KopIntZand

Ah! De fransjes krijgen eindelijk door dat het ook crisis is in de bakermat van de Europese keuken. De overheden beginnen voorzichtig toe te geven dat het er niet zo best voor staat. Ze beginnen toe te geven dat er heftig bezuinigd moet gaan worden en dat de gegevens van diverse Europese en mondiale bureau's toch wel kloppen. Een jaar geleden werd er nog gesteigerd als Moodie's c.s. beweerden dat de kredietwaardigheid van LDF onder druk stond. Een jaar dáárvoor protesteerde de regering zelfs nog formeel tegen het economisch buro van de EU als deze aantoonde dat LDF best wel eens hulp zou kunnen gebruiken om hun zaakjes op orde te krijgen. Tegen beter weten in, blijkt. Dat schrijf ik dan maar af tegen het politiek niet verkoopbaar zijnde in verkiezingstijd. Nu is boven komen drijven dat de niet geregistreerde werknemers zoals de contractlozen (inhuurkrachten en medewerkers zonder arbeidsovereenkomst), de losse arbeiders, de leerlingen, en zwartwerkers zo langzamerhand allemaal hun tijd doorbrengen met het thuis op de bank zitten. Het kernwoord is “geregistreerd”. Immers, als het niet op papier staat bestaat het in LDF niet! De eerste aarzelende geluiden beginnen hoorbaar te worden dat het wellicht, heel misschien, of eventueel toch niet zo best gaat als men de buitenwereld wilde voorspiegelen. Sterker nog, dat het echt, werkelijk waar, crisis is.

Dat idee heeft voor een deel ook de breinen van de zakenwereld bereikt. Vertrouwd geworden gezichten verdwijnen uit diverse winkels, het assortiment krimpt, prijsstijgingen lijken zich te stabiliseren en ogenschijnlijke aanbiedingen vliegen je om de oren. De aanbiedingen van koop 3 betaal voor twee, typerend voor de supermarkten in LDF, beginnen in aantal af te nemen. In plaats daarvan schreeuwende reclames van "blijvend lagere prijzen", langs de weg, aan de gevels van de supermarkten, in de kranten, etc.

Huismerken
Breeduit geadverteerde prijsverlagingen door het invoeren van de zogenoemde “huismerken” beginnen toe te nemen. Het aantal A-merken vermindert, het huismerk is begonnen met een opmars. Mogen in NL de B- of huismerken niet merkbaar onderdoen voor de A-merken, in LDF is dat beslist wel het geval.

Hoe viel mij dat op? Er is een lokaal soort Salami dat ze Rosette noemen. Een wat grovere soort Salami met heel veel knoflook erin. Met een paar plakjes op echt vers stokbrood een tractatie! Begin dit jaar verscheen ineens een tweede merk in de schappen. Het smaakte anders, naar mijn smaak iets minder uitgesproken, maar toch, het was uiteindelijk Rosette. Je kreeg direct aan de kassa 80 cent korting, ook al ongebruikelijk. Meestal krijg je een tegoedbon, of het wordt op je klantenkaart bijgeschreven. Nee het goedje is niet goedkoop. Uiteraard dat het goed ging verkopen. Daarna verdween het goedkopere maar vertrouwde merk. Toen... een beslist slechtere kwaliteit als eigen merk, keerde terug in de “huismerken” sectie. Veel goedkoper, dat wel. De mensen hebben nu een keus tussen een niet te pruimen huismerk en een duur, niet smerige, Rosette. Op papier is een keuze, dus alles prima geregeld. Maar wie lust die vette smurrie van het huismerk nu? Het wordt ook niet echt verkocht. Van het duurdere merk liggen altijd maar een of twee pakjes in het schap. Ik bedoel maar.

Waar ik heen wil is dat de supermarkten aan de ene kant hun huismerken promoten, daar is natuurlijk niets verkeerds aan, om aan de andere kant toch een duurder merk aan te bieden. Op papier is dus alles in orde. Er zijn meerdere voorbeelden hiervan. Dat er een aanmerkelijk – soms onacceptabel – verschil in kwaliteit is, dat geeft mij nogal te denken. Zo verdwijnt vast en zeker het duurdere merk, want te kleine omzet, en heb je alleen nog maar de keuze uit het huismerk drab. Opnieuw, op papier is alles in orde en te rechtvaardigen. Zoals het hoort in LDF. Dat de prijs van het huismerk uiteraard snel gaat stijgen, mag dan geen verwondering wekken. Daarmee stijgt de winst per m2, en waarborgt de werkgelegenheid. Een win win situatie, zou je denken.

Of ben ik nu soms paranoïde?

Keihard feit is wel dat ik steeds minder waren in mijn mandje vind voor steeds meer geld. Shoppen bij Lidl ipv HyperMarché scheelt in de knip, soms ook in de kwaliteit. Het vlees bij Lidl is goed, de groentes lijken van betere kwaliteit, en de deals van bijvoorbeeld wijn zijn ook realistischer. Daarom rijd ik de laatste paar maanden steeds vaker bij Lidl het parkeerterrein op. Toch wel grappig om te merken.

Prijzen en Reclame
Wat ik ook opvallend vind, is de steeds heftiger schreeuwende reclame die iets roept over de zogenaamde “blijvende prijsverlagingen”. Net zoals in de rest van de wereld. Hoewel “blijvend”, bij de commercie in LDF, een nogal rekbaar en kwetsbaar begrip bleek te zijn in het verleden. Net zo opvallend is dat, indien de prijzen even mochten dalen, deze weer omhoog gaan zodra zich een ogenschijnlijk herstel heeft ingezet van het consumeren. Op dit moment houden vraag en aanbod elkaar een beetje in evenwicht. De prijzen lijken zich te stabiliseren en niet verder te stijgen. De kerst komt eraan, een spannende periode voor de commercie. Over een breed front was de winkelomzet vorig jaar behoorlijk lager. Dat compenseerde men dan door extra goedkope meuk uit China te importeren, waarna de prijzen in het voorjaar sterk stegen. Verklaarbaar? Ineens was die campagne "koop Franse goederen" er weer. Ben ik nu gek of mag ik terecht zeggen: is Frans dus Duurder? Daarom ben ik benieuwd wat ze nu gaan doen. Niet alleen tijdens de kerst, maar ook daarna. Want de luxe van prijsverhogingen in het voorjaar kunnen geen van beide partijen (aanbieders en consumenten) zich meer veroorloven. Er is al een kleine kopersstaking op gang gekomen. Het is duidelijk minder druk in de winkels.

Een van de voor de hand liggende oorzaken is natuurlijk de sterk stijgende werkeloosheid. De officiele werkeloosheid scoort in de Haute Saone 12%, onder de jeuged het dubbele, de landelijke werkeloosheid ligt rondom de 11%. Officieus veel hoger als je de niet geregistreerden er bij optelt.

Je zou bijna zeggen dat we in een neerwaartse spiraal terecht zijn gekomen. Een recessie staat voor de deur volgens diverse economen.

update:
Verrek, heb dit blogje nog niet gepost of er verschijnt al een vet artikel in de Economist over precies dezelfde problematiek. Uiteraard wordt dit meteen door kopstukken in de Franse scène gebagatelliseerd. Prachtig deze klucht! Of gewoon buitengemeen triest?


HUMOR
Politiek is doorgaans een pathetische vertoning. Zielige zakkenvullers die hun bestaan proberen te rechtvaardigen door extra veel in het luchtledige te blaten. Een niet anders dan wanvertoning te noemen happening vond de afgelopen twee dagen plaats op uitzending gemist. Constateer ik dat ze een hanengevecht aan het leveren zijn, of proberen ze het land te besturen? Of niets van dat alles. Het blijft een open vraag.

Maar dit keer is het echt humor:

Rutte haalt uit naar Wilders: "u staat nu met lege handen, en ik hoop dat het zo blijft." Onkarakteristiek vinnig van die Rutte.

Wilders had moeten antwoorden: "Maar ik heb er tenminste geen gat in." Edoch, de witte kuif hing onderuit, grijnsde wat slapjes, wetende dat hij bezig was zijn zakken te vullen. Tja, dan zou ik nog veel vetter grijnzen, uitdagend grijnzen zelfs.

Je zou je te barsten kunnen lachen over die poppenkast, als het niet zo'n trieste vertoning zou zijn. Tegelijkertijd bedenk je dan ook dat het nergens ter wereld anders is. Blijkbaar is de mens gespeend geraakt van de rede en moraliteit die de grondvesten van behoorlijk bestuur zouden moeten zijn. Ach, wat zeur ik. Als ze er zo graag een nog grotere puinhoop van willen maken, laat ze dat vooral doen. De condities van de Franse revolutie worden steeds beter benaderd ;=)

Huisje #11

De keramieken huisjes die ik vorig jaar ben gaan maken krijgen deze winter een vervolg. Nummer 11 staat in de stijgers, ik ben ze maar gaan nummeren om ze uit elkaar te kunnen houden. Deze is opnieuw "vrij naar Gaudi", vind ik mooi, dus denk dat ik die stijl maar even aanhoud. Dit keer heb ik als basisvorm een kegel gekozen. Dat is wel een stuk bewerkelijker, je bouwt de basis op uit kleine plakken die je om een fles heen legt en drukt dan de zo ontstane cilinder in een kegelvorm. Daardoor komen er vouwen en onregelmatige vlakken in de "muur", om dat een beetje mooi glad af te kunnen werken is er dan ook vrij  veel gepoets en geschraap nodig. Met de plakkenwals heb je immer de muren meteen glad. Die heb ik hier niet gebruikt, foutje bedankt. Vergeleken met de torentjes-vorm van de voorgaande "huisnummers" lijken de mogelijkheden wat beperkter. Of het komt misschien omdat je bij een huisje te snel aan een rechthoekig of vierkant torentje denkt. Deze is zo'n beetje 25 cm hoog. Het is nog ongebakken fijne chamotte klei dus ik kan er nog alle kanten mee uit. Zelfs de klei ton weer in.

Chamotte is gewone klei, met hele fijne stukjes gemalen (gebakken) klei erin. Je kunt klei met hele grove stukjes erin krijgen, tot aan heel fijn (0.2mm). Klei met chamotte erin is erg goed tegen temperatuur schokken bestand tijdens het bakken. Deze klei wordt voornamelijk voor boetseren gebruikt, draaiklei is het eigenlijk niet, maar er zijn wel keramisten het gebruiken om te draaien. Chamotte klei is ook veel toleranter tegen luchtbelletjes die tijdens het boetseren gegarandeerd in je werkstuk terecht komen. Luchtbellen in gewone draaiklei is bijna altijd het doodvonnis van je werk. Tijdens het bakken hoopt zich stoom op in de luchtbel, dat wil dan ontsnappen maar kan nergens heen. De baktemperatuur voor bicuit loopt zo'n beetje op tot 900º, en +1200º voor steengoed. Het doet dan boem doordat de luchtbel explodeert. Het omringende werk in de oven gaat dan wel eens mee in die grote boem. Na afkoeling vind je in de oven een chaos aan scherven van wat een mooie schaal had kunnen zijn. Chamotte klei kun je in alle mogelijke aardkleuren krijgen. Van wit naar zwart, bruin, rood, geel etc.

Gisteren bij de keramiekhandel een paar nieuwe kleurtjes kwast glazuur gescoord. Kleine potjes eerst maar eens, als het mooi uit de oven komt kan ik altijd nog grotere potten bestellen. Mooi spul is dat van de firma Botz, kant en klaar glazuur dat je zo op je biscuit gebakken werkstuk kunt penselen. Door het een of meerdere keren in te smeren krijgt je transparante tot goed dekkende mooie felle kleurtjes, net als Gaudi dat op zijn tegels en dergelijke aanbracht. Die deed dat ook met complete keramiek vormen als bijvoorbeeld daklijsten, of dakpannen. Toen Fannie en ik jaren geleden een weekje in Barcelona doorbrachten keken we onze ogen uit. De kleurpracht in parque Gruel, de monumentale panden die verspreid in de stad staan, die hebben op ons een blijvende indruk gemaakt. Nu probeer ik daar mijn eigen draai aan te geven. Een behoorlijke uitdaging, zoals ik dat vorig jaar al schreef. Want de meester evenaren is natuurlijk onmogelijk. Wat mij aanspreekt is namelijk dat er met de ornamenten of versieringen geen echte hoeken zijn, alles is op de een of andere manier rond, afgerond, bijna niets is symmetrisch of kaarsrecht. Ons huis hier in LDF heeft dat ook. Niets is haaks, vlak of evenwijdig. Geen enkele muur staat recht! Al ben ik van bange vermoedens dat dat niet opzettelijk is gedaan ;=(
Bij Gaudi's werk geeft het een zekere charme, maar dat is misschien niet het goede woord.

Al snuffelend in het rek met de glazuren vond Fannie ook een potje luster glazuur. Een koperkleurig goedje in dit geval. Lusters houden een metaal achtige kleur na het bakken, zoals de metallic lak op je auto. Lijkt me spannend om daar extra speciale accenten mee te kunnen maken. Volgens de verkoper gebruikte Gaudi ook veel lusters in zijn werk. Afgelopen jaar heb ik een paar van mijn stukjes kunnen verkopen. Nu met de wat fellere kleuren valt mijn werk op de Franse markt wat meer in de smaak. Want ik wil graag wat meer van mijn werk verkopen om nog mooiere glazuren en kleisoorten te kunnen kopen. Bij de gemiddelde fransjes viel me op dat die van felle kleuren en bizarre effecten houden. We zijn gisteren trouwens naar een tentoonstelling geweest, en ook daar zag ik (opnieuw) fel gekleurde stukken staan. Niet alleen de fransjes houden dus van sprekende kleuren. Al denk ik wel dat je met felle kleuren ook weer niet al te enthousiast aan de gang moet gaan. Dat is mijn smaak nu eenmaal niet, ik hou van de natuurlijke aardse kleuren op mijn werk met een krul of veeg in een enkele kleur en een mat of glazend transparant glazuur vind ik al heel mooi. Zo gebruik je de kleur van de klei optimaal. Alhoewel, op de huizen in deze streek zie je bijna altijd kleurtjes zitten. Fellere kleuren zijn bon ton geworden. Soms ketst dan een gifgroen, kanariegeel, of pimpelpaars geschilderd huis je ogen in. Doet gewoon pijn. Hoe kom je erop alle kozijnen, deuren, en daklijsten indringend paars te schilderen, of zouden ze het lavendel noemen. Zelfs het smeedijzeren hek is dan paars gekleurd, de brievenbus... Overal waar maar verf op gesmeerd kon worden is paars. Aan de andere kant wel grappig zoiets, echt een dissonant aan te treffen tussen de traditionele stenen gebouwen die dan toevallig neutraal crème of aardetoon gestucked zijn. Geeft gewoon een beetje leven in de anders redelijk saaie stenen gebouwen. Je vraagt je alleen soms af of dat zomaar mocht, hier in het overgereguleerde LDF.

Verhaaltje 3

De laatste weken ben ik OpenOffice gaan gebruiken om mijn blogjes te schrijven. Daarbij blijken soms dingen mee te komen in de blog editor die zorgen dat bij bepaalde browsers delen van de blog niet meer te zien zijn. Het stukje van gisteren was voor niemand zichtbaar. Daarom bij deze deel 3 nog een keer maar dan zonder de 'special' karakters / symbols van OpenOffice er tussen door.

Opbouw

I Verhaallijnopstellen

II Storyboard

III Ordenen 

IV Uitbreiding

V Uitwerking

VI Aankleding

VII Nawoord

III Ordenen

Aan de hand van de ruwe verhaallijn, de breinmap, het storyboard en de personages wordt het geraamte van het verhaal gemaakt.

• Breinmap en Storyboard
• Tijdlijn
• Personages

Breinmap en storyboard

De (hoofd)groepen uit de breinmap vormen je stepping stones, je uitgangspunten, of de incidenten / gebeurtenissen in je verhaal. Door die te vertalen naar een soort schetsen of plaatjes is een soort stripverhaal ontstaan. Nu nog in een willekeurige volgorde omdat je tijdlijn nog niet is uitgewerkt. Je hoeft geen tekenaar te zijn om een storyboard te maken. En het is erg waarschijnlijk dat er hiaten in je storyboard zitten of dat je stukjes wilt aan of opvullen. Daarover later.

Bij een zakelijk memo komt het maken van een storyboard of stripverhaal eigenlijk nooit voor. Ook al omdat je daar de tijd niet voor krijgt. Hoe vaak hoor je niet, na de lunch verwacht ik je verslag? Uiteraard moet je wel een zekere opbouw in je verhaal aanbrengen door de hoofdpunten even als een krabbel op een A4tje te plempen als houvast. Handig als je dat al tijdens het vergaderen doet, sommigen maken zelfs al tijdens de vergadering een breinmap. Als het een verslag van een bijeenkomst zou zijn, dan is de tijdlijn meestal de agenda. Zie elk punt van de agenda als incident. En die is weer onder te verdelen is paragrafen. Een paragraaf kan ook een enkele zin zijn. Een memo bestaat meestal uit drie delen: aanleiding, opsomming feitelijkheden, conclusie of oplossingsrichting(en) / aanbevelingen. Welk soort tijdlijn je ook kiest, het stramien van hoe je een verslag / verhaal opbouwt blijft gelijk.

Tijdlijn

Heb je geen storyboard, omdat je verhaaltje bijvoorbeeld de tijd die je daaraan moet besteden niet rechtvaardigd, ook geen ramp. Voor een breinmap geldt dat ook, geen ramp indien niet. Minder is altijd beter. Het is prima om even in een tekstverwerker de trefwoorden in te tikken. Die vervolgens in korte steekzinnen uit te werken zodat de idee duidelijk is en op die manier ook een storyboard ontstaat.
Dan is het handig om op dit punt een logische volgorde aan te brengen, een soort tijdlijn volgens welke de avonturen zich af spelen. Of dit nu in tijd is zoals we tijd begrijpen (de klok), of in een volgorde waarbij wat volgt, afgeleid kan worden uit het voorgaande (logica). Er komt daarmee een lijn in je verhaal. Pietje zit immers pas pinda's aan je tafel te pellen als Pietje van de maan is terug gekomen, waar hij de kristalschimmel aan het bestrijden was. Voor hetzelfde kun je ook A6 kaartjes gebruiken en die als een kaartspel op je keukentafel rangschikken. Of (combineer de) geeltjes die je van je geeltjes sessie nog aan de muur hebt hangen. Die kun je dan rangschikken in een logisch of prettig lopende tijdlijn. Heb je toch een story board gemaakt dan plak je op elk velletje (incident) de bijbehorende geeltjes.

Personages

Ook hier weer, hoe minder hoe beter. Maak geeltjes (avatar) met namen erop en bij elke scene of incident plak het bestreffende stickertje erbij indien van toepassing. Doe je alles in je tekst verwerker tik dan de namen bij elke kopregel / alinea, scene of paragraaf. Over het creeren van personages heb ik zelf nog geen vast omlijnde ideeën, dat komt nog wel. Ga nu nog niet beschrijven wat de personages in de scene gaan uitspoken dat komt later.
Je hebt nu een prikbord of muur volhangen met je storyboard en daarop geeltjes van de scenes en avatars geplakt. Je hebt zelfs een presenteerbaar verhaal, bijna als in een slideshow.
 

Resultaat: een rangschikking van scenes in een voor de lezer volgbaar geheel.

Test! Doe alsof je een presentatie geeft aan een gezelschap. En vertel het verhaal aan ze terwijl je je eigen storyboard gebruikt. Je zult wellicht opmerken dat er hiaten in je verhaal voorkomen. Koppel terug naar je breinmap, ben je niet iets vergeten of moet er iets aangevuld worden dan is daar nu het tijstip voor. Uitbreiden kan later ook nog.

willekeurige volgorde

eindresutaat met compleet storyboard

 P.S. de plaatjes zijn van het internet geplukt en heb ik met opzet vaag gemaakt.

P.P.S. trap er niet in door hele stukken tekst alvast te gaan maken, je hebt immers toch al je tekstverwerker open? Trap er niet in. Houdt het kort en krachtig in kopregels - subtitels - steekzinnen en avatars, meer niet. Anders ga je al snel verzuipen.

 Volgende deel: IV Uitbreiding

Regen

Nu heb ik het zelf maar eens gemeten. Zegge en schrijven de afgelopen 7 dagen 4 hele zonuren. Daar ga je dan met je Solar Farm. Ergens stond dat je in deze streek (lees breedtegraad) tijdens de wintermaanden twee à drie keer zoveel capaciteit nodig hebt dan in de zuidelijker streken. Eerst geloofde ik dat eigenlijk niet echt. Maar de praktijk wijst zondermeer uit dat in de herfst drie maal de capaciteit  echt geen luxe is. Liefst meer. In mijn voordeel pleit dan weer dat ik niet de illusie heb dat je 100% met zonnebuizen alleen je huis kunt verwarmen. Het aantal zonuren op jaarbasis is hier gewoon te weinig om het ideaal, volledig op zonne energie te kunnen verwarmen, niet haalbaar is. Vandaar mijn bescheiden streven naar 15º. Met de juiste besturing en opslagcapaciteit ga ik dat met de uitbreiding erbij makkelijk halen. In de winter zijn meer zonuren te verwachten, dan zit ik wel goed. Dan stook je sowieso ook nog een aantal uren per dag de haard in het appartement en de rest wordt dan door de SF vorstvrij gehouden. Je moet denk ik in zuid Frankrijk ergens aan de kust zitten wil je helemaal op zonne energie kunnen gaan. Hoewel, daar was het de afgelopen maanden ook dikke soep. Dan heb je daar in de zomer weer het koeling probleem. Het is ook nooit goed hè!

Het is in ieder geval weer een beetje droog geworden sinds gisteren, nog wel een midden-grijs wolkendek waar af een toe wat blauw door siepelt. De temperaturen stijgen weer iets door de zuidelijke wind. Vandaag mezelf maar eens op een tochtje trakteren om weer bij te komen van de trieste periode.

Helaas het tochtje ging bijna letterlijk de soep in. Eerst ff de maandelijkse rit naar de dechetterie gemaakt en al het groffe vuil afgeleverd. Doorsjeezen naar richting epinal, binnendoor dan. Ineens reed ik in een soort van druilerige half mist half regen. Balen. Tot overmaat van ramp, pingggg, daar flikkert het lampje van de brandstof aan. Oh merde, en iedere keer dat een benzinestation gepasseerd werd, ik maar denken: 'k neem de volgende wel.
Ha! Het was al twaalf uur geweest, eerst de lunch! Repas midi heet dat. Ook een van mijn favoriete bezigheden. De antennes gaan uit en ik kijk rond naar een opeenstapeling van kris kras geparkeerde auto's voor een huis. Zoiets zit een beetje gecompliceerd in elkaar zo'n tussen de middag restaurantje. Ten eerste herken je meestal het restaurant niet een twee drie. Je ziet vaak eerst een hoop auto's staan, dan iets met een deur, en vaag ergens een bordje met de vermelding wat de plat du jour (dag schotel) voor die dag zou zijn. Een plat du jour zou het dus worden.
Nu heb je een soort van gedragscode als je zo'n huiskamer restaurantje binnenstapt. In NL loop je gewoon naar binnen bij zo'n eenvoudig ding. Je kijkt om naar een vrije plek en gaat zitten. Vervolgens plempt de eigenaar de kaart voor je neer en je begint nadrukkelijk te studeren op welk voeder er zoal aangeboden wordt. Zo niet in LDF. Hoe eenvoudig een restaurant ook is. Je loopt naar binnen, je begroet degene die je gaat bedienen en pro forma geef je te kennen dat je het repas komt gebruiken. Stupide natuurlijk, want waarom zou je anders naar binnen komen, nietwaar? Maar zo werkt het nu eenmaal. De vorm mijn waarde, de goede vorm. Daar hecht men aan. En als je als botte NL-er ergens plompverloren gaat zitten wordt je beleefd doch nadrukkelijk genegeerd, je bent immers meteen geclassificeerd als lompert. Dus je begroet de gérant, zegt dat je komt eten, en de gérant wijst je vervolgens in een volkomen lege eetzaal je plek aan. Dat is nu eenmaal de goede vorm. Meestal wissel je dan nog een paar zinnetjes met prietpraat uit, en gaat zitten. Kijk en dan verschijnt ineens de kaart. En de gérant gaat niet eerst voor iedereen koffie maken, en als hij echt niets meer te doen heeft, pas dan, ja dan, ben jij als lomperik aan de beurt. Daarmee heeft hij zijn statement gemaakt over je ongemanierdheid, en jij voelt je te kakken gezet. Zo zijn de verhoudingen duidelijk. Dergelijke gebeurtenissen kunnen zich heel snel en bijna ongemerkt afspelen. Het gaat soms heel subtiel. Hoe ik dat weet? Omdat ik in het begin van mijn verblijf in LDF uiteraard als een olifant in de porceleinkast op de mores van de fransjes rondstampte. Onnozel als ik was. Gaanderweg leer je de subtiliteiten te onderscheiden en wordt je steeds tevredener over je behandeling door de fransjes. Vanmiddag had ik echter toch even een terugval in mijn rol als botte hollander. Toen ik plompverloren ging zitten werd ik mijn fout bewust, maar het was al te laat. En prompt kreeg ik de behandeling van botterik dubbeldwars uitgeserveerd. Nu weet je dat te onderscheiden, een paar jaar geleden gleed dat volledig langs me af. Had van dat soort dingen totaal geen notie toen.
Als de gérant uiteindelijk aan mijn tafeltje staat probeert hij toch nog iets van de situatie te redden en biedt me een uitweg: "Wilt u eerst een apératiefje gebruiken?" Ik grijp de kans met beide handen aan en vertel hem dat ik nog moet rijden en dat de politie nogal heftig aan het controleren is de laatste week. Hij knikt waarderend, heeft na twee lettergrepen natuurlijk meteen door dat ik een étranger ben en begint met gebaren zijn aanbieding te ondersteunen als ik dan om koffie vraag. "Een kleine," en daarbij duidde hij met zijn handen iets kleins aan, "of een grote koffie". En geeft daar de maten van een stoelleuning mee aan. Buitenlanders spreken meestal de taal niet zo best, en een gebaartje kan dan veel duidelijk maken. Bovendien als je de taal niet echt beheerst wordt je ook vaak voor een beetje dom versleten. Dus vind de communicatie met veel armslag plaats. Ik vraag om een grote bak koffie. Na enige minuten staat er een sloot koffie voor me van heb ik jouw daar, een werkelijk grote bak. Dus eigenlijk was zijn wijds gebaar niet eens zo overdreven. We hebben de vrede weer getekend. Een minuut later komt de serveerster voor me staan en begint op topsnelheid in het plaatselijke koeterwaals mij het menu uit te leggen. Ik versta er maar de helft van, herken "kip"en bestel dat met friet. Dat leek me genoeg voor een lunch. Nadrukkelijk vraagt ze nog of ik het zeker weet of ik geen dessert wil. Ja dat weet ik zeker. Trouwens dat komt meestal toch gewoon uit een pakje of potje. Bovendien heb ik geen zin me vol te stoppen met loze calorieën als er vanavond andijvie quiche op me wacht.
Tijdens het eten kijk ik eens naar de decoratie van de muren. Hé, die loopt door over het plafond. En dan zie ik het grappige er van. Wat me eerst opviel was dat er houten dingen aan het plafond hingen. Een eend bijvoorbeeld. In het verlengde ervan waren er ook een paar eenden op het plafond geschilderd. In alle hoeken van de kamer hadden ze zoiets gedaan. Iets met een ballon, en een vliegtuigje. Leuk bedacht. En eigenlijk geheel onverwacht zoiets origineels in zo'n plattelands restaurantje.
Het eten smaakte prima. Kippenpootjes die eerst voorgekookt waren en dan in de oven afgebakken, bedekt met verse basilicum snippers. De franse keuken is ondenkbaar zonder sausen. Bijgevolg zwommen de pilons de poulet (kippenpootjes) in een saus van creme fraiche, heerlijk. Die frietjes hadden een eigenaardige vorm, net een soort krullen, ook niet slecht en alles was goed warm. Tot slot nog even soppen met het brood om tot de laatste druppel de saus op te deppen en ik ging afrekenen. Opnieuw verbazing of ik alsnog niet een dessert wilde. Tien euro armer stapte ik in de auto en tikte op de navigator "kortste weg naar huis" in. Tweehonderd meter verder besloot ik anders en koos: snelste. Bij zulk weer was er ook geen lol aan.

Wat een in en in triest gedoe dat weer van de laatste weken.

Nattigheid

We voelen nattigheid. Letterlijk hier! Volgens de méteo hebben we de afgelopen 3 weken slechts 30 zon-uren gehad. Naar mijn gevoel is dat een heel stuk minder geweest, hoewel ze zullen het vast wel heel precies, volgens de franse normen ;=) , gemeten hebben. De rest van de tijd was het of zwaar bewolkt, of het regende, miezerde, stortregende, stormde, of loeide de wind om het huis. Brrrr.

Tussen de buien door hebben we de rest van het hout naar binnen gekruid. Al met al viel de modderzooi, gezien de hoeveelheid hemelwater, eigenlijk nog best wel mee. Slechts een paar keer de stal in geglibberd. Alexandre, de tuinjongen, had slim genoeg een paar oude golfplaten voor de stalingang gelegd, daardoor bleef ons het ergste bespaard. Ondanks dat het hout met plastic was afgedekt voelde het toch behoorlijk vochtig aan. Dat is niet zo erg want voordat die voorraad nodig is zijn we al weer maanden verder, wellicht dat we dan meer zon hebben en de Solar Farm (SF) voldoende oplevert. Dat is uiteindelijk het doel van die SF. Om in het voor- en najaar net voldoende warmte te leveren om het huis boven de 15º te houden. De uitbreiding is nog niet aangekoppeld, een klus voor november.
De afgelopen weken heeft het ook al een paar nachten rond de 10º gevroren en werd het behoorlijk kil in huis. Als kou minnend persoon vind ik dat niet zo erg, overdag hobbel je toch voortdurend in en om het huis om allerlei dingen te doen. Zo kom dan je vaak buiten en geniet je van de af en toe zonrijke perioden. Soms sta je gewoon de landelijke lucht naar binnen te snuiven. Een soort yoga ademhaling doe ik dan, extreem diep inademen en met pufjes die weer uitstoten. Noemen ze een reinigende ademhaling. Vooral in de ochtend wordt je daar behoorlijk helder van in je hoofd. En, oh ja, schapies kijken, een van mijn winterse favoriete tijdverdrijven. Het pastorale leven is zo slecht nog niet. Dan zie ik dat het zwembad toch wel erg vol is gelopen. Een item dus voor op de lijst volgende week, ook om het zwembad winterklaar te maken. Dat wordt een druk weekje.

Kortom de blaadjes zijn nu zo goed als van de bomen af. Maar tijd om eens lekker te zwelgen in een beetje depressief te zijn, is er nog niet echt bij. Ok, je stapt wat vroeger in bed dan normaal, lekker warm onder een dubbeldik dekbed een stom boek zitten, pardon, liggen lezen. Je krijgt van diverse hoeken mailtjes met dingen die ik beslist moet lezen, of zien, en of wat ik er dan wel niet van denk. Net of mijn gedachten over iets zo belangrijk zijn ;=) Het is dan ook vaak zo maar 12 uur, mijn normale tijd om de luiken dicht te doen, uit te loggen en zoete dromen te hebben. Het liefst natuurlijk nachtmerries, maar ja, je hebt het natuurlijk niet altijd voor het zeggen.

A propos. In de nazomer had ik het met wat mensen over de winter, en wat men dan zoal deed op het platteland. Bleek het niet zo ongewoon te zijn in deze streek om vroeg in je bed te kruipen. Noord-oost Frankrijk kent aan het einde van de herfst namelijk behoorlijk triest weer. Komt ook door de bergen een stukje verderop, waardoor de bewolking lang blijft hangen, en zonder dat er regen uit valt, geen meter verder gaat. Wat is er dan lekkerder dan onder een dekbed te liggen lezen, flimpie te kijken of een beetje blind surfen. Hm, Skyfall is alleen nog maar in CAM kwaliteit te krijgen. Buiten beroerd geluid, zie je soms mensen door het beeld lopen, bijgeluiden uit de bios, of de camera toont ineens beelden van iemands voeten. Toch maar even wachten totdat er een rip op het net verschijnt. Gisteren naar Der Untergang gekeken. De ondertiteling maar uitgezet, dat stoorde me teveel, en de film verder in het Duits gevolgd. Wat ik prachtig vond weergegeven is hoe ver de elite van de werkelijkheid afstond. Het kijken waard. 

Verstening

De verstening die in het dorp plaatsvindt in de winter, gaat naar mijn gevoel veel te vroeg in. Oktober was kei nat en koud. November laat vermoeden dat het niet anders wordt. Men voorspelt dat dit een lange winter wordt. Verstening: activiteiten buiten in het dorp stoppen eigenlijk totaal. Het toch al weinige verkeer neemt merkbaar af. Heel af en toe nog een houtkar of veewagen die langs dendert. Dan heb je het wel gehad. De rust van de winter is verbazend genoeg al in het dorp neergedaald. Minutenlang hoor je dan niets over de weg gaan. Je hoort alleen nog het irritant tikken van de klok aan de muur, verder, rust! Nu eerst ff kleppen met mijn lief, bakkie doen, een nocturne van Chopin opzetten en de sfeer voor vandaag is wel gezet. Een echte zondag.

Naast me liggen een paar boeken die ik echt heel erg nodig moet lezen voor mijn voorbereiding om THOCP bij te werken. Zit onderwijl te prutsen met een nieuwe layout voor onze B&B site lemoutonquirit.eu, en slurpend aan de gloeiend hete koffie, zit ik mijn nieuwste ontwerp voor een keramiek huisje te schetsen. Ik heb al een paar schetsen van huisjes klaar. Die laat ik dan een maand of zo liggen en schaaf wat bij. Het winter atelier wordt weer ingericht, niets gaat me dit keer in de weg staan om een paar leuke stukjes voor op tafel te gaan maken. De afgelopen zomer had ik ook wat werkstukken op tafel staan en is altijd een mooi onderwerp om over te kletsen tijdens het diner. Uiteraard is joetjoep een fundgrube voor allerlei technieken en bijzondere dingen op keramiek gebied, en daar kijk ik veel en lang naar. Dit keer ga ik ook eens iets voor een pitfire maken. Zaagsel zat, daar ligt het niet aan. Op joetjoep zie ik de mooiste dingen voorbij komen.. Een van de keramisten die ik al geruime tijd volg op het net, is: ‪Hsin-Chuen Lin‬. De zorg waarmee hij zijn werk omringt spreekt me bijzonder aan. Dit bijvoorbeeld is een vaas waar ik mijn kunnen ook eens op wil gaan toetsen.

bron: Hsin-Chuen Lin

Mooi glazuurtje ook. Afijn, een studie in vorm, ook belangrijk. Zelf vind ik Celadon een vreselijk mooie kleur. De kleur van celadon ligt zo tussen jade en opaal in. Dat zie je een heel klein beetje in de middelste vaas: soort van blauw groen. Een perfecte celadon heeft ook diepte in de kleur zitten, bijna 3D. Je raakt nooit op pottenbakken uitgeleerd. Dat is ook de uitdaging.

Flimpie

Eerst maar eens in het klein en dan omhoog naar 50cm. Vooral die truuk om een rolletje klei op de hoeken te doen en dan mooi strak haaks af te werken, geniaal in zijn eenvoud.

Vandaag geen stukkie over een stukkie schrijven, maar iets over het armste land in de westelijke hemisfeer.

HAITI

Haiti

De eerste beelden uit Haiti komen binnen. Die krijgen het opnieuw voor de kiezen. Wat een puinhoop is het daar geworden! Over dat eiland, of een deel ervan liever gezegd, is veel in de kranten geschreven. Ja inderdaad, het land waar Voodoo nog heftig gepraktiseerd wordt, waar de zombies vandaan komen ;=).

Het meest verbijsterende is dat Haiti er weer net zo uitziet als 25 jaar geleden toen Fannie en ik daar woonden. Wat een ellende krijgen die mensen over zich heen. Op Google Earth kan ik zien dat het wegennet en dergelijke in die 25 jaar iets uitgebreider is geworden.

Dame Marie

Wij woonden een paar kilometer onder Dame Marie, pal aan zee. Een beetje links onder in de baai in het midden van de satelietfoto boven. We hadden ook een kleine studio in Port-au-Prince als pied a terre, en knarden daar gemiddeld eens in de 6 weken heen. Helemaal verstoken van de beschaving waren we dan ook weer niet. Het was echt een ankerplaats om bij te tanken. Direct na aankomst in PaP gingen we meestal niet eens eerst douchen maar reden rechtstreeks naar een restaurant. Dat vonden de obers maar niets. Het was af en toe best wel afzien daar in de rimboe, en we meenden dat we dan ongewassen en wel aan tafel konden gaan zitten ;) Als je rond zes uur in de morgen vertrekt en pas om 8 uur in de avond aankomt in PaP, dan wil je snel iets lekkers. Je wilt dan eens iets anders dan een roadrunner van een wezen dat zich kip laat noemen.

zicht op bay bij ons stulpje

Nou da's frappant. Vind ik een fotootje van praktisch dezelfde de plek waar wij woonden! Die palen op de foto boven zijn van de nu verwoeste stijger die door het FAO visserij project, waar Fannie toentertijd voor werkte, was gebouwd. Tien meter rechts daarvan stond ons zelfgebouwd huisje. Daar is op Google Earth niets meer van te zien. Weggespoeld in de zee vermoed ik. Bij hoog water kon je zo de surfplank vanuit het balkonnetje in de zee mikken en de zee op tetteren. In de baai had je ook een zoetwater bron. Het zoete water steeg als het ware van de bodem naar boven. Daar dook ik wel eens heen, raapte een steen op en bleef dan even in het koele zoete water hangen. De temperatuur van het water in de baai zelf namelijk steeg regelmatig tot ver boven de 30º, niet echt prettig om in te zwemmen.
De vraag of de wegen echt verbeterd zijn kun je misschien afleiden aan de rijtijden van een routeplanner, dacht ik. Dus, van en naar ingetikt in Google Earth, en klik. De route planner geeft aan dat het nog slechts een kleine 5 uur duurt van Port-au-Prince naar Dame Marie. Zou dat willen zeggen dat de wegen inderdaad beter zijn? Of dat GE geen rekening houdt met de onverharde wegen? Zo te zien aan de foto's die langs de route zijn gemaakt, is het laatste het geval. Dat was 25 jaar geleden ook al een weg over de rotsen heen, en als het water in de rivier te hoog stond kon je het wel schudden. Je deed over die 330km van de hoofdstad Port-au-Prince naar Dame Marie zeker 10 uur, soms langer. Hoewel, de hoofdstraat van Dame Marie ziet er hier geplaveid uit. Enige verbetering is er dus wel geweest. Vast en zeker heeft dat ook afgegeven op de verbindingswegen.

schilderkunst uit Haiti

Het is misschien een tick van expats, maar als je ergens gewoond hebt blijk je het nieuws over dat land toch te blijven volgen. Meer dan normaal denk ik. De berichten die de internationale nieuws-sites halen, doen alleen het ergste vermoeden over hoe het met het land ervoor staat. Na de aardbeving in 2010 en de laatste orkaan 'Sandy' lijkt het een nog grotere puinhoop geworden dan het 25 jaar geleden was. Ook al worden er tientallen miljoenen jaar in jaar uit ingepompt. Alleen al in het jaar van de beving was er meer dan 420M ingezameld, binnen de EU. De burocratie en corruptie die het land teisteren is en blijft echter ongeëvenaard. De paar families die het land in hun houdgreep hebben zijn niet van plan ook maar iets van hun rijkdom op te geven om er een leefbaar geheel van te maken. Die wonen, niet verwonderlijk, dan ook grotendeels in Montréal of Miami. Tijdelijk grond afstaan, of misschien verkopen is er niet bij. Van enige medewerking van die families schijnt niet of nauwelijks sprake te zijn. Nu, na bijna drie jaar, is nog steeds niet al het geld besteed dat voor die beving vrij is gekomen. Je leest dat de eerste hulporganisaties het land al hebben verlaten. Niet zo vreemd. Sommigen hebben hun target gehaald, en anderen geven het gewoon op.

naïve schilderkunst uit Haiti

Nog steeds wonen mensen in tentenkampen, is de cholera nóg niet onder controle, integendeel. Mensen leven in omstandigheden die zelfs de slechtst behandelde honden hier in LDF nog niet eens zouden accepteren. Kortom, er creperen onnodig veel mensen. Wat ook niet in het voordeel van Haiti werkt is dat zich letterlijk tientallen hulporganisaties er zich mee bemoeien. Logisch wel dat een overheid daar geprikkeld op reageert en de hakken in het zand zet. Natuurlijk hebben ze het liefst dat geld zo pats op de bank staat. Helaas! De hulporganisaties weten dan ook echt wel dat het geld daarna plotseling zoek is, foutje van de bank, bedankt! Of dat een burgemeester ineens in een vette mercedes rijdt waarvan de schokdempers het na drie maanden toch begeven op de voortreffelijk van potholes voorziene wegen in het land. Weet je wat, eigenlijk zou je het land volledig onder curatele moeten plaatsen. Schoonschip maken en het jakkerend in de richting van een zekere welwaart stuwen. Grondstoffen hebben ze nauwelijks, laat staan dat er iets geëxporteerd wordt. Bijna al het voedsel wordt geïmporteerd. Blijven over, goedkope werkkrachten, het toerisme en de handicrafts.

Eugene Ledoine

Fannie en ik hebben vroeger wat van die naïve schilderwerkjes gekocht. Een ervan hangt hier in de lobby. Aan de haven had je zelfs een reguliere overdekte kunstmarkt. Geweldig vond ik dat. Ik kwam er dan ook regematig om de couleur locale op te snuiven. Dat het daar meurde naar het open riool nam ik dan voor lief. Houtsnijwerk was er ook in grote hoeveelheden, het meeste was van geen al te beste kwaliteit, echt naïve kunst - moest je van houden, maar gold wel als typerend voor dit eiland. Af en toe had je er juweeltjes tussen zitten, die vonden dan al snel hun weg naar een galerie, met als gevolg dat het werk voor ons toen onbetaalbaar werd.

Onder curatele stellen van een land staat eigenlijk gelijk aan het bezetten ervan. Dat hebben de Amerikanen een keer gedaan (1915–1934) omdat het land zijn schulden niet meer kon betalen. Op hun manier hebben ze orde op zaken gesteld. Veel geholpen heeft het niet, anders dan dat de mensen een grondige hekel hebben aan Amerikanen. Of dat nog zo is weet ik niet. Zal wel, zoiets slijt nu eenmaal niet snel. Sinds een paar jaar is er een soort UN bezettings macht. Al net zo ineffectief (en corrupt) als je zou mogen verwachten in een dergelijk millieu / situatie zonder verregaand mandaat overigens.

Haiti was het eerste land in die regio met zelfstandigheid: 1804. Meer dan 200 jaar verder is het nog steeds een janboel. Maar natuurlijk is dat de schuld van het rijke westen, toch? Nou als het onze schuld is laat ons het dan ook maar oplossen...
Afijn, de UN zou er moeten instappen met een blanco mandaat dit keer. Het bestuur overnemen, leger en politie eigen mensen, misdaad keihard aanpakken. Land onteigenen, huizen, wegen, scholen en ziekenhuizen bouwen. Internet voor iedereen, gratis onderwijs en gezondheidszorg. Leer ze als tweede taal Engels, dan hebben ze meteen contact met de rest van de wereld. Er is immers geld zat. En dan de bulldozers door die krottenwijken als Cité Soleil heen jagen. We are the Borg, resistance is Futile.

Ja, ja Cornelis de wereldverbeteraar.

Crowd funding

 Zo het hout ligt binnen, de handvoorraad bij de kachel, en een enorme stapel in de garage. De Solar Farm is weer aangesloten op het huis. Voor mij mag het gaan vriezen. Toch wel handig zo'n tuinjongen die je bij het hout sjouwen helpt. Al kun je geen touw op hem trekken. Afspraken over wanneer wel, en wanneer niet kun je bijna niet met hem maken. Maar als ie er is werkt ie stevig door en doet dingen uit eigen initiatief. Door de bank genomen ben ik dan ook wel redelijk tevreden over hem. En dat is voor mijn doen al heel wat.
Op de planning staat voor volgende week de achterkant van de keuken boven isoleren. Daar is nu een enorm tochtgat ontstaan doordat we bij het vervangen van die muur de oude isolatie hebben weggelaten. We waren er namelijk vanuit gegaan dat we de daarachter liggende ruimte ook aan zouden pakken. Dat is, hangende een discussie over de bestemming van die ruimte, nog niet gebeurd. En isoleren kan nooit kwaad in een huis als dit. Ten bewijze. De keuken beneden heeft aan de kant van de buitenmuur een 20 cm dikke isolatie gekregen. Weg met die belachelijke gipsplaat en 2cm piepschuim! De keuken is ineens niet meer de koudste plek van het huis. Zo doen we dat, fundamenteel verbouwen ;-)

CROWD FUNDING
Nu even iets heel anders. Hierbij getriggerd door zowel het FR als het NL journaal.

Probleem. Je leest twee keer per jaar een verhaal in de krant over hoe moeilijk het is betaalbare kamers te vinden voor studenten. Het geklaag komt van alle kanten, ieder semester weer opnieuw. Een dankbaar onderwerp voor de kranten omdat het een bekend fenomeen is, en makkelijk om over te kankeren. Met veel omhaal wordt er over geschreven. Pure bladvulling eigenlijk.
Wat mij opvalt is dat niemand er echt iets aan doet. Bovendien, vreemd genoeg schijnt het probleem na een paar maanden ellende zich als vanzelf opgelost te hebben. Een merkwaardig verschijnsel. Of toch niet? Studenten komen en studenten gaan. Er is een korte overlap, zo van, de afgestudeerden zijn nog aan het pakken, andere studenten vinden juist die kamers aantrekkelijk en verhuizen. Daarna komen de nieuwe, versgesteven, studenten aan de beurt. Ieder semester is er weer een soort stoelendans. Een ware volksverhuizing. Deze stoelendans herhaalt zich twee keer per jaar, als ware het een soort spasme..

Analyse. Zou dat betekenen dat er wel voldoende kamers zijn, maar dat aan het begin van ieder semester eventjes een tekort is? Of, in verband met mijn ideetje, is er een structureel probleem? Vragen, zie internet. Daar heb ik deze grafiekjes gevonden die daarop antwoord geven.

bron: http://www.vsnu.nl

http://www.vsnu.nl

Er wordt zo te zien een stijging verwacht. Wat de invloed van de nieuwste bezuinigingen op de aantallen gaan worden, blijft nog even een open vraag. Bedacht moet evenwel worden dat het onderwijs in NL ontzien gaat worden. De aanmeldingen zullen wel ietsjes afvlakken als er geen contra maatregelen worden genomen wat betref de levenskosten. Dan nog, het lijkt op een toename. En dat betekent ook zoveel als: er zijn meer kamers nodig. Structureel. De afgelopen jaren is het aantal studenten inderdaad toegenomen zoals eerdere berichten in de media dat "voorspelden". Worden er dan meer studentenflats neergezet? Nee, wel kantoren. Kunnen ze die niet ombouwen dan? Waarschijnlijk staan ze voor studenten net ff op een verkeerde lokatie, nauwelijks openbaar vervoer, te ver van het centrum, en geen voorzieningen als supermarkt, cafés en soos in de buurt.

Oplossing. Dat lees je dan in de kranten, je ziet het op televee, of pikt het op via het internet. Met een glas sap in de hand denk je dan: oplossing is gewoon flats te gaan bouwen die een betaalbare huurprijs krijgen. In het buitenland zijn daar legio voorbeelden van. Tja, daar is plek zat. In NL zullen we de hoogte in moeten. En volgens mij ook de diepte. Wat kost dat, zo'n flatje van 50 verdiepingen? Ook even opgezocht. Voor een gemiddelde m3 prijs van 250 euries kom je op een slordige 8 miljoen euries. Daar kun je dan, zo uit het vuistje, met gemak een kleine 400 studenten in kwijt. Is dat veel voor zoiets? Met slim bouwen, indelen, modulaire dingen doen, kun je er wel een paar miljoen van afslopen zonder dat de leefkwaliteit in het gedrang komt. Dus zeg voor 5M heb je een flatgebouw staan. Zo'n gebouw kan in een paar maanden gezet worden en heb je slechts tien jaar nodig voor allerlei vergunningen, bezwaren en zo meer.
Is dit nu te eenvoudig gedacht, en is bouwen gewoon een te kort door de bocht oplossing?  
En nu de idee. Zou dit niets voor crowd funding zijn.
Zoals ik dat gewend ben, knippen we de handel in fasen. Er is geld nodig voor een definitie studie, een kleine drie duizend euries denk ik. Dan een haalbaarheidsonderzoek, 50K. En tenslotte de uitvoering. Doelbedrag,  uiteindelijk 6M. Nodig: een paar duizend firma's en particulieren die een groter of kleiner bedrag storten, en gaan met die banaan. Een subsidie burootje inhuren om de kop van het bedrag eraf te halen, wat ge-lobby bij gemeentes organiseren. Moet haalbaar zijn. Het is immers weer een mooi werkgelegenheidsproject voor de bouw. Er zal vast wel een verlaten industrieterrein zijn in een grote studentenstad waar zoiets op te plempen valt. Liefst drie van die dingen, een beetje modern, mooie vormgeving, met een soort van atrium er midden in. En uiteraard energie neutraal.
De eerste vraag die je krijgt is natuurlijk: wat zit er voor mij in? Wat denken we van winstdeling. Want door crowd funding hoeft er geen lening van de bank te komen. En die rente kosten kunnen in winstdelen uitgekeerd worden omdat vanaf dag een van de opening verdiend wordt.
Ik sta open voor commentaar, of mensen die willen meedenken, druk op de comments knop onder deze posting of stuur mail.

-->

Verhaal schrijven 2

Synopsis

Hoe bouw je het schrijven van een stukje op, is daar een vast stramien voor te bedenken, en kan dat stramien ook toegepast worden op alle afzonderlijke onderdelen van het verhaal? Is zo'n model zowel in de beroeps, als privé sfeer te gebruiken?

Opbouw:

I Verhaallijnopstellen

II Storyboard

III Ordenen

IV Uitbreiding

V Uitwerking

VI Aankleding

VII Nawoord

-->

II Storyboard

• Hoogtepunten
• Karakters
• Interactie

Hoogtepunten

Een storyboard is een soort slide show van je verhaal. Het is niet nodig voor het schrijven van een rapport, essay, of memo. Het kàn wel. Makkelijker is de kopregels als kapstok te gebruiken.

Uit de brein map kan nu een storyboard gemaakt worden. Een storyboard geeft de hoogtepunten in scènes weer. Schrijf in hele brede lijnen op welke avonturen de personages gaan beleven. Welk personage is bij welke scene actief, en hoe gaat ie zich gedragen.

Karakters

Hier kies en beschrijf je de personages. Welke vagebonden, piassen, romantici, zwerver, moordenaar, of meneer-mevrouw ga je kiezen. Ook hier werk je weer top down. Kies personage, geef 'm een paar eigenschappen, en in brede halen wat het personage in je verhaal gaat doen. Beschrijf hier in 100 woorden per personage die je in je verhaal wilt gebruiken.

Een personage ontwikkelt zich gedurende het verhaal, maar het is goed om een paar kapstokken te hebben.

Interactie

Hier leg je vast wie wanneer wie ontmoet, welke relatie de personages onderling hebben. Wat ze elkaar gaan aandoen, of juist niet. Probeer per personage puntsgewijs de akties op te schrijven. Maak daarvan een relatie kaart.

Bron: Linkedin.com

Heb je vast wel eens van gehoord: je hebt 5 personen nodig die op de een of andere manier met elkaar in verbinding staan om bij de president op de koffie te kunnen komen.

Resultaat: we hebben een story board met een ruwe verhaallijn en personages.

Er zijn honderd miljoen miljard soorten verhalen. Soms zijn er personen, andere keer weer dingen, of helemaal geen entiteiten in je verhaal. Een storyboard is altijd handig om de verhaallijn te bepalen. De kans dat je maar wat van de hak op de tak zit te kletsen is groot als je geen verhaallijn hebt. 

De lezer wil altijd graag aan het handje meegevoerd worden. Niet omdat deze dom is of zo, maar wil zich niet hoeven af te vragen hoe je dààr nu ineens bij komt. Of hoe het kan dat Pietje, die de vorige paragraaf nog op de maan was, nu ineens aan je koffietafel pinda's zit te pellen. Een natuurlijke loop in je verhaal, erg belangrijk

Volgende keer: Ordenen.

Schrijven

Een paar dagen geleden had ik het er al over (HIER). Hoe schrijf je nu een verhaal.

Eerlijk gezegd ik heb geen idee, maar ben er toch eens over gaan nadenken. Vooral over wat Wim en ik eens bespraken over computer gegenereerde verhalen. Kan dat? Na enig nadenken ben ik nog steeds van mening dat dat kan. We kennen al jaren de brieven generatoren, en de laatste decennia, emails die via een database uit de tekst generator komen. De finesses zoals bloemrijk taalgebruik en zo, zullen voorlopig nog seeds door een mens aangebracht moeten worden, maar vergis je niet, die laatste horde kan zomaar passée zijn. Ik verdenk uitgevers er al jaren van met de computer hele stukken van de boeket of bloemen reeks te genereren en een ghost writer nog even een beetje saus erover te laten gieten. Dan volgt nog even het verhaal door een spell en grammar checker heen te halen, en klaar!. Zonder kraak noch smaak wellicht, maar dat terzijde. Kan ik, nu weer als amateur, programmeur zoiets in elkaar fietsen? Denk het wel. Heb je daar nog wat andere specialisten bij nodig. Zou leuk zijn, maar hoeft niet.

Zo dan, wat zijn de contouren van een verhalen schrijvende computer in mijn ogen? Daarvoor is het handig als er eerst een idee is hoe je een verhaal of memo opzet. Ergens in mijn beroeps verleden had ik voor onze afdeling eens een memo over het opbouwen van een memo geschreven, met enige moeite heb ik dat terug gevonden. En ben er eens een avondje voor gaan zitten. Ach, het houdt je scherp om eens over zoiets na te denken.

STUKKIE SCHRIJVEN 1

Synopsis
Hoe bouw je het schrijven van een stukje op, is daar een vast stramien voor te bedenken, en kan dat stramien ook toegepast worden op alle losse onderdelen van het verhaal? Is zo'n model zowel in de beroeps, als privé sfeer te gebruiken?

Opbouw:

I Verhaallijn opstellen

II Ordenen

III Uitbreiding

IV Uitschrijven

V Aankleding

I Verhaallijn opstellen

• Synopsis onderwerp in maximaal 50 woorden
• Geeltjes sessie
• Breinmap maken voor verhaallijn op basis van synopsis en geeltjes sessie

Synopsis onderwerp in maximal 50 woorden.

Waar ga je het over hebben. Wees ter zake en geef alleen het basis idee aan.

Geeltjes sessie – trefwoorden en objecten

Maak een lijst met trefwoorden, brokken van zinnen, ideeen, wat er ook maar in je opkomt. Je kunt dat op kleine papiertjes schrijven en voor je op de muur plakken, in een document zetten, of daar een gespecialiseerd programma voor gebruiken. Je hebt hier allerlei technieken en methoden voor.

Breinmap maken voor verhaallijn op basis van synopsis en geeltjes sessie

Een breinmap is de volgende stap voor het orde brengen in je ideeën en opmerkingen. Je kunt met deze techniek een rangschikking aanbrengen door bij de trefwoorden het onderlinge verband aan te geven. Er bestaan hier allerlei programma's voor (zie onderstaand voorbeeld) maar je kunt dat ook gewoon op een A4-tje uitwerken. Of in je teksverwerker.

Resultaat: een duidelijk en logisch in elkaar zittende breinmap

bron: http://creatingminds.org/tools/brainmapping.htm

Het werken met een techniek als Brain Mapping, in goed nederlands “breinkaart”, vereist geen specifieke kennis. Enige oefening kan je helpen dit proces onder de knie te krijgen. Een breinmap is heel vergevend, je kunt het altijd aanpassen. Zoek maar eens op het internet naar een uitgebreidere toeliching. Overigens is Brain Mapping slechts een van de vele manieren om een soort kaart van je ideeën vast te leggen.

Zo dat was deel 1

Bij iedere posting weer een klein stukkie over stukkies schrijven.