DA 2.0 deel 2

Redux.

Het was een gebeurtenis in 1989 welke ik me altijd zal blijven herinneren. Een dag die het gevestigde wereldbeeld in één enkele nacht op de rutschbahn zou zetten. Namelijk, het begrip dát zijn de bozerikken en wij de goeden zou in de twee decades die daarop volgden totaal doen veranderen of liever gezegd: vervagen.

De Muur Valt
Aanvankelijk zonder het te beseffen keek ik naar de beelden van een rechtstreekse uitzending uit Berlijn. Het was de avond waarop de hekken open gingen en tienduizenden 'ossies' gaten in de muur sloegen om naar het begeerde westen te wandelen zonder het risico te lopen om in de rug dood geschoten te worden. Ze werden massaal door de westduitsers van harte welkom geheten.
Een paar maanden later werd duidelijk hoe zeer de Stasi (staatszekerheidsdienst) het eigen volk had bespioneerd. Tot op een graad van onwaarschijnlijkheid had de Stasi vastgelegd wat het volk had gezegd, gedaan, gegeten of nagelaten had. Zelfs potjes met lucht van kleren werden bewaard. Soms tot aan bio markers aan toe, zoals monsters van zweet, urine, bloed, haren, niets was te gek. Alles was minitueus vastlegd met Duitse grondigheid. Alle correspondentie van geschaduwde burgers werd afgevangen, gecopiëerd en daarna weer netjes dichtgeplakt en verzonden. Afhankelijk van hoe bang men voor je was werden die dossiers van vuistdik tot meters propvolle ordners. Nadat dat bekend was geworden klonken uitroepen van verontwaardiging uit de kelen van de Westerse politieke leiders. Ondertussen smullend van de roddel die in die dossiers stonden. Razendsnel werden de dossiers over die leiders uiteraard verdonkeremaand om nooit meer het daglicht te zien. De omvang van de infomatie die werd verzameld is nooit helemaal bekend geworden. Net zoals bij het instorten van het 1000 jarige Nazi rijk stortten de toenmalige bezetters zich als een over elkaar buitelende vlucht aasgieren op de vrijgekomen geheime archieven. Nu niet zozeer op zoek naar technische geheimen als raketten en atoombommen, maar informatie over iedereen en alles van wat die iedereen en alles de afgelopen decennia had uitgespookt, gezegd of gegeten. Een pletoria aan informatie viel de westerse machten zomaar in de schoot. Topmensen van de Stasi werden overigens ook naadloos door de diverse geheime diensten opgenomen. Net als de wetenschappers toen.
Erg luid klonken de protesten van politici niet meer toen de volle reikwijdte en inpact van de gevonden informatie duidelijk werd. Om relatief snel daarna volledig te verstommen. In de jaren die volgden  waren er nog wel een paar incidenten over zoektochten naar vermiste personen, of zelfs prominenten die verschoning van hun daden zochten. In het algemeen waren het slechts rimpels in een vijver. Ondertussen waren de geheime diensten druk doende hun eigen informatie te verrijken met die van de Stasi. Smul-len! Methoden en technieken werden aan de hand van die van de Stasi aangescherpt en verbetert. De gevonden apparatuur die soms jaren voor lag op die van het westen werd gretig geassimileerd. Een sprong vooruit in vele opzichten.
Het waren ook jaren waarin de commerciële informatica met sprongen vooruit ging. Steeds minder kostende opslag, snellere processoren, betere zoekalgoritmen en expert systems. Diensten als NSA, GCHQ, FSB, MOSSAD etc etc. kregen en krijgen steeds grotere budgetten. De beste hackers en wetenschappers staan in dienst van deze cloack and dagger organisaties. Als je de snelste computers ter aarde zoekt en de slimste programmeurs moet je daar dus wezen.

Twin Towers
Ruim 10 jaar later werden de TwinTowers in puin getorpedeerd met enkele vliegtuigen. Dat daar omheen allerlei complot theoriën werden geweven over wie nu echt de torens in had laten storten geeft wel aan dat niet alles even transparant naar de burger gecommuniceerd is geworden. Veel hush-hush. Voor de Cloak's & Dagger's opnieuw een puls om het vangnet nóg fijnmaziger te maken. Budgetten eplodeerden en wetten werden en worden door de strot van de legislatuur geduwd. Steeds openlijker worden de rechten van de mens met voeten getreden, alles in het kader van terrorisme bestrijding. Nog een decennium later blijkt het dat dit laatste een ondergeschikte rol is gaan spelen. Dat kenmerkt het tijdsgewricht.
Meer en meer wordt voor de burger verborgen gehouden, staatsveiligheid klinkt het te pas en onpas. Het nieuwe doelwit is namelijk de burger zelf geworden. Terrorisme is new-speak voor 100 procent observatie en registratie van wat een willekeurige burger uitspookt. Dat uiteindelijk zelfs een notitie op een bierviltje als staatsgeheim wordt bestempeld maakt duidelijk dat je niets moet achterlaten waarvan je niet wilt dat het tegen je gebruikt zal gaan worden. Met deze totaal surveillance wanen de machtshebbers zich gewapend tegen de wispelturigheid van de vijand: hun eigen bevolking.

Signalen
Het is tegenwoordig niet echt meer nodig om allerlei afluisterspul in je kantoor of eetkamer geinstalleerd te hebben gekregen. Alles in je omgeving wat in basis volledig onschuldig is kan gebruikt worden om je af te luisteren of om te zien wat je uitspookt. De commercie speelt een belangrijke rol daarin. Dat doen namelijk Smart TV's, computers, alles wat ook maar electronisch is wordt gebruikt om uit te vlooien wat je doet, leest en kijkt. Kijk maar eens in de registers op je computer, wat de maker van je apparatuur zonder jouw toestemming aan informatie ontvangt zodra je je computer / tablet / telefoon start of tijdens het gebruik. Ook al heb je op OK moeten drukken bij het installeren van je apparaat of programma. Er is geen keuze, anders werkt het ding gewoon niet of kun je niet chatten, surfen, teksten schrijven of zo. De informatie die naar die firma's gaat passeert uiteraard ook de filters van de voornoemde C&D firma's omdat alles via het internet of andere netwerken gaat. Niet alleen de electronische dingen in je huis. Ook lampen, verwarming, je snelkoker, het motortje van je comfortable stoel of bed, je boortolletje, vaatwasser, alles heeft zo zijn specifieke signatuur en kan dus afgevangen worden door filters op je stroomkabeltjes te zetten. Internet via de stopcontacten in je huis is een mooi en nuttig voorbeeld daarvan. Zodra de koffiemolen in je expresso automaat aangaat stoort dat in minime mate op je internet verbinding. Die storing of zeg maar (ge)ruis kan gedetecteerd worden. Met de nodige software en hardware kun je precies volgen waar bijvoorbeeld je buren zich in hun huis zich bevinden, wat ze zeggen, welke dingen ze doen en wat ze uitvreten op hun computertjes. Je zou de mail mee kunnen lezen of achteraf bestanden zelfs wijzigen. Technisch is het mogelijk de mail af te vangen te veranderen en opnieuw te versturen zonder dat de buren daar weet van hebben. Net als de Stasi deed met de snail-mail.
Niet alleen de westerse wereld is bang voor diens eigen volk. Een topper is Noord Korea, maar die blijft de methoden van de Stasi volgen. De kroon spant China nog wel. China is sinds de laatste tien jaar bezig de grote China Fire Wall op te zetten. Daarmee vangt het praktisch alle internetverkeer af dat naar buiten gaat en blokkeert dat verkeer behoorlijk effectief. Het project Echelon van de britten en amerikanen doet een vergelijkbaar iets, alleen zullen zij het verkeer niet echt blokkeren maar zijn meer geïnteresseerd in wat je leest of scrhrijft en zo. De commercie blijft echt niet achter. Google doet een vette duit in het zakje die analyseert alles wat je via die dienst doet. Het schotelt je vervolgens in de eerste instantie resultaten voor uit je vermeende taalgebied en dan pas de rest, ook al is je zoekvraag in een andere taal gesteld. Als Google het kan doet de overheid het ook.

Overdreven allemaal? Waarom denk je dan dat bijvoorbeeld Obama in een electromagnetisch neutrale tent gaat zitten op diens eigen hotelkamer om te bellen of vergaderen en zo?  Omdat ie het koud heeft? Of omdat ie vind dat de kamer te groot is naar zijn smaak? Het is overigens een nederlands bedrijf die deze anti afluister-tenten levert ;=)

Niets te verbergen
Nu hoor ik ook wel eens mensen zeggen: "maar ik heb niets te verbergen dus laat ze maar...". Nee, we hebben ook niets te verbergen. Dat is het 'm juist. Stel je het volgende voor. Dat je in een treincoupé je krantje zit te lezen en iemand naast je zit ongegeneerd mee te lezen, kijkt mee met je mail of chats op je telefoontje. Dat is op zijn minst hinderlijk te noemen. Hoe vind je het dat iemand je intiemste gesprekken met je partner mee luistert, ook al heb je niets te verbergen. Wat denk je dan over voortdurend iemand achter je te hebben lopen waar je ook heengaat, naast je gaat zitten in het restaurant en aandachtig meeluistert, opschrijft wat je eet, wat je zegt en hoe je je tegenover de ober gedraagd. Vind je het prettig dat als je net in het van Gogh museum bent geweest om daarna allerlei aanbiedingen in je mail te vinden over andere musea, voor stedentrips die relatie hebben met van Gogh of zo?  En deze, wordt je bedolven met commerciële zooi om toch vooral naar het Prince Albert museum in Londen te gaan als je net in het Princessehof in Leeuwarden bent geweest.  Heb je dan niet iets als een prikkeling van nieuwsgierigheid van: hoe komt dat? Of, getver, ik voel me dingen opgedrongen, gemanipuleerd, ís dit wel écht mijn eigen mening, wordt mijn persoonlijke sfeer niet te veel geweld aan gedaan? Zit men niet té dicht op me.
Een mens heeft nu eenmaal een bepaalde ruimte om zich heen nodig om zich prettig te voelen. Bij de een is dat vrij veel, bij de ander is dat slechts huiddun. Bestudeer maar eens hoe kippen zich gaan gedragen als er té veel van op een vierkante meter zitten. Ze beginnen elkaar af te maken. De mens heeft dat ook, niet dat ze elkaar meteen beginnen af te maken maar aggressie neemt in hoge mate toe. Om daarom iedereen maar aan een soort drain voor het verkrijgen van informatie te leggen laat je je afvragen waar dat allemaal toe dient. Een dergelijke totaal surveillance kan maar tot een doel leiden: totaal controle. Waar dat toe leidt hebben we in 1989 in Oost Berlijn gezien. Het volk schudt uiteindelijk het juk van zich af.

Als je blijft zwijgen en doet aslof je neus bloed:  ' ik heb niets te verbergen' ga dan de sprookjes van Grimm of de Volkskrant maar lezen. Als je denkt: ' dit gaat me wel erg ver', lees ook het volgende deel over DA.

deel 1 | 2 | 3 | 4

DA 2.0 deel 1

DA, huh? DataAnarchie. Juist!

Ergens eind tachtiger jaren viel het me op hoe vaak je gegevens moest invullen die totaal niets maar dan ook niets met het aanvragen van bijvoorbeeld documentatie van een waterpomp, het aanvragen van een reisverslag of het opvragen van je gegevens bij de gemeente te maken hadden. Daarom dook ik daar eens dieper in en omdat ik toen toch al bij een bedrijf werkte dat veel gegevens verzamelde. Waardoor ik ook achter de schermen kon kijken wat daarmee zoal gebeurde. Het was 1989. Uw gegevens rolden toen naar schatting 300 keer per dag over het scherm voor of om uiteenlopende onderzoeken en redenen. Dat gebeurde uiteraard allemaal lokaal met door dat bedrijf goeddeels zelf gegenereerde data. Vandaar al die idiote vragen. Denk je, maar internet dan? Google bestond toen nog niet, die kwam pas in 1998 uit de start blokken. Internet stond in zijn kinderschoenen en kwam voor het grote publiek pas in begin negentiger jaren beschikbaar. Je had toen Archie - de grootmoeder van alle zoekmachines - daar zocht je voornamelijk documenten of programmaatjes mee. Daarnaast had je nog een keur aan BBS-en, voornamelijk bedoeld voor uitwisseling van nieuws en weetjes. Uiteraard werd daar ook naar bestanden gezocht en gedownload.
Op internet en BBS-en stond in begin 90er jaren bijna niets. Profielen kreeg je alleen te zien als je lid was van een groep op het wereldwijde Fido netwerk bijvoorbeeld. Op internet was het nog een woestijn voor profielen. Het project ECHELON bestaat al sinds 1948, voor veel meer dan bedrijfsspionage en afluisteren van ambassades en overheids gebouwen was het eigenlijk nog niet.

Laat staan dat ze (US & UK - later kwamen er meer stations en partners bij) in die begin jaren al die gegevens snel en makkelijk toegankelijk konden maken. Het zal niet tot verbazing wekken dat het vooral de UK was die dit verhaal aanzwengelde en een sterke partner zocht in de US. Het zal wel nooit bekend worden wie werkelijk de initiator hiertoe was. De Britten zijn niet geheel onterecht in of vlak na de WOI oorlog met grote afluisterstations begonnen maar er nooit meer mee opgehouden. Tot de jaren 80 werden de kern-gegevens voornamelijk op tape en op ponskaarten bijgehouden of op de good old archiefkaartjes in de kaarten bakken.

Vanaf het moment dat grote zalen ontstonden met talloze gillende schijven-pakketten, waarbij de kosten van opslag eigenlijk per dag omlaag gingen en daarom ondergeschikt werden, gingen de info boeren pas werkelijk los. Bij iedere volgende generatie van  informatiesystemen werden meer en meer meta gegevens van personen, bedrijven en landen opgeslagen. Anno nu passeert jouw naam per dag meer dan 30 duizend keer een filter, geen mens die het meer ziet. Wordt je mail bekeken, je snailmail gescanned, je telefoon en internet afgetapt en tot in je huiskamer aan toe wordt je gewoon afgeluisterd.

Aan de dinertafel, alles wat je zegt wordt vastgelegd. Alhoewel dat van de dinertafel minder frequent voorkomt. Een lamp die eigenlijk onzichtbaar meeflikkert met de frequentie van je stem moet je aansporen om meteen een andere ruimte op te zoeken als je niet wil worden afgeluisterd. De ruis die dergelijke lampen op het elektriciteitsnet geeft kan worden omgewerkt tot verstaanbare spraak. Trillingen op ramen, toetsenborden hebben ieder ook zo'n karakteristiek, net zoals monitoren, geluidsinstallaties kortom alles wat met electromagnetische golven, in de breedste zin, werkt kan meehelpen je af te luisteren. De hele dag rijden wagentjes rond tjokvol met apparatuur om mensen af te luisteren. Elke dag worden er bij iemand thuis apparaatjes geïnstalleerd om dingen te weten te komen waar niemand eigenlijk iets mee te maken heeft. Op afstand installeren de niet eens zo geheime diensten dingen op je machines waarmee alles wat je doet vastgelegd kan worden. Of ben je, meestal zonder dat je het weet of merkt, deel van een bot net waarmee een deel van het rekenwerk voor dergelijke praktijken wordt gedaan.

Onder het mom van uw veiligheid worden tegenwoordig wetten aangenomen die de dagelijkse praktijken van tientallen jaren voordien legitimeren. Wetten die 15 jaar geleden onmogelijk zelfs maar ter sprake gesteld konden worden. Steeds openlijker en niet meer als ondergeschoffeld onderdeel van een "zeer noodzakelijke" aanpassingswet. Met grote interesse wordt door alle overheden naar andere overheden gekeken hoe die aanpassingen maken in wetten om voordien illegale praktijken af te dekken. Illegaal is door deze trend natuurlijk redelijk rekbaar geworden. De snoepreisjes van hele roedels ambtenaren moet je dan ook een beetje in dit licht zien. Informatie uitwisseling heet dat. Nou dan gieren bij mij meteen alle alarmklokken. Wat zullen ze nu weer bekokstoofd hebben. Ach weet je, ze hoeven het ook echt niet te vertellen. Wie zei dat ook al weer? Je kunt het licht misschien niet zien, maar diens schaduw wel. Een enkele opmerking over een nieuw data centrum gecombineerd met een opruiming nieuws-item van een paar luister oren bij Scheveningen was voldoende om te weten dat er weer een extra data-vergaar-kanaaltje gereed was. Ineens was ook een stukje gebied in het noorden van NL grijsgemaakt door Google. Goeie morgen, waarom zou dat nu wezen. Andere satelliet foto's en kaartprogrammaatjes lieten dat gebiedje nog steeds in volle glorie zien. Het voor publiek toegankelijk materiaal is gewoon erg verouderd, geen enkel gevaar voor "ontdekking". Waarom dan zo geheimzinnig doen als je net zo makkelijk een stukje oude info daarvoor in de plaats kan zetten?

DataAnarchie
Daarmee heb ik een bruggetje naar DataAnarchie gevonden. DataAnarchie staat voor het  opbergen van gegevens in een bos riet vol met kluiten. Gegevens in alle openheid opbergen is vaak de beste manier om die te verstoppen. (naar Arthus Conan Doyle de bedenker van Sherlock Holmes) Alleen gaat het hier om de zogenaamde kwaliteit van de gegevens. En daar wil ik het vandaag over hebben. Hoewel de programmatuur die je voor het veredelde data-mining (het graven naar jouw gegevens) hebt steeds meer leert uit patronen die je in de gegevens verborgen hebt zitten. De mens is zo'n gewoonte beest, niet te geloven.

Zoals je weet peurt Facebook allerlei dingen uit je postings. Bijvoorbeeld met wie je allemaal vriendjes bent. Facebook analyseert de knooppunten in je netwerk, kijkt hoe vaak je met deze of gene contact hebt en rijgt dan het een en ander aan elkaar. Dat noemen ze het wegen van knooppunten. Zo is Pietje een vriend van Jantje + Mies + Joost. Als die drie in Kalpdorp wonen, vaak afspraakjes hebben IRL en net zo intensief met Piet moet welhaast Piet ook in Kalpdorp wonen. Dat gaat ook blijken uit de gegevens die je browser bij het Smoelenboek achterlaat. Zoals je IP nummer (soort adres waar je zit te computeren), welke browser, welke programma's je op je hardeschijf hebt staan enz enz. Een paar koekjes (kleine bestandjes en of programmaatjes die dingen vastleggen en of opsturen naar SB)  zorgen ervoor dat er ook nog gekeken wordt van welke site je vandaan kwam en wat je nadat je het SmoelenBoek hebt verlaten, daarna doet. Lees je de krant, welke, ga je bankieren (bingo!), mailen met wie mail je het meest. Hola! Als je webmail gebruikt ben je natuurlijk he-le-maal transparant voor broeders als SB. Etc. etc. etcétéra. Het zou me niets verbazen als SmoelenBoek ook nog je adressenlijst pikt. Afijn. Stel je voor dat volgens het standaard profiel er een aantal gegevens ontbreken. Zeg het telefoonnummer. Dan gaat eerst het programmaatje van SB aan het werk. Wordt vervolgens iedereen die Pietje heet en in Klapdorp woont door een telefoonklapper gehaald. Leggen we daar een telefoonboek, geboortedagen (felicitaties) of zo naast en voilá. Piet is geïdentificeerd. Callcenters doen dat ook zo, geboortedatum + postcode huisno. + rekeningnummer wordt in het algemeen geaccepteerd als positieve ID.

Vul daarom altijd maar wat in, bij voorkeur een verkeerde geboortedag. Als mensen dan alsnog op die foute dagen reageren is dat voor FB een vorm van bevestiging en voila 100% DA. Reageren mensen op verschillende data, tja, wat moet SB daar nu van denken. Opnieuw pure DataAnarchie ;=) Uiteraard reageer je wel op de felicitaties met de verkeerde dag om een flinke volgende kluit in het riet te werpen.

Hoe gaat dat in de praktijk?
Als zo'n telefoon terreur dame belt, blijf dan vriendelijk, zij kan het ook niet helpen dat ze  van haar baas de database moet vullen. Besef tegelijkertijd dat het een geweldige kans is om met «het systeem»  een prima mind f*ck te doen. Als je vriendelijk bent heb je ook meer kans dat ze dingen die je zegt rechtstreeks in die database nagelt. Overdrijf niet, hetgeen je vertelt moet aannemelijk zijn. Zo is het een uitzondering dat je op 30 jarige leeftijd 5 kinderen hebt. Dat je directeur van een multinational bent of met een perfect Rotterdams accent een Bulgaar schijnt te zijn. Hou het bij het onware plausibele. Dat werkt beter. Vragen ze of je een lening hebt uitstaan zeg dan ja (of dat nu waar is of niet) daarmee beantwoord je aan de verwachting omdat iedereen wel een soort van leninkje hebt. De bedragen is voor hen gissen, volgende vraag: hoeveel ongeveer? Kijk dan bijvoorbeeld naar de klok en verzin wat. Het kijken naar de klok heeft als effect dat je even een hele kleine pauze inlast en dat geeft de telefoonterroriste een gevoel van oh dat klopt, iedereen aarzelt iets bij het ophoesten van dat soort getallen. Ook al ben je je daarvan vaak niet bewust.

Kortom DA berust voor een groot deel op een omgekeerde vorm van social engineering. In plaats van gegevens te willen achterhalen voedt je het systeem met valse. Of, volgens het tweede axioma van DA: geef ze als ze erom vragen veel, voornamelijk rommel-data.

Bedenk wel dat het een spel is waar je alleen wint als je van tijd tot tijd je strategie aanpast. Je weet wel, patronen worden alleen zichtbaar als er regelmaat is. Hoewel, de steeds beter wordende software herkennen ook het zogenaamde «erratic path». Ook al is er ogenschijnlijk sprake van chaos, toch is er bijna altijd regelmaat te zien. De afwijking op zich vormt ook een patroon.
Taal analyse vormt draagt ook bij aan het vullen van je profiel. Altijd zijn er wel van die signaaltjes die je weggeven. Bijvoorbeeld. Schrijf je: we gaan een bakkie doen of we gaan koffie drinken. In het eerste geval kom je uit west Nederland. In het tweede geval schrijf je correct Nederlands. Heb je het over kassie of kastje, idem.

Er is vooral in het laatste decennium een waanzinnig omvangrijke handel ontstaan met je persoonlijke gegevens. Want gegevens = weten wie je aanspreekt = gerichte beïnvloeding = verkopen. Daar halen bedrijven als Facebook, Google, Yahoo, Lycos, KPN, Lloyds, First Manhattan, Aegon, BNP, Alianz, ING, Volvo, ... een geheel of deel van hun winsten uit.

Daar laat ik het maar eventjes bij.

deel 1 | 2 | 3 | 4

Spraakles 2.0

Vanmiddag weer een gratis spraak les gescoord.
Je weet wel, je wordt door een telefoonterrorist gebeld en die wil je een zonnecel installatie voor exorbitant veel geld verkopen. Wat 't koste? Ja dat kon ze niet vertellen door de telefoon, dat was onprofessioneel. Nu speel ik daar altijd in mee en ben erg enthousiast over zonnecellen. Tegelijkerijd omdat elke minuut dat je zo'n belterrorrist aan de praat houdt het haar baas vet geld kost. Want niet scoren met nog een klant. Ik zal ze leren. Daarbij grijp ik elke kans aan om beter frans te leren, mijn spraakvaardigheid te vergroten en als je zo'n terroriste aan de lijn hebt is dat prime time, voor mij dan. Ten eerste is het een goede luistertest en kun je ook nog wat zeggen in je allermooiste frans tijdens zo'n sessie met een telefoonjuf. Haar doel is om om je een technicien op je dak te sturen. Zeg maar een veredelde verkoper die je een lening probeerd aan te smeren. Natuurlijk zo'n technicien is altijd welkom vertel ik haar dan. Weer een gratis uurtje spraakles, toch? Oefening baart kunst en op die manier maak je telkens stapjes vooruit in de Fransw taal. Een heel nieuw vocabulaire maak je je daarmee ook nog eens eigen.

Ik heb niet de illusie dat ik iets over fotovolaïsche cellen ga leren, of over installatie procedures, vergunningen en zo. Maar WEL hoe die poot uittrekkers er met jou geld vandoor proberen te gaan. Na een tiental van die verkopers op bezoek te hebben gehad krijg je aardig in het snotje wat hun verdien model is. Weet je redelijk nauwkeurig wie wat aan wie verdiend en hoe. Dit keer was ik voor 27 mille de man met 9000Wph (watt piek uur) aan panelen. Uit alle macht proberen ze je een lening aan te smeren, cash betalen kan niet want dan missen ze hun commisie van de bank, Daarbij komen ook nog een overlijdensrisico verzekering, ting ting, een soort van werkeloosheidsverzekering (ting ting) - maarre wij zijn met pensioen hoor! - en een verzekering voor de installatie tegen hagelslag, brand, catastrophes, diefstal en zo meer. De kassa blijft maar rinkelen. Niet om jouw risico maar hun risico in te dekken uiteraard. Als de afbetaling misloopt is het namelijk weer inleveren voor hen. Altijd zijn het "reken je rijk" modellen die ze je boorschoteken. Heb ik natuurlijk al tig-maal voorbij zien komen in evenzovele varianten. Bij ieder gesprek komt er wel weer een stukje informatie bij. Nóg heb ik niet het idee dat nu alles boven water is. Zo gaat dus de kostprijs van een installatie 2.5 keer over de kop om al die premies, provisies en installatiekosten te betalen. Plus uiteraard een beetje winst. Een snelle verkenning op het net geeft een basisprijs voor 1 Wpu van 1.2E hun prijs precies 3 euries. Zelf doen met alles erop en eraan: panelen, bedrading, omvormers, bevestiging... kost ruim 10K. Wat is dan hun toegevoegde waarde? Het afhandelen van de papierkraam. Er komen wat dakhazen om 36 paneeltjes op je dak te knutselen, ERDG (net beheerder) sluiten de zaak op het net aan. EDF opent een rekening maar je hebt nog wel ff een extra abonnement nodig voor een nieuwe meter, en maak me geen illusies dat ze je ook nog om een bijdrage vragen voor de nieuw aan te leggen kabel. De teruglevering van de stroom gaat namelijk via een aparte meter. Gewoon omdat je normale abo voor verbruik blijft doorlopen. Alle opgewekte stroom gaat in de eerste instantie naar EDF, ting ting. Zelf lever je dan wel stroom maar je mag niets aftappen. Helemaal correct is dat niet. Je kunt een ander contract afsluiten waarmee je wel je eigen behoefte kunt dekken en de rest terugverkoopt. Dan heb je plotseling een verdiemodel dat 20 jaar looptijd heeft. Die lening kost je 250E per maand, en gaat niet langs af. Immers je kunt dan niet meer die 1400 zonuren aan energie afleveren. Je kunt dan fluiten naar de gegarandeerde 3000 euries per jaar, uitgekeerd door het EDF.


In goede zon jaren verdien je er iets aan in slechte jaren moet je gewoon bijlappen. Het lijkt wel een aandelen lease constructie! Alle risico's liggen bij de klant, welk verdienmodel je ook kiest. Per ongeluk liet hij zich ontvallen dat EDF het recht had de terugkoop tarieven (naar beneden) aan te passen. Dat had ie pas moeten zeggen nadat er handtekeningen waren gezet. Oeps. En dan hebben ze ook nog de mond vol over garantie. Die kennen we. Het is alleen zo dat veel van die bedrijfjes voortijdig failliet gaan of verdwijnen, hoe kan het anders dat dit nummer -tig in de rij van verkopers is. De tarieven van terugkopen van elektriciteit gaat per jaar omlaag. De installatie zal al na een paar jaar beduidend minder leveren. Als gewone man begrijp je dus dat je zo geweldig wordt gesneden. Mijn schatje vraagt zich heel terecht af wat er gebeurd met de mensen die daar intuinen. Zelfs mensen van 80+ smeren ze een lening aan, zo in en in gemeen. Dief van eigen portemonnaie ben je dan als je zoiets niet wilt doen wordt je voortdurend voorgehouden. Vooral oudere mensen zitten slecht bij kas en die willen wel een extra zakcentje. Maar je hebt wel een lening van 27K aangesmeerd gekregen die je in 10 jaar mag aflossen. Pas daarna heb je wat inkomsten van een peperdure installatie waar je zelf niet eens van profiteert!

Dit wordt velen zo door de strot geduwd in rapper dan rap frans, wordt er verbaal behoorlijk op je ingedramd. Nee u verplicht zich tot niets, teken hier en wij gaan dan beoordelen of u de gelukkige kandidaat bent om een zonnecel installatie op uw dak te mogen plaatsen! (kredietwaardig bent) Of uw dak geschikt is (min 36 panelen)? De vorige verkopers keken voor de vorm nog naar het dak en hadden een app op hun telefoon staan waarmee ze met veel misbaar het zuiden bepaalden. Alsof het tovernaars waren. Gingen foto's van het dak maken en deden net of zij de leverancier van die bullen waren. Deze leningen verkoper doet niet eens de moeite meer en bedelft je onder een barrage van cijfertjes. Ja gekke henkie. Ga maar naar de bank waar ze op je geld passen en vraag om een lening van 30K dan wordt je hard uitgelachen. Want geen garanties klinkt het dan. Ojé. Zou het dan toch...

Ja hoor alles wordt in Frankrijk gemaakt, klinkt het. Ja dat zal wel. In een bedrijfshalletje staan mensen etiketten te plakken op alle onderdelen. De shit komt toch echt uit China. Ik althans heb nog nergens gelezen dat er een zonnepanelen fabrikant in LDF zit die zich met dergelijke praktijken bezighoudt. Of de eigenaar moet natuurlijk in het komplot zitten. Eigenlijk zou je die figuren een proces aan moeten doen wegens feitelijk bedrog. Ik zie zo Koot en de Bie weer op mijn netvlies verschijnen met hun neutronenkorrels verhaal.



De fransjes kennende zal alles juridisch wel spijkerdicht zitten. Bah!

Depri
Over winterklaar maken gesproken. We zitten in de laatste helft van de winter en het weer is triester dan triest. Bewoners in het noordoosten van LDF worden niet voor niets de depri's genoemd. Dit jaar is het wel heel erg. Tot nu toe zijn er in de winter nog maar een tiental zon dagen geweest. Daar moet je haast depri van worden. Je voelt ook wel aan de stemming van de mensen dat het niet helemaal jofel zit. De weekmarkt is gereduceerd tot de helft van het formaat in de zomer en is voornamelijk een trieste vertoning geworden. Mensen kijken niet echt opgewekt, reageren een beetje stuurs en lopen soms verloren rond. Ze komen in ieder geval niet zo druk over als in de zomer. Wat ook niet bijdraagt aan een opgewekte stemming is dat alles er een beetje groezelig begint uit te zien. Er wordt veel op hout gestookt in deze streek, waardoor alles er groes en grauwelig begint uit te zien. Na de zoveelste plensbui is het meeste wel weer verdwenen, maar de grauwe luchten helpen niet echt om er iets feestelijks van te maken. Gelukkig hebben wij ons haardvuur nog waar je in kunt staren met een flinke bak koffie in de hand en kletsen we elkaar de oren van de kop af. Lezen veel, kijken flimpies en verder ben je bezig met dingen te regelen, knutselen, lezen en computeren. Je komt de dagen wel door.
In tegenstelling tot eerdere jaren komen er deze winter regelmatig gasten, dat breekt even de routine. Zo hadden we vorige week een gast die een wandeltocht aan het maken is van Zurich naar Schotland. In al die acht jaar is dit pas de tweede wandelaar. Maar och wat was die dame nat! IJskoude handjes die ik in mijn knuisten even opwarmde. Een bakkie hete thee ging er ook wel in en in de avond een extra lekkere filet mignon in paprika roomsaus. Nee het was geen pelgrimage, nee ook geen tot rust komen of het jezelf weer terug vinden. Eigenlijk dacht ze ook niet zo veel na tijdens het lopen. Het was gewoon iets wat ze besloten had om te doen, puur Zen dus. Zo zag ze onderweg dat de natuur totaal van streek was, vogels die normaal ergens in april hier kwamen floten nu al vrolijk hun deuntje. Bloemen die pas over een paar maanden moesten bloeien deden dat nu al! Onze narcissen staan ook al in bloei!

Bijna zonder uitzondering krijgt ze overal thumbs up van de voorbijgangers of inwoners van dorpjes waar ze doorliep. Haar verhalen gaven aan dat ze de tijd nam, gesprekjes aanknoopte en dingen bekeek. Niet als een zombie door het land trekken dus. Wat ze ook observeerde was de aard van het afval dat uit de auto's in de berm gesmeten werd. Vóór de Franse grens waren het voornamelijk lege flesjes van energiedrank, ná de grens erg veel CD's. Gewoon opvallend. Ze baalde een beetje van al dat afval langs de weg en vond zelfs dat je geen bananenschil meer mocht weggooien. Begrijpelijk als je daar zo met je neus bovenop gedrukt wordt.

Daarnaast gaan we af en toe de schapies bijvoederen. Da's altijd wel leuk als ze aan komen rennen voor hun traktatie. Bij drie ervan is duidelijk te zien dat ze drachtig zijn, bij een paar twijfel ik nog. Dat wordt spannend. De eenjarigen hebben geen beurt gehad dus dat is prima. Grappig is wel dat als je de bak vol hebt met brokkies dan lopen die gasten je bijna omver, sommigen komen dan op je af om nog meer te bedelen en krijgen dan ook wat extra's. Anderen houden het wel voor gezien, snaaien nog een bek hooi uit de ruif en waggelen de wei weer in. Die camera daar moet ik zo langzamerhand eens aan gaan werken. Zou lollig zijn om beelden te hebben tegen werp tijd.

De laatste dagen staat de barometer onder de duizend hPa, da's geen goed teken. Op de weer site zie je de vochtigheid uit de zee boven het land plotseling wolken worden, bizar. Ook geen goed teken. Dat geeft aan dat de zee nu warmer is geworden dan het land. Dus er komen stormen. Het gaat met bakken uit de lucht komen. Nou ja de haard is aan, de koffie staat te dampen op het tafeltje en we dromen hardop over warmere gebieden.

Ondertussen komen regelmatig reserveringen binnen voor de komende lente. Da's dan wel weer een goed teken. Vanavond eten we Boeuf Stroganov, immers we zouden deze winter wat van de Franse klasiekers gaan koken. Net zoals Coque à l'orange / au vin, Choux Croute, Pot Au Feu en Boeuf Bourguignon. Volgende week misschien weer kookclub en morgen de Club Culture et Arts in het clubhuis hier in MSP. Lekker bezig. Over een paar dagen is het weer valentijnsdag.

fotos bloemen: floraclic.eu

Spelling

De Franse taal is geen eenvoudige taal. Noch om uit te spreken noch om te schrijven. Een open deur, maaar eigenlijk geldt dat voor elke taal, op de keeper beschouwd.
In het Nederlands is het ook niet eenvoudig om met accenten, streepjes, en dee's en tee's een redelijk leesbaar stukje in elkaar te zetten. Dat met die dee's & tee's enzo heb ik even gemist in mijn opleiding. Iets met ziek zijn en het missen van een schooljaar geloof ik. Door Marion ben ik voor wat dat betreft in het NL behoorlijk bijgespijkert al maak ik nog steeds knoeperts van fouten. Waar zo'n blog al niet goed voor is, geweest.
Dan nu het Frans waar ik mijn tanden in aan het zetten ben. Het lukt na acht jaar aardig om mijn mondje te roeren en de fransjes, als onze gasten, vinden mijn koeterwaals vertederend, tegelijkertijd me omstandig complimenterend voor mijn vaardigheid. Wat zijn ze toch aardig. Je merkt pas hoe slecht het allemaal is als je buiten het dorp met je Frans een gesprek op probeerd te zetten. Immers in het dorp en de mensen daarbuiten waar je vaak contact mee hebt, zijn ze aan je uitspraak gewend geraakt. Dus die verstaan je wel. Je merkt ook wel dat mensen die meer met buitenlanders omgaan ook minder moeite hebben met een vreemde tongval en doen dan net of ze je volledig begrijpen. Boven alles blijft een fransje beleefd natuurlijk. Alle andere fransjes verstaan je gewoon slecht. Dat spoort mij altijd aan om nog meer aandacht aan mijn uitspraak te geven en meer idioom te leren. Andersom is het natuurlijk ook zo. Sommige fransjes spreken zó ontzettend snel dat ze bijna niet te volgen zijn. Mijn schatje en ik oefenen dan ook elke morgen door bij het afgaan van de wekker naar het journaal op de radio te luisterenen. Door, zo onder het warme dekbed liggend nog een beetje duf, naar de ellende van de wereld die uit het kastje komt te luisteren leer je bijna spelenderwijs het Frans beter te begrijpen. Niemand die zich hoeft te ergeren dat je ze niet kunt volgen. Dat een van de nieuwslezeressen een tempo van een Gattling gun heeft laat ons zeer ingespannen luisteren. Soms elkaar vragend, "wat zegt ze?" Geleidelijk aan zal het verstaan van die dame ook wel komen. Zelf ben ik meer van het tempo van het journal télévision de 13h. Het middag journaal. Precies de goede snelheid en de beelden daarbij geven duidelijkheid. Het voordeel van dit JT13 via het web bekijken is dat je het altijd even kan terugspoelen. Perfect voor je taal-kunde én kennis over LDF. Erg aan te bevelen, juist door die combinatie. Er is namelijk altijd een onderwerp over iets cultureels in de uitzending.

Académie Française
Maar nu komt het.  In al hun wijsheid heeft de Académie Française 15 jaar geleden (vijftien jaar!) besloten om de spelling te vereenvoudigen en aan te passen op het 'hedendaags' taalgebruik. De leerboeken op de scholen zijn echter pas dit jaar aangepast! Zo hoef je per 1 januari van dit jaar niet meer oignon (ui) te schrijven maar wordt ognon ook goed gerekend. Porte-monnaie mag voortaan als portemonnaie (wist ook niet beter) en zo nog een 2400-tal woorden die een redelijk archaïsche schrijfwijze hebben (gehad). Typisch Frans is dan wel weer dat nu allebei de schrijfwijzen worden goedgerekend. Wat ze gaan doen als je een mix gebruikt? Toen de hervorming in NL werd doorgevoerd moest je óf de ene óf de andere spelling consequent of konsekwent gebruiken anders waren de andere woorden faut!  Nu wordt er in huize Le Mouton Qui Rit niet zo ontzettend veel in het Frans gecorrespondeerd en staat sowieso de spelchecker altijd aan op Frans klassiek én reforme (de oude plús de nieuwe spelling) dus merk je erg weinig van het dilemma. Waar wij als kaaskoppen natuurlijk veel meer moeite mee hebben zijn de conjugaisons  de vervoegingen. Wat betreft de spelling, 't zal wel. Spelchecker weet je. Mijn schatje doet ook haar uiterste best de Franse taal aan te lerern en volgt sinds een paar maanden Franse les bij een schoolmeester die in het dorp woont. Een perfecte oplossing. En passant pik ik daar ook toch weer het een en ander van op en om elkaar te helpen zijn we begonnen samen de oefeningen een beetje door te nemen. Het is bij elke taal die je leert opent toch weer dat er zich een nieuw universum presenteerd van nieuwe denkbeelden, uitdrukkingen, literatuur, poëzie en contacten.

Geweldig toch als je in een restaurant voorgelicht wordt op welke manier je je vlees kunt laten bereiden. "Hier in Frankrijk bereiden we ons vlees op vijf manieren: aangebraden (blue), bloedend (sanglante), een soort van medium (au point), done (cuit) en well done (bien cuit)." Klonk het een beetje pedant. Maar wat zou het, op zo'n moment leer je ook weer bij, toch?

Dat even terzijde, maar om pas na vijftien jaar de nieuwe spelling ook in de schoolboeken door te voeren... dat is me toch wat. Geeft meteen aan hoe behoudend de fransjes zijn.
Ondanks dat veranderingen nauwelijks of niet in de Franse taal worden doorgevoerd, nieuwe termen of woorden die in de wereld gemeengoed zijn worden met een heftig Frans sausje overgoten en vervolgens schier onherkenbaar worden. Niettegenstaande blijft het een interessante taal om te leren. Met al die vormen van beleefdheden en subtiele beledigingen waar de fransjes absolute meesters in zijn.  Frans is natuurlijk niet voor niets tijden lang de taal van diplomaten geweest. Tegelijkertijd isoleren de fransjes zich met dat eigen sausje natuurlijk van de vaart der volkeren door zó star vast te houden aan het eigene. Sterker nog, in officiële stukken is het bij de wet verboden leenwoorden te gebruiken. Kennen ze een eigen toetsenbord-lay-out: "AZERTY" en heeft nota bene een minister onlangs bevolen een nieuwe lay-out van het toetsenbord te ontwerpen om beter aan de Franse idiosyncraties van het Frans te kunnen voldoen. Opdat de correcte spelling niet vergeten wordt. Vrees ik alleen dat ze zo des te meer de anschluss met het gangbare lingo op deze aardkloot verliezen. Tja, not invented here zal het wel weer zijn. Want hoe hard je ook roept dat het Frans de wereld taal is, de realiteit laat zien dat toch echt Engels als terraglotta of zo je wilt lingua franca, is gaan gelden. Zelfs Rutte doet pogingen om Engels te spreken! En niet te vergeten Hollande communiceerde nota bene voor de lenzen van het journaille met prez Obama, zei het kort, in het Engels. Waarschijnlijk op aandringen van een van diens spin-docters. Helaas is dat besef bij de rest van de fransjes nog niet doorgedrongen dat het spreken van een tweede taal toch wel erg handig kan zijn. Ja, echt niet tussen de twee boertjes die over het hek in de wei leunend elkaar in hun lokaal-spraak over het slechte weer van de laatste tijd staan bij te praten. Laten we wel wezen.

Opvallend is wel dat waar het erg makkelijk zou zijn, in de grote steden en in gebieden waar men wel in contact met vreemdelingen komt, het terraglotta nauwelijks aan de orde is. Desondanks heeft de Franse taal toch wel wat.

Choses

Dingen. Zo van die dingen die passeren.

THOCP
Het History of Computing Project bestaat over een paar weken 15 jaar. Daar ga ik een special aan wijden. Niemand die dat interesseert natuurlijk maar goed. Voor eigen vermaak dan maar. Het project is oorspronkelik begonnen als voorlichting voor een groepje dames van UNDP experts in 1985 op Trinidad and Tobago. Zij vroegen zich namelijk tijdens de les over tekstverwerking af wie de computer nu eigenlijk had uitgevonden. Dat wist ik toen niet en zocht het op. Dat verhaal werd steeds uitgebreider en paste op een gegeven moment niet meer op een floppie. Uitdraaien was ook niet meer te doen waarna het verhaal in 1986 electronisch gepubliceerd werd op een BBS. Eind 90-er jaren werd het project stuk serieuzer en waren er redacteuren, een tiental informanten en +100k lezers per maand. In 2002 verscheen de eerste officiële CD met grosso modo de inhoud van de site plus wat extra's. Twee jaar later is zelfs een poster geroduceerd met een soort tijdlijn van de ontwikkelingen op computer gebied, waarvan zelfs 4 drukken zijn verschenen! Door mijn verhuizing naar LDF in 2008 kwam het project bijna stil te liggen. Het aantal lezers daalde daarom sterk, mede omdat de informatie via 10-tallen andere bronnen beschikbaar kwam.
De verbouwingen en dergelijke zijn eigenlijk wel voorbij en lijkt het tijd om een nieuwe start te maken. Sinds de eerste voorlichting aan de UNDP dames is er meer dan 30 jaar onderzoek verstreken. Dat is de afgelopen jaren natuurlijk wél gewoon doorgegaan. Toen Wim met de idee kwam om de site ook voor mobiele apparaten geschikt te maken stond mijn besluit vast om dit jaar het project weer nieuw leven in te blazen. Tot over een paar weken met de special.

Winter
Zoals bekend hebben we de SolarFarm de afgelopen herfst met 50% buizen uitgebreid. Dat zou een verhoging van de temperatuur moeten geven tot 15 graden gemiddeld in huis. Volgens de berekeningen van de ingenieur uit Wageningen dan. Als de zon vol op de collectoren staat naderen de temps inderdaad die magische grens in huis. Maar, in de winter blijft de zon hier regelmatig een paar dagen weg. De berekeningen waren volgens mij ook iets té optimistisch. Op het weertyp hier kun je moeilijk op dimensioneren. Of je zet zwar over capaciteit neer en moet je 3/4 van je zonverwarming in de zomer uit willen schakelen. Of je kiest een middenweg. Ter vergelijking, 600km zuidelijker, zo op de hoogte van Bordeaux, zijn er een kleine +1000 zonuren, scheelt een hoop. We hebben dus voor de middenweg gekozen en stoken daarom in de winter maar wat vaker bij. Mijn schatje geniet in ieder geval van de vlammetjes in de open haard.

Het eerste jaar is het afzien geweest hier en lag ik in een onverwarmde slaapkamer onder een dubbel dekbed met verkleumde klauwtjes het telefoontje vast te houden om met mijn schatje te babbelen. Die had wél dat magische knopje thuis: de thermostaat. Ontberingen waren dat gewoon omdat de kwaliteit van het brandhout nu niet je dát was. Erg warm was het dus niet te krijgen en stookte ik met gemak 70m3 hout weg in die winter. Toen een paar jaar later de zonneverwarming voor het zwembad een succes bleek te zijn viel het muntje. In de winter van 2010 is de SolarFarm aangesloten op de CV in het winter atelier, meer dan 22 graden scoorde dat. Het jaar daarop volgde de rest van het huis. Resultaat? Vóór de zonneverwarming zakte de temperaturen in de winter richting de 4 graden in de onverwarmde delen van het huis. Uiteraard zat er antivries in de CV dus voor barstende leidingen was ik niet zo bang. Na de aansluiting op de SolarFarm bleef de temperatuur ten minste overal op 10 graden. Het verhaal werd tot eind 2012 met de hand geschakeld, Echter naarmate het schakelpaneel meer functionaliteit kreeg ontstond de behoefte aan automatisering. Als je vergat iets om te schakelen knalden met gemak de slangen kapot en kon je met een bahco en een schaar de zaak  gaan repareren. Er kwam dan stoom uit de pijpen! Na veel wikken en wegen werd er uiteindelijk voor de Raspberry Pi gekozen. Die bleek op dat moment het meest flexibel te zijn voor het aan elkaar knopen van kleppen, relais, sensoren en meer van dat speelgoed.
Al snel ging het daarmee van kwaad tot erger en loopt het hele schakelprocess nu 100% automatisch. We kunnen zelfs via het interwebs (zie: solarfarm punt duckdns punt org) de situatie in de gaten houden. Krijg ik van bijna elke calamiteit een mailtje en een dagelijks rapport van wat de SF er de vorige dag van heeft gebakken.

Domotica
In de vier jaar dat we met die besturing bezig zijn kwamen ook steeds meer dingen in de vorm van modules op de markt die voorheen alleen voor professionals beschikbaar waren. Het wordt je nu ook wel erg makkelijk gemaakt. Je koopt wat van die modulen via eBay in China (dan een 10e van de prijs). Prikt dat met een paar draadjes op een z.g. breadboard aan elkaar,  beetje programmeren en hoppa! Zomaar de luchtdruk, luchtvochtigheid en lichtsterkte op je monitor.

Als dat dan zo makkelijk gaat ga je nadenken over allerlei ander speulgoed. 't Zou zo maar leuk zou zijn een klein robot achtig karretje rond te hebben knarren met een camera erop, zou je zoiets ook achter de schapies aan kunnen sturen? Ga je denken aan rookmelders omdat dat nu eenmaal wettelijk verplicht is. Die pasklare commerciële dingen gaan immers om de haverklap stuk net als die 3 tienen die die dingen kosten. Ook leuk, detectoren om te signaleren dat de schapies in de stal lopen (gaat camera aan), een elektronisch kattenluikje voor Qubit zou ook wel leuk zijn, druk sensoren om te meten hoeveel hooi de schapies vreten, Ph meter voor je zwembad, temperatuur meten van het rookkanaal, variabele toeren sturing voor de zwembadfilter motor (gereed 2015), bewatering en verlichting voor de tuin, om maar eens wat te noemen.
Uit pure blijdschap daarover ben ik ook maar weer begonnen met parallel computing. Een projectje dat 15 jaar geleden is stopgezet vanwege tijdgebrek. Nu, met die raspi's, is de verleiding gewoon té groot geworden en de hobby is vorig jaar weer opgepakt. Vandaag kreeg ik de laatste twee modules per post uit .cn en staat RPar 2 alweer op stapel. Nut daarvan? Nul komma nul, maar wel weer een hoop lol en het houdt je brein scherp. Door de betrekkelijk lage prijs van de Raspi's (35$ / st) kost je het ook nog geen arm en been om een 8 node cluster op te zetten.Uiteraard wordt er wel iets leuks bedacht om mee te doen, wees gerust.
 
Kijk en dan zit er opeens een hardnekkig foutje in een van m'n programmaatjes en staat het uitbouwen van wat dan ook weer ff stil totdat ook dat laatste bitje weer goed staat. Druppelsgewijs blijven de onderdelen uit .cn aankomen, dat dan wel weer.

Oh ja er staat domotica als kopje. Fannie vroeg me of er niet op wat meer plekken het licht automatisch aan kon gaan. Natuurlijk kon dat. Meteen maar weer eens het net rondgestruind of er ook niet een schakelingetje te bouwen was om het licht niet ineens op 100% sterkte te hebben maar gedimd aan en uit te zetten. Prettiger voor de oogjes. Oh, en als je de keuken binnenkomt 's nachts waarom ook niet zoiets maar dan met een licht slang, of zo. Zou je dat ook nog eens stemgestuurd kunnen maken, wel?  De tuinverlichting ook al iets wat al een paar jaar op het lijstje staat. De daglichtmeter is bijna in elkaar gesoldeerd in een van een oude schemerschakelaar gesloopte behuizing, daar kan dan weer de verlichting mee getriggerd worden. Wat te zeggen van een intercom met video voor mensen die aan de deur staan, een HAL 2000 model lijkt me errug cool. Gezien op de interwebs. De lijst met knutsel dingetjes voor het gemak in huis kan zomaar heel erg lang worden. Goed, alles een voor een dan komt de rest van zelf ;=)

Baksteen

Van de week schreef iemand onder het pseudoniem Eric Kwakman een prachtig stukje proza in de krant. Dat is het doorgeven echt waard. Heb een paar zinnen voor de vorm in een andere volgorde gezet, dan lijkt het meer op een gedicht (sonnet).

Als ik niet kijk. Heb ik het niet gezien. 
Dus ik kijk niet. 
Wist ik er niets van. Kunnen ze mij niets maken. 

Als ik niet praat Heb ik het niet gezegd. 
Dus ik praat niet.
Wist ik er niets van Kunnen ze mij niets maken 

Politiek. Ik ben er niet, ik ken ze niet Politiek.
Ik kijk niet en ik zeg niets.
Als ik niet lees. Weet ik het niet.
Wist ik er niets van. Kunnen ze mij niets maken.

Dus ik lees niets. Ik kijk niet en ik zeg niets. 
Ik praat niet en ik zeg niets. 
Als ik niet luister. Hoor ik het niet. 
Wist ik er niets van. Kunnen ze mij niets maken.

Een werkelijk prachtig werkje, bijna alles klopt volgens de klassieke regeltjes voor een sonnet. Bovendien tendeerd het als het geschrift van Emile Zola's : "J'accuse", maar die had er iets meer woorden voor nodig. Bewonderingswaardig. Het zal geen verrassing zijn dat hier het kabinet Rutte ten voeten uit beschreven wordt. Hoe treurig dat ook is.
In reactie op Rutte's uitroep dat de onderste steen boven zou komen met de neergehaalde vlucht MH17 komt ook een snedige opmerking in het zelfde artikel: Als Rutte al die onderste stenen nu eens boven water haalt kan hij er een riant huis van bouwen.(JPH)

Nu Rutte ook nog eens op het pluche van de .eu is neergestreken en ineens ferme woorden slaakt: het vluchtelingen probleem moet in drie weken opgelost worden, of zoiets. Belachelijker kun je je zelf niet maken, toch? Als ik dat soort mensen op het bewegende beeld zie heb ik altijd de associatie met het programma "Talking heads" en kan ik alleen nog maar grijnzen. Mooi gesproken. Maar sinds de .eu bestaat - gevormd tussen 1951 en 1993!! -  zijn ze nog nooit op tijd in beweging gekomen, dat zal in dit geval ook niet anders zijn. Dus gaat binnenkort de stront in de ventilator slaan. In Canada zullen ze vast en zeker al wel een hotel in orde aan het maken zijn om de hoogwaardigheidsbekleders uit .nl onderkomst te kunnen bieden. Uit de wind is het immers makkelijker roeptoeteren ;=)

Niettemin Kwakman's proza is een juweeltje, dat wilde ik maar even melden.

Update 20160121
Bij datzelfde artikel in de krant stond een foto van Rutte die in een dure limousine steeg en nog even wuifde naar de goegemeente. Tien minuten later stond er een andere foto. Een voorstelling van Rutte met beide duimen omhoog. Waar herinner ik me dat beeld eerder van. Oh ja, toen Zalm de Euro introduceerde - zijn we ook vies de mist mee ingegaan. En nóg een. Herinnert u zich nog die foto van Nina Brink? Ook met de duimen omhoog. Daarna stortte het aandeel in elkaar. Vele mensen verloren hun spaargeld.
Mischien is dit van de krant een héél subiele waarschuwing: "oppasse mense!"

Export Auto

Mijn auto heb ik in 2010 geëxporteerd. Daar had je voor nodig:

• Quitus Malus - dat je je belasting / BTW hebt betaald over de auto
• aankoop rekening
• justificatif de dominicile - bewijs dat je in LDF woont: telefoon of electriciteits rekening
• certificat de conformité  - 'europees typekeuringsbewijs'
• kenteken delen 1-2-3
• Als je auto ouder was dan 4 jaar moest het ook nog een Franse APK ondergaan, dat hoefde in mijn geval niet.

Dat certificat kreeg je door een copie van je huidige kentekenbewijs, een brief met het verzoek om, en uiteraard een scheque van 120E in een envelope te stoppen en naar Parijs op te sturen. Twee weken later had je dat papiertje in huis.
Dan naar de belastingdienst voor de Quitus Malus, verkooprekening met BTW werd even bediscusiëerd tussen supervisor en de baliedame en zonder mankeren werd het begeerde papiertje aangemaakt
Bij de préfecture aangekomen werd elk papier weer zorgvuldig bestudeerd en in een enkel geval (ongegrond) in twijfel getrokken. Het door de baliejuffrouw een paar keer heen en weer lopen naar de supervisor bracht ook dat weer in orde.
Omdat alle papieren prima in orde waren was het langs de belastingdienst gaan, naar de préfecture voor je nieuwe kentekennummer en Cora om platen te laten maken met het voorlopige kentekenbewijs in een dag voor elkaar.

bron: topcar

Vier jaar later. Hoe anders ging het om de auto van mijn schatje te importeren. Bij de auto zat nu een plastic kaartje als kentekenbewijs, incluis een soort chip. Een en ander om vervalsing tegen te gaan. "Dream on boys!". Die kaartjes kun je gewoon bij een willekeurige chipcard maker bestellen en naar eigen inzicht bewerken met een goede printer. Voor de chip kun je voor een paar tienen een apparaatje kopen om die te kunnen beschrijven. Flauwe kul dus allemaal. Bij de belastingdienst was alles gelijk gebleven, met de Quitus Malus trokken wij naar de préfecture. Echter dat kaartje bleek niet het gewenste effect te hebben, er ontbrak nog een deel twee, echt waar hoor. En ze liet daarvan zelfs nog een copie zien van een eerder geimporteerde auto.

Het door de garage afgegeven certificat de conformité werd echter klakkeloos geaccepteerd. Goede raad was duur en werd duur. Eerst maar eens met de RDW gebeld. Dat deel twee bleek een export bewijs te zijn en kon je alleen krijgen als je de platen kwam inleveren. Platen inleveren? Die hingen bij mij nog gewoon in de garage! En kon dat via de post? Nee, we moesten die platen zelf komen inleveren. Dan knipten ze een hoekje van het kaartje af (weer zoiets uit het jaar nul) en daarmee werd de auto uit het RDW register doorgehaald. Dat kaartje paste preces in de uitsparingen van het deel 2. Wij keken elkaar eens aan, nou ja het scheelt gewoon teveel geld om dat er maar bij te laten zitten. Dus wij in de Caddy naar onze pied à terre in .nl getuft, de volgende dag naar de RDW.
update 20150120
>> Bij de balie gekomen vroegen we naar het naadje van de kous. Een beetje meesmuikend vertelden de baliemensen van het RDW dat we dit klusje ook hadden kunnen delegeren via iemand in NL, niks niet persoonlijk inleveren. Maar dat mochten ze niet vertellen door de telefoon - big brother weet je. Of je zou zoiets ook van te voren kunnen regelen vóór verhuizing naar LDF. Op onze opmerking dat je dan onverzekerd rond zou rijden, werd geantwoord dat je daar een speciale verzekering voor kon afsluiten die dan drie weken geldig was, net als de export platen die je dan - n.b. - zelf mocht maken. Nu neemt verzekeren iets meer tijd in beslag omdat je allerlei papiertjes nodig hebt, maar dat terzijde en stof voor een volgende blog. <<
Voor alle zekerheid kochten we bj het GWK ook een wat meer officiëel aandoend CdC voor nog geen tientje, dat in tegenstelling tot 120E bij de Franse importeur. Zoiets met stempels en handtekeningen erop, dat doet het altijd beter bij de fransjes. Je wist maar nooit hoe de pet van de baliejuffrrouw er bij zou staan. Want dingen zijn erg afhankelijk van bij welke préfecture en ok nog welke dame je achter het loket vindt.
Uiteraard haal je dan nog wat goedies op bij Appie, bij Action koop je de hele voorraad acrylkit op en na een dag rust weer terug naar ons honk in LDF.
's Maandag's stonden we natuurlijk te dringen bij de balie. Alle papiertjes, formulieren kopietjes in de aanslag. Uhm... heeft u een cheque die ik kan bijvoegen bij de aanvraag? Huh, kunnen we niet gewoon met een kaartje of cash betalen? Nee dat kon niet omdat het preciese bedrag nog niet bekend was. Je betaald namelijk eenmalig een bedrag naar vermogen en CO uitstoot bij import. Huh, maar dat is toch gewoon geld! Ja maar voor buitenlandse auto's kan dat niet, die moeten een cheque bijvoegen. Als een soort garantie zei ze. (Awel, het xenophobisme in LDF is nog steeds enorm, met/bij alles wat uit het buitenland komt vragen ze nog steeds extra garanties, in welke vorm dan ook.) Verder luidde het: bovendien kan ik de aanvraag niet onmiddelijk verwerken, dus komt u morgen maar terug. Ik bel u wel. Buiten dat we ons cheque boekje niet bij ons hadden zou het dus nooit gelukt zijn binnen een keer dat kenteken te krijgen. Ja gekke Henkie, een blanco cheque achter laten. Terwijl we de volgende dag wél met het kaartje konden betalen.
Oké, je verwacht natuurlijk - door ervaring geleerd - dat niet alles in een keer geregeld kan worden in LDF. Daar ben ik nu wel aan gewend geraakt. Maar dat van die blanco cheque was een nieuwe. Met de nieuwe platen de volgende dag werd bij thuiskomst mijn schatje's auto opgesierd met de nieuw platen. Stap een van de verhuizing afgerond. Nu nog ff de bpm terugvragen en dan zijn we ook daar weer vanaf. Scheelt toch 1200 euries per jaar aan wegenbelasting. Dat laatste zit hier namelijk gewoon in de brandstof verwerkt. Heel efficient en je betaald daarmee naar gebruik, daarom ook nog eerlijker.

bron: CitCity

Frankrijk is een land vol met tegenstellingen en grote contrasten. Dat maakt het voor ons als kaaskoppen een bijzonder land. In .nl klagen we al als er verschillen zijn tussen de ene gemeente en de andere voor gelijksoortige regelingen. Laat ik u wat vertellen. Als je hier in LDF op verschillende dagen aan de balie komt bij om het even welke overheid (behalve de belastingen dan, want die zijn super goed geregeld) dan kan het beslist voorkomen dat de baliedames verschillende verhalen ophangen en het dan misschien wél lukt voor een bepaalde aanvraag. Van département tot département verschillen de intepretatie van de regeltjes ook nog eens. Soms niet eens ongegrond omdat de situatie kan verschillen. Maar als je de discussies leest op bijv. nederlanders.fr smul je wel van de verhalen van de posters die dan weer iets hebben gevonden dat dan blijkbaar toch niet helemaal uniform blijkt te zijn.

Het is wel verstandig niet van de hoge toren te gaan blazen en je altijd beschaafd op te stellen. Ook al heb je gelijk. Want als er iets is waar de fransjes een hartgrondige hekel aan hebben dan is het onbeleefd gedrag.  Gewoon de charmante hulpbehoevende buitenlander uithangen dat bewerkt wonderen. Een glimlach opent meer deuren dan je denkt.