Offerfeest

Voor het Islamitische offerfeest worden wereldwijd hele kuddes schapen geconsumeerd. Het offerfeest heeft iets te maken met een verhaal, uit de Koran en de Bijbel, over Abraham die opdracht kreeg zijn zoon te offeren maar daarvoor in de plaats een schaap mocht slachten, in de naam van.

kudde 4 sale

Dat wordt in de Islam nog steeds gevierd. Gevolg: een serieuze jacht op schapen in deze omgeving. De vraag is hoog het aanbod laag. Pure marktwerking is dat. In de omgeving van de grote steden vraagt men met gemak 200 euries voor een lam van +7 maanden. In de provincie liggen de prijzen rond de 100. Een goed bedrag vonden we, dus hop! Op leboncoin.fr (de Franse marktplaats.nl) een advertentie gezet. In de eerste instantie ging dat niet echt goed en had ik dat te laat in de gaten. Vanochtend een nieuwe poging gedaan en hoppa, binnen een uur was de advertentie zichtbaar. Nog ff met mijn schatje over de tactiek overlegd, en de verkoopstrategie iets bijgesteld. Afijn, rond half tien ging de telefoon af, kwam de mail binnen en binnen een uur waren twee lammeren verkocht. De nood en dus vraag blijkt inderdaad hoog, want er wordt niet gemarchandeerd over de prijs. Ik wil in ieder geval die overtallige rammetjes kwijt zien te raken. Dan kunnen we altijd nog het overige jonggoed als reserve voorraad aanhouden.
Handel? Behalve de autonome maaimachines zijn de overtollige ram lammetjes bijna altijd verkocht voor het offerfeest. Daarmee verdien je dan weer iets om de brokkies, likstenen, veearts en zo nodig, medicijnen te betalen. Nu ben ik uiterst terughoudend om medicijnen in te zetten. Maar af en toe ontkom je er gewoon niet aan. Infecties zijn zo gemakkelijk te bestrijden. Verder lopen de schapies altijd in de wei, maar kunnen in de winter 's nachts in de schapenstal liggen. In de zomer gaat dat hok dicht. Ook al om al te veel vliegen bij het huis te vermijden. De drachtige en lacterende moeders krijgen in de winter periode een paar handjes brokjes per dag. Voor de rest moeten ze zich zelf redden. Nu de boomgaard goed gemaaid is hebben ze er ineens een duizend meter extra graasgrond erbij. Totale oppervlakte is ruim 1.5 ha voor 10 schapies, is, zou je zeggen ruim voldoende. Er kunnen 12 schapen hun pens vol eten op een ha zonder dat je apart land voor het hooi hoeft te hebben. In de zomer houden ze het groeitempo niet bij, en dat is weer prima voor de boer die hier een keer per jaar komt hooien. Daar krijg ik dan weer een baal hooi en stro van voor in de winter. Zo wast de ene hand de andere.
 

Dram

Dram heeft zijn uiterste best gedaan alle ooien te dekken. De rust lijkt ook weer teruggekeerd in de kudde. Misschien een of twee die in de volgende cyclus nog een keer een beurt moeten krijgen. Prachtig, dan worden de nieuwe lammeren tenminste allemaal in de zelfde tijd, 5 maanden later, zo'n beetje in februari-maart,  geboren.
Dit vind ik nu een perfect voorbeeld van een zich zelf voedende cyclus. Er is een klein beetje geld dat rond gepompt wordt, de beesten vermeerderen zich automatisch, en met weinig inspanning (scheren, hooien, uitmesten, hoeven knippen etc.) houd je de zaak aan de gang.
OK, de eerste koper is net aangekomen, die wil hier ter plekke het ritueel uitvoeren. Hm. Ben ik niet zo kapot van, en het is hartstikke verboden. Maar goed, handel is handel, en de wouten zijn aan het lunchen. Nu nog de ons bespionerende buurman om de tuin leiden, want die belt anders gegarandeerd de kit weer. Nou ja, zolang ze maar alles opruimen, en zonder lijk geen bewijs voor onze popo's. Hoewel, de vorige keer bij het verbranden van de overblijfselen van een geit namen de bromsnorren ook al foto's. Bij het volgende akkefietje zullen de klabakken vermoedelijk geen genade kennen.

Offerfeest

Terwijl ik mijn camera aan het pakken was, heeft de man een keihard gevecht moeten leveren om het rammetje te pakken te krijgen. Hij was totaal buiten adem toen ik terugkwam. Goedzo jochie, heb je hem tenminste een poepie laten ruiken. Echt een zoon van zijn vader ;=) Wild en onstuimig! De slacht zelf, de bekende weg. Eerst de achterste pezen open maken, aan de haken hangen en gaan met die banaan. Je kon duidelijk zien dat de man maar weinig ervaring had met villen. Ook dat was weer een strijd voor hem om de huid eraf te krijgen. Volgens mij moet je het beest zijn huid overlangs open snijden en dan trek je het velletje er zo van af. Oeps! De magen raakten beschadigd bij het uithalen, afijn, gepruts van de eerste orde. Dat kan ik toch een slag beter, dat dacht ik wel. En wat je bij veel andere beesten ruikt, dat viel eigenlijk heel erg mee. Tuurlijk ruik je een beetje een zoetige lucht, niet die scherpe ranzige lucht die je in een slachthuis ruikt.

Die ballen van het ventje, da's iets aparts. Ze zijn zo groot als de lengte van mijn hand, ruim 16 cm. Dat voor een 7 maanden oud rammetje. Aan de buitenkant, met het haar en zo er nog op, zie je wel dat ze een beetje spits toelopen. Maar nu de huid eraf is zie je alles veel nauwkeuriger. Een soort dopje zit er op. Toch de anatomie van het schaap eens nauwkeuriger bestuderen. Dat terzijde. Het vlees ziet er prachtig uit, mooi roze zonder al te veel vet. Prima spul dus. De ingewanden worden er zorgvuldig uitgehaald. Met de darmen maken ze later het velletje voor de worstjes, zei ie. Duidelijk zie je de verschillende magen. In de eerste, een grootste maag, zat een soort grasbrij. De andere magen zijn beduidend kleiner. De lange dunne darm lijkt wel een soort pakketje, ingepakt wat een beetje lijkt op een netje dat uit laagjes is opgebouwd. Prachtige constructie, zo kan het weefsel gemakkelijk uitzetten en toch bescherming bieden. De lever, alles zag er zeer gezond uit. Geen enge ziektes dus. We schatten samen het koud geslacht gewicht op rond de 25 kilo. Precies binnen de specs.

met een bakje brokkies lok je je ze zo binnen

Vervolgens hoorde ik hem tijdens de slachtpartij uit over welke eisen nu aan een schaap worden gesteld voor het offerfeest. Een beetje buiten adem hield hij een exposé. Buiten dat het gezond moest zijn, mogen er ook geen gebreken aan zitten. Zoals blindheid, mank lopen of andere zichtbare mankementen. Ook de staart moet nog aanwezig zijn, de ballen zijn minder belangrijk. En het moet een mooi beest zijn om te zien. Dat laatste zat beslist wel snor, het was werkelijk een pracht exemplaar. En alles zat er nog aan. Die staart werd extra speciaal uitgebeend om dat toch vooral te laten zien.
We hadden het nog even over de prijzen omdat ik ook nog ooien in de aanbieding had. Een ooi lam blijkt minder waard te zijn dan rammetjes. Hm, voor mij zou dat andersom zijn. Het blijft toch nog steeds "de wondere wereld " voor mij. Ik ervaar het leven hier meer als een permanente educatie. En, ach, ik ben maar een klein beetje nieuwsgierig, toch? Daarom blijf ik me heerlijk verwonderen, en soms verbazen, over alles om me heen.
De volgende klant kwam met twee dames en een jong ventje aanzetten. Eerst volgt een herhaaldelijk soebatten over de prijs. Zelf hield ik de poot stijf. Die twee dames maar neuzelen over: maar we werken niet, kan er niet een beetje af? En meer van die smoesjes. Ik hield de poot strak: voor het mes er in gaat, eerst betalen. Dit is mijn prijs en daarmee basta. Echter, het gejengel bleef maar aanhouden. Wat bleek: ze hadden zogenaamd niet voldoende geld bij zich. Volgde een gedoe met muntjes. De man naar de auto lopen, kwam weer terug met een handje stuivers. Ik werd het eigenlijk een beetje zat. En zei: maar u heeft de prijs toch op het internet gezien? Waarom komt u dan met te weinig geld? Ineens ging de knip van een van de dames open en kwamen de ontbrekende eurie muntjes eruit. Gedoe...
Ze wilden ook hier slachten, daar hield ik de boot maar zo goed als mogelijk van af. Weer een gesoebat, en OK, men wilde alleen maar doden en dan het karkas inladen. Het geneuzel kwam voornamelijk van de twee jonge dames af, de man wilde alleen maar scoren en inladen. Blijkbaar zag ie mijn ergernis, want een paar voor mij onverstaanbare snauwende woorden deed het ge-OH onmiddellijk verstommen. Kijk dat mag ik wel, discipline in de linies ;=) Binnen een half uur waren ze gepakt en gezakt al weer onderweg. Next!

Vond het toch wel vreemd dat de mail en telefoon verder eigenlijk uitbleven. Blijken die gasten van leboncoin mijn advertentie verwijderd te hebben! Wat krijgen we nou? De ad er maar weer op gezet. De eerste advertentie was ook al nooit verschenen. Rare jongens die fransjes.

update:
Gisteravond laat werd ik door een figuur uit departement 60, Val dÓise boven parijs, opgebeld. Die kwam met een verhaal dat ie coute que coute een ram wilde kopen bij me. Ik vroeg voor alle zekerheid of ie wist wat de afstand tussen MSP en Paris was. Oh, maar dat gaf helemaal niet. Hij zou om een uur of 3-4 's nachts bij me zijn, want hij stapte nu met een ander echtpaar in de auto. En of ik dat een probleem vond. Niet echt. Kijk als er een wanhopige klant is, wil ik die graag uit de brand helpen als dat kan, nietwaar? En slaap heb ik maar weinig nodig. Op mijn gewone tijd ging ik naar bed en werd (gelukkig) niet wakker gebeld. Om 5 uur, nog geen Parijzenaars, die komen dus niet meer, ze hebben hopelijk iets dichterbij huis gevonden.


update:
Alle rammetjes zijn verkocht!  Misschien dagen er nog andere kopers op, maar die hebben dan pech. De laatste ram ging naar een andere hobbyboer die het eerst nog zijn eigen ooien wilde laten dekken. Uiteindelijk geraakt de jongeman over een paar maanden toch in de pot. Deze laatste was een stuk minder beweeglijk, had ook geen kleur-kenmerken van de vader. De kudde is nu op 10 schapen terug. Geweldig zo snel als dat gaat, in twee dagen tijd alles verkocht wat ik wilde verkopen. Als leboncoin tenminste niet je advertentie vernaggelt.

Recepten

Het is winter aan het worden, laat me niet lachen! Buiten is het 20 graden en binnen kouder. Ik zet de deuren tegen elkaar open en een zwoele vochtige lucht wappert door het huis heen. Heerlijk is die geur. Zo'n oud huis kan heel snel een beetje bedompt ruiken. Een beetje luchten kan dus geen kwaad. Opnieuw doen die herfstgeuren me aan de paddo's denken. Vanzelf springen mijn gedachten naar de nieuwe recepten voor het komend seizoen. Iets met vruchten?
Een recept is al een keertje uit geprobeerd: in roomboter gebakken banaan met roomsaus. Daar werden de vingers bij opgegeten. Het sausje maken vereist wel een beetje handigheid en gaat misschien best wel eens mislukken. Maar gewoon er voor gaan staan en alle aandacht op de saus richten is de truc. Haast hebben doet de saus gegarandeerd mislukken. Het is echt maar een paar minuten werk.

    Gebakken banaan in roomsaus voor 4 personen.

Ingredienten: 200 gr boter, 3 eetlepels rietsuiker, 1 eetlepel gember siroop, 1 zakje vanillesuiker, 1 pakje minimaal 30% room 15-20cc op kamer temp, 3 rijpe bananen, chocola 72%
Gereedschap: mes, koekenpan, sauspan, snijplank, roerspaan, vork

Vuur op 5. Smelt 150gr boter in een sauspan. De boter mag absoluut niet bruin worden, zelfs niet lichtbruin. Zet het vuur op 3. Doe er dan de rietsuiker bij en roer stevig totdat het bijna is opgelost. Mag niet carameliseren! Voeg gember siroop toe, roeren, voeg vanillesuiker toe, dit laten oplossen. Zet het vuur op 2, en voeg stevig roerend langzaam de room toe, totdat er geen vetdruppels van de boter meer te zien zijn. Daarna vuur op 1, en doe het deksel op de pan, wel af en toe roeren.

Schaaf wat krullen van de chocolade
Snijdt de bananen in grote stukken en bak die heel licht bruin.

Leg de gebakken banaan op een platte voorverwarmde dienschaal en giet een paar sauslepels van de roomsaus over de stukken banaan. Strooi de krullen chocolade als opmaak op de schaal en over de bananen. Dan meteen opdienen.

Roomsaus in een klein voorverwarmd sauskommetje erbij serveren.

De saus dient dik vloeibaar te zijn, anders iets laten indampen of zelfs iets laten afkoelen. De kleur moet roomkleurig zijn. Samen met een klontje vanille ijs lijkt me het ook heel lekker te doen. Maar dan gaan we al heel snel richting de bananensplit. Als je het geheel serveert met een theelepeltje mandarijnen likeur erbij maakt het dit toetje helemaal af...  Verdere opmaak suggesties: blaadje verse munt voor de versiering, een beetje chocolade poeder strooien, enz. en dergelijke. Wel de kleuren in de gaten houden, rood kan absoluut niet.

Wil je je echt uitsloven maak dan de desertbordjes afzonderlijk op.


Eet smakelijk

Nog 4 recepten te gaan voor het nieuwe seizoen ;=)

update:
Als je gesmolten chocolade (min. 72%) op een koude plaat (bijvoorbeeld een oud marmeren plaatje) giet, of met zo'n spuitje figuurtjes maakt, of cookie vormpjes gebruikt, kun je de meest fantastische figuurtjes in chocolade er bij maken. Leg folie of bak papier op de plaat om de figuurtjes makkelijk van je plaat af te krijgen. Leg een of twee van je creaties op het bordje bij het gerecht.

SolarFarm

Team in aktie ;=)

zwoegend graven

kunstwerkje fitten

truuk met 2cent muntje

slangen verhangen

Na een week van infrastructuur veranderen en elektriek aansluiten, betekende dat ook het einde van de twee weken klussen met Wim. Als laatste nog even een soort oplevertest. Het lijkt erop dat dingen werken. We zijn allebei total loss. Geen wonder met weinig vrije uren, de weekeinden werden doorgewerkt. OK een tripje Nancy en een fotosafari, dat dan wel nog. Zondagmorgen Wim op de TGV gemikt en deze jongen mocht nog even het gastengedeelte en drie kamers schoonmaken, want die middag kregen we nieuwe gasten. In de avond val je dan bewusteloos in je bed. Van vermoeidheid kun je bijna niet slapen, je dommelt maar wat. De volgende ochtend ben je uiteraard geradbraakt. Ik besloot de komende dagen een paar tandjes terug te nemen en mij alleen bezig te gaan houden met het nieuwe speelgoed te testen.

TESTEN
Nu, dat is wel nodig. Op de een of andere manier sluiten twee kleppen elkaar uit of zo. Afijn, een week van testen en fine-tunen zal dit wel gaan oplossen. Het regelpaneel is wel een paar stappen complexer geworden. Bestukt met relais, een tijdklok, automatische zekeringen en elektrisch bestuurde kleppen (die blauwe dingen in de foto hiernaast). Als je goed kijkt zie je ook in het uiteindelijk gemonteerde soldeerwerk al een wijziging. Bij de elektrische driewegklep (het grijze ding op de foto) liep het niet zoals dat zou moeten. Maar hé! Daar heb je immers de test en tune procedure voor. Het enige nadeel is: we hebben de handel al naar de nieuwe situatie omgehangen. Dus is er alleen in de ochtend en avond kans aan de zaak te sleutelen. Gisteren werd het water 80º bij volle zon. Dan kun je geen pijpje meer aanraken! Vandaag is het dikke soep, maar al aan het opklaren. Ben benieuwd hoe de wijziging van gisteren zich gaat houden.

NIEUWE ARRAY

nieuwe rekken voor de buizen

Door het uitlopen van de klussen in de eerste week zijn de nieuwe vacuum tube arrays en de aansluitbuizen naar de bestaande situatie niet afgemonteerd. Die 60 buizen gaan echt een verschil maken in de winter. Het is dus wel zaak die zo snel mogelijk in de lijn aan te brengen. Desnoods door de leidingen bovengronds te laten lopen en een boel isolatie er omheen. Zo zie je maar weer hoe een BP, waar je gewoon niet op kunt blindvaren, de zaak in het honderd laat lopen wat dat betreft. Hij vertikte het gewoon de geulen te gaan graven. Wim en ik zijn er met vol goede moed aan begonnen, dat dan wel. De tijd werkte in ons nadeel en moesten we de aandacht aan de nieuwe infra besteden. De rest afmaken zal gewoon iets langer duren. Belangrijker was de nieuwe infrastuctuur aan te brengen. En dat is gelukt. Nu het een en ander gaan testen en fine tunen.
Voor de volgende keer hebben we opnieuw afgesproken minder hooi op onze vork te nemen, zodat klussen wel perfect af komen. De zoveelste keer dat we dat afspreken, trouwens ;=)

Herfst

Gisteren zijn Wim en ik eens op fotosafari gegaan. Vaste prik altijd als Wim komt. Hij maakt de prachtigste plaatjes, volgt daar ook heuse cursussen voor en voert opdrachten uit en zo. Kan ik nog veel van leren, weer mazzel, toch? Afijn, hieronder mijn pogingen om de herfst van 2012 vast te leggen.

's Ochtends vroeg naar de bakker leverde deze twee plaatjes op. Het is nog een beetje mistig, de zon is net over de heuvelrand verschenen. Volgens Wim is vroeg in de morgen en aan het einde van de dag het licht het mooist.

Mailleroncourt

Jagers clubhuis

Tegen vieren in de middag begint onze fotosafari. Dit keer namen we een route naar Darney via Fontenoy le Chateau. Een zeer schilderachtig dorpje dat lijkt stilgestaan te hebben in de tijd.

Fontenoy

Fontenoy

Daar kun je midden op straat stilstaan, je fotootjes klikken en een paar minuten later komt er pas een auto aan. Je stapt op je gemak de auto weer in, niemand die op zijn toeter begint te rammen omdat ie voorbij wil: opzij, opzij, ik heb haast.
Richting Darney moet je eerst over een bosweggetje heen, waarvan het wegdek een paar jaar geleden fundamenteel gerepareerd is. Daarom kun je nu meer aandacht op de omgeving richten dan op de gaten waar je omheen moest slalommen.

bospad richting Darney

We slaan een willekeurig weggetje linksaf, net voor dat we Darney in zouden rijden. Richting La Rochelle, waar de glasblazerij staat. Uiteraard nemen we even later een pad dat gewoon nergens eindigt. Omkeren maar weer. En tijdens het maken van de zwaai, zie je ineens dit.

bijna Potter, alleen de koeien ontbreken

Die avondzon, dat geeft toch wel heel speciaal licht. Oh, ik had misschien een paar passen naar links of rechts moeten doen voor de beste vlakverdeling. Die boom vond ik zo, net uit het midden, toch het mooist op de plaat staan. Het zonlicht wordt nu behoorlijk minder. Net nog dit kunnen klikken, als afsluiting van een pracht van een fotosafari.

Echt boffen zo met dat licht.
Afijn, de kamera's gaan uit en we gaan naar huis. Daar wachten ons de spareribs en de laatste aansluitingen vastmaken van de SolarFarm.

Ik beloof mezelf, als het weer zo blijft, en dat doet het volgens de kenners, dan pak ik die route volgende week nog eens op de motor. Komt die ook weer eens van stal. Motorrijden heb ik dit jaar eigenlijk een beetje te weinig kunnen doen. Op de verkeerde momenten regen, of te druk of, nou ja, er was eigenlijk altijd iets anders. Die weinige keren dat de motor uitgelaten werd genoot ik dan ook met volle teugen van de omgeving. Dat wel. Geen wonder dat er zoveel vreemdelingen hier wonen. De omgeving is in bijna elk jaargetijde overdonderend mooi.

Nancy

Afgelopen zondag en zaterdag hebben Wim en ik doorgewerkt om toch het een en ander nog op tijd klaar te krijgen. Niet helemaal gelukt overigens. Die pot van de wc is een paar cm te laag, hoe en waarom? Joost mag het weten. Precies volgens de norm opgehangen zegt Wim. En toch 3.5cm te laag. De hele zaak slopen gaat ons te ver. Zijn er andere oplossingen? Ja, die zijn er. Na een beetje snuffelen op het internet vonden we verschillende maten van wc-potten. Ondanks dat de afstanden tussen de gaten van afvoer, waterstort, en ophanggaten min of meer gestandaardiseerd zijn, is dat niet het geval met de afstand tussen de rand van de zetel en die gaten. Daar zijn verschillende hoogten in te krijgen. Hop, leverancier gebeld en met zijn allen gaan we er wat aan doen. Nu nog ff het url-letje naar de leverancier en dan is het wachten op het aanbod. Slopen kunnen we altijd nog. En tot zolang moeten we het maar doen met de huidige situatie.

place Stanislas

ingang place Stanislas

ingang paleis van de duc

Als beloning hebben we onszelf getrakteerd op een uitje naar Nancy. Eindelijk wilde ik dat zo beroemde Place Stanislas nu eens met eigen ogen zien. Dat het plein omgeven is met huizen uit de nouveau art of jugendstil, dat trek ik ff behoorlijk in twijfel. Vergane glorie uit de 20e eeuw, dat wel. Veel verveloos, nog net op de grens van net niet vervallen. Uiteraard joekels van een overheids gebouwen er om heen. Daarachter vind je dan wel weer prachtige gebouwen in alle bouwstijlen van de afgelopen eeuwen. In smalle straatjes vind je dan ineens een juweel van een 18e eeuws paleis, en een eindeloze hoeveelheid bars, restaurants enz. Smalle straten waar je loopt te apegapen en bijkans je nek verrekt van superb beeldhouwwerk boven een entree van het paleis van de Duc.
Een kathedraal die er niet om liegt, oké ben ik niet zo'n fan van dit soort geloofsuitingen, maar het is wel een genot om te kijken naar het door onze voorvaderen achtergelaten vakmanschap. Vakmanschap, dat nu helaas eigenlijk niet meer voorkomt. 

randonner - slenteren

Het is een nogal trieste dag en kwam er naar onze smaak net iets te veel nattigheid de lucht uit zetten. Met de herfstwind erbij nodigde het ook niet uit een terrasje te doen. Wel stoven we een willekeurig restaurantje in. Pizza dan maar, nog in een houtoven gebakken. Dat smaakt toch altijd beter. We beloofden elkaar dit nog eens dunnetjes over te doen, in het voorjaar of zo.

Douche enzo

De afgelopen week zijn er grote stappen gemaakt. De isolatie is nu volledig met purschuim afgekit. De waterleiding die BP had willen laten zitten toch maar weggehaald en vervangen met PER leiding, en uiteraard extra geïsoleerd. De wand zit er weer voor en nieuwe stopcontacten zijn  gemonteerd. De keukenmuur wacht nu nog op het plamuurmes en de verfkwast. Dat kan dan gebeuren als er geen andere prioriteiten meer zijn.
In de wc heeft Wim een nieuwe watermeter gemonteerd. Zo kan ik zonder in het keukenkastje te hoeven kruipen met mijn stramme leden toch de waterstand aflezen. Daar ben ik nu een ombouw omheen aan het maken zodat daar ook nog wc rollen en zo in kunnen staan. Er zal natuurlijk een verschil van een kuub of zo met de officiële watermeter ontstaan, want de keuken zit voor de nieuwe meter. Het doel van die meter is echter om te kunnen controleren of er lekkage in het leidingstelsel zit. Om dan telkens over de vloer in het keukenkastje te moeten kruipen is gewoon te moeilijk voor me met een blessure aan de heup.
De laatste loodjes van de nieuwe wc. Nog een paar tegeltjes voor de hoekjes snijden, dat deel ook nog voegen, dan kan de pot worden opgehangen, en klaar. Het keuken project is dan eindelijk af. Voor volgend voorjaar staat op de lijst: de keuken opnieuw verven. Dat mag ook wel na 4 jaar intensief gebruik.

Voor de douche van kamer 5 heeft Wim zich twee dagen ff heel druk gemaakt. Verlichting, verwarming, en de nieuwe overloop/druk beveiliging voor de boiler die behoorlijk lekte. Daar liep een sloot water door weg van heb ik jouw daar. Achter die lekkage kwam ik toen we de boiler verplaatsten, er bleef maar water komen. Conclusie de beveiliging was aan gort. Ding uitgezet en een nieuwe beveiliging gekocht. Geen wonder dat het waterverbruik zo hoog was. Als zoiets 24 uur per dag blijft lekken is dat een heleboel water. Ik schat zo'n 40 liter per dag. De extra watermeter in de wc blijft nu stilstaan, als bewijs dat er verder geen lekkage is.
Bij het weghalen van de spaghetti aan koperen leidingen in de wc zagen we dat de 14mm aanvoerleiding wel heel erg creatief op een 12mm leiding was aangesloten. Twaalf millimeter! Voor de rest van het huis dus hè. Geen wonder dat er niet echt voldoende druk op de kranen staat. Een klusje voor de lijst voor het volgend voorjaar om die zo ver als mogelijk te vervangen met 14mm. Uiteraard zit er, als uit gewoonte, voor de watermeter in de wc een afsluitkraan, dus geen gekruip in het keukenkastje als we met de vervanging aan de gang gaan.

SOLARFARM
De week goed begonnen. We zijn met het graafwerk voor de uitbreiding aan de gang gegaan, en zo met zijn tweeën schiet dat eigenlijk best wel goed op. De grond is zacht, geen overmatige hoeveelheden keien in de grond. We krijgen uiteraard wel te maken met grondwater in dit jaargetijde. Misschien dat BP hem daarom smeerde, die had uiteraard geen zin in natte voeten ;=) Na een uurtje graven zitten we al op 50cm diepte, dus die meter diepte gaan we wel halen. Op die diepte is namelijk de temperatuur het hele jaar constant, en wel tussen de 5 en 6 graden. In de winter is dat een belangrijk gegeven. Natuurlijk verlies je energie bij die temperatuur in de grond, dat lijdt geen twijfel. In de winter bij -20 boven de grond is dit echter pure winst, in de zomer dan niet. In het laatste geval is er een overschot aan energie zodat dat ruimschoots gecompenseerd wordt.
Ook zijn we uit de nieuwe (automatische) besturing en beveiliging van de solarfarm gekomen.
Legenda: K = klep, een wiebertje met zo'n bolletje erboven is een elektrisch bediende klep (afsluiter), anders handmatig . T = temperatuursensor. De rest spreekt voor zich, denk ik.

Er zal vast nog wel een fout inzitten maar dat ontdekken we wel als we daadwerkelijk de schakelboom om gaan zetten in het schema zoals boven. Een van die dingen is dat als je de solarfarm rechtstreeks op de vloerverwarming van het appartement wil zetten, de pompen blijkbaar tegen elkaar indraaien, er komt daarom geen warmte in de vloer vanaf de SF. Vraagstukken en problemen, daar smullen Wim en ik van.

Tenletste

Zo, BP heeft zijn schuld afgewerkt en is met de staart tussen de benen verdwenen. Uiteraard hield hij het volgens mijn methode te werken (veiligheid op de werkplek) slechts een paar dagen vol. Zodra je die gast even alleen laat, omdat je nu eenmaal niet met zijn beiden in een klein toilet kunt gaan staan slopen, lijkt het alsof er een soort schakelaar bij die gosert omgaat. Alles begint dan precies andersom te gebeuren dan is afgesproken. Een over bekend verschijnsel met die man. "Omdat het handiger is", klinkt het dan. Voor mij klinkt dat als: "Zo doen we het altijd en gaan we het niet anders doen". Dan ontstaat bij mij al snel weer de ergernis over het vinden van een mes op mijn looppad, materialen die overal en nergens liggen, een doos schroeven op de grond die daar niet hoort en waar je natuurlijk tegenaan trapt. En ga zo maar door. Het werd weer een knallend meningsverschil over hoe ik wil dat er in ons huis gewerkt wordt en waarom hem dat maar een paar dagen lukt. En hop, BP gooide de kont tegen de krib en ging er als een speer vandoor. Uiteraard speelt ie dit allemaal tactisch. Hij had gewoon geen zin de geulen voor de nieuwe elementen van de SolarFarm te graven. Iedere keer dat ik vroeg om er aan te beginnen was er ineens iets dat hij dringend elders moest doen. Ja gekke Henkie. Afijn, volgende week elke dag maar eens een uurtje gaan graven met Wim. Dan komt het best wel voor elkaar.
Een paar dagen later kwam BP zijn geld halen. Legde hij me zomaar iets in de mond wat ik had gezegd en waarom ie maar was weggegaan. Tuurlijk joh. Verslijt ie me nu echt als geestelijk gestoord of zo? Bij het afrekenen uiteraard opnieuw een discussie over de hoogte van het terug te betalen bedrag, want hij had toch dit of dat nieuw uit doos gekocht voor de mensen. Dat kapte ik snel af. Dat is toch echt iets wat je met hen moet regelen. Dat staat buiten de afspraak die wij hebben gemaakt. "Ja maar, u bent toch de bemiddelaar?" "Alleen voor de teruggave van het teveel ontvangen geld. De rest is niet mijn zaak", zei ik. Brommend stemde hij uiteindelijk in. Ik had natuurlijk een ijzersterk argument in handen: die check die ik aan het schrijven was. Maar goed dat ik hem er aan had gewend dat ik nooit cash in huis heb. Anders zou daar ook weer over gesteggeld worden. Nog even brak er paniek uit toen ik de check op zijn naam wilde stellen. Hmm, blijkbaar is de sociale dienst de controle aan het verscherpen. Inwendig grijnsde ik toch wel over zijn gewurm en gekerm.
Kan nu gelukkig dat geld gaan teruggeven. Hij baalde wel, BP, dat ik op die manier hem toch tot inspanning had gedwongen.
Maar wees niet bang, er zal ongetwijfeld een nader avontuur met BP volgen.
Met een schlemiel lachje om zijn lippen en de nodige verhaaltjes namen we afscheid. En klonk het: "u weet waar u me kunt vinden". NOT! De schuld is afgewerkt en toedeledokie BP. Van het graven van de sleuven was ie op die manier mooi afgekomen. Misschien moet ik net doen alsof ik gek ben, en 'm gewoon bellen om dat alsnog te doen. Kijken hoe die reageert.

SCHAPIES
Deel van de deal was ook dat BP een van de kleine rammetjes zou krijgen. Dan zou hij zondag wel ff de schapen in de hogere weide gaan drijven en zijn rammetje afvangen. Nou dat werd natuurlijk lachen. De manier waarop hij met zijn zoontjes de schapen opdreef maakte ze alleen maar onrustig. Na een of twee pogingen stoven de schapies alle kanten op, behalve naar de hogere weide. Na nog een paar pogingen gaf hij het op. Tsja, je moet die beesies ook rustig laten lopen, een beetje sussende geluiden maken en met je armen rustig aangeven waar ze heen moeten. In plaats van dat ie nu brokkies meenam, dan volgden ze je vanzelf. Morgen of overmorgen maar zelf doen, met brokkies en rustig gedrag. Want dat ge-ren achter ze aan heeft totaal geen zin. Deze week ook de advertentie maar weer op LeBonCoin zetten.

De blogschrijverij is even onderbroken geweest om een spurt te maken voor de keukenmuur en het toilet. Je kunt je gasten nu eenmaal niet binnen laten komen in een keuken zonder een acceptabel afgewerkte muur en herbouwd toilet 

De schapies hebben nu uit zichzelf de boogaard gevonden en zijn het nieuwe malse gras aan het knagen gegaan. Dat schiet al lekker op. Je staat er af en toe toch wel verbaasd van te kijken hoeveel die beesten in relatief korte tijd wel niet wegknagen.

KEUKEN
Zo het zwevend toilet kan ingehangen worden. Nu eerst nog tegelen en dan kan alles afgemonteerd worden. Hopelijk kloppen de berekeningen voor de tegelhoogte en zo, anders volgt er een vervelende sessie met heel veel tegelsnijwerk. Het zijn al van die fragiele tegels.

Eindelijk de afwerking

Een ander klusje dat eindelijk is voltooid, is het afwerkrandje van zwarte keramische plintjes van 1 cm hoog boven de metrotegeltjes van het aanrecht. Bijna vier jaar heb ik gezocht naar specifiek die plintjes. Elke bouwmarkt heeft ze, maar toch weer niet. Of net het verkeerde model ;=) en ving ik bot. Zo langzamerhand begon ik er over te denken om die keramische plintjes dan maar zelf te gaan bakken. Dan, een dikke maand geleden in NL, zagen Fannie en ik ze ineens bij de tegelafdeling van de bouwmarkt aangeboden worden. Uiteraard lagen ze niet op de juiste plek. We schoten een van de mensen daar aan. Jawel, ze moesten op voorraad zijn, en mijn hoop steeg. De jongen klom zowaar de stelling in en ineens klonk het, "hebbes!" In NL ervaar ik de bediening in de bouwmarkten altijd als een verademing. Vergeleken met het Franse bouwmarktpersoneel is men een stuk hoffelijker en toeschietelijker. Uitzonderingen voor beide gevallen daargelaten. Volgend vraagstuk, hoeveel? Daar had ik eigenlijk nog niet bij stilgestaan. Een snelle berekening leerde (een keukenkastje is 60cm en er staan zoveel kastjes...) dat de vier stoffige pakketjes plintjes net aan genoeg zouden moeten zijn. Dat kwam wonderbaarlijk ook precies uit. Puur geluk hoor! Want hoofdrekenen is nu eenmaal niet een van mijn sterkste punten. Uiteraard bij het afwerken van de uiteindes, extra speciaal zuinig de eindstukjes gesneden. Wim en ik vinden het prachtig gelukt.

De moraal van dit verhaal is, dat je soms heel wat geduld moet hebben en je oorspronkelijke ontwerp moet blijven volgen. Dan komt het vanzelf voor elkaar. Oke, 4 jaar geduld is misschien een beetje extreem, maar ik moest en zou die zwarte afwerkplintjes hebben. Desnoods zou ik ze zelf gaan bakken.