Waar blijft ie!

Blog, waar blijft je blog!

De afgelopen weken gevloerd door de griep, waarop volgend een gemene keelpijn. Net alsof je strotje met schuurpapier bekleed was. De weken daarvoor had ik wel een blog gemaakt maar die kwam niet door de ballotage heen, het zou te warrig zijn.

Maar de show must go on. Het huis wachtte nog op de laatste loodjes om het op orde krijgen voor het seizoen. Dat ging uiteindelijk erg moeizaam. De naweeën van de griep bracht met zich mee dat als je boven aan de trap gekomen was, je stond te hijgen als een paard van de vermoeidheid. Even gaan zitten werd al snel een half uurtje om bij te komen. De gastenkamers moesten toch iedere keer weer op orde zijn. Voor andere dingen had ik geen puf meer. Boodschappen doen stelde je tot het allerlaatste uit en koken redde je nog net op tijd. Eigenlijk zoals nagenoeg alles net op tijd klaar kwam. Normaal heb ik daar zo'n schema voor. Vanaf 10 uur schoonmaken, een kleine siësta tussen door, tussen 2 en 4 boodschappen doen, tussen 4 en 5 nog even de laatste hand aan iets en dan druppelen de eerste gasten al binnen. Dan vanaf 5 uur koken om tegen 7 uur aan tafel te kunnen. Dat tafelen duurt tot soms in de kleine uurtjes. Het komt niet zelden voor dat ik rond 1 uur in de nacht de vaat nog in de wasmachine sta te doen en een laatste veeg over het aanrecht haal.

De volgende ochtend rond 7 uur brood en croissants bij de bakker in het dorp verderop halen, ontbijten doen en daarna heb je even een moment voor je zelf als iedereen weer op weg is. Dus even een bakkie doen voordat het weer los gaat. Als je dan met griep zit, je kunt echt niet in je bed blijven liggen. Hoe graag je dat ook wilt. Dus sjouw je maar door, hopend dat het snel over gaat. Tuurlijk maak je dan wat short cuts in de huishouding en kokerij, en uiteraard wordt de siësta wat langer als je een keer 's avonds geen gasten krijgt. Dus kommer en kwel is het niet geweest. In de zomer zou het een probleem geworden zijn, nu in het voorseizoen ben ik zo gezegd gered door de bel. Het is weer doorstaan en alle pijntjes en duizeligheid zijn nu wel weer aan het wegebben.

Atelier

De verplaatsing van het atelier is een feit. De ovens zijn door Guillaume verzet naar de andere kant en materialen, draaitafels en handvorm dingen staan of liggen nu op het bordes. Qua oppervlakte ben ik daar fors op vooruit gegaan. Veel meer ruimte om alles op te stellen en materialen neer te leggen. De eerste boekingen voor het atelier komen ook al binnen, alles is mooi op tijd om gezet. Nu nog een beetje rangschikken om ook een juiste loop in het verhaal te krijgen zodat glazuren en klei niet door elkaar besmet kunnen worden. Het boetseer of handvorm deel wat verder van het draaideel af zetten zodat er wat meer bewegingsruimte komt om je natte werk in de stelling te kunnen zetten. Er zal vast en zeker nog wel met de spullen en machines heen en weer getrokken gaan worden. Wel heb ik de kneedtafel en de plakkenwals beneden laten staan. Misschien moet ik de verse/onbewerkte klei daar ook naar toe verplaatsen zodat voor deze bewerkingsfase alles bij elkaar staat. Voorlopig staat echter alles klaar voor de eerste gebruikers.

Frerik heeft de krachtstroom al verlegd naar de nieuwe plek van de ovens. De kleine vingerling oven wordt nog een verhaal apart. Daar willen Wim en ik nog iets met een RaspberyPi aan gaan doen. Het regelgedeelte van de oven is niet meer helemaal je dat, met andere woorden het is te veel gok werk geworden. Oorspronkelijk werkte de oven met een soort valschakelaar waartussen je een speciaal geprepareerd kleistaafje stak. Dat werd dan bij een bepaalde temperatuur zacht waardoor de schakelaar naar beneden zakte en de oven uitschakelde. Dat werkte prima voor het bisquit bakken, maar voor glazuren was dat toch veel te onnauwkeurig. Later kocht ik er een soort thermometer voor. Uiteraard viel dat ding op een dag aan diggelen en raakte dit oventje in onbruik. Er was sowieso een grotere en nauwkeuriger oven nodig. Zo gezegd en gedaan. Drie jaar geleden kwam er dus een nieuwe oven van 50 diep en 45cm binnendiameter. Deze nieuwe oven is thermisch gezien een ramp maar nauwkeurig genoeg om mijn werk te bakken. Toen de Raspberry computer op de markt kwam bood dat weer mogelijkheden om het regeldeel van de kleine oven compleet te vervangen door een paar relais, een thermokoppel plus schakelingetje en een RasPi. Voor nog geen 100 euries kun je er zo zelfs een precisie oven van maken. Dat wil zeggen de temperatuur is tot op tienden van graden nauwkeurig te regelen. De rest van de oven is namelijk nog perfect in orde en daarom heb ik er nooit over gedacht om hem naar de déchèterie te brengen. Bovendien is die kleine oven gewoon niet te tillen. In de herfst gaan Wim en ik aan dit projectje knutselen. Zo kan die oven weer een derde leven krijgen met betrekkelijk eenvoudige middelen. Door de kleine afmetingen zul je ook eerder geneigd zijn afzonderlijke werkstukken af te bakken. De grote oven is dan meer voor het omvangrijkere werk. Toch wel grappig hoe je door middel van zo'n primitief computertje ineens weer een oven aan de praat kan krijgen die anders maar stond te verstoffen.

Telkens bedenk ik me weer dat de makers van de RasPi dit soort (divers) gebruik niet hadden voorzien. Inmiddels nadert de verkoop van de Raspi de 3 miljoen! Een waardige opvolger van de C64. Iets waar tientallen miljoenen hobbyisten rond de tachtiger jaren ook bovenop sprongen om leuke dingen mee te doen.

Trois Ballons

Afgelopen weekeinde was de tour de 3 Ballons (3 bergen) weer. Elk jaar zitten we dan tot aan het nokkie vol met fietsers die dan om 5 uur in de ochtend uit het warme bed moeten klimmen om op de pedalen te gaan staan. De Trois Ballons liggen in een schitterend natuurgebied niet ver hier vandaan, een meer dan ideaal gebied om te toeren met fiets, motor of auto.

Deze jaarlijkse koers schijnt minimaal 214 KM lang te zijn en de snelste tijd die er over gereden is was iets als 6 uur en wat minuten. De hoogste Ballon is zo'n 1300 meter! Om daar met zo'n vaart tegenop te kunnen knarren heb je wel wat training voor nodig. De recreatieve fietsers doen er tussen de 9 en 10 uur over.

Het schijnt dat de organisatie heeft geluisterd naar de kritiek van vorig jaar want men kwam redelijk tevreden terug over de verzorg plekken. Dat scheen de jaren ervoor een puinhoop geweest te zijn. De tafeltjes met drank en zo voor de deelnemers, schenen op de meest onlogische plekken te hebben gestaan. Soms waren de tafels zelfs leeg en had men niets meer te drinken. Dat is nu blijkbaar verleden tijd.

Wat die tour extra spannend maakte was dat er nog gewoon tegemoetkomend verkeer kwam aanzetten. Veel motormuizen die de berg opscheurden en auto's die de bochten om kwamen zetten als je ze niet verwachtte. Best wel link zo. Misschien kunnen de organisatoren dat ook oplossen voor de volgende keer. Dan denk ik dat het aantal deelnemers zich rap gaat verdubbelen van nu 5000 deelnemers naar meer dan 10K, en dat kan makkelijk.

Bij terugkomst stond er een BBQ op onze gasten te wachten en werd het weer ouderwets gezellig. Al snel vlogen de heldenfeiten links en rechts over de tafel en zaten mensen met een glas wijn of bier in de hand nog even na te genieten van tour in de ondergaande zon op het terras. Mooi mazzel met dit weer, een kadootje.

En dat is vijf

Ha leuk, ik ga eens schrijven over hoe zo'n blog tot stand komt. Nou ja leuk.
Dit is namelijk al de vijfde versie van wat je nu leest.

• De eerste versie ging over hoe je een ezel die zijn leven lang rondjes in de draaimolen heeft gelopen nooit meer kunt leren rechtdoor op zijn doel af te sturen. Dat sloeg dan op ongewenste politici, wereldwijd, die ineens tot inkeer zouden zijn gekomen volgens hun spindokters dan. Mij kennende werd daar een verhaal van plus duizend woorden aan weggetikt. Ongeschikt voor deze blog.
  
• De tweede versie zou ik bijna besteed hebben aan het tweede hoofdstuk van het beeldhouwertje. Zowel Marion, en achteraf ik ook, vonden dat geen thema voor deze blog. Ik was wel lekker op gang, zoiets als hoe het beeldhouwertje heeft kunnen ontsnappen en in een ver land rustig door kon houwen op steen, en zo.
  
• De derde versie ging over een andere boeg. Hoe je van het verleden zou kunnen leren. Zoiets als in de spiegel van het verleden zie je je gezicht van heden. Zo'n tegeltjes wijsheid. Ging over hoe rijken opkomen en aan bijna dezelfde oorzaken weer ten onder gaan. Decadentie, corruptie, het ontstaan van een slaven cultuur in welke vorm dan ook. Kortom een litanie over hoe slecht de leiders het iedere keer weer doen.
  
• De vierde poging ging over een film / documentaire die ik een paar dagen geleden zag over jonge mensen die geen behoefte hadden zich op sociaal vlak te mengen in de activiteiten van de school en zelfs de buitenschoolse activiteiten daarvan. Een jongen trok het in het extreme door, door zich dommer voor te doen dan ie was en verbood de leraren zijn studie resultaten in de klas te vermelden. Contacten wees ie af door te zeggen: “als je mij met rust laat gebeurt er niets”. Of als er naar zijn hobby's gevraagd werd antwoordde hij steevast dat ie alleen maar voor de teevee zat in zijn vrije tijd. Terwijl hij de mooiste dingen in hout sneed en erg mooi viool speelde. Het was een film documentaire, dus overdreven allemaal.
  

Ook weer niet geschikt voor deze blog. En zo, met gemak, zit ik al weer op ruim driehonderd woorden. Meestal hou ik het tussen de 1000 en 1200 woorden. Een prettig leesbare lengte heb ik ergens gelezen.
Deze laatste poging daar houd ik het maar bij. Niet dat het een wonderstukje zal zijn, Marion zegt immers dat ik een hopeloos figuur ben in stijl en grammatica. Desondanks dat heb ik er plezier in om over onze avonturen in LDF te schrijven. Van gasten die hier komen hoor ik dat ze de blog hebben gelezen en van lezers krijg ik voldoende commentaar die me doen geloven dat het niet allemaal bagger is wat ik schrijf. Zeg maar, het verhaal is OK maar het geluid krast zo. Marion maakt dat dan minder krassend.

We zitten op 488 woorden.

Gaat het dan zo moeizaam? Nee hoor! Maar mijn fantasie en toetsenbord gaan soms heen naar gedachten die niet binnen dit blog passen. Terecht word ik daar dan zo af en toe op gewezen. Misschien moet ik daarom een aparte blog openen over dat soort dingen. Afijn, genoeg zo.

Hout
Van de week reden de trekkers af en aan met hout om dat te bezorgen bij de mensen in het dorp. Net weer hoorde ik een trekker moeizaam en met veel kabaal optrekken om zijn vrachtje in het dorp af te leveren. Dat zijn dan van die trekwagens met voor en achter een opstaande beugel waar, naar verluidt dan, precies – ongeveer – 15 sterre hout inpast. Een sterre is ongeveer een kuub. Nu rijden hier wrakken van trekkertjes rond die het allemaal nog maar net redden, vaak in de reparatie zitten en een dikke walm loslaten waar de honden nog geen brood van lusten. Kuche, kuche. Ik hou altijd even mijn adem in als er weer eens eentje voorbij tjoeketjoekt. Bij de buren is ook weer een lading afgeleverd dus eerdaags zal dat dan wel in stukken van 50cm gezaagd gaan worden. Volgens de wet, ja ja, mogen de stukken die uit het bos gehaald worden niet langer of korter zijn dan een meter. In het bos worden die stammen van een meter lang dan met een hydraulische ram in stukken gespleten en een maand of wat opgestapeld langs de randen van de weg om te drogen. Tegen juni aan wordt het dan afgeleverd en ergens in augustus begint iedereen als een gek te zagen om vervolgens het hout de schuur in te kruien. Dit jaar gaat alles net iets eerder dan normaal. De natuur is ook compleet van slag af. Eind april was het bos al weer groen, zag je het rogge al de grond uitspuiten en moet ik bijna elke week het gras hier maaien. Normaal is dat eens in de twee weken. De buien die normaal in juni overtrekken komen nu al, en het zijn geen kleine buitjes van een paar emmertjes water. Vanochtend nog stormde de hagel strak door de straat heen! En dan is het opeens weer mooi weer voor een uurtje. Maar goed, volgens de houtboer komt ons hout eind mei in onze weide te liggen en dan kan het volgend jaar gezaagd worden. Er ligt voor ruim twee jaar hout in de wei, dus ook dit jaar hoef ik geen hout bij te kopen.

We zitten op bijna 1000 woorden ;=)
 
SolarFarm
Komende week gaat de SF weer online en op het zwembad aangesloten worden. De besturing ervan is al klaar. Behalve de grote accumulator vullen, moeten ook nog een drietal rekken gevuld worden met buizen. Daarna gaan we het stuurpaneel opnieuw uitbreiden met een paar kleppen en wel zodanig dat je letterlijk alles kunt regelen vanuit je luie stoel.
Bij de graverij voor de uitbreiding van vorig jaar in november, is niet alles goed gegaan en in december was ik genoodzaakt om de handel af te koppelen omdat anders de zaak uit elkaar ging barsten. Dat de winter extreem zacht was is een geluk bij een ongeluk geweest. Wel balen dat die aannemer dan pas een paar maanden later kwam. Daarom werd het tijdens de werkzaamheden én een water ballet én waren de pompen in de ochtend bevroren. Voor beide dingen had ik hem gewaarschuwd. En als je hem dat dan nog eens onder zijn neus hield, want ik baalde vreselijk, werd ie nog kwaad ook! Had ie maar moeten luisteren, vond ik. Dat de operatie alsnog mislukte was daarom dubbel balen. Ik kreeg dan ook een beetje het gevoel genomen te zijn. Vooral omdat ie wist waar het toe diende. Weer een jaar verloren.

Belettering

Lay-out
Het zal misschien opgevallen zijn dat de layout van de blog is aangepast. Een wat moderner jasje. Het werd zo langzamerhand weer eens tijd voor het betere knutselwerk. Nou ja zo moeilijk is dat niet, je kiest een opmaak en drie kwart van het werk is voor je gedaan. Nog wat fine-tunen onder de motorkap en hoppa! In de zwarte balk kun je verschillende manieren van opmaak kiezen. Die van het mozaïk vind ik wel grappig. In ieder geval ziet het er weer wat strakker uit. Ook prima leesbaar op een mobieltje zag ik. Mooi lettertype ook. Als je kiest voor de zijbalk is het op tablet en mobieltje het best te lezen merkte ik. Klassiek is ronduit saai, en andere presentaties van de layout vragen in LDF althans nogal wat tijd om te laden. Probeer gewoon eens wat verschillende opmaken uit.

Belettering 

Gasten die aankomen hebben steevast dezelfde opmerking over ons bord dat aan de straat staat: het valt niet of nauwelijks op. Anderen merken soms ook nog op waarom er geen aanduiding aan de gevel hangt. Daar zijn we al langere tijd over aan het nadenken. Begin deze week is er iets uit fotosoep gerold en de eerste offerte is al binnen. Dat was toch wel ff schrikken. Dat er iets aan de gevel moet komen staat eigenlijk wel vast. En ook als je het doet, doe het dan meteen goed. Niet een rommelige houten plank met keurig geschilderde letters, maar iets robuust en tegelijk chique.

belettering in neon kleurtjes

Allerlei materialen zijn de revue gepasseerd, met hun voor en nadelen. Kunststof verweerd te snel, vereist toch dat je minstens een keer per jaar de ladder op klimt om de boel schoon te maken. Houten (gekleurde) letters in dit klimaat zal een ramp worden. Felle kleuren lijken eigenlijk ook niets. (klik op foto voor groot)

lettertypes: Trajan, Carsiva, Charlemagne

Eerder zoeken we het in iets gedistingeerd, zoals RVS of messing. Welk lettertype? Iets wat dat de autobelettering benadert? Of een mooi strak type als Trajan Pro, de twee andere fonts op de foto's zijn monotype carsiva, resp.charlemagne std. Waarvan Carsiva dat van de auto het dichts benadert. De lijn onder de Q van Charlemagne loopt minder ver door dan die van Trajan. Het Trajan type kent kapitalen in twee hoogtes en ziet het er in mijn optiek net iets beter uit.
Het type Trajan Pro vind ik dan ook het best bij de stijl van het huis passen. Materialen als RVS of Messing lijken mij een voor de hand liggende. Ook al vanwege het onderhoudsvrije aspect.

boven: koper, onder RVS

Het aangeboden type letters noemen ze een doos letter. Een soort holle letter waar je achteraf nog LEDs en zo in zou kunnen stoppen.

bron letterexpert.nl

bron: letterexpert.nl

 Met het fotosoepen is dat effect zo goed mogelijk benaderd. Er is zelfs met de zonnestand tijdens het maken van de foto rekening gehouden. Het lijkt nét echt. Uiteraard is er in kleine kring een discussie gaande over welk lettertype, materiaal en de plek aan de gevel (hoogte en positie). Moeilijke keuzes want zit het er eenmaal op dan krijg je het er niet meer zonder schade af.

Prijsje
Het leek het me daarom leuk om dit verhaal eens in de groep te gooien. Je gelooft het niet, maar deze blog wordt dagelijks door gemiddeld zo'n 100+ mensen gelezen. Dan moet het toch lukken om uit die lezersschare een leuk idee te krijgen. De suggesties voor lynotype, grootte/lengte, materiaal, soort letter en plek worden dan in een aparte blogpagina weergegeven. Arbitrair setl ik de deadline op 1 juni 2014. Degene die de meest charmante oplossing bedenkt, of waarvan we het ontwerp gaan gebruiken, krijgt met partner een gratis diner hier in le Mouton Qui Rit aangeboden.

De voorzet is al gedaan.

Nu schuif ik onderuit in mijn stoel en laat de zondvloed aan inzendingen over me heen komen.

Kraaien en zo

Op de een of andere manier zijn de kraaien uit het vizier verdwenen, sporadisch zie je ze nog rondvliegen, maar geen aanvallen meer op de lammeren. Er zijn dan wel meer roofvogels gesignaleerd, ook weer een risico voor de schapies. De steenarenden van vorig jaar zijn nog niet terug, maar de buizerds zijn al wel weer aan het jagen geslagen hier. Dat wordt weer spannend omdat er twee heel laat geboren lammeren zijn. Dat zijn nog kleintjes maar ze zijn wel razend snel ;=) .

Terug naar de kraaien. Een paar keer is er al aan me gevraagd welke maatregelen ik ga nemen om te verhinderen dat er weer slachtoffers gaan vallen. Eigenlijk is er niet zo veel wat je er tegen kunt doen. Afschieten, zoals de meesten hier me aanraden, is een nogal heftige oplossing. Daar ben ik niet zo'n voorstander van. Temeer, wezens doodmaken omdat je er last van hebt is gewoon te gek voor woorden om dat te overwegen. Een andere suggestie was: lawaai of een soort vogelverschrikker. De praktijk wijst uit dat dit niet echt gaat werken tegen kraaien en roofvogels, die zijn gewoon te slim. Bovendien, al ware het maar dat bij lawaaiige dingen de buren meteen op je stoep zullen staan. Een vogelverschrikker werkt maar even en is daarom de moeite niet waard.
Vroeg ik me af: Stel je knutselt zoiets als een extra sterke laser pointer in elkaar om de vliegende jagers (tijdelijk) te verblinden. Dat lijkt me een perfecte methode. Als ze het te bewaken domein binnenvliegen raken ze verblind, iedere keer weer. Snel leren ze dan wel om er weg te blijven. Je maakt niets dood, dus OK.
Op het net zijn erg veel demo's met laser te zien, veel meer dan ballonnen kapot knallen is het eigenlijk niet, maar je kunt met een beetje fantasie wel bedenken dat een vogel-verblind-richt-automaat binnen de grenzen van het mogelijke ligt. De onderdelen zijn al op het net gevonden en ergens kwam ik een demo programmaatje tegen voor de besturing. Was begeleid met een leuk flimpie over het pesten van een kat met een laserpointer als de kat binnen een bepaald gebiedje kwam. Precies wat ook in mijn opzet de bedoeling is. Alleen was de kat aards lui en viel de demo in het water. Een richt automaat die er voor zorgt dat de straal binnen het te bewaken domein blijft is absoluut een vereiste om geen gedoe met de overheid en de buren te krijgen. Dus, het zou zomaar kunnen dat dit verhaal de komende winter in elkaar gefietst gaat worden.

OK onderdelen geen probleem. Kennis en kunde is er voldoende en er is, het internet eigen, altijd wel iemand geweest die een deel van de idee al heeft uitgevoerd en op het net heeft gezet. Voorbeelden zat dan ook.
Nu zeg ik wel eens loltrappend tegen de mensen hier dat er een 30 watt laser de lucht in gaat, maar daar brand je in seconden een gat mee in een stalen plaat. Het kan eenvoudigweg niet de bedoeling zijn een gat in een kraaienkop te willen branden.
Ha, maar dan! Met 30 watt kun je, met een extreem nauwkeurige richt automaat, ook een tekening op de maan laten zien. Dat zou wel heel erg lollig zijn, reclame van LMQR op het maan oppervlak! Vermoedelijk heb je dan wel binnen een vloek en een zucht de FBI, CIA, SEDU, PN en PJ en en en, aan de rand van je bed staan om 3 uur in de nacht. Een pracht van een stunt zou het wel zijn! Fannie merkt wel eens over me op: jij wordt nooit volwassen ;=)
Overwegende dat een schaap bij verkoop minimaal 140E oplevert, dat er dit jaar twee lammeren door de kraaien zijn afgeslacht, vorig jaar ook al een, en dat dit in de toekomst niet anders zal zijn, dan lijkt een investering van een paar honderd euries in een laserverschrikker meer dan gerechtvaardigd. Punt. En wordt vervolgd.

AirBnB

Heel af en toe sta je verbaasd van de service die je van sommige bedrijven krijgt. Zo staan we al een paar jaar ingeschreven bij een boekings-site AirBnB. Een paar weken geleden werd ik door een van de service medewerkers gebeld of we samen niet iets konden doen aan de vermelding van ons B&B. Omdat we het huis ook in totaliteit verhuurden en een appartement hadden vond hij dat er eigenlijk drie vermeldingen nodig waren. Gratis, ook nog. Verder volgden er nog wat hints en tips, en zou hij hier en daar nog wat in de teksten gaan sleutelen. Wat een service! Vorige week merkte ik dat het gedaan was. Dan was het nu mijn beurt om wat foto's toe te voegen en hier en daar nog wat andere dingen aan te passen. Zo gezegd zo gedaan. Fannie kwam nog met de suggestie om als eerste de B&B in het lijstje van drie te krijgen. Nu maar hopen dat er meer gasten via AirBnB bij ons komen. Ook de prijzen even aangepast, blijft een beetje vreemd dat de prijzen op onze site afwijken van die op hun site.

Dekking

Uiteraard is het voor een B&B belangrijk goed gevonden te worden op het web. Een onderdeel daarvan is je in te schrijven bij een aantal boekingssites of andere gespecialiseerde sites. Vanaf het begin af aan waren we daar behoorlijk actief in. Nog steeds schuim ik het internet af op zoek naar mogelijke manieren voor publiciteit.

Uiteraard, voor niets gaat de zon op en tegen elke dienst waar je gebruik van maakt staat een vergoeding, in welke vorm dan ook. Bijkvoorbeeld door een link op je site naar hun site te plaatsen. Dat is vrij normaal. Boekings-sites verdienen hun geld immers door tussen gast en B&B te bemiddelen en boekingen te faciliteren. Dat doen ze ieder op hun eigen manier.

Door de negatieve publiciteit van Bookings dot com kwamen deze vergoedingen in de kijkert te staan, ook al omdat deze laatste geen bed garantie gaf of af kon geven. Sta je daar met je koffers en er is geen bed om in te slapen. Dat is uiteraard vreselijk balen. Die premies werden door de journalist daarom nogal hoog gevonden: 15-20%. Dat zo'n boekingssite daar wel even een heel systeem voor op moet tuigen, met betaalmogelijkheden via credit of bankkaart en, zo blijkt uit mijn contact met AirBnB, ook met adviseurs, daar werd wel erg makkelijk aan voorbijgegaan door de journalist. Zowel gast als B&B betalen voor het gebruik van dit systeem. Over de hoogte zou je nog kunnen discussiëren. Ons voordeel is dat we gasten krijgen die bij ons anders niet direct zouden boeken. OK, het betaalverkeer naar ons toe is niet altijd even consistent. De ene company casseert eerst bij de gast, en betaalt een dag na vertrek ons pas. Bookings.com wil een machtiging op je rekening hebben en haalt zonder jou tussenkomst daar diens vergoeding af. Weer een andere boekingssite stuurt elk kwartaal een rekening. Bij Bookings dot com moet je een incasso machtiging geven, daarmee ben je de eindcontrole kwijt. Bovendien loop je de kans dat als er wat mis gaat, je dat niet op tijd in de gaten hebt. Dit risico was naar ons idee te groot. Voeg daarbij het infame Franse banksysteem en het gedoe over de text van het contract, en het werd voor ons exit B.C. In mijn optiek is het een firma waar je eerst van alles mee moet uitonderhandelen en ook nog talloze telefoontjes van krijgt waarbij de toon steeds (verkoop)agressiever wordt. Dat beviel me al helemaal niet. Het simplistische van AirBnB beviel me daarentegen heel goed. Gewoon geen gezeur of gedoe.
In dat licht zijn we in de afgelopen winter dan ook flink aan het opschonen gegaan ten aanzien van boekingssites en vermeldingen op abonnementen of gratis sites. Er werd in de weging mee genomen hoe de communicatie verliep en of er via die site boekingen geweest waren. Kwamen er alleen mailtjes om toch vooral een betaald abo te nemen en waren er de afgelopen jaren geen boekingen via die site verkregen: exit. Op die wijze ontstond er een duidelijk beeld in de wirwar aan sites en bemiddelaars. Volgens de mensen die het weten kunnen worden de sociale media steeds belangrijker en kan beter daar energie ingestoken worden.

Trapje

trap naar lobby

Het trapje naar de lobby is eindelijk af. Wellicht dat de sensor iets verplaatst moet worden om de mensen eerder op te pakken en het licht dan ook op een eerder moment aan gaat. Moet dat eens met Wim proberen te veranderen. Aan de andere kant zou je ook een soort kastschakelaar aan de deur kunnen maken zodat er een ledlampje gaat branden en de gast niet in de donkere gang stapt. Wellicht is dat voor de andere kamers aan de gang ook een idee. Ook bij kamer 1 treedt het probleem soms op dat de sensor de gast te laat oppikt om het licht aan te doen.

Galerie LMQR

Freek's schilderijen hangen mooi in de lobby. Verschillende gasten hebben al geïnteresseerd geïnformeerd naar de prijs. De spanningsrail boven de tafel is aangevuld met een viertal spotjes die de schilderijen mooi uitlichten. Vooral de rose balletschoenen trekken de aandacht. De acrylverf schilderijtjes in de corridoor trekken echter vaker de aandacht en zijn het eerste waar de gasten een opmerking over maken. Een mooi bruggetje naar de grotere schilderijen in de lobby. Als nu de notabelen van het dorp nog een reactie geven op de uitnodiging voor de vernisage op 31 mei, dan zal het een mooie opening worden van de galerie Le Mouton Qui Rit.

freek / LMQR galerie

freek / LMQR galerie

Metro

Parijs, de stad van het licht, de ondergrondse, de boulevards en de honderden restaurantjes. Een metropool waar het slechts een paar uur in de nacht rustig is. Het staat nog steeds op de lijst om er samen heen te gaan. Dat de fransjes niet stil zitten bewijst wel dat er na jaren weer een nieuwe metrokaart uit komt. De ondergrondse bouwput van Parijs levert weer een paar nieuwe lijnen en stations op. Hier de nieuwe metrokaart van Parijs.

Het dichtbijzijnde metro station voor de NL ambassade is: Saint-François-Xavier. Het is overigens de enige plek waar je je paspoort in LDF nog kunt vernieuwen.

bron: RATP.FR

Bizar

Een van die typisch franse woordjes is “bizar” (uitspreken als: bizaar). Het wordt veelal gebruikt als je je over iets verbaast of iets merkwaardig vindt. Met onze gasten wordt tijdens het diner uiteraard veel gepraat. Het gaat dan over een miriade aan onderwerpen, over de gerechten en de recepten ervan, de ontevredenheid met het bewind (wie er ook maar op dat moment aan het bewind staat), de burocratie en vanzelfsprekend de Franse taal. Zo vertelde ik dat we jaren geleden, als voorbereiding op ons verblijf in Haiti, een lerares Frans hadden. Zij leverde mij (na erg veel aandringen) een lijst met 300 scheldwoorden en had bovendien een stopwoordje, namelijk: Bizar. Dit woord gebruikte ze te pas en te onpas, en dus bleef het bij ons behoorlijk hangen. Toen ik dit aan de gasten vertelde, leek het alsof er een schakelaar omgegooid werd en kwam er een waterval los aan anekdotes en uitdrukkingen. Dikke pret die avond. Ze kwamen ook met het volgende fragment aanzetten:

Als je “comme c'est bizar” uitroept, dan zeg je dus blijkbaar iets heel klassieks. De twee in het fragment zijn beroemde acteurs uit de gouden tijd van de franse cinema: de 30er jaren. Zij waren het die dit gouden zinnetje in zwang brachten. En toegegeven, het werkt gewoon op je lachspieren nadat je die scène een paar keer hebt afgespeeld. Vraag me niet waarom, maar c'est bizar!

HotTub

pijp door het dak

Op dit moment wordt de hottub aangesloten door Scheffers, de NL aannemer waar we veel mee doen. Er moest een nieuwe kachelpijp komen. De pijp die door APT was geleverd paste gewoon niet in elkaar en sloot ook niet aan op de kachel. Op de mijn aangeleverde mail met foto's en dergelijke is niet gereageerd, dus dan maar zo. Met veel gedoe zijn ook de pompen aangesloten. De een moest nog op een blokje hout gezet worden en de ander zwabbert er nog steeds maar een beetje bij. In tweede instantie moeten daar maar langere slangen aangemaakt worden, dan is het maar netjes. De kachel zelf kan zonder andere – langere - slang überhaupt niet aangesloten worden. Zucht.

Volgende week een water toe- en afvoer maken en dan kunnen we, weliswaar met een jaar vertraging, de hottub gaan uittesten. Ik ben benieuwd.

Nu nog de keramiek ovens verplaatsen, de zaak aan de kant maken, aftimmeren en een scheidingswand aanbrengen voor wat privacy van de gasten. Daarna kan er opnieuw een stukje van het project LMQR als gereed gemeld worden.

Laatste loodjes

Dat niet alles van een leien dakje liep de laatste paar weken kun je wel merken aan het aantal gepubliceerde blogs.

Een van die dingen die nu al voor een vierde keer gedaan zijn is het afwerken met cement en op (waterpas) niveau brengen van het nieuwe trappetje bij de lobby. Gedoe! Op de een of andere manier wilde dat maar niet lukken. Zo stapte een gast onverwachts pardoes in het net aangebrachte cement. De waarschuwing bestierf op mijn lippen, te laat! Dan maar voor de derde keer het net niet gedroogde cement er af geschraapt en beloof je je zelf de volgende dag opnieuw te beginnen. Om moedeloos van te worden. Dit keer zou het met sneldrogend kant en klaar spul gaan, hoefde op 25 kg maar 3 liter water bij. Volgens het etiket zou het tussen de 2 en 3 uur hard zijn. Nou, de volgende ochtend was de handel toch echt niet hard en brokkelde bij mijn voorzichtig proberen het toch bij de randjes af. Waardeloos spul. Komt van de Brico, op zich zegt dat misschien niets maar ik had toch die paar euro meer moeten uitgeven bij de BigMat. Daar hebben ze door de bank genomen iets betere waren waar je in de meeste gevallen vanuit kan gaan dat het goedje werkt als aangegeven. Goedkoop is duurkoop? Cement is toch cement, wat kun je daar nu aan verklooien? Van alles dus.

Afijn, deze laatste keer gaf als bonus het beste resultaat; übung macht den Meister ;=) Na vier dagen was de zaak droog genoeg om de tegels erop te plakken. Met het restant lijm van de douche van kamer 5 lukte dat wonderbaarlijk goed. Nu nog een goed idee krijgen van de aanhechting met de vloer van de lobby. Wellicht een beetje kleurstof in het voegsel of gewoon puur cement, mooi glad. Betonverf was ook een idee dat gister naar boven borrelde.

Over ideeën krijgen

De laatste serie huisjes staan me, nu ze bisquit gebakken zijn, nog steeds ongeglazuurd toe te lachen. Het dilemma is: welke kleuren gaan erop en hoe. Neem een verkeerde kleur, of breng een verkeerd accent aan en al het werk is waardeloos geworden. Dillemma's!

Af en toe vertel ik onze gasten wel eens, om dat te illustreren, dat er in ieder stadium (vormgeving – drogen – bisquit bak – glazuren – glazuur bakken – afkoelen) je werkstuk op verschillende wijzen verpest zo niet vernietigd kan worden. Nog nooit had ik zoveel aarzeling iets in een glazuur te zetten. Aan de andere kant kun je ook met het kiezen van een geschikt glazuur een werkstuk verbeteren, net zo makkelijk. Je kunt vervreemding toepassen, accenten leggen, of juist door het hele stuk dezelfde glazuur te geven de gebreken die je zelf ziet juist op laten gaan in het geheel, zodat het toch weer een leuk ding voor op tafel wordt. In het minste geval kun je soms ook beter besluiten een huisje maar in de ton te mikken: het is niks, wordt niks en zal ook nooit wat worden. Aan de andere kant: niet geschoten is altijd mis. Bijna altijd laat ik daarom een in mijn ogen mislukt werkstuk toch het hele proces meelopen, al ware het maar om een nieuw glazuur uit te proberen, of een techniek te testen.

Een paar dagen geleden kwamen Yvette en Willem aanwaaien. Fannie vroeg hén maar eens om advies, kijk dan pak je natuurlijk meteen een potloodje om notities te maken. Een mooi idee werd er geopperd. Weer een stap verder, nog drie te gaan voordat de fik erin kan.

Aanwaaiers

Van de week klopten vader en zoon aan de deur, fietsers! De eerste “aanwaaiers” waarvan je weet dat er nog een heel aantal zullen volgen in dit voorseizoen. De volgende ochtend bleken de twee zich een klein beetje verrekend te hebben in hun planning om Dijon nog op tijd voor hun aansluitend vervoer te bereiken. Flexibel als een looien deur als we zijn bracht ik ze de volgende ochtend, op hun verzoek, dat wel, een stuk verder naar Port sur Saône. Iets meer dan 30km verderop. Daarmee zouden ze het net gaan redden om de volgende dag rond het middaguur in Dijon op eigen spierkracht aan te komen.

Toch wel grappig. Bij het starten van Le Mouton Qui Rit dachten we voornamelijk motorrijders aan te trekken. De omgeving was immers bij uitstek geschikt om op de brommer rond te krassen en in gezapig tempo de dorpjes en landschappen te bekijken. Het zijn uiteindelijk de fietsers geworden die ons een goede uitvalsbasis voor tochten in de omgeving blijken te vinden. Het gebied is namelijk minder heuvelachtig dan de Vogezen of de Elzas, en net voldoende geaccidenteerd om toch nog een klein beetje sportief te kunnen rijden.

De mannen van IRAP veegden elke avond zo'n beetje ruim honderd km over de lokale wegen na hun werktijd. Om de gedachten weer op een rijtje te krijgen vertelden ze, want die sessies in het hospitaal waren nogal intensief.

De paasdagen hadden we vier gezinnen hier, waarvan de heren de omgeving af wilden fietsen. Die bekende rit “les Trois Ballons” zijn voor de beetje gevorderde fietser een geliefd doel om te rijden. De hoogste berg is 1200 meter. De dames gingen wandelen en shoppen. Om het af te toppen reden de heren een deel van de weg terug naar huis op de fiets. Ze zouden 80 KM verderop opgepikt worden door de volgwagens. Kijk, dat is een mooie manier om je paasweekeinde te besluiten. Alleen jammer dat het een beetje miezerde vanochtend. De volgende grotere groep is dan voor de Trois Ballons rit op 14 juni. Tussendoor verwachten we dan fietsers die van NL of BE richting Compostella, Barcelona of Milaan gaan fietsen. Dat is een tocht van rond de 1700 km en beschreven in het boekske van Benjaminse. Bij toeval ligt ons B&B precies op de oostelijke route. Sommige fietsers doen die barre tocht helemaal alleen, anderen doen hem in ploegjes en af en toe in etappes: ieder jaar een stuk.

Sinds vorig jaar hebben we ons aangemeld als depot voor fietsers van de firma Soetens. Via hen kunnen de fietsen hier gebracht of gehaald worden incluis de bagage. Dat leek ons een goede aanvulling op ons service pakket. Zo kun je bijvoorbeeld hierheen treinen en vanuit le Mouton de tocht voortzetten. Een stuk verderop, bijv. in Cluny, Gerona of eerder, wordt de fiets dan weer opgehaald. Commentaren die ik op het net las zijn positief over de dienstverlening van Soetens.

Ondertussen

Stukje bij beetje raakt het terrein weer aan de kant. De graafwerkzaamheden van de herfst hebben nogal wat sporen achter gelaten. Palen met klonten cement eraan, heuveltjes overgebleven grond, dingen die door de gravert her en der zijn blijven liggen... Bij de laatste storm is het dakje van het pomphuisje beschadigd geraakt, stukken dakpan liggen helemaal tot in de wei. Kortom, de grote schoonmaak gaat verder. Het zwembad is ineens groen geworden door het warme weer van de laatste weken, ook daar maar weer mee aan de gang om met mei de handel op de solar farm aan te kunnen gaan sluiten. Bij toeval liep ik in de hypermarché de Badmuts tegen het lijf. Meteen maar om een offerte gevraagd voor een UV lamp voor het bad en een regelbare motor. Nu schijnt hij het nogal druk te hebben, naar eigen zeggen, maar volgende week zou ie ff langskomen. Dat zal wel een paar keer bellen kosten voordat dat werkelijkheid is geworden.

Wel zijn bijna alle onderdelen voor aanvullende projecten met de Raspi computertjes binnen. Het wachten is nog op de 300m klos netwerkkabel en stekers. Dan kunnen weer dingen aan elkaar geknoopt worden. Iets wat zeker een hinder is geworden, is dat we de deurbel niet horen als we boven aan de gang zijn. Nu kun je die bel verplaatsen naar waar de CV kachel staat, en dat gaat ook gebeuren, maar dan nog hoor je in het atelier niks. Dus waarom niet iets met de raspi's doen die door het hele huis (gaan) hangen. Er is een soort (zenuw)netwerk aan het ontstaan waaraan beveiligingscamera's, bewegingssensoren, zelfs een weegschaal (voor het verbruikte hout), temperatuuropnemers, allerlei andere soorten alarmen, een camera om de schapies op afstand in de gaten te kunnen houden en ga zo maar door. Op dit moment sturen we met twee Raspi's de CV kachel en de solar farm er mee aan. Binnenkort komt er bij het pomphuisje nog een nieuwe sterkere WiFi zender incluis uiteraard een raspi voor het weer station met camera om de schapen te observeren. Er zijn nog zoveel andere dingen die gemeten en geregistreerd kunnen worden... Tuurlijk, er zit hier voornamelijk (heel veel) puur hobbyisme bij. Je doet dit soort dingen gewoon omdat het kan. Aan de andere kant is het toch prettig voor de gasten die aanbellen dat er iemand bij de deur staat om ze om ze te verwelkomen, en niet dat ze eerst met hun mobieltje moeten bellen om Le Mouton in te kunnen. Dat geeft geen goede indruk.

Op zich is dat ook nog weer een idee, met je telefoon naar binnen kunnen ;=) De lijst met projectjes wordt steeds langer. Geloof het of niet, maar het is echt geen rocket science om die dingen te programmeren of aan elkaar te knopen. Immers, de Raspi's zijn juist ontworpen om jonge mensen die totaal geen ervaring hebben op dat gebied geïnteresseerd te krijgen voor deze tak van techniek. Natuurlijk helpt het enorm als je handig bent met je vingers, of redelijke ervaring hebt met programmeren. Volgens de mensen van de Raspberry Pi Foundation is dat echter helemaal niet nodig om toch leuke dingen te kunnen doen. Het blijft natuurlijk electronica en je moet geen gekke dingen doen. Maar met een beitel moet je ook geen spijkers uit het hout proberen te wurmen, dan gaat ie ook stuk. En nou ja, als je liever borduurt of een boek leest en techniek is helemaal je ding niet, dan zul je aan een Raspi ook geen lol beleven, simpel zat.

WVTTK14

De afgelopen week geen blog. Ik was simpelweg vergeten de voeding van mijn pc-tje mee naar NL te nemen. Die lag natuurlijk van diens zeldzame rust te genieten op mijn bureau in MSP. In NL heb ik nog wat noodzakelijke klusjes in het huis gedaan, onderhoud gaat altijd door, en materialen voor LDF gehaald. Sommige materialen zijn nu eenmaal van betere kwaliteit in NL. Net zoals het eten weer veel beter smaakt in LDF. Voor een lekkerbek als ik niet geheel onbelangrijk.
Ook geen blog omdat het met mijn maat vingers gewoon een marteling is een verhaaltje te tikken op een tablet. Schijn je nog iets aan te kunnen doen met een Bluetooth toetsenbord. Hoewel, dat vond ik voor die ene gelegenheid net ff teveel gedoe. Dan maar een weekje radiostilte.

vond ik op de dinsdag markt in Jussey ;=)

Tijdens mijn verblijf in NL bleek ook nog eens een schaap op Le Mouton Qui Rit tijdens het werpen gecrepeerd te zijn. Oempf! Dat komt dan hard aan. Na mijn terugkomst ikke zoeken naar het lijk, niks te vinden! Wel het doodgeboren lam. Het schaap zelf zou al door de buren in een zogenaamde krengenbak gestopt te zijn. Althans zo begreep ik dat van Dominique. Wel fijn dat de buren actie namen om het schaap aan de kant te ruimen denk je dan. Tot nu toe, en zo hoort het ook, lieten ze dat maar van mij afhangen. Maar ja, als ik er niet ben, of ik heb het niet op tijd in de gaten, dan kan ik ook weinig doen om de stankoverlast te verhinderen. Het geklaag daarover vond ik op zo'n moment toch wel een beetje misplaatst. Dit keer hebben de buren uit eigen beweging de krengen wagen gebeld, très sympa! Die kwam gisteren aanrijden. Een enorm meurende bak op wielen die wagen, met een loei van een grijpert erboven. Helaas bleek het schaap onvindbaar, dus keerde de man van de l 'équarissage (opruimdienst) onverrichte zaken weer terug. De schade voor de schapenfokkerij dit jaar is daarmee op 2 miskramen, een gedood lam (kraaien), en een dood schaap komen te staan. Voor zo'n kleine kudde zijn dat klappen, dubble digit numbers! Hopelijk houden we het daarbij voor de rest van het jaar.
Naar aanleiding van deze resultaten even met Fannie overlegd wat we gaan doen met de verkopen. We houden een ooi lam achter. De rest van het nieuwe grut gaat dan in het najaar in de verkoop. Een oudere ooi die al een paar jaar niet geworpen heeft gaat er ook uit in het kader van de verjonging van de kleine kudde.

Gasten
Deze week logeren er bij ons een paar mensen die instructie geven op het psychiatrisch ziekenhuis in St. Rémy. Een kilometertje of 10 hier vandaan. Dat is een zeer mooi gebouw uit de 17e eeuw.

Ze lieten gisteravond een paar foto's van het interieur zien. Daar schijnt de laatste eeuwen geen spijker veranderd te zijn. Prachtige originele tegelvloeren, lambriseringen in de oude typisch Franse mintgroene en okergele kleuren. Op het plaatje zag je ook nog met vergulde barokke lijsten voorziene spiegels. Mooi hoor. Wel alles piekfijn in de verf en glanzende stenen vloeren. Alsof de tijd daar heeft stilgestaan. Daar zou ik wel eens zelf binnen willen kijken, waarschijnlijk is dat pech hebben want het is een gesloten toestand. Misschien kan ik die foto's vandaag bietsen en een beetje oppeppen. Ze zijn wel met een mobieltje genomen, die blinken niet altijd uit in geweldige scherpte of witbalans. Ze gaven wel mooi de tijdloze sfeer aan van dat vertrek. Ook aan de buitenkant zie je dat de zaak prima onderhouden wordt, dat is dan weer níét typisch Frans. Wel een genot voor het oog als je er zoals ik af en toe eens langs rijd.


Internet
Dat internet een probleem is in deze streken, daar heb ik al eens over gemopperd. Je hoeft dan ook beslist geen expert te zijn om te kunnen zeggen dat de infrastructuur daarvan (de manier waarop alles aan elkaar is verbonden) om te huilen is. Bij thuiskomst wilde ik de rest van de mail ophalen die ik via het tabletje nog niet gezien had. Nou dat duurde toch wel even. Hop, speedtest.net even laten lopen. Want het zou ook kunnen liggen aan dat hier de zaak nog niet helemaal volledig opgestart was. De resultaten wezen echter uit dat de verbinding OK was maar het net érrúg traag liep. Een hele 0.9Mib! De snelheid zou moeten zijn: 8Mib. Eerlijkheid gebied om te zeggen dat die snelheid nog never nooit gehaald is en dat 1.5 tot wel een heuse 2.4 de norm is. Althans eerder 1.5Mib. Je leert je daarmee af te vinden. Klagen helpt en resulteert in snelheden voor een deel van de dag tot 4.2, om daarna weer snel te dalen tot de gebruikelijke stroperige verbinding. Vergelijkbaar, een film in HD of blue ray downloaden in Maurik duurt hooguit 25 minuutjes. In MSP wil dat met gemak oplopen tot 8 uur. Ik bedoel maar.

twee dagen later ;=(

Nu vertelde Louise dat vorige week het internet er drie hele dagen compleet uit heeft gelegen, inclusief de telefonie. Ergens bij Jussey of Anjeux had een graver een kabel kapot getrokken. Drie dagen lang heeft niemand ten noorden daarvan verbinding met de buitenwereld gehad. Ook bedrijven en organisaties niet. En velen daarvan zijn toch wel van telefonie afhankelijk, ook al omdat internet nu niet de meest logische manier voor de meeste bedrijfjes is om contact te onderhouden met klanten. De nu gemeten ultra lage snelheden zijn waarschijnlijk nog de naschokken van deze uitval geweest.
Toch klopt het niet. Volgens de standaard architectuur van het internet zou bij het uitvallen van een knooppunt, een ander knooppunt de zaak automatisch moeten oppakken. Zo is dat in de vijftiger jaren bedacht door DARPA. In het geval er een bom zou vallen, precies op zo'n kabel of knooppunt dan moeten de andere delen van het net dat volautomatisch opvangen zodat er toch verbinding is met de atoom- of afweerraket silo's. Zo werkt dat in de meeste westerse landen in ieder geval: een kabelbreuk of knooppunt storing lijdt zelden tot uitval van het net. Meestal is het de stroom die uitvalt of een software fout. In LDF zijn storingen van het net schering en inslag. Meestal duurt het enkele minuten, een enkele keer duurt het uren, en inderdaad, zelden een paar dagen. Typischer wijze knalt de verbinding er midden in een telefoongesprek uit of is telefonie (Voip) enkele minuten of uren niet mogelijk. Internet zelf heeft dan een storing of de bandbreedte is op zo'n moment zo gering dat alles buiten het “gewone” internet verkeer niet meer mogelijk is. Op de site van Orange bijvoorbeeld vindt je hier dan niets over terug. Of dit soort incidenten bewust niet geregistreerd wordt door de internet provider laat ik even open voor discussie. Eerder denk ik aan onduidelijke competenties, wie moet dit nu eigenlijk melden, en aan wie. Want bijna altijd hoor je bij navraag dat er niets aan de hand is en metingen uitwijzen dat alles normaal lijkt te zijn. Nou, met die metingen hebben we de nodige ervaringen. Resultaten van Sam Knows, Speedtest en eigen testen logenstraften keer op keer wat die gasten van Orange of SRF beweerden. Altijd mijn fout uiteraard. Feit is dat het net rammelt in streken als de onze. En dan roept een president dat er overal glasvezel moet komen. Bien sûr!

Ondertussen zit ik toch lekker mijn stukje te schrijven, vork ik een joepert van een salade naar binnen en smaakt het heerlijke leidingwater weer vertrouwd. Het zonnige weer is terug en heb net met de nieuwe burgermeester kennis gemaakt. Een zeer prettig no nonsens mens. Dat beloofd veel goeds.

Galerie Le Mouton Qui Rit

Vanaf het begin dat we met onze Chambres d'Hôtes begonnen liepen we al rond met een plannetje dat sinds dit weekeinde realiteit is geworden: de combinatie Bed & Breakfast en een galerie. Enerzijds om mijn eigen potjes te verkopen en anderzijds om kunstenaars uit te nodigen bij ons hun werk te komen exposeren, en te verkopen uiteraard.

Over het contact met Freek, die we via Marion leerden kennen, heb ik een aantal maanden geleden al eens geschreven. Dat Freek erg mooie dingen maakte ook, en ergens staat een link naar zijn site in de blog ( www.atelierp15.nl ). Van het een kwam het ander en gaandeweg werden we het eens over hoe dit aan te pakken. Het afgelopen weekeinde was het dan zover en zijn Freek en Miriam druk doende geweest alles mooi op te hangen. Nou, daar zijn we met elkaar niet ontevreden over. Toevalliger wijze hadden we al een spanningsrails met een spotje aan het plafond hangen, dus een beetje de indruk van de uitlichting kon al wel gekregen worden. Nu nog een paar spotjes erbij kopen om alles compleet uit te lichten wat de finishing touch zal geven. In de corridoor zijn Freek's zeegezichten in olieverf opgehangen. Mooi hoor zo'n rijtje. Tijdens het ophangwerk zag ik dat een lik verf op de muren geen kwaad zou doen. Op de klussenlijst maar. Officieel zijn we met de galerie nog niet open dus het kan nog.
Uiteraard zijn we niet als een professionele galerie ingericht, dat beseften we allemaal. Al pratende en onszelf op de borst kloppende over het resultaat hebben we spontaan een nieuwe kreet bedacht voor deze combinatie en benoemen dit fenomeen vanaf nu: huiskamer galerie. Daarmee geef je het informele karakter ervan aan en tegelijkertijd ook dat dit wel serieus bedoeld is.

the master @ work

Aan Galerie Le Mouton Qui Rit de taak om een aantal stukken voor hen te gaan verkopen. Hoe dan is een goede vraag. Tijdens het diner zijn we hier maar eens dieper op ingegaan. OK, het zal best spannend worden. Want laten we eerlijk zijn, Le Mouton ligt nu niet in de mainstream van het kunstminnende volk. Hoe de promotie vorm te geven en wanneer houden we de vernissage. Dat laatste is vaak het officiële startpunt van de campagne. Al snel konden we een voorlopige datum prikken: op de laatste twee weekeinden van mei. Wie expliciet uit te nodigen? De nieuwe en oude burgemeester van MSP, de notabelen van de omliggende dorpen zijn misschien ook geïnteresseerd en eens in mijn geheugen graven wie ik in de scène aan kan peuren. Tuurlijk, niet te vergeten de Nederlandse gemeenschap uit de omgeving. Louise had ik al gevraagd het koor te regelen voor de muzikale aankleding. Voor het gerammel aan de tamtam: flyers en posters maken. Die verspreiden in supermarkten en winkels/banken. Wellicht ook nog iets in de krant. Verdere ideeën ontwikkelen zich de komende weken nog wel, of als jullie als lezers nog ideeën hebben, komt u maar! Oh ja, in april is er weer de kunstmarkt in Aillevillers, dat levert wellicht ook nog wat contacten op.

De werken blijven in ieder geval hangen tot en met september.

Voor onze gasten wordt dat dus een genot om naar te kijken.

Werruk!
OK de werkeloosheid in LDF neemt hand over hand toe, dat heb ik van het staatsjournaal. Begrijp jij dan dat als je aan een bedrijfje vraagt om de schuifdeuren te repareren, deze of niet op komt draven, of belachelijk hoge bedragen rekent voor het stellen van een paar versleten wieltjes? Kan het kunnen zijn dat de bedrijfjes die nu nog overeind staan het gewoon belachelijk druk hebben. Dat zou zomaar kunnen. De belachelijke bedragen ontstaan vaak als de ondernemer er geen zin in heeft of het niet ziet zitten of de klus hem te moeilijk lijkt. Dan hebben ze geen nee verkocht, da's nog altijd moeilijk voor een fransje. Maar nu zit ik nog steeds, na wekenlang een professional geprobeerd hebbende te charteren voor de reparatie, met een zeer moeilijk opengaande schuifdeur. Alleen zo'n reparatie doen, dat redt je niet, daar zijn die schuifdeuren te zwaar voor. Glazen deuren ook nog, dus link. En stel dat je ze uit de rails getild krijgt. Kun je dan nieuwe onderdelen krijgen? Indien niet, welk alternatief is er? Daarvoor moet je de deuren er toch eerst uit hebben om te kunnen zien wat er precies aan de hand is. Gedoe! Maar samen met Wim probereb als hij hier in de zomer komt. Dan gaat de middenstand maar niets aan Le Mouton verdienen. Vreemd, uiteindelijk komt het er op neer dat je toch alles zelf moet doen. Ondernemers hebben blijkbaar geen tijd in deze zware tijden. Het krankzinnige van deze hele gang van zaken is dat je dan alsnog het verwijt naar je hoofd geslingerd krijgt dat je de middenstand niets wilt laten verdienen!  De wereld op zijn kop ;=(

Het is dan ook hoog tijd voor meer concurrentie in LDF, vind ik. Dat laatste wordt gelukkig door de Franse economen steeds duidelijker verwoord. Concurrentie is lange tijd een vies woord geweest in dit land, eigenlijk nog steeds. Alles is er aan gedaan om die vermaledeide concurrentie uit te bannen. Het hele systeem van licenties, vergunningen en handelsovereenkomsten is daar nog steeds op gericht. De overheid doet stevig mee door juist geen licenties meer uit te geven waar concurrentie zou kunnen ontstaan. Eigenlijk is dat inherent aan de manier waarop dorpspolitiek gevoerd wordt. Gevestigde loodgieters, timmermensen en aannemers is er alles aan gelegen tegen afgifte van meer licenties in te gaan. De burgemeester heeft er belang bij de vrede in het dorp te houden, dus gaat het niet door. Een ander voorbeeld is dat je als metselaar geen ander werk dan dat mag doen. Oh wee als je aan het timmeren gaat want dat is broodroof wordt er dan geroepen. Dat het werk daardoor wekenlang stil ligt zal iedereen verder een zorg zijn. Dat zie je bij de bouw zo mooi. Tussen het dakleggen en plaatsing van kozijnen van het huis wat op de heuvel bij ons wordt neergezet, ligt het werk al enkele weken stil. De spullen zijn er al hoorde ik, maar de poseur (de plaatser) kan niet komen. De timmerman, die de spanlatten erin spijkerde én de dakpannen legde, zou ik dan de opdracht geven om ook de kozijnen te stellen. Maar dat zou broodroof zijn zal er dan weer geroepen worden, en verlies van garantie van de fabriek. Dat is vaak de achterliggende reden. Indien geen gelicenceerde poseur dan vervalt de garantie. Dat in de praktijk altijd een mannetje met “tout traveaux” op zijn wagentje prijkend komt voorscheuren die én de keuken stelt én de ramen erin hangt én de goten soldeert, én én en. Dat is dan niet belangrijk. De dakpan leggert én timmerman heeft aan de vakbondsregels voldaan en daarmee bàsta. Die vakbonden zijn oppermachtig in LDF. Té machtig.

Bij diezelfde economen klinken dat soort geluiden ook, dat de macht van de vakbonden de economie lamleggen. Het moet niet gekker worden! Kan daar wat aan gedaan worden? Président Hollande kan met diens socialistische signatuur natuurlijk geen kant op. Dat zou zijn electoraat niet pikken. Zeker niet nu het linkse kamp na de gemeentelijke verkiezingen een flinke draai om de oren heeft gekregen. De mensen keuren het beleid van el Présidente heftig af wordt er gezegd. De rechterhelft van de bevolking dan hè. Een beetje een opportunistisch geluid, dat wel. Ware het niet dat de populariteit van die man een absoluut dieptepunt heeft bereikt. De laagste ooit van al diens voorgangers. De linkervleugel vindt dat de werkgelegenheid onvoldoende beschermd wordt, de werkeloosheid is ongekend hoog. De rechtervleugel is boos omdat het zakendoen niet echt lekker loopt: te hoge personele lasten, teveel bescherming van personeel, absurdistische regelarij van de overheid etc. Het bekende liedje. Nu is aangekondigd door de regering dat de bezuinigings- en stimuleringsplannen maandag bekend worden gemaakt. Dat zou eerst ergens in mei gedaan plaatsvinden. Maar blijkbaar moet het electoraat gepaaid worden en heeft men de zaak naar voren getrokken. Over opportunisme gesproken. Ach, het is allemaal maar poppenkast. Hollande zit duidelijk met zijn hoofd in een bankschroef en is zo langzamerhand wanhopig aan het piepen. Geen van de vleugels is bereid tot een beetje polderen, de man zit dan ook in een vreselijke spagaat. Dus ik ben benieuwd wat de regering van LDF bekokstoofd heeft. Alleen ben ik bang dat de hamer hard zal aan komen. Voor de hand liggende zaken als: afbraak sociale stelsel, minder dienstverlening maar wel duurder met minder waar voor je geld, prijzen overheidsdiensten en goederen gaan schokkend omhoog...

Over afslanken van het overheids apparaat zul je ze wel niet horen, of stoppen met witte olifanten, of miljarden kostende zoethoudertjes voor het electoraat, of afbouwen regelzucht... ook wel niet.

We kunnen maar beter gaan hamsteren want de stakingsgolf komt er weer aan. Per 1 juni komen de eerste riante prijsverhogingen van gas, water en electro. Dat gaat baaie geld kosten!

En wij dan?

Onze tarieven blijven het zelfde, dat moet wel want de markt vraagt daarom. Alleen het eten is ietsjes duurder geworden bij ons. U betaalt nu een euro meer per diner. Simpelweg omdat de prijzen van de grondstoffen – aardappelen, vlees, fruit, groenten, rijst, kaas, eieren, melk – behoorlijk gestegen zijn. We willen wel de zelfde kwaliteit blijven bieden met verse ingrediënten, en niet een goedkoop blikje opentrekken om de prijzen te kunnen handhaven. Het eten moet gewoon lekker en voldoende blijven.

gerechten uit het LMQR kookschrift