LMQR 1

Nee er wordt niet gestopt met bloggen, zoals enkele lezers me vroegen. Toegegeven het leek er sterk op. Schrok ik ook ff van: bijna 4 weken geen blogje. Dat gaan we de komende weken goedmaken. Er zijn tussendoor wel wat korte stukjes geschreven maar meer in de geest van notities van wat er zoal passeerde in Le Mouton. Dus serveer ik die de komende tijd kalmpjes aan uit.
Het einde van het seizoen begint ook in het zicht te komen zodat het op mijn eentje weer redelijk goed behapbaar wordt. Weer meer tijd voor andere dingen dus. Ook om weer tochtjes op de motor te maken.
Deze zomer hadden we weer een stagiaire en uiteraard was mijn schatje er ook. Samen namen ze het leeuwendeel van het huishouden voor hun rekening. Zelf had ik dan nog de entertainment van de gasten, koken, het voorzien van informatie over wat er hier te doen valt, de onderhoudsklussen en wat reparatiewerk. Of de schoonmaakklusjes die de dames niet zo fijn vonden zoals het leegmaken van de douchputjes. Doet me niks, stinken doet het in Pernis, een beetje rioollucht is echt niet ongezond. Uiteraard wel goed je handen wassen daarna, dat lijkt me normaal. Afijn, de komende blogjes staan zo half en half op stapel.

De toestand in LMQR (Le Mouton Qui Rit)
Medio juni haalde ik onze stagiaire Fiseko van het station in Epinal af. Precies op tijd voor de eerste invasie van gasten in het seizoen. Zij moest meteen vol op het gas trappen om de kamers de volgende ochtend voor de nieuwe lichting gasten op orde te brengen. De deal met haar was dat ze gemiddeld 6 uur werkte en de rest van de dag aan haar thesis kon schrijven tegen kost en inwoning en conversatie in het Frans. Een perfecte oplossing voor beide partijen. De kamers vielen dan onder haar supervisie en Fannie en ik pakte dan de rest op. Af en toe kookte ze een van haar nationale (zuid Afrikaanse) gerechten die echt lekker waren. Weer een mooie aanvulling op onze recepten: gekruide kip met krokante korst en de beroemde ZA milk tert (een soort tira missu). Zo hebben we vorig jaar de Egyptische tuin als aandenken overgehouden aan Essam en nu twee recepten van Fiseko. Dat gaat een rijke verzameling worden als we de komende jaren weer een stagiaire mogen ontvangen. Nu zijn zowel Fannie weer aan het werk als de stagiaire weer op de terugreis.
Overigens een vliegenplaag zoals we vorig jaar hadden is gelukkig uitgebleven. Alleen in het appartement wilden die zwarte krengen zich nog wel eens verzamelen in cohorten van vier. Een paar minuten heftig vliegen aan gort meppen brengt die overlast meestal wel weer terug naar hebbelijke proporties.


Ontbijt
Maar goed. Om 7 uur gaat nog steeds de wekker af en na met wat frisse ochtendlucht de longen gelucht te hebben op naar de bakker. Dan tafel dekken, thee en koffie maken, brood op tafel en de verschillende beleggen opstellen. Soms een eitje koken (echt niet alle gasten stellen prijs op een gekookt eitje in de morgen). Wat wel erg gewaardeerd wordt zijn verschillende soorten brood op tafel. Daar doe ik dan moeite voor en rij desnoods wat verder om de nodige variatie te krijgen. Een pain de kilo is wel de favoriet gebleken bij de gasten. Pain de kilo is een joekel van een brood, zo lang als je onder arm zeg maar. Of, groter dan een gemiddeld toetsenbord met numeriek deel eraan. Pain de kilo weegt meestal net even wat meer dan 1000 gram en wordt, zoals al eens eerder beschreven, op gewicht verkocht. Aan tafel mogen de gasten dan hun best doen daar fatsoenlijke plakken van te snijden.


Midi
Voor een groep gasten mochten we ook weer een verjaardags maaltijd maken. Dit keer als midi, het middagmaal. De jarige was een hoogbejaarde dame die door haar kinderen vertroeteld werd om haar tijdens het verblijf van alle gemakken te voorzien. Lekker onder een dekbed gezeten had ze het ook niet meer koud.
Begonnen werd met een heldere groente – uiensoep, gevolgd door medaillons de filet mignon in lichte tomaten roomsaus. Als dessert flensjes gevuld met roomijs gegarneerd met een fait á maison zoete saus van fruit de coco (een lokale gele pruim). Altijd een succes nummer die flensjes met wat erin en erop. Een kop sterke koffie topte het geheel af. Wijnen: uit de pays d'Oc een Muskat demi sec, goed gekoeld. De rode wijn was die van Corsica – IIe de beauté en bij het nagerecht Prosèco. Het diner beviel prima bij de mensen, zij tevreden wij gelukkig. Oma wilde graag nog een keer terugkomen zei ze bij het vertrek, met andere gasten om te eten. Tsja, volgens de regels die gelden voor Chambres d'Hôtes mag je alleen aan je eigen gasten maaltijden voorzetten, maar who cares. Hoewel, toch maar netjes binnen de regeltjes blijven laveren dan kunnen er ook geen gekke dingen gebeuren.
Wel jammer voor de feestvierders dat het zulk regenachtig weer was. Anders had de groep nog even lekker kunnen na tafelen in de tuin. Misschien was dat wegens de bejaarde dame dan toch niet zo'n goed plan geweest, trapje af en dan weer omhoog, ach.
Uiteraard bleven er een paar flensjes over, die kon ik de jongens van André prachtig in de maag splitsen, glunderende oogjes waren mijn beloning. Zeggen ze wel een kinderhand is snel gevuld, nou die kindermagen kunnen er wat van!


Diner
In de avond wordt dan weer gekookt voor de gasten die een beetje tussen de 7 en 18 magen variëerden. Het is niet altijd eenvoudig om een gerecht te bedenken dat past bij: allergieën voor gluten, varkensvlees, eieren, melk en of melkproducten, noten, schelpdieren en ga zo maar door. De een is vegetarisch de andere moet geen groenten zien of lust geen vis. Dan peutert iemand de tomaten uit de salade of plukt nauwgezet de overheerlijke rozijnen uit het nagerecht. Een heel enkele keer kwamen al die allergieën en lust ik niet zaken tegelijk in een diner samen. Ga er dan maar eens aan staan om een gebalanceerd diner in elkaar te schroeven. Fannie weet meestal wel raad op dat soort dingen, en als hoofdkookman leer je daar dan weer veel van. In één geval was ik vergeten de aantekeningen na te lezen vóór dat ik aan het koken ging, uiteraard werd me dat toetje niet in dank afgenomen. Razendsnel wat fruit op tafel gebracht, probleem weer opgelost. Stom zoiets, maar ja kán gebeuren.
Wel weer voluit kunnen experimenteren met verschillende sauzen. Zo houden we de paprika roomsaus erin – nog een klein beetje sleutelen aan de hoeveelheid paprikapoeder – en die met salie is ook een goede gebleken. Het nieuwe nagerecht van milk tert houden we er ook in. Carbo's in roquefort saus werden goed ontvangen net als de filet mignon in curriesaus. Mijn currie saus smaakt volgens Wim precies zo als uit het pakje, toeval. Fannie had een vegetarische schotel met Brie met gebakken aardappelen bedacht en eentje met stukjes kip en harde worst. Ook niet onaardig. Dan is er nog een bedenksel dat nog niet uit is geprobeerd, een soort meer persoons superhamburger. Laagjes met voorgebakken feuilleté deeg afgewisseld met magere uitgebakken gehakt en verschillende groentes. Oja, iets lokaals gegeten een paar maanden geleden. Zoiets als sla met een warme saus aangemaakt met crême fraiche leek het wel, héérlijk, die wordt ook nog eens nagemaakt. Zo'n salade is iets typisch voor deze streek dus: folklore.

WVTTK 15

Nee, niks aan de hand en ja, heel erg druk.

Vandaag de eerste rustige dag sinds een paar weken, De gasten zorgen voor zichzelf, da's weer eens wat anders. Af en toe help je een gast aan informatie over waar ze heen denken te gaan, of geef je suggesties waar ze naar toe zouden kunnen gaan. De doos met folders komt dan goed van pas en we rommelen daar gezamenlijk een beetje doorheen.

Na het ontbijt is het even een reguliere chaos voordat iedereen weer op weg is. Sommigen blijven nog een dag of zo, anderen gaan op weg naar het zuiden of noordwaarts naar huis. Het ritueel is dan: iets in het gastenboek schrijven, afrekenen, een boemerangkaart meegeven en uitzwaaien. Dan is het tussen 10 en 11 even op het balkonnetje zitten uitblazen met een bakkie. Of zoals onze Belgische gasten zeggen: "een koffieke pakken". Klinkt toch een stuk sympathieker dat Vlaams. "Da's tof hè" klinkt het dan als iets leuks of prettig is. NL-ers zeggen van alles, elk jaar verandert het woordje waarmee ze iets tofs aanduiden. Is ook wat voor te zeggen, een taal die zo in beweging is.

Op een avond hebben we het daar over. Hoe talen soms heel erg statisch blijven, zoals het Frans, en talen die met de waan van de dag veranderen, zoals het Nederlands. Persoonlijk denk ik dat het NL wel een van de talen is waar de meeste leenwoorden in zitten. Veel woorden worden verzonnen en vervolgens in de Dikke van Dalen opgenomen om een maf mode woord een officieel tintje te geven.

Maaien

Vorige week kwam ineens de boer aanzetten, of ie het gras mocht gaan maaien. Ik wist dat er erg weinig te maaien viel omdat de schapies nogal hun best hadden gedaan. Daarom suggereerde ik om vooralsnog niet te maaien. Maar als ie speciaal wilde: ga je gang. Een kwartiertje later kon je zien dat ie het opgegeven had. Die paar sliertjes gras bleek niet de moeite waard om daar brandstof aan te verstoken. Of hij moest een andere reden hebben gehad om dat stuk te maaien. Alleen bleef dat een onbekend verhaal want de maaiert was alweer foetsie. Zelfs de voorweide had ie niet gemaaid. Afijn dat verhaal heb ik dan nog te goed. Toch wel grappig, hier en daar zie je een sliertje gemaaid gras liggen, waar nota bene de schapies zich ook nog eens aan te goed aan gingen doen. Luie donders.

Schapen

De week daarvoor had de schapenscheerder de beesten van hun jasje ontdaan. Toch wel raar die beesten zo zonder jasje te zien rondschuifelen. Enkele weken later stond er weer een beetje wol op en toen zag je iets merkwaardigs. Na een regenbui worden enkelen spierwit, da's vooral in de schemer een maf gezicht. Je ziet zoiets zelfs in de nacht bij de maneschijn nog rondwaren. Ik dacht ff dat er een vreemd gevaarte de wei ingeslopen was. Verrekijker erbij, en het bleek een van die spierwitte beesies te zijn, spookachtig hoor.

Zwemwater

Het zwemwater biedt dit jaar zeer hardnekkig weerstand om helder te worden. Volgens Wim is het zuurstof dat het water diffuus maakt. Algen kunnen het niet zijn, want die zijn vakkundig om zeep geholpen met een paar liter anti alg. Volgens de "badmuts" is de PH - zuur graad - veel te laag. Meten is weten, en ja hoor, véél te laag. Bij de Brico een emmertje PH verhogend spul gehaald en uiteindelijk het hele emmertje er in gekieperd. Volgens het etiket moest er 60 gram per 10m3 in. Dat had echter totaal geen effect. Dus, hop nog maar eens een dosis. Bèh, nog geen effect. Een half emmertje verder begon het pipet meetding eindelijk iets als een uitslag te geven. De nu gemeten waardes waren echter nog steeds ver beneden de gewenste waarde. Goede raad is duur. Je wilt dan graag weten: wat is het werkzame spul erin en je twijfelt of je een dag moet wachten. Wat het goedje precies is staat natuurlijk niet op het etiket, een gokje dus maar en hop de rest verdween plotseling per ongeluk in het zwembad. Na een kwartiertje wachten weer gemeten en verrek, weliswaar de onderste waarde op de schaal van OK, maar toch. In ieder geval is deze factor ook uitgeschakeld. Morgen maar weer eens kijken wat dat met de zuurstof in het water heeft gedaan. Je moet al bijna een chemicus zijn om dat water goed te krijgen.
De volgende dag blijkt dat toch de oplossing geweest te zijn. Het water is weliswaar nog niet helder maar ik kon al behoorlijk wat van het residu opzuigen uit het zwembad.

Toetje

Voor een van de vele diners van de afgelopen weken maakte ik dat toetje met gebakken banaan in gember-roomboter saus. Dit keer was het erg goed gelukt. De bananen bleven netjes in vorm en hadden ook nog precies de goede bruining. De saus is ook altijd maar afwachten of die de juiste consistentie krijgt. De eters likten hun vingers af! Daar krijg ik altijd een fijn gevoel bij. Jawel, het is een calorie bom!

Recept voor 6 personen.

• Eerst warm je 200 gram boter op bak je er de 2 el gembersnippers in, de boter mag absoluut niet bruin worden, eigenlijk is het meer opwarmen.
• Daarna doe je er eetlepel rietsuiker, een zakje vanillesuiker (7.5g) en een paar theelepeltjes van de gembersiroop bij.
• Goed roeren totdat alles is opgelost.
• Dan proef je even.
• Het moet een beetje pittig zijn van de gember. Is dat niet het geval dan, om het een beetje péng te geven doe ik er soms nog een druppel tabasco in. Dat is een beetje afhankelijk van de gember kwaliteit en hoe zoet de siroop is of zo.
• Dan het vuur laag om de saus warm te houden, eventueel iets laten indikken - zie onder.
• Is de saus klaar dan doe je een klont boter in een andere koekenpan en op hoog vuur bak je de overlangs door de helft gesneden bananen aan beide kanten licht bruin (halve banaan per persoon).

Op een klein bordje leg je dan de halve banaan warm uit de pan, schenkt daar een beetje van de saus over. Een bolletje vanille-ijs erbij maakt het helemaal af.
Voor de lekkerbekken de rest van de saus in een klein schaaltje erbij serveren. Als het allemaal goed is dan is de saus net dik genoeg om op en bij de banaan te blijven liggen. Is het te heet dan smelt het ijs weg, te koud dan stolt de saus en wordt het dik stroperig, ook niet goed.

Stagiaire

Dit jaar hebben we weer een stagiaire, wat een uitkomst is dat eigenlijk. Zij neemt mij het schoonmaken en opdekken van de kamers uit handen. Zelf doe ik dan het schoonmaken van de andere ruimtes en samen doen we iets met de tuin. Dat geeft een beetje lucht. Want alleen vijf kamers en een appartement op een dag schoonmaken maakt een wrak van me. Na een weekeinde waarin alle kamers elke dag andere gasten hadden draaide de wasmachine vol continu. Dat viel zelfs de gasten op. Nu hebben we voor alle bedden dubbel linnengoed dus dat vormt geen probleem. Wel een probleem was dat het maar blééf miezeren buiten. Dus hing de garage op een gegeven moment vol met heerlijk geurende was. De ene gast stoort zich daaraan een ander gast vindt dat juist de charme van een B&B. Wie het weet mag het zeggen, persoonlijk kan ik daar geen pijl op trekken wat nu wel en wat nu niet een gast hindert. Meestal proberen we alles uit het zicht te hangen, volle waslijnen noopten tot noodmaatregelen.

Tuinieren

De laatste dagen is het prachtig weer, de zon brand op je kersenpit en met de maaimachine snor ik in een gezapig tempo over het gazon. De stagiaire is bezig met het onkruid te trekken en na een morgentje is de voorkant weer helemaal aan de kant. Je kunt echt zien dat het onderhoud van een tuin geen gewoon werk voor haar is. Niets mee aan de hand alles leert en het is geen rocket science om onkruid van planten te onderscheiden. Bij twijfel ruk je het, als het ff kan met wortel en al, eruit. Is het iets serieus kun je het altijd nog terugsteken. We hebben een redelijk makkelijke tuin met niet teveel dingen die ik niet herken. Het eruit trekken van groen is meestal 99% correct. Voor mij is alles gewoon een boterbloem zolang het niet herkend wordt. Fannie heeft daar meer kennis van en ziet al vroegtijdig of het aardbeien zijn of ongewenste boterbloemen. Bomen en struiken zijn duidelijk doch met dat kleine grut gaat het nogal eens mis als er geen stokje met aanduiding bij staat. Hoewel dat vorig jaar totaal geen toegevoegde waarde had want de tuinjongen maaide toch alles aan gort. Het lijkt er op dat nu meer aanplant het overleeft. Zelfs de taxus waagt het nu om een paar centimeter boven het maaiveld uit te komen. Die ziet natuurlijk kansen nu er niet meer rücksichloss alles plat gemaaid wordt.
Eigenlijk begin ik het tuinieren wel lollig te vinden. Beetje met de bosmaaier de kantjes van de tuin en perken langsrossen, de rest kortwieken en met de maaimachine het gras verpulveren. Dan zorgen dat er niet teveel boterbloemen in de perkjes komen te staan of dat het een en ander in model gesnoeid wordt. Zo staat het toch allemaal een beetje netter, de gasten beginnen zelfs complimenten over de tuin te geven. Of is dat uit medelijden? Zo van, och kijk die jongen eens zijn best doen. Met de rozenstruiken ben ik nog niet tot overeenstemming gekomen, hoe ze zich willen laten knippen en scheren. Ja, de theorie is bekend. De praktijk is heel anders. Als je het goed doet schijnt er ook nog een model in te komen zodat de rozen gelijkmatig verdeeld over de hele struik aan de bloei komen. Nu schiet alles alle kanten op, ik moet dus nog heel wat oefenen. Het voordeel is dat de groene zooi vanzelf weer aangroeit. Gaat het mis dan komt er altijd wel weer ergens een takje aan. Misschien gaat het volgend jaar weer beter en wordt het om aan te zien.

Parijse obers

Een artikel in een Belgische krant kopt:

het-land-dat-de-meeste-toeristen-ter-wereld-ontvangt-gaat-eindelijk-iets-doen-aan-de-onbeschofheid-van-zijn-inwoners

De vorige Franse president (Sarkozy) was het al opgevallen dat de toeristen in het land nogal onbeschoft worden behandeld. Vooral door de Parijse obers. Hij maakte daarover zelfs een opmerk in de Figaro! Fannie's en mijn ervaring met Parijse obers, dateert al van jaren terug. Niet veel verschillend van waar de gemiddelde internationale toerist over klaagt. Om nu te zeggen dat de Fransen onbeschoft zijn, zo ff iedereen hier over een kam scherend, gaat me te ver.

Zeker de fransjes worden opgevoed met de idee dat La France, de technologie, de literatuur, de keuken, de cultuur supérieur is aan alles wat er verder op deze aardkloot aanwezig is. Een bepaalde arrogantie kun je ze niet ontzeggen. Volgens mijn ervaringen kunnen de fransjes dan de hand schudden met vele naties en volkeren in de wereld die zich stuk voor stuk diezelfde houding aanmeten. Dus wat is nieuw. Van tijd tot tijd wordt dat superieuriteits gevoel aangewakkerd door mensen of kliekjes van mensen die dat maar al te goed van pas komt. Dit, om bijvoorbeeld nog meer macht en geld te kunnen vergaren, of volkeren tegen elkaar op te zetten, of zelfs om andere groepen of volkeren uit te moorden. Een zogenoemde “end lösing” noemde men dat in de vorige eeuw. Welke gruwelijke resultaten dat teweeg brengt laat geen twijfel over de bedoelingen van dat soort mensen.

Is een fransje echt zo onbeschoft zoals dat in dat artikel wordt beschreven? Nee, echt niet.

Jawel ze kunnen behoorlijk neerbuigend zijn, behoorlijk arrogant, zeer belust op het afzetten van een buitenlander en proberen altijd hun voordeel te behalen ten koste van diezelfde buitenlander. Dat voordeel behalen gebeurd soms op een leugenachtige manier die soms aan misdadigheid grenst. Toegegeven. Dat gedrag vind je voornamelijk terug in situaties waar het om geld verdienen gaat. Ook gebeurt dit wel in de sfeer van fransje contra buitenlander zodra de eerste daar een voordeeltje uit denkt te kunnen halen. Je hebt het dan over een bepaald alloy van mensen die het moreel gezien niet zo nauw nemen met mijn en dijn.

Maar is dat niet zo in eigenlijk elk land ter wereld? Naar mate de bevolkingsdruk toeneemt worden de inwoners steeds meer xenofoob, meten ze zich een superieuriteits gevoel aan dat geen enkele grond heeft en proberen ze zich coute que coute boven op de piramide van macht en rijkdom te vechten ten koste van ieder ander. Zo is het eeuwenlang gegaan en zal het nog wel eeuwen doorgaan totdat overal een muur omheen is gemetseld en vol geplant met afweergeschut en atoombommen. Niemand erin en niets eruit. Lekker zooitje zijn wij mensen.

Lees je het artikel dan gaat het eigenlijk om het gedrag dat de Parijse obers tentoonspreiden, voornamelijk in die delen waar veel toeristen komen. Het lijkt niet alleen zo maar is het ook, dat het bon-ton is een buitenlander eigenlijk niet te willen bedienen, en als het dan moet met een snauw en een grauw. En verwachten nota bene ook nog een fooi! Iets anders dan Frans wordt niet verstaan en dan moet het ook nog in onberispelijk Frans gebeuren wil je aan deze terreur ontkomen. Koffie wordt, met de nodige vertraging, met een badje op je tafel geknald alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is dat de koffie koud is en de helft op je schoteltje terecht is gekomen. Mijd je echter de toeristische plekken en ga je naar een rustiger deel in de stad waar dan bijna geen toeristen komen, normaliseert alles zich weer een beetje. Dan komt er wel binnen een paar minuten een ober bij je aan de tafel en legt je, zij het een beetje kortaf, uit wat de kaart zoal bevat. Dit komt zo'n beetje overeen met de rest van La Douce France. Obers hebben eigenlijk geen tijd om je uitvoerig uit te leggen wat al dat lekkers op de kaart is. Dan moet je gewoon vroeg tegen etenstijd komen als er nog niet zo veel klanten zijn of op een ander rustig moment van de dag, als het restaurant tenminste open is op die tijd. In de provincie heb je meer kansen op een menselijke behandeling omdat het leven er wat gemoedelijker aan toe gaat. Naar mate de steden groter worden zijn de obers ongeduldiger en snauwen je eerder af, want drukker. En ja, een gemiddeld fransje heeft een van de kortste lontjes ter wereld. Vooral als ze onder druk staan. Waardoor ze hun normaal beleefd gedrag vergeten. Logisch ook. Van jongsaf aan worden ze getraind in de mallemolen mee te lopen, geen afwijkend gedrag te vertonen en zich vooral aan de mores te houden. Beleefd blijven, altijd beleefd blijven. Dat doen ze ook, al koken ze van binnen, onderling dan. Tegen buitenlanders menen ze zich niet aan deze beperkingen te hoeven houden en permitteren ze zich dingen waar ze onder elkaar absoluut niet mee weg zouden komen en tot outcast verklaard zouden worden.

Obers echter lijken een soort pact afgesloten te hebben de klant als de vijand te behandelen, een enorm dedain tentoon te spreiden en neerbuigend te doen tegen een ieder die niet meteen weet wat er gegeten gaat worden. Dat is ook zo. Vaak ga je naar een bepaald restaurant om iets bepaalds te gaan eten. Bij de Coq au Beurre eet je gewoon een kippenspecialiteit, bij de pizzeria in Corbenay eet je geen kip maar bestel je hun pizza spécial als je in de zaak zelf blijft eten. En zo voorts. Dat is nu eenmaal een deel van je opvoeding dat je je van te voren op de hoogte stelt wat er in die zaak te eten valt. Eigenlijk heb je bij het binnengaan je keuze al gemaakt. Een ober wacht dan alleen op je bestelling zonder zich te hoeven uitputten in het repeteren van de kaart. Daar wordt een ober sjacherijning van want: kost tijd. En tijd is geld, geld dat in een paar uur verdiend moet worden: tussen 12:00 en 14:00 en dan in de avond nog een paar uurtjes van 19:30 – 21:00. Op andere uren zijn restaurants meestal niet geopend. Er is een verschil tussen café's of bureaux de tabac's en restaurants uiteraard. Daar wordt door touristen soms geen verschil in gemaakt met bijkomende frustraties. Dat zelfs café's en BdT hun eigen openingsuren kennen, dus tussen de middag van 12 tot 2, of sluiten in de morgen en late middag om in de avond weer open te gaan. wordt ook wel eens vergeten. 's Lands wijs en 's lands eer. Dat wordt wel eens vergeten door een toerist of zelfs expat.

Dus ja, het is dikke ellende met de obers voor de bezoekers in de grote steden. En ja, je wordt buitengewoon gefrustreerd door al die gekke regeltjes die zo veel afwijken van wat je uit je geboorteland gewend bent. So what! In het laatste geval heb je je maar te schikken. De strijd tegen de “prix pigeon” (exorbitante vraagprijs door aannemers of ondernemers aan buitenlanders) blijft gewoon doorgaan. Als je wat langer verblijft in een vreemd land leer je je er wel omheen te werken. Ben je helemaal of ruimschoots aangepast dan leer je ook de regeltjes dusdanig te ontwijken dat ze je niet meer frustreren en doe je de meeste ongemakken af met een schouder ophalen of een handgebaar waarmee je het probleem over je schouder werpt. Eigenlijk precies wat je in je geboorteland ook doet of hebt gedaan.

Maar die obers en andere onbeschoftelingen in de toeristen industrie, dat is een probleem waaraan echt gewerkt moet worden. Want dat kost geld vindt de overheid, en dus... zal alles wel weer overwaaien tot een volgende bobo zich weer eens ergert over de houding van de ober in Paris.

Waar blijft ie!

Blog, waar blijft je blog!

De afgelopen weken gevloerd door de griep, waarop volgend een gemene keelpijn. Net alsof je strotje met schuurpapier bekleed was. De weken daarvoor had ik wel een blog gemaakt maar die kwam niet door de ballotage heen, het zou te warrig zijn.

Maar de show must go on. Het huis wachtte nog op de laatste loodjes om het op orde krijgen voor het seizoen. Dat ging uiteindelijk erg moeizaam. De naweeën van de griep bracht met zich mee dat als je boven aan de trap gekomen was, je stond te hijgen als een paard van de vermoeidheid. Even gaan zitten werd al snel een half uurtje om bij te komen. De gastenkamers moesten toch iedere keer weer op orde zijn. Voor andere dingen had ik geen puf meer. Boodschappen doen stelde je tot het allerlaatste uit en koken redde je nog net op tijd. Eigenlijk zoals nagenoeg alles net op tijd klaar kwam. Normaal heb ik daar zo'n schema voor. Vanaf 10 uur schoonmaken, een kleine siësta tussen door, tussen 2 en 4 boodschappen doen, tussen 4 en 5 nog even de laatste hand aan iets en dan druppelen de eerste gasten al binnen. Dan vanaf 5 uur koken om tegen 7 uur aan tafel te kunnen. Dat tafelen duurt tot soms in de kleine uurtjes. Het komt niet zelden voor dat ik rond 1 uur in de nacht de vaat nog in de wasmachine sta te doen en een laatste veeg over het aanrecht haal.

De volgende ochtend rond 7 uur brood en croissants bij de bakker in het dorp verderop halen, ontbijten doen en daarna heb je even een moment voor je zelf als iedereen weer op weg is. Dus even een bakkie doen voordat het weer los gaat. Als je dan met griep zit, je kunt echt niet in je bed blijven liggen. Hoe graag je dat ook wilt. Dus sjouw je maar door, hopend dat het snel over gaat. Tuurlijk maak je dan wat short cuts in de huishouding en kokerij, en uiteraard wordt de siësta wat langer als je een keer 's avonds geen gasten krijgt. Dus kommer en kwel is het niet geweest. In de zomer zou het een probleem geworden zijn, nu in het voorseizoen ben ik zo gezegd gered door de bel. Het is weer doorstaan en alle pijntjes en duizeligheid zijn nu wel weer aan het wegebben.

Atelier

De verplaatsing van het atelier is een feit. De ovens zijn door Guillaume verzet naar de andere kant en materialen, draaitafels en handvorm dingen staan of liggen nu op het bordes. Qua oppervlakte ben ik daar fors op vooruit gegaan. Veel meer ruimte om alles op te stellen en materialen neer te leggen. De eerste boekingen voor het atelier komen ook al binnen, alles is mooi op tijd om gezet. Nu nog een beetje rangschikken om ook een juiste loop in het verhaal te krijgen zodat glazuren en klei niet door elkaar besmet kunnen worden. Het boetseer of handvorm deel wat verder van het draaideel af zetten zodat er wat meer bewegingsruimte komt om je natte werk in de stelling te kunnen zetten. Er zal vast en zeker nog wel met de spullen en machines heen en weer getrokken gaan worden. Wel heb ik de kneedtafel en de plakkenwals beneden laten staan. Misschien moet ik de verse/onbewerkte klei daar ook naar toe verplaatsen zodat voor deze bewerkingsfase alles bij elkaar staat. Voorlopig staat echter alles klaar voor de eerste gebruikers.

Frerik heeft de krachtstroom al verlegd naar de nieuwe plek van de ovens. De kleine vingerling oven wordt nog een verhaal apart. Daar willen Wim en ik nog iets met een RaspberyPi aan gaan doen. Het regelgedeelte van de oven is niet meer helemaal je dat, met andere woorden het is te veel gok werk geworden. Oorspronkelijk werkte de oven met een soort valschakelaar waartussen je een speciaal geprepareerd kleistaafje stak. Dat werd dan bij een bepaalde temperatuur zacht waardoor de schakelaar naar beneden zakte en de oven uitschakelde. Dat werkte prima voor het bisquit bakken, maar voor glazuren was dat toch veel te onnauwkeurig. Later kocht ik er een soort thermometer voor. Uiteraard viel dat ding op een dag aan diggelen en raakte dit oventje in onbruik. Er was sowieso een grotere en nauwkeuriger oven nodig. Zo gezegd en gedaan. Drie jaar geleden kwam er dus een nieuwe oven van 50 diep en 45cm binnendiameter. Deze nieuwe oven is thermisch gezien een ramp maar nauwkeurig genoeg om mijn werk te bakken. Toen de Raspberry computer op de markt kwam bood dat weer mogelijkheden om het regeldeel van de kleine oven compleet te vervangen door een paar relais, een thermokoppel plus schakelingetje en een RasPi. Voor nog geen 100 euries kun je er zo zelfs een precisie oven van maken. Dat wil zeggen de temperatuur is tot op tienden van graden nauwkeurig te regelen. De rest van de oven is namelijk nog perfect in orde en daarom heb ik er nooit over gedacht om hem naar de déchèterie te brengen. Bovendien is die kleine oven gewoon niet te tillen. In de herfst gaan Wim en ik aan dit projectje knutselen. Zo kan die oven weer een derde leven krijgen met betrekkelijk eenvoudige middelen. Door de kleine afmetingen zul je ook eerder geneigd zijn afzonderlijke werkstukken af te bakken. De grote oven is dan meer voor het omvangrijkere werk. Toch wel grappig hoe je door middel van zo'n primitief computertje ineens weer een oven aan de praat kan krijgen die anders maar stond te verstoffen.

Telkens bedenk ik me weer dat de makers van de RasPi dit soort (divers) gebruik niet hadden voorzien. Inmiddels nadert de verkoop van de Raspi de 3 miljoen! Een waardige opvolger van de C64. Iets waar tientallen miljoenen hobbyisten rond de tachtiger jaren ook bovenop sprongen om leuke dingen mee te doen.

Trois Ballons

Afgelopen weekeinde was de tour de 3 Ballons (3 bergen) weer. Elk jaar zitten we dan tot aan het nokkie vol met fietsers die dan om 5 uur in de ochtend uit het warme bed moeten klimmen om op de pedalen te gaan staan. De Trois Ballons liggen in een schitterend natuurgebied niet ver hier vandaan, een meer dan ideaal gebied om te toeren met fiets, motor of auto.

Deze jaarlijkse koers schijnt minimaal 214 KM lang te zijn en de snelste tijd die er over gereden is was iets als 6 uur en wat minuten. De hoogste Ballon is zo'n 1300 meter! Om daar met zo'n vaart tegenop te kunnen knarren heb je wel wat training voor nodig. De recreatieve fietsers doen er tussen de 9 en 10 uur over.

Het schijnt dat de organisatie heeft geluisterd naar de kritiek van vorig jaar want men kwam redelijk tevreden terug over de verzorg plekken. Dat scheen de jaren ervoor een puinhoop geweest te zijn. De tafeltjes met drank en zo voor de deelnemers, schenen op de meest onlogische plekken te hebben gestaan. Soms waren de tafels zelfs leeg en had men niets meer te drinken. Dat is nu blijkbaar verleden tijd.

Wat die tour extra spannend maakte was dat er nog gewoon tegemoetkomend verkeer kwam aanzetten. Veel motormuizen die de berg opscheurden en auto's die de bochten om kwamen zetten als je ze niet verwachtte. Best wel link zo. Misschien kunnen de organisatoren dat ook oplossen voor de volgende keer. Dan denk ik dat het aantal deelnemers zich rap gaat verdubbelen van nu 5000 deelnemers naar meer dan 10K, en dat kan makkelijk.

Bij terugkomst stond er een BBQ op onze gasten te wachten en werd het weer ouderwets gezellig. Al snel vlogen de heldenfeiten links en rechts over de tafel en zaten mensen met een glas wijn of bier in de hand nog even na te genieten van tour in de ondergaande zon op het terras. Mooi mazzel met dit weer, een kadootje.

En dat is vijf

Ha leuk, ik ga eens schrijven over hoe zo'n blog tot stand komt. Nou ja leuk.
Dit is namelijk al de vijfde versie van wat je nu leest.

• De eerste versie ging over hoe je een ezel die zijn leven lang rondjes in de draaimolen heeft gelopen nooit meer kunt leren rechtdoor op zijn doel af te sturen. Dat sloeg dan op ongewenste politici, wereldwijd, die ineens tot inkeer zouden zijn gekomen volgens hun spindokters dan. Mij kennende werd daar een verhaal van plus duizend woorden aan weggetikt. Ongeschikt voor deze blog.
  
• De tweede versie zou ik bijna besteed hebben aan het tweede hoofdstuk van het beeldhouwertje. Zowel Marion, en achteraf ik ook, vonden dat geen thema voor deze blog. Ik was wel lekker op gang, zoiets als hoe het beeldhouwertje heeft kunnen ontsnappen en in een ver land rustig door kon houwen op steen, en zo.
  
• De derde versie ging over een andere boeg. Hoe je van het verleden zou kunnen leren. Zoiets als in de spiegel van het verleden zie je je gezicht van heden. Zo'n tegeltjes wijsheid. Ging over hoe rijken opkomen en aan bijna dezelfde oorzaken weer ten onder gaan. Decadentie, corruptie, het ontstaan van een slaven cultuur in welke vorm dan ook. Kortom een litanie over hoe slecht de leiders het iedere keer weer doen.
  
• De vierde poging ging over een film / documentaire die ik een paar dagen geleden zag over jonge mensen die geen behoefte hadden zich op sociaal vlak te mengen in de activiteiten van de school en zelfs de buitenschoolse activiteiten daarvan. Een jongen trok het in het extreme door, door zich dommer voor te doen dan ie was en verbood de leraren zijn studie resultaten in de klas te vermelden. Contacten wees ie af door te zeggen: “als je mij met rust laat gebeurt er niets”. Of als er naar zijn hobby's gevraagd werd antwoordde hij steevast dat ie alleen maar voor de teevee zat in zijn vrije tijd. Terwijl hij de mooiste dingen in hout sneed en erg mooi viool speelde. Het was een film documentaire, dus overdreven allemaal.
  

Ook weer niet geschikt voor deze blog. En zo, met gemak, zit ik al weer op ruim driehonderd woorden. Meestal hou ik het tussen de 1000 en 1200 woorden. Een prettig leesbare lengte heb ik ergens gelezen.
Deze laatste poging daar houd ik het maar bij. Niet dat het een wonderstukje zal zijn, Marion zegt immers dat ik een hopeloos figuur ben in stijl en grammatica. Desondanks dat heb ik er plezier in om over onze avonturen in LDF te schrijven. Van gasten die hier komen hoor ik dat ze de blog hebben gelezen en van lezers krijg ik voldoende commentaar die me doen geloven dat het niet allemaal bagger is wat ik schrijf. Zeg maar, het verhaal is OK maar het geluid krast zo. Marion maakt dat dan minder krassend.

We zitten op 488 woorden.

Gaat het dan zo moeizaam? Nee hoor! Maar mijn fantasie en toetsenbord gaan soms heen naar gedachten die niet binnen dit blog passen. Terecht word ik daar dan zo af en toe op gewezen. Misschien moet ik daarom een aparte blog openen over dat soort dingen. Afijn, genoeg zo.

Hout
Van de week reden de trekkers af en aan met hout om dat te bezorgen bij de mensen in het dorp. Net weer hoorde ik een trekker moeizaam en met veel kabaal optrekken om zijn vrachtje in het dorp af te leveren. Dat zijn dan van die trekwagens met voor en achter een opstaande beugel waar, naar verluidt dan, precies – ongeveer – 15 sterre hout inpast. Een sterre is ongeveer een kuub. Nu rijden hier wrakken van trekkertjes rond die het allemaal nog maar net redden, vaak in de reparatie zitten en een dikke walm loslaten waar de honden nog geen brood van lusten. Kuche, kuche. Ik hou altijd even mijn adem in als er weer eens eentje voorbij tjoeketjoekt. Bij de buren is ook weer een lading afgeleverd dus eerdaags zal dat dan wel in stukken van 50cm gezaagd gaan worden. Volgens de wet, ja ja, mogen de stukken die uit het bos gehaald worden niet langer of korter zijn dan een meter. In het bos worden die stammen van een meter lang dan met een hydraulische ram in stukken gespleten en een maand of wat opgestapeld langs de randen van de weg om te drogen. Tegen juni aan wordt het dan afgeleverd en ergens in augustus begint iedereen als een gek te zagen om vervolgens het hout de schuur in te kruien. Dit jaar gaat alles net iets eerder dan normaal. De natuur is ook compleet van slag af. Eind april was het bos al weer groen, zag je het rogge al de grond uitspuiten en moet ik bijna elke week het gras hier maaien. Normaal is dat eens in de twee weken. De buien die normaal in juni overtrekken komen nu al, en het zijn geen kleine buitjes van een paar emmertjes water. Vanochtend nog stormde de hagel strak door de straat heen! En dan is het opeens weer mooi weer voor een uurtje. Maar goed, volgens de houtboer komt ons hout eind mei in onze weide te liggen en dan kan het volgend jaar gezaagd worden. Er ligt voor ruim twee jaar hout in de wei, dus ook dit jaar hoef ik geen hout bij te kopen.

We zitten op bijna 1000 woorden ;=)
 
SolarFarm
Komende week gaat de SF weer online en op het zwembad aangesloten worden. De besturing ervan is al klaar. Behalve de grote accumulator vullen, moeten ook nog een drietal rekken gevuld worden met buizen. Daarna gaan we het stuurpaneel opnieuw uitbreiden met een paar kleppen en wel zodanig dat je letterlijk alles kunt regelen vanuit je luie stoel.
Bij de graverij voor de uitbreiding van vorig jaar in november, is niet alles goed gegaan en in december was ik genoodzaakt om de handel af te koppelen omdat anders de zaak uit elkaar ging barsten. Dat de winter extreem zacht was is een geluk bij een ongeluk geweest. Wel balen dat die aannemer dan pas een paar maanden later kwam. Daarom werd het tijdens de werkzaamheden én een water ballet én waren de pompen in de ochtend bevroren. Voor beide dingen had ik hem gewaarschuwd. En als je hem dat dan nog eens onder zijn neus hield, want ik baalde vreselijk, werd ie nog kwaad ook! Had ie maar moeten luisteren, vond ik. Dat de operatie alsnog mislukte was daarom dubbel balen. Ik kreeg dan ook een beetje het gevoel genomen te zijn. Vooral omdat ie wist waar het toe diende. Weer een jaar verloren.

Belettering

Lay-out
Het zal misschien opgevallen zijn dat de layout van de blog is aangepast. Een wat moderner jasje. Het werd zo langzamerhand weer eens tijd voor het betere knutselwerk. Nou ja zo moeilijk is dat niet, je kiest een opmaak en drie kwart van het werk is voor je gedaan. Nog wat fine-tunen onder de motorkap en hoppa! In de zwarte balk kun je verschillende manieren van opmaak kiezen. Die van het mozaïk vind ik wel grappig. In ieder geval ziet het er weer wat strakker uit. Ook prima leesbaar op een mobieltje zag ik. Mooi lettertype ook. Als je kiest voor de zijbalk is het op tablet en mobieltje het best te lezen merkte ik. Klassiek is ronduit saai, en andere presentaties van de layout vragen in LDF althans nogal wat tijd om te laden. Probeer gewoon eens wat verschillende opmaken uit.

Belettering 

Gasten die aankomen hebben steevast dezelfde opmerking over ons bord dat aan de straat staat: het valt niet of nauwelijks op. Anderen merken soms ook nog op waarom er geen aanduiding aan de gevel hangt. Daar zijn we al langere tijd over aan het nadenken. Begin deze week is er iets uit fotosoep gerold en de eerste offerte is al binnen. Dat was toch wel ff schrikken. Dat er iets aan de gevel moet komen staat eigenlijk wel vast. En ook als je het doet, doe het dan meteen goed. Niet een rommelige houten plank met keurig geschilderde letters, maar iets robuust en tegelijk chique.

belettering in neon kleurtjes

Allerlei materialen zijn de revue gepasseerd, met hun voor en nadelen. Kunststof verweerd te snel, vereist toch dat je minstens een keer per jaar de ladder op klimt om de boel schoon te maken. Houten (gekleurde) letters in dit klimaat zal een ramp worden. Felle kleuren lijken eigenlijk ook niets. (klik op foto voor groot)

lettertypes: Trajan, Carsiva, Charlemagne

Eerder zoeken we het in iets gedistingeerd, zoals RVS of messing. Welk lettertype? Iets wat dat de autobelettering benadert? Of een mooi strak type als Trajan Pro, de twee andere fonts op de foto's zijn monotype carsiva, resp.charlemagne std. Waarvan Carsiva dat van de auto het dichts benadert. De lijn onder de Q van Charlemagne loopt minder ver door dan die van Trajan. Het Trajan type kent kapitalen in twee hoogtes en ziet het er in mijn optiek net iets beter uit.
Het type Trajan Pro vind ik dan ook het best bij de stijl van het huis passen. Materialen als RVS of Messing lijken mij een voor de hand liggende. Ook al vanwege het onderhoudsvrije aspect.

boven: koper, onder RVS

Het aangeboden type letters noemen ze een doos letter. Een soort holle letter waar je achteraf nog LEDs en zo in zou kunnen stoppen.

bron letterexpert.nl

bron: letterexpert.nl

 Met het fotosoepen is dat effect zo goed mogelijk benaderd. Er is zelfs met de zonnestand tijdens het maken van de foto rekening gehouden. Het lijkt nét echt. Uiteraard is er in kleine kring een discussie gaande over welk lettertype, materiaal en de plek aan de gevel (hoogte en positie). Moeilijke keuzes want zit het er eenmaal op dan krijg je het er niet meer zonder schade af.

Prijsje
Het leek het me daarom leuk om dit verhaal eens in de groep te gooien. Je gelooft het niet, maar deze blog wordt dagelijks door gemiddeld zo'n 100+ mensen gelezen. Dan moet het toch lukken om uit die lezersschare een leuk idee te krijgen. De suggesties voor lynotype, grootte/lengte, materiaal, soort letter en plek worden dan in een aparte blogpagina weergegeven. Arbitrair setl ik de deadline op 1 juni 2014. Degene die de meest charmante oplossing bedenkt, of waarvan we het ontwerp gaan gebruiken, krijgt met partner een gratis diner hier in le Mouton Qui Rit aangeboden.

De voorzet is al gedaan.

Nu schuif ik onderuit in mijn stoel en laat de zondvloed aan inzendingen over me heen komen.

Kraaien en zo

Op de een of andere manier zijn de kraaien uit het vizier verdwenen, sporadisch zie je ze nog rondvliegen, maar geen aanvallen meer op de lammeren. Er zijn dan wel meer roofvogels gesignaleerd, ook weer een risico voor de schapies. De steenarenden van vorig jaar zijn nog niet terug, maar de buizerds zijn al wel weer aan het jagen geslagen hier. Dat wordt weer spannend omdat er twee heel laat geboren lammeren zijn. Dat zijn nog kleintjes maar ze zijn wel razend snel ;=) .

Terug naar de kraaien. Een paar keer is er al aan me gevraagd welke maatregelen ik ga nemen om te verhinderen dat er weer slachtoffers gaan vallen. Eigenlijk is er niet zo veel wat je er tegen kunt doen. Afschieten, zoals de meesten hier me aanraden, is een nogal heftige oplossing. Daar ben ik niet zo'n voorstander van. Temeer, wezens doodmaken omdat je er last van hebt is gewoon te gek voor woorden om dat te overwegen. Een andere suggestie was: lawaai of een soort vogelverschrikker. De praktijk wijst uit dat dit niet echt gaat werken tegen kraaien en roofvogels, die zijn gewoon te slim. Bovendien, al ware het maar dat bij lawaaiige dingen de buren meteen op je stoep zullen staan. Een vogelverschrikker werkt maar even en is daarom de moeite niet waard.
Vroeg ik me af: Stel je knutselt zoiets als een extra sterke laser pointer in elkaar om de vliegende jagers (tijdelijk) te verblinden. Dat lijkt me een perfecte methode. Als ze het te bewaken domein binnenvliegen raken ze verblind, iedere keer weer. Snel leren ze dan wel om er weg te blijven. Je maakt niets dood, dus OK.
Op het net zijn erg veel demo's met laser te zien, veel meer dan ballonnen kapot knallen is het eigenlijk niet, maar je kunt met een beetje fantasie wel bedenken dat een vogel-verblind-richt-automaat binnen de grenzen van het mogelijke ligt. De onderdelen zijn al op het net gevonden en ergens kwam ik een demo programmaatje tegen voor de besturing. Was begeleid met een leuk flimpie over het pesten van een kat met een laserpointer als de kat binnen een bepaald gebiedje kwam. Precies wat ook in mijn opzet de bedoeling is. Alleen was de kat aards lui en viel de demo in het water. Een richt automaat die er voor zorgt dat de straal binnen het te bewaken domein blijft is absoluut een vereiste om geen gedoe met de overheid en de buren te krijgen. Dus, het zou zomaar kunnen dat dit verhaal de komende winter in elkaar gefietst gaat worden.

OK onderdelen geen probleem. Kennis en kunde is er voldoende en er is, het internet eigen, altijd wel iemand geweest die een deel van de idee al heeft uitgevoerd en op het net heeft gezet. Voorbeelden zat dan ook.
Nu zeg ik wel eens loltrappend tegen de mensen hier dat er een 30 watt laser de lucht in gaat, maar daar brand je in seconden een gat mee in een stalen plaat. Het kan eenvoudigweg niet de bedoeling zijn een gat in een kraaienkop te willen branden.
Ha, maar dan! Met 30 watt kun je, met een extreem nauwkeurige richt automaat, ook een tekening op de maan laten zien. Dat zou wel heel erg lollig zijn, reclame van LMQR op het maan oppervlak! Vermoedelijk heb je dan wel binnen een vloek en een zucht de FBI, CIA, SEDU, PN en PJ en en en, aan de rand van je bed staan om 3 uur in de nacht. Een pracht van een stunt zou het wel zijn! Fannie merkt wel eens over me op: jij wordt nooit volwassen ;=)
Overwegende dat een schaap bij verkoop minimaal 140E oplevert, dat er dit jaar twee lammeren door de kraaien zijn afgeslacht, vorig jaar ook al een, en dat dit in de toekomst niet anders zal zijn, dan lijkt een investering van een paar honderd euries in een laserverschrikker meer dan gerechtvaardigd. Punt. En wordt vervolgd.

AirBnB

Heel af en toe sta je verbaasd van de service die je van sommige bedrijven krijgt. Zo staan we al een paar jaar ingeschreven bij een boekings-site AirBnB. Een paar weken geleden werd ik door een van de service medewerkers gebeld of we samen niet iets konden doen aan de vermelding van ons B&B. Omdat we het huis ook in totaliteit verhuurden en een appartement hadden vond hij dat er eigenlijk drie vermeldingen nodig waren. Gratis, ook nog. Verder volgden er nog wat hints en tips, en zou hij hier en daar nog wat in de teksten gaan sleutelen. Wat een service! Vorige week merkte ik dat het gedaan was. Dan was het nu mijn beurt om wat foto's toe te voegen en hier en daar nog wat andere dingen aan te passen. Zo gezegd zo gedaan. Fannie kwam nog met de suggestie om als eerste de B&B in het lijstje van drie te krijgen. Nu maar hopen dat er meer gasten via AirBnB bij ons komen. Ook de prijzen even aangepast, blijft een beetje vreemd dat de prijzen op onze site afwijken van die op hun site.

Dekking

Uiteraard is het voor een B&B belangrijk goed gevonden te worden op het web. Een onderdeel daarvan is je in te schrijven bij een aantal boekingssites of andere gespecialiseerde sites. Vanaf het begin af aan waren we daar behoorlijk actief in. Nog steeds schuim ik het internet af op zoek naar mogelijke manieren voor publiciteit.

Uiteraard, voor niets gaat de zon op en tegen elke dienst waar je gebruik van maakt staat een vergoeding, in welke vorm dan ook. Bijkvoorbeeld door een link op je site naar hun site te plaatsen. Dat is vrij normaal. Boekings-sites verdienen hun geld immers door tussen gast en B&B te bemiddelen en boekingen te faciliteren. Dat doen ze ieder op hun eigen manier.

Door de negatieve publiciteit van Bookings dot com kwamen deze vergoedingen in de kijkert te staan, ook al omdat deze laatste geen bed garantie gaf of af kon geven. Sta je daar met je koffers en er is geen bed om in te slapen. Dat is uiteraard vreselijk balen. Die premies werden door de journalist daarom nogal hoog gevonden: 15-20%. Dat zo'n boekingssite daar wel even een heel systeem voor op moet tuigen, met betaalmogelijkheden via credit of bankkaart en, zo blijkt uit mijn contact met AirBnB, ook met adviseurs, daar werd wel erg makkelijk aan voorbijgegaan door de journalist. Zowel gast als B&B betalen voor het gebruik van dit systeem. Over de hoogte zou je nog kunnen discussiëren. Ons voordeel is dat we gasten krijgen die bij ons anders niet direct zouden boeken. OK, het betaalverkeer naar ons toe is niet altijd even consistent. De ene company casseert eerst bij de gast, en betaalt een dag na vertrek ons pas. Bookings.com wil een machtiging op je rekening hebben en haalt zonder jou tussenkomst daar diens vergoeding af. Weer een andere boekingssite stuurt elk kwartaal een rekening. Bij Bookings dot com moet je een incasso machtiging geven, daarmee ben je de eindcontrole kwijt. Bovendien loop je de kans dat als er wat mis gaat, je dat niet op tijd in de gaten hebt. Dit risico was naar ons idee te groot. Voeg daarbij het infame Franse banksysteem en het gedoe over de text van het contract, en het werd voor ons exit B.C. In mijn optiek is het een firma waar je eerst van alles mee moet uitonderhandelen en ook nog talloze telefoontjes van krijgt waarbij de toon steeds (verkoop)agressiever wordt. Dat beviel me al helemaal niet. Het simplistische van AirBnB beviel me daarentegen heel goed. Gewoon geen gezeur of gedoe.
In dat licht zijn we in de afgelopen winter dan ook flink aan het opschonen gegaan ten aanzien van boekingssites en vermeldingen op abonnementen of gratis sites. Er werd in de weging mee genomen hoe de communicatie verliep en of er via die site boekingen geweest waren. Kwamen er alleen mailtjes om toch vooral een betaald abo te nemen en waren er de afgelopen jaren geen boekingen via die site verkregen: exit. Op die wijze ontstond er een duidelijk beeld in de wirwar aan sites en bemiddelaars. Volgens de mensen die het weten kunnen worden de sociale media steeds belangrijker en kan beter daar energie ingestoken worden.

Trapje

trap naar lobby

Het trapje naar de lobby is eindelijk af. Wellicht dat de sensor iets verplaatst moet worden om de mensen eerder op te pakken en het licht dan ook op een eerder moment aan gaat. Moet dat eens met Wim proberen te veranderen. Aan de andere kant zou je ook een soort kastschakelaar aan de deur kunnen maken zodat er een ledlampje gaat branden en de gast niet in de donkere gang stapt. Wellicht is dat voor de andere kamers aan de gang ook een idee. Ook bij kamer 1 treedt het probleem soms op dat de sensor de gast te laat oppikt om het licht aan te doen.

Galerie LMQR

Freek's schilderijen hangen mooi in de lobby. Verschillende gasten hebben al geïnteresseerd geïnformeerd naar de prijs. De spanningsrail boven de tafel is aangevuld met een viertal spotjes die de schilderijen mooi uitlichten. Vooral de rose balletschoenen trekken de aandacht. De acrylverf schilderijtjes in de corridoor trekken echter vaker de aandacht en zijn het eerste waar de gasten een opmerking over maken. Een mooi bruggetje naar de grotere schilderijen in de lobby. Als nu de notabelen van het dorp nog een reactie geven op de uitnodiging voor de vernisage op 31 mei, dan zal het een mooie opening worden van de galerie Le Mouton Qui Rit.

freek / LMQR galerie

freek / LMQR galerie

Metro

Parijs, de stad van het licht, de ondergrondse, de boulevards en de honderden restaurantjes. Een metropool waar het slechts een paar uur in de nacht rustig is. Het staat nog steeds op de lijst om er samen heen te gaan. Dat de fransjes niet stil zitten bewijst wel dat er na jaren weer een nieuwe metrokaart uit komt. De ondergrondse bouwput van Parijs levert weer een paar nieuwe lijnen en stations op. Hier de nieuwe metrokaart van Parijs.

Het dichtbijzijnde metro station voor de NL ambassade is: Saint-François-Xavier. Het is overigens de enige plek waar je je paspoort in LDF nog kunt vernieuwen.

bron: RATP.FR

Bizar

Een van die typisch franse woordjes is “bizar” (uitspreken als: bizaar). Het wordt veelal gebruikt als je je over iets verbaast of iets merkwaardig vindt. Met onze gasten wordt tijdens het diner uiteraard veel gepraat. Het gaat dan over een miriade aan onderwerpen, over de gerechten en de recepten ervan, de ontevredenheid met het bewind (wie er ook maar op dat moment aan het bewind staat), de burocratie en vanzelfsprekend de Franse taal. Zo vertelde ik dat we jaren geleden, als voorbereiding op ons verblijf in Haiti, een lerares Frans hadden. Zij leverde mij (na erg veel aandringen) een lijst met 300 scheldwoorden en had bovendien een stopwoordje, namelijk: Bizar. Dit woord gebruikte ze te pas en te onpas, en dus bleef het bij ons behoorlijk hangen. Toen ik dit aan de gasten vertelde, leek het alsof er een schakelaar omgegooid werd en kwam er een waterval los aan anekdotes en uitdrukkingen. Dikke pret die avond. Ze kwamen ook met het volgende fragment aanzetten:

Als je “comme c'est bizar” uitroept, dan zeg je dus blijkbaar iets heel klassieks. De twee in het fragment zijn beroemde acteurs uit de gouden tijd van de franse cinema: de 30er jaren. Zij waren het die dit gouden zinnetje in zwang brachten. En toegegeven, het werkt gewoon op je lachspieren nadat je die scène een paar keer hebt afgespeeld. Vraag me niet waarom, maar c'est bizar!

HotTub

pijp door het dak

Op dit moment wordt de hottub aangesloten door Scheffers, de NL aannemer waar we veel mee doen. Er moest een nieuwe kachelpijp komen. De pijp die door APT was geleverd paste gewoon niet in elkaar en sloot ook niet aan op de kachel. Op de mijn aangeleverde mail met foto's en dergelijke is niet gereageerd, dus dan maar zo. Met veel gedoe zijn ook de pompen aangesloten. De een moest nog op een blokje hout gezet worden en de ander zwabbert er nog steeds maar een beetje bij. In tweede instantie moeten daar maar langere slangen aangemaakt worden, dan is het maar netjes. De kachel zelf kan zonder andere – langere - slang überhaupt niet aangesloten worden. Zucht.

Volgende week een water toe- en afvoer maken en dan kunnen we, weliswaar met een jaar vertraging, de hottub gaan uittesten. Ik ben benieuwd.

Nu nog de keramiek ovens verplaatsen, de zaak aan de kant maken, aftimmeren en een scheidingswand aanbrengen voor wat privacy van de gasten. Daarna kan er opnieuw een stukje van het project LMQR als gereed gemeld worden.