die zooi. Een geweldige gelegenheid om parkeerplek te maken in plaats van al die auto's hutje mutje voor de deur te hebben. Waarop ik aanbood dan maar de ruïne te kopen voor dat bedrag. Mochten we gedacht hebben van: handjeklap en gaan met die banaan. Nee, tussen de daadwerkelijke bieding en aankoop gaan minimaal 3 maanden voorbij. Na 5 maanden wachten en diverse telefonades werd in mei vorig jaar eindelijk alles beklonken en waren we de eigenaar van een ziljoen stenen. Frank zou de zaak wel even slopen en over de schoorsteen een soort afkapping bouwen van de materialen die we zouden behouden. De rest zou erruguns bij een boer worden gedumpt die verlegen zat om opvulpuin. Vervolgens een budget afgesproken en gaan! Na een paar weken leek het op een begin van een parkeerplaats. Toen kwam de klad erin. Frank gaf er halverwege de brui aan door ziekte en persoonlijke dingen. We zijn een jaar verder.  Frank beloofde een paar weken geleden dat het project weer opgepakt zou worden aan het einde van augustus dit jaar 2020 (deze dimensie, zonnestelsel en galaxy)  om maar even exact aan te duiden wanneer precies. Ik ben benieuwd.

Van dit:

 Naar dit

in een maand tijd.

Het afgelopen jaar is het restant dus verder afgebrokkeld terwijl daar vorig jaar een dak overheen gezet zou worden en we er dit jaar een BBQ plek van hadden willen maken. Afijn en hopelijk komt daar in augustus dan een eind aan en iets netters te staan. Het gaat niet altijd op een gewenst tempo.

Met de achtergehouden stenen doen we dan dit soort dingen, bouwen van een muurtje tussen oprit en wei:

of de vervanging van een schutting die nodig afgebroken moest worden:

Heel geleidelijk aan komt het verbouwplan toch aan het einde. Helemaal klaar zal het nooit worden, maar dat ligt een beetje aan mijzelf, met telkens nieuwe inzichten en ideeën.

Over ontzooien de volgende keer. Ik beloof niets maar ik wil wel een keer in de week weer verder gaan met deze blog. Want er zijn nieuwe plannen.

Botten

Na jaren omgepakt, uitgesteld, doorgejakkerd te hebben met mijn knieen en heup zijn in 2017 onder druk van mijn schatje van die harde besluiten genomen om er iets fundamenteels aan te gaan doen

Heup

In April van dat jaar de eerste operatie: heup. De operatie zelf ging als een tiereliier. Daarna waren er wat complicaties zodat men besloot om de revalidatie ff te stoppen en het verblijf in het ziekenhuis Saint Martin met een week te verlengen. Daarna herstelde zich alles zo goed en snel dat we moed vatten voor de volgende étappe. Afijn lees over die eerste operatie de eerdere blogs maar en sla dat over die voedselvergiftiging maar over.

Knie

Door de chirurg op het spoor gezet van een operatiesparende behandeling, dachten we die te hebben gevonden in stamcel therapie, suggestie van de dokter dus. Resultaat: de rechterknie voelt weer aan als nieuw. De andere werd onder narcose eerst schoon gekrabt om de stamcellen een goede kans te geven. Die kant ging toch wat moeiijker om met de stamcelletjes bleek achteraf. Want zonder weefsel om zich aan te hechten, wat moesten die vriendjes dan voor je doen? Nee stamcel therapie is geen wondermiddel en je moet er op tijd bij zijn wil het nog effect hebben, bleek. Na dit avontuur in Genoa Italia namen we het besluit om daar alsnog een stuk titanium in te laten zetten. Na een beetje druk op de chrirug ging hij akkoord want die zag ook wel dat het erg snel bergafwaarts ging met knie twee. Zonder stok werd lopen al redelijk snel geen uitje. Uiteindelijk was het dagelijks verkeer niet meer dan tussen je fauteuil en de slaapkamer. Geen goede zaak, dus planninkje gemaakt en sinds januari 2018 ben ik de trotse bezitter van een setje titanium knie onderdelen.
Post-operatoire bijverschijnselen? Heftig. Sommigen ervan hadden voorkomen of op zijn minst opgevangen kunnen worden door open te zijn over de narcose. Bijvoorbeeld, al het personeel weet dat je dagenlang kotsmisselijk blijft. Het gevoel dat je hebt lijkt op een stijve plak voedsel die aan je maagwand kleeft en maar niet je darmkanaal in wil glijden. Dat is vrij hinderlijk en maakt eten tot een sequentie van braaknijgingen, toch blijft je lijf om hap vragen, maar je krijgt geen stukje door je keelgat. Moet je net hebben met een smulpaap als ik. Resultaat: -2 kilo in een week. Volgens mijn schatje moet je dat niet willen, afvallen tijdens het herstel van een operatie. Afijn, tien dagen omtobben: twee keer per dag 10 minuten fysio: door de gang lopen een trapje op, trapje af. Mijn hoop zette ik op de volgende etappe: Centre de ré-éducation in Bourbonne-les-Bains. Een onooglijk klein stadje op het platteland van de Haut-Marne – Champagne, maar wel met een heus casino en warm waterbronnen. In de tijd van de Zonnekoning leefde een van diens maitraisses hier in een kasteeltje. Het stadje heeft nog steeds een zekere uitstraling volgens mijn schatje. Ook het ziekenhuisgebouw stamt uit die tijd wordt verteld, dat zie je ook wel aan de stijl. Een solide gebouw dat door de tijd tig-keer verbouwd moet zijn geweest geworden.

Bourbonne Les Bains

Die gezondheidszorg in La Douce France is zo gek nog niet. Als inwoner van LDF heb je allerlei rechten waarop je aanspraken kunt maken. Oh ja, als je er tenminste achter kunt komen welke. Want voorlichting alom, maar niemand vertelt je wat. Dit keer viel ik echter in de prijzen. Tien dagen in de clinique Saint Martin en daarna naar een revalidatie centrum annex heel veel andere functies. OK, niemand zegt erbij dat het minimaal verblijf 3 weken is. Anders had ik me eerst een paar keer achter de oren gekrabt vòòr we daar heengetogen waren. Te lang van huis af met een schatje die niet alles meer kan doen is niet handig. Maar ziet! Buren sprongen ineens in de bres, Louise regelde extra huishoudelijke hulp van de ADMR, Patrice komt regelmatig de houtvoorraad aanvullen, onze reguliere HH hulp komt ook een paar keer extra kijken, en de door Frank aangepaste houthaal karretjes functioneren binnen de V 0.1 parameters. Als kers op de taart hangt er sinds kort een alarmknop om mijn schatjes nek. In geval van nood kan ze daarop timmeren en wordt er alarm geslagen. Het is natuurlijk lastig dat te doen als je buiten westen onder aan de trap ligt. Dus is er nu een soort van bel afspraak om op gezette tijden met Patrice te bellen. De ADMR hulp (dienst specifiek voor dit soort situaties) komt vier weken twee keer per dag en tussendoor lopen andere buren en kennisen even langs. Nee niet 100% waterdicht maar het geeft een redelijk veiligheidsgevoel voor het thuisfront tijdens mijn afwezigheid.
Dus, op naar Bourbonne Les Bains! Na een tochtje van een uur per ambulance door een volgelopen en overstroomd gebied arrivage in BbLB. Meteen na binnenkomst zag je al dat het in orde was. Alles netjes in de verf, geen dingen die er maar bij hingen. Ik werd meteen door de mangel gehaald. Met nieuw verband en wat spuiten later lag ik in een meest comfortabel bed. Verzuchting van genot! Helaas was dat van korte duur want het was een speciaal bed bestemd voor doorligpatienten, geen wonder! Afijn de volgende dag krijg ik een andere matras, nog niet helemaal je-dat maar er is hulp onderweg.
Het eten is een verademing, na drie dagen begon ik zowaar weer iets eetbaar te vinden. Nee, niet, zoals mijn hooggespannen verwachtingen na de verhalen van onze vriend Albert over zijn revalidatie centrum in het zuiden waren, maar niettemin een verschil van dag en nacht. Alleen de wijn ontbreekt (kan op verzoek, maar ja dan heb je natuurlijk uiteindelijk een glas rood alcoholisch azijnachtig water uit een na drie dagen openstaande fles en dat is ook weer niet de bedoeling). De fysio wordt hier vanzelsprekend geheel anders aangepakt, drie x per dag een uur. Stond ik mijn eerste dag toch ff met laaghangende kaken te kijken naar patienten die het einde van hun verblijf hier bereikt hebben. Dan teken je blind ter plekke voor alles wat ze onder je pen leggen. Tuurlijk het wordt hard werken en na een paar dagen weet ik dat het laatste druppeltje zweet nog niet gevallen is. Om het maar nog niet te hebben over de pijnscheuten die door je lijf heen denderen als het een en ander gebogen moet worden. Met een dergelijk vooruitzicht doe je dat met veel hoop en die ongemakken neem je voor lief. OK, ok ik weet ook wel dat die titanium knie geen wonder op wielen is en dat je altijd een beetje moet bijven oppassen. Nog een paar weekjes doorbijten en het ergste is achter de rug.
Het eten is hier beter dan in menig hospitaal, traditioneel Frans uiteraard en de koffie is verassend genoeg prima te doen. Mijn tafeldames zijn aan het ontdooien en beginnen een beetje met me te praten. Vaak vraagt de een aan de ander wat ik zeg. Blijkbaar praat ik te zacht en is haar gehoor niet helemaal je dat. Uiteraard is het voornamelijk mijn ‘jolie accent’ (grappig accent) wat me onmiddelijk na nog geen lettergreep weggeeft als buutenlaander. Ondertussen keuvelen we er een beetje op los en leer je dat het ziekenhuis in Langres net als Vesoul, ook niet een plek is waar je graag verblijft. Nou ja overal moet natuurlijk bezuinigd worden, dat is duidelijk. Dat je dan toch maar even drie weken fysio krijgt is natuurlijk fantastisch.

WiFi

Wifi is ook hier weer de grote afwezige. Al twee weken zonder internet, gewoon onhandig omdat de dingen die je wilt opzoeken nu ff niet via je toetsenbordje bereikbaar zijn. Zonder mankeren klinkt het: ‘Men werkt eraan’, of ‘De informaticien komt morgen’. Tuurlijk, dat mañana daar tuinde je tien jaar geleden nog in. Tegenwoordig laat ik een zo vals mogelijke grijns zien: “Dat geloof je toch zelf niet, of wel dan?”
Omdat men zegt dat er af en toe wel iemand internet toegang heeft, zal het wel weer iets infrastructureels zijn. Dit soort dingen zijn altijd als een tandem opgezet: een Access Point en een autorisatieserver. Die vraagt via een web pagina om je password en zo en geeft daarna toegang tot het internet. Dit lijkt volgens mij vreselijk veel op een gevalletje time-out door een te zwak signaal. Gekscherend zeg ik bij de balie nog: ‘laat die informaticien maar op mijn kantoor langskomen op kamer 010.’ De mensen aan de balie trokken vervolgens een gezicht van “het zal wel” en dan weet je dat er nu niet en nooit niet iets aan gedaan gaat worden. Afijn volgend weekend mag ik overdag naar huis en dan neem ik wat tooltjes mee om in te beuken op het netwerk. Weken de tijd om het een en ander uit te vogelen.

Dagje Bourbonne

Rond 0500 begint er leven te komen in de brouwerij. De lichten op de gang blitzen aan en zo rond dat uur steekt een verpleegster een hoofd door een kier om te kijken of je de nacht overleefd hebt, wenst je vervolgens een goede dag toe en je bent weer klaarwakker.
0600 temperatuur meting en een kwartiertje later bloeddruk en of bloedafname.
Tegen zevenen komt de volgende je onderbenen wassen en de steunkousen aansjorren. Die van vanochtend was een potige dame, want zeg nu zelf, zo’n kous over een heftig opgezet been trekken is geen kattenpis. Hup, die kous zat er dan ook zomaar weer om. Nog een drukverband erover en de zaak mag weer een dag lang je been afknellen. Tegen de avond is de pijn dan nauwelijks meer te harden en pluk ik zelf de troep maar van mijn been af, wat een genot om dan ff onderuit te zakken, benen omhoog en je zegeningen te tellen.
Na die kousen ellende moet je haast maken met toilet want stipt 0730 komen de dames langs om je naar de eetzaal te bonjouren, als je al niet onderweg bent. Dat ontbijt is typisch Frans. Een halve liter koffie in een kom met soeplepel – gein geintje - met een plens melk naar wens en een klont suiker. Vervolgens smeer je een reep stokbrood met boter en een op een gelei lijkende mierenzoete brei uit een kuipje waarop gedrukt staat wat het is en soppen maar! Een aanvullend ontbijt met een handje pillen en poeders tegen van alles en nog wat topt het geheel netjes af.
Dan rap tanden uitmesten, want 0845 wordt je verwacht op ergotherapie. Rondje ziekenhuisgangen als nul test zeg maar, eerst eens kijken hoever je komt. Dat was niet ver. Loop je in de gang achter een processie van loopstokken aan waar tussen mensen in diverse staten van ontreddering zich omhoog proberen te houden. Sommigen staat de onwekerheid in de ogen te lezen om maar niet te vallen. Anderen lopen je in kwiek tempo voorbij, soms zonder stokken zelfs. De fysio’s doen er alles aan om je te behoeden voor misstappen, geven hints en tips hoe je je voet het beste kan neerzetten en als halverwege de duizeligheid toeslaat staat er opeens een stoel voor je klaar. Op de terugweg leun je nog ff tegen de muur om het draaierig worden te verdrijven en hop. De eerste ronde is volbracht. Gesprekje met de ergonoom wie, wat, thuis doet en wat je zoal uitspookt. Om vast te stellen hoe aktief je bent. Of je nog aan sport doet etc. Terwijl ik dat zit op te lepelen bedenk ik me dat mijn schatje en ik best wel bezig zijn de hele dag. Dat zat eigenlijk wel goed kwam de opmerking. Daarna de speelzaal maar in. Plankje drukken, balletje met je voeten in een gat in een platte bak krijgen, klimrek opklimmen (nu nog ff iets te veel gevraagd), doolhofje lopen, over dingen heen stappen en overeind proberen te blijven op een plateau dat kardanisch opgehangen is om je evenwicht opnieuw te trainen. Want je weet dat er aan je gesleuteld is, toch is je brein daar niet helemaal van overtuigd en probeert de oude truukjes op je uit. Kijk dat wil het nieuwe gewricht helemaal niet en protesteert, of je been doet gewoon anders dan je denkt wat er gebeurd. Je ziet het gebeuren en je doet er niets tegen. Er zit niks anders op dan je lichaam weer opnieuw te leren lopen.
Zo rond 1030 wordt je opgewacht in een gymnastiekzaaltje waar ze opnieuw naar je lopen kijken. Allerlei apparaten staan er om je kniebanden en -pezen te versterken. Ook nog even te hoog gegrepen de eerste week. Met grote ogen keek ik naar de grote voorraad bons bons. Een kast vol chocolade! Nee, dat was voor eigen gebruik werd me verzekerd, we poetsen onze tanden altijd heel goed erna. Niet om mensen om te kopen en het niet opgeven van oefeningen te doen? Hoe kon ik dat nu zeggen riepen ze met een brede grijns in koor uit!
Daarna kun je nog net even naar je kamer, je opknappen en dan 1145 is het tijd voor het midi. Voorafje, plat du jour, kaas of zo als tussendoor en daarna zoetigheid. Als je lang genoeg blijft zitten scoor je ook nog koffie. De soep die ze soms aanbieden staat gelijk aan een onbestemd bruinig vocht met wat korreligs erin en het geheel smaakt voornamelijk naar zeep. Beter om dat maar niet uit te lepelen. Afijn, mijn lief neemt meestal nog wat fruit mee. Gemiddeld is hier alles prima te eten, op de soep na dan. OK, doet je af en toe best wel verlangen naar een fikse aan gort gehakte Duitse biefstuk voorzien van een krokant korstje, een flinke berg Belgische frieten voorafgegaan door een cèsar salade van mijn schatje… Afgetopt met kaasjes en stukje rijp fruit. Dat alles besprenkelt met een of twee glasjes dieprode stevige Morgon. Zou het helemaal afmaken, waarom niet?
Nog ruim tijd voor een kleine siësta en even voor 1500 staat er weer iemand op je deur te krassen voor de laatste ronde bij de kinéthesist of kortweg kiné. De echte fysio hier. Opnieuw aandacht voor de verschillende spieren van de knie en aanspannen van de spiertjes. Hier wordt meer naar het gewricht van je benen gekeken. Er is, al is het subtiel, best wel verschil te merken in de afzonderlijke sessies. Gisteren hoorde ik voor het eerst wat de kriteria zijn voor ontslag uit het revalidatie centrum: knie minimaal 90 graden kunnen buigen. Het overige zal me ook wel duideijk worden gemaakt een dezer dagen. Een uurtje verder race ik in mijn karretje weer richting kamer en kan weer even de oogjes sluiten.
Rond 1700 is er een rondje ijs voor op de knie, water en andere huishoudelijke zaken.
Om tegen 1830 weer aan tafel te zitten voor een lichtere versie van het midi. Geen koffie dit keer, wel weer pillen.
Rond 1900 is de eerste avond controle, worden je ondersteunende kousen weer afgestroopt en een nieuwe kan water klaargezet, nieuwe zak ijs.
Na 2100 krijg je de laatste pijnstillers en een spuit tegen bloedklonters waarmee je de nacht uitzingt. Nog even een nieuwe kan water als nodig, drinken schijnt erg belangrijk te zijn om dan richting 2300 de luiken sluiten. Rond middernacht piept iemand nog even om de hoek of je nog leeft en dan is het definitief bonne nuit.
Je bent er maar druk mee. Die heup stelde vergeleken hiermee eigenlijk niets voor. Nu blijft de pijn maar zeurend aanwezig. Alle banden en spieren in dat gewricht hebben een extra speciale opdonder gehad en het linkerbeen lijkt zeker twee maal zo dik als de rechter. Over het hele been zit een fikse bloeduitstorting waardoor alles zo hard als steen is geworden. Daardoor kan de knie ook niet meer buigen. Volgens de fysio zit er erg veel vocht in het gewricht dat de zaak op slot houdt, dat moet eerst weg. IJs en drukverband moet daar iets aan doen, helpt nog niet echt. De pijnaanval van een paar dagen geleden werd door dat vocht en bloed veroorzaakt. Lag ik ineens als klein jochie te grienen. Wat ik dan zo goed vind van die mensen: geen arm om schouder of overdadig medelijden maar een beetje afstand nemend om me de tijd te geven het even de baas te worden. Meteen werd het programma aangepast. Geweldig, dat respect en het geduld van die mensen.

Weekje later

Na een weekje vette ijszakken tegen het nieuwe gewricht tijdens de therapie, loopoefeningen, houding correctie en mijn bijgestelde loopstokken van 35 jaar of ouder loop ik weer. De knie is na 10 dagen minder star: van 160 naar 110 graden. Ook loop ik zomaar elke dag twee rondjes door de gangen van het gebouw (dik 150 meter) en naar de eetzaal 30 meter verderop kruk ik ook al zonder racekar.
Een van de kiné’s kan bijna geen details meer zien en voelt een beetje naar de dingen aan en in de rekken die nodig zijn om je gewricht in orde te krijgen. Voortdurend is hij zijn stok kwijt en iedereen helpt hem die weer terug te vinden of waarschuwt hem. Hij schuifelt een beetje door het lokaal heen en vind zijn weg perfect. Maar die gosert heeft gouden handjes! Ogenschijnlijk lijkt het alsof ‘tie een beetje aan het zoeken is rondom je knie. Dan heel zachtjes drukt ie hier en daar en na een paar minuten voel je de pijn wegebben. En een uurtje of wat wegblijven. Je weet niet wat je overkomt! Een paar momenten zonder pijn in je lijf. Daar gaat het naar toe: geen stekende pijn meer in je knie gewrichten.
Vorige week ving ik op dat patienten onder voorwaarden naar huis mochten in het weekeinde. Dus ik maar vragen naar het hoe en waarom ;=) Uiteindelijk stond de chirurg in mijn kamer en keek nog wat bedenkelijk. U moet niet op de ladder gaan staan om het plafond te witten of wandelingen gaan maken, doe gewoon zoals hier in het ziekenhuis. Zit op de stoel en doe kalm aan. Tuurlijk tuurlijk. Je belooft van alles om maar even weg te kunnen van al die zieke mensen en het troosteloze eten. Uiteraard houdt je je eraan want een tweede setje knieën zit er niet in. Ben benieuwd hoe vol die mailboxen zitten.

Ouderworden

Een van die dingen als je ouder wordt is dat alles veel sneller lijkt te gaan. Daarentegen, dingen die je doet gaan in werklijkheid veel langzamer.

Bijvoorbeeld.

Op je 62e beginnen met een andere programmeer taal te leren gaat niet zo gemakkelijk meer als zo'n 30 jaar geleden. Dat merk je aan de snelheid waarmee iets blijft beklijven of tijd waarin je iets kan toepassen en oplossen. Het duurt allemaal wat langer. Een van die dingen is dat je ergens langer over na wilt denken. Vroegah, toen klooide je in een dag of zo gewoon wat in elkaar en bij de eerste test bleek al snel dat het bagger was. Volgde er altijd nog een middagje of wat met bijslijpen zodat het programma ook daadwerkelijk werkte. Dat leverde niet altijd de mooiste code op. Ontwikkelen moest immers altijd op een holletje gebeuren. Tijd was een boel geld.

Nu de tijd weer helemaal van mijzelf is en grátis, wordt de tijd ervoor genomen eerst eens goed na te denken, of zowaar een ontwerpje te krabbelen al hangend in je makkelijke zitstoel. Daarna ga je eens wat uit proberen in een test en ontwikkel omgeving (met een groot woord) 

Dat is dus gewoon een aparte raspi waaraan van alles is vastgeknoopt en het er uitziet alsof er een kluwen draadjes over je buro lopen. Wat natuurlijk ook zo is. Kortom ik ben een paar uur per dag lekker bezig hiermee. Raspi's zijn leuk omdat je voor een paar tienen de wereld aan dat boardje vast kunt knopen zonder dat het een kapitaal kost. Moet je nerd voor zijn om dat leuk te vinden geef ik toe.

Met dat proces achter de rug waarbij je al of niet wat op papier hebt staan in de vorm van een schemaatje of een paar krabbels van ideeën ga je serieus aan de slag. Iedere module of nieuw stukje programma code wordt getest en bijgeschaafd totdat het me een tevreden geeft over het resultaat. Er wordt niet verder gegaan totdat de fout of niet werken van iets is verholpen. Dat neemt veel tijd. Ook al omdat er met opzet niet de hele dag aan die zooi geprutst gaat en kan worden. 

Agenda

Het klinkt gek maar als retraitées krijgen we het steeds drukker. Afspraken werden tot niet al te lang geleden op papiertjes of op het whiteboard geschreven of eraan gekleeft.  Maar dingen die altijd terug kwamen of waarvan de tijden verzet werden konden weleens vergeten worden, of kwam je niet op de afgesproken tijd. Natuurlijk kun je zoiets gewoon downloaden en installeren waarna je meestal de gratis dingen krijgt die net niet aan je wensen voldoen, of teveel toeters en bellen hebben, of waarvoor je net zoiets krijgt maar dan elk jaar een abo betaald en je niet weet wie er allemaal mee kijkt. Dus, kwam er een eigen gemaakt dingetje dat via ons interne web overal in huis te bekijken is.

LMQR  agenda

Het "gevaar" daarmee is dat je er aan blijft schaven, kneden en uitbreiden. Gelukkig is dat gevaar eigenlijk niet zo groot omdat alleen dat wat we nodig hebben wordt gemaakt. Na een paar uurtjes knutselen zit er weer iets nieuws in de agenda.
problem: Altijd moest je naar de garage lopen om op het schema te kijken wanneer er recycle afval of gewoon huishoudelijk afval opgehaald werd. 
solution: Makkelijker om dat te zien via de agenda op het computertje via het intraweb vond mijn schatje. 
execution: Dus ff klooien aan de data, feestdagen en vakanties waren weer uitzonderingen op de regel. 

En, hop, weer een feature (zie de gele en paarse blokjes in het plaatje).

Boekingen

Nog zo'n projectje. Tot vorig jaar hielden we de reserveringen eerst bij in een schriftje, vervolgens in een papieren agenda of zoals de vorige seizoenen electronisch. Helaas dat raak je wel eens kwijt of is ineens niet meer beschikbaar. Dat deed me vorig jaar besluiten zelf iets te gaan maken. Iets wat meer specifiek aan onze behoeftes voldeed en via ons intranet in te zien.

boekingen 2017

Omdat dit dingetje zelf is gemaakt kunnen nieuwe ideeën van mijn schatje of mijzelf er gewoon ingefietst worden. Een kwestie van een paar uurtjes prutsen. Zo groeit zoiets naar behoefte. Vanzelf komen er dan verzoekjes of ideeën: zou handig zijn als...  

Zo waren er de boilers die als er geen gasten waren uitgezet werden. Dan gebeurde het wel eens dat ik vergat om die op tijd weer aan te zetten. Dat loopt nu via de boekingsagenda, vol automatisch gaan de boilers aan als er voor die dag gasten in het huis aanwezig zullen zijn. Dat idee bleek nog niet eens zo gek te zijn geweest omdat van de EDF (el. maatschappij) met een schrijven kwam dat de boilers 25% van onze stroom consumptie vertegenwoordigen. Voortaan geen fikkende boilers meer die alleen maar staan bij te verwarmen terwijl er geen gasten zijn. Dat zal misschien dan weer op de rekening te zien zijn.

Verkeerd

Gaat er ook wel eens iets grandioos de mist in? Jawel. Bijna nooit loopt er bloed uit maar is het gewoon lastig als iets niet meer werkt. Je begint er toch op te bouwen dat bepaalde dingen gewoon werken. Bijna altijd is het iets met het updaten van de software van de RaspberryPi's zelf wat roet in het eten gooit. Sommige dingen werken dan ineens niet meer. Na veel gemopper kom je er dan achter dat het wéér eens een stukje was dat een andere naam of plek op het systeem had gekregen, of dingen veel nauwkeuriger uitgewerkt moesten worden. Het gebeurde een paar weken geleden zomaar dat de boilers niet meer aangezet werden. Of dat pompen midden in de winter aangingen met bevriezing als gevolg. Geleidelijk aan leer je dat soort dingen te beveiligen tegen dat het kan gebeuren, maar toch, wie weet wat de volgende storing is. Of wat te denken van een ritsje datums in een verzameling waarbij alleen de 7de en de 8ste van een maand ineens fouten opleverden. Als buitengemeen merkwaardig ervaar ik dat.

Dan weet ik ook wel dat je als professioneel programmeur alle situaties overweegt en daar code voor bouwt. Maar hier, in Le Mouton Qui Rit? Afijn, toch begin je er maar aan bij kritische delen om extra beveiliging in te bouwen. De UPS werd daarom in capaciteit uitgebreid, dingen worden momenteel fysiek dubbel uitgevoerd, kaartjes voor bepaalde Raspi's liggen als kopie klaar - die geven het namelijk best wel vaak op. Er liggen sensoren op voorraad en ga zo maar door. En niet te vergeten om backups van je code te maken. Het lijkt bijna professioneel deze opzet ;=)

Toegegeven, kijk je een paar maanden later nog eens naar je programma code dan jeuken de vingers om daar orde in aan te brengen, een optimalisatie slag uit te voeren of zelfs te fatsoeneren. Zo klinkt op de fora de kreet "Pythonic" wel eens, de programmeer taal die gebruikt wordt heet namelijk Python. Als je beseft wat ze daarmee bedoelen ga je eens je eigen code bekijken en dan volgen er vanzelf wel verbeteringen of betere structuren in de code.

Leren

Ben ik nu zo'n Python jockey geworden? Nee integendeel. Ja, je leert elke keer weer wat bij. Zelf krijg ik wel voortdurend het gevoel dat het beter kan. Om dit leer proces wat te versnellen en ietsjes fundamenteler aan te pakken ben ik nu bezig een script in elkaar te sleutelen dat me gaat helpen mijn gemaakte code te analyseren en te houden tegen de Python commando's die de programmeertaal uitmaken. Mooi zou zijn als ik wat code in handen zou krijgen van de wat meer geroutineerde programmeurs en daar ook zo'n analyse op los te laten. Dan zie je vast verschillen in frequentie van commando's tussen hullie en mijn code. Daarna zullen er best nog wel andere verschillen in opduiken. Het is een plan wat ik wellicht in januari het beste kan afwerken als mijn knie geopereerd is. Dan is het toch een tijdje stilzitten geblazen.

Verder wordt mijn blokkendoos (biebliotheek) met veel gebruikte routines steeds groter, wat het bouwen van apps dan weer versneld. Zonder een poging te doen om die blokkendoos dan als een soort IKEA universeel bouwpakket te willen gebruiken.