Grayson Perry

Op de terugweg naar huis maakten we vorige week een stopover in Maastricht om een tentoonstelling van Grayson Perry te gaan zien. Eigenlijk hadden we niet zoveel puf meer over van de trip in NL en wilden we alleen nog maar naar huis. Gelukkig hebben we dóórgezet want wat we te zien kregen was die moeite echt wel waard. Het Bonnefantenmuseum is een modern museum met een pracht van een kamerbrede houtentrap die naar de bovenste verdiepingen leidt. Imposant. 

Het toegangskaartje is een sticker die je op je blouse moest plakken, dat werd zeer galant gevraagd. Die suppoosten hebben sowieso een pluim verdiend. Als je de voorkomendheid zag waarme ze met het publiek omgingen. Galant en attent voor de gasten. Dat hebben we wel eens anders meegemaakt. Vaak dus zoiets als: "Je mocht blij wezen dat je überhaupt toegelaten werd in het museum, en pas op hè, we houden je in de gaten!". Hier krijg je echt het gevoel dat ze blij zijn je te mogen ontvangen, wát een verademing. Ook de tentoonstelling zelf. Ruim opgezet met een neiging niet álles te willen laten zien maar een goede mix van het werk van Perry. Opgesteld zo, dat je er ruim omheen kon lopen, kon gaan zitten en staan staren.

Zo dan.

Stel je een mix voor van Gaúdi, Salvador Dali en Andy Warhol. Verpak dat in een roze strik en verklaar het werk met een vette grijns: een spel tussen waanzin en genialiteit. Dan heb je het beeld wel te pakken. 

Een zichzelf geen keramist noemende beeldend kunstenaar met natuurlijk potten, grote jongens, maar ook wandtapijten, gietijzeren sculpturen en alles daartussen om de vrije loop te geven aan zijn waanzinnig kunstzinnige uitingen. Door zijn werk heen voel je die uitnodiging om te gaan nadenken over wat je ziet, doet en denkt. Dan weer werkt het provocerend en dan weer geniet je gewoon van wat je ziet. Of je nu naar een vaas of een tapijt of een beeld kijkt het is letterlijk en figuurlijk volgepropt met symboliek in een barokke overdaad.
Mooi? Sommige stukken wel en er zit, in mijn ogen, zeker ook bagger tussen. Een vaas waarvan je eigenlijk wel kon zien dat ie tijdens het draaien in elkaar aan het zakken was geweest maar met ruim voldoende teksten en versieringen dan toch in zijn lelijkheid weer iets kunstzinnigs kreeg. Anarchie in de kunst, dat trok me wel aan. Overigens zegt ie zelf dat zijn kunst niet altijd kunst is maar een aansporing voor of uitnodiging om... wat je er zelf van vind, voelt en denkt te onderzoeken.

The adoration of the cage fighters

Kijk die tapijten! Bijna een vorm van autobiografie in formaten van 3 x 4 meter en soms groter of langer. Je kent die plaatjes wel, waar je iedere keer weer iets nieuws in ontdekt, of meer detail of weer iets anders grappigs. Deze jongens zijn zoiets als een stripbook maar dan in één enkele pagina samengeperst. 

The vanity of small differences
klik voor veel groter

Dit uitstapje geeft weer nieuwe inspiratie. Zo is vorig jaar mijn potten maken op de achtergrond geraakt door verbouwingen en zo, dit jaar is er weer nieuwe impuls er iets van te bakken.

Cuisine LMQR

De keuken van Le Mouton dus.

bron: marmiton

Er zijn een paar onderwerpen die vrijwel standaard in deze blog voorkomen. Zoals de SolarFarm, LeMoutonQuiRit himself uiteraard, keramiek, technologie, wat er zoal om ons heen gebeurd, wat me opgevallen is in de rest van LDF en waar ik dan zonodig een mening over moet ventileren... en zo voorts. Eentje springt er voor mij wel uit. Namelijk l'Art du table, voor mij wel een van de meest favoriete, ook al schrijf ik daar niet zoveel over de laatste tijd.
De winter periode is voor Fannie en mij altijd een periode om verder te experimenteren in de keuken. Samen zijn we weer bezig geweest en richtten we ons dit keer een beetje op de klassiekers. Enerzijds om mijn technieken wat op te vijzelen en anderszijds: wat gaan we onze gasten de komende zomer voorschotelen.
Zo zijn er de Provençaalse taart, Poulet Grandmère en Boeuf Stroganov die in de top 10 terecht zijn gekomen. De medaillons filet Mignon in paprika roomsaus is wat gezakt in de ranglijst. Voor de winter periode komen uiteraard ook de Pot au Feu, Boeuf Bourguignon en de Choux Croute in beeld. De nieuwste truc is om die gerechten langzaam te laten garen op standje vier van de kookplaat. Rond het middaguur op de plaat zetten in de avond opscheppen. De choux croute werd dit keer in de tajine gegaard, je weet niet wat je proeft! We hebben wat met verschillende witte wijnen geëxperimenteerd, de medium wijnen doen het nog wel het beste, die geven een vollere smaak aan hat gerecht. Zoals daar zijn de merlot's, de Chardonnay en Chablis.
Het wijntje erbij mag wel 'matig droog' zijn, ook deze winter weer wat nieuwe wijntjes geprobeerd. In onze eigen voorraad onder het stof vonden we nog flessen uit 2002 en 2004, een traktatie. Je weet niet of alle wijn zo lang goed is te bewaren maar af en toe hadden we een fles waar we meer van wilden: Bois de Sian. Helaas bleef het vaak bij die enkele vergeten fles. De Beaujolais Nouveaux komt over een paar weken op de markt en die is dit jaar behoorlijk goed op smaak als je afgaat op de proef avond in Melincourt afgelopen november. Koop een doosje, daar ga je geen spijt van krijgen. Uiteraard probeerden we ook de oude getrouwen als Bordeaux Supérieur, Graves Supérieur, de Ile de Beauté (Corsica) en Luberon. Het jaar 2014 is een goed wijnjaar geweest, nu al zeer rijk smakende wijnen. Die van 2012 komen nu op dronk en het stelt niet echt teleur, wel met alcohol percentages aan de hoge kant van 14%. Je krijgt bij dat soort percentages al snel een beetje die ethylsmaak in je mond. Helaas té zwaar voor aan tafel, té krachtig om er niets bij te knabbelen. En dessertwijnen zijn het nu ook niet echt. Kortom, je moet het treffen met dit soort wijnen. In het prijs segment van +10E kom je aan de Mouton Cadet, de wat betere Morgon en Médoc wijnen en de St. Emilion. Bij Lidl lag van de week zomaar een St-E grand cru voor 'slechts' 13 euries. Dergelijke wijnen zijn écht de betere voor aan tafel. Grand Cru is zo'n beetje de topwijn van een bepaald 'merk'. Dan vragen we ons af of je met dergelijke wijnen dan nog wel een hebbelijke maaltijdprijs zou kunnen aanbieden.

Vlees
Met het vlees is wat merkwaardigs aan de hand. Door de ziektes mochten uit bepaalde streken geen dieren vervoerd worden. Dat komt nu vrij en de prijzen van bijvoorbeeld varkensvlees is behoorlijk gedaald, tot zo'n beetje 6-7E. Zelfs het kalfsvlees zakt onder het tientje als je een beetje goed zoekt.
Dat de prijzen dalen stoort me niet zo, ook niet dat de gemiddelde kwaliteit een beetje minder is dan we gewoon zijn. Wat me wel stoort is dat er blijkbaar steeds meer water in het vlees gepompt wordt. Zo'n smoes als: "dan wordt het lekker mals" gelooft toch geen idioot meer. Een kilo water kost 0.07 cent. Een kilo vlees gemiddeld 800. Dan hoef je niet te kunnen rekenen waarvoor het water verkocht wordt in de supermarkten. Bij sommige ambachtelijke slagers lijkt het anders. Hoewel je daar geen vlees koopt van onder een tientje. Ook weer zowat. De verzadiging van de markt van vlees schijnt geen invloed op de prijzen bij de ambachtelijke slager te hebben. In Luxeuil is nog steeds de ambachtelijke islamitische slager. Daar gaan we binnenkort bij wijze van markt oriëntatie maar weer eens een bezoekje aan brengen. Eens kijken of deze diens standaard heeft behouden.

Brood
Van de week had ik een hele discussie over croissants. Waar haal je nu eigenlijk de beste. De een zegt Selles, de ander zegt die bakker in Demangevelle was goed maar is helaas al weer verdwenen. De bakker in Vauvillers waar wij vaak brood halen bakt prima brood maar de croissantjes zijn beslist minder. in St. Loup zijn ook een paar bakkers met prima croissantjes. Die in Conflans-sur-Laterne is echter onverslaanbaar, betere dan die heb ik nog nooit gehad. Precies de juiste maat en geen reuzel of palmolie. Croissants horen met roomboter gebakken te worden, ja dat kost weer een paar centen meer. Helaas is dat bij de meeste bakkertjes niet zo. Niet alleen dat je het inferieure vet onmiddellijk proeft, er blijft ook een vettige film in je mond achter, soms zelfs tot op het ranzige af. Dan weet je zeker dat die bakker niet je favoriet gaat worden. Die bakker in Vauvillers bijvoorbeeld. Diens croissants verschillen nogal eens van kwaliteit. Dan proef je dat ranzige vet, dan weer palmolie of een mengsel daarvan en heel af en toe is het gewoon een correcte croissant met roomboter gebakken. Net alsof de bakker het vet op een optiemarkt koopt en dan het goedkoopst mogelijke vet inslaat. Let maar eens op bij een willekeurige bakker, als er geen "au beurre" (roomboter) bijstaat dan zit er heel iets anders in dan dat. Onlangs is er ook weer een nieuwe bakker gekomen in de bakkerij bij de Hypèr in St. Loup. Daar bakten de laatste tijd de verkoopsters zelf het brood en dat proefde je. Nu is het brood weer in orde en kopen we dan ook weer regelmatig brood daar. In Faverney zit een bakkertje die nog op hout bakt. Koop een extra brood daar want als ze thuis zitten te wachten op brood worden ze teleurgesteld. Het begint bij ons altijd met het kontje, maar je blijft er van knauwen. Dan is, voordat je thuis bent, dat ene brood zomaar op! Mijn delicatesse is kakelvers brood, een dikke lik roomboter, een paar halen pindakaas met stukjes en een mespunt sambal oelek. Lek-kerrrr! In Bouligney zit een bakker die het bij ons echt verprutst heeft, die verkocht een keer voorgebakken brood, zo uit een plasticje even oppiepen en alstublieft versgebakken. Jakkie, veredeld karton was er niets bij. Daar kopen we dus nooit meer brood. Uiteraard kun je in de supermarkten zelf ook brood kopen. Dat is in de meeste gevallen niet aan te bevelen. De broden daar smaken naar het bovenvernoemd karton, zijn niet knapperig en hebben niet altijd de juiste luchtige structuur. Smaken meestal nergens naar. Het is gewoon een kwestie van uitproberen en blijven zoeken totdat je een geschikte bakker vindt.

Carnaval

Eigenlijk fête de beignettes genoemd door de vierde feestcommissie in het dorp, maar we hebben voor het eerst in jaren een heus Caranavals feest gehad. Op de vrijdagmiddag nog wel even maskertjes gemaakt, die natuurlijk door geen hond werden opgezet, ach. En om de club, club d' Cultur'Art (Kultuur en Kunst) een feestcommissie te noemen gaat misschien wel wat ver. In ieder geval is er weer eens iets gedaan en dat is al heel wat, toch? Een eerste keer en een redelijke opkomst van een mens of 30 is in een dorp met 200 zielen redelijk prima.
De schalen met kleine beignets passeerden de tafels en de chocolade saus die Fannie en ik hadden gemaakt ging grif op. Maar waarom een fles wijn nu 10E en een plastic beker met bier 2E moest kosten in een dorp als het onze zal mij blijven verbazen. Bijzonder vond ik dan weer dat het een spelletjes avond bleek te zijn. Heerlijk die spelletjes. Het grappige was natuurlijk: de Franse spelregels zijn een klein beetje anders. Tja want: not invented here. Dus snel ff de handleidingen van enkele spelletjes doorgenomen. Sommige dingen bleven een raadsel. Een spelletje voor 3-8 jarigen snapte ik niet! Iets met fiches en een variant op toepen. Voor een 3 jarige! Dan voel je je wel echt debiel! Maar er is een monopoly spel bijgekomen, speel dus volgende vrijdag monopoly! Zouden ze ook Risk kennen, of Stratego? Vast wel. Er is alleen een probleempje met de verwarming van het hok dus is de club verplaatst naar de Salle Polyvalente. Een soort dorpshuis. Gelukkig begint de temperatuur heel geleidelijk aan te stijgen dus dat leed lijkt snel geleden.

Zon!
Over temperatuur gesproken. Gisteren was het een dag van grote vreugde in Le Mouton Qui Rit. Voor het eerst werkte de zon een keer een gele dag mee en stegen de temperaturen enorm in de zonneverwarmings installatie. Het was eigenlijk de eerste zon-dag met van 's ochtends vroeg tot laat in de middag krachtige zon. Dat is het weer dat we willen hebben. Buiten mag het dan vriezen dat het kraakt als de zon maar schijnt.

Deze winter is voor wat betreft zonuren rampzalig geweest. Wel zacht en zo, geen noemenswaardige steenkoude nachten. De geregistreerde minimum temp van deze winter was -8 graden, ik bedoel maar. Wel de normale portie regen voor het overige. Misschien heb ik drie keer de ruiten moeten krabben van de auto, dus eigenlijk is het niet eens winter geweest, dat hoor ik van alle kanten bevestigd. Zouden we dan toch nog subtropische toestanden krijgen hier? Ik mag het hopen.

Hottub
Met de hottub is het tobben geweest. De UV lamp, bedoeld om bakteriën en andere ongeregeldheden naar de andere wereld te helpen heeft het misschien zegge en schrijven 2 sessies volgehouden. Een verdere aanwijzing dat het toch echt om een 2e hands UV pomp combo ging, maar ja, de leverancier vindt ons een zeurkous. Hoe het kan dat er water in de lamp behuizing komt was natuurlijk een foute montage van het plug en play verhaal. De glazenbuis waarin de lamp zat bleek na een paar lichte nachtvorsten ook nog eens bevroren te zijn. Dus knalde er het een en ander aan glas. Ook de behuizing van plastic ging eraan. Iets wat volgens de verkoop smoezen van die hotub leverancier nooit voorkwam. Een hottub bevriest niet. Dus fout van ons. Maar goed dat ik de rest wél heb laten leeglopen. Een dezer maanden maar eens voorzieningen aan gaan brengen dat echt alles water vrij is bij het laten leeglopen van de tub. Maar ja als het water in de behuizing zit kun je daar moeilijk op anticiperen.
Een dezer dagen maar een nieuwe lamp bestellen.

updated 20160301

Vaarwel

Iets wat me de laatste tijd met opperste verbazing in mijn stoel doet zuchten is de discussie over euthanasie en hoe deze gevoerd wordt. Het is gelukkig wel een onderwerp dat meer en meer in de aandacht komt. Het merkwaardige echter aan de discussies is dat er telkens voor en tegenstanders te vinden zijn die de meest oneigenlijke argumenten gebruiken om hun gelijk te halen. Een gelijk op volstrekt irrelevante gronden, alsof religie of politieke overtuiging iets ter zake doende zijn met het besluit van iemand om er uit te stappen. Of, zoals onlangs, iemand op basis van één enkele scene de vreselijkste verwijten om de oren geslingerd kreeg. Vreselijk als je beseft om wie het eigenlijk gaat: de mens die op diens eigen manier afscheid wil nemen van het leven, op grond van voor hem zwaarwegende argumenten.

Eens kijken. Voor het gemak geef ik er voorlopig even mijn eigen pragmatische definitie aan: Euthanasie is hulp bij overlijden.

Dat is althans de meest voor de hand liggende dacht ik. In de laatste decennia is de ruimte voor hulp opgerekt en geldt het niet alleen meer voor ongeneestlijke zieken die in het terminale stadium verkeren. Dat kan ook zijn omdat psychisch geen gat meer in het leven ziet, pijn hebt die gewoon na lange tijd niet meer te harden is of andere redenen die je ervan doen overtuigen dat het aardse bestaan uitzichtloos of zinloos geworden is. Naarmate het idee meer postvat bij de modern denkende mens lijkt het erop dat euthanasie geaccepteerd wordt als deel van de levenscyclus. Euthanasie hoeft ook niet meer omgeven te worden met hush hush en uiterste discretie. Het is een in alle openheid bespreekbaar onderwerp geworden.

Stellingname
Allereerst vind ik dat de mens het fundamentele recht heeft zelf te beslissen wanneer hij er uit wil stappen. Niet een comité van eigengereide poppetjes die voor jou wel even zullen  beslissen wat goed voor je is. Paternalistisch en betuttelend zijn dan woorden die in me opkomen. Terwijl de commissie's enige taak zou moeten zijn om het overlijden te faciliteren in de daarvoor gestelde kaders. Zodat iedereen op de juiste manier beschermd wordt. Dat wil zeggen juridisch, tegen willekeur en oneigenlijke invloeden van buitenaf.

Cultuur
Juridisch omdat er in onze zogenoemde Joods-christelijke cultuur - hoe kwamen ze daarop - een enorm taboe bestaat over euthanasie. Daarom zijn er juridische kaders nodig zodat betwetende malloten niet de idee kunnen krijgen om vanwege hun overtuiging de hulpverlener te grazen denken te moeten nemen.

Willekeur ontstaat zodra de privé mening of levensovertuiging van een persoon invloed gaat krijgen op het beslissingsproces bij het iemand hulp te doen verlenen bij overlijden. Het kan gewoon niet zo zijn dat iemand van roomse signatuur een ander advies zou gaan afgeven dan iemand met een humanistische. Evenzo kan het niet zo zijn dat een adviseur, want meer mag dat eigenlijk niet zijn, ronduit kan weigeren euthanasie toe te staan.

Oneigenlijke invloeden mag je opvatten als druk vanuit familie, belanghebbenden of zelfs overheden die in dit proces een rol spelen. Een oom zou natuurlijk nooit diens oma moet kunnen gaan overtuigen dat zo'n spuitje toch wel erg prettig is, waarom zou je dat uitzichtloze bestaan nog langer moeten ondergaan? Klinkt het dan.

VoorstelMakkelijk praten klinkt het dan wel eens in een discussie hierover. Maar hoe zou jij het dan oplossen.
Een goede stap in de richting zou zijn om het fundamentele recht op levenseinde vast te leggen in de wet zowel als in de rechten van de mens. In sommige landen is zelfdoding nog steeds een strafbaar feit. Een beetje bizar is dat wel. In praktische zin zou je euthanasie moeten institutionaliseren als onderdeel binnen de gezondheidszorg. Waarbij de mogelijkheden er zullen zijn om iemand met respect en waardigheid een levenseinde aan te kunnen bieden. Een waardig vaarwel zo te zeggen. Vandaar ook mijn werktitel: Vaarwel.
Zo krijg je professionelen als juristen, notarissen, psychiaters, een bundeltje ,-logen die je gaan ondersteunen in je levenseinde. Het is uiteindelijk toch de cliënt, als enige die de ellende aan den lijve ondervind, die de eindbeslissing neemt. Als maatschappij zullen we dat moeten leren accepteren.

Zo denk ik dat een Vaarwel centrum beter is dan een pistool in je mond, aan een touw hangen, van een brug af, of voor de trein springen.

DA 2.0 deel 3

suite

Onder regimes die een als hiervoor geschetste totaal controle willen uitoefenen op hun burgers treden altijd een paar bizarre verschijnselen op. Hierover later. Over de economische effecten hoef ik het niet te hebben en wil ik ook niet. Ook niet over de psycho-sociale aspecten die gaan optreden als gevolg van onderdrukking en beknotting van het vrije denken. Die ervaart iedereen nu eenmaal anders. Wat me enigszins bezorgd maakt is de vorming van policorp, de gedachtenpolitie en agitprop ministeries. Die samen de onzichtbare ketens smeden waarvan geen ontsnappen mogelijk lijkt. De burger raakt gevangen in de kerker van diens eigen geest die geleidelijk aan zal verstoffen bij gebrek aan spiritualiteit, creativiteit en vrijheid. Dat is een ernstig iets. Het is precies wat mij van jongs af aan bezig heeft gehouden: het recht op vrijheid van denken.
Niets en niemand heeft het recht iemands geest te beknotten. Niets en niemand kan en mag in welke vorm dan ook eigendom claimen op iemands vrije wil. Dit mag je gerust het credo van DA noemen.

Droom
Martin Luther King riep in 1963: "I have a dream". Een bloedstollende kreet die de wereld ingesmeten werd over volkeren die in de dwangbuizen van hun eigen overheden gevangen zaten, en zitten. Bloedstollend omdat deze aanklacht, een j'accuse in optima forma, een etter gezwel open prikte die woeker(t)de in de geesten van het zich superieur voelende deel van de bevolking. Een zelfbenoemde bovenlaag. Een bovenlaag die zich om het even wat bedreigd voelt en voor wie slavernij of apartheid een instrument blijkt te zijn waarmee zij hun superioriteit denken te bewijzen of op zijn minst waarmee zij hun positie denken te kunnen handhaven.
DataAnarchie heeft daarom alles te maken met de vrijheid van denken en met het zich elegant onttrekken aan totaal surveillance uitgevoerd door een repressief bewind. Of dat bewind nu ogenschijnlijk democratisch gekozen is of niet.

DA 101
Sinds 1986 ben ik gaan nadenken over hoe je je los kunt weken uit het web van informatie drainage waarin je leeft. In welke mate moet je dat doen? Met andere woorden tot hoever moet je of kun je gaan voordat je nadelen begint te ondervinden van het onder de radar leven. De jaren daarna bedacht ik wat kreten en aanwijzingen en noemde de methode: DataAnarchie.
Al snel bleek dat je niet helemaal onzichtbaar kunt worden. Je hebt een dagbaan of opleiding, wordt betaald via de geëigende kanalen, vult je belastingformulier in, vraagt een paspoort aan, haalt een rijbewijs en er lopen waarschijnlijk een aantal verzekeringen op je naam. Dus nee, alleen al uit praktische overwegingen is onzichtbaar worden absoluut niet haalbaar. Ja, of je moet in een zelfgemaakte hut gaan wonen op de hei en leven van de lucht of eigen kweek van je dagelijkse hap.. En dan nog.
Het bereik van DataAnarchie werd dus al redelijk snel ingeperkt en het doel daarop aangepast. Om DA te kunnen praktiseren is het prettig als je behept bent met enige praktische zin of inzichten in realiteit en het haalbare daarvan. Waarmee je je gaat begeven op paden die niet voor de hand liggen om zo observatie te ontlopen, in alle openheid dat dan weer wel. Daar gaan we.

Ingrediënten:
een luchtige studie van Crypto-anarchie
een milde vorm van burger ongehoorzaamheid
een snufje list en bedrog
een mespuntje venijn
een flinke scheut humor

Gereedschappen:
een redelijk geheugen of een bestandje als geheugen
realiteitszin
een open geest, of nou ja, iets dergelijks.

Vragen
Laten we het eerst maar eens simpel houden.

Het eerste axioma:

Geef niemand meer informatie dan strikt noodzakelijk om de dienst te leveren waarom gevraagd wordt. Als er meerdere antwoorden mogelijk zijn geef dan de meest neutrale en niet meer dan dat.

Bijvoorbeeld. iemand vraagt of je de taart lekker gevonden hebt. Wat zeg je dan? Lekker, en knikt daarbij? Of zeg je: "Erg lekker, net zo lekker als bij Starbucks gister". Daarmee geef je tegelijk aan dat je veel geld uitgeeft aan matige koffie en dat je gisteren bij Starbucks bent geweest. Wellicht beledig je je gastgever die zijn best heeft gedaan je iets lekkers voor te zetten, maar los daarvan, wat moet ie met die extra info. De volgende keer vraagt niemand je meer of je de taart lekker vond of biedt de gastgever je überhaupt geen lekkers meer aan. Want je vond Starbucks immers beter? Zo zou men kunnen gaan denken. Wie wil nu de concurrentie aangaan met Starbucks. In dit simplistische voorbeeldje kan vrij onschuldige informatie net zo makkelijk een volgende gebeurtenis negatief beïnvloeden. Niet doen dus, en blijf bij het minimalisme van DA.

Formulieren
Hoe vaak je in je leven formulieren moet invullen is niet meer op je vingers en tenen te tellen. Steeds meer gegevens worden gevraagd. Steeds meer worden bepaalde antwoorden verplicht gesteld die voor het bijvoorbeeld bestellen van een boek nergens op slaan. Of waarom moet je voor het aanvragen van een informatieformulier nu je telefoon nummer of je email ophoesten. Een postadres zou in beide gevallen het maximale mogen zijn.
Zo moet je bijvoorbeeld eerst een formulier invullen voor het aanvragen van een kiesregistratieformulier voor het verkrijgen van een stembiljet voor het referendum. Op zijn minst een merkwaardige gang van zaken dat gerust met enig wantrouwen bekeken mag worden.

Allereerst, vul sowieso nooit meer in dan waar de sterretjes staan voor verplichte velden. Bij facultatieve vragen, uhuh, niet doen. Beoordeel je een vraag als impertinent, ongewenst of net ter zake doende voor de gevraagde service, reageer dan zeer terughoudend. Bij elk (niet verplichte) vakje wat je invult komt het bekende stroomdiagrammetje in beeld.

A: kunnen ze dit controleren;
indien niet, vul maar iets anders in dan de waarheid, bij voorkeur iets anders dan een voorgaande keer.
indien wel vul het correcte antwoord in, in sommige gevallen zou je zelfs dat nog kunnen verbuigen

B: als ik een verzonnen gegeven invul zou dat dan averechts kunnen werken? Indien nee, zuig iets uit je duim.
indien ja, vul het correcte antwoord in, in sommige gevallen zou je zelfs dat nog kunnen verbuigen

Detail
Met het eerste axioma paraat: als iemand je om informatie vraagt denk dan eerst goed na voordat je antwoord geeft en stel jezelf de volgende vragen:

• Is het strikt gesproken noodzakelijk dat ik ze die informatie geef,
• Is de gevraagde informatie relevant aan de gewenste service en of diensten die ik verlang. Dus zou de dienst ook geleverd kunnen worden zonder dat die bepaalde vraag beantwoord wordt,
• Is een antwoord vermijdbaar, 
• Waar hebben ze die informatie voor nodig,
• Wat zouden ze met die informatie gaan doen, 
• En welke garantie bieden ze mij dat die informatie niet wordt doorgegeven aan derden

Echter, niet specifiek in deze volgorde.

Voor de gein zou je eens wat verschillende formulieren bij elkaar moeten pakken en bekijk vooral de zogenoemde verplichte velden. Er zitten gegarandeerd vragen tussen die de bovenstaande filters niet zouden passeren.
En, bijna niemand doe het, maar het is interessant om de privacy regels eens door te nemen. Er zijn tientallen van die verklaringen in omloop die nu niet echt fideel met je gegevens zullen omgaan.

Bezin
Voordat je klikt op 'verstuur' of 'volgende', vink eerst alles uit waarmee dingen als "aanbiedingen, nieuwsbrieven, aanbevelingen, derde partijen, zakelijke concern partners, gelieerde organisaties of hoe ze het excuus voor spam ook willen noemen, wordt aangeduid.
Als een email adres toch verplicht is zoek dan eens naar temporary email. Een ervan: mailinator.com vraagt je om geen enkel gegeven en als je dat ook nog eens via TOR doet dan blijf je redelijk anoniem terwijl je toch een zandbak hebt gevonden om alle spam in te doen verdwijnen.
Een andere maatregel is, voor als je de verantwoordelijke spammer wilt bevechten, eveneens een verzonnen email aan te maken en dat voor iedere nieuw formulier. Zo wordt duidelijk aan wie je de overvolle mailbox hebt te danken. Krijg je ongevraagde post wees als de pestilentie en bel ze op, dreig ze desnoods met een proces als ze je niet uit hun database halen. Toezenden van ongevraagde en of ongeadresseerde reclame is namelijk strafbaar in NL, helemaal als ze je adres hebben doorverkocht.

In het begin zal het even wennen zijn om de DA handigheidjes toe te passen, maar naarmate je daar langer mee speelt zal het een soort tweede natuur worden. Het scheelt een hoop spam en papier. Een van de mindere zijeffecten. Later hierover meer.

Niet om je bang te maken maar sommige maatregelen ter anonimisering, onder de radar of buitenschot blijven vergen meerdere jaren voorbereiding en aandacht. Wat meteen helpt is om voortdurend het eerste axioma van DA toe te passen: hebben ze deze info wel echt nodig.

In het volgende deel gaan we het hebben over hoe je misbruik van je gegevens in meer of mindere mate kunt neutraliseren en hoe de informatie handelaren een waardeloze set gegevens in de maag te splitsen.

deel 1 | 2 | 3 | 4

DA 2.0 deel 2

Redux.

Het was een gebeurtenis in 1989 welke ik me altijd zal blijven herinneren. Een dag die het gevestigde wereldbeeld in één enkele nacht op de rutschbahn zou zetten. Namelijk, het begrip dát zijn de bozerikken en wij de goeden zou in de twee decades die daarop volgden totaal doen veranderen of liever gezegd: vervagen.

De Muur Valt
Aanvankelijk zonder het te beseffen keek ik naar de beelden van een rechtstreekse uitzending uit Berlijn. Het was de avond waarop de hekken open gingen en tienduizenden 'ossies' gaten in de muur sloegen om naar het begeerde westen te wandelen zonder het risico te lopen om in de rug dood geschoten te worden. Ze werden massaal door de westduitsers van harte welkom geheten.
Een paar maanden later werd duidelijk hoe zeer de Stasi (staatszekerheidsdienst) het eigen volk had bespioneerd. Tot op een graad van onwaarschijnlijkheid had de Stasi vastgelegd wat het volk had gezegd, gedaan, gegeten of nagelaten had. Zelfs potjes met lucht van kleren werden bewaard. Soms tot aan bio markers aan toe, zoals monsters van zweet, urine, bloed, haren, niets was te gek. Alles was minitueus vastlegd met Duitse grondigheid. Alle correspondentie van geschaduwde burgers werd afgevangen, gecopiëerd en daarna weer netjes dichtgeplakt en verzonden. Afhankelijk van hoe bang men voor je was werden die dossiers van vuistdik tot meters propvolle ordners. Nadat dat bekend was geworden klonken uitroepen van verontwaardiging uit de kelen van de Westerse politieke leiders. Ondertussen smullend van de roddel die in die dossiers stonden. Razendsnel werden de dossiers over die leiders uiteraard verdonkeremaand om nooit meer het daglicht te zien. De omvang van de infomatie die werd verzameld is nooit helemaal bekend geworden. Net zoals bij het instorten van het 1000 jarige Nazi rijk stortten de toenmalige bezetters zich als een over elkaar buitelende vlucht aasgieren op de vrijgekomen geheime archieven. Nu niet zozeer op zoek naar technische geheimen als raketten en atoombommen, maar informatie over iedereen en alles van wat die iedereen en alles de afgelopen decennia had uitgespookt, gezegd of gegeten. Een pletoria aan informatie viel de westerse machten zomaar in de schoot. Topmensen van de Stasi werden overigens ook naadloos door de diverse geheime diensten opgenomen. Net als de wetenschappers toen.
Erg luid klonken de protesten van politici niet meer toen de volle reikwijdte en inpact van de gevonden informatie duidelijk werd. Om relatief snel daarna volledig te verstommen. In de jaren die volgden  waren er nog wel een paar incidenten over zoektochten naar vermiste personen, of zelfs prominenten die verschoning van hun daden zochten. In het algemeen waren het slechts rimpels in een vijver. Ondertussen waren de geheime diensten druk doende hun eigen informatie te verrijken met die van de Stasi. Smul-len! Methoden en technieken werden aan de hand van die van de Stasi aangescherpt en verbetert. De gevonden apparatuur die soms jaren voor lag op die van het westen werd gretig geassimileerd. Een sprong vooruit in vele opzichten.
Het waren ook jaren waarin de commerciële informatica met sprongen vooruit ging. Steeds minder kostende opslag, snellere processoren, betere zoekalgoritmen en expert systems. Diensten als NSA, GCHQ, FSB, MOSSAD etc etc. kregen en krijgen steeds grotere budgetten. De beste hackers en wetenschappers staan in dienst van deze cloack and dagger organisaties. Als je de snelste computers ter aarde zoekt en de slimste programmeurs moet je daar dus wezen.

Twin Towers
Ruim 10 jaar later werden de TwinTowers in puin getorpedeerd met enkele vliegtuigen. Dat daar omheen allerlei complot theoriën werden geweven over wie nu echt de torens in had laten storten geeft wel aan dat niet alles even transparant naar de burger gecommuniceerd is geworden. Veel hush-hush. Voor de Cloak's & Dagger's opnieuw een puls om het vangnet nóg fijnmaziger te maken. Budgetten eplodeerden en wetten werden en worden door de strot van de legislatuur geduwd. Steeds openlijker worden de rechten van de mens met voeten getreden, alles in het kader van terrorisme bestrijding. Nog een decennium later blijkt het dat dit laatste een ondergeschikte rol is gaan spelen. Dat kenmerkt het tijdsgewricht.
Meer en meer wordt voor de burger verborgen gehouden, staatsveiligheid klinkt het te pas en onpas. Het nieuwe doelwit is namelijk de burger zelf geworden. Terrorisme is new-speak voor 100 procent observatie en registratie van wat een willekeurige burger uitspookt. Dat uiteindelijk zelfs een notitie op een bierviltje als staatsgeheim wordt bestempeld maakt duidelijk dat je niets moet achterlaten waarvan je niet wilt dat het tegen je gebruikt zal gaan worden. Met deze totaal surveillance wanen de machtshebbers zich gewapend tegen de wispelturigheid van de vijand: hun eigen bevolking.

Signalen
Het is tegenwoordig niet echt meer nodig om allerlei afluisterspul in je kantoor of eetkamer geinstalleerd te hebben gekregen. Alles in je omgeving wat in basis volledig onschuldig is kan gebruikt worden om je af te luisteren of om te zien wat je uitspookt. De commercie speelt een belangrijke rol daarin. Dat doen namelijk Smart TV's, computers, alles wat ook maar electronisch is wordt gebruikt om uit te vlooien wat je doet, leest en kijkt. Kijk maar eens in de registers op je computer, wat de maker van je apparatuur zonder jouw toestemming aan informatie ontvangt zodra je je computer / tablet / telefoon start of tijdens het gebruik. Ook al heb je op OK moeten drukken bij het installeren van je apparaat of programma. Er is geen keuze, anders werkt het ding gewoon niet of kun je niet chatten, surfen, teksten schrijven of zo. De informatie die naar die firma's gaat passeert uiteraard ook de filters van de voornoemde C&D firma's omdat alles via het internet of andere netwerken gaat. Niet alleen de electronische dingen in je huis. Ook lampen, verwarming, je snelkoker, het motortje van je comfortable stoel of bed, je boortolletje, vaatwasser, alles heeft zo zijn specifieke signatuur en kan dus afgevangen worden door filters op je stroomkabeltjes te zetten. Internet via de stopcontacten in je huis is een mooi en nuttig voorbeeld daarvan. Zodra de koffiemolen in je expresso automaat aangaat stoort dat in minime mate op je internet verbinding. Die storing of zeg maar (ge)ruis kan gedetecteerd worden. Met de nodige software en hardware kun je precies volgen waar bijvoorbeeld je buren zich in hun huis zich bevinden, wat ze zeggen, welke dingen ze doen en wat ze uitvreten op hun computertjes. Je zou de mail mee kunnen lezen of achteraf bestanden zelfs wijzigen. Technisch is het mogelijk de mail af te vangen te veranderen en opnieuw te versturen zonder dat de buren daar weet van hebben. Net als de Stasi deed met de snail-mail.
Niet alleen de westerse wereld is bang voor diens eigen volk. Een topper is Noord Korea, maar die blijft de methoden van de Stasi volgen. De kroon spant China nog wel. China is sinds de laatste tien jaar bezig de grote China Fire Wall op te zetten. Daarmee vangt het praktisch alle internetverkeer af dat naar buiten gaat en blokkeert dat verkeer behoorlijk effectief. Het project Echelon van de britten en amerikanen doet een vergelijkbaar iets, alleen zullen zij het verkeer niet echt blokkeren maar zijn meer geïnteresseerd in wat je leest of scrhrijft en zo. De commercie blijft echt niet achter. Google doet een vette duit in het zakje die analyseert alles wat je via die dienst doet. Het schotelt je vervolgens in de eerste instantie resultaten voor uit je vermeende taalgebied en dan pas de rest, ook al is je zoekvraag in een andere taal gesteld. Als Google het kan doet de overheid het ook.

Overdreven allemaal? Waarom denk je dan dat bijvoorbeeld Obama in een electromagnetisch neutrale tent gaat zitten op diens eigen hotelkamer om te bellen of vergaderen en zo?  Omdat ie het koud heeft? Of omdat ie vind dat de kamer te groot is naar zijn smaak? Het is overigens een nederlands bedrijf die deze anti afluister-tenten levert ;=)

Niets te verbergen
Nu hoor ik ook wel eens mensen zeggen: "maar ik heb niets te verbergen dus laat ze maar...". Nee, we hebben ook niets te verbergen. Dat is het 'm juist. Stel je het volgende voor. Dat je in een treincoupé je krantje zit te lezen en iemand naast je zit ongegeneerd mee te lezen, kijkt mee met je mail of chats op je telefoontje. Dat is op zijn minst hinderlijk te noemen. Hoe vind je het dat iemand je intiemste gesprekken met je partner mee luistert, ook al heb je niets te verbergen. Wat denk je dan over voortdurend iemand achter je te hebben lopen waar je ook heengaat, naast je gaat zitten in het restaurant en aandachtig meeluistert, opschrijft wat je eet, wat je zegt en hoe je je tegenover de ober gedraagd. Vind je het prettig dat als je net in het van Gogh museum bent geweest om daarna allerlei aanbiedingen in je mail te vinden over andere musea, voor stedentrips die relatie hebben met van Gogh of zo?  En deze, wordt je bedolven met commerciële zooi om toch vooral naar het Prince Albert museum in Londen te gaan als je net in het Princessehof in Leeuwarden bent geweest.  Heb je dan niet iets als een prikkeling van nieuwsgierigheid van: hoe komt dat? Of, getver, ik voel me dingen opgedrongen, gemanipuleerd, ís dit wel écht mijn eigen mening, wordt mijn persoonlijke sfeer niet te veel geweld aan gedaan? Zit men niet té dicht op me.
Een mens heeft nu eenmaal een bepaalde ruimte om zich heen nodig om zich prettig te voelen. Bij de een is dat vrij veel, bij de ander is dat slechts huiddun. Bestudeer maar eens hoe kippen zich gaan gedragen als er té veel van op een vierkante meter zitten. Ze beginnen elkaar af te maken. De mens heeft dat ook, niet dat ze elkaar meteen beginnen af te maken maar aggressie neemt in hoge mate toe. Om daarom iedereen maar aan een soort drain voor het verkrijgen van informatie te leggen laat je je afvragen waar dat allemaal toe dient. Een dergelijke totaal surveillance kan maar tot een doel leiden: totaal controle. Waar dat toe leidt hebben we in 1989 in Oost Berlijn gezien. Het volk schudt uiteindelijk het juk van zich af.

Als je blijft zwijgen en doet aslof je neus bloed:  ' ik heb niets te verbergen' ga dan de sprookjes van Grimm of de Volkskrant maar lezen. Als je denkt: ' dit gaat me wel erg ver', lees ook het volgende deel over DA.

deel 1 | 2 | 3 | 4

DA 2.0 deel 1

DA, huh? DataAnarchie. Juist!

Ergens eind tachtiger jaren viel het me op hoe vaak je gegevens moest invullen die totaal niets maar dan ook niets met het aanvragen van bijvoorbeeld documentatie van een waterpomp, het aanvragen van een reisverslag of het opvragen van je gegevens bij de gemeente te maken hadden. Daarom dook ik daar eens dieper in en omdat ik toen toch al bij een bedrijf werkte dat veel gegevens verzamelde. Waardoor ik ook achter de schermen kon kijken wat daarmee zoal gebeurde. Het was 1989. Uw gegevens rolden toen naar schatting 300 keer per dag over het scherm voor of om uiteenlopende onderzoeken en redenen. Dat gebeurde uiteraard allemaal lokaal met door dat bedrijf goeddeels zelf gegenereerde data. Vandaar al die idiote vragen. Denk je, maar internet dan? Google bestond toen nog niet, die kwam pas in 1998 uit de start blokken. Internet stond in zijn kinderschoenen en kwam voor het grote publiek pas in begin negentiger jaren beschikbaar. Je had toen Archie - de grootmoeder van alle zoekmachines - daar zocht je voornamelijk documenten of programmaatjes mee. Daarnaast had je nog een keur aan BBS-en, voornamelijk bedoeld voor uitwisseling van nieuws en weetjes. Uiteraard werd daar ook naar bestanden gezocht en gedownload.
Op internet en BBS-en stond in begin 90er jaren bijna niets. Profielen kreeg je alleen te zien als je lid was van een groep op het wereldwijde Fido netwerk bijvoorbeeld. Op internet was het nog een woestijn voor profielen. Het project ECHELON bestaat al sinds 1948, voor veel meer dan bedrijfsspionage en afluisteren van ambassades en overheids gebouwen was het eigenlijk nog niet.

Laat staan dat ze (US & UK - later kwamen er meer stations en partners bij) in die begin jaren al die gegevens snel en makkelijk toegankelijk konden maken. Het zal niet tot verbazing wekken dat het vooral de UK was die dit verhaal aanzwengelde en een sterke partner zocht in de US. Het zal wel nooit bekend worden wie werkelijk de initiator hiertoe was. De Britten zijn niet geheel onterecht in of vlak na de WOI oorlog met grote afluisterstations begonnen maar er nooit meer mee opgehouden. Tot de jaren 80 werden de kern-gegevens voornamelijk op tape en op ponskaarten bijgehouden of op de good old archiefkaartjes in de kaarten bakken.

Vanaf het moment dat grote zalen ontstonden met talloze gillende schijven-pakketten, waarbij de kosten van opslag eigenlijk per dag omlaag gingen en daarom ondergeschikt werden, gingen de info boeren pas werkelijk los. Bij iedere volgende generatie van  informatiesystemen werden meer en meer meta gegevens van personen, bedrijven en landen opgeslagen. Anno nu passeert jouw naam per dag meer dan 30 duizend keer een filter, geen mens die het meer ziet. Wordt je mail bekeken, je snailmail gescanned, je telefoon en internet afgetapt en tot in je huiskamer aan toe wordt je gewoon afgeluisterd.

Aan de dinertafel, alles wat je zegt wordt vastgelegd. Alhoewel dat van de dinertafel minder frequent voorkomt. Een lamp die eigenlijk onzichtbaar meeflikkert met de frequentie van je stem moet je aansporen om meteen een andere ruimte op te zoeken als je niet wil worden afgeluisterd. De ruis die dergelijke lampen op het elektriciteitsnet geeft kan worden omgewerkt tot verstaanbare spraak. Trillingen op ramen, toetsenborden hebben ieder ook zo'n karakteristiek, net zoals monitoren, geluidsinstallaties kortom alles wat met electromagnetische golven, in de breedste zin, werkt kan meehelpen je af te luisteren. De hele dag rijden wagentjes rond tjokvol met apparatuur om mensen af te luisteren. Elke dag worden er bij iemand thuis apparaatjes geïnstalleerd om dingen te weten te komen waar niemand eigenlijk iets mee te maken heeft. Op afstand installeren de niet eens zo geheime diensten dingen op je machines waarmee alles wat je doet vastgelegd kan worden. Of ben je, meestal zonder dat je het weet of merkt, deel van een bot net waarmee een deel van het rekenwerk voor dergelijke praktijken wordt gedaan.

Onder het mom van uw veiligheid worden tegenwoordig wetten aangenomen die de dagelijkse praktijken van tientallen jaren voordien legitimeren. Wetten die 15 jaar geleden onmogelijk zelfs maar ter sprake gesteld konden worden. Steeds openlijker en niet meer als ondergeschoffeld onderdeel van een "zeer noodzakelijke" aanpassingswet. Met grote interesse wordt door alle overheden naar andere overheden gekeken hoe die aanpassingen maken in wetten om voordien illegale praktijken af te dekken. Illegaal is door deze trend natuurlijk redelijk rekbaar geworden. De snoepreisjes van hele roedels ambtenaren moet je dan ook een beetje in dit licht zien. Informatie uitwisseling heet dat. Nou dan gieren bij mij meteen alle alarmklokken. Wat zullen ze nu weer bekokstoofd hebben. Ach weet je, ze hoeven het ook echt niet te vertellen. Wie zei dat ook al weer? Je kunt het licht misschien niet zien, maar diens schaduw wel. Een enkele opmerking over een nieuw data centrum gecombineerd met een opruiming nieuws-item van een paar luister oren bij Scheveningen was voldoende om te weten dat er weer een extra data-vergaar-kanaaltje gereed was. Ineens was ook een stukje gebied in het noorden van NL grijsgemaakt door Google. Goeie morgen, waarom zou dat nu wezen. Andere satelliet foto's en kaartprogrammaatjes lieten dat gebiedje nog steeds in volle glorie zien. Het voor publiek toegankelijk materiaal is gewoon erg verouderd, geen enkel gevaar voor "ontdekking". Waarom dan zo geheimzinnig doen als je net zo makkelijk een stukje oude info daarvoor in de plaats kan zetten?

DataAnarchie
Daarmee heb ik een bruggetje naar DataAnarchie gevonden. DataAnarchie staat voor het  opbergen van gegevens in een bos riet vol met kluiten. Gegevens in alle openheid opbergen is vaak de beste manier om die te verstoppen. (naar Arthus Conan Doyle de bedenker van Sherlock Holmes) Alleen gaat het hier om de zogenaamde kwaliteit van de gegevens. En daar wil ik het vandaag over hebben. Hoewel de programmatuur die je voor het veredelde data-mining (het graven naar jouw gegevens) hebt steeds meer leert uit patronen die je in de gegevens verborgen hebt zitten. De mens is zo'n gewoonte beest, niet te geloven.

Zoals je weet peurt Facebook allerlei dingen uit je postings. Bijvoorbeeld met wie je allemaal vriendjes bent. Facebook analyseert de knooppunten in je netwerk, kijkt hoe vaak je met deze of gene contact hebt en rijgt dan het een en ander aan elkaar. Dat noemen ze het wegen van knooppunten. Zo is Pietje een vriend van Jantje + Mies + Joost. Als die drie in Kalpdorp wonen, vaak afspraakjes hebben IRL en net zo intensief met Piet moet welhaast Piet ook in Kalpdorp wonen. Dat gaat ook blijken uit de gegevens die je browser bij het Smoelenboek achterlaat. Zoals je IP nummer (soort adres waar je zit te computeren), welke browser, welke programma's je op je hardeschijf hebt staan enz enz. Een paar koekjes (kleine bestandjes en of programmaatjes die dingen vastleggen en of opsturen naar SB)  zorgen ervoor dat er ook nog gekeken wordt van welke site je vandaan kwam en wat je nadat je het SmoelenBoek hebt verlaten, daarna doet. Lees je de krant, welke, ga je bankieren (bingo!), mailen met wie mail je het meest. Hola! Als je webmail gebruikt ben je natuurlijk he-le-maal transparant voor broeders als SB. Etc. etc. etcétéra. Het zou me niets verbazen als SmoelenBoek ook nog je adressenlijst pikt. Afijn. Stel je voor dat volgens het standaard profiel er een aantal gegevens ontbreken. Zeg het telefoonnummer. Dan gaat eerst het programmaatje van SB aan het werk. Wordt vervolgens iedereen die Pietje heet en in Klapdorp woont door een telefoonklapper gehaald. Leggen we daar een telefoonboek, geboortedagen (felicitaties) of zo naast en voilá. Piet is geïdentificeerd. Callcenters doen dat ook zo, geboortedatum + postcode huisno. + rekeningnummer wordt in het algemeen geaccepteerd als positieve ID.

Vul daarom altijd maar wat in, bij voorkeur een verkeerde geboortedag. Als mensen dan alsnog op die foute dagen reageren is dat voor FB een vorm van bevestiging en voila 100% DA. Reageren mensen op verschillende data, tja, wat moet SB daar nu van denken. Opnieuw pure DataAnarchie ;=) Uiteraard reageer je wel op de felicitaties met de verkeerde dag om een flinke volgende kluit in het riet te werpen.

Hoe gaat dat in de praktijk?
Als zo'n telefoon terreur dame belt, blijf dan vriendelijk, zij kan het ook niet helpen dat ze  van haar baas de database moet vullen. Besef tegelijkertijd dat het een geweldige kans is om met «het systeem»  een prima mind f*ck te doen. Als je vriendelijk bent heb je ook meer kans dat ze dingen die je zegt rechtstreeks in die database nagelt. Overdrijf niet, hetgeen je vertelt moet aannemelijk zijn. Zo is het een uitzondering dat je op 30 jarige leeftijd 5 kinderen hebt. Dat je directeur van een multinational bent of met een perfect Rotterdams accent een Bulgaar schijnt te zijn. Hou het bij het onware plausibele. Dat werkt beter. Vragen ze of je een lening hebt uitstaan zeg dan ja (of dat nu waar is of niet) daarmee beantwoord je aan de verwachting omdat iedereen wel een soort van leninkje hebt. De bedragen is voor hen gissen, volgende vraag: hoeveel ongeveer? Kijk dan bijvoorbeeld naar de klok en verzin wat. Het kijken naar de klok heeft als effect dat je even een hele kleine pauze inlast en dat geeft de telefoonterroriste een gevoel van oh dat klopt, iedereen aarzelt iets bij het ophoesten van dat soort getallen. Ook al ben je je daarvan vaak niet bewust.

Kortom DA berust voor een groot deel op een omgekeerde vorm van social engineering. In plaats van gegevens te willen achterhalen voedt je het systeem met valse. Of, volgens het tweede axioma van DA: geef ze als ze erom vragen veel, voornamelijk rommel-data.

Bedenk wel dat het een spel is waar je alleen wint als je van tijd tot tijd je strategie aanpast. Je weet wel, patronen worden alleen zichtbaar als er regelmaat is. Hoewel, de steeds beter wordende software herkennen ook het zogenaamde «erratic path». Ook al is er ogenschijnlijk sprake van chaos, toch is er bijna altijd regelmaat te zien. De afwijking op zich vormt ook een patroon.
Taal analyse vormt draagt ook bij aan het vullen van je profiel. Altijd zijn er wel van die signaaltjes die je weggeven. Bijvoorbeeld. Schrijf je: we gaan een bakkie doen of we gaan koffie drinken. In het eerste geval kom je uit west Nederland. In het tweede geval schrijf je correct Nederlands. Heb je het over kassie of kastje, idem.

Er is vooral in het laatste decennium een waanzinnig omvangrijke handel ontstaan met je persoonlijke gegevens. Want gegevens = weten wie je aanspreekt = gerichte beïnvloeding = verkopen. Daar halen bedrijven als Facebook, Google, Yahoo, Lycos, KPN, Lloyds, First Manhattan, Aegon, BNP, Alianz, ING, Volvo, ... een geheel of deel van hun winsten uit.

Daar laat ik het maar eventjes bij.

deel 1 | 2 | 3 | 4