Zo, na het hoofdseizoen denk je: kom laat ik eens grote schoonmaak op de systemen doen. Opruimen van app's die je niet meer gebruikt, ontdubbelen van bestanden, lokale en externe schijven her-inrichten, geheugen kaartjes en stickies leegmaken en prepareren voor nieuwe toepassingen (raspi). Kortom data-nesten ruimen. Nee, niet stilstaan bij al dat interessants van wat de afgelopen jaren verzameld is. Dat (verder) rangschikken en catagoriseren komt in de winter wel weer. Eerst maar eens de plek van alle opgeruimde zooi vrijrmaken.
Om dat voor elkaar te krijgen gebruik ik natuurlijk de computer zelf. Voor dat doel hebben verschillende bedrijfjes allerlei handige programmaatjes gemaakt. Een paar daarvan zijn de afgelopen jaren erg handig gebleken. Opvallend was dat die er steeds langer over gingen doen om het signaal "schoon schip" te geven. Dit keer duurde het meerdere dagen en kwam een getal terug waarbij de wenkbrouwen nogal omhoog schoten:
Beschikbare vrije ruimte: 18.446.744.073.709.551.615 bytes
Dat is een getal van 2 tot de macht 64.
Vertaal dat maar eens in het aantal filmpies zei mijn schatje, dan kun je je er een voorstelling bij maken. Hmm, het rekenmachientje kon dit getal even niet aan. Dan maar ff rekenen op de raspi.
Een gemiddelde HD film is rond de 5 gig (5 gigabyte = 5 en iets met 9 nullen).
Vertaal je het bovenstaande nummer in films van 5Gi dan kom je op een kleine drie-en-half-miljard filmpies uit. Dat zijn 470,359 kijk jaren (120 min/film)
Deel dat door de gemiddelde leeftijd van 84 jaar dan zouden 5599 mensen hun leven lang 24 uur per dag moeten kijken. Neem maar aan dat je na een 3 weekse sessie in die geest GaGa, of wel dood bent. Om het te overleven zou iemand max 8 uur per dag mogen kijken bij een normale werkweek / jaar. Na een klein jaartje raak je alsnog verward, maar goed. Een legertje van ongeveer 16000 mensen hebben hier dus hun hele leven vanaf hun geboorte voor nodig om alle films van begin to einde te kunnen zien.
Onvoorstelbaar niet?
Een opslag tot je beschikking hebbende van 18.446.744 terrabytes, is dat een onwaarschijnlijk grote hoeveelheid? Niet echt. De NSA (usa) heeft onlangs een data centrum in gebruik genomen met 12 miljoen terrabytes, maar het zal wel een onsje meer zijn want die jongens laten nooit het achterste van hun tong zien. Het kijk en luisterwerk wordt door NSA's computers gedaan, dat gaat een stukkie sneller. Naar verluidt hebben hun machines ongeveer 3 maanden nodig om dat te kunnen doen. Zo was de stand van zaken vorig jaar. Ook hierbij zal wel weer het achterste van hun tong niet gezien zijn.
In dit geval kun je er van uit gaan dat er weining waarde aan de gerapporteerde beschikbare vrije ruimte gehecht hoeft te worden. Na enig denken zou dat zomaar een soort van easter egg van het operating systeem of het programma kunnen zijn. Zoals je kinderen wel eens hoort tellen: een, twee, drie, vier, vijf... véél! Vermoedelijk is het programmaatje in dit geval niet in staat om het exacte aantal TBi vast te stellen. Er is iets anders aan de hand. Dat wordt de komende tijd dan wel weer uitgevlooid. Het kan zo maar zijn dat er kortstondig verbinding is geweest met een extern systeempje, toch?!
Er stond me vaag iets van bij dat ik dit getal al eens eerder had gezien. Wiki gaf meteen antwoord. Er schijnt in Perzië een wetenschapper geweest te zijn die een beloning van diens broodheer mocht vragen. Veel te slim zijnde vroeg hij om een hoeveelheid graan, beginnend met één korreltje op het eerste veld van een schaakbord. Bij ieder volgend veld werd het aantal verdubbeld. Een schaakbord heeft 64 velden... in dit geval is het dan 2 tot de 64e - 1. De heerser lacht het voorstel weg als een veel te kleine beloning. Totdat de schatmeesters hem uitleggen dat het een onverwacht groot aantal graankorrels zullen zijn en heel erg veel meer dan wat de heerser bezat. Het verhaal gaat dat de wetenschapper daarna een kopje kleiner is gemaakt. Maar ja, legendes hè!
7 september 2015
30 augustus 2015
Workaway
Zo kwam ik aan de url van Workaway, die link kreeg is
van Wim. We zochten immers, net als voorgaande jaren een hulp voor de
zomermaanden om ons het werk een klein beetje te verlichten. Een beetje meehelpen met het schoonmaken van de kamers, wat losse klusjes en huishoudelijk werk. Niets zwaars of ingewikkelds, tegen kost en inwoning met relatief veel vrije tijd. Workaway bood precies dat. Jonge mensen die op reis waren en hun reis al werkende bij verschillende adressen doorbrachten. Hier een week daar een maand al naar gelang dat uitkwam. Via die
site kwam Jenifer in beeld. Zij hielp ons door de laatste weken van het hoogseizoen heen. Helemaal in het idee van Workaway: onderdak en de kost aan reizenden te bieden en als tegenprestatie doen zij dan wat klusjes. Dat Jenifer de handen flink uit de
mouw steekt is enorme mazzel en vinden we dat we het met haar enorm hebben
getroffen. Daarom gaan we het voor volgend jaar weer proberen met iemand
van workaway. Voor haar is het een mooie gelegenheid het leven op het
Franse platteland ook eens van wat dichterbij te kunnen meemaken. Op onze beurt
krijgen wij dan weer in kijkje in haar wereld. Een win win voor iedereen.
Allerlei nieuwe dingen eet ze hier, wat ze in haar land niet zo direkt zou
eten. Kaas met jam op je boterham vind ze heerlijk. Jambon met abrikozen
jam, smullen. Kip abrikozen, spare ribs, het gaat er allemaal in als
koek. Op haar beurt is ze weer verbaasd dat we een uitgebreide collectie
aan oosterse kruiden hebben, tot zelfs meer dan één wok. Dat we
gerechten uit allerlei landen eten door de week, wat voor ons de
normaalste zaak is, doet bij haar uitroepen van verbazing slaken. Fijn
als je het iemand zo naar de zin kan maken. In het weekeinde doen we iets leuks met haar, een tourtje naar Gray met een enorme omweg, naar de vide greniers in Vauvillers en daar een enorme omweg via allerlei kleine gehuchtjes. En in de avond lekker in het zwembad poedelen. We horen haar uit over films die ze leuk vind of zou willen kijken en zien dan ergens een torrent te pakken te krijgen. Lekker met zijn drieën voor de buis een flimpie kijken, heerlijk ontspannend. Ze zit vol met vragen die we zo goed mogelijk proberen te beantwoorden. Is erg benieuwd naar het land waar we vandaan komen en merkt op dat mensen uit het noorden wel erg lang zijn. Gisteravond dobberend in het zwembad lagen we te praten over onze star-gazing avond (15 Aug) en dat ze never nooit van de aardbol af zou willen of de grond moest onder haar voeten verdwijnen.
Zelf koken vind ze eng dus wij meteen een bij toerbeurt het hoofdgerecht maken ingesteld. Als er geen gasten zijn dan, want een beetje roeren in een pannetje kan eigenlijk iedereen. Een diner voor 12 mensen op zetten, daar moet je meer routine voor hebben opgebouwd. Dus we gooien haar niet voor de wolven, dat zou niet eerlijk zijn. Maar voor ons drieën koken vindt ze leuk. Met zijn allen knutselen we dan wat in elkaar. Eigenlijk gaat het best wel prima en helpt ze goed mee met het koken voor de gasten.
Volgend jaar? Dat is het maar afwachten, maar we kijken er naar uit weer iemand in huis op te nemen en er met elkaar weer wat van te maken.
Waele
Dat doet me denken aan iets anders, vergelijkbaar wel. Vroegah, echt lang geleden, vanaf de 13e eeuw of zo ontstond er in de westerse wereld een georganiseerde beroepsbevolking. Onder invloed van de toenemende bevolkingsdruk ontstonden er steeds meer specialisaties. Beroepen als smid, timmerman, huidenmaker, broodbakker enzovoorts onderscheidden zich steeds duidelijker. Uiteindelijk ontwikkelde zich dat in een systeem met beroepsgroepen en werden die al snel Gildes genoemd. Gildes hadden natuurlijk regels, geheimen, bobo's en het meest interessante: een leer systeem. Het Meester - Gezel - Leerling systeem. Een leerling werd meestal uitgebuit en moest gratis zijn diensten leveren en dat vaak meerdere jaren. Woonde veelal in bij de leermeester en danste naar diens pijpen. Als je beviel na bewezen kunsten kon je na een heel aantal jaren Gezel worden. Dan was je al heel wat in die tijd. Als Gezel commandeerde je een paar leerlingen in het rond en maakte je hen het leven net zo zuur als je zelf ervaren had. Had je een goede Meester dan stuurde die je met wat zakgeld een jaar of zo op de Waele. De meesten moesten zelf maar zien hoe ze zich redden. De Waele betekende vaak een lange zwerftocht langs 's Heeren wegen tijdens welke je als Gezel je diensten aanbood of dingen repareerde waar nodig of opportuun. De beloning bestond uit een hap eten en of onderdak. Gezellen zochten daarna vaak een afstudeer gelegenheid en maakten hun 'meestersstuk'. Na goedkeuring van het piece d'oeuvre door de Gilde raad werd de gezel als Meester in het Gilde opgenomen en begon vervolgens zijn eigen business. ZZP-er puur sang zeg maar. Zo werkte dat systeem grosso modus. In de niet westerse landen werkt het in de een of andere vorm nog steeds zo. Daar bestaan goeddeels geen technische opleidingen die voor iedereen toegankelijk zijn. Je leert je vak "on the job" zo gezegd. Daar is wat voor te zeggen voor zoiets. Natuurlijk leer je op onze technische opleidingen je vak, maar in de praktijk wordt je vak volwassen.
Tegenwoordig hoor je ook steeds meer over jonge mensen die een jaar naar het buitenland gaan om te studerenm als uitwisselingsstudent, om werken, au pair... Ook een soort van Waele dus. Eerst maar eens in de wereld rondkijken, dat leert je met andere ogen naar je eigen wereldje te kijken.
Zelf ben ik in mijn jeugd ook veel gaan reizen, een paar keer kris kras een maand lang door Europa trekken. Dat gaf je een andere kijk op het leven om met zoveel andere jonge mensen uit alle delen van de wereld te kletsen. Vaak met handen en voeten, maar je kwam er altijd wel uit. Grappig, je kwam elkaar overal in Europa weer tegen. Dat waren avontuurlijke ontmoetingen. Met de zonnewende zat je in in Noorwegen een dikke week later hartje zomer levend op souflaki's op een eilandje in Griekenland. Meestlal reisde ik 's nachts om geld uit te sparen voor een hotel of jeugdherberg. Zo werd ik een keer midden in de nacht de coupé uitgebonjourd om over te stappen op een trein die je dwars door communistisch Europa heenvoerde met geblindeerde ramen om ruim een dag later gedumpt te worden in Berlijn. Daar sta je dan met je Inter Rail kaart en zo hongerig als een wolf. Of besloot je met een Israeli mee te liften dwars door toenmalig Joegaslavia en eindigde je midden in een maisveld omdat het stuur plotseling losschoot. Uiteindelijk werd ik bij Gare du Nord in Parijs gedumpt. Gelukkig gold mijn interrail kaart nog en kwam ik zonder al te veel gedoe weer thuis. Vol met verhalen en tientallen foto's.
Reizen is altijd een gezonde zaak. Hoewel. Ook met Fannie ging het reizen gewoon door. Een trip naar Egypte zal ons altijd bij blijven. Een maaltijd in de trein naar Luxor bezorgde ons toch een paar dagen behoorlijk ziek zijn. Fannie was tenminste half bewusteloos. Ach en als je dan met je nylon jasje op de rand van een zwavel uitbrakende vulkaar zit en dat jasje de volgende morgen aan een kant helemaal verbleekt bleek te zijn daar grijns je nog steds over. Dat de chauffeur / gids halverwege de tocht de benen neemt en je dan in the middle of no where toch nog en busje kan regelen dat maakt reizen erg spannend.
Raad ik iedereen dan ook aan, pak een tas, reis licht, ga trekken. Doe eens wat onderweg via Workaway of wat dan ook en leer de mensen kennen. Dat kan soms zwaar tegenvallen maar ook dat is een ervaring rijker.
Zelf koken vind ze eng dus wij meteen een bij toerbeurt het hoofdgerecht maken ingesteld. Als er geen gasten zijn dan, want een beetje roeren in een pannetje kan eigenlijk iedereen. Een diner voor 12 mensen op zetten, daar moet je meer routine voor hebben opgebouwd. Dus we gooien haar niet voor de wolven, dat zou niet eerlijk zijn. Maar voor ons drieën koken vindt ze leuk. Met zijn allen knutselen we dan wat in elkaar. Eigenlijk gaat het best wel prima en helpt ze goed mee met het koken voor de gasten.
Volgend jaar? Dat is het maar afwachten, maar we kijken er naar uit weer iemand in huis op te nemen en er met elkaar weer wat van te maken.
Waele
Dat doet me denken aan iets anders, vergelijkbaar wel. Vroegah, echt lang geleden, vanaf de 13e eeuw of zo ontstond er in de westerse wereld een georganiseerde beroepsbevolking. Onder invloed van de toenemende bevolkingsdruk ontstonden er steeds meer specialisaties. Beroepen als smid, timmerman, huidenmaker, broodbakker enzovoorts onderscheidden zich steeds duidelijker. Uiteindelijk ontwikkelde zich dat in een systeem met beroepsgroepen en werden die al snel Gildes genoemd. Gildes hadden natuurlijk regels, geheimen, bobo's en het meest interessante: een leer systeem. Het Meester - Gezel - Leerling systeem. Een leerling werd meestal uitgebuit en moest gratis zijn diensten leveren en dat vaak meerdere jaren. Woonde veelal in bij de leermeester en danste naar diens pijpen. Als je beviel na bewezen kunsten kon je na een heel aantal jaren Gezel worden. Dan was je al heel wat in die tijd. Als Gezel commandeerde je een paar leerlingen in het rond en maakte je hen het leven net zo zuur als je zelf ervaren had. Had je een goede Meester dan stuurde die je met wat zakgeld een jaar of zo op de Waele. De meesten moesten zelf maar zien hoe ze zich redden. De Waele betekende vaak een lange zwerftocht langs 's Heeren wegen tijdens welke je als Gezel je diensten aanbood of dingen repareerde waar nodig of opportuun. De beloning bestond uit een hap eten en of onderdak. Gezellen zochten daarna vaak een afstudeer gelegenheid en maakten hun 'meestersstuk'. Na goedkeuring van het piece d'oeuvre door de Gilde raad werd de gezel als Meester in het Gilde opgenomen en begon vervolgens zijn eigen business. ZZP-er puur sang zeg maar. Zo werkte dat systeem grosso modus. In de niet westerse landen werkt het in de een of andere vorm nog steeds zo. Daar bestaan goeddeels geen technische opleidingen die voor iedereen toegankelijk zijn. Je leert je vak "on the job" zo gezegd. Daar is wat voor te zeggen voor zoiets. Natuurlijk leer je op onze technische opleidingen je vak, maar in de praktijk wordt je vak volwassen.
Tegenwoordig hoor je ook steeds meer over jonge mensen die een jaar naar het buitenland gaan om te studerenm als uitwisselingsstudent, om werken, au pair... Ook een soort van Waele dus. Eerst maar eens in de wereld rondkijken, dat leert je met andere ogen naar je eigen wereldje te kijken.
Zelf ben ik in mijn jeugd ook veel gaan reizen, een paar keer kris kras een maand lang door Europa trekken. Dat gaf je een andere kijk op het leven om met zoveel andere jonge mensen uit alle delen van de wereld te kletsen. Vaak met handen en voeten, maar je kwam er altijd wel uit. Grappig, je kwam elkaar overal in Europa weer tegen. Dat waren avontuurlijke ontmoetingen. Met de zonnewende zat je in in Noorwegen een dikke week later hartje zomer levend op souflaki's op een eilandje in Griekenland. Meestlal reisde ik 's nachts om geld uit te sparen voor een hotel of jeugdherberg. Zo werd ik een keer midden in de nacht de coupé uitgebonjourd om over te stappen op een trein die je dwars door communistisch Europa heenvoerde met geblindeerde ramen om ruim een dag later gedumpt te worden in Berlijn. Daar sta je dan met je Inter Rail kaart en zo hongerig als een wolf. Of besloot je met een Israeli mee te liften dwars door toenmalig Joegaslavia en eindigde je midden in een maisveld omdat het stuur plotseling losschoot. Uiteindelijk werd ik bij Gare du Nord in Parijs gedumpt. Gelukkig gold mijn interrail kaart nog en kwam ik zonder al te veel gedoe weer thuis. Vol met verhalen en tientallen foto's.
Reizen is altijd een gezonde zaak. Hoewel. Ook met Fannie ging het reizen gewoon door. Een trip naar Egypte zal ons altijd bij blijven. Een maaltijd in de trein naar Luxor bezorgde ons toch een paar dagen behoorlijk ziek zijn. Fannie was tenminste half bewusteloos. Ach en als je dan met je nylon jasje op de rand van een zwavel uitbrakende vulkaar zit en dat jasje de volgende morgen aan een kant helemaal verbleekt bleek te zijn daar grijns je nog steds over. Dat de chauffeur / gids halverwege de tocht de benen neemt en je dan in the middle of no where toch nog en busje kan regelen dat maakt reizen erg spannend.
Raad ik iedereen dan ook aan, pak een tas, reis licht, ga trekken. Doe eens wat onderweg via Workaway of wat dan ook en leer de mensen kennen. Dat kan soms zwaar tegenvallen maar ook dat is een ervaring rijker.
17 augustus 2015
Fotootje!
Vorige week is een fotograaf van AirBnB langsgekomen om de kamers eens extra speciaal op de kiek te zetten.
Dat zit zo. Een paar weken geleden was ik op advies van AirBnB bezig alle kamers afzonderlijk op hun site te zetten. Als reactie op mijn vraag: als iemand de enige kamer die op die site staat boekt lijkt het voor een potentiële gast net alsof er geen kamers meer beschikbaar zijn. Dus ikke aan de slag. Na een beetje heen en weer geklooi plopt er een button op het scherm dat je listing (de kamer dus) kandidaat is om voor een gratis fotograaf in aanmerking te komen. Sneller heb ik geloof ik nog nooit op een button geklikt. Gratis is een magisch woord, toch? En voila. Een professionele fotograaf kiekte er zaterdag op los. Zwembad, atelier en het buiten gebeuren kregen eindelijk de aandacht die het verdiend. De kamers kwamen uiteraard ook op de plaat inclusief WC deksel. Waarom AirBnB persé wil dat er foto's van douches en toiletten zichtbaar worden is ons een volledig raadsel. Maar goed het hoort er schijnbaar bij.
Gelukkig hadden we van te voren de gasten ingelicht en gevraagd of ze hun bagage achter de gordijnen en on de legkasten wilden zetten. Op dat vlak kregen we totale medewerking van de gasten. Wij trokken de bedden dan recht en deden ons ding als er nog iets schoongemaakt moest worden. Een paar dagen hard werken heeft het ons gekocht het huis foto klaar te krijgen. Dat ging allemaal niet vanzelf. Behalve zaken die je normaal bij het verhuren van het totale huis ook weghaalt, zoals voorraden en prive dingetjes, moest het allemaal ook nog eens erg spaarzaam ingericht zijn. Dus nog een beetje meer weggehaald om het allemaal een fotoklaar gevoel te geven. Stel je voor bijna 5 dozen spullen kwamen alleen al uit de keuken, die staan nu in de garage te wachten op het verdere ont-klutter proces. De kamers en andere ruimten zijn sowieso niet met allerlei frutsels voorzien, daar waren we dan ook snel mee klaar. Van mijn buro kwamen nog eens twee dozen en andere ruimten ook nog een of twee. Zijn het spullen die je niet meer nodig hebt? Vast en zeker zijn er dingen die je eigenlijk moet wegbergen waarna blijkt dat er een jaar of wat niet meer naar omgekeken wordt. Alhoewel het meeste uit de keuken voorraden waren. Het moest gewoon allemaal even uit het zicht opgeborgen worden voor de foto. Kale bedoeling hoor om een keuken leeg te hebben van frutsels. Klonk ook meteen zo, leeg.
Al doende meteen de keuken maar een grote beurt gegeven. Extra spic & span dus.
Gelukkig hadden we een grote hulp aan J. Een workaway gast, die het verblijf betaald door een paar uur per dag allerlei klusjes voor de kost te doen. Daar (workaway) gaan we vast en zeker meer gebruik van maken in de toekomst.
De foto's zullen een dezer dagen wel op de site van AirBnB verschijnen. De fotograaf had het over een vertraging vanwege de vakantie van de redactrice. In augustus ligt LDF sowieso plat. Het zal eerder weken dan dagen zijn vermoeden we. Ondertussen zijn we doorgegaan met de grote beurt van de tuin. Je staat er van te kijken hoevel rotzooi zich in een paar maanden in de wei verzamelt. Ook die ligt er nu weer S&S bij. Voor het zware tuin en snoeiwerk een mannetje ingehuurd die precies doet wat je hem vraagt. Ze bestaan dus wel, klusjesmannen die gewoon doen wat je aan ze vraagt. Bij deze is een keer uitleggen voldoende en dan gaat ie. Niet zo was dat bij BP, waar je voortdurend bedacht moest zijn op diens sabotage van je plannen en ontwerpen. Afijn laat ik het dáár maar niet weer over beginnen. Overigens is dat crimineeltje met de stille trom uit het dorp verdwenen. In de plaats daarvan is een ander gezin gekomen met een paar zeer luidruchtige kids. In ieder geval is het huis weer bewoond. In een dorp met zoveel leegstand is alles beter dan dat.
Al met al lijkt er ieder jaar weer net iets meer leven in het dorp te komen. Dat valt ook Fannie op. Steeds meer huizen die worden opgeknapt, mensen die daar intrekken. Goede zaak.
We wachten met spanning op de foto's.
Dat zit zo. Een paar weken geleden was ik op advies van AirBnB bezig alle kamers afzonderlijk op hun site te zetten. Als reactie op mijn vraag: als iemand de enige kamer die op die site staat boekt lijkt het voor een potentiële gast net alsof er geen kamers meer beschikbaar zijn. Dus ikke aan de slag. Na een beetje heen en weer geklooi plopt er een button op het scherm dat je listing (de kamer dus) kandidaat is om voor een gratis fotograaf in aanmerking te komen. Sneller heb ik geloof ik nog nooit op een button geklikt. Gratis is een magisch woord, toch? En voila. Een professionele fotograaf kiekte er zaterdag op los. Zwembad, atelier en het buiten gebeuren kregen eindelijk de aandacht die het verdiend. De kamers kwamen uiteraard ook op de plaat inclusief WC deksel. Waarom AirBnB persé wil dat er foto's van douches en toiletten zichtbaar worden is ons een volledig raadsel. Maar goed het hoort er schijnbaar bij.
Gelukkig hadden we van te voren de gasten ingelicht en gevraagd of ze hun bagage achter de gordijnen en on de legkasten wilden zetten. Op dat vlak kregen we totale medewerking van de gasten. Wij trokken de bedden dan recht en deden ons ding als er nog iets schoongemaakt moest worden. Een paar dagen hard werken heeft het ons gekocht het huis foto klaar te krijgen. Dat ging allemaal niet vanzelf. Behalve zaken die je normaal bij het verhuren van het totale huis ook weghaalt, zoals voorraden en prive dingetjes, moest het allemaal ook nog eens erg spaarzaam ingericht zijn. Dus nog een beetje meer weggehaald om het allemaal een fotoklaar gevoel te geven. Stel je voor bijna 5 dozen spullen kwamen alleen al uit de keuken, die staan nu in de garage te wachten op het verdere ont-klutter proces. De kamers en andere ruimten zijn sowieso niet met allerlei frutsels voorzien, daar waren we dan ook snel mee klaar. Van mijn buro kwamen nog eens twee dozen en andere ruimten ook nog een of twee. Zijn het spullen die je niet meer nodig hebt? Vast en zeker zijn er dingen die je eigenlijk moet wegbergen waarna blijkt dat er een jaar of wat niet meer naar omgekeken wordt. Alhoewel het meeste uit de keuken voorraden waren. Het moest gewoon allemaal even uit het zicht opgeborgen worden voor de foto. Kale bedoeling hoor om een keuken leeg te hebben van frutsels. Klonk ook meteen zo, leeg.
Al doende meteen de keuken maar een grote beurt gegeven. Extra spic & span dus.
Gelukkig hadden we een grote hulp aan J. Een workaway gast, die het verblijf betaald door een paar uur per dag allerlei klusjes voor de kost te doen. Daar (workaway) gaan we vast en zeker meer gebruik van maken in de toekomst.
De foto's zullen een dezer dagen wel op de site van AirBnB verschijnen. De fotograaf had het over een vertraging vanwege de vakantie van de redactrice. In augustus ligt LDF sowieso plat. Het zal eerder weken dan dagen zijn vermoeden we. Ondertussen zijn we doorgegaan met de grote beurt van de tuin. Je staat er van te kijken hoevel rotzooi zich in een paar maanden in de wei verzamelt. Ook die ligt er nu weer S&S bij. Voor het zware tuin en snoeiwerk een mannetje ingehuurd die precies doet wat je hem vraagt. Ze bestaan dus wel, klusjesmannen die gewoon doen wat je aan ze vraagt. Bij deze is een keer uitleggen voldoende en dan gaat ie. Niet zo was dat bij BP, waar je voortdurend bedacht moest zijn op diens sabotage van je plannen en ontwerpen. Afijn laat ik het dáár maar niet weer over beginnen. Overigens is dat crimineeltje met de stille trom uit het dorp verdwenen. In de plaats daarvan is een ander gezin gekomen met een paar zeer luidruchtige kids. In ieder geval is het huis weer bewoond. In een dorp met zoveel leegstand is alles beter dan dat.
Al met al lijkt er ieder jaar weer net iets meer leven in het dorp te komen. Dat valt ook Fannie op. Steeds meer huizen die worden opgeknapt, mensen die daar intrekken. Goede zaak.
We wachten met spanning op de foto's.
6 augustus 2015
HEET!
Het is al weken lekker warm hier, gemiddeld lopen de temps rond de dertig. Wat een mazzel dat er even een paar dagen weinig gasten zijn. Hoewel, stilte voor de storm. Want de komende paar weken gaat het behoorlijk tekeer in Le Mouton Qui Rit.
We hebben daarom even geprofiteerd van het koele zwemwater (29 C) en de koelere wind die in de namiddag opstak. Hop in de auto om pootaarde te halen in Chevigney-et-Mercie een gat 30 km verderop. Via een enorme omweg natuurlijk. Het is uiteraard kurkdroog omdat er de laatste weken geen noemenswaardige hoeveelheid hemelwater is gevallen. Dat is goed zichtbaar op de omliggende akkers. Stofwolken wervelen op door de trekkers die aan het hooien zijn of strobalen persen. Maar wat een mooie taferelen, die balen in plastic met alle kleuren van de regenboog die je op de goudgekleurde velden ziet liggen. Je rijd voor je plezier met een slakkebgangetje over de bochtige slingerweggetjes, genietend van de strak blauwe lucht met hier en daar een stapelwolkje. Het licht is fel, de thermometer staat ondanks het late middaguur nog steeds op 29 en je snuift intens de landelijke geuren op. Hier en daar een vleugje Airwick Strontspray, dat mag de pret niet drukken, hoort erbij.
Het lijkt wel van Gogh zegt Fannie zachtjes, net zo onder de indruk van het landschap waar we doortuffen als ik. Die glooiende goudgele akkers, de bossages die toch nog opvallend groen zijn en die strakke luchten. Het enige wat er nog beweegt zijn de stof opwaaiende trekkers en een paar van de droge warmte hijgende koeien. Verkeer komen we eigenlijk niet tegen. Een feest om eens niets anders om je heen te hebben dan de natuur. En ik maar denken dat de herfst het mooiste seizoen is.
Die aanhoudende warmte put je na een paar weken wel een beetje uit, alles gaat wat langzamer aan. Twee keer zwaaien met je handen doet het werkwater al op je lippen staan. In het huis zelf is het nog goed te harden, buiten op het balkon met de avondbries ook nog wel, maar het stofzuigeren van het zwembad in de volle zon doet je gewoon in het water springen. Een noodzakelijk klusje is dat. Elke dag waait er wel het een en ander in het bad, dat ligt de volgende morgen dan op de bodem. Ook veel fijnstof, of wat het ook wezen mag, komt in het water terecht en dat voel je onder je voetzolen als je in het water loopt.
Frank heeft de oprit naar de grange nog van een laatste laagje calcair voorzien. Het wit steekt je in de ogen met die felle zon. Ook nog maar een laagje van dat calcair over het laatste onbedekte deeltje laten aanbrengen, geen stukje tuin dus maar iets met rotsen of keien. Lekker onderhoud arm zo; twee maal per jaar RoundUp erover en daar zal echt niks meer groeien wat groen is of zou moeten zijn. Vorige week is het hek rondom de oprit er gekomen waardoor de schapies voor schaduw nu onder de notenboom lui liggen te doen en de oprit niet meer vol gaan schijten. Eindelijk klaar dat verhaal. Nu staat er nog een top prio op het lijstje en dat is het maaien van wei. Dat doet Stephan normaal ieder jaar, maar die laat om de een of andere manier verstek gaan. Als het nu niet gebeurd wordt de wei wel erg slecht het komende jaar.
Volgend jaar kunnen we dan van die poort-openers op de poort monteren en fietsen we zonder uit te stappen zo naar binnen.
Met deze warmte kost het best wel moeite om je gewone werk nog te doen, koken, bedden opmaken en kamers schoon. Tussendoor op de mail letten voor de boekingen en ervoor zorgen niet dubbel te boeken. Dat avontuur hebben we vorig jaar gehad en dat wil je echt niet voor een tweede keer meemaken. Daar heb ik wel van gelerd dat je altijd zeer expliciet moet zijn in wat je de gasten verteld als ze boeken.
Deze week leek het even weer fout te gaan, je voelt je daar nogal rottig bij. Dus maar eens nadrukkelijk spitten in de mail, niets onder de opgegeven naam. Bij AirBnB, ook niets, aantekeningen doorbladeren, agenda op mijn computertje, niets dat wees op een dubbele boeking. En toch kreeg ik een telefoontje dat de boeking geannuleerd was. En ik heb al betaald, klonk het een beetje benauwd. Waarop ik nóg iets fanatieker ging spitten. Die hint van "ik heb al betaald" deed me de berichten uitwisseling in AirBnB nog eens goed doorlezen. Verrrek, een andere naam op dezelfde datum, dat zou toch niet... Alle mailtjes geopend en doorzocht, jawel hoor! De broer stond ook in het mailtje, had dezelfde achternaam naam als de dame in kwestie. Alleen dat was niet degene die geboekt had. Dat was een andere naam. Nu viel het kwartje. Ah, Pascalle heette niet X maar Y en Frederique was niet degene op wiens naam de boeking stond en de dame zelf was ook niet de boeker. Die melde zich telefonisch met een heel andere naam. Een en ander bij elkaar optellende en probleem opgelost. Wat een gedoe. Het komt vaker voor dat andere namen worden gebruikt door de gasten dan de naam van de boekende gast. Officiëel heet iemand A en op de boeking staat B. Voor mij is dat dan niet vanzelfsprekend als de mensen met naam C aan de deur staan voor de besproken kamer. Daar raak ik van mijn á propós af. Sinds vorig jaar laat ik dus alle boekingen via de mail bevestigen, dat helpt bij het opsporen van boekingen en je hebt meestal de juiste naam. Met dat contactgegeven kun je dan óók nog naar hun voorkeuren voor het eten en zo vragen. In mijn reply staan onze adres gegevens via welke de gasten op onze site kunnen kijken voor hints en tips voor de route.
Het gesprek via de telefoon verloopt dan ongeveer als volgt:
- Oh dus u heeft nog het volle pond tegoed?
- Ja hoor!
- Nou (likkebaardend, het speeksel van de hebzucht wegslikkend) dan komt er deze week iemand bij u langs om alles piekfijn uit te leggen.
- Kan die meneer (het zijn altijd "techniciens") dan ook precies uitleggen hoe dat werkt met die electrische cellen?
- Geen probleem die meneer weet alles, en legt alles piekfijn uit...
- Dan: weet u zeker dat uw vrouw daarbij aanwezig zal zijn?
- Ja hoor, die zal er zijn.
Dat mevrouw er bij moet zijn is alleen omdat je voor de wet samen een eventueel contract moet ondertekeken.
Na een paar dagen ging de telefoon weer af om nog eens opnieuw dezelfde vragen te stellen, een soort dubbel check. Waarop ik dan gespeeld geërgerd reageerde met "die vragen heeft u al eerder gesteld" Waarna de telefoon terroriste de eerder verkregen antwoorden op begon te lepelen. De poging voor controle vragen en extra info ging op die manier flink de mist in. Lekker efficiënt zoiets, moet geld kosten anders is het niet echt.
Blijkbaar gaan deze criminele praktijken niet zo gesmeerd meer als voorheen, een dag daarna had ik namelijk al een meneer aan de lijn die de afspraak wilde vervroegen. Op de zelfde dag belde hij of het iets vroeger kon. En een uurtje later begon mijn "gratis spraakles" ! Na een handje schudden kneep mijn lief er tussenuit. Ik zie mijn schatje namelijk nu niet direct deelnemen in een discussie over germanium dotage, polymorphe zonne cellen, flexibele schermen, warmte problemen, levensduur van omvormers, verminderend rendement van photovoltaïsche cellen en zo meer van die onzin.
Dat alles uitleggen en alles weten viel zoals gebruikelijk zwaar tegen. Juist daar had ik me een beetje op zitten voorbereiden om mijn vocabulaire van technische en fysische kreten in dat opzicht uit te breiden. Helaas het zat er niet echt in. Met moeite zelfs kon ik hem een mooie folder uit de tas troggelen. Er was namelijk iets toegevoegd aan de standaard panelen. Een soort afzuigsysteem om de warmte die in de panelen ontstaat af te voeren en het huis in te blazen via een soort centraal afzuig systeem. De nieuwe panelen zijn in platte kasten gemonteerd en dienen zo ook nog als warmte collectoren. Leuk bedacht maar in de zomer heb je er niets aan. Geen behoefte aan warmte dan. Of het moest zijn dat je er warmwater mee kon maken. Nee dat kon niet, alleen verwarmde lucht. Oh, domper. Want, wél een veelbelovende combo. Stel me zo voor dat je dan warme lucht door een warmte wisselaar kon leiden.
Tot mijn stomme verbazing was de prijs van dit alles 10 duizend euries gezakt. Van 45 naar 35 duizend. De techniciën liet meer dan diens voorgangers los en gaf waarempel een break down hoe die kosten waren opgebouwd. Uiteraard verdiende iedere betrokkene een paar duizend euries aan deze truuk, behalve de koper natuurlijk. Zoals de leverende en stroom afnemende bedrijven: ERDF, SYS, GFM, EDF en dan zij zelf nog die bij elke tussenstap hun provisie opstrijkt. Nog steeds liep alles via een crediet constructie: CYG. (provisie) die dan weer via een ander orgaan (provisie) via EDF (provisie) de jaarlijkse uitkering verrekende. Zo tussen de 12 en 18 honderd euries. Voldoende om na 12 jaar de installatie te hebben betaald. Na aftrek van uw credit d'impot natuurlijk. Dat je dan 5 jaar moet wachten voordat je nieuwe projecten aan je huis met deze vorm van subsidie kunt uitvoeren is bijzaak. Een krediet op jouw naam van 35 duizend is ook niet zo belangrijk, immers na een paar jaar kunt bij uw bank immers bewijzen overleggen dat deze constructie zich zelf betaald en niet drukt op uw maandelijkse budget. Dan krijgt u wel weer meer krediet bij de bank. In mijn ogen gaat dit zo niet werken. Twintig jaar lang betaal je zowel je normale abonnement en stroomafname bij EDF, heb je een lening voor de zonnecellen waar je niets mee kunt doen omdat de hele productie teruggeleverd moet worden aan EDF.
Zonder het zelf te weten maakte de man gebruik van de wet van behoud van energie. Namelijk, vertelde hij, 15% verlies trad er op in de installatie (hé dacht ik, een nieuwe) die de EDF u weer terug geeft. Dat is wat u voor eigen gebruik kan aanwenden. Dus 15% krijg ik terug van EDF? Ja, klonk het.
Met ongelooflijk ver opgetrokken wenkbrouwen mijn verbazing uitende vroeg ik nog: "dus een verlies van 15% in de installatie wordt weer teruggevoerd en kan ik gebruiken voor eigen doeleinden?" Ja, klonk het nogmaals.
- waar blijft die 15% dan, die gaat immers verloren?
- die geeft EDF terug.
- waar vandaan dan? want het is verloren gegaan! verlies weet u wel?
Op het whiteboard tekende ik een autootje, gaf als voorbeeld de weerstand op de weg, de luchtweerstand , wrijving etc. aan met 15% die niet ten goede kwam aan de voortbeweging van het autootje, maar wel energie dus brandstof kostte.
- Die verloren energie dus, zei ik nog een keer, ging in de weg en banden als bijvoorbeeld warmte, of in de wervelingen in de lucht veroorzaakt door het bewegen van het autootje zitten, en zo.
- Hoe zou EDF die verloren energie dan terugwinnen om weer door te geven aan mijn huis installatie? Door een soort quantum robotje achter de wagen te hangen die de warmte achtergelaten door de wielen op het wegdek weer aftapte? Onzin natuurlijk!
Na een paar minuten gaf de man toe dat dat het een puur administratieve truuk moest zijn en er blijkbaar een voorziening in de meter zat om die verrekening uit te voeren. Zelf denk ik dat die 15% in de berekeningen ten nadele van mijn installatie verrekend zullen worden bij het bepalen of de jaarlijkse uitkering voldoende zal zijn om de lening af te lossen. Twintig jaar verdien je dus niets aan zo'n installatie, jij betaald ervoor. Dus EDF heeft gratis zonnepanelen waar ze gratis stroom van aftappen zonder dat jij daar ook maar iets van mag gebruiken. Die 15% regel is gewoon kul. Of ze moeten die 15% op de meter in mindering brengen.
Blijkt dat je een nieuwe meter in de kast erbij krijgt, maar dat werd er niet bijverteld, waar je nog een extra abo voor moet nemen. Kijk zo kan ik ook flinke winst maken. Als micro producent van stroom betaal je alleen maar. De Franse overheid die dit zonnepanelen programma heeft opgezet lacht zich natuurlijk helemaal in de rimpels. Het is een 100% broekzak vestzak verhaal. De overheid is 100% eigenaar van EDF, de zogenaamde subsidie bestaat alleen op papier en mag gerust een sigaar uit eigen doos heten en je stroom betaal je gewoon voor het volle tarief door. De jaalijkse uitkering gaat volledig op aan de afbetaling van die verschrikkelijk dure installatie (36.000 ipv marktconform 6000).
De enigen die nog wat aftappen van deze laaielichterij is de firma van de techniciën en de producent van het geheel.
Als particulier kun je beter een setje uit Germania halen en op je dak knutselen. Of zoals wij, gewoon een stukje gras in de weide vrijmaken en het zaakje daar neerzetten. Iedereen die een schroevendraaier kan vasthouden en een Ikea stoel in elkaar kan zetten schroeft zoiets gemakkelijk in elkaar. Stekker in het stopcontact en de meter draait al terug. Dat is direct minder "out of the pocket money". Zonder al dat gedoe van vergunningen voor aansluitingen, provisies aan tussenpersonen, belasitingen en ga-zo-maar-door.
Dat er dan ook nog op fora berichten staan dat in elke fase van het instaleren het ook nog fout kan gaan: van nooit aankomen van de spullen tot aan nooit aansluiten op het net, tot aan met lege handen maar wel een dikke lening op je rug.
Conclusie:
Nog steeds. De konstruktie zoals deze in LDF wordt aangeobden is dusdanig nadelig voor de consument dat het bijna op pure flessentrekkerij begint te lijken.
Ook al lijkt heel langzaam dat er een paar gestes naar de klant worden gedaan, al is het minimaal, voor eigen gebruik en een lager aankoop bedrag.
We hebben daarom even geprofiteerd van het koele zwemwater (29 C) en de koelere wind die in de namiddag opstak. Hop in de auto om pootaarde te halen in Chevigney-et-Mercie een gat 30 km verderop. Via een enorme omweg natuurlijk. Het is uiteraard kurkdroog omdat er de laatste weken geen noemenswaardige hoeveelheid hemelwater is gevallen. Dat is goed zichtbaar op de omliggende akkers. Stofwolken wervelen op door de trekkers die aan het hooien zijn of strobalen persen. Maar wat een mooie taferelen, die balen in plastic met alle kleuren van de regenboog die je op de goudgekleurde velden ziet liggen. Je rijd voor je plezier met een slakkebgangetje over de bochtige slingerweggetjes, genietend van de strak blauwe lucht met hier en daar een stapelwolkje. Het licht is fel, de thermometer staat ondanks het late middaguur nog steeds op 29 en je snuift intens de landelijke geuren op. Hier en daar een vleugje Airwick Strontspray, dat mag de pret niet drukken, hoort erbij.
Het lijkt wel van Gogh zegt Fannie zachtjes, net zo onder de indruk van het landschap waar we doortuffen als ik. Die glooiende goudgele akkers, de bossages die toch nog opvallend groen zijn en die strakke luchten. Het enige wat er nog beweegt zijn de stof opwaaiende trekkers en een paar van de droge warmte hijgende koeien. Verkeer komen we eigenlijk niet tegen. Een feest om eens niets anders om je heen te hebben dan de natuur. En ik maar denken dat de herfst het mooiste seizoen is.
Die aanhoudende warmte put je na een paar weken wel een beetje uit, alles gaat wat langzamer aan. Twee keer zwaaien met je handen doet het werkwater al op je lippen staan. In het huis zelf is het nog goed te harden, buiten op het balkon met de avondbries ook nog wel, maar het stofzuigeren van het zwembad in de volle zon doet je gewoon in het water springen. Een noodzakelijk klusje is dat. Elke dag waait er wel het een en ander in het bad, dat ligt de volgende morgen dan op de bodem. Ook veel fijnstof, of wat het ook wezen mag, komt in het water terecht en dat voel je onder je voetzolen als je in het water loopt.
Frank heeft de oprit naar de grange nog van een laatste laagje calcair voorzien. Het wit steekt je in de ogen met die felle zon. Ook nog maar een laagje van dat calcair over het laatste onbedekte deeltje laten aanbrengen, geen stukje tuin dus maar iets met rotsen of keien. Lekker onderhoud arm zo; twee maal per jaar RoundUp erover en daar zal echt niks meer groeien wat groen is of zou moeten zijn. Vorige week is het hek rondom de oprit er gekomen waardoor de schapies voor schaduw nu onder de notenboom lui liggen te doen en de oprit niet meer vol gaan schijten. Eindelijk klaar dat verhaal. Nu staat er nog een top prio op het lijstje en dat is het maaien van wei. Dat doet Stephan normaal ieder jaar, maar die laat om de een of andere manier verstek gaan. Als het nu niet gebeurd wordt de wei wel erg slecht het komende jaar.
Volgend jaar kunnen we dan van die poort-openers op de poort monteren en fietsen we zonder uit te stappen zo naar binnen.
Met deze warmte kost het best wel moeite om je gewone werk nog te doen, koken, bedden opmaken en kamers schoon. Tussendoor op de mail letten voor de boekingen en ervoor zorgen niet dubbel te boeken. Dat avontuur hebben we vorig jaar gehad en dat wil je echt niet voor een tweede keer meemaken. Daar heb ik wel van gelerd dat je altijd zeer expliciet moet zijn in wat je de gasten verteld als ze boeken.
Deze week leek het even weer fout te gaan, je voelt je daar nogal rottig bij. Dus maar eens nadrukkelijk spitten in de mail, niets onder de opgegeven naam. Bij AirBnB, ook niets, aantekeningen doorbladeren, agenda op mijn computertje, niets dat wees op een dubbele boeking. En toch kreeg ik een telefoontje dat de boeking geannuleerd was. En ik heb al betaald, klonk het een beetje benauwd. Waarop ik nóg iets fanatieker ging spitten. Die hint van "ik heb al betaald" deed me de berichten uitwisseling in AirBnB nog eens goed doorlezen. Verrrek, een andere naam op dezelfde datum, dat zou toch niet... Alle mailtjes geopend en doorzocht, jawel hoor! De broer stond ook in het mailtje, had dezelfde achternaam naam als de dame in kwestie. Alleen dat was niet degene die geboekt had. Dat was een andere naam. Nu viel het kwartje. Ah, Pascalle heette niet X maar Y en Frederique was niet degene op wiens naam de boeking stond en de dame zelf was ook niet de boeker. Die melde zich telefonisch met een heel andere naam. Een en ander bij elkaar optellende en probleem opgelost. Wat een gedoe. Het komt vaker voor dat andere namen worden gebruikt door de gasten dan de naam van de boekende gast. Officiëel heet iemand A en op de boeking staat B. Voor mij is dat dan niet vanzelfsprekend als de mensen met naam C aan de deur staan voor de besproken kamer. Daar raak ik van mijn á propós af. Sinds vorig jaar laat ik dus alle boekingen via de mail bevestigen, dat helpt bij het opsporen van boekingen en je hebt meestal de juiste naam. Met dat contactgegeven kun je dan óók nog naar hun voorkeuren voor het eten en zo vragen. In mijn reply staan onze adres gegevens via welke de gasten op onze site kunnen kijken voor hints en tips voor de route.
Telefoon terrorristen
Er zijn zo van die periodes waarin je wordt platgebeld door call centers om je zonnecellen aan te smeren. De afgelopen weken was het weer raak. Meerdere keren wordt je per dag opgebeld door een telefoon terroriste om nog meer info uit je te peuren, want dat levert weer geld op. In het kader van de DataAnarchistische principes lieg je alles bij elkaar. Ik heb dus nu vijf kinderen waarvan een nog in huis, een dijk van een inkomen en een partijtje credieten die mij zowat miljonair zouden hadden gemaakt moeten hebben. En nee, ik neem geen credit d' impots omdat dat veel te veel gedoe is.Het gesprek via de telefoon verloopt dan ongeveer als volgt:
- Oh dus u heeft nog het volle pond tegoed?
- Ja hoor!
- Nou (likkebaardend, het speeksel van de hebzucht wegslikkend) dan komt er deze week iemand bij u langs om alles piekfijn uit te leggen.
- Kan die meneer (het zijn altijd "techniciens") dan ook precies uitleggen hoe dat werkt met die electrische cellen?
- Geen probleem die meneer weet alles, en legt alles piekfijn uit...
- Dan: weet u zeker dat uw vrouw daarbij aanwezig zal zijn?
- Ja hoor, die zal er zijn.
Dat mevrouw er bij moet zijn is alleen omdat je voor de wet samen een eventueel contract moet ondertekeken.
Na een paar dagen ging de telefoon weer af om nog eens opnieuw dezelfde vragen te stellen, een soort dubbel check. Waarop ik dan gespeeld geërgerd reageerde met "die vragen heeft u al eerder gesteld" Waarna de telefoon terroriste de eerder verkregen antwoorden op begon te lepelen. De poging voor controle vragen en extra info ging op die manier flink de mist in. Lekker efficiënt zoiets, moet geld kosten anders is het niet echt.
Blijkbaar gaan deze criminele praktijken niet zo gesmeerd meer als voorheen, een dag daarna had ik namelijk al een meneer aan de lijn die de afspraak wilde vervroegen. Op de zelfde dag belde hij of het iets vroeger kon. En een uurtje later begon mijn "gratis spraakles" ! Na een handje schudden kneep mijn lief er tussenuit. Ik zie mijn schatje namelijk nu niet direct deelnemen in een discussie over germanium dotage, polymorphe zonne cellen, flexibele schermen, warmte problemen, levensduur van omvormers, verminderend rendement van photovoltaïsche cellen en zo meer van die onzin.
Dat alles uitleggen en alles weten viel zoals gebruikelijk zwaar tegen. Juist daar had ik me een beetje op zitten voorbereiden om mijn vocabulaire van technische en fysische kreten in dat opzicht uit te breiden. Helaas het zat er niet echt in. Met moeite zelfs kon ik hem een mooie folder uit de tas troggelen. Er was namelijk iets toegevoegd aan de standaard panelen. Een soort afzuigsysteem om de warmte die in de panelen ontstaat af te voeren en het huis in te blazen via een soort centraal afzuig systeem. De nieuwe panelen zijn in platte kasten gemonteerd en dienen zo ook nog als warmte collectoren. Leuk bedacht maar in de zomer heb je er niets aan. Geen behoefte aan warmte dan. Of het moest zijn dat je er warmwater mee kon maken. Nee dat kon niet, alleen verwarmde lucht. Oh, domper. Want, wél een veelbelovende combo. Stel me zo voor dat je dan warme lucht door een warmte wisselaar kon leiden.
Tot mijn stomme verbazing was de prijs van dit alles 10 duizend euries gezakt. Van 45 naar 35 duizend. De techniciën liet meer dan diens voorgangers los en gaf waarempel een break down hoe die kosten waren opgebouwd. Uiteraard verdiende iedere betrokkene een paar duizend euries aan deze truuk, behalve de koper natuurlijk. Zoals de leverende en stroom afnemende bedrijven: ERDF, SYS, GFM, EDF en dan zij zelf nog die bij elke tussenstap hun provisie opstrijkt. Nog steeds liep alles via een crediet constructie: CYG. (provisie) die dan weer via een ander orgaan (provisie) via EDF (provisie) de jaarlijkse uitkering verrekende. Zo tussen de 12 en 18 honderd euries. Voldoende om na 12 jaar de installatie te hebben betaald. Na aftrek van uw credit d'impot natuurlijk. Dat je dan 5 jaar moet wachten voordat je nieuwe projecten aan je huis met deze vorm van subsidie kunt uitvoeren is bijzaak. Een krediet op jouw naam van 35 duizend is ook niet zo belangrijk, immers na een paar jaar kunt bij uw bank immers bewijzen overleggen dat deze constructie zich zelf betaald en niet drukt op uw maandelijkse budget. Dan krijgt u wel weer meer krediet bij de bank. In mijn ogen gaat dit zo niet werken. Twintig jaar lang betaal je zowel je normale abonnement en stroomafname bij EDF, heb je een lening voor de zonnecellen waar je niets mee kunt doen omdat de hele productie teruggeleverd moet worden aan EDF.
Zonder het zelf te weten maakte de man gebruik van de wet van behoud van energie. Namelijk, vertelde hij, 15% verlies trad er op in de installatie (hé dacht ik, een nieuwe) die de EDF u weer terug geeft. Dat is wat u voor eigen gebruik kan aanwenden. Dus 15% krijg ik terug van EDF? Ja, klonk het.
Met ongelooflijk ver opgetrokken wenkbrouwen mijn verbazing uitende vroeg ik nog: "dus een verlies van 15% in de installatie wordt weer teruggevoerd en kan ik gebruiken voor eigen doeleinden?" Ja, klonk het nogmaals.
- waar blijft die 15% dan, die gaat immers verloren?
- die geeft EDF terug.
- waar vandaan dan? want het is verloren gegaan! verlies weet u wel?
Op het whiteboard tekende ik een autootje, gaf als voorbeeld de weerstand op de weg, de luchtweerstand , wrijving etc. aan met 15% die niet ten goede kwam aan de voortbeweging van het autootje, maar wel energie dus brandstof kostte.
- Die verloren energie dus, zei ik nog een keer, ging in de weg en banden als bijvoorbeeld warmte, of in de wervelingen in de lucht veroorzaakt door het bewegen van het autootje zitten, en zo.
- Hoe zou EDF die verloren energie dan terugwinnen om weer door te geven aan mijn huis installatie? Door een soort quantum robotje achter de wagen te hangen die de warmte achtergelaten door de wielen op het wegdek weer aftapte? Onzin natuurlijk!
Na een paar minuten gaf de man toe dat dat het een puur administratieve truuk moest zijn en er blijkbaar een voorziening in de meter zat om die verrekening uit te voeren. Zelf denk ik dat die 15% in de berekeningen ten nadele van mijn installatie verrekend zullen worden bij het bepalen of de jaarlijkse uitkering voldoende zal zijn om de lening af te lossen. Twintig jaar verdien je dus niets aan zo'n installatie, jij betaald ervoor. Dus EDF heeft gratis zonnepanelen waar ze gratis stroom van aftappen zonder dat jij daar ook maar iets van mag gebruiken. Die 15% regel is gewoon kul. Of ze moeten die 15% op de meter in mindering brengen.
Blijkt dat je een nieuwe meter in de kast erbij krijgt, maar dat werd er niet bijverteld, waar je nog een extra abo voor moet nemen. Kijk zo kan ik ook flinke winst maken. Als micro producent van stroom betaal je alleen maar. De Franse overheid die dit zonnepanelen programma heeft opgezet lacht zich natuurlijk helemaal in de rimpels. Het is een 100% broekzak vestzak verhaal. De overheid is 100% eigenaar van EDF, de zogenaamde subsidie bestaat alleen op papier en mag gerust een sigaar uit eigen doos heten en je stroom betaal je gewoon voor het volle tarief door. De jaalijkse uitkering gaat volledig op aan de afbetaling van die verschrikkelijk dure installatie (36.000 ipv marktconform 6000).
De enigen die nog wat aftappen van deze laaielichterij is de firma van de techniciën en de producent van het geheel.
Als particulier kun je beter een setje uit Germania halen en op je dak knutselen. Of zoals wij, gewoon een stukje gras in de weide vrijmaken en het zaakje daar neerzetten. Iedereen die een schroevendraaier kan vasthouden en een Ikea stoel in elkaar kan zetten schroeft zoiets gemakkelijk in elkaar. Stekker in het stopcontact en de meter draait al terug. Dat is direct minder "out of the pocket money". Zonder al dat gedoe van vergunningen voor aansluitingen, provisies aan tussenpersonen, belasitingen en ga-zo-maar-door.
Dat er dan ook nog op fora berichten staan dat in elke fase van het instaleren het ook nog fout kan gaan: van nooit aankomen van de spullen tot aan nooit aansluiten op het net, tot aan met lege handen maar wel een dikke lening op je rug.
Conclusie:
Nog steeds. De konstruktie zoals deze in LDF wordt aangeobden is dusdanig nadelig voor de consument dat het bijna op pure flessentrekkerij begint te lijken.
Ook al lijkt heel langzaam dat er een paar gestes naar de klant worden gedaan, al is het minimaal, voor eigen gebruik en een lager aankoop bedrag.
13 juli 2015
Zwarte banden
Sinds een paar weken merken we een vreemd verschijnsel op. Het gebeurd niet overal tegelijk. Als we een dorp binnenrijden zien we soms een zwarte band om het plaatsnaam bord gewikkeld. Net alsof het dorp in rouw is zeiden we tegen elkaar. Burgemeester dood, of iemand belangrijk genoeg om dat als dorp kenbaar te maken? je zou denken aan een soort van nationale rouwdag, een keer was het op de gedenkdag van de slag bij Waterloo. Nee, dan zouden alle dorpen zo'n band hebben dachten we.
Toch houd het je bezig. Dus ook maar eens aan Louise gevraagd. Die zou haar licht eens opsteken bij deze of gene. Om de haverklap zagen we weer zo;n band zitten, On Demangevelle, Ainvillers, Fontenoys le Chateau... Dan wordt je langzamerhand toch wel erg nieuwsgierig.
Een aantal keren was het namelijk niet op een speciale dag. En vandaag was er een band om het bord van Vauvillers. Dit werd me teveel. Nu toch maar eens om uitleg gaan vragen aan de bakker. Die is immers de omroeptoeter van het dorp, Als er iemand was overleden hoort zij als eerste ervan. Maar nee, ze wist het niet. Sterker nog, er was al een andere man geweest die had er ook al naar gevraagd. En nee, ze was notabene niet de Gazette!
Ook op het internet was eigenlijk niets te vinden over dit verschijnsel, uiteraard stelde ik de verkeerde vragen, dan vind je niets op de interwebz hè.
Voor mij begint een onbeantwoorde vraag bijna lichamelijk pijn te doen, zo benieuwd raak je dan naar een antwoord. Ineens een komplot. Wellicht dat gauwdieven een teken aanbrengen? Je hebt relatief veel rondrijdende ongenode kompanen die huizen beloeren. Of zou er iets op handen zijn. Met dat laatste zat ik er niet ver naast. Alleen bleek het geen komplot te zijn.
Vanochtend vroeg ik het aan onze Franse gasten. Nee, klonk het. Misschien was het hele plaatsnaam bord bedekt? Nee, dat niet, gewoon een zwarte band. Schuin of recht? Meestal schuin. Hmm, nee, dan weten we het ook niet. Schuin zou namelijk rouw betekenen maar dan zou de bakker moeten weten wie er dood was gegaan.
Ai, ai, die pijn wordt heviger.
Ineens stuift een van de gasten uit zijn kamer. Gevonden!
Vertel, vertel!
Het schijnt te maken te hebben met de regio herindeling van onder andere de Elzas en Vogezen. Daarmee worden de bestaande regio's samengevoegd in een soort van super regio. Uit protest daartegen laten gemeenten die het daar niet mee eens zijn dit blijken door zwarte linten om de plaatsnaamborden te wikkelen. Inderdaad als een soort van blijk van rouw.
Gossie, opgelost.
Maar waarom kon niemand me dat vertellen. Half LDF is toch politiek? Uiteraard vroeg ik aan de verkeerde mensen om uitleg. Je weet politiek en dit persoon gaan niet echt goed samen.
Cynisch kwam nog, ach ja de fransjes houden nu eenmaal niet van verandering. Hoewel de van bovenaf opgelegde veranderingen die als een voldongen feit gebracht worden roepen dan occasionele stakingen en protesten op, maar dat zijn meer stormen in een glas water. Dat soort dingen branden als nat kruid, veel lawaai weinig wol. Een paar jaar geleden ging men ook in staking voor een wet die al door de senaat heen was. Geloof me, eenmaal een wet, dan moet de wereld vergaan wil dat veranderen in La Douce France. Hoewel dat met decreten (beval van de opperaap vastgelegd in een maatregel van bestuur) niet zo'n vaart loopt. Hollande draaide per onmiddelijke ingang de pensioensleeftijd weer omlaag zodra hij aan de macht kwam. Dat was een decreet van Sarkozy.
Dat met die regio's zijn wetten die door de senaat zijn gegaan, daar helpt geen lieve moederen meer aan.
Het raadsel van de zwarte banden is hiermee opgelost.
Toch houd het je bezig. Dus ook maar eens aan Louise gevraagd. Die zou haar licht eens opsteken bij deze of gene. Om de haverklap zagen we weer zo;n band zitten, On Demangevelle, Ainvillers, Fontenoys le Chateau... Dan wordt je langzamerhand toch wel erg nieuwsgierig.
Een aantal keren was het namelijk niet op een speciale dag. En vandaag was er een band om het bord van Vauvillers. Dit werd me teveel. Nu toch maar eens om uitleg gaan vragen aan de bakker. Die is immers de omroeptoeter van het dorp, Als er iemand was overleden hoort zij als eerste ervan. Maar nee, ze wist het niet. Sterker nog, er was al een andere man geweest die had er ook al naar gevraagd. En nee, ze was notabene niet de Gazette!
Ook op het internet was eigenlijk niets te vinden over dit verschijnsel, uiteraard stelde ik de verkeerde vragen, dan vind je niets op de interwebz hè.
Voor mij begint een onbeantwoorde vraag bijna lichamelijk pijn te doen, zo benieuwd raak je dan naar een antwoord. Ineens een komplot. Wellicht dat gauwdieven een teken aanbrengen? Je hebt relatief veel rondrijdende ongenode kompanen die huizen beloeren. Of zou er iets op handen zijn. Met dat laatste zat ik er niet ver naast. Alleen bleek het geen komplot te zijn.
Vanochtend vroeg ik het aan onze Franse gasten. Nee, klonk het. Misschien was het hele plaatsnaam bord bedekt? Nee, dat niet, gewoon een zwarte band. Schuin of recht? Meestal schuin. Hmm, nee, dan weten we het ook niet. Schuin zou namelijk rouw betekenen maar dan zou de bakker moeten weten wie er dood was gegaan.
Ai, ai, die pijn wordt heviger.
Ineens stuift een van de gasten uit zijn kamer. Gevonden!
Vertel, vertel!
Het schijnt te maken te hebben met de regio herindeling van onder andere de Elzas en Vogezen. Daarmee worden de bestaande regio's samengevoegd in een soort van super regio. Uit protest daartegen laten gemeenten die het daar niet mee eens zijn dit blijken door zwarte linten om de plaatsnaamborden te wikkelen. Inderdaad als een soort van blijk van rouw.
Gossie, opgelost.
Maar waarom kon niemand me dat vertellen. Half LDF is toch politiek? Uiteraard vroeg ik aan de verkeerde mensen om uitleg. Je weet politiek en dit persoon gaan niet echt goed samen.
Cynisch kwam nog, ach ja de fransjes houden nu eenmaal niet van verandering. Hoewel de van bovenaf opgelegde veranderingen die als een voldongen feit gebracht worden roepen dan occasionele stakingen en protesten op, maar dat zijn meer stormen in een glas water. Dat soort dingen branden als nat kruid, veel lawaai weinig wol. Een paar jaar geleden ging men ook in staking voor een wet die al door de senaat heen was. Geloof me, eenmaal een wet, dan moet de wereld vergaan wil dat veranderen in La Douce France. Hoewel dat met decreten (beval van de opperaap vastgelegd in een maatregel van bestuur) niet zo'n vaart loopt. Hollande draaide per onmiddelijke ingang de pensioensleeftijd weer omlaag zodra hij aan de macht kwam. Dat was een decreet van Sarkozy.
Dat met die regio's zijn wetten die door de senaat zijn gegaan, daar helpt geen lieve moederen meer aan.
Het raadsel van de zwarte banden is hiermee opgelost.
9 juli 2015
Canicule
Zo hé, een hittegolf die over europa trekt. De temperaturen lopen zo tegen de 37 graden hier. Hoogst gemeten temperatuur: 38.4. In de schaduw onder het dakje van het pomphuisje.
Canicule == hittegolf. Mijn schatje vindt het maar een raar woord en verbouwd het in alle mogelijke vormen. Een beetje nieuwschierig zoals ik ben, ff opgezocht op Wiki waar dat woord vandaan komt.
Schapies
Het is natuurlijk ook loeiheet voor de wolbalen. Denk je dan. Maar dat viel wel mee zo te zien aan de gedragingen van het beestenspul. Vol in de middag liepen ze gewoon in de wei te grazen. Bij het vullen van de waterton zie je er wel een of twee tussen die lopen te hijgen maar de rest lijkt zich prima te houden. Nog steeds waren de beesies niet geschoren. Aktie is geboden dus, vooral met deze warmte.
Vrijdagochtend belde ik daarom opnieuw naar de schapenscheerder, want voor dat je het weet lopen de wolbalen de hele zomer in hun jasje. Dat werd me te gek. Klonk het: "we wachten tot de klanten bellen..." JA zo kan ik het ook. Maar in begin juni had ik ook al gebeld, klaarblijkelijk is dat van hun lijstje afgevallen. Maar goed, een dag later kwam de schapenscheerder langs. Rare maar sympathieke snaak, mager als een lat met o-benen zoals je die nog maar zelden ziet. En werken die jongen! Bij temperaturen boven de 30 eventjes binnen een uur 13 schapies ontdaan van hun bontmantel. Grappig is dat altijd om te zien. Sommigen lieten het gewoon over zich heen gaan, anderen probeerden telkens te ontkomen. Die laatsten kregen natuurlijk de nodige wondjes van het scheerding. Beetje antisceptique erover en mooi blauw getint renden ze de wei weer in. s' Avonds hoorde je het geklaag in de boomgaard nog klinken: "mèèèh, koud hoor...". Eentje was er graatmager, vorig jaar ook al zoiets en die was niet veel later aan de grote overtocht begonnen. Morgen maar nieuwe Bix gaan halen en proberen het beest een beetje bij te voederen. Hopelijk schuilen ze voldoende onder de bomen anders verbranden die jongens ook nog vandaag. Toch maak ik me een beetje ongerust over de verwondingen, goed in de gaten houden maar, en zo nodig een beetje blauw er over. Het antivliegenspul ligt nog in de koelkast, dat ook dat maar even door het drinkwater mengen. Zeker is maar zeker.
Schapen vragen niet extreem veel verzorging, sterker nog in bepaalde maanden kun je de wolbalen gewoon aan hun lot overlaten. Uiteraard houd je ze voortdurend in de gaten. Er kunnen van allerlei dingen gebeuren. Van een wriemelende vliegen infectie tot aan een koliek. Daar moet je dan op tijd bij zijn anders beginnen ze achter elkaar aan de grote overtocht over de Styx. Tijdens de zwangerschap vergen ze ook meer aandacht, die aandacht krijgen ze sowieso omdat het dan winter is. In de zomer en tijdens het lacteren zorg je dat er een liksteen in de wei is. In de winter voeder ik ze een beetje bij met hooi en Bix (krachtvoer). In februari komen de eerste lammetjes waarna alles zich weer tot rust zet.
Het einde van de rammadan nadert (17 juli), mensen komen dan schapen kopen. Ook weer ff een hektische tijd. Met de opbrengst daarvan wordt er een nieuwe ram gekocht. En zo is de cirkel rond.
Blijkbaar herkennen ze je toch. Want Fannie zei gisteren dat de schapen op mij anders reageren dan bij anderen. Merk ik zelf niet veel van natuurlijk. Ze zien gewoon iemand als brokjes automaat en reageren daarop: hé lekker, hollen mense! Terwijl je ze aan het voeren bent kwijlen ze gewoon, da's niet normaal vind ik dan weer. Sta je op het balkon in de winter hebben ze je ook snel in de smiezen. Die koppen gaan omhoog en als je dan naar de stal loopt komen ze in cohorten van vier aanstormen om als eerste te zijn voor de brokkies. Dus ja, ik vind schapen houden leuk. Niet te veel anders krijg je toch een probleem met de huisvesting. Die stal is niet zo groot namelijk. Anders wordt het toch commerciëel, ook weer niet leuk. Uiteindelijk houden we schapen om het weiland in toom te houden en omdat het leuk is, dat ook moet blijven. Vorig jaar had ik namelijk bijna een stuk land er bij kunnen kopen. Daar zouden met gemak 12 of meer wolbalen op kunnen lopen. Achteraf voelde dat niet lekker omdat je dan meteen je rekenmachine erbij pakte. Het moet een hobby blijven en geen bedrijf worden. Het hebben va nschapen hoort gewoon bij Le Mouton Qui Rit, als extra voor de kids die zich prima met de schapies amuseren. Voor mij is het leuk als hobby om een troepje schapies te kunnen verzorgen. Ze bij problemen te kunnen helpen en genieten van de lammetjes die altijd erg speels zijn.
SolarFarm
Met deze extreem zonnige dagen vertoonde zich een nieuwe uitdaging met de zonneverwarming: het zwemwater wordt te warm. Eerste oplossing: zonneschermen. Dus maar eens een array afgedekt, daarna twee. Dat scheelde een paar graden qua output, maar dalen deed de temp van het zwembad niet echt.
Daarna kregen we de idee om de party tent van 6 meter over een set arrays plaatsen en kijken wat het effect dan is.Daar is het door de drukte hier niet van gekomen.
Een paar dagen geleden bedacht ik me dat het laten draaien van de pomp tijdens de koelste periode van de dag (tussen 2300 en 0600) ook kon schelen. De idee is korrect alleen zat er een weeffoutje in de uitvoering.
Pomp om 0400 uur aan en om 0900 uit bleek een verkeerde periode te zijn. Aan de grafiek kun je zien dat de collector rond 0800 de zaak al weer een het opwarmen is. Foutje, bedankt. Volgende idee: zonsopgang en zonsondergang wordt al uitgerekend in dat stukje software. Waarom niet die tijden als lijdraad nemen. Na een paar dagen expoerimenteren blijkt dit idee veel beter te werken dan wat dan ook. De uitlaten van de pomp in het zwembad zijn naar boven gericht om maximale afkoeling door de buitenlucht te krijgen - door de werveling en stroming aan het wateroppervlakte. De temps in de arrays nemen min of meer de buitentemperatuur aan. De hele opstelling functioneert dan als een soort radiateur. De temperaturen van het zwemwater zijn nu tot aanvaardbare niveau's van 26 graden in de morgen en tegen de 30 in de avond bij constante volle zon.
Kijk maar hoe de blauwe lijn zich beweegt na 2300 (zon onder + 3 uur). De koude dip in de morgen deed vannacht de temp nog een beetje extra zakken. Hoewel de hittegolf officieel voorbij is kan het nog best wel warm zijn zo rond drie uur 's middags. Volgens de meteo boys komt er nog een keer een hittegolf achter in augustus. Nou dan is de SolarFarm er klaar voor ;=) Al met al was het badwater van 32 graden eigenlijk nog niet eens zo onaangenaam als het buiten ook maar heet was. De wind koelde je toch een beetje af. Nu is uitgevlooid hoe het water op een eenvoudige manier te koelen is zijn al die noodmaatregelen misschien niet ook meer nodig.
Taco kwam nog met een super idee. Hij had bedacht voor het aanleggen van zijn eigen zwembad om slangen onder het bad te leggen om zo het water van de zonneverwarming af te kunnen koelen. Zover was in ons geval nog niet doorgedacht. Überhaupt was toen verwarming door zonnewarmte nog niet eens in beeld. Een super idee dat nu toch achteraf gerealiseerd kan worden als we in de herfst de uitbreiding gaan aanleggen. Een paar extra sleuven voor koeling graven is voor een graafmasjientje notuur slechts een paar uur werk. De temperatuur is op 2 meter rond de 6-7 graden. Daarmee kun je de temperatuur zeer precies inregelen, als tenminste de software klopt ;=)
Kijk, en dan slaat je brein op hol. In de herfst gaan we namelijk ook een shunt (soort lus) aanleggen om de vloerverwarming in onze studio rechtstreeks op de SolarFarm aan te kunnen lopen. Voor het winteratelier werkt dat perfect. Kun je mooi de vloer als accumulator gebruiken in de winter. Gooide ik deze zomer in de groep en het leek ons geen slecht idee dit voor de winter te gaan doen. Aanvullend hierop kun je die lus natuurlijk ook gebruiken om de vloer en het huis overigens, te koelen!
Canicule == hittegolf. Mijn schatje vindt het maar een raar woord en verbouwd het in alle mogelijke vormen. Een beetje nieuwschierig zoals ik ben, ff opgezocht op Wiki waar dat woord vandaan komt.
Canicule vient du latin Canicula, qui signifie « petite chienne », l'autre nom de l'étoile Sirius2. Elle ne concerne donc à l'origine que la période annuelle du 24 juillet au 24 août3, où cette étoile se couche et se lève en même temps que le SoleilAfkomstig van het Latijnse woord: Canicula == kleine hond, Een andere naam voor de planeet Sirius. Oempf! Als die data kloppen dan staat ons nog wat te wachten. Het is sowieso al behoorlijk warm geweest dit voorjaar. Héérlijk, dat zondermeer. Komt het zo in me op dat het weer van nu een groot contrast met vorig jaar is toen we in juni nog een kachel aan moesten doen. Lekker hoor, zo warm. Mijn kale knar begint zowaar al een beetje peenrode kleur aan te nemen. Moet je maar niet zonder petje gaan maaien zegt mijn schatje dan. OK helemaal is het grasveldje dan ook nog niet gemaaid, zo tegen 12 uur hield ik het voor gezien en er moesten nog kamers opgedekt worden. Aanstaande weekeinde is het weer full house namelijk.
Schapies
Het is natuurlijk ook loeiheet voor de wolbalen. Denk je dan. Maar dat viel wel mee zo te zien aan de gedragingen van het beestenspul. Vol in de middag liepen ze gewoon in de wei te grazen. Bij het vullen van de waterton zie je er wel een of twee tussen die lopen te hijgen maar de rest lijkt zich prima te houden. Nog steeds waren de beesies niet geschoren. Aktie is geboden dus, vooral met deze warmte.
Vrijdagochtend belde ik daarom opnieuw naar de schapenscheerder, want voor dat je het weet lopen de wolbalen de hele zomer in hun jasje. Dat werd me te gek. Klonk het: "we wachten tot de klanten bellen..." JA zo kan ik het ook. Maar in begin juni had ik ook al gebeld, klaarblijkelijk is dat van hun lijstje afgevallen. Maar goed, een dag later kwam de schapenscheerder langs. Rare maar sympathieke snaak, mager als een lat met o-benen zoals je die nog maar zelden ziet. En werken die jongen! Bij temperaturen boven de 30 eventjes binnen een uur 13 schapies ontdaan van hun bontmantel. Grappig is dat altijd om te zien. Sommigen lieten het gewoon over zich heen gaan, anderen probeerden telkens te ontkomen. Die laatsten kregen natuurlijk de nodige wondjes van het scheerding. Beetje antisceptique erover en mooi blauw getint renden ze de wei weer in. s' Avonds hoorde je het geklaag in de boomgaard nog klinken: "mèèèh, koud hoor...". Eentje was er graatmager, vorig jaar ook al zoiets en die was niet veel later aan de grote overtocht begonnen. Morgen maar nieuwe Bix gaan halen en proberen het beest een beetje bij te voederen. Hopelijk schuilen ze voldoende onder de bomen anders verbranden die jongens ook nog vandaag. Toch maak ik me een beetje ongerust over de verwondingen, goed in de gaten houden maar, en zo nodig een beetje blauw er over. Het antivliegenspul ligt nog in de koelkast, dat ook dat maar even door het drinkwater mengen. Zeker is maar zeker.
Schapen vragen niet extreem veel verzorging, sterker nog in bepaalde maanden kun je de wolbalen gewoon aan hun lot overlaten. Uiteraard houd je ze voortdurend in de gaten. Er kunnen van allerlei dingen gebeuren. Van een wriemelende vliegen infectie tot aan een koliek. Daar moet je dan op tijd bij zijn anders beginnen ze achter elkaar aan de grote overtocht over de Styx. Tijdens de zwangerschap vergen ze ook meer aandacht, die aandacht krijgen ze sowieso omdat het dan winter is. In de zomer en tijdens het lacteren zorg je dat er een liksteen in de wei is. In de winter voeder ik ze een beetje bij met hooi en Bix (krachtvoer). In februari komen de eerste lammetjes waarna alles zich weer tot rust zet.
Het einde van de rammadan nadert (17 juli), mensen komen dan schapen kopen. Ook weer ff een hektische tijd. Met de opbrengst daarvan wordt er een nieuwe ram gekocht. En zo is de cirkel rond.
Blijkbaar herkennen ze je toch. Want Fannie zei gisteren dat de schapen op mij anders reageren dan bij anderen. Merk ik zelf niet veel van natuurlijk. Ze zien gewoon iemand als brokjes automaat en reageren daarop: hé lekker, hollen mense! Terwijl je ze aan het voeren bent kwijlen ze gewoon, da's niet normaal vind ik dan weer. Sta je op het balkon in de winter hebben ze je ook snel in de smiezen. Die koppen gaan omhoog en als je dan naar de stal loopt komen ze in cohorten van vier aanstormen om als eerste te zijn voor de brokkies. Dus ja, ik vind schapen houden leuk. Niet te veel anders krijg je toch een probleem met de huisvesting. Die stal is niet zo groot namelijk. Anders wordt het toch commerciëel, ook weer niet leuk. Uiteindelijk houden we schapen om het weiland in toom te houden en omdat het leuk is, dat ook moet blijven. Vorig jaar had ik namelijk bijna een stuk land er bij kunnen kopen. Daar zouden met gemak 12 of meer wolbalen op kunnen lopen. Achteraf voelde dat niet lekker omdat je dan meteen je rekenmachine erbij pakte. Het moet een hobby blijven en geen bedrijf worden. Het hebben va nschapen hoort gewoon bij Le Mouton Qui Rit, als extra voor de kids die zich prima met de schapies amuseren. Voor mij is het leuk als hobby om een troepje schapies te kunnen verzorgen. Ze bij problemen te kunnen helpen en genieten van de lammetjes die altijd erg speels zijn.
SolarFarm
Met deze extreem zonnige dagen vertoonde zich een nieuwe uitdaging met de zonneverwarming: het zwemwater wordt te warm. Eerste oplossing: zonneschermen. Dus maar eens een array afgedekt, daarna twee. Dat scheelde een paar graden qua output, maar dalen deed de temp van het zwembad niet echt.
Daarna kregen we de idee om de party tent van 6 meter over een set arrays plaatsen en kijken wat het effect dan is.Daar is het door de drukte hier niet van gekomen.
Een paar dagen geleden bedacht ik me dat het laten draaien van de pomp tijdens de koelste periode van de dag (tussen 2300 en 0600) ook kon schelen. De idee is korrect alleen zat er een weeffoutje in de uitvoering.
Taco kwam nog met een super idee. Hij had bedacht voor het aanleggen van zijn eigen zwembad om slangen onder het bad te leggen om zo het water van de zonneverwarming af te kunnen koelen. Zover was in ons geval nog niet doorgedacht. Überhaupt was toen verwarming door zonnewarmte nog niet eens in beeld. Een super idee dat nu toch achteraf gerealiseerd kan worden als we in de herfst de uitbreiding gaan aanleggen. Een paar extra sleuven voor koeling graven is voor een graafmasjientje notuur slechts een paar uur werk. De temperatuur is op 2 meter rond de 6-7 graden. Daarmee kun je de temperatuur zeer precies inregelen, als tenminste de software klopt ;=)
Kijk, en dan slaat je brein op hol. In de herfst gaan we namelijk ook een shunt (soort lus) aanleggen om de vloerverwarming in onze studio rechtstreeks op de SolarFarm aan te kunnen lopen. Voor het winteratelier werkt dat perfect. Kun je mooi de vloer als accumulator gebruiken in de winter. Gooide ik deze zomer in de groep en het leek ons geen slecht idee dit voor de winter te gaan doen. Aanvullend hierop kun je die lus natuurlijk ook gebruiken om de vloer en het huis overigens, te koelen!
2 juli 2015
Ordures
Vandaag had ik twee maal te maken met ordures. Ordures staat voor afval.
Ordures 1
Bij thuiskomst zaterdag lag er een vette rekening voor afvalstoffenheffing in de bus. Verkeerde naam dus niet voor mij, dacht ik. Dat dacht ik al meer dan een jaar namelijk. Ook al omdat er ook rekeningen afvalstoffen heffingen op mijn eigen naam binnenkwamen en die werden natuurlijk netjes betaald. Om voor een afvalzakje twee keer te betalen leek me een beetje overdreven. Echter als er ook nog op staat dat ze je de volgende dag een bezoekje komen brengen om verhaal te halen dan moet je wel in aktie komen. Dus ikke naar mijn vrinden de belastingdienst. Die mensen zijn altijd heel erg aardig en proberen dingen echt voor je op te lossen. Nou zeiden ze, want natuurlijk kwam meteen iedereen zich er mee bemoeien, als je snel bent kun je nog naar dat kantoor van ze (SitCom). Dat is vlakbij. Dus hop naar dat spiksplinternieuwe gebouw gereden. Duidelijk een gevalletje teveel geld dacht ik nog met een steming zwaar in de mineur. Waarom zou ik voor het zelfde afval nu twee keer moeten betalen, bizar toch? Weer een vriendelijk dame aan de balie. en samen hebben we eens fijntjes uitgezocht waarom dat zo was. Natuurlijk overal fouten gemaakt, vergissingen begaan en zo voorts. Uiteraard lag niet de schuld bij hen, de belastingdienst is slechts uitvoerend, de vuildienst registreerd slechts het moet ergens bij de aanmelding verkeerd gegaan zijn. Ja, en dan moest ik meteen aan de oude burgermeester terugdenken die altijd hypercorrect was. Bij het uitdelen van de aanmeldingen had hij vriendelijkerwijze alles al ingevuld, ook dat ik het professionele tarief maar moest gaan betalen. Wat was ik die man dankbaar, zo behulpzaam want van Franse formulieren begrijpt niemand wat. Zeiden zelfs de dames aan de balie: "Dat is helemaal niet zo gek hoor meneer, zelfs mensen die hier geboren en getogen zijn komen er vaak niet uit, dus dit zijn we gewend." Zegt ze: "ik zal u een formulier meegeven waarmee u de naam kunt veranderen." Vervolgens begon ze omstandig het tenaamstellingsformulier uit te leggen. U moet het wel snel doen hoor want de volgende facturatie gaat deze week nog de deur uit. Ze keek mij met haar prachtig grijze ogen eens ernstig aan en nam een besluit. Blijkbaar zag ze het bizarre van deze situatie ook in. Prompt zette ik mijn meest hulpeloze blik op en het wonder geschiedde. "Ach, zegt ze, weet u wat, ik doe het nu meteen voor u in het systeem, dat kan ik nu doen omdat de nieuwe facturen er nog niet uit zijn." Zie je alles kan in La Douce France. Als je maar aardig blijft, een glimlach opzet en die mensen achter de balie om hulp smeekt. Ah! Die horde is genomen dacht ik. Maar kunnen we niet wat aan het bedrag doen, vroeg ik tegen beter weten in. Voor 4 keer in een kwartaal een afval emmer buiten zetten vind ik dit een nogal buitensporig bedrag. Ben je echt bezig zo min mogelijk afval te maken wordt je notabene nog afgestraft ook! Dus men rekent weliwaar een bedrag per keer je bak legen maar als je een grote bak neemt en dus minder keren je bak aan de straat hoeft te zetten moet je wel ff extra betalen, het moet niet gekker worden dacht ik nog snel.
"Weet u wat, ruilt u uw bak om voor een kleinere, als u dat voor 1 juli doet wordt u voortaan voor minder aangeslagen." Zomaar in een kwartiertje 120 euries minder. Aan de rekening kon ze niets doen, wat ik ook zei ze ging er niet op in. Ja, het was wel vreemd dat bepaalde rekeningen blijkbaar niet meer in het systeem gevonden konden worden en ja het bedrag was wel erg hoog voor iemand die 2 vuilnisemmers buiten zette per kwartaal. Verder dan dat kwam ik niet. In ieder geval was dit deel van het raadsel opgelost en na vijf minuten stond ik weer voor de balie van mijn vrinden. Het verhaal werd ook als bizar gezien en ja dat ik de rekeningen aan de verkeerde negeerde begrepen ze ook wel. Terwijl ik aan het afrekenen was stuurde een van haar collega's alvast een mailtje naar de deurwaarder dat alles geregeld was. Prima de luxe zoals iedereen dan meewerkt, vriendelijk blijft, vol begrip is. Toch uiteindelijk niets anders doen dan hun handje ophouden maar met alle vriendelijk- en voorkomendheid.
Ordures 2
Na het gedoe met de afvalheffingen rij ik naar de supermarkt. Meuren dat het daar doet. Overal drek op de grond. Zelfs in de supermarché stonk het nog! Eerst denk je dat zou zomaar ook nog eens en soort foir, een demo geweest kunne zijn. Een paar beesten die tentoon gesteld waren bij de ingang. Kijk ik achter me op de parkeerplaats, liggen er bergen mest. Nee, een paar koetjes produceren niet zoveel mest in een dag. Zal wel iets met protesteren te maken hebben. En jawel. Blijf ik bij de bakker staan en koop wat lekkers voor mijn schatje. Staat daar een journaliste te kwekken met de bakker juist over die poep zooi. Landelijk schijnen de boeren voor de supermarkten forse hopen stront gedeponeerd te hebben als protest tegen de lage melkprijzen en de mega marges van de supermarkten op de melk. Justement, de consument merkt niets van de lager wordende melkprijzen.
Terugrijdende door het dorp zie ik dat bij elke supermarkt bergen stront liggen. Flink gemengd met puin en ander afval. Balen hooi, half verrot hout... en maar meuren die hap.
JanJoost had een dag daarvoor al een verhaal afgestoken dat de melkprijzen daalden voor de boeren en dat sommigen onder de kostprijs hun melk verkochten aan de fabriek. Soms wordt de melk gewoon gedumpt klonk het.
Dat het melk quota is verdwenen is dus geen zegen voor de boer geweest. Er is een gigantisch overschot ineens. Meer melk gaan we echt niet drinken dacht ik zo. Er is dus opnieuw een probleem geschapen. Maar zo werkt de markt nu eenmaal denk je dan.
Ordures 1
Bij thuiskomst zaterdag lag er een vette rekening voor afvalstoffenheffing in de bus. Verkeerde naam dus niet voor mij, dacht ik. Dat dacht ik al meer dan een jaar namelijk. Ook al omdat er ook rekeningen afvalstoffen heffingen op mijn eigen naam binnenkwamen en die werden natuurlijk netjes betaald. Om voor een afvalzakje twee keer te betalen leek me een beetje overdreven. Echter als er ook nog op staat dat ze je de volgende dag een bezoekje komen brengen om verhaal te halen dan moet je wel in aktie komen. Dus ikke naar mijn vrinden de belastingdienst. Die mensen zijn altijd heel erg aardig en proberen dingen echt voor je op te lossen. Nou zeiden ze, want natuurlijk kwam meteen iedereen zich er mee bemoeien, als je snel bent kun je nog naar dat kantoor van ze (SitCom). Dat is vlakbij. Dus hop naar dat spiksplinternieuwe gebouw gereden. Duidelijk een gevalletje teveel geld dacht ik nog met een steming zwaar in de mineur. Waarom zou ik voor het zelfde afval nu twee keer moeten betalen, bizar toch? Weer een vriendelijk dame aan de balie. en samen hebben we eens fijntjes uitgezocht waarom dat zo was. Natuurlijk overal fouten gemaakt, vergissingen begaan en zo voorts. Uiteraard lag niet de schuld bij hen, de belastingdienst is slechts uitvoerend, de vuildienst registreerd slechts het moet ergens bij de aanmelding verkeerd gegaan zijn. Ja, en dan moest ik meteen aan de oude burgermeester terugdenken die altijd hypercorrect was. Bij het uitdelen van de aanmeldingen had hij vriendelijkerwijze alles al ingevuld, ook dat ik het professionele tarief maar moest gaan betalen. Wat was ik die man dankbaar, zo behulpzaam want van Franse formulieren begrijpt niemand wat. Zeiden zelfs de dames aan de balie: "Dat is helemaal niet zo gek hoor meneer, zelfs mensen die hier geboren en getogen zijn komen er vaak niet uit, dus dit zijn we gewend." Zegt ze: "ik zal u een formulier meegeven waarmee u de naam kunt veranderen." Vervolgens begon ze omstandig het tenaamstellingsformulier uit te leggen. U moet het wel snel doen hoor want de volgende facturatie gaat deze week nog de deur uit. Ze keek mij met haar prachtig grijze ogen eens ernstig aan en nam een besluit. Blijkbaar zag ze het bizarre van deze situatie ook in. Prompt zette ik mijn meest hulpeloze blik op en het wonder geschiedde. "Ach, zegt ze, weet u wat, ik doe het nu meteen voor u in het systeem, dat kan ik nu doen omdat de nieuwe facturen er nog niet uit zijn." Zie je alles kan in La Douce France. Als je maar aardig blijft, een glimlach opzet en die mensen achter de balie om hulp smeekt. Ah! Die horde is genomen dacht ik. Maar kunnen we niet wat aan het bedrag doen, vroeg ik tegen beter weten in. Voor 4 keer in een kwartaal een afval emmer buiten zetten vind ik dit een nogal buitensporig bedrag. Ben je echt bezig zo min mogelijk afval te maken wordt je notabene nog afgestraft ook! Dus men rekent weliwaar een bedrag per keer je bak legen maar als je een grote bak neemt en dus minder keren je bak aan de straat hoeft te zetten moet je wel ff extra betalen, het moet niet gekker worden dacht ik nog snel.
"Weet u wat, ruilt u uw bak om voor een kleinere, als u dat voor 1 juli doet wordt u voortaan voor minder aangeslagen." Zomaar in een kwartiertje 120 euries minder. Aan de rekening kon ze niets doen, wat ik ook zei ze ging er niet op in. Ja, het was wel vreemd dat bepaalde rekeningen blijkbaar niet meer in het systeem gevonden konden worden en ja het bedrag was wel erg hoog voor iemand die 2 vuilnisemmers buiten zette per kwartaal. Verder dan dat kwam ik niet. In ieder geval was dit deel van het raadsel opgelost en na vijf minuten stond ik weer voor de balie van mijn vrinden. Het verhaal werd ook als bizar gezien en ja dat ik de rekeningen aan de verkeerde negeerde begrepen ze ook wel. Terwijl ik aan het afrekenen was stuurde een van haar collega's alvast een mailtje naar de deurwaarder dat alles geregeld was. Prima de luxe zoals iedereen dan meewerkt, vriendelijk blijft, vol begrip is. Toch uiteindelijk niets anders doen dan hun handje ophouden maar met alle vriendelijk- en voorkomendheid.
Ordures 2
Na het gedoe met de afvalheffingen rij ik naar de supermarkt. Meuren dat het daar doet. Overal drek op de grond. Zelfs in de supermarché stonk het nog! Eerst denk je dat zou zomaar ook nog eens en soort foir, een demo geweest kunne zijn. Een paar beesten die tentoon gesteld waren bij de ingang. Kijk ik achter me op de parkeerplaats, liggen er bergen mest. Nee, een paar koetjes produceren niet zoveel mest in een dag. Zal wel iets met protesteren te maken hebben. En jawel. Blijf ik bij de bakker staan en koop wat lekkers voor mijn schatje. Staat daar een journaliste te kwekken met de bakker juist over die poep zooi. Landelijk schijnen de boeren voor de supermarkten forse hopen stront gedeponeerd te hebben als protest tegen de lage melkprijzen en de mega marges van de supermarkten op de melk. Justement, de consument merkt niets van de lager wordende melkprijzen.
Terugrijdende door het dorp zie ik dat bij elke supermarkt bergen stront liggen. Flink gemengd met puin en ander afval. Balen hooi, half verrot hout... en maar meuren die hap.
JanJoost had een dag daarvoor al een verhaal afgestoken dat de melkprijzen daalden voor de boeren en dat sommigen onder de kostprijs hun melk verkochten aan de fabriek. Soms wordt de melk gewoon gedumpt klonk het.
Dat het melk quota is verdwenen is dus geen zegen voor de boer geweest. Er is een gigantisch overschot ineens. Meer melk gaan we echt niet drinken dacht ik zo. Er is dus opnieuw een probleem geschapen. Maar zo werkt de markt nu eenmaal denk je dan.
Abonneren op:
Posts (Atom)