Hervorming

Champs Elysée vanaf de Arc de Triomphe 19e eeuw, Félix Benois

Kijk, dat ik niks heb met de hedendaagse politici moge algemeen bekend zijn. Toch moet ik zeggen dat die eerste minister Valls een heftige poging doet om zijn land te hervormen, ook al gaat dat weer op zijn Frans. Ik moet hierbij wel erkennen dat je een zekere moed moet hebben om naar het hol van de leeuw te gaan en je zegje te doen. In een eerder verhaal had hij namelijk gesteld dat de provinciale staten van de departementen – de zogenoemde Conseil Géneral – op zouden gaan in die van de Regio Raden. Op zijn minst de politieke tak van sport dan. Je wordt er als zo'n iemand ook niet populairder op als je aankondigt het policorp apparaat en in het bijzonder bepaalde bestuurslagen, te gaan indikken of zelfs te laten verdwijnen. Dus ging Valls deze week moedig naar het congres van de departementen in Pau (vlakbij de Pyreneeën) om de onrust te dempen en wat snoepjes en petjes uit te delen. Een douceurtje hier en een toezegging daar. Maar vooral om aan te kondigen dat “we” het allemaal kalm aan gaan doen in kleine stapjes en het pas aan de nieuwe regering in 2017 gaan overlaten om in 2020 de bijl er in te zetten (halverwege de regeringstermijn hè). Iedereen weet dat dat natuurlijk nooit gaat gebeuren omdat de campagne dan meteen als hoofd thema krijgt: we gaan niet hervormen. Dus met dit snoepgoed in de zak was iedereen weer gerustgesteld en bleven al te hatelijke opmerkingen aan het adres van Valls achterwege. Voor de bühne werd er nog geroepen dat “men” vigilant bleef. Maar in de politieke krochten van de achterhoede kan men weer een jaar of 10 achterover leunen en op de spreekwoordelijke handen blijven zitten.

Ook wel weer slim gespeeld. Want als je gaat staan te beweren dat ook het ambtelijk apparaat ingedikt gaat worden dan breekt zogezeggelijk natuurlijk de vreselijkste malaise uit in dit land. Dan gaan in cohorten van 1000 de publieke dienaren de straat op en leggen het land plat. Dat kon Valls zich natuurlijk met een economie die toch al door het putje aan het lopen is, natuurlijk niet veroorloven. Maar politici, ach die ruimen het veld toch elke 6 jaar dus daar is niets mee aan de hand als ze ergens anders een stoel moeten vinden om op vast te kleven. Á propos, toch eens gaan uitvlooien hoe dat staat met wachtgelden in LDF. Als dat er al is. Deze maneuvre geeft wel aan hoe merkwaardig behendig deze Valls is. Met hele kleine stapjes die je gewoon vaker doet kom je er ook zal hij gedacht hebben. Hoezo, als je de grote klapper uitvoert bij de wisseling van de wacht dan kan niemand iemand de schuld geven omdat het dan altijd de schuld van die ander is. Geweldig! Je zou bijna zeggen dat deze politicus een slim mens is. Maar ja, politicus hè!

Bestuurslagen

Even een opfrissertje? Ja gaan we doen.

Het Franse bestuur is in een onnoemelijke hoeveelheid lagen opgebouwd. Het begint op het laagste niveau met:

• de Commune (+36000) gemeenteraad – vaak zijn hierbij ook de omliggende gehuchten (hameau – lieu) aangesloten, je hebt bij de wat grotere plaatsen ook nog deel raden
• Commune des Communes – samengesteld uit deelgemeenten en gehuchten, niet alle dorpen maken deel uit van een dergelijke CdC
• het beroemde Canton – bestaande uit een groepje van gemeenten resp. CdC's. Er waren tot 2013 zo'n beetje 4000 cantons.
• Département of wel de provinciale staten, 95 stuks daarvan met 6 overzeese departementen - elk departement heeft een nummer, dat zie je altijd op de nummerplaten van de auto's staan.
• De Régio's (23 + 4) – elk samengesteld uit een drie tot viertal départementen, zo bestaan ook nog stadsregio's, dwz en grote stad als Parijs die een regio op zich vormt samen met de daaromheen liggende cantons en of departementen. Het departement van de Haute-Saone, (le Mouton Qui Rit staat in het noordelijkste deeltje ervan) maakt deel uit van de regio Franche-Comté
• Assemblée nationale – de tweede kamer
• Senat – de eerste kamer
• De Regering - el Présidente (Hollande) & minister raad, waarvan dan M. Valls de eerste minister is.

Sta je toch weer van de kijken hè, in de gauwigheid tel je minimaal 8 bestuurslagen. Voor de duidelijkheid heb ik de supra nationale organen (EU, Nato etc.) maar even weggelaten. Uiteraard heeft elke laag diens eigen bestuur (conseil), raad of zelfs regering (regio's) met elk diens eigen legertje aan ondersteunende staf. Daar tussen door, overheen en rondom heb je nog allerlei niet gekozen of soms wel, aan regionale, intercommunale, féderale, nationale en supra regionale organen of stelsels die allemaal hun ding doen. Of juist niet maar wel hun handje in de kassa van het nationale budget steken. Daaromheen, over en door heb je talloze, uit die zelfde kassa betaalde, ambtelijke of zelfs nog extra politieke lagen.
Kijk, en dan komt er opeens iemand die zegt dat er een laag of wat tussenuit gegumd wordt, de wet hiervoor is op 17 mei 2013 ondertekend. Of op zijn minst werden er lagen of groepen samengevoegd. Zo wil Valls af van de departementen en wil zelfs een aantal regio's samenvoegen: van 23 naar 12 á 13.

regio's van LDF

 Cantons

Een gelijksoortige hervorming bij de cantons heeft al gedeeltelijk plaatsgevonden, uiteraard onder protest. Hier en daar niet helemaal onterecht, maar die operatie is redelijk aan het lukken. Het aantal cantons moet gaan slinken van ruim 4000 naar iets meer dan 2000, behalve het aantal raadsleden dat zal zelfs gaan groeien na 2014. Kijk dat bedoel ik, het helpt niet. Dat laatste heeft te maken met de verdeelsleutel, zoveel inwoners per raadslid. Nu iets positiefs toch wel. Als direct gevolg van deze herindeling kon men ook de piepkleine dorpsschooltjes bij elkaar vegen in het canton en grotere scholen stichten waardoor er meer leer materiaal ter beschikking kwam. Na ruim een jaar hoor je bijna niemand meer kreunen. Nee, mocht iemand dat bedenken, niet met minder ambtenaren, wel minder onderwijzers. In Mailleroncourt was er ook nog zo'n schooltje met zelfs wel 12 leerlingen. Twee klaslokalen gevuld met leerlingen van verschillende “klassen”, twee onderwijzers die daar op hun manier mee omgingen met nauwelijks of geen hulp middellen. Een educatieve nachtmerrie was dat.

Kluitje

Met dat samenvoegen van de régio's wil het niet echt lukken. Daarvoor staan de betrokkenen té dicht bij de assemblée. Waarom lukte dat met de cantons dan wél? De cantons en schoolbesturen moesten hun beklag doen bij de verschillende departementen die op hun beurt de bezwaren weer moesten indienen bij de regio raden welke dat dan weer voor zouden gaan leggen aan de her-structurering commissie van de regering. De assemblée national was kunstig buitengevecht gesteld in deze. Als dat onderweg naar die commissie bij de vele tussen stations in de kraam te pas kwam tenminste. Veelal werden de protesten als een soort muntgeld gebruikt voor andere doeleinden, welke het onderweg meestal niet hebben gered. Daarmee werden de bezwaren vakkundig onder het tapijt geveegd. Zo zijn er zelfs uit deze omgeving eervorig jaar een aantal burgervaders naar het départementale conseil géneral getogen om hun protest te laten horen over de herindeling van cantons. Met een kluitje in het riet kwamen de heren en dames bourmaîtres weer terug en werd dat breed uitgemeten tijdens de plaatselijke nieuwjaars receptie. “We nemen uw bezwaren mee” was de boodschap. Gezien de reactie van de dorpelingen was het ze allemaal worst. Nochthans, alles is op uiterst democratische manier gegaan, toch?

bron: finalfantasy.wikia

Monster

De fransjes zijn zich er maar al te bewust van dat zij met elkaar een bestuurlijk monster hebben laten groeien dat zijn weerga in de wereld niet kent. Bijgevolg gaan ze daar op de typerende Franse manier mee om. Men haalt de schouders op en laveert tussen de regeltjes en wetten door alsof ze niet zouden bestaan. Of zegt een zeldzame bestuurder tegen je: “Wat ik niet zie, gebeurt ook niet.” Gewoon om geen gedoe te krijgen met de onuitroeibare en repressieve regelzucht van het apparaat. Dat dan wel weer. Niet dat je kunt doen wat je wilt, maar met een beetje oppassen laveer je om het meest hinderlijke gedoe heen. Niemand die daar dan weer wat van zegt. Immers, heel La Douce France reilt en zeilt op die manier. Op een enkele fanaticus na dan die op iedereen de pik heeft en correcter dan correct wil zijn. Dat soort oelewappers heb je er altijd tussen zitten. Bijgevolg ben je je hele leven bezig een soort beschermende muur om je heen op te bouwen van vriendjes, contacten en verplichtingen van-tegen-door-aan jou, om je tegen de willekeur van het systeem te beschermen. Je graaft een soort van verdedigingsgracht om je heen om je tegen indringers te beveiligen dus. Bij de meeste fransjes is dat een tweede natuur, een vanzelfsprekendheid geworden. Namelijk dat je slijmt. Blijft slijmen met deze en gene. Niet brutaal bent of iemand tegen het hoofd stoot en beleefd blijft... dat wordt ze met de paplepel ingegoten.
Je weet maar nooit of het een of ander tegen je gebruikt kan gaan worden. Openhartigheid komt altijd als een boemerang naar je terug via een achterhoede gevecht van piepeltjes die er in hun eigenste politieke steekspel belang bij hebben. Of gewoon bij het vergroten van hun invloed of verdediging tegen dit allemaal. Het is een steekspel van gunsten en wederdiensten, een uiterst geraffineerd spel waar je als vreemdeling totaal geen weet van hebt. Dat heb ik weer eens ervaren de afgelopen maand. Over dat specifieke akkefietje zal ik in een andere blog verhalen want hierover is het laatste nog niet gedaan.

Al met al heeft die Valls wel een zaak. Een politicus zal ik niet snel, eigenlijk nooit, een complimentje geven. Maar dat hij deze hervorming, overigens door de vorige regering van Sarkozy ingeleid, heeft overgepakt staat hem alleen maar te prijzen. Hier, ik ben over mijn eigen schaduw heengestapt en hem een compliment gegeven. Het moet niet gekker worden.

Zo.

En nu ga ik pasta maken. Op zijn provençaals met verse slierten.

WVTTK 18

Deze week ben ik begonnen met het systematisch opknappen van de kamers. De komende paar weken zijn we namelijk gastenvrij. Dan kun je wat rommel maken en hoef je niet iedere keer heen en weer te sjouwen met je gereedschap en materialen.

Gewoon bij kamer 1 begonnen. Een kleine inventarisatie gemaakt en de meest in het oog lopende zaken eerst maar eens gedaan. Die wasbak zit ook al 6 jaar 15 cm te hoog. Dé gelegenheid om dat te corrigeren. De vloer wil ik ook te pakken nemen want die is in 2008 niet echt geweldig gelakt geworden. Was ook een haastklus die avond voordat de eerste gasten zouden komen, wat is nieuw ;=)

Wim gaf me zijn methode door: als je iedere dag een klusje pakt dan zijn volgend jaar voor het nieuwe seizoen alle kamers weer helemaal tip top.

Aangezien het toch pijpenstelen regent, het is de afgelopen drie dagen nog niet droog geweest, is de drang om in de tuin te gaan klussen ook niet zo groot. Die tuin, die moet hoognodig gemaaid worden!

Wat is wijs, eerst de vloer van kamer 1 doen en dan de muren of andersom. Of toch eerst die wastafel, dat lijkt me eigenlijk handiger. En waar ik me al een tijdje de tanden op heb stuk gebeten is het echt vastmaken van die WC bril, die beweegt alle kanten op. Dat moet ik nu eens fundamenteel op gaan lossen. Wie weet of het me nog lukt ook. Geen gasten de komende twee weken dus die kamer 1 gaat absoluut wel lukken deze maand. Knutselen terwijl er gasten komen, heeft zich wel bewezen, dat werkt echt niet. Wat me ook is gaan ergeren zijn die IKEA handdoek rekken. Dat was in het begin een pracht van een oplossing, maar in het gebruik worden ze steeds slechter. Ook daar eens iets stevigers voor zoeken. Hoewel, steviger is vaak ook meteen lomper. Ongemerkt ontstaat er zo best wel een hele waslijst aan dingen die opgeknapt, verbeterd of vervangen moeten worden. Zo, ben ik weer lekker aan het klussen en zo ga ik de winter prima doorkomen. Wie weet wordt de garage ook nog opnieuw ingericht om het allemaal iets netter te kunnen opbergen. Dat is iets voor het voorjaar.

Voorlopig is het nat, maar tegelijkertijd ook niet koud. Wel de derde dag op rij met triest weer. Gekker nog, de zon (die je niet kunt zien) is net onder en na drie dagen regen is het nog altijd 7.2 graden buiten! De eerste nachtvorst is er al geweest.

Het winter verblijf van de schapies is ook weer klaar. Nog even de voederton met de brokkies erheen rijden en wat extra stro vragen aan de boer. Dan kunnen ze er gebruik van gaan maken voor de komende winter. Dat is dan ook een mooi moment om ze de voorweide eens kaal te laten eten. Dan groeit dat weer net iets mooier aan volgende zomer. Ben benieuwd hoeveel lammeren we gaan krijgen. Een aantal ooien zien er al wat dikkig uit. Tijd ook om die webcam in de stal te gaan installeren. Daar ga ik veel lol van hebben als ik vanuit mijn stoel die meiden in de gaten kan houden. Staat er ook nog zoiets als een kapot raam op het lijstje van de stal.

Zonnewarmte

Het blijft me bezig houden.
Vandaag brak de zon zowaar weer door! Dus zit ik zo uit mijn ooghoek te koekeloeren naar de meetgegevens. De afgelopen weken heb ik zitten uitvlooien dat het al OK is om de kleppen open te zetten bij 25ºC watertemperatuur van de SolarFarm als alleen het atelier er op zou staan. Het moet echter minimaal 30 graden zijn als ik het hele huis er op wil zetten. Het hoe en wat bespaar ik jullie maar.

OK voor de techneuten onder ons dan, de rest sla dit maar over.

… we gaan verder ...

Nu nog uitvlooien bij welke temperaturen of voorwaarden de kleppen weer afgesloten zouden moeten worden. Daarbij dacht ik aan de dalende temperatuur van de CV en/of Atelier. Wordt het water uit de SF weer warmer dan de gestelde grenswaarden dan gaan de kleppen weer open. Ter plekke besluit ik het voorlopig maar hier op te houden en ga vanavond de software aanpassen. De regel zou nog aangevuld kunnen worden met een andere grenswaarde. Namelijk er moet minimaal 12 graden (ook empirisch vastgesteld) verschil zijn met de temperatuur tussen het atelier en de solarfarm, en 20º met de CV temperatuur. Wat blijkt: als de verschillen kleiner zijn dan koelt het water in de CV juist af. Hoe en waarom is nog een mooie puzzel. Als de zon er vol op schijnt dan zie je overigens een ander verschijnsel optreden. Het verschil in temperaturen van inkomende en terugkerend water ligt rond de 19 graden. Dan staat alles open en de temperatuur van het binnenkomend water ligt beduidend boven de 45. Ook voor dit soort dingen wil ik toch precies weten waarom dat nu weer is. Waarom neemt de uitgangs temperatuur (water dat naar de SF teruggaat) niet de temperatuur van de CV aan? Iets met warmte capaciteit – verblijfstijd – allerlei coëfficienten enzo denk ik dan.

Nu nog een slimme beslis-regel bedenken om de kleppen niet letterlijk te laten klepperen: snel achter elkaar open en dicht laten gaan.

Snel door de bocht zoiets van:

als de temperatuur van de SolarFarm groter is dan 25ºC

• open de kleppen naar het atelier
• draai de driewegklep om naar de stand op het huis (stand B)
• wacht een minuutje (anders zie je effect niet) meet de temperatuur van het atelier

als temperatuur atelier daalt

• draai drieweg klep weer om naar de stand richting de SolarFarm (stand A)
• sluit de klep naar het atelier

meet de temperatuur van de solarfarm

...

Herhaal dit tot in de eeuwigheid.

De kleppen blijven dus open staan zolang de water temperatuur boven de 25º blijft. Precies zoals een thermostaat werkt. Die schakelt de CV ketel pas aan als de temperatuur in de kamer lager komt dan de ingestelde temperatuur. Hier is de SolarFarm de CV ketel, met als verschil dat deze altijd aanstaat. Voor een teveel aan warmte in de winter hoeven we echt niet bang te zijn, daarvoor schijnt de zon gewoon te kort op de dag.

… einde techno ...

Le Mouton

De rust daalt weer in voor Le Mouton. De herfstvakanties zijn achter de rug en dan is er altijd een grote stilte naar de kerstvakantie toe. Af en toe boeken er nog gasten die of iets met feesten en gezangen in de buurt hebben of op doorreis zijn. Ook de boeren doen het wat rustiger aan. Er wordt geen mest gereden, de enige trekkers die nog voorbij schuiven zijn af en toe de houtwagens en er schuiven van tijd tot tijd wat manshoge hooibalen voorbij het raam.

BP is weer aan het scharrelen met uitbollende plastic afval zakken en gaat bij diverse huizen langs, onderwijl schichtig om zich heen kijkend. Een paar minuten later loopt hij dan weer, met het voor hem zo typisch schuifeltje, met lege handen naar huis. Het is jacht seizoen. Je hoeft dus geen Sherlock Holmes te zijn om te kunnen raden wat er in die afvalzakken zit. En waarom hij dan zo schichtig om zich heen kijkt laat alleen maar raden dat hij de inhoud niet aan iedereen wil laten zien. Waarom ie dat dan niet doet als het donker is... Afijn die gosert blijft een rare snoeshaan.

Eigenlijk zou je een kroniek over dit dorp vol kunnen schrijven.

Groen

Bijvoorbeeld. Louise is een aktie gestart om het dorp aan te kleden met groen. Prima initiatief. Een paar weken geleden viel er dus een papiertje in de brievenbus die vroeg of je dat wat je bij het tuinieren overhield, bij het stadhuis wilde dumpen zodat het elders in het dorp herplant zou kunnen worden. Reacties uit het dorp? Zilch, nièma nic, niènte, nul. Zelf heb ik niets van dat spul maar zei, ik toen ik dat hoorde, “Ik wil best wel wat geld in de clubkas storten ieder jaar.” Toch? Het is altijd een plezier voor het oog als je door dorpen rijdt waar de zaak wat aangekleed is. Vervolgens kreeg ik de reactie dat ik dat maar in het stadhuis moest regelen omdat het budget door de feestcommissies wordt beheerd. Kijk en dan gaat een van mijn alarmbelletjes af. Totaal niet van Louise maar vanwege “een van de feestcommissies”. Die hangen aan elkaar van schaduwachtige activiteiten waar niemand lucht van krijgt behalve de intimi. Totdat men een 65+ feest heeft. Dat gebeurd namelijk een keer in het jaar met de kerst. Er wordt dan een heus kerstdiner voor de 65+ ers georganiseerd. Voor het handjevol 65-ers uit het dorp zitten er dan wel ff +45 man sterk de families van de organisatoren en de gemeenteraadsleden om de dis heen. De oudjes aan de ene kant van de zaal en de rest aan de bestuurstafel. Zo hoort dat. Waarom moet ik toch telkens opnieuw denken aan die Don Camillo filmpies als ik dit soort dingen hoor en zie. Drie verschillende feestcommissies voor een dorp van zo'n 200 zielen en ze kunnen elkaar niet uitstaan.

Om je te begieren van de lach. Echt smullen.

WVTTK 17

De warmste maand-dag sinds het begin van de metingen lees ik uit het koude kikkerlandje. Op Le Mouton Qui Rit wordt ook al een paar jaren gemeten en ook hier meet het systeem een buitentemperatuur van 18.4 om 13:06. Dat is inderdaad hoger dan de voorgaande jaren op die dag. Hoewel, vorig weekeinde zat ik ook nog in mijn T-shirtje buiten uit te blazen van het werk in de tuin, lekker in het zonnetje uit te dampen. Wat zeg je dan! Kadootje dus. De SolarFarm tikte een paar dagen geleden ruim over de 50ºC aan. De temperatuur in de serre is +30 graden en warmt zo midden in de winter ook nog ff de keuken op.
Ieder jaar heb je het ritueel van hout hakken en op stapels leggen voor de winter. Wij zijn gezegend met grote schuren waar we met gemak voor een lange winter hout in kunnen opslaan. In de zomer stapel je het een jaar oude hout daarin op. Als het voldoende droog is dan zaag je de handel in stukken van 50cm en dan ligt het er verder te drogen tot de winter aanbreekt. Vanmiddag de eerste lading hout van het houthok naar de corridoor versleept. Gewoon iedere dag een uurtje kruien en zagen lijkt voldoende om de stapel op tijd tot aantrekkelijke hoogten te krijgen. Daarna de pallets in de garage volstapelen en dat is dan ruim voldoende om de winter door te komen.

De eerste keer dat dit jaar gestookt werd stond ik toch nog te kijken hoe relatief weinig hout er nodig was om het gebouw op temperatuur te krijgen. Met andere woorden, we zijn dik tevreden met hoe het systeem in combinatie met de SolarFarm nu loopt. Volgend jaar sowieso een of twee rekken erbij plaatsen, de slangen worden in de herfst toch aangepast dus waarom niet van de gelegenheid gebruik maken en het aantal rekken uitbreiden. Eigenlijk loopt het SolarFarm verhaal al net iets beter dan ik verwacht had.

Economiques

Manuel vals bron: librepenseur

Van de week las ik een verhaal over de Franse minister president Valls. Die ergerde zich dat hij door Europa op zijn vingers getikt werd over het slome tempo waarop de financiële huishouding van LDF op orde werd gesteld. Lees: bezuinigingen werden doorgevoerd. Ja dat is weer ten voeten uit van de fransjes. “We bepalen zelf wel hoe en wat we doen, daar hebben we geen roeptoeters van de EU bij nodig”. Dat doen ze al decennia lang, zich niets aantrekken van de rest van Europa. Maar wél zoveel mogelijk binnenharken aan subsidies. Moesten ze maar eens afschaffen dat rondpompen van geld, drijft alleen de prijzen maar op. En, zoals ieder andere lidstaat, wel een keel opzetten over de rest van Europa. Dat de Franse overheid al diverse malen formeel uitstel heeft gekregen het huishoudboekje op orde te brengen, daar wordt stilletjes aan voorbij gegaan. Dat ze met dat respijt niets anders gedaan hebben dan de belastingen verhogen, daarmee dachten andere landen het ook te redden, is natuurlijk een blunder van de hoogste orde. Gaf Valls zelf toe: “Het wordt nu tijd de uitgaven te verminderen in plaats van de belastingen te verhogen”. Daarbij kwam dat het verhogen achteraf gezien niet zo'n slimme zet was. Uiteraard worden zijn voorgangers daarmee te kakken gezet. Daar zijn mijn fransjes ook erg goed in.

Nou ja. Het zal wel net weer zo'n storm in een glas water worden als toen de provinciale verkiezingen dik verloren werden en Hollande begon te roepen: “En nu gaan we het écht anders doen!”. Het verwerd echter tot zoiets van een opschrikkend hert dat na twee snelle passen ontdekt dat het slechts een straaljager was die over kwam zeilen. Geen reden dus om te gaan rennen. Vervolgens dutte alles weer in. Dit zal niet anders zijn, de fransjes zijn zulke gewoontemensen, veranderingen zijn gewoon eng. Als er iets moet veranderen dan moeten anderen dat maar doen. Een herhaling van zetten zoals zo vaak voorheen.

Jaren geleden is er een soort volksraadpleging geweest. Iedereen mocht zijn zegje doen, bij de burgemeester, diens partijlid, de kamerleden, ja zelfs rechtstreeks aan de président. Kom maar op met die ideeën werd er gezegd. We gaan er echt iets mee doen. Ja, afdrukken en in ordners opbergen die voorzien waren van prachtige République Française etiketten. Wat dan wel voor de administratie pleit, ze gooien nooit iets weg. Dus het kan zomaar gebeuren dat ten tijde van de VI république (nu de V-e) iemand een kamertje ontdekt met in perfecte rangorde opgeslagen ordners gedecoreerd met die prachtige etiketten. Begint daar uit pure baldadigheid in te snuffelen en roept vervolgens: “EUREKA!”. Ssssst, niet te luid! Het kamertje gaat vervolgens schielijk op slot en wordt weg gemetseld achter een noodmuurtje. De eureka roeper wist al diens sporen en verkondigt het nieuwe evangelie met veel verve en drukke gebaren. Nadat die iemand voldoende puntjes in de politieke arena heeft gescoord gaat deze op diens lauweren rusten en blijft het verder oorverdovend stil. Totdat de VIIe république aantreedt en het oude nuffige gebouw met dat verstopte kamertje afgebroken gaat worden voor een serverpark van een Microsoft-Google-Oracle achtig iets. De inhoud van die ordners wordt uiteraard meteen door MGO gescanned en op het web gemikt. Nog geen seconde later zal La Douce France de rigueur voor de rest van de wereld worden.

Nee mijn fransjes willen eigenlijk helemaal geen veranderingen. Zoals het was blijft het goed. Waarom dan iets ver-her-nieuw-bouwen? En eigenlijk hebben ze nog gelijk ook. Het leven is hier goed, rustig, mooie herfsten, lekker eten en prettige gasten. Dus waarom veranderen, am-me-nooit-niet!

Galerie Le Mouton

Over veranderingen gesproken. Zoals was afgesproken kwam Freek, de kunstschilder, gisteren diens schilderijen ophalen. Het laat in de lobby lege kale muren achter. Sûre, we hebben zelf genoeg om een vijftal van die muren vol te hangen, het is iets heel bijzonders je lobby te hebben volhangen met kunstwerken van een en dezelfde kunstenaar. Tijdens de evaluatie kwam naar voren dat het materiaal ook in het Frans vertaald zou moeten gaan worden, en wel ruim van te voren. Is het een succes geweest? Ja en nee. Ja omdat er veel over gesproken werd door de gasten, die het zonder uitzondering iets bijzonders vonden dat we dat deden. De werken werden best wel gewaardeerd, vooral het thema van balletschoenen vond het heel apart. Nee, omdat er maar weinig mensen waren die de portemonnaie trokken. Daar gaat het toch ook een beetje om. Al was het maar om de kosten en zo er uit te krijgen.

Ja, we gaan zeker door met dit idee, ook al omdat het gewoon een beetje zijn tijd nodig heeft om ook hier weer een beetje bekendheid mee te krijgen. Eens kijken of er voor volgend seizoen iemand te vinden is die zijn kunst bij ons aan de muur wil hangen of opstellen. In ieder geval kan Freek op zijn CV zetten dat ie in LDF heeft geëxposeerd, dat was in ieder geval wat we dan samen weer voor elkaar hebben gemaakt.

Morgon

In 2008 zijn we met Le Mouton Qui Rit begonnen te verbouwen en om te vormen tot een Chambre d'Hôtes. Om dat goed voor te bereiden zijn er allerlei cursussen gevolgd. Een daarvan was het werken met Franse bouwmaterialen. Deze werd gegeven in de Bourgondië. Daar heb ik toen de wijnen uit de Morgon leren kennen en werden onmiddellijk-dadelijk-direct tot mijn favoriet verklaard. Het is eigenlijk best wel een beetje lastig om goed drinkbare wijnen voor bij het apéro te vinden uit de Morgon, dat zonder meer. Het zijn namelujk van huis uit stevige wijnen die je graag bij een goed stuk vlees drinkt of een uitgesproken schotel van iets anders. Met de dieprode kleur staat ie prachtig in het glas (blabladiebla). Het is best wel een paar maanden geleden dat ik een fles uit de Morgon open trok. Met dat de kurk eruit plopte kringelde de sterke geur je neus in en kon ik de verleiding niet weerstaan om meteen een slokje te nemen. Ohhhhh! Deze was jong 2013, eigenlijk voor een Morgon veel te jong, maar toch héél goed drinkbaar voor het apéro! Stukje kaas erbij, sneetje stukbrood, nog een glaasje. Paar slokjes water en nog wat olijven geknabbeld. Pas op voor deze wijn zei ik nog tegen het bezoek. Ook al heeft ie keurig de 12,5% hij is behoorlijk koppig, het is een beetje een gniepert! Vol overgave dronk het bezoek de fles ad fundo. Ja hoor, na nog geen half uurtje zag je de eerste effecten al, beetje duffe oogjes. De eerste zware onderwerpen kwamen al aan de beurt. Beetje andere hapjes erbij, pindaatje meneer? Extra speciaal bronwater uit de kraan en het was weer erg gezellig. Dat is sowieso het geheim van lekker wijn drinken, af en toe een glaasje water er tussen door. Het maakt de mond weer “vrij” en een koppige wijn maakt niet zo veel kans je met de hamer aan te tikken. Juist omdat (oudere) Morgon wijn redelijk droog is en koppig wordt ie om goed te leren kennen eigenlijk net iets te weinig geschonken hier. De Médoc wijnen gaan er bij de gasten ook al goed in. Dat zijn toch twee van de wat zwaardere wijnen. Prima voor een prettig stuk rood vlees van de grill. Misschien minder voor het apéro. Deze (le Challier) is echter al prima te happen. Oh, en bij de Lidl gescoord. Kom ik wel vaker tegen zo, een paar dozen van het een of ander die dan nergens nooit meer te vinden zijn. Maar ja, je wilt graag eerst iets proberen voordat je toeslaat. Daar heb ik standaard een tire bouchon voor in de wagen liggen, nu even niet beseffend dat dit een voltreffer zou kunnen worden. Maandag maar eens meer van proberen te scoren, het zal wel niet meer lukken.

LMQR 4

Er wordt me nogal eens gevraagd waar ik me mee bezig houd in de winter als er vrijwel geen gasten zijn. Niet alleen vrienden en kennisen vragen dit, ook gasten zelf. Dan hang je een sappig verhaal op over de mooie herfst, de prachtige omgeving, je kokkerellen en de schat aan Franse literatuur. De vracht aan filmpies en muziek, ook niet verkeerd. En dat is het wel zo'n beetje. De volgende vraag die je meestal krijgt is of ik me dan niet eenzaam voel zo helemaal in dat grote huis bij weinig of geen gasten in de winter. Dan vertel je van je tiental projectjes: waaronder klussen in en aan het huis, je keramieken huisjes, lezen, flimpies en internet voornamelijk in de avond, je blog waar dan weer wat intensiever voor geschreven wordt, af en toe een tochtje in de omgeving of richting een wat grotere stad (ff window shoppen) en dingen die je met je raspi computertjes doet. Dat laatste heeft me de laatste twee jaar opnieuw gegrepen: dingen doen met computertjes.

herfst, onderweg bij Val d'Ajol

Dus nee, ook al komen de muren in dit grote huis echt wel af en toe op me af, vooral bij het trieste weer dat hier in de winter dagenlang kan aanhouden, ik heb geen last van heimwee of eenzaamheid.

Curry

In zo'n winter periode bedenken Fannie en ik ook weer een paar nieuwe gerechten voor de gasten. Daar experimenteer je dan een beetje mee om het geleidelijk aan zo te krijgen dat het iets anders dan de gewone stampot andijvie wordt. Zo doe ik nu iets met geconfijte heel fijn gesneden sinaasappelschillen. Eten moet hier een beleving zijn vinden we. Ja, over eten heb ik het veel en graag. Met onze Franse gasten kan ik zo maar een hele maaltijd lang over gerechten praten, de bereidingswijze, ingrediënten, en over hun eigen lievelingsgerechten. Een van de laatste dingen hier is de curry saus. Veel van die curry's zijn scherp of zeer uitgesproken en niet altijd even lekker bij iets als kalkoen. Een heel populair stukje vlees in deze streek overigens. Het heeft net iets meer smaak dan kip en is een wat steviger vlees. Wel heeft het de naam snel te droog te worden van het bakken. In combinatie met een curry saus is het best iets geworden dat redelijk te pruimen valt. Een paar keer heb ik het al aan mijn fransjes mogen voor zetten. Ze vinden het “exotisch”, mijn schatjes! Très parfumée heet het dan. Nu heb je honderden soorten curry, mijn voorkeur hebben de wat mildere curry's met veel cardamon erin. Met opzet doe ik geen zoete dingen als rozijnen of kokosvet bij de saus. Daarmee komt de currysmaak beter tot uiting, is mijn persoonlijke smaak dan. Waarmee je het zo zacht krijg is de room en crême fraîche.

Curry saus voor 4 – 6 personen

• 1 Uitje
• 2 knoflook
• 150 gr (1 bakje) gerookte Spekkies (allumettes fumée
• 2 a 3 flinke el Currie
• 250 ml Room ( of meer, naar gelang het aantal personen toeneemt)
• 4 ruime el Crême fraiche

Begin met een niet al te hoog vuur, 6 matige vlam, geen boter in de pan.

Spekkies langzaam half uitbakken totdat ze net niet bruin zijn en het vet voldoende is om de uien en zo in te bakken. Fijn gesnipperde ui toevoegen en glazig laten worden. Zeer fijn gesnipperde knoflook erbij, een minuutje laten garen en dan de curry erbij. Alles even laten doorbakken en blijven roeren zodat het niet aanbakt. Eventueel een beetje olijfolie erbij als het toch te droog is of wordt. Dan vuur op 3 of 4 zetten, rustig blijven roeren. Dit soort pasta's bakt namelijk gemakkelijk aan. Ik gebruik bij voorkeur géén pannen met anti aanbak laag. Als alles een klein beetje is afgekoeld de crême fraiche erbij en goed mengen met de pasta, daarna de room er door mengen en een halfuurtje op 2 of zelfs 1 laten nagaren. Af en toe omroeren. Iets indikken is prima. Ondertussen kun je dan het vlees bakken, in dit geval kalkoen filet. Niet veel verder dan dat het net bruin is aan de buitenkant. Laat het vlees 15-20 minuten op +/-75 graden in de oven nagaren. Ongeveer 10 minuten voor het opdienen doe je het vlees in de curry saus, inclusief het vleesnat. Even doorroeren en vlees goed onderdompelen. De bedoeling is dat de buitenkant de smaak van de curry krijgt en de binnenkant nog de eigensmaak houdt.

Serveren met Bismati rijst en als bijgerecht dungesneden tomaten salade.

Een wijn met een cépage met Shiraz zou prima gaan.

Oh ja, en curry vlekken gaan niet meer uit je kleren ;=)

Raspi's
Elk jaar komen er wel een paar RaspberryPi's bij hier in Le Mouton. (wist je dat er meer dan 1 miljoen per jaar van worden verkocht? En dat voor iets dat begonnen is als een educatief project en men niet meer dan een 20 duizend van die dingen dacht te verkopen.)
Bijkopen? Ja. Enerzijds om ze te sparen voor de LMQR raspi cluster en anderzijds om allerlei leuke dingen mee te doen. Zoals onder andere het managen van de SolarFarm en de CV kachel. Zo gaat er eentje deze winter de temperaturen en dergelijke laten zien in de keuken op een soort paneeltje volgestopt met ledjes. Andre heeft het verhaal leuk aan de praat gekregen tijdens zijn verblijf hier in de zomer. Daar kan dan op verder geborduurd worden. Moet alleen nog ff eindelijk de aannemer komen om dat gat door de muur heen te vergroten zodat de UTP kabeltjes erdoor kunnen richting de plek waar ik het paneel wil hebben.
Ook ben ik bezig met een ontwerp om boekingen voor onze B&B zoveel mogelijk te automatiseren. De meeste boekingen komen via de mail binnen. Dus waarom dan niet meteen die mail in de agenda zetten om sneller een vollediger overzicht van de nog beschikbare kamers te krijgen als iemand belt? Gewoon via een web pagina bekijken en wijzigen?
Een van de nadelen van die kleine dingen is het ontstaan van een kluwen aan trafo's gepaard gaand met meters netwerk kabels, snoeren en stekkerdozen. Dat moet toch anders kunnen. Dat ik daar niet de enige in ben en er veel meer mensen het niet bij een enkele raspi laten, bleek al snel toen ik op het web naar een oplossing ging zoeken. Overigens is dit nog een van die openstaande projectjes van Wim en mij.
Enkelen zijn zelfs begonnen iets met een cluster in elkaar te frutselen (een boel aaneengeschakelde raspi's die onderling de taken verdelen om gezamenlijk iets heel snel te kunnen doen). Dit laatste projectje is 100 duizend % puur hobbyisme, máár van oudsher ben ik daar namelijk altijd al in geïnteresseerd geweest, in parallel computing. Zoals dat dan heet. In het echie is zo'n parallel computer, of wat er voor door gaat, door een gewoon mens absoluut niet te betalen. Tot nu toe dan,. En toen, en toen, kwam in 2012 de Raspi op de markt die precies alles daarvoor in huis had! Voor een paar honderd euries heb ik nu mijn kans om er een in elkaar te prutsen en er mee te gaan spelen. Wat je er mee kunt doen? Wie interesseert dat nou, het is gewoon kicken om een berekening van het getal Pi in 42 ziljoen decimalen te zien voltooien in enkele seconden. Dat is dus redelijk snel. Bij een raspi cluster zal dat wel enkele minuten worden ;=) En waarom? Veel mensen doen aan puzzelen of sudoku om hun grijze cellen soepel te houden, ik doe dit. Spelen met computertjes, programmaatjes bouwen en er héél af en toe iets nuttigs mee doen is ook fijn. Heel misschien zou er dan ook nog eens iets aan computer intelligentie gedaan kunnen worden. Meer dan een uurtje of maximaal twee of zo per dag wil ik er nu ook niet meer aan gaan besteden, het moet wel een geintje blijven.

Verder houd ik me onledig met dagdromen en wolkenruiterij.

SolarFarm 2

Dat het SolarFarm project serieuze vormen aan begint te nemen zullen diegenen die onze avonturen via deze blog en zo volgen niet echt verbazen. De belangstelling ervoor wordt ook groter, vinden Wim en ik erg leuk. Met deze blog wil ik een paar van de meest gestelde vragen van lezers over ons SF projectje beantwoorden. Om met wat ideeën af te ronden die nog in de pijpleiding zitten..

De meest gestelde vraag is: Hoeveel kost dit allemaal en zou zoiets haalbaar zijn voor mijn (tweede) huisje in LDF.

Even een open deur in trappen: de sky is the limit. je kunt het je zo uitgebreid, ingewikkeld en kostbaar laten zijn als je wilt.

Een toelichting. Tot op dit moment is een kleine 6.500 euries in dit project gestoken en zijn we beland bij generatie 4. Dat heeft het zonder meer ruim 20% duurder gemaakt dan als het nu staande product in een keer was gebouwd. We noemen dat eufemistisch gesproken voortschrijdend inzicht.

Daarvoor staan er 9 rekken à 20 vacuumbuizen, warmtewisselaars, schakelpaneel met 7 elektrische kleppen, een paar mechanische afsluiters, een 30 liter boiler, diverse sensoren, ruim 250 meter waterleiding, ruim 300m utp kabel, 3 extra CV radiatoren, 3 raspi's, switches, accesspoints en nog meer electronisch speelgoed. Voor de constructie was nodig: arbeidskosten inhuurkrachten, huren van een graafmachine en diversen. (bouw- en installatie materiaal meegerekend). Inhuur en graafmachine bedroegen +/- 25% van de totaalkosten.

We begonnen die zomer met iets experimenteels: twee rekken van 18 buizen en een oliedrum als warmtewisselaar. Toen dat boven verwachting liep, zijn er het jaar daarop in de herfst drie rekken bijgezet en het winteratelier aangesloten. Allemaal nog steeds een beetje in de experimentele hobbysfeer. Maar het werd daar in de winter wel ff 20 graden! Het jaar daarop sloten we de CV aan, de temperatuur in het hele huis bleef na lange afwezigheid ( = niet stoken) tussen de 7 en 12 graden hangen. Die uitbreiding van 4 rekken is pas deze lente uitgevoerd waarbij bleek dat de warmte van de SF bijna teveel was voor het zwembad. Volgend jaar worden daarom de boilers bijgeschakeld en voor de herfst van 2015 worden nog eens 4 extra rekken bijgeplaatst.. Berekeningen geven namelijk aan dat 15 rekken voor onze situatie het optimum zou moeten zijn. Waarom we dat dan toch stapsgewijs doen? Aan de ene kant om te kunnen bepalen of met wat we al hebben geïnstalleerd een bepaalde minimum temperatuur gehandhaafd kan blijven. En aan de andere kant vanwege de ontwikkelingen die met de besturing ervan te maken hebben. Omdat we alles zelf ontwerpen, ontdekken en uitvoeren is er, zoals eerder gezegd, natuurlijk sprake van een hoog gehalte aan voortschrijdend inzicht. Je doet dan soms dingen opnieuw en beter, hoop je dan.

Conclusie:
Voor het vorstvrij houden van een huis is niet zo veel nodig. Iedereen die een schroevendraaier kan vasthouden kan dit in elkaar zetten. Een klein beetje handigheid is wel een pré.
Grosso modo, reken op 0.5 - 0.7 buis per m2 onder de omstandigheden die in het noordelijke deel van de Haute Saône heersen: veel bewolking in de winter. Het aantal zonuren ligt hier tussen de 1500 en 1700 per jaar, waarbij de wintermaanden bepaald niet hoog scoren. Uiteraard telt ook de positie van de rekken mee. Als de zon tot zonsondergang onbelemmerd op de buizen kan schijnen is dat vanzelfsprekend altijd gunstiger. Daarmee kom je op 4-5 rekken van 24 buizen. Inclusief leidingen, isolatie, pompje, accumulator, kleppen, fittingen, installatie materiaal, een raspi en een paar sensoren, zou je de installatie voor minder dan 4000 euries zelf kunnen plaatsen. Reserveer 5-8% van de bouwkosten voor onderhoud en antivries elk jaar, en je zit vwb de Cost of Ownership wel goed.
Reken nu eerst uit wat je per jaar aan stook- en beheerders kosten kwijt bent en trek dan de conclusie. In ons geval is de installatie in minder dan vier jaar terug verdiend.

Zou het ook zonder zo'n RaspberryPi kunnen? Want programmeren kan ik niet.

Ja dat kan.

Siemens of Schneider bijvoorbeeld hebben kant en klare modules waarmee je kleppen en zo kan aansturen. Ze kosten rond de 300E per stuk voor 2 of 3 schakelpunten. Er bestaan ook kant en klare regelautomaten die specifiek voor zonneboilers zijn ingericht. Kun je via het internet bestellen of bij de betere Brico's kopen. Er zullen nog wel heel wat meer schakelautomaten te krijgen zijn die precies dat doen wat nodig is om kleppen en dergelijke op het juiste moment open of dicht te laten gaan, pompen aan- of uitzetten. Vermoedelijk zullen zelfs wel apparaatjes te koop zijn waarop je op afstand de temperaturen uit kunt lezen. Dus ja, zonder meer het zal ook zonder Raspi's gaan.

SolarFarm sluit keurig bij 25 graden celcius af

Wim en ik hebben echter voor een Raspi (creditkaart formaat computertje) gekozen omdat we niet gebonden wilden raken aan en bepaald merk of uitvoering van een regelautomaat. Ook de ideeën die we hadden konden niet helemaal door dergelijke schakelautomaten gerealiseerd worden, of je moest automaten kiezen die peperduur waren, en dan nog kwa uitbreiding en mogelijkheden te wensen overlieten. Tenslotte speelde ook het budget een beetje mee in de keuze van automatisering. Niet in het minst woog ook Wim's en mijn ervaring met programmeren en infrastructuur mee. Wellicht maken we het ons te moeilijk, maar we hebben wel lol voor tien!

Met het ontwerpen zijn we er bij iedere nieuwe generatie vanuit gegaan dat alle onderdelen als pompen, afsluiters, slangen en fittingen bij de eerste de beste hobbybouwmarkt of ijzerboer om de hoek te koop moeten zijn. Hierbij hebben we de gangbaarheid van bepaalde artikelen in onze keuze laten meespelen.

De Raspberry's zelf en bullen daarvoor zul je via het internet het beste kunnen bestellen. Ik merk de laatste tijd ook dat Raspi's in de schappen zijn komen te liggen bij verschillende electronica winkels. Er is uiteraard dan een prijsverschil, de vaste lasten voor winkels liggen nu eenmaal hoger. Typische dingen als temperatuursensoren, diverse chips, relais, weerstanden, condensatoren, print- of breadboards, RGB led displays etc. bestellen wij via het internet. In grote steden zal er vast nog wel een electronica winkel te vinden zijn die dit soort speelgoed standaard in hun assortiment heeft.

Standaardiseren! Omdat de collectoren de buismaat van 22mm hebben is dat door de hele installatie doorgezet. Alles is uitgevoerd met 3/4 messing fittingen. Maar let op! Tijdens het fitten kregen we regelmatig problemen bij het gebruik van Teflon tape. Toen we dat vervingen door de ouderwetse hennep en vet waren problemen met lekkages verleden tijd. Ook handig is om een aantal kritische onderdelen op reserve te leggen. Zoals een reserve pomp, sensoren, wat fittingen en wat lengtes leidingen. Komt altijd van pas bij eventuele reparatie of uitbreiding. Misgrijpen kan betekenen dat je minimaal een dag geen warmte uit je SF krijgt. Onderdelen als kleppen en zo kan ik altijd met wat fitwerk verherbouwen en zo een eventuele kapotte klep omzeilen.
Kan ik alle software en ontwerpen van jullie krijgen?

Alle ontwerpen zijn al gepubliceerd in een van de vorige blogs. Inclusief tientallen foto's

Althans de principe schema's, waarom het eigenlijk gaat. In de praktijk (zie foto's) zal de uitwerking vaak anders lijken. Bijvoorbeeld, zet je een rek op je dak, in de wei of hang je dat aan de muur. De begane grond oplossing heeft mijn voorkeur: altijd goed bereikbaar zonder klimwerk. Nadeel: graafwerk.

Voor wat betreft de software. Het verhaal is met de programmeertaal Python geschreven. Is behoorlijk recht toe recht aan en zelfs voor een 60 plusser als ik makkelijk aan te leren. De programmatuur is dusdanig modulair opgebouwd dat uitbreiden en nieuwe situaties eigenlijk alleen nog maar uit bekende vaste bouwstenen bestaan. Ook voor nieuwe functionaliteiten worden aparte standaard modules gemaakt die herbruikbaar blijven. De meeste Python code is via het internet gevonden en aangepast aan de behoefte voor zover dat nodig was. Echt waar, voor ieder probleem heeft iemand wel eens gestaan of er een oplossing voor gepubliceerd op het web. De Python gemeenschap is ongemeen groot en bereid informatie te delen. Dus de bouwstenen wil ik best wel delen, hoewel het echt geen rocket science is. De logica, zoiets van: als de temperatuur van de SF hoger is dan 30 graden zet dan klep x, y, z open of in die of die stand en laat dan ook pomp A, B, of C lopen. Dergelijke beslissingen zullen voor iedere situatie weer anders zijn. Diagrammen daarvoor ga ik deze winter definitief maken en ook op de blog zetten. Ben benieuwd wat jullie daar dan weer van vinden.

Kan of mag ik meehelpen, denken, doen?

Zeker, dat maakt de pret alleen maar groter. Elk idee is welkom, en daden des te meer. Gewoonte getrouw geef ik meteen maar een paar ideetjes waar aan gedacht kan worden.

• Hoe lees je de stand van de drieweg klep op afstand uit. De huidige staat in A of B stand maar er zit geen electronische voorziening op om dat uit te lezen. Wel een wijzertje, maar dat kun je vanaf je PC niet zien.

• Hoe zou je contactloos de vloeistof stroom in de leiding kunnen uitlezen en met wat - ik ga geen +300E uitgeven voor een flowmeter! Dacht aan iets met ultrasoon of magnetische flux, of zelfs met een microfoon zou iets gedaan kunnen worden zodat controleerbaar is of er überhaupt vloeistof loopt.

• Inrichten van een database op een SSD die aan een van de Raspi's zit van waaruit de stuurgegevens en grafiekjes gepoert kunnen worden door weer andere raspi's.

• Hoe zou je überhaupt het schrijven naar die beruchte SD kaartjes op een raspi kunnen omzeilen?.

• Bestaat er een soort van CMS voor de Rasbian linux omgeving die ook nog eens aangestuurd kan worden vanuit Python?

• etc etc etc.

Plannen

Plannen en ideeën te over. De komende tien jaar is er voldoende om aan te knutselen. Hier een greepje eruit.

• De komende lente willen we de ruim 120m PER leidingen gaan vervangen door flexibele RVS of stijve koperen leidingen, inclusief heftige isolatie. Daarmee kunnen dan hogere temperaturen getolereerd worden als ook de beveiliging tegen te hoge temps en druk aangescherpt worden. Niet in het minst, kunnen we weer met een graafmachientje tekeer gaan.
• Construeren van een warmtewisselaar voor de boilers; er hangen twee boilers in huis die in de zomer hoogtoeren draaien.
• De komende zomer willen we proberen een soort van zonnewering aan te brengen boven een deel van de collectoren als blijkt dat de temperaturen te hoog worden voor het zwembad en de energie verder geen kant op kan (accumulator + boilers). We dachten aan een luxaflex-achtig iets.
• Weerstationnetje met cam voor de bewolking
• Bewakingscamera's en bewegingsmelders voor bij de schapen (vooral in het voorjaar zou het leuk zijn om het werpen te kunnen meebeleven en dat op de website als streaming te zien).
• en, enz enz

Temperatuur CV water bij een mistige dag

SolarFarm

Met Wim ben ik nu de SolarFarm om aan het zetten naar de winterstand. Dat ging niet zomaar. Ook al omdat er wat technische wijzigingen nodig waren om het een en ander te optimaliseren.

Het ontmantelen van de zwembad aansluitingen, de thermo sensoren en het ontwateren van de pompen en zo dat ging als een speer.

One Wire Bus
Daarna konden we ons nieuwe idee over het verbinden van de sensoren meteen in praktijk brengen. Hoe dat idee precies is onstaan en door wie dat is bedacht zal altijd wel duister blijven, maar dat is met veel dingen die Wim en ik samen bedenken ;=) 

testbank

Het probleem was namelijk het gedoe met het aan elkaar solderen van de temperatuur opnemers. Eigenlijk hoe dat te vermijden viel. De idee was om daarbij gebruik te maken van z.g. telefoonverdeeldozen. Bij wijze van proef werden een paar van die dingen via eBay in China besteld en een doosje telefoon stekkertjes bij Amazon. Bovendien lag er nog wat telefoondraad in de rekken hier in huis. Vervolgens kon Wim weer lekker in de harsgeur van de soldeerbout aan de gang gaan om nieuwe sensoren aan de telefoondraden te lasen en een paar weerstandjes in de verdeeldoosjes te solderen. Verder was het een kwestie van een draadje in een telefoonplug steken en met een speciale tang hard knijpen. Met deze truuk kun je een willekeurige sensor eruit trekken of erbij steken. We hebben een soort databus gebouwd uit one wire sensoren men een handje telefoon onderdelen. Hieronder, zo ziet het er in de praktijk uit.

one wire bus

Van alle kanten komen de 'telefoondraden' van de sensoren bij elkaar in de 'stekkerdoos'. Van daar uit loopt er nog maar een enkel draadje naar de RaspberryPi toe en geen kluwen aan elkaar gesoldeerde zooi met bijbehorende toestanden als je een sensor moest vervangen.
Vanmiddag bewees dit concept zich 100% toen we een extra censor wilden voor de temperatuur van het retour water uit de CV. De sensor aan de leiding plakken en het stekkertje in de stekkerdoos ofwel “bus”. Een minuut later verschenen de gegevens van de nieuwe sensor op het scherm. Niks geen gesoldeer meer, letterlijk plug en play.

Warmtewisselaar
Het tweede verbeterpunt is de warmtewisselaar van de kachel.

warmte spiraal 4e generatie

Ter vergelijking de spiraal van generatie 3 er even bij gehouden. Was ook een redelijk ingenieus ding, maar te lomp naar mijn zin. Uiteindelijk moeten er drie van die spiralen in het vat komen. Namelijk, een voor de kachel, een voor de collector en een voor de boilers. Dat zou met die van V3 niet mogelijk zijn geweest vanwege de afmetingen. De twee laatsten zijn overigens pas voor de zomer interessant dus hebben we die voor deze rit niet geassembleerd. In theorie zou de radius nog veel kleiner kunnen zijn als de accumulator vloeistof geforceerd langs de spiraal zou gaan lopen. Dat doet het niet en daarom is er een grotere diameter nodig voor passieve overdracht van warmte door convectie. Desalniettemin is deze versie weer een stuk compacter met evenveel capaciteit als generatie 3.


CV pomp
Het derde verbeterpunt. Vorige winter bleek het warme water uit de SolarFarm niet al te effectief terecht te komen in het CV circuit. Al die kleppen op het ingenieus schakelpaneel (V4) ten spijt. Het terugbouwen naar versie 3 was toen geen optie. Na uitgebreide discussie tussen ons bleek ook wel dat de besturing van het schakelpaneel zou moeten kloppen en richtten we onze aandacht op de kachel zelf.

pomp naar boven verhangen

We namen de tijd om te ontdekken wat we daar aan konden verbeteren. Wim weer schetsjes makende en deze jongen er op schieten. We besloten om de pomp omhoog te brengen en de aansluiting van de SolarFarm niet boven maar onder te pomp te maken. De beredenering was namelijk dat de pompen eigenlijk tegen elkaar inwerkten doordat de druk van de CV pomp hoger was dan die van de SF en daardoor het warme water uit de solarfarm a.h.w. terug drukte. Of op zijn minst slecht mengde. Na een hoop gesoldeer en mopperen van Wim waren de laatste lekjes verholpen en kon alles weer gevuld en aangezet worden. Nu staan de pompen als het ware in serie en zuigt de CV pomp het warme water uit de SF aan, geholpen uiteraard door de pomp van de solarfarm. Na de lunch kwam de "proof of the pudding" en we konden elkaar op de schouders kloppen. Alles werkte zoals het moest, eindelijk.

dag grafiek kachel

Na wat test rondjes tussen 10 en 12h ging het daarna zonder haperen. Het was een behoorlijk bewolkte dag en de temperatuur van de CV steeg boven de 20 graden. Rond 18h ging de kachel zelf aan en werd de inlaat vanuit de SF afgesloten. Niet slecht voor zo'n eerste dag.
“Maar wacht ff”, hoor ik nu zeggen. Twintig graden is toch niet veel. Dat klopt. De installatie is berekend / ontworpen op het minimaal vorstvrij houden van het huis met een water temperatuur van gemiddeld 15 graden bij 4 a 5 dagen bewolkt weer. Dat het water 20 graden werd hadden we bij het weertype van vandaag eigenlijk niet verwacht. Morgen gaat de zon schijnen, we zijn benieuwd.

Ten slotte.

Dat het water al op 20 graden is bij het beginnen van de stook op hout, is op zich een groot winstpunt. Vanavond bleek dan ook verbazend weinig hout nodig te zijn om het gebouw warm te krijgen. Gedurende de nacht koelt alles weer wat af en zorgt de SolarFarm dat die afkoeling stopt waarmee het betrekkelijk warm blijft in huis. Een huis met 70cm dikke muren kan namelijk behoorlijk wat restwarmte opslaan. Bij vorst zul je uiteraard moeten bijstoken. In het voor- en najaar kun je het echter makkelijk af met de SolarFarm. Bij afwezigheid zal het huis niet gestookt kunnen worden maar blijft het vorstvrij dankzij de SF. Dat waren ook precies de uitgangspunten. De installatie die je nodig zou hebben om geheel vrij van hout te worden zou een stuk uitgebreider en gecompliceerder zijn. Voor ons een moeilijk haalbare kaart.

Update:
Hier is de grafiek van de eerste zonnige winterdag sinds de herstart van de SF:

temperatuur CV

Het water dat uit de SF kwam bereikte bijna de 50 graden. Het huis is nu (rond 19:00) 18.6 graden.
Ook hebben we vandaag via de vernufitge constructie van een omgebouwde boiler een paar tankjes antivries in het systeem gegoten. Kwestie van een beetje water laten weglopen, daarna weer aanvullen met antivries, de kranen openzetten en voila de installatie is voorzien van anti vries. Een klusje van enkele minuten. Af en toe zal dat in de winter herhaald moeten worden. Niks geen 350 euries voor het vullen van de CV met antivries die door de chaufagistes worden gefactureerd.  

MenBot

Wat is dat voor een raar woord: menbot, verklaar ik later.

Crêpes

De geur van crêpes verspreidt zich langzaam door het huis, het is zondag. Heerlijk zo'n traktatie als brunch. Mijn schatje is de eerste die er eentje, bedekt met appelstroop, al aan het wegknauwen is. Tijdens het garen van de volgende crêpe zit ik te overpeinzen waar ik nu gisteravond naar heb zitten luisteren op de radio. Een warrige discussie over de stand van en de ontwikkelingen in het onderwijs. Filterde je al het gewauwel eruit dan bleef er eigenlijk bitter weinig, maar even zo triest over: ons onderwijs systeem is verouderd en anticipeert niet op de vraag van de markt. Wat is nieuw!
Zelf vond ik de opmerking van een van de aanzitters aan de tafel treffend: “Het onderwijs loopt al decennia achter op de vraag van de markt. Hierdoor dwingen ze onze jeugd zaken te leren die al jaren achterhaald zijn.”

bron:agieducation.org

Ja, lekker makkelijk, beetje vrijblijvend afgeven op het systeem waar je nota bene zelf deel van uitmaakt. Ook nog zonder constructief te zijn het nijpende probleem op te lossen. Op een enkele spreker uitgezonderd zat verder elk panellid vet badinerend in de microfoon te blaten, onderwijl natuurlijk overschreeuwd door anderen die hun gelijk nadrukkelijk in het zonnetje wilden zetten. Zo gaat dat tegenwoordig in discussies: wie het hardst schreeuwt heeft gelijk. Dat alles ging vergezeld met hopeloos verouderde inzichten over hoe het onderwijs dan wel niet aan de jonge mensen gevoederd zou moeten worden.

Ze spreidden een eclatante misvatting ten toon over hoe de jeugd informatie tot zich neemt. Evenzo dat vanuit die zelfde jeugd een zekere minachting voor het establishment is ontstaan en 'men' hun eigen weg is gaan zoeken en vinden, daaraan werd ook voorbijgegaan. Het klonk allemaal alsof het panel wel even zou beslissen wat goed voor de huidige en volgende generatie zou zijn. Volledig de mogelijke inbreng of inzichten negerend die de scholieren zouden kunnen hebben voor het vormen van het onderwijs.
Moet je net in La Douce France voor zijn. Stel je voor dat een kind inspraak zou hebben in het leer pakket! Dat zou het dak op de zwaargeleerde profs doen neerstorten. Zij hadden er immers voor geleerd. Ja stel je voor. Kennis was vergaard over een onderwijs systeem gebaseerd op een kennis plateau dat al verouderd was voordat ze afstudeerden. Dan denk je nog steeds dat de dampen uit de mestvaalt de geest van het leven bevatten. Zoals men dat de studenten in de middeleeuwen bijbracht. Vervolgens deed het je op de brandstapel terecht komen als je ging beweren dat de aarde toch echt om de zon heen draaide en niet andersom. In tegenstelling tot dat was, dat als je maar stug volhield dat de aarde plat was dan steeg je in de rangen van geleerden in plaats van dat je voor een malloot werd gehouden.
Alle gekheid op een stokje genomen. Nergens beluisterde ik in de ruim een uur durende discussie wat er dan gedaan ging worden om het onderwijs aan te passen aan de natuurlijke leergierigheid van de mens. Zelf denk ik dan maar weer dat die sprekers te zeer verstrikt zijn geraakt in hun eigen gelijk.

Onderwijs

Na zelf ook een eerste crêpe achter de kiezen te hebben gestouwd en een mok koffie erachteraan gespoeld, denk ik terug aan mijn eigen ervaringen in het onderwijs. Zowel vóór de klas als erin.
Mijn idee als leerling was altijd een gevoel van uiterste saaiheid in de klas. Soms keek ik meer uit het raam dan naar het bord waarop met krijsende krijtjes dingen geschreven werden die je gewoon in je dictaat al had bestudeerd. Gáááp. Altijd gedacht dat dat aan mij lag.
Andersom, zelf gaf ik les in een spel vorm. De leerlingen moesten een IT bedrijfje opzetten en met elkaar onderhandelen over alle aspecten die in het leerboekje stonden en daar verslag over uitbrengen. Op papier dan. De rollen en soorten firma's c.q. afdelingen rouleerden in de gevormde groepjes zodat iedereen een keer als klant of als uitvoerder gefunctioneerd had. De leraren die de klas kregen na mijn “spellen sessies” gingen al snel bij de directie klagen dat de leerlingen drukker waren met het spel (de officiële lesstof dus eigenlijk) in plaats van met hun opleiding. Na twee semesters hield ik het voor gezien, wat een puinhoop dat mbo onderwijs.
Toen, en nu nog, dat staat wel vast. En als het op dat niveau al zo is dan zal het eronder en er boven ook niet anders zijn. Om de haverklap lees je in de kranten of hoor je op de radio dat het weer eens anders moet. Verwarring alom. Uit mijn directe omgeving en via andere kanalen weet ik dat tegenwoordig leraren meer met administrative zaken bezig zijn dan met hun lesstof. Nou ja zeg! De gedrevenen onder de onderwijzenden stoppen veel meer dan gemiddeld hun vrije tijd in het aantrekkelijker maken van de lessen. Het blijven roependen in de woestijn. Merkwaardig toch? Het gremium aan de top zal never nooit tot inkeer komen en koste wat het kost doorknoeien met de vuurstenen en berenvellen die ze van oudsher kennen. Want, veilig voor hun job en status. Veranderingen aanbrengen betekenen alleen maar meer nieuwe regeltjes en administratie. Die zogenaamde vernieuwingen binnen het onderwijs zijn leuk als bezigheidstherapie maar zet geen nano partikel aan zoden aan de dijk. Komt er een vorm van modernisering dan is het vaak oude wijn in nieuwe zakken. Dan denk ik alleen maar aan die z.g. iPad scholen. Ouderwetse boeken op de e-reader. Nou, dat bewijst wel het een en ander. Het lukt ze niet.

Hoe dan?

En jij dan? Hoe zou jij het doen?
Wel, is dan mijn antwoord, want daar heb ik lang over nagedacht, we leren al doende, na-apend van onze omgeving, door nieuwsgierig te zijn en door onze tomeloze drang tot ontdekken. Immers, waarom zouden piloten beter leren vliegen in een vluchtsimulator dan uit een arm dik boek met instructies? Al doende ontdekken de vliegers wat wel en wat niet tot catastrofes leidt. Of, waarom leren mensen sneller lezen met een spelletje “letters schieten” dan van een aap-noot-mies bord? Via het spel worden de vormen van de letters op die manier in de hersenen gebrand en herkenning van letters is daarna instantaan. Waarna letters woorden vormen, woorden zinnen en zinnen verhalen. De basale vorm van communicatie. Waarom overleefden belangrijke historische gebeurtenissen min of meer de eeuwen via saga's en legendes? Omdat het vaak spannende verhalen waren waarvan de kern de door te geven kennis was.
Een mens is ook in hoge mate visueel ingesteld. Het gezegde dat een plaatje meer zegt dan 1000 woorden is daar een bewijs van en niemand zal daaraan twijfelen.
Ook dat als je leren in spel vorm giet dat simpelweg beantwoord aan de natuurlijke drang tot spelen en competitie (beter zijn dan anderen). Na honderden generaties blijken mensen meer op visuele input gericht te zijn dan iets uit dikke boeken te lezen. Voor het overgrote deel wordt dat in het formele onderwijs genegeerd. Je mag je dan afvragen waarom dat zo is. Wellicht omdat we pas de laatste paar jaren de middelen hebben al de lesstof in een hulpmiddel te gieten die zonder ongeduldig te worden dingen blijft herhalen en aanpassen. De stap naar intelligent herhalen en het 'les programma' naar gelang de capaciteiten van de leerling aan te passen moet nog genomen worden. Zo'n speeltje als IBM's machine Watson zou daar perfect geschikt voor zijn.
Helaas werkt het onderwijsapparaat, en niet in het minst de politiek, als een heftige rem op die ontwikkeling. Feit is dat onderzoeken steeds meer aantonen dat jonge mensen veel beter in staat zijn kennis op te nemen als ze met de gemengde input in aanraking komen. Met gemengde input bedoel ik: visueel, audio en andere stimula. Ons huidige leersysteem neigt naar het afknotten van bovenmatig presterende leerlingen en het afstraffen van leerlingen met mindere prestaties. Het systee doodt daarenboven ook nog goeddeels je fantasie en creativiteit. We gaan immers massief voor de middenmoot. Tja, daar kom je niet mee vooruit als je het zo stelt.

Dus nogmaals, hoe zou jij het doen?

Menbot

Mijn stelling is: Als je de kennis kunt afdrukken in boeken dan is het een zinloze bezigheid voor een leraar om dat nog eens dunnetjes over te doen voor de klas.
Afdrukken in boeken staat voor mij als: geschikt voor leer automaten, digitaal te verwerken en te voorzien van een redelijk stuk intelligentie. Desnoods door er eerst maar eens een legertje pedagogen en leerpsychologen achter te hangen.
Ik zou ook, bij wijze van methode, gaan voor het verregaand omgooien van het leren uit duffe boeken naar leren in spelvorm. Doorspekt met het uitvoeren van experimenten, simulaties, en anticipatie met het individuele presteren. Een open eind systeem waarmee mensen al vanaf hun jongste jaren in contact mee kunnen geraken. Leraren fungeren daardoor meer als bouwers van kennis of mentor en minder als medium om kennis door te geven. Daarmee kun je zowel de begaafde leerling als de minder snelle leerling bedienen. Zo ontstaat een combinatie aan leer robots, (lesstof)informanten en mensen die leerpaden bedenken of uitwerken. Leerpaden die zich daarna redelijk autonoom op basis van een individuele behoefte verder kunnen gaan ontwikkelen, veranderen, aanpassen. Al doende kom je al dicht in de buurt van een (kunstmatige) intelligentie met als enige opdracht diens leerling, naar capaciteiten, te stimuleren kennis op te nemen en toe te passen.
Hoe kom je aan lesstof? Simpel, de hele wereld, sterker, het ganse universum, is de lesstof. Kennis wordt ieder moment, op welke manier dan ook, aan het huidige systeem toegevoegd. Kijk maar eens naar wat er op het web is gebeurd de afgelopen decennia. Hedentendage is bijna alle kennis te vinden via het web. Waar we nu echter accuut behoefte aan hebben zijn leer systemen. Iets in de vorm van een aangepaste Watson machine, die constructies combineren of paren de nieuwste informatie met of aan de al aanwezige stof.
De studenten worden door het systeem natuurlijk voortdurend getest om het lespad te kunnen optimaliseren enerzijds. Anderzijds om de speelsheid en natuurlijke leergierigheid te blijven prikkelen. Volgens het blad Neuron onthoudt iemand namelijk makkelijker informatie als ze er nieuwsgierig naar zijn.

Door robotisering van het onderwijs onder supervisie van de eerdergenoemde pedagogen en dergelijke, kan het leersysteem daardoor veel sneller en beter anticiperen op de maatschappelijke behoeftes. Zijn er meer tandartsen nodig dan kan het systeem geprikkeld worden die af te leveren. Kan meteen de zogenaamde varkens cyclus teniet gedaan worden waardoor iedere keer een teveel van het één en een tekort aan het ander ontstaat. Een beetje eng zoiets nadrukkelijk (centraal) te sturen, geef ik toe. Maar hé, niemand verbied je meer dan één studie richting te volgen. Ook al ga of ben je al aan het werk voor een (eigen)bedrijf.

<< plaatje leer model >>

Eigenlijk hebben we de stukken gereedschap al een tijdje beschikbaar. Denk maar eens aan zoekmachines als Yahoo, Google, Bing die alle informatie voor je kunnen opduikelen. Open universiteiten als de Kahn academy, of neem de orthodoxe universiteiten zoals o.a. MIT, die hun lesstof steeds vaker op het net zetten. Daar zijn natuurlijk nog Wolfram, Wikipedia, zoiets idyllisch als (NOG FF OPZOEKEN IN HOC)... Nu nog wat maken dat van de chaos op het web een mooi tapijtje weeft. Iets wat alles op een gestructureerde manier aan elkaar knoopt. Prop dat in een robotje met een leuk uiterlijk en een vriendelijke stem en je hebt waarachtig een soort wandelende Socrates en privé les van een nooit aflatende leraar. Lever daar voor de gein nog een soort pratend horloge (e-watch) bij dat altijd in verbinding staat met je “menbot” (kort voor mentor – robot) zodat je altijd en overal les kunt krijgen of kennis ophalen.
Alle menbots staan uiteraard in verbinding met elkaar zodat niet iedere keer het wiel opnieuw uitgevonden hoeft te worden. Iemand die iets lolligs bedacht heeft, een leerpad ge-optimaliseert of reeds iets heeft uitgeplozen deelt dat volautomatisch met de rest. Alle kennis is alom aanwezig, overal dus. Stel je voor, creëer je zomaar een soort van réalité augmentée (versterkte realiteit) met een real world extensie in vorm van menbots. Waarmee deze cirkel rond is. Voilá, zijn we wéér een stap vooruit richting het cognitio rerum

<< plaatje leer robot >>

Oh, en het onderwijs is mede daarom natuurlijk gratis.

Zou je zoiets met RasPi's bij elkaar kunnen knutselen? Vast wel. Oh heerlijk, weer iets om over te dagdromen tijdens een lange autorit.