Kindervragen

Kinderen vragen soms dingen waar je vaak eerst over na moet denken voordat je de vraag beantwoordt. Uiteraard logeerden er dit jaar ook een paar van die vragertjes in Le Mouton. Naar beste weten antwoordde ik op de vragen, in verschillende talen, een paar keer gingen we zelfs samen achter de monitor zitten om het antwoord te vinden. Want ik ben niet nieuwsgierig maar wil graag alles weten. Vannacht, een van die nachten waarin het oog niet wilde dichtvallen, kwamen er een aantal van die vragen weer boven drijven en typte ik dit in:

Waarom wordt de wind nooit moe
Vallen potten stuk
Doe je een oogje toe
En doe jij 's middags een tuk?

Waarom is de tijd zo kort
En sterft het van de vliegen
Klettert de regen altijd heftig kort
Kun je zelf niet vliegen?

Waarom blijven de wolken drijven
Is het koud in de winter
Schijnt de zon soms 's nachts?

Waarom kan het water niet naar boven stijgen
Doet het zeer zo'n splinter
Zitten er gaten in de lucht in de nacht? 

Nou ja een beetje dichterlijke vrijheid, en om de zaak aan het rijmen te krijgen, is hier wel gebruikt. Dat van die zon die 's nachts schijnt vond ik wel de leukste. De vragensteller en ik hebben ons met zijn vraag best vermaakt met Wiki. Of de jongeman het helemaal begreep weet ik niet. 'K geloof zelfs dat de ouders met verbazing keken naar wat we daar zo te smoezen hadden met elkaar. Ikke maar gebaren en met balletjes spelen, en het jochie met ogen als schoteltjes zo groot, ontdekte ineens dat het internet meer was dan spelletjes alleen. Prachtig is dat als je die fonkeltjes in de ogen ziet komen van jonge mensen die ineens hun intellect gaan aanspreken.

Boeken

Gedurende het jaar hoopt zich altijd een aardig stapeltje boeken op in de kast. Boeken die bijvoorbeeld  tijdens de vide greniers in de zomer zijn gescoord, via het net worden besteld, of die door gasten worden achtergelaten. We ruilen ook wel eens boeken. De Franse kranten worden regelmatig gescrutineerd op zogenaamde top tien lijstjes. Af en toe bestel ik daar dan wat titels van. Soms komt m'n schatje met titels aandragen die ze dan weer uit de NL kranten haalt. Al met al zijn dat er gemiddeld een stuk of twintig, dertig die dan voor de winter klaarliggen. De oudere titels kun je via boekensites ook als e-book downloaden. Rechtenvrije titels via Gutenberg of Free-ebooks die interessant lijken, beginnen ook een fors deel van mijn biebje te vormen. Leesvoer genoeg dus. Een heel enkel keertje is het een forse tegenvaller, niet te verteren, of lees je het in etappes. Een boek dat de vorige winter verveeld is weggelegd heb ik vorige week bijna verslonden. Van Émile Zola ben ik nu de familie saga (+20 deeltjes) aan het doorworstelen, deels dode bomen, maar compleet van het internet gedownload. Lekker voor in bed onder de warme dekens een stukje lezen, je verbazend over de laat 19e eeuwse denkbeelden in la Douce France. Voor de moeilijke woorden heb je dan weer vertaal sites, het geblader in woordenboeken is al lang verleden tijd. Soms ontdek je vervoegingen die nogal merkwaardig overkomen en die je zonder het net niet zou hebben kunnen herleiden. Al lezende leer je zo veel Frans. Het vergroot je idioom en geeft je gevoel voor zinsopbouw. Heel af en toe zie je die verbaasde blik van de fransjes van een woord dat zelfs zij niet kennen als je dat er achteloos in een conversatie tussen gooit. Volkomen uit context natuurlijk maar altijd lollig die reacties. Of misschien is het wel 't taalgebruik dat ze van een kaaskop immigré niet verwachten. Hoe dan ook, lezen is een belangrijke bezigheid in de winter geworden. Tijd zat met die lange donkere avonden. Lekker bij het haardvuur zittend, een glaasje wijn op het tafeltje, muziekje van France musique op de achtergrond, genieten!
Voor de geïnteresseerden, hier een top zoveel lijstje van meest gewaardeerde francophone schrijvers/schrijfsters uit 2012. Het volgende lijstje is uit verschillende lijstjes uit o.a. le Figaro, l'Expres, le Monde of Observateur samengesteld.

collage franse schrijvers
bronnen: lemonde, figaro, wiki, observateur

• ALEXIEVITCH, Svetlana; 'La Fin de l'homme rouge',  prix du "meilleur livre de l'année 2013"
• COHEN, Daniel
• CONSTANTINE, Barbara
• CYRULNIK, Boris
• DELACOURT, Grégoire
• DEUTSCH, Lorànt
• DJIAN, Philippe
• DOMENECH, Raymond
• GAUDÉ, Laurent
• HÉRITIER, Françoise
• LEGARDINIER, Gilles
• LEMAITRE, Pierre
• LENOIR, Frédéric
• NAY, Catherine
• NOTHOMB, Amélie
• ORSENNA, Erik
• SALLIS, James
• SCHMITT, Eric-Emmanuel
• TESSON, Sylvain 
• VIGAN, Delphine de
• WERBER, Bernard 
• WIAZEMSKY, Anne

Er is met opzet even niet naar lijstjes gekeken van schrijvers die het best verkochten in de afgelopen maanden.

Voor wie met deze lijst gaat grasduinen in de winkels of internet, veel leesplezier.

Huisjes en zo

700

Hé de tellert van blogs  staat op nummer 700! Over een klein half jaar zitten we hier alweer 6 jaar. Dat is dan ruim 100 blogjes per jaar. Daarom heb ik aan de blog een tag-cloud toegevoegd, zoekt wat makkelijker. Zie rechts onder.

Keramiek
Op Wim's laatste avond alweer in Le Mouton, zaten we te praten over hoe een huisje tot stand komt en wat daar allemaal bij komt kijken of wat fout kon gaan en gaat. Vanzelfsprekend kwam ook hier de inzet van een Raspi aan bod, of dat iets met het bakproces kon doen, zodat je dit veel preciezer in de hand kon houden, en hoe dat dan te realiseren zou zijn. Volgens Wim een kwestie van een paar relais en een stukkie software.

Al met al werd het een verhaal eigenlijk over wat er zoal bij komt kijken voordat een huisje klaar is voor de verkoop.
"Dat zou je eens moeten opschrijven", zei Wim. "want ik denk niet dat mensen een idee hebben hoeveel daar bij komt kijken aan tijd en kunde". Aldus doende, dan maar.

Ontstaan van een huisje 
Meestal begint het met potlood en papier. Er worden wat schetsen gemaakt van hoe het volgende huisje er uit zou moeten zien. Wat detail tekeningen van aandachtspunten of details die in het nieuwe huisje moeten gaan zitten. Zo'n ontwerp is meestal niet meer dan een leidraad.

basis schetsen

Dan worden plakken klei met de wals in het atelier gemaakt, met zo'n plakkenwals worden die mooi gelijkmatig van dikte.

plakkenwals
foto: roderveld.com

Soms maak ik sjabloons volgens het ontwerp voor de wanden van een huisje en worden die uitgesneden.

plakken klei vlgs sjabloon

Het samenstellen van het casco is een secuur werkje. Dat doe je met slib.

dikke en dunne slib

Als het niet goed aan elkaar wordt gemonteerd - met plaksel (slib) van dezelfde klei - dan ontstaan er tijdens het drogen of bakken scheuren en doet het in mijn ogen afbreuk aan het ontwerp. Daarmee is de basisvorm van een huisje klaar.

basisvorm huisje #21

Wat volgt nadat de klei iets meer uitgedroogd is (leerhard) is het snijden van de gaten die later de ramen, balkons en deuren gaan worden. Voortdurend blijf je afwerken en glad poetsen.  Je brengt versierselen / ornamenten aan en dan is het ruwe werk achter de rug. Het serieuze polijsten, poetsen en boetseren volgt totdat alles glad is en de al té scherpe hoeken weg zijn.  

halverwege #21

Het afwerken van de ramen en andere openingen, aanbrengen van ornamenten, polijsten en poetsen kan meerdere dagen duren. Als je er niet aan werkt verpak je het werkstuk in plastic om uitdrogen te verhinderen, Daarna laat ik het werkstuk verder drogen totdat het "bone dry" is. Als je je kop er niet bij hebt gehouden gebeurd dit:

scheuren!

Wat is er hier gebeurd? Het water verdampt uit de klei waardoor het lege ruimtes achter laat. Door de "kleefkracht" in de klei zit er een behoorlijke rek in, tot wel 10%. Dat krimpen kan niet tot het oneindige doorgaan waarna er scheuren ontstaan. Als de toplaag zoals bij huisje #21 veel "slapper" was dan de onderlaag krijg je ook nog verschillen in de snelheid waarmee de lagen drogen. Hoeveel rek er opgevangen kan worden is weer afhankelijk van de soort klei (samenstelling).

Dat verschijnsel zie je ook in de wei in de zomer. De slappe bovenklei scheurt eerder dan de onderliggende nog natte klei omdat aan de oppervlakte het water sneller verdampt, precies omgekeerd dus, maar wel een soortgelijke situatie.

bron: us.123rf.com

Als de klei weer nat wordt verdwijnen de scheuren weer. Ik vrees echter dat er teveel vocht toegevoegd zou moeten worden om #21 nog te kunnen redden. Had dit voorkomen kunnen worden? Wellicht door #21 exreem langzaam te laten drogen. Was het bij het bakken alsnog fout gegaan? Denk het wel ja. Waarom? In principe heb je hetzelfde probleem bij het bakken als drogen.Tijdens het bakken verdwijnt er namelijk opnieuw water uit de klei. Water dat chemisch gebonden heet te zijn aan de klei deeltjes. Bovendien lagen met verschillende (ruimtelijke) samenstelling verdragen elkaar dan niet goed waardoor er opnieuw dingen fout kunnen gaan.

Bij werkstukken waar veel gewerkt is met plakken en aan elkaar zijn gezet met slappe klei treed dit verschijnsel als je niet oppast ook op.

huisje #20

Dit huisje bestaat alleen maar uit losse elementen. Weer anders dan de meeste van mijn huisjes die uit een dichte vorm bestaan. Die laatsten kunnen veel meer spanning verdragen tijdens drogen en bakken.

spanningen afleiden

Hier is speciale aandacht aan de "lassen" besteed. Als je op de bovenstaande foto klikt zie je dat die lassen tamelijk vloeiend overgaan op de aangrenzende vlakken. Geen scherpe hoeken daar. Wat ervoor zorgt dat spanningen moeiteloos weg kunnen vloeien. Bestudeer je de werken van Gaudi dan zie je dat ogenschijnlijk kwetsbare verbindingen zo gemaakt zijn dat krachten en druk via een "vloeiende" weg door andere bouwdelen afgevoerd kunnen worden. Dat maakt het werk stabiel en treden er nauwelijks vervormingen op. Bij #20 komen natuurlijk geen problemen van grote druk voor. Des te meer trekt alles aan elkaar en moet je meer 'stutten' aanbrengen om dat te neutraliseren dan je misschien zou willen. In de natuur, Gaudi's leidraad voor veel van zijn constructies, zie je ook dat verbindingen vloeiend in elkaar overgaan. Het resultaat van duizenden jaren aanpassen. Wat kapot gaat overleeft simpelweg niet. Scherpe hoeken gaan eerder kapot dan zachte ronde verbindingen.

huisje #20 klaar voor het stoken

In dit geval kun je er vanuit gaan dat delen van de voorgevel van #20 tijdens het bakken ietsjes zullen vervormen. Daarom heb ik de voorgevel een beetje 'voor-vervormd' om het efect te versterken. De uiteindelijke vervorming is een beetje afhankelijk van het bak proces en de plek in de oven. Ook speelt mee, hoe gelijkmatiger het bakken en afkoelen gaat des te kleiner de uiteindelijke vervorming zal zijn.

Klei 
Iets over klei (lutum)
Over landbouw klei zijn bibliotheken volgeschreven. Over klei specifiek geschikt voor keramiek in de westerse wereld veel minder. Dat komt ook omdat keramische klei nu niet direct een massa product als bakstenen is. Veel klei voor pottenbakken of handvormen wordt door keramisten zelf geprepareerd. Klei bestaat uit kleine stukjes verweerd gesteente. Als die deeltjes kleiner zijn dan 2mu of 2 miljoenste meter dan heet het klei te zijn. Ze zien er onder de microscoop uit als heel kleine schilfertjes die door hun eigen elektrische lading aan elkaar kleven. Die lading zorgt er ook voor dat er bepaalde chemische elementen (ionen geheten) aan de schilfertjes kunnen blijven plakken. Die ionen hebben een eigen lading en grootte, waardoor je een onregelmatig ruimtelijk raster krijgt.  

klei deeltjes
bron wikipedia

De verschillende ionen o.a. geven aan de klei bepaalde eigenschappen als bijvoorbeeld kleur en baktemperatuur. Zo ontstaat een chaotisch aan elkaar klevend klontje kleiplaatjes. Tussen de klontjes zelf zit weer water waardoor de rode of grijze prut ontstaat die aan onze schoenen en laarzen blijft plakken.

elementair klei deeltje
bron: ETH zurich

Klei kun je een delfstof noemen, het wordt ergens opgegraven, ontdaan van (organische) verontreinigingen, toegevoegd worden wat andere stofjes en, zeg maar andere kleisoorten. Zo kennen we verschillende soorten klei voor potten draaien, handvormen, beeldhouwen, gieten (WC potten bijv) of technische doeleinden. Er zijn verschillende kleuren klei: wit, grijs, bruin, rood of zwart bakkende klei bijvoorbeeld. Dat komt door de soort mineralen die er in zitten. Roodbakkende klei bevat onder andere veel ijzer. Zelf gebruik ik wit bakkende klei voor de huisjes met een beetje chamotte er in. Dezelfde soort klei maar dan zonder chamotte is heel plastisch en gebruik ik voor het draaien van potten en schalen.

Chamotte
Chamotte is niets anders dan gemalen gebakken klei van bepaalde korrelgrootte. De korrelgrootte van 0.2mm - 2 mm, en de hoeveelheid in de klei maakt dat het werkstuk in meer of mindere mate tegen temperatuurschokken kan. Ook bevordert chamotte de vormvastheid tijdens het bewerken en hoe vormstabiel het werkstuk bij het bakken blijft. Hoe grover de chamotte en hoe meer er in zit des te ruwer voelt de klei aan. Ook des te beter kan de klei dan tegen temperatuurwisselingen/schokken. Als je iets denkt te gaan Raku stoken is daarom ook een hoog gehalte aan chamotte nodig omdat het werkstuk zo uit de oven in de openlucht wordt gebracht. Een temperatuur verschil van ruim 800 graden! Een schaaltje van fijne draaiklei zou bij die behandeling uit elkaar spatten! Voor de huisjes gebruik ik klei met een fijne chamotte van 0.2mm.

Bakken
Het bakken van een werkstuk gaat in twee keer. Ongebakken klei (greenware) wordt nadat het echt goed droog is (bone dry) op 800-900 graden (bisquit) gebakken in een keramische oven. Nadat het is afgekoeld wordt het werk met glazuren of engobes (dunne klei met kleurstoffen) gekleurd en opnieuw gedroogd. Dan wordt het op 1100ºC of hoger gebakken. Soms krijgt het werkstuk nog een tweede of meerdere bewerkingen afhankelijk van de glazuren en doel van de artiest.
Om de hoogte van de temperatuur de regelen en de snelheid waarmee de temperatuur omhoog/omlaag gaat, heb je automaten in de handel die je tussen het stopcontact en de oven zet. Meestal stijgt de temperatuur met 100-150ºC per uur tot 900 of 1280 graden. Die twee temperaturen worden een poosje vastgehouden, dat noemt men pendelen. Zie grafiek hieronder. Het afkoelen gaat meestal volgens een natuurlijk proces: oven uit = afkoelien. Voor sommige glazuren of werkstukken is dat echter te onnauwkeurig en is een veel nauwkeuriger (duurdere) automaat nodig die in kleinere stapjes de temperatuur regelt.

voorbeeld stookcurve

Bovenstaand voorbeeld is voor bisquit bakken, de eerste bakbeurt. Hierna volgt het glazuren en dan opnieuw bakken. 

Glazuren

Glazuren geven de kleur aan het werkstuk (er zijn ook transparante glazuren). Het zijn stoffen op basis van silicaat (komt van o.a. zand), kleur pigmenten, metaal oxides en verschillende componenten die ervoor zorgen dat het glazuur tijdens de stook niet van het werk afdruipt. Glazuren kun je ook zelf maken, alles wat je nodig hebt is een nauwkeurige weegschaal en een aantal basisstofjes. Daarbij komt een engelen geduld goed van pas en veel zin om te experimenteren. Geheid komen er veel teleurstellingen. Totdat je de ideale combinatie van stofjes, de soort klei, stookcurve en werkwijze hebt gevonden, kunnen er jaren overheen zijn gegaan. Er kan daarna nog steeds van alles mis gaan.
De bestanddelen van glazuren worden eerst goed gemengd en op hoge temperatuur gebakken. Daarna in een kogeltrommel tot zeer fijn poeder vermalen. Dat wordt in water opgelost en op het object gespoten of gekwast (kwastglazuren). Er zijn bijna alle kleuren mogelijk, je hebt ook effect glazuren die bijvoorbeeld een metallic glans hebben, of glitter achtige dingen, twee kleuren effecten en wat al niet meer. De curve voor de glazuur stook ziet er ietsjes anders uit, heeft andere momenten van rust, maar komt er dicht in de buurt. Zij het dan dat de stook tot 1280ºC tussen de 12 en 15 uur neemt. Of soms met het afkoelen erbij wel een dag.


Voor wie helemaal tot hier is gekomen met lezen kan nu een beetje een idee hebben wat er allemaal bij komt kijken om een huisje, pot of schaal te maken. Je mag dan ook wel zeggen dat het een van de meest veelzijdige hobby's is die er zijn. Pak je het een beetje serieus aan dan vereist dat best wel enige studie van uiteenlopende onderwerpen. Vooral de voorstudie voor de Gaúdi huisjes was spannend. Net zo belangrijk is het om het veel te doen om handigheid en ervaring te krijgen. Het leuke is dat je voortdurend weer iets bijleert, is het niet over glazuren, dan wel over kleisoorten, architecten, Koreaanse vazen en ovens. Zelf kijk ik ook veel naar hoe anderen het doen via YouTube bijvoorbeeld. Een atelier van een pottenbakker loop ik nooit zomaar voorbij.

Soirée choux croute

Het etentje met het dorp in de Salle de Fêtes (dorpshuis) was vorige week. Daar kan van gezegd worden dat het een onwerkelijke ervaring is geweest. Ten eerste kwamen Wim en ik een uur te laat omdat de trein een uur later kwam dan geplanned. Echter, op ons was gewacht terwijl we al dachten dat we nog net bij het toetje aan zouden kunnen schuiven. Een zeer prettige verrassing. Snel even handjes schudden, uitleggen waarom we zo laat waren, en hop aan tafel! "De mensen waren al duizelig aan het worden van de honger", merkte Louise op. Die duizeligheid kwam van de prikwijn die men op een lege maag had zitten drinken, de stemming zat er dan ook al behoorlijk in. Om me heen opvallend veel jonge mensen, en net zo opvallend weinig van het "establishment". Meteen schoven we aan en werden we verblijd met een soort prikkelwijn, hop aan de slag.

Diner dansant
"Én", vroeg ze tijdens de gebeurtenis, "hoe vind je het eten?" Toen moest het brein even in de versnelling om daar een schijnbaar positief antwoord op te kunnen geven. Keek nog eens om me heen, vreesde dat er disco zou gaan komen, dat daar het overgrote deel van die 20 euries voor waren en keek toen naar wat er op mijn bord lag. "De omstandigheden genomen, in deze situatie en in dit dorp, waar anders bijna niets georganiseerd wordt, helemaal niet slecht". Blijkbaar was dit de goede knop die ingedrukt werd want er werd wijselijk geknikt.
Voor onze tafelburen had ik echter kunnen zeggen wat ik wilde, die verstonden met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid toch geen NL. Andersom ging dat uiteraard prima. Fijn als je zo'n "geheimtaal" hebt, kun je soms zeggen wat je wilt zonder iemand onbedoeld te kwetsen. Lichaamstaal spreekt echter boekdelen. Van de ons omringende tafelgenoten kon je duidelijk zien dat ze het ook maar zo zo vonden. Het wás ook maar zo zo. Meer kwaliteit dan uit de supermarkt gehaalde spullen haalde dit maaltje niet.
Na de choux croute, soort zuurkool, volgde voldoende kabaal uit de speaker op het platform om de voetjes van de vloer te krijgen. Een soort kermis koopman versierde het ten gehore gebrachte geluid met commentaar en hop, nog een lasershow erbij om het compleet te maken.
Na een salade verscheen er een kaasplankje op tafel. Een verrek goede kaas ook nog wel! Heerlijk. Waarom een salade na een hoofdgerecht kwam was even een punt tussen Louise en mij. Volgens haar was dat heel normaal, volgens mij werd dat in restaurants nooit gedaan. Een punt van nader onderzoek besloten we. Tot mijn stomme verbazing volgde er een heuse polonaise door de zaal. Op bevel ging de menselijke slang heen en weer, terug en vooruit, hossend door de zaal. Dit maakte alles goed. Zelf kon ik niet meedoen omdat ik weer eens met een zere poot zat, des te beter voor het beeld eigenlijk. Want dit beeld zal me lang bijblijven. Zelfs Wim hostte mee! Kun je nagaan! Zoiets maak je alleen in de provincie nog mee. Terug geworpen in de tijd van de 70-er jaren en verder.
Toch hartstikke goed dat een van de drie feestcommissies die dit dorp van 214 inwoners rijk is eens iets organiseerde. Wel nog lekker tussen het kabaal door ff bij kunnen kletsen met Fred en Louise. Al met al een onvergetelijke ervaring.
Om het goed te maken nodigden we ze uit om spare ribs te komen eten bij ons de volgende donderdag. Want een beetje schuldig voelde ik me wel omdat ik hen op deze soirée choux croute attent had gemaakt en zij iets anders er voor op hadden moeten geven. 

Spareribs á la LMQR
Hetgeen geschiedde. Spareribs uit de oven. Drie halve ribbenkasten liggen, ingesmeerd met verschillende marinades, meer dan drie uur bij 120ºC te garen en worden zó boterzacht. Bijna al het vet is er dan uitgesmolten. Beetje patat en wijn erbij, een feest maaltje. Scronch, scronch noemde Louise dit. Kijk maar op de laatste pagina van Asterix en Obelix wat hiermee werd bedoeld.

Spacenter V4

In het kader van afwerking en verfraaiing hebben we voor een prikkie via Fannie's werk twee mooie bureaus kunnen scoren. Uiteraard had ik niet goed gemeten en pasten de nieuwe bureaus natuurlijk niet naast elkaar tussen de trap van kamer 2 en de muur naar de garage. Ruim 20cm te kort om de 2 tafels te kunnen plaatsen. Ook staken de poten er aan de buitenkant uit, weer zoiets merkwaardigs. Die kon je dus nooit aan elkaar schuiven. Als twee rasechte bricoleurs de dimanche (knutselaars) vonden we dat natuurlijk geen enkel punt. Hop een van de onderstellen eraf, even bekeken waar het frame het voordeligste door te slijpen was. Stukje er tussen uit. Waarop Wim met een las apparaat te keer ging. Dat vindt ie leuk om te doen, dus las en soldeer werk laat ik dan aan hem over.

nou ja, het zit tenminste recht aan elkaar

frames aan elkaar geschroefd

Met de zaag een stukje van het bureaublad af en na een stijf uurtje was de tafel 20 cm ingekort. Nog even het geheel in en aan elkaar sleutelen, wat gaten in het blad met de gatenboor voor de snoeren en de tafel van 383 cm is klaar voor gebruik voor space control center V4. Ik geloof dat het weer aansluiten en verplaatsen van de netwerk infrastructuur (kabels, snoeren, router en contact dozen) meer werk was dan die tafel inkorten.

alle kabels en stof van een paar jaar weg ;=)
de groene stopcontacten geven 'schone' gestabiliseerde stroom

Hieronder kun je zien hoe de computerhoek er eerst uit zag, het werd een beetje vol, en kabels begonnen kriskras door het huis te lopen. Steeds meer apparaten kwamen namelijk vanuit NL hierheen.

computerplek V3
bron foto Dinard

Ondertussen is een hoop van die oude meuk opgeruimd en er is wat van gestolen, door je weet wel wie. 
Is dat een opknapbeurt of niet! Ook nog een extra werkplek erbij gekregen zo.

werkplek V4 anno 2013

Bankieren

Per 1 februari 2014 moet het gebeuren rondom SEPA (Single Euro Payments Area) rond zijn. Dat wil zeggen dat binnen het SEPA gebied het betalingsverkeer uniform geregeld moet zijn. Voor betalingsverkeer binnen Europa mogen ook geen kosten meer in rekening gebracht worden. De banken hebben dat geïnterpreteerd als: flappentappen is een dienstverlening dus dokken maar! Voor overschrijvingen kan worden volstaan met het IBAN nummer (International Bank Account Number). SEPA zal het betaalverkeer voor iedereen in Europa een stuk makkelijker moeten maken. Sommige landen liepen iets voor de muziek uit, waaronder NL. Andere landen, meestal de zuidelijke landen, lopen achter de muziek aan. Waar loopt LDF nu, vraag je je af. Duidelijk achter de muziek aan. In een aantal opzichten kampt LDF met antiquair bank systeem. Een aantal innovatie slagen heeft LDF gewoon gemist. Hoe moeizaam het ging en nog gaat om bankpassen te introduceren. Denk alleen maar aan de cheques waarmee je hier nog steeds kunt betalen. Dat heeft zijn voor- en nadelen uiteraard. Achterlijk vind ik het dat je als klant bij een bank als Crédit Agricol zelfs nog een borderel (formulier) in moet vullen met de gegevens die gewoon op de cheque staan in de nummertjes onderop. Op mijn vraag waarom dat dubbel moest gebeuren werd door de medewerkers in het CA filiaal met opgetrokken wenkbrauwen gereageerd. Zo van: "Zo is het altijd geweest, dus waarom zou je daar dan nog een vraag over stellen?" Andere banken doen dat simpelweg door de klant te vragen je banknummer op de achterkant van de cheque te schrijven plus een handtekening, hop in een envelop en in de brievenbus van de bank te stoppen. Vervolgens zitten ergens een boel miepen tienduizenden cheques te verwerken, elke dag. Een groot deel daarvan is natuurlijk geautomatiseerd, maar 100% krijg je dat proces nooit voor elkaar. Contant geld storten gaat of via een telautomaat, of ook weer via zo'n borderel en mag je het geld in de envelop in een gleuf op kantoor stoppen. Pas onlangs kreeg ik in de gaten dat de borderel ook meteen de envelop was. Daar is over nagedacht.


Overmaken van geld naar NL gaat ook al op een omslachtige manier.

Er zijn best wel dingen die gewoon erg goed lopen. De smartphone bijvoorbeeld heeft erg veel functionaliteit gekregen, daar hoefden ze niets voor op te ruimen natuurlijk. Het déblokkeren van je pinpas bijvoorbeeld als je je weer eens met de code hebt vergist (verkeerde pas). Vragen via internet worden altijd beantwoord, iets waar de rest van de commercie een voorbeeld aan zou kunnen nemen.


Voor telebankieren bestaat bij de Franse banken wél interesse. Misschien nogal verwend door het NL systeem krijg ik desondanks de indruk dat het in LDF allemaal een beetje moeizaam gaat. Teveel hindernissen staan er in de weg voor soepel telebankieren.


Waardoor zou dat komen, dat ouderwetse systeem? Er zijn een aantal factoren te noemen.

• Extreem doorgevoerde bureaucratie

• Tot in het absurdistische risico uitsluitende regelgeving.
  Die worden soms voorgesteld als bescherming van de klant, maar werken in de praktijk veelal tegen de klant. De regeltjes zijn overduidelijk om de bank tegen welke vorm van aansprakelijkheidssteling dan ook maar te beschermen. Op zich is dat normaal om je in te dekken tegen afbreukrisico. Veelal werkt dat, alles dichtspijkeren, een soepel lopend betaal-systeem niet in de hand, in tegendeel.
  

• Uitblijven van innovatie, alleen als het écht niet anders meer kan.
  Onlangs kon ik nog meegenieten van een backoffice systeem dat toch zichtbaar uit de jaren '90 stamde, kon ik aan het systeemnummer op het scherm zien! Veel legacy is dus in de systemen aanwezig. Dat houdt innovatie tegen. Bij het openen van een rekening bij BNP moesten de gegevens in drie verschillende systemen ingevoerd worden, ik bedoel maar. Dus hobbelt men gewoon door met wat er is en wordt de drempel om te gaan innoveren onnodig hoog. Het ziet er allemaal erg gedateerd uit.

• Hiërarchie
  Beleidsmakers bij de banken zijn nog steeds oude knakkers. Als je de jaarverslagen leest kom je merendeels uit bij 60+ ers. Babyboomers dus die IT vrees hebben. Beslissingen voor dit soort ingrepen liggen altijd bij de top, logisch. De mentaliteit van de fransjes is echter wel zo dat niemand de autoriteit van de bovenlagen in de hierarchie in twijfel durft te trekken, dat zou ongehoord zijn. Wat de baas zegt wordt gedaan, punt uit. Voor innovatief beleid moet je daarom niet bij Franse banken zijn.
  

Dat laatste moet ik ff afzwakken. In het algemeen lopen banken niet voor op innoveren, die firma's zijn niet echt te vinden in de frontlinie van IT onwikkelingen. Dat hoeft ook helemaal niet. Maar innoveren in betalingssystemen ligt wel op het pad van financiële instellingen en dat vind ik eigenlijk niet terug in LDF. Als oud IT-er heb ik meer dan gemiddelde kennis van bancaire systemen overgehouden. Daarom worden allerlei dingen makkelijk herkend. Mijn kaken zakten dus naar beneden toen ik bij BNP zaken zag die ik bij klanten in NL 15 jaar geleden heb helpen uitfaseren. Mocht ik ze hier weer life aanschouwen! Geweldig toch? Een beetje museum gevoelens krijg je daar wel bij. 

Al met al loopt het bankieren in LDF dus zeker 10 jaar achter.

Volgens Marion echter, loopt het Zwitserse banksysteem dan weer ver vooruit op het Nederlandse. Zo kan het dus altijd beter.

                                                    == o0O0o ==

 Nog wat hersenspinsels over telebankieren voor de geïnteresseerden:

Telebankieren heeft me al vanaf het begin van mijn IT carrière gefacineerd. Zakelijk was ik een van de eerste klanten van Amro. Ook heb ik in verschillende hoedanigheden bij de Rabobank met de ontwikkelingen van het telebankieren te maken gehad. Een spannend vakgebied dat heftig in beweging blijft. Steeds meer functies waar je anders een intermediair voor moest hebben kun je via telebankieren uitvoeren. De keerzijde is dat in NL steeds meer bankfilialen sluiten of indikken. Persoonlijk kontakt zal dus op een andere manier uiting gaan vinden. Die ontwikkeling van inkrimpen zul je daarom minder snel in LDF zien omdat er nooit voor ieder dorpje een filiaal is geweest. Door telebankieren zie je wel dat het service level verhoogd is, da's heel goed.
Af en toe denk ik wel eens na over wat nog meer hulpvol zou zijn in telebankieren. In het bijzonder op het vlak van: het zou mooi zijn als... In het algemeen zie ik dingen als video chat met je bank of een helpdesk als nuttig. Dat met een avatar "praten" is nog steeds gedoemd om te mislukken als daar niet snel een hoop AI in gepompt gaat worden. Verder nog: een ideeënbus, een soort wiki die voor een deel publiek is en ook door klanten (via moderator) bijgewerkt zou kunnen worden. Een gemodereerd forum, maar niet zo eentje waar je door de bomen het bos niet meer ziet. In dat laatste zijn de fransjes heel erg goed: informatie op een site te verstoppen. Verder alle mogelijke overzichten online, via een aantal modellen van de bank of eigen gemaakte modellen. Het zou ook handig zijn dat je per kolom kunt sorteren of selecteren per begrip / kolom / trefwoord. Wat te denken van het toevoegen van kolommen, daar berekeningen op kunnen loslaten of je eigen opmaak (bedrijfsstijl) kunnen maken. Subtotalen maken per periode of kenmerk, ook handig. Bij de meeste banken kun je al betaalsoorten (eten, huur, water...) aangeven. Dat kun je dan naar een bestandje exporteren waarna je vervolgens met je spreadsheet nog steeds zelf aan het werk moet. De meeste mensen hebben echter geen kaas gegeten van spreadsheets en zo, dus biedt ze dan iets aan waarmee ze overweg kunnen. Ga dan ook een stapje verder: tot op zekere hoogte zou je dat overzicht interactief kunnen maken. Opleuken met grafiekjes (piechart) van je inkomsten en uitgaven (trends) en signaleringen of je een bepaalde budgetpost gaat overschrijden. Alsmede en soort analyse van hoe je financieel vaart. Zelfs externe bronnen zou je moet kunnen linken, bijvoorbeeld protefeuilles die je bij externe brokers aanhoudt. Net zoals je bijvoorbeeld bij sommige websites je inlog van google+ kunt gebruiken. Ook zou het lollig zijn als je kon aangeven of een bepaalde budgetpost bij een belasting aftrek / aangifte post hoort of dat je dingen ergens kunt declareren en dat zelf ook kunt aangeven. Zou wel mooi zijn dat de telebankieren interface bijvoorbeeld zou kunnen suggereren: tip deze kostensoort is aftrekbaar van de inkomsten belasting. (ziektekosten, hypotheek, mantelzorgkosten...) Mooi zou zijn de agenderingsfunctie - nu alleen voor betalingen - uit te breiden met onder andere een notitieblok en to do lijstje, belastingvrije schenkingen, abonnementen (de budget module zou dan al rekeing kunnen houden met betalingen voor deze abo's). Ook afspraken met mensen / bedrijven. Weer een stapje verder zou je zelfs je belastingformulier er mee kunnen laten invullen. Sterker nog, dat je die gegevens zou kunnen downloaden en dat compatible hebben met het belastingformulier. Hoef je volgens mij alleen nog maar op knoppen te drukken en na een stijf minuutje is je aangifte klaar. Koppel je hier een gestructureerde wiki aan met tips en hints voor belastingen, besparingen enzovoorts, dan ben je al aardig in de richting van een app gegroeid voor bijna alle platvormen. In de cloud zou je de metagegevens kunnen bewaren zoals templates en offline gegevens. Ook zelf aangemaakte templates lijkt me is ook prettig om die off line te kunnen bewaren.
Voordeel voor de bank? Die kunnen, als je dat hebt aangevinkt, aktief op je betalings- en inkomensgedrag reageren door je van advies te dienen indien nodig. Als ware het een soort budget coach die samen met je binnen de grenzen van de dienstverlening oplossingen kan gaan zoeken. Maar net zo makkelijk kan de bank je een op maat gesneden verzekeringspakket aanbieden als gezien wordt dat je een auto of huis hebt gekocht. Big brother? We hebben het hier wel over het articuliere bedrijfsleven, niet over de overheid. Bovendien stel ik me voor dat je alles kunt aan- of uitvinken wat je wel of niet bevalt of aan diensten wilt hebben.

  

WVTTK 9

Sta je bij de slager met je mond vol tanden. Schermen met de gouden woorden: "ce truc la" (dat ding daar) helpt dan niet veel om precies dát stukje vlees te krijgen wat jou ligt aan te staren om in de vleespot te gaan. Vreemde kreten zijn het voor mij soms. Vaak afgeleide terminologie die ik niet begrijp. Als dan zo'n fransje tegen je aan staat te ratelen. Soms gooi ik dan de handdoek in de ring en kom dan wel eens met het stukje vlees thuis dat ik nét niet had bedoeld, maar toch maar mee nam omdat de man altijd zo vriendelijk is en je geen zin hebt om twintig keer naar iets te wijzen waarna de man alsnog het verkeerde stukje pakt. Of dat nu opzettelijk gaat of niet, volgens mij ligt het gewoon aan mijn gebrekkige kennis op dat vlak. Via nederlanders.fr kreeg ik een link die in mooie plaatjes een totaal gedemonteerd schaap laat zien. Vol met namen van dat lekkers.

bron: http://universboucherie.com

Dergelijke plaatjes staan er ook van varkens, koeien, zwijnen en meer van dat snoepgoed.

Erg leuk gedaan, en dat verdiend een aanbeveling, bij deze dus.

De bijproducten pagina is nog niet klaar, daar staan dan w.s. de tripes, andouilles, boudons en dergelijke op. De laatsten zijn werkelijk niet te pruimen, daar ga je als Hollander echt bijna van over je nek. De tripes en andouilles kun je na enige training dan nog wel binnen houden. Weer iets nuttigs om uit je hoofd te leren. Toch wel leuk hoor zo'n extra verdieping in de Franse taal. Nu schijnt het demonteren van beesten van land tot land te verschillen en uiteraard ook de termen voor al dat lekkers. Via die site kun je het in drie talen opvragen hoewel de vertalingen volgens de specialisten de rillingen over je rug doen gaan. Zo leer je telkens een beetje van een taal erbij.

Volgende week eens extra goed de etiketjes lezen in de supermarkt, kijken wat ik er dan van bak.

Diner

Volgende week zaterdag is er in het dorpshuis een diner voor het dorp georganiseerd. Er hing zelfs een poster voor bij de bank. Misschien hielp het langs je neus opmerken tegen de burgemeester dat er zo weinig door de twee feestcommissies die het dorp van 214 inwoners rijk is georganiseerd wordt dan toch. Uiteraard was ik niet de enige die daarover een opmerking had. Voor 2 tienen een compleet diner is niet slecht. In ieder geval neem je dan deel aan een dorpsactiviteit en ook dat is nodig. In een klein dorp van 214 mensen kun je je nu eenmaal niet verstoppen. Uiteraard wordt het allemaal nauwkeurig gerapporteerd.

Leboncoin

Via het Franse equivalent van marktplaats.nl: leboncoin.fr dacht ik goedkoper uit te zijn door via een normaal lijkende toko 2 zware batterijen voor de ups te bestellen. Als bij intuïtie toch maar niet via leboncoin maar via ebay.fr bij de zelfde toko besteld. Je kan dan namelijk via PayPayl betalen en daarmee heb je ook een geld terug garantie. Ja hoor! Waar de batterijen gebleven zijn weet ik niet, ook al werd er via het tracking systeem aangegeven dat ze geleverd waren. Die zullen door een ongeduldige chauffeur ws gewoon voor de deur gezet zijn en dat is niet veilig voor de grijpgrage vingers van de hier schuin tegenover wonende sujetten. In ieder geval ik heb ze nooit gezien. Dat de artikelen niet geleverd zijn is bij PP aangegeven en na enig heen en weer mailen krijg ik zowaar mijn geld terug. Er werd ook niet moeilijk over gedaan vanuit PP's kant. Wat ik uit de correspondentie begrijp is dat de verkoper gewoon niet heeft gereageerd op het verzoek tot opklaring van de vermiste batterijen. Communiceren via het internet is nog steeds heel moeilijk voor de Franse commercie. PayPal reageerde hierop door het geld terug te gaan boeken. Kijk dat is dan weer een mooie meevaller.

Nu moeten er nog steeds nieuwe batterijen komen, dat dan wel weer. Gewoon twee 12V batterijen van rond de 70Ah moeten toch niet zo moeilijk voor een fatsoenlijke prijs te scoren zijn denk je dan. "Haal ze dan bij de Brico", zegt er eentje. Sûrement, maar daar waren ze wel drie tientjes per stuk duurder dan via het internet! Nou ja, gewoon opnieuw proberen.
Ook vier nieuwe keukenstoelen gescoord, nu wel via marktplaats.nl. Die zijn rechtstreeks bij de verkoper opgehaald, dat ging vrij soepel. De houten stapel stoeltjes kunnen mooi op reserve voor als er eens een grote groep komt. Zo wordt de B&B steeds een beetje beter aangekleed.

Fruitigheden

Vorige week hadden we bij ons thuis kennissen uitgenodigd om te komen eten. Vind ik altijd weer een mooie smoes om een diner te koken met iets aparts.

Menu:
Pittige tonijn salade vooraf, kip met pruimen en appels en gebakken piepers uit de oven, met als toetje fruitmengsel op feuilletée gebakken. Mandarijnen likeur en koffie met bonbons als uitsmijter.

Allemaal gerechten uit ons Le mouton Qui Rit kookboek.

fruitgebakje

Er wordt regelmatig met fruit gekookt. Dat komt ook omdat veel met regionale producten uit het seizoen experimenteerd wordt. Of gerechten / ingrediënten / smaken die uit verschillende andere recepten gecombineerd worden met een beetje fantasie erbij van mij.

Ook ideeën die Fannie of anderen anderen aandragen worden op de en of andere manier in gerechten verwerkt. Buiten dat is het internet een ware "fundgrube", je ziet gerechten voorbij flitsen die dan a.h.w. gereconstrueerd worden. Zoals gezegd speelt het seizoen een grote rol in de gerechten van Le Mouton Qui Rit. Mandarijnen, druiven, appels, peren... er wordt mee gekookt. Vers, vooral vers moet het zijn. Spul uit blik is echter geen taboe, je moet gewoon pragmatisch zijn, zolang er geen vers alternatief is.
Abrikozen uit de Provence of Gard zijn wel mijn favoriete vruchten om mee te koken. Helaas zijn er zelden goede abrikozen te krijgen, maar áls! Poulet aux abricots is wel de topper. Noodgedwongen moet ik wel eens een seizoen overslaan omdat de abrikozen qua geur, textuur en zoetheid gewoon mijn criteria niet doorstaan. Zo ook dit jaar, de oogst kwam uit andere landen dan LDF. Dat ze uit andere landen als LDF komen zal mij volkomen onverschillig laten, maar niet als ze veel te vroeg, dus onrijp, geplukt zijn, dat is toch wel de limit. De fruitboeren van LDF dachten zeker, na met lede ogen aangezien te hebben dat er ineens abrikozen uit het buitenland in de winkels lagen, een inhaalslag te moeten maken door ook hún product op de markt te gooien. Helaas, met zure, keiharde, reukloze ballen die de naam abrikoos eigenlijk niet mochten hebben verover je de markt toch écht niet. Zo jammer, want die kleine goudgele ronde klompjes die uit de Provence komen zijn de aller-aller-aller lekkerste die ik ooit geproeft heb. Om de zaak nog erger te maken waren ze ook nog duurder dan het spul uit Noord Afrika, Israël enzo. Over kortzichtigheid gesproken, de rommel verrotte dus in de kistjes op de fruitafdeling. Of was het gewoon een noodsprong om toch nog wat te kunnen verdienen. Ik geef ze het voordeel van de twijfel.

Recepten
Wat wordt er dan zoal met fruit gekookt. Een kleine opsomming uit het kookboek van Le Mouton waar vruchten het meest prominent in voorkomen:

• Entrée: pie met marmelade als coating, rozijnen, appel
• Plat: kip met o.a. abrikozen, ananas, appels, peren, pruimen, rozijnen, lychei, appelstroop
• Plat: lamsbout waarin rozijnen en soms ananas
• Plat: varkens fricandeau met ananas, appels
• Plat: boeuf met pruimen, appels en rozijnen
• Plat: filet mignon gestoofd in kersen
• Plat: gehakt of varkensvlees in een jasje van deeg met sinaasappel
• Dessert: fruit cocktail met mousserende rosé
• Dessert: vruchten gebak met appels, ananas, banaan, sinaasappel
• Dessert: met o.a. fromage blanc (banaan)
• Dessert: gebakken banaan in saus van ananas

Gasten vinden de gerechten meestal verrassend en lekker. Verrassend omdat er, naar hun zeggen, weinig met rijp fruit gekookt wordt. En lekker omdat gerechten met vers fruit toch een speciaal aroma krijgen. Als gasten de keuken bij aankomst binnenlopen (op het platteland in LDF kom je een huis meestal via de keuken binnen) gaan de neuzen al de lucht in. "Hmm", klinkt het dan, "wat ruikt het hier lekker." Het maakt mijn dag helemaal goed als je de mensen aan tafel met glimmende oogjes ziet smullen van je kokerij.

Pie met vulling van filet mignon

Experimenten
Uiteraard wordt deze jongen niet gehinderd door kennis op het gebied van koken. Voor de kennis is er mijn schatje om mij met hints en tips bij te staan als ze weer eens aan een van mijn experimenten wordt blootgesteld. Nee echt niet alles wat er door mij wordt gebrouwen is even smakelijk ;=) Daar experimenteer je voor, ja toch? Is een recept redelijk succesvol dan begin je al snel de nodige varianten te bedenken. Tenminste ikke dan. Dit keer is de kip met appels en pruimen aan de beurt.

Recept
Voor 4 personen.

• Vier kippenpoten op hoog vuur een á twee minuten aanbraden (paar eetlepels olijfolie) met gerookte spekkies (100 gr). 
• Vuur laag (3) zetten. 
• Een kleine ui en twee tenen knoflook beide in plakjes gesneden, een minuutje laten meebakken. 
• Voeg nu een handvol in stukjes gesneden gedroogde pruimen, 1 in plakjes gesneden appel, handje rozijnen en 3 volle tl koekkruiden, een tl kaneelpoeder toe. Voorzichtig omscheppen. 
• Even laten opwarmen. 
• Vuur fornuis uit en oven op 200ºC zetten.
• Snijdt kastanje champignons in dunne schijfjes, toevoegen.
• Halve liter water toevoegen en drie kippenbouillon blokjes.  
• Deksel op pan, 30 - 45 minuten laten sudderen in de oven.
• Tussentijds een paar keer op vochtniveau controleren, indien nodig water bijvullen.
• Haal kippenpoten uit de braadpan en op ondiepe serveerschaal leggen. 
• Serveer een paar lepels van de saus op de kip en de rest van de saus apart of er om heen.

Variaties
Of combinaties bestaan dan uit:

• Het toevoegen van heel dun gesneden plakjes wortel en of een kruidnagel voordat de braadpan de oven in gaat. 
• Of juist geen bouillon blokjes maar gewoon zout en peper. Zout laat ik tijdens het aanbraden meestal weg om dat pas op smaak als de pan de oven in gaat.
• Een scheutje port of andere zoete wijn nét voor het serveren toevoegen, versterkt de smaak van de pruimen.
• Het pureren van de saus en indien nodig nog iets binden of laten inkoken. (inkoken is altijd beter)
• Het niet pureren van de saus zodat je de paddo's, wortels en andere zaken nog goed kunt zien (mijn favoriet) al of niet ietsjes binden of inkoken.
• Garneren met een schijfje sinaasappel en een el sinaasappelsaus aan de saus toevoegen, geeft een zeer subtiele smaak die je net niet kunt onderscheiden omdat de pruimen prominent aanwezig zijn.
• Een beetje gevaarlijk wordt het om rozijnen toe te voegen, die passen beter bij een zuurder smaak palet dan pruimen en wellicht breek je daarmee het effect van de gedroogde pruimen af.
• Toevoegen van 300 gr verse pruimen, ontpitten en in stukjes snijden. Ook een favoriet.
• Wat ik wel eens doe is alles iets laten afkoelen en na een half uurtje weer op temperatuur brengen, dat verdiept de smaak van het fruit en vlees.

Uiteraard voeg je appels en peren naar smaak toe, van het een wat meer of de ander wat minder, meer kaneel c.q. koekkruiden of juist minder.
Met zout ben ik een beetje karig omdat naar mijn mening de toegevoegde specerijen of kruiden de smaak aan je gerecht moeten geven.
Minder kruiden of specerijen is, opnieuw, altijd beter. Behalve bij gerechten in de stijl van de renaissance of middeleeuwen, in die periode had men een ruime hand met specerijen.

Uit het kookboek van Le Mouton Qui Rit

Heen en Weer

Dit heeft iedereen wel eens meegemaakt. Wil je lopen in de richting van iets wat je uit het rek van een supermarkt wil pakken, loopt iemand je gewoon voortdurend voor de voeten.

collage heen-en-weer
bronnen foto's wiki, omroep zeeland

Als een schaduw beweegt die persoon schijnbaar met je mee. Ogenschijnlijk zonder dat in de gaten te hebben. Je kunt geen kant op of je zou het hinderlijke lichaam een schuivert in de goede richting moeten geven zodat je weer vrijbaan hebt. Of, komt ook vaak voor, mensen die zo hinderlijk treuzelen dat je zou wensen een desintegrator in je zak te hebben opdat "het" dat voor je beweegt maar verdwijnt. Mensen aan de zwier voor je lopend en jij die absoluut die bus moet halen. Hoe dan ook er lopen soms artiesten rond die je behoorlijk in de weg kunnen staan.
Vanmiddag overkwam me dat ook. Kom ik met mijn karretje aanlopen en wil gewoon om iemand heen rijden. Wijkt dat mens ook uit, net als ik naar links. Ik zucht eens en ga naar rechts, zij óók. Ik houd in en schuif naar de andere kant, zij ook. Net een film, maar dan eentje waarin ik me op mijn nagels begin te bijten. Grom, doe ik en wijk ten letste male uit en wil net doorstoten... wel patokkel nog an toe! Zit dat mens me nu te jennen of zo? Geïrriteerd roep ik hard: "Pàrdon!" Waarop we eindelijk oogcontact hebben en zij boosaardig lispelt: "Oh, u wilt er voorbij, nou sorry hoor". Zie ik daar nu pretoogjes? Ondertussen zijn bij mij de perifere stoppen doorgeslagen en staar ik haar woordeloos van ingehouden Hiroshima bommen aan. Als blikken konden doden was ze ter plekke tot stof vergaan. Ze deed het dus gewoon expres. Wat krijgen we nou!
In LDF hebben ze voor een dergelijke situatie een perfecte oplossing. Vóórdat het uit de hand kan lopen begint men al pardon te roepen, zo van, mag ik er voorbij. Het is nog nooit gebeurd dat men dan niet opzij ging.  Hoe je te gedragen in het openbaar wordt er immers met de paplepel ingegegoten, zo niet met straffe hand aangeleerd. Af en toe loop ik gewoon te dromen achter mijn karretje en ben ik even niet van deze planeet. Ik vergeet op zulke momenten de mores en wil dan gedachteloos bij iemand voorbij schuiven. Blijkbaar had dat mens mijn wezenloze blik opgemerkt of dacht dat ik de zoveelste malloot was die ze moest gaan ergeren. Of wachtte gewoon op het uitslaken van: "Pàrrrrdonh?" Je vraagt je dan af wat die mensen toch mankeert. Kunnen ze zich niet gewoon niks van mij aantrekken en me mijn pak WC rollen laten pakken? 

Raspi
De afgelopen week ben ik af en toe bezig met een paar van die Raspi's aan elkaar te kunnen knopen. Wat programmaatjes laten lopen, dingen installeren en daarvoor instellingen uitvogelen om die kleine dingen met elkaar te laten praten.

bron: adafruit

Dat heet, gegevens uit te laten wisselen. Drie van die raspi's hangen nu in het LMQR netwerkje met elkaar te reutelen. Het begint er aardig op te lijken. Aan de een is een camera gekoppeld, de ander een USB schijfje en de laatste een hoop draden die naar allerlei kleppen en sensoren lopen. In de toekomst zal er best nog wel het een en ander aan functionaliteit bijkomen. Als je alleen al denkt aan het interactief afhandelen van reserveringen: formuliertje invullen op de lemoutonquirit.eu site, agenda laden en boekingen afhandelen.
Ook zoiets als een webcam die beelden naar de site overzet die de schapies laten zien als ze (moeten) gaan lammeren. Of in de zomer de wei achter waar die schapies dan zo rondscharrelen, wat het weer hier ter plekke is (meteo stationnetje), of roofvogels die in de aanval gaan. Zoveel mogelijkheden. Volgens mij is je fantasie de enige belemmering. De eerste bouw blokken zijn gemaakt, hier en daar nog een beetje fine tunen, wat programmatuur schrijven en installeren. Eerste doel is: dingen maken voor de video bewaking voor het huis. Er is nog een hoop te hobby-en, maar de nachten worden lang en de haard brand.

Waarom ben ik zo gek van die raspi dingetjes? Ze zijn klein (kleiner dan je hand) je hoeft er slechts een netwerkkabel in te stoppen en je bent in business. Vanaf je PC of Mac scan je naar de bewuste Raspi, inloggen met naam en wachtwoord en hoppa! Spelen maar. Nou ja, leipo's als ik dan.
Ze zijn redelijk goedkoop (30E), de software is open source en "dus" gratis. Een zo'n kaartje gebruikt max 5 watt tegenover 300 watt van een standaard bureau computer. Dat is nogal een verschil. Er beweegt niets, geen ventilator, harde schijf of wat dan ook. Een Raspi is dus absoluut stil. Draaien op een soort Linux en dat maakt dat de halve wereld tot je beschikking staat mocht je ergens een probleem mee krijgen of vragen hebben. In bijna alle gevallen vond ik tot nu toe het antwoord bijna panklaar op het web, ik bedoel maar. Je hoeft geen dikke handboeken te kopen, toelichting op alles vind je in alle vormen en maten wel ergens op het net.

raspi
bron: image shack

Toegegeven voor de gemiddelde gebruiker is dit niks, zo onder de motorkap duiken. Maar! Je kunt de Raspi goed als een soort Windows machine gebruiken. Dan moet je wél een scherm, een muis en een toetsenbord aansluiten. Je plakt de raspi gewoon achterop je scherm dan is ie ook nog mooi uit het zicht. Windows start automatisch op. Precies als bij de Apple: onder de motorkap draait BCD unix, de gebruiker ziet alleen de windows interface.
Voor de Raspi is een hoop open source software: Libre office (een soort MSoffice), webbrowsers, grafische dingen, mail, ... Zonder meer als kantoor machine te gebruiken, al moet de Raspi natuurlijk wel in kracht onderdoen voor een standaard kantoormachine, dat dan weer wel. Vandaar mijn projectje er een 10 tal van aan elkaar te knopen. Daarmee is de cluster (een aantal computers die ogenschijnlijk als één enkele computer werkt) weer een aantal keren krachtiger dan een game machine en gebruikt slechts een fractie van de energie. Binnen een jaar dus de LMQR cluster die in en om het huis allerlei zaken regelt: zonneverwarming, kachel, verlichting, videobewaking, boekingen... Heel misschien pak ik ook weer de AI op.
Een derde reden is dat dit machientje me weer sterk aan mijn Commodore 64 tijd doet denken. Er wordt zoveel voor gemaakt en je kunt er op alle mogelijke manieren mee spelen.
De makers van de Raspi hebben dit machientje eigenlijk voor scholieren ontworpen. Om jonge mensen kennis te laten maken met programmeren, bouwen van dingen en bovenal iets technisch te leren doen. Zij, de bouwers, waren echter overdonderd door de belangstelling, vooral die van buiten de doelgroep en anticiperen daar dan ook op. Smullen, ach het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.