Ontzooien

Ontzooien

Zo’n B&B als de onze is heel erg leuk om te doen als je jong en willig bent. Al weer dertien seizoenen terug leek het op vakantie bij jezelf! OK, in de zomermaanden is het hard werken. De rest van het jaar betekende een beetje free-wheelen en op je gemak klussen. Echte vakanties zaten er tot nu toe niet in. Gewoon omdat de B&B steeds beter begon te lopen. Dan kun je niet tegen je gasten zeggen, sorry maar ik ben op vakantie. Op een moment bedachten we dat het leven wel wat rustiger aan kon gaan en zagen we in dat dit huis voor ons alleen veel te groot was. Dan ga je eens om je heen kijken wat je mee zou willen nemen naar je nieuwe stek. Persoonlijke dingen uiteraard, maar niet het inventaris van drie keukens, 7 slaapkamers en kasten vol linnengoed. Dan valt het muntje: het lijkt wel alsof we een bergings probleem hebben. Niet echt natuurlijk met een grange en de twee andere stallen die er zijn . Toch kwamen we om in de bullen, vonden we. Wat ons aan het denken zette. En dat we wilden downsizen en consuminderen, het moment dat we gaan verhuizen onvermijdelijk is.

We bedachten: we moeten ons gaan ontdoen van alle overbodige dingen die het en der in de rekken lagen en in kasten opgestapelt liggen. Dozen die, nog steeds gesloten, iedere keer weer mee gaan en ga zo maar door. Met andere woorden we moesten “declutteren” ontzooien dus.

Daar kwam bij. Ieder jaar vindt er in le Mouton Qui Rit wel een verhuizing plaats van materialen, spullen of gereedschappen. Dan ontstaat er in mijn brein weer een nieuw idee over hoe het een of ander op een betere plek is te leggen of hangen, of beter toegankelijk enzovoorts. Dan ging ik met onze klusjesman weer slepen totdat het allemaal weer in de rekken paste. Zelfs de rekken werden dan verplaatst. Die rekken raken uiteindelijk overvol, met restanten van spullen die je in grotere hoeveelheden koopt, altijd handig iets bij de hand te hebben. Verzin het en we hadden het wel in een rek liggen. Want, hoe ongelooflijk ook, wat er gesloopt kan worden wordt gesloopt in Le Mouton Qui Rit, tot aan WC potten toe. Dat merk je pas als de gasten weg zijn, hoe vaak je ook vraagt: “als er wat kapot is zeg het, dan kan ik dat meteen repareren”. Onze tot nu toe vaste aannemer kwam ook graag neuzen in de rekken. Tot voor een paar jaar bij de zoveelste landverhuizing de zoveelste doos voor de zoveelste keer in je handen komt en je je begint af te vragen wat voor zin het heeft om alles maar te bewaren! Weg ermee met al die losse dingen. Hup naar de déchet, sommige materialen zouden dan gerecycled worden en ander spul komt terecht in een diep gat ergens in de Haute Saone. 

Nadat Fannie een boekje over “decluttering” of zoals ik het noem “ontzooien” had gelezen gingen de sluizen echt open. Zo begin je heel kritisch te kijken naar wat je in je boekenkast hebt staan, kleren die je niet meer passen, prulletjes waar je nooit meer naar omkijkt, verzamelingen waar je al in geen jaren meer iets mee doet en als kers op de taart dozen die al meer dan 10 jaar dicht zaten. Allemaal kandidaten voor het “ontzooien”. Af en toe heb je iets in je handen waarbij je denkt oh ja toen en toen, van die herinneringen dus. In het boekje staat dan dat je dat object voorlopig weer opzij legt, tot een volgende ronde of een daarna. Wagens vol zijn er afgevoerd, dingen weggegeven of een tweede leven gekregen. Ik moet zeggen het helpt echt! Na een aantal van die oefeningen kwamen er hele gaten te vallen. De kado doos is weer prima gevuld en die bossen kabels en onderdelen zijn flink uitgedund. We krijgen weer plek op onze bureaus en kasten puilen niet meer uit met ongebruikte kleding en bullen die daar al jaren liggen niets te doen.

Daarna keken we eens naar de boekenkast. Planken vol met boeken die we never nooit meer gingen lezen of gebruiken. Alles wat je weten wilt is tegenwoordig op het internet te vinden. Behalve dan wie JFK om zeep heeft geholpen. OK, een wand met boeken vinden we nog steeds een plezier om naar te kijken en af en toe pakken we er een boek uit. Soms herlezen we er een of bladeren een kook- of kijkbook door, is altijd een plezier voor het oog. Ja, heel erg old school! De verzameling kijk- en kookboeken heeft een prettige omvang gekregen, ook waar, die laten we voorlopig even met rust of geven boeken weg. Maar! Dan zie je rijen studieboeken of referentie materiaal, info die je veel eerder op het net vindt dan in je boekenkast. Dus weg ermee. Meters boeken, die ook nog eens dubbel geparkeerd stonden zijn zo naar de oudpapierbak gegaan. Want wie heeft er nu belangstelling voor een boek over database programmeren uit de jaren ‘90? Peperduur waren die boeken wel toen, nu vindt je ze bij de Slechte voor een duppie en dan is het meer materiaal voor historici dan serieuze studenten. 

De derde aanval ging los op de afdeling prullaria, man! Zakken vol rommel! Sta je toch van te kijken hoeveel pruttel je in je leven verzamelt. Bij iedere verhuizing sleep je dat weer mee en de volgende, de volgende. Dozen blijven ongeopend, keer op keer. Nu ben ik zover dat ik deze dozen ongeopend weggooi. Zoals gezegd klerenkasten zijn prima kandidaten om te ontzooien. Sta je van te kijken wat je allemaal niet meer past, eigenlijk versleten is, of gewoon te oud. T-shirts worden werkshirts, maat overhemden zijn na 12 LMQR ook niet meer nodig. Schoenen die in nog geen 12 jaar meer zijn gedragen. Die slag moet nog gedaan worden, Fannie is al bezig geweest. Tot voor een paar maanden werden alle stekertjes, computeronderdelen, schroefjes voor computers En ziet! Er ontstaat ineens ruimte in je huis. We hebben nog wel wat tijd voordat er een nieuwe gérant opduikt die de B&B over wil nemen, maar het is prettig dat een belangrijk deel van de zooi het huis al uit is. Hoeft dat in ieder geval niet meer opgepakt en verhuist te worden. Sinds begin dit jaar hebben we een vaste dag in de maand gekozen om te ontzooien. Het is bijna routine geworden als je ergens langs loopt om een beslissing te nemen over ontzooien. Je pakt het op en gooit het op de hoop bij een van de buitendeuren. Of je stopt het in een verzamelkrat die later dan weer geleegd op een van de twee verzamelplekken in het huis. Eens in de maand op de ontzooidag laden we de bestelwagen om die te legen op de déchetterie ( miljeustraat ). Zoals dat in het boekje beschreven wordt, langzaam beweegt zo je overtollige zooi richting de uitgang. Wij hebben dan de luxe dat we daar een speciale plek voor kunnen gebruiken, in kleinere huishoudens zal zoiets op kleinere schaal moeten gaan. We zijn er van overtuigd geraakt dat het wonen in een leger huis stukken prettiger aanvoelt. Maar dat is natuurlijk redelijk persoonlijk. Sommigen vinden het in een holltje wonen met een soort looppad naar de uitgang prettiger dan grote leefruimtes. Ieder vindt diens lol in het leven immers op een andere wijze? Wij willen gewoon een leger huis. Het ontzooien zal daarom nog wel even doorgaan.

Terug van weg

Wat?

Wat is er gebeurd? Vragen ze me, terwijl de blogjes uitbleven. Wel, de afgelopen twee jaar zijn eigenlijk zonder al te veel gebeurtenissen voorbij gegleden. Bijna letterlijk. Natuurlijk zijn er wat oprispingen geweest en natuurlijk heeft er best wel wát plaatsgevonden. Al ware het maar dat Fannie vorig jaar door de ram onderuit was gebeukt en dat dat best heftig was in dit huishouden. Gelukkig kregen we van alle kanten hulp aangeboden en konden we zorg inkopen. En verder? Gasten, kennissen en vrienden die op bezoek kwamen. Groepjes technici die langdurig hier bleven logeren en de afgelopen winter hier verbleven.

Het leven kabbelde eigenlijk wel zo een beetje voort.

In deze streek wordt er veel op hout gestookt. Dus: hout inkopen, zagen, opslaan en drogen. Dat is veel werk. Daarna, in de winter elke dag hout halen voor de kachel, ben je ook weer druk mee. Frank had echter karretjes van steekwagentjes naar mijn idee veranderd in houtkarretjes, dat scheelde weer een hoop werk met het hout sjouwen vanuit de opslag. In 2018 heeft de kachel vanuit ons appartement luchtkanalen naar de garage gekregen en dat deed hem branden als nooit tevoren. Kwam de zuurstof ook niet meer uit de kamer. Het tochtte aanmerkelijk minder.
De SolarFarm werd verder geoptimaliseerd. Meer van: dingen er tussenuit halen, vereenvoudigen en de Python code uit elkaar getrokken. 's Winters heel veel gelezen, op afstand cursussen doen, dingen in elkaar prutsen, flimpies kijken en lekker cocoonen. Vorig jaar hebben we de isolatie van de lobby (eetkamer) laten uitvoeren. Dat scheelt toch behoorlijk in comfort.
Als kers op de taart: de 'ruine en face', dat is wel een project geworden. Het afbreken van de ruïne tegenover ons huis in 2019. Bijna tien jaar heb ik daar op zitten azen om dat in handen te krijgen.
De laatste jaren zijn we ook aan een project "ontzooien" begonnen. De idee kwam uit een boekje dat Fannie aan het lezen was. Daarover maar in een volgend stukje.
Tenslotte zijn we wat meer La Douce France gaan verkennen door wat meer tijd voor onszelf te reserveren.
Begin dit jaar kwam er een lelijke streep door alles en kwam het COVID virus in Frankrijk aan. Gasten die aan de pellet fabriek in Demangevelle werkten vertrokken in paniek naar hun landen van oorsprong want die avond zouden de grenzen dicht gaan. Bijna 3 maanden lang is het een hele rare tijd geweest. Eind mei kwamen de gasten weer terug en sinds begin juli komen er weer toeristische gasten. Het hakt er behoorlijk in, de stijgende lijn met aantallen gasten is veranderd in een afgrond. Soit! Het zij zo. Gaan we ook wel weer overleven.

Ruïne 

Ja, dat was wel een dingetje. Die ruïne was al jaren een doorn in mijn ogen, er zijn zelfs 3 eerdere pogingen gedaan om die hoop stenen dan maar te kopen. Na drie andere eigenaren, telkens strandde mijn pogingen. Tot eer vorig jaar opeens de gemeente mede door geklaag van de andere inwoners, mijzelf inclusief, actie nam en de ruïne annexeerde. Waarna het publiekelijk te koop werd aangeboden. Ik moest natuurlijk niet te happig lijken en heb mijn tijd afgewacht. Bovendien speelde  de eis van de gemeente in mijn voordeel: dat de ruïne opgeruimd diende te worden. Daar had eigenlijk niemand zin in of geld voor over. Om zo tijdens de nieuwjaars-receptie langs mijn neus weg te vragen of de ruïne al verkocht was. Dat was niet het geval, mopperde de burgemeester. Waarop ik hem zo ongeïnteresseerd mogelijk vroeg wat die stenenbrij dan moest opleveren. Nou wat wij ervoor betaald hebben: 2500 euries. Dat was 1500 lager dan de laatste vraagprijs. Dat was een goede prijs voor het opruimen van die zooi. Een geweldige gelegenheid om parkeerplek te maken in plaats van al die auto's hutje mutje voor de deur te hebben. Waarop ik aanbood dan maar de ruïne te kopen voor dat bedrag. Mochten we gedacht hebben van: handjeklap en gaan met die banaan. Nee, tussen de daadwerkelijke bieding en aankoop gaan minimaal 3 maanden voorbij. Na 5 maanden wachten en diverse telefonades werd in mei vorig jaar eindelijk alles beklonken en waren we de eigenaar van een ziljoen stenen. Frank zou de zaak wel even slopen en over de schoorsteen een soort afkapping bouwen van de materialen die we zouden behouden. De rest zou erruguns bij een boer worden gedumpt die verlegen zat om opvulpuin. Vervolgens een budget afgesproken en gaan! Na een paar weken leek het op een begin van een parkeerplaats. Toen kwam de klad erin. Frank gaf er halverwege de brui aan door ziekte en persoonlijke dingen. We zijn een jaar verder.  Frank beloofde een paar weken geleden dat het project weer opgepakt zou worden aan het einde van augustus dit jaar 2020 (deze dimensie, zonnestelsel en galaxy)  om maar even exact aan te duiden wanneer precies. Ik ben benieuwd.

Van dit:

 Naar dit

in een maand tijd.

Het afgelopen jaar is het restant dus verder afgebrokkeld terwijl daar vorig jaar een dak overheen gezet zou worden en we er dit jaar een BBQ plek van hadden willen maken. Afijn en hopelijk komt daar in augustus dan een eind aan en iets netters te staan. Het gaat niet altijd op een gewenst tempo.

Met de achtergehouden stenen doen we dan dit soort dingen, bouwen van een muurtje tussen oprit en wei:

of de vervanging van een schutting die nodig afgebroken moest worden:

Heel geleidelijk aan komt het verbouwplan toch aan het einde. Helemaal klaar zal het nooit worden, maar dat ligt een beetje aan mijzelf, met telkens nieuwe inzichten en ideeën.

Over ontzooien de volgende keer. Ik beloof niets maar ik wil wel een keer in de week weer verder gaan met deze blog. Want er zijn nieuwe plannen.

Botten

Na jaren omgepakt, uitgesteld, doorgejakkerd te hebben met mijn knieen en heup zijn in 2017 onder druk van mijn schatje van die harde besluiten genomen om er iets fundamenteels aan te gaan doen

Heup

In April van dat jaar de eerste operatie: heup. De operatie zelf ging als een tiereliier. Daarna waren er wat complicaties zodat men besloot om de revalidatie ff te stoppen en het verblijf in het ziekenhuis Saint Martin met een week te verlengen. Daarna herstelde zich alles zo goed en snel dat we moed vatten voor de volgende étappe. Afijn lees over die eerste operatie de eerdere blogs maar en sla dat over die voedselvergiftiging maar over.

Knie

Door de chirurg op het spoor gezet van een operatiesparende behandeling, dachten we die te hebben gevonden in stamcel therapie, suggestie van de dokter dus. Resultaat: de rechterknie voelt weer aan als nieuw. De andere werd onder narcose eerst schoon gekrabt om de stamcellen een goede kans te geven. Die kant ging toch wat moeiijker om met de stamcelletjes bleek achteraf. Want zonder weefsel om zich aan te hechten, wat moesten die vriendjes dan voor je doen? Nee stamcel therapie is geen wondermiddel en je moet er op tijd bij zijn wil het nog effect hebben, bleek. Na dit avontuur in Genoa Italia namen we het besluit om daar alsnog een stuk titanium in te laten zetten. Na een beetje druk op de chrirug ging hij akkoord want die zag ook wel dat het erg snel bergafwaarts ging met knie twee. Zonder stok werd lopen al redelijk snel geen uitje. Uiteindelijk was het dagelijks verkeer niet meer dan tussen je fauteuil en de slaapkamer. Geen goede zaak, dus planninkje gemaakt en sinds januari 2018 ben ik de trotse bezitter van een setje titanium knie onderdelen.
Post-operatoire bijverschijnselen? Heftig. Sommigen ervan hadden voorkomen of op zijn minst opgevangen kunnen worden door open te zijn over de narcose. Bijvoorbeeld, al het personeel weet dat je dagenlang kotsmisselijk blijft. Het gevoel dat je hebt lijkt op een stijve plak voedsel die aan je maagwand kleeft en maar niet je darmkanaal in wil glijden. Dat is vrij hinderlijk en maakt eten tot een sequentie van braaknijgingen, toch blijft je lijf om hap vragen, maar je krijgt geen stukje door je keelgat. Moet je net hebben met een smulpaap als ik. Resultaat: -2 kilo in een week. Volgens mijn schatje moet je dat niet willen, afvallen tijdens het herstel van een operatie. Afijn, tien dagen omtobben: twee keer per dag 10 minuten fysio: door de gang lopen een trapje op, trapje af. Mijn hoop zette ik op de volgende etappe: Centre de ré-éducation in Bourbonne-les-Bains. Een onooglijk klein stadje op het platteland van de Haut-Marne – Champagne, maar wel met een heus casino en warm waterbronnen. In de tijd van de Zonnekoning leefde een van diens maitraisses hier in een kasteeltje. Het stadje heeft nog steeds een zekere uitstraling volgens mijn schatje. Ook het ziekenhuisgebouw stamt uit die tijd wordt verteld, dat zie je ook wel aan de stijl. Een solide gebouw dat door de tijd tig-keer verbouwd moet zijn geweest geworden.

Bourbonne Les Bains

Die gezondheidszorg in La Douce France is zo gek nog niet. Als inwoner van LDF heb je allerlei rechten waarop je aanspraken kunt maken. Oh ja, als je er tenminste achter kunt komen welke. Want voorlichting alom, maar niemand vertelt je wat. Dit keer viel ik echter in de prijzen. Tien dagen in de clinique Saint Martin en daarna naar een revalidatie centrum annex heel veel andere functies. OK, niemand zegt erbij dat het minimaal verblijf 3 weken is. Anders had ik me eerst een paar keer achter de oren gekrabt vòòr we daar heengetogen waren. Te lang van huis af met een schatje die niet alles meer kan doen is niet handig. Maar ziet! Buren sprongen ineens in de bres, Louise regelde extra huishoudelijke hulp van de ADMR, Patrice komt regelmatig de houtvoorraad aanvullen, onze reguliere HH hulp komt ook een paar keer extra kijken, en de door Frank aangepaste houthaal karretjes functioneren binnen de V 0.1 parameters. Als kers op de taart hangt er sinds kort een alarmknop om mijn schatjes nek. In geval van nood kan ze daarop timmeren en wordt er alarm geslagen. Het is natuurlijk lastig dat te doen als je buiten westen onder aan de trap ligt. Dus is er nu een soort van bel afspraak om op gezette tijden met Patrice te bellen. De ADMR hulp (dienst specifiek voor dit soort situaties) komt vier weken twee keer per dag en tussendoor lopen andere buren en kennisen even langs. Nee niet 100% waterdicht maar het geeft een redelijk veiligheidsgevoel voor het thuisfront tijdens mijn afwezigheid.
Dus, op naar Bourbonne Les Bains! Na een tochtje van een uur per ambulance door een volgelopen en overstroomd gebied arrivage in BbLB. Meteen na binnenkomst zag je al dat het in orde was. Alles netjes in de verf, geen dingen die er maar bij hingen. Ik werd meteen door de mangel gehaald. Met nieuw verband en wat spuiten later lag ik in een meest comfortabel bed. Verzuchting van genot! Helaas was dat van korte duur want het was een speciaal bed bestemd voor doorligpatienten, geen wonder! Afijn de volgende dag krijg ik een andere matras, nog niet helemaal je-dat maar er is hulp onderweg.
Het eten is een verademing, na drie dagen begon ik zowaar weer iets eetbaar te vinden. Nee, niet, zoals mijn hooggespannen verwachtingen na de verhalen van onze vriend Albert over zijn revalidatie centrum in het zuiden waren, maar niettemin een verschil van dag en nacht. Alleen de wijn ontbreekt (kan op verzoek, maar ja dan heb je natuurlijk uiteindelijk een glas rood alcoholisch azijnachtig water uit een na drie dagen openstaande fles en dat is ook weer niet de bedoeling). De fysio wordt hier vanzelsprekend geheel anders aangepakt, drie x per dag een uur. Stond ik mijn eerste dag toch ff met laaghangende kaken te kijken naar patienten die het einde van hun verblijf hier bereikt hebben. Dan teken je blind ter plekke voor alles wat ze onder je pen leggen. Tuurlijk het wordt hard werken en na een paar dagen weet ik dat het laatste druppeltje zweet nog niet gevallen is. Om het maar nog niet te hebben over de pijnscheuten die door je lijf heen denderen als het een en ander gebogen moet worden. Met een dergelijk vooruitzicht doe je dat met veel hoop en die ongemakken neem je voor lief. OK, ok ik weet ook wel dat die titanium knie geen wonder op wielen is en dat je altijd een beetje moet bijven oppassen. Nog een paar weekjes doorbijten en het ergste is achter de rug.
Het eten is hier beter dan in menig hospitaal, traditioneel Frans uiteraard en de koffie is verassend genoeg prima te doen. Mijn tafeldames zijn aan het ontdooien en beginnen een beetje met me te praten. Vaak vraagt de een aan de ander wat ik zeg. Blijkbaar praat ik te zacht en is haar gehoor niet helemaal je dat. Uiteraard is het voornamelijk mijn ‘jolie accent’ (grappig accent) wat me onmiddelijk na nog geen lettergreep weggeeft als buutenlaander. Ondertussen keuvelen we er een beetje op los en leer je dat het ziekenhuis in Langres net als Vesoul, ook niet een plek is waar je graag verblijft. Nou ja overal moet natuurlijk bezuinigd worden, dat is duidelijk. Dat je dan toch maar even drie weken fysio krijgt is natuurlijk fantastisch.

WiFi

Wifi is ook hier weer de grote afwezige. Al twee weken zonder internet, gewoon onhandig omdat de dingen die je wilt opzoeken nu ff niet via je toetsenbordje bereikbaar zijn. Zonder mankeren klinkt het: ‘Men werkt eraan’, of ‘De informaticien komt morgen’. Tuurlijk, dat mañana daar tuinde je tien jaar geleden nog in. Tegenwoordig laat ik een zo vals mogelijke grijns zien: “Dat geloof je toch zelf niet, of wel dan?”
Omdat men zegt dat er af en toe wel iemand internet toegang heeft, zal het wel weer iets infrastructureels zijn. Dit soort dingen zijn altijd als een tandem opgezet: een Access Point en een autorisatieserver. Die vraagt via een web pagina om je password en zo en geeft daarna toegang tot het internet. Dit lijkt volgens mij vreselijk veel op een gevalletje time-out door een te zwak signaal. Gekscherend zeg ik bij de balie nog: ‘laat die informaticien maar op mijn kantoor langskomen op kamer 010.’ De mensen aan de balie trokken vervolgens een gezicht van “het zal wel” en dan weet je dat er nu niet en nooit niet iets aan gedaan gaat worden. Afijn volgend weekend mag ik overdag naar huis en dan neem ik wat tooltjes mee om in te beuken op het netwerk. Weken de tijd om het een en ander uit te vogelen.

Dagje Bourbonne

Rond 0500 begint er leven te komen in de brouwerij. De lichten op de gang blitzen aan en zo rond dat uur steekt een verpleegster een hoofd door een kier om te kijken of je de nacht overleefd hebt, wenst je vervolgens een goede dag toe en je bent weer klaarwakker.
0600 temperatuur meting en een kwartiertje later bloeddruk en of bloedafname.
Tegen zevenen komt de volgende je onderbenen wassen en de steunkousen aansjorren. Die van vanochtend was een potige dame, want zeg nu zelf, zo’n kous over een heftig opgezet been trekken is geen kattenpis. Hup, die kous zat er dan ook zomaar weer om. Nog een drukverband erover en de zaak mag weer een dag lang je been afknellen. Tegen de avond is de pijn dan nauwelijks meer te harden en pluk ik zelf de troep maar van mijn been af, wat een genot om dan ff onderuit te zakken, benen omhoog en je zegeningen te tellen.
Na die kousen ellende moet je haast maken met toilet want stipt 0730 komen de dames langs om je naar de eetzaal te bonjouren, als je al niet onderweg bent. Dat ontbijt is typisch Frans. Een halve liter koffie in een kom met soeplepel – gein geintje - met een plens melk naar wens en een klont suiker. Vervolgens smeer je een reep stokbrood met boter en een op een gelei lijkende mierenzoete brei uit een kuipje waarop gedrukt staat wat het is en soppen maar! Een aanvullend ontbijt met een handje pillen en poeders tegen van alles en nog wat topt het geheel netjes af.
Dan rap tanden uitmesten, want 0845 wordt je verwacht op ergotherapie. Rondje ziekenhuisgangen als nul test zeg maar, eerst eens kijken hoever je komt. Dat was niet ver. Loop je in de gang achter een processie van loopstokken aan waar tussen mensen in diverse staten van ontreddering zich omhoog proberen te houden. Sommigen staat de onwekerheid in de ogen te lezen om maar niet te vallen. Anderen lopen je in kwiek tempo voorbij, soms zonder stokken zelfs. De fysio’s doen er alles aan om je te behoeden voor misstappen, geven hints en tips hoe je je voet het beste kan neerzetten en als halverwege de duizeligheid toeslaat staat er opeens een stoel voor je klaar. Op de terugweg leun je nog ff tegen de muur om het draaierig worden te verdrijven en hop. De eerste ronde is volbracht. Gesprekje met de ergonoom wie, wat, thuis doet en wat je zoal uitspookt. Om vast te stellen hoe aktief je bent. Of je nog aan sport doet etc. Terwijl ik dat zit op te lepelen bedenk ik me dat mijn schatje en ik best wel bezig zijn de hele dag. Dat zat eigenlijk wel goed kwam de opmerking. Daarna de speelzaal maar in. Plankje drukken, balletje met je voeten in een gat in een platte bak krijgen, klimrek opklimmen (nu nog ff iets te veel gevraagd), doolhofje lopen, over dingen heen stappen en overeind proberen te blijven op een plateau dat kardanisch opgehangen is om je evenwicht opnieuw te trainen. Want je weet dat er aan je gesleuteld is, toch is je brein daar niet helemaal van overtuigd en probeert de oude truukjes op je uit. Kijk dat wil het nieuwe gewricht helemaal niet en protesteert, of je been doet gewoon anders dan je denkt wat er gebeurd. Je ziet het gebeuren en je doet er niets tegen. Er zit niks anders op dan je lichaam weer opnieuw te leren lopen.
Zo rond 1030 wordt je opgewacht in een gymnastiekzaaltje waar ze opnieuw naar je lopen kijken. Allerlei apparaten staan er om je kniebanden en -pezen te versterken. Ook nog even te hoog gegrepen de eerste week. Met grote ogen keek ik naar de grote voorraad bons bons. Een kast vol chocolade! Nee, dat was voor eigen gebruik werd me verzekerd, we poetsen onze tanden altijd heel goed erna. Niet om mensen om te kopen en het niet opgeven van oefeningen te doen? Hoe kon ik dat nu zeggen riepen ze met een brede grijns in koor uit!
Daarna kun je nog net even naar je kamer, je opknappen en dan 1145 is het tijd voor het midi. Voorafje, plat du jour, kaas of zo als tussendoor en daarna zoetigheid. Als je lang genoeg blijft zitten scoor je ook nog koffie. De soep die ze soms aanbieden staat gelijk aan een onbestemd bruinig vocht met wat korreligs erin en het geheel smaakt voornamelijk naar zeep. Beter om dat maar niet uit te lepelen. Afijn, mijn lief neemt meestal nog wat fruit mee. Gemiddeld is hier alles prima te eten, op de soep na dan. OK, doet je af en toe best wel verlangen naar een fikse aan gort gehakte Duitse biefstuk voorzien van een krokant korstje, een flinke berg Belgische frieten voorafgegaan door een cèsar salade van mijn schatje… Afgetopt met kaasjes en stukje rijp fruit. Dat alles besprenkelt met een of twee glasjes dieprode stevige Morgon. Zou het helemaal afmaken, waarom niet?
Nog ruim tijd voor een kleine siësta en even voor 1500 staat er weer iemand op je deur te krassen voor de laatste ronde bij de kinéthesist of kortweg kiné. De echte fysio hier. Opnieuw aandacht voor de verschillende spieren van de knie en aanspannen van de spiertjes. Hier wordt meer naar het gewricht van je benen gekeken. Er is, al is het subtiel, best wel verschil te merken in de afzonderlijke sessies. Gisteren hoorde ik voor het eerst wat de kriteria zijn voor ontslag uit het revalidatie centrum: knie minimaal 90 graden kunnen buigen. Het overige zal me ook wel duideijk worden gemaakt een dezer dagen. Een uurtje verder race ik in mijn karretje weer richting kamer en kan weer even de oogjes sluiten.
Rond 1700 is er een rondje ijs voor op de knie, water en andere huishoudelijke zaken.
Om tegen 1830 weer aan tafel te zitten voor een lichtere versie van het midi. Geen koffie dit keer, wel weer pillen.
Rond 1900 is de eerste avond controle, worden je ondersteunende kousen weer afgestroopt en een nieuwe kan water klaargezet, nieuwe zak ijs.
Na 2100 krijg je de laatste pijnstillers en een spuit tegen bloedklonters waarmee je de nacht uitzingt. Nog even een nieuwe kan water als nodig, drinken schijnt erg belangrijk te zijn om dan richting 2300 de luiken sluiten. Rond middernacht piept iemand nog even om de hoek of je nog leeft en dan is het definitief bonne nuit.
Je bent er maar druk mee. Die heup stelde vergeleken hiermee eigenlijk niets voor. Nu blijft de pijn maar zeurend aanwezig. Alle banden en spieren in dat gewricht hebben een extra speciale opdonder gehad en het linkerbeen lijkt zeker twee maal zo dik als de rechter. Over het hele been zit een fikse bloeduitstorting waardoor alles zo hard als steen is geworden. Daardoor kan de knie ook niet meer buigen. Volgens de fysio zit er erg veel vocht in het gewricht dat de zaak op slot houdt, dat moet eerst weg. IJs en drukverband moet daar iets aan doen, helpt nog niet echt. De pijnaanval van een paar dagen geleden werd door dat vocht en bloed veroorzaakt. Lag ik ineens als klein jochie te grienen. Wat ik dan zo goed vind van die mensen: geen arm om schouder of overdadig medelijden maar een beetje afstand nemend om me de tijd te geven het even de baas te worden. Meteen werd het programma aangepast. Geweldig, dat respect en het geduld van die mensen.

Weekje later

Na een weekje vette ijszakken tegen het nieuwe gewricht tijdens de therapie, loopoefeningen, houding correctie en mijn bijgestelde loopstokken van 35 jaar of ouder loop ik weer. De knie is na 10 dagen minder star: van 160 naar 110 graden. Ook loop ik zomaar elke dag twee rondjes door de gangen van het gebouw (dik 150 meter) en naar de eetzaal 30 meter verderop kruk ik ook al zonder racekar.
Een van de kiné’s kan bijna geen details meer zien en voelt een beetje naar de dingen aan en in de rekken die nodig zijn om je gewricht in orde te krijgen. Voortdurend is hij zijn stok kwijt en iedereen helpt hem die weer terug te vinden of waarschuwt hem. Hij schuifelt een beetje door het lokaal heen en vind zijn weg perfect. Maar die gosert heeft gouden handjes! Ogenschijnlijk lijkt het alsof ‘tie een beetje aan het zoeken is rondom je knie. Dan heel zachtjes drukt ie hier en daar en na een paar minuten voel je de pijn wegebben. En een uurtje of wat wegblijven. Je weet niet wat je overkomt! Een paar momenten zonder pijn in je lijf. Daar gaat het naar toe: geen stekende pijn meer in je knie gewrichten.
Vorige week ving ik op dat patienten onder voorwaarden naar huis mochten in het weekeinde. Dus ik maar vragen naar het hoe en waarom ;=) Uiteindelijk stond de chirurg in mijn kamer en keek nog wat bedenkelijk. U moet niet op de ladder gaan staan om het plafond te witten of wandelingen gaan maken, doe gewoon zoals hier in het ziekenhuis. Zit op de stoel en doe kalm aan. Tuurlijk tuurlijk. Je belooft van alles om maar even weg te kunnen van al die zieke mensen en het troosteloze eten. Uiteraard houdt je je eraan want een tweede setje knieën zit er niet in. Ben benieuwd hoe vol die mailboxen zitten.

Ouderworden

Een van die dingen als je ouder wordt is dat alles veel sneller lijkt te gaan. Daarentegen, dingen die je doet gaan in werklijkheid veel langzamer.

Bijvoorbeeld.

Op je 62e beginnen met een andere programmeer taal te leren gaat niet zo gemakkelijk meer als zo'n 30 jaar geleden. Dat merk je aan de snelheid waarmee iets blijft beklijven of tijd waarin je iets kan toepassen en oplossen. Het duurt allemaal wat langer. Een van die dingen is dat je ergens langer over na wilt denken. Vroegah, toen klooide je in een dag of zo gewoon wat in elkaar en bij de eerste test bleek al snel dat het bagger was. Volgde er altijd nog een middagje of wat met bijslijpen zodat het programma ook daadwerkelijk werkte. Dat leverde niet altijd de mooiste code op. Ontwikkelen moest immers altijd op een holletje gebeuren. Tijd was een boel geld.

Nu de tijd weer helemaal van mijzelf is en grátis, wordt de tijd ervoor genomen eerst eens goed na te denken, of zowaar een ontwerpje te krabbelen al hangend in je makkelijke zitstoel. Daarna ga je eens wat uit proberen in een test en ontwikkel omgeving (met een groot woord) 

Dat is dus gewoon een aparte raspi waaraan van alles is vastgeknoopt en het er uitziet alsof er een kluwen draadjes over je buro lopen. Wat natuurlijk ook zo is. Kortom ik ben een paar uur per dag lekker bezig hiermee. Raspi's zijn leuk omdat je voor een paar tienen de wereld aan dat boardje vast kunt knopen zonder dat het een kapitaal kost. Moet je nerd voor zijn om dat leuk te vinden geef ik toe.

Met dat proces achter de rug waarbij je al of niet wat op papier hebt staan in de vorm van een schemaatje of een paar krabbels van ideeën ga je serieus aan de slag. Iedere module of nieuw stukje programma code wordt getest en bijgeschaafd totdat het me een tevreden geeft over het resultaat. Er wordt niet verder gegaan totdat de fout of niet werken van iets is verholpen. Dat neemt veel tijd. Ook al omdat er met opzet niet de hele dag aan die zooi geprutst gaat en kan worden. 

Agenda

Het klinkt gek maar als retraitées krijgen we het steeds drukker. Afspraken werden tot niet al te lang geleden op papiertjes of op het whiteboard geschreven of eraan gekleeft.  Maar dingen die altijd terug kwamen of waarvan de tijden verzet werden konden weleens vergeten worden, of kwam je niet op de afgesproken tijd. Natuurlijk kun je zoiets gewoon downloaden en installeren waarna je meestal de gratis dingen krijgt die net niet aan je wensen voldoen, of teveel toeters en bellen hebben, of waarvoor je net zoiets krijgt maar dan elk jaar een abo betaald en je niet weet wie er allemaal mee kijkt. Dus, kwam er een eigen gemaakt dingetje dat via ons interne web overal in huis te bekijken is.

LMQR  agenda

Het "gevaar" daarmee is dat je er aan blijft schaven, kneden en uitbreiden. Gelukkig is dat gevaar eigenlijk niet zo groot omdat alleen dat wat we nodig hebben wordt gemaakt. Na een paar uurtjes knutselen zit er weer iets nieuws in de agenda.
problem: Altijd moest je naar de garage lopen om op het schema te kijken wanneer er recycle afval of gewoon huishoudelijk afval opgehaald werd. 
solution: Makkelijker om dat te zien via de agenda op het computertje via het intraweb vond mijn schatje. 
execution: Dus ff klooien aan de data, feestdagen en vakanties waren weer uitzonderingen op de regel. 

En, hop, weer een feature (zie de gele en paarse blokjes in het plaatje).

Boekingen

Nog zo'n projectje. Tot vorig jaar hielden we de reserveringen eerst bij in een schriftje, vervolgens in een papieren agenda of zoals de vorige seizoenen electronisch. Helaas dat raak je wel eens kwijt of is ineens niet meer beschikbaar. Dat deed me vorig jaar besluiten zelf iets te gaan maken. Iets wat meer specifiek aan onze behoeftes voldeed en via ons intranet in te zien.

boekingen 2017

Omdat dit dingetje zelf is gemaakt kunnen nieuwe ideeën van mijn schatje of mijzelf er gewoon ingefietst worden. Een kwestie van een paar uurtjes prutsen. Zo groeit zoiets naar behoefte. Vanzelf komen er dan verzoekjes of ideeën: zou handig zijn als...  

Zo waren er de boilers die als er geen gasten waren uitgezet werden. Dan gebeurde het wel eens dat ik vergat om die op tijd weer aan te zetten. Dat loopt nu via de boekingsagenda, vol automatisch gaan de boilers aan als er voor die dag gasten in het huis aanwezig zullen zijn. Dat idee bleek nog niet eens zo gek te zijn geweest omdat van de EDF (el. maatschappij) met een schrijven kwam dat de boilers 25% van onze stroom consumptie vertegenwoordigen. Voortaan geen fikkende boilers meer die alleen maar staan bij te verwarmen terwijl er geen gasten zijn. Dat zal misschien dan weer op de rekening te zien zijn.

Verkeerd

Gaat er ook wel eens iets grandioos de mist in? Jawel. Bijna nooit loopt er bloed uit maar is het gewoon lastig als iets niet meer werkt. Je begint er toch op te bouwen dat bepaalde dingen gewoon werken. Bijna altijd is het iets met het updaten van de software van de RaspberryPi's zelf wat roet in het eten gooit. Sommige dingen werken dan ineens niet meer. Na veel gemopper kom je er dan achter dat het wéér eens een stukje was dat een andere naam of plek op het systeem had gekregen, of dingen veel nauwkeuriger uitgewerkt moesten worden. Het gebeurde een paar weken geleden zomaar dat de boilers niet meer aangezet werden. Of dat pompen midden in de winter aangingen met bevriezing als gevolg. Geleidelijk aan leer je dat soort dingen te beveiligen tegen dat het kan gebeuren, maar toch, wie weet wat de volgende storing is. Of wat te denken van een ritsje datums in een verzameling waarbij alleen de 7de en de 8ste van een maand ineens fouten opleverden. Als buitengemeen merkwaardig ervaar ik dat.

Dan weet ik ook wel dat je als professioneel programmeur alle situaties overweegt en daar code voor bouwt. Maar hier, in Le Mouton Qui Rit? Afijn, toch begin je er maar aan bij kritische delen om extra beveiliging in te bouwen. De UPS werd daarom in capaciteit uitgebreid, dingen worden momenteel fysiek dubbel uitgevoerd, kaartjes voor bepaalde Raspi's liggen als kopie klaar - die geven het namelijk best wel vaak op. Er liggen sensoren op voorraad en ga zo maar door. En niet te vergeten om backups van je code te maken. Het lijkt bijna professioneel deze opzet ;=)

Toegegeven, kijk je een paar maanden later nog eens naar je programma code dan jeuken de vingers om daar orde in aan te brengen, een optimalisatie slag uit te voeren of zelfs te fatsoeneren. Zo klinkt op de fora de kreet "Pythonic" wel eens, de programmeer taal die gebruikt wordt heet namelijk Python. Als je beseft wat ze daarmee bedoelen ga je eens je eigen code bekijken en dan volgen er vanzelf wel verbeteringen of betere structuren in de code.

Leren

Ben ik nu zo'n Python jockey geworden? Nee integendeel. Ja, je leert elke keer weer wat bij. Zelf krijg ik wel voortdurend het gevoel dat het beter kan. Om dit leer proces wat te versnellen en ietsjes fundamenteler aan te pakken ben ik nu bezig een script in elkaar te sleutelen dat me gaat helpen mijn gemaakte code te analyseren en te houden tegen de Python commando's die de programmeertaal uitmaken. Mooi zou zijn als ik wat code in handen zou krijgen van de wat meer geroutineerde programmeurs en daar ook zo'n analyse op los te laten. Dan zie je vast verschillen in frequentie van commando's tussen hullie en mijn code. Daarna zullen er best nog wel andere verschillen in opduiken. Het is een plan wat ik wellicht in januari het beste kan afwerken als mijn knie geopereerd is. Dan is het toch een tijdje stilzitten geblazen.

Verder wordt mijn blokkendoos (biebliotheek) met veel gebruikte routines steeds groter, wat het bouwen van apps dan weer versneld. Zonder een poging te doen om die blokkendoos dan als een soort IKEA universeel bouwpakket te willen gebruiken.

Knie

De meesten weten wel dat een van mijn knieën niet meer in top conditie is. Die stamcel therapie was nu niet het succes waar we op gehoopt hadden. De chirurg experimenteerde nog wat met spuitjes, lasertherapie, fysio en nog wat giropraktijk. Het hielp niet echt. Uiteindelijk gaf hij in en gaat er geopereerd worden. Nu is het niet de operatie waar ik mee zit maar meer alles daarna. Om alles in de meest gunstige situatie te krijgen voor het revalideren zal er buiten het aansterken van de kniespieren ook flink afgevallen moeten worden. Dat laatste wordt aan alle kanten aangeraden. De schattingen lopen een beetje uiteen, zo tussen de 5 en 20 kilo. Dus bedacht ik dat 10 kilo een mooi streven zou zijn. Want het niet meer kunnen klussen en motorrijden, veel zitten op een stoel begint me behoorlijk de keel uit te hangen. 

Afvallen was ik sinds het begin van dit jaar eigenlijk al aan het doen, niet te fanatiek maar toch ben ik beter gaan letten op wat en hoeveel ik eet. Zo heb ik de suikers goeddeels uit m'n dieet gehaald, chocolade en chips eet ik alleen nog bij uitzondering en dronk ik al minder alcohol. Dat laatste was een beetje moeilijk, want een lekker wijntje hoort er naar mijn idee bij het leven in LDF nu eenmaal echt bij. De combi met de pijnstillers bleek geen goede en eigenlijk mag je dan geen alcohol meer hebben. Het minderen op zich was dus geen groot probleem.

Hoewel, alles ging toch een beetje té hap snap en ongericht vonden we. Het toeval wilde echter dat iemand uit de buurt haar diëtiste diploma aan het halen is en een gewillig slachtoffer zocht. Dus gesprek, uitrekenen hoeveel megajoules per dag inname, en wegen hè! Kwam ze met een weegschaal aanzetten. Bleek dat de onze 5 kilo te weinig aangaf! Asjemenou, ineens een emmer 40+ vet aan je lijf erbij, dat gaf wel ff een schok, want ineens zit je in de gevaren zone. Dus er moest een nieuwe weegschaal komen. Kijk, dan komt het boys and their toys verschijnsel weer in me boven. Een nieuwe weegschaal met wifi erin, zoiets met Internet of Things dus. Waar je gegevens met je computertje uit kunt peuren en in een grafiekje douwen. De diëtiste keek me daarbij aan of ik gek was: een weegschaal met wifi? Bestaat dat dan? Net alsof ik de wijsheid in pacht had: "Ja natuurlijk, alles werkt of met bluetooth of met wifi tegenwoordig." Wist ik veel, maar dacht, shit nu wordt het een zoekpartij. Dat bleek toch iets makkelijk dan gedacht. Na een paar klikken gevonden, kortingscode ook nog en voor een kleine 80 euries staat er nu weegschaal van Nokia in de badkamer te pronken. Het laat een grafiekje zien, vetpercentage, watergehalte in je lijf (???) en het weer voor vandaag. Oh ja, het geeft ook je gewicht in 100 gram nauwkeurig aan. Nokia had uiteraard een app beschikbaar voor de telefoon. Dan moest je je telefoon eerst aan Google Play koppelen. Juist. Buiten dat het OS op de splinternieuwe telefoon al verouderd was, bleek het koppelen met playstore weer ergens onvindbaar verstopt te zijn. Dus er maar een jong iemand bij gehaald want die weten tien keer beter dan ik met die rare Franse logica te kunnen dealen. Voordat het gevraagd wordt, ja ik heb de handleiding gelezen en ja de help website van Nokia en Google geraadpleegd. Alleen moet het dan wel over het verouderde OS gaan, NOT!  Nadat Robert en ik een half uurtje willekeurige instelschermen hadden geopend en hier en daar op wat knopjes gedrukt te hebben slaakte Robert de kreet: "Ah dáár zit het!" Ook voor een jong mens dus niet op een logische plek dus. Wat die fransjes met hun (IT) ontwerpen proberen te bereiken is ook na tien jaar in LDF te gast zijn geweest mij nog steeds een beetje wazig. Afijn daarna de app gedownload, wat broodnodige gegevens invoeren en de telefoon pairen met de weegschaal ging zomaar. Daarna eerst met volle bepakking op de weegschaal, vervolgens in ochtend tenue en dat leverde dan weer een grafiekje op je telefoontje en een soort dashboard. Kan de gegevens uploaden naar m'n pc en Nokia luistert natuurlijk mee. Nu is het een kwestie van aan je dieet houden, beetje bewegen en wegen. Wat wel helpt is elke week een gesprekje met de diëtiste, om je op het pad te houden. 

Zegt er iemand: "ja maar je moet meer gaan bewegen hoor!" Sure, met een kapotte knie gaat dat echt niet lukken. OK tot voor kort gingen we 2 keer in de week zwemmen en bij de fysio zat ik 2 keer in de week op de fiets en moest knie buigingen en zo doen. Maar F. zit nu met een gebroken voet en om alleen dat eind naar de pool te rijden, die oefeningen doen en weer terug, heb ik gewoon geen zin in. Het moet ook gezellie zijn. Komt wel weer. De sessies bij de fysio zijn bijna op. De hometrainer staat daarom te wachten, een stepper wil ik ook nog hebben. Kosten bijna geen geld op LeBonCoin (soort marktplaats) Morgen gat de aannemer de laatste hand leggen aan de zolder, dan de kamer en trap schoongemaakt worden en gaan we vol goede moed opnieuw met bewegen beginnen. 

 

Yes! De Nokia gaf vanochtend 800 gram gewichtsverlies in een week aan, kijk daar krijg ik een opkikker van. Want nu ik me wat strenger aan het dieet hou, heb je de hele dag trek. Dat honger gevoel moet na een paar weken weg zijn verzekerd de diëtiste me. Het lijf past zich daarnaar aan. Alles zo bij elkaar zou die 10 kilo in januari best wel eens kunnen gaan lukken. Dat zijn twee emmers vol met vet, toch?! Dat gaat echt schelen. Ondertussen doe ik trouw de oefeningen voor het kniegewricht.

LMQR 19

Le Mouron Qui Rit

Zo, het zit er op. En? Ja, we hebben een goed jaar gehad.
Veel mensen vragen ons naar het soort gasten die we herbergen en waar ze vandaan komen. Na tien seizoenen kunnen we wel zeggen dat de oorsprong van onze gasten elk jaar anders is. In het begin hadden we rond de 80% Franse gasten en de rest kwam voornamelijk uit nl, de, ben en ch. Langzaam verschoof dat naar een gelijke verdeling van .nl, .be en .fr en de rest komt uit .de en .ch. Heel af en toe krijgen we gasten uit Azië, Australië, Nieuw Zeeland en de America's. Wereld beroemd is LMQR in Mailleroncourt-Saint-Pancras ;=)

Het afgelopen jaar is de groep gasten wéér totaal anders geweest dan andere jaren. Van november vorig jaar tot juli hebben we een vaste gast gehad, Daar begon het mee. Tot aan het seizoen krijgen we dan altijd de nodige gasten voor bruiloften en partijen, professionals en onze vaste gasten. Opvallend was dat we daar juist een sterke stijging in hadden.
Traditioneel zo eind april komen de eerste fietsers binnen. In aantallen was dat minder dan voorgaande jaren. Het was dan ook een voorjaar om op te schieten. Rond mei ontvangen we dan de eerste (vakantie) reizigers. Tot aan zo'n beetje medium september. Opvallend was echter dat de vakantiegangers een beetje achterbleven en we meerdere keren in de zomer grotere groepen te gast hadden. Aan het einde van ons hoofdseizoen komen de gasten weer voor partijen, professionals enzo. Ook zijn er dan nog reizigers die buiten de schoolvakanties om op vakantie gaan en bij ons een tussenstop maken. Ook daar zijn de aantallen kleiner van geworden. Na het seizoen begint het weer met fietsers die naar Barcelona of Compostella gaan. Hier speelde het koude najaar ook weer een negatieve rol. Onze vaste gasten die zo'n beetje elke maand hier een of meerdere nachten zijn, plus de bruiloften en partijen, dat is wel gelijk gebleven. Dan hebben we oud en nieuw altijd en kerst ook af en toe een full house. Dat laatste is afhankelijk hoe de dagen in de week vallen. Daarmee hebben we het wel rond hoe het hier gemiddeld loopt.
Om ook tussentijds te kunnen meten hoe we draaien heb ik het begrip Bednacht-EQuivalenten geïntroduceerd. Een BEQ is een rekeneenheid samengesteld uit overnachting en de kosten die we hiervoor maken inclusief afschrijvingen en inkomsten factoren. Het aantal BEQ's was dit jaar, zoals je af kunt leiden uit het bovenstaande hoger dan het gemiddelde van de voorgaande jaren. Na het rampjaar 2013 was er weer een duidelijke opwaartse trend te zien, in 2015 was het oude niveau weer terug om dat in 2017 ruim overtroffen te hebben. Het gaat dus eigenlijk best wel goed met Le Mouton Qui Rit. Vergeleken met omliggende B&B's draaien we zelfs boven gemiddeld.

FEEST

Eind september hadden we wat te vieren. We hadden ons 10e seizoen achter de rug, waren we allebei 65 jaar geworden. En nog meer van dit soort mijlpalen. Om een feest te vieren hoeven we natuurlijk geen smoes te hebben, maar goed zo krijgen we het wel door de commissie. Dus hebben we dat gevierd met wat oud gasten, vrienden en mensen uit de omgeving. Geen gedoe met speeches, vuurwerk en melige verhalen hadden we besloten. Gewoon lekker samen zijn. kletsen en herinneringen ophalen was het idee. De zon werkte echter niet erg mee en de zonneverwarming kon het bad niet meer op een aangename temperatuur brengen. Alleen Wim durfde nog met 22 graden het bad in. Brr..
David bracht lokale kazen uit diens kaasfabriekje mee, Albert had een paar pracht geitenkazen uit zijn kaasmakerij mee en een doos aparte rode Bourgondische wijn; licht fris en zeer smakelijk. In de avond daalde de temperatuur scherp en ging de fik in het kuilvuur. Aileen zat er geen keramiek in natuurlijk. Altijd mooi om een vaste plek voor een vuurtje te hebben. Iedereen hielp fantastisch mee zodat de feestvarkens zelf ontlast werden. De volgende ochtend restte nog de partytent afbreken de laatste ontbijtzooi in de vaatwasser en rond het midi was iedereen weer huiswaarts gegaan. 

KOELKAST

Eind oktober hebben we een van die projectjes van de lijst opgepakt. Voorgaande jaren hadden we enorm veel last van koudeval en tocht en zochten we naar een oorzaak. Eerst maar eens een ventilator bovenin om de hete lucht naar beneden te duwen, toen hebben we de haard van aparte luchtkanalen vanuit de garage beneden voorzien en een ombouw gemaakt. Dat hielp behoorlijk want geen verse lucht meer uit de kamer zelf. Daarmee was het probleem tocht grotendeels uit de wereld. Toch nog niet voldoende comfort vond ik want de koudeval bleef. Plan B dan maar: het schuine plafond een extra isolatielaag te geven. Toen bedacht ik dat het bovenste deel van de muur in ons appartement eigenlijk rechtstreeks met de buitenlucht in contact stond en dus wel erg moest afkoelen. Dat legde ik aan Frank onze vaste aannemer voor en die vond dat geen gekke gedachte. Dus hij de zolder maar eens opgeklommen. Bleek dat zo maar een 200cm hoge muur te zijn maal een lengte van 13 meter geeft dan 26 meter oppervlakte waarvan de warmte eigenlijk rechtstreeks naar de buitenlucht ging. Tja, daar is natuurlijk bij een beetje vorst niet tegen op te stoken. De afgelopen twee weken hebben we dat deel geïsoleerd op dezelfde manier als in de keuken. Met 140mm Laine de Bois (een soort houtvezel in dikke plakken geperst) dat in een vakkenwerk geduwd en dat weer in een soort plastic envelop gewikkeld. Daarna netjes afgewerkt met spaanderplaten. En ja hoor, komt ie! Daarna PUR rondom en in de naden en hop,  klaar! De driehoek aan de kant van de grange kreeg de zelfde behandeling. De zoldervloer meteen maar meegepakt en daar 30cm steenwol opgelegd. Want 30% van je warmte verdwijnt door je plafond. Beiden hebben we het idee dat het merkbaar is. Een dezer weken gaan we in het appartement mog eem kleine aanpassing aan het plafond doen om het effect van de koubrug tegen te gaan. Het is namelijk zo dat een kleine richel van de muur rechtstreeks tegen de dakpannen zit en dat is niet te isoleren. Frank kwam daarop met het idee om dan dat kleine stukje bovenin af te timmeren en ook met isolatie te vullen. OK, helemaal gaat dat niet helpen en zou je eigenlijk de dakpannen moeten oplichten en reflecterende isolatie (isolation mince) aanbrengen.
We gaan de winter maar eens afwachten of de huidige constructie voldoende blijkt te zijn. Zo niet dan kunnen we altijd nog plan B uitvoeren. Zo weer een verbeterproject klaar. Een van de laatste grote dingen.

Stamcellen

De problemen met mijn knie begonnen steeds erger te worden. Er moest dus wat aan gebeuren. Stuk er tussen uit en nieuw scharmier erin, dat leek me niets. Je leest wat rond en vrienden stuurden links en af en toe flimpie waarin met verschillende technieken gewerkt werd. Het zagen van een soort gaffel in je knie nieuwe kappen erop en revalideren maar. Dat leek me wel een plan B waard, maar voorshands ook niks. Het afgelopen jaar verscheen er echter een bottendokter op de horizont die een heel ander plan had. Niet zagen en vijlen maar laten helen is zijn devies. Er was een mogelijkheid om lichaamseigen stamcellen in de weefsels van de knieholte te brengen waardoor het beschadigde weefsel weer aan zou groeien. Zomaar, helemaal vanzelf. Kijk, daar had ik wel oren naar. Ook al konden we geen keiharde bankgarantie krijgen dat het ook echt een nieuw soort van "binnenwerk" voor je knie zou gaan worden. Met eigen stamcellen echter is er geen risico van afstoting of rare infecties. De zuidelijke opvattingen over ziekenhuis hygiëne in overweging genomen leek me dat toch de minst ingrijpende operatie. Kwam het daarna alsonog niet voor elkaar kon je altijd nog plan B in werking zetten. Afijn. Nog even lnks en rechts wat geïnformeerd, wat gelezen op the webz, prijsvergelijk waarna we het er wel over eens waren dat dit wellicht een olossing zou zijn.
Zo gezegd zo gedaan, dus vorige week zijn we naar Genova getogen. De B&B dicht gedaan een oppas geregeld voor de dieren en planten om daarna op ons gemakje een paar dagen zig-zaggend door LDF in Genoa aan te komen.

Navigatie
Die navigatie van onze Merc bewees zich weer eens als complete puinzooi. Al in geen 20 jaar bijgewerkt. En over de bediening maar helemaal te zwijgen want die komt uit de jaren 50. Iedere keer probeerde het kreng ons in een richting te sturen die gewoon niet kon. Of een afslag uit te laten rijden die niet bestond. Overigens consequent is het wel: uitritten noemt het programma altijd toeritten. Daar hebben beslist een gemengd team van Belgen en Indiërs aan zitten werken. Points ronde (rotondes) oja, daar zijn ze de laatste tien vijftien jaar gek op in LDF, die staan natuurlijk niet op de kaart. Daardoor moest je in veel gevallen maar een gokje wagen. Af en toe gok je verkeerd, ok hoort erbij. Maar het is een ramp dat verhaal van Mercedes. Bij de verkoop zei de verkoper ( ja ja ik weet) nee er kan geen aanraakscherm in want dat bevriest in de winter. Dat is wel zo bij LCD schermen die kunnen niet goed tegen een beetje koel weer, maar dit is toch een heel ander type hoor probeerde ik nog. Updaten van de kaarten? Ja dat kon je via het webz doen. Nu, de site die daarvoor is ontwikkelt is vast en zeker ook door dat gemengde team gemaakt. Wat een bagger. Na een paar keer proberen maar opgegeven. Of het 't waard is om een nieuwe kaart te kopen? Normaliter redden we ons wel. Enkele keren rijdt je een 20-30 tal km's om, ook dat kan de pret niet drukken.
Door gewoon tegendraads te zijn en ff op google maps en zelfs een ouderwetse dode bomen kaart geraadpleegd te hebben kwamen we erachter dat het gezochte adres echt een doodlopende straat was en niks geen afslag met de hoofdweg had... Ach. De zooi zit echter in de console ingebouwd wat iemand er eerst uit moet jatten voordat we er iets fatsoenlijks in kunnen laten zetten. Dan denk ik dat het gauwdieven gilde ook wel weet dat ze hier een onverkoopbaar item hebben.

Hotels
In het eerste hotel waar we sliepen had ik de volgende dag allemaal gaatjes in mijn vel met rode vlekken er omheen. Bedluizen? Jeukte behoorlijk maar met een beetje spuug haal je de ergste irritatie weg. Huh bed bugs? Ja het bestaat echt nog in hotels. Het 2e hotel was op woensdag gesloten, maar de sleutels zouden op de balie liggen. Als je op woensdag gesloten bent dan geef je dat toch aan bij booking.com. Was ook aangegeven bleek later. Waarom ze dan nog gasten aannamen op die dag? Liep er toevallig iemand uit het personeels verblijf en de deur bleek gewoon open te zijn. Ach zal wel met geld te maken te hebben. Maar mag ik dan een lagere prijs, indien er verder geen service voorhanden is? Zet anders een hotel op waar de gasten als portier en schoonmakers fungeren. Probeerde de volgende dag de beheerder mij ook nog een poot uit te trekken door ter plekke af te willen rekenen. JA, gekke henkie dan betaal ik zelf die provisie. Dat zat er niet in.
In Genoa aangekomen blijken de bedden hardstikke hard te zijn en de spiralen voelde je er dwars door heen. Zegt die baliekluivert, u hebt dan vast en zeker een orthopedische matras thuis. Nee hoor, dat had ik niet, gewoon een van de IKEA matrasjes, duur maar niet duurzaam. De meest onmogelijke beweringen werden door de man er bij gesleept. Alle bedden waren zo en alle hotels in Genoa hadden dezelfde matrassen. Van dezelfde leverancier. Klinkt als: mafia praktijkje, maar dat moet je daar natuurlijk niet hardop zeggen. Niemand klaagt of heeft geklaagd? Nee hoor er kwamen zelfs gasten terug... en zo voorts. Op de kamer teruggekomen zag ik een soort bijzet vouwbed. Bingo, daar zit natuurlijk een matrasje op. Een paar minuten later lag dat uiteraard op mijn bed waarna het slapen te doen viel.

Eten
Onderweg in hotels eten is eigenlijk geen aanrader maar wel erg gemakkelijk. Dus erg veel lekkers was het niet onderweg. Ontbijten voor 10 euries verpatsen die niet meer waren dan een croisantje (0.85) een blokje boter (0.10) een kuipje ongedefiniëerde jam (0.10) en tenslotte om het af te toppen een kopje onsmakelijke koffie (0.25). Zeg ruim een euro. Inclusief afschrijving, personeel, huur... 4 eurie voor een ontbijt. Dat is geen 10 per ontbijt. Voor ongeveer een tientje had je met zijn beiden in een bakkerij een veel beter ontbijt wisten we. Dan ga je bij zo'n hotel gewoon een blokje om voor iets fatsoenlijkers, dat echt op een ontbijt lijkt. Maar we zijn natuurlijk verpest met onze eigen ontbijten.
Eenmaal in Genoa aangekomen hebben we het ons goed laten smaken. Dat onbijt, op die heerlijke koffie na, was ook vreselijk. Dat compenseerde we dan weer door een lekker midi en in de avond een licht diner.
Eten is dan ook een apart verhaal in La Dolce Italia. De staf van de kliniek verwees ons naar een goed restaurant, heerlijk eten met uitzicht op de middellandse zee.  Lekker zwoel windje en geen teringherrie van toeristen. Een geheimtip voor iemand die gewoon van zijn midi wil genieten.

Dit noemen ze een lasagna. Een drietal velletjes dun uitgerolde pasta van 15x15 cm met een overhéérlijke crêmige pestosaus ertussen en over. Jammer dat de wijn een beetje matig was. Of misschien moest je hier echt een glas witte wijn erbij hebben.

Volgende keer meer.