Douche enzo

De afgelopen week zijn er grote stappen gemaakt. De isolatie is nu volledig met purschuim afgekit. De waterleiding die BP had willen laten zitten toch maar weggehaald en vervangen met PER leiding, en uiteraard extra geïsoleerd. De wand zit er weer voor en nieuwe stopcontacten zijn  gemonteerd. De keukenmuur wacht nu nog op het plamuurmes en de verfkwast. Dat kan dan gebeuren als er geen andere prioriteiten meer zijn.
In de wc heeft Wim een nieuwe watermeter gemonteerd. Zo kan ik zonder in het keukenkastje te hoeven kruipen met mijn stramme leden toch de waterstand aflezen. Daar ben ik nu een ombouw omheen aan het maken zodat daar ook nog wc rollen en zo in kunnen staan. Er zal natuurlijk een verschil van een kuub of zo met de officiële watermeter ontstaan, want de keuken zit voor de nieuwe meter. Het doel van die meter is echter om te kunnen controleren of er lekkage in het leidingstelsel zit. Om dan telkens over de vloer in het keukenkastje te moeten kruipen is gewoon te moeilijk voor me met een blessure aan de heup.
De laatste loodjes van de nieuwe wc. Nog een paar tegeltjes voor de hoekjes snijden, dat deel ook nog voegen, dan kan de pot worden opgehangen, en klaar. Het keuken project is dan eindelijk af. Voor volgend voorjaar staat op de lijst: de keuken opnieuw verven. Dat mag ook wel na 4 jaar intensief gebruik.

Voor de douche van kamer 5 heeft Wim zich twee dagen ff heel druk gemaakt. Verlichting, verwarming, en de nieuwe overloop/druk beveiliging voor de boiler die behoorlijk lekte. Daar liep een sloot water door weg van heb ik jouw daar. Achter die lekkage kwam ik toen we de boiler verplaatsten, er bleef maar water komen. Conclusie de beveiliging was aan gort. Ding uitgezet en een nieuwe beveiliging gekocht. Geen wonder dat het waterverbruik zo hoog was. Als zoiets 24 uur per dag blijft lekken is dat een heleboel water. Ik schat zo'n 40 liter per dag. De extra watermeter in de wc blijft nu stilstaan, als bewijs dat er verder geen lekkage is.
Bij het weghalen van de spaghetti aan koperen leidingen in de wc zagen we dat de 14mm aanvoerleiding wel heel erg creatief op een 12mm leiding was aangesloten. Twaalf millimeter! Voor de rest van het huis dus hè. Geen wonder dat er niet echt voldoende druk op de kranen staat. Een klusje voor de lijst voor het volgend voorjaar om die zo ver als mogelijk te vervangen met 14mm. Uiteraard zit er, als uit gewoonte, voor de watermeter in de wc een afsluitkraan, dus geen gekruip in het keukenkastje als we met de vervanging aan de gang gaan.

SOLARFARM
De week goed begonnen. We zijn met het graafwerk voor de uitbreiding aan de gang gegaan, en zo met zijn tweeën schiet dat eigenlijk best wel goed op. De grond is zacht, geen overmatige hoeveelheden keien in de grond. We krijgen uiteraard wel te maken met grondwater in dit jaargetijde. Misschien dat BP hem daarom smeerde, die had uiteraard geen zin in natte voeten ;=) Na een uurtje graven zitten we al op 50cm diepte, dus die meter diepte gaan we wel halen. Op die diepte is namelijk de temperatuur het hele jaar constant, en wel tussen de 5 en 6 graden. In de winter is dat een belangrijk gegeven. Natuurlijk verlies je energie bij die temperatuur in de grond, dat lijdt geen twijfel. In de winter bij -20 boven de grond is dit echter pure winst, in de zomer dan niet. In het laatste geval is er een overschot aan energie zodat dat ruimschoots gecompenseerd wordt.
Ook zijn we uit de nieuwe (automatische) besturing en beveiliging van de solarfarm gekomen.
Legenda: K = klep, een wiebertje met zo'n bolletje erboven is een elektrisch bediende klep (afsluiter), anders handmatig . T = temperatuursensor. De rest spreekt voor zich, denk ik.

Er zal vast nog wel een fout inzitten maar dat ontdekken we wel als we daadwerkelijk de schakelboom om gaan zetten in het schema zoals boven. Een van die dingen is dat als je de solarfarm rechtstreeks op de vloerverwarming van het appartement wil zetten, de pompen blijkbaar tegen elkaar indraaien, er komt daarom geen warmte in de vloer vanaf de SF. Vraagstukken en problemen, daar smullen Wim en ik van.

Tenletste

Zo, BP heeft zijn schuld afgewerkt en is met de staart tussen de benen verdwenen. Uiteraard hield hij het volgens mijn methode te werken (veiligheid op de werkplek) slechts een paar dagen vol. Zodra je die gast even alleen laat, omdat je nu eenmaal niet met zijn beiden in een klein toilet kunt gaan staan slopen, lijkt het alsof er een soort schakelaar bij die gosert omgaat. Alles begint dan precies andersom te gebeuren dan is afgesproken. Een over bekend verschijnsel met die man. "Omdat het handiger is", klinkt het dan. Voor mij klinkt dat als: "Zo doen we het altijd en gaan we het niet anders doen". Dan ontstaat bij mij al snel weer de ergernis over het vinden van een mes op mijn looppad, materialen die overal en nergens liggen, een doos schroeven op de grond die daar niet hoort en waar je natuurlijk tegenaan trapt. En ga zo maar door. Het werd weer een knallend meningsverschil over hoe ik wil dat er in ons huis gewerkt wordt en waarom hem dat maar een paar dagen lukt. En hop, BP gooide de kont tegen de krib en ging er als een speer vandoor. Uiteraard speelt ie dit allemaal tactisch. Hij had gewoon geen zin de geulen voor de nieuwe elementen van de SolarFarm te graven. Iedere keer dat ik vroeg om er aan te beginnen was er ineens iets dat hij dringend elders moest doen. Ja gekke Henkie. Afijn, volgende week elke dag maar eens een uurtje gaan graven met Wim. Dan komt het best wel voor elkaar.
Een paar dagen later kwam BP zijn geld halen. Legde hij me zomaar iets in de mond wat ik had gezegd en waarom ie maar was weggegaan. Tuurlijk joh. Verslijt ie me nu echt als geestelijk gestoord of zo? Bij het afrekenen uiteraard opnieuw een discussie over de hoogte van het terug te betalen bedrag, want hij had toch dit of dat nieuw uit doos gekocht voor de mensen. Dat kapte ik snel af. Dat is toch echt iets wat je met hen moet regelen. Dat staat buiten de afspraak die wij hebben gemaakt. "Ja maar, u bent toch de bemiddelaar?" "Alleen voor de teruggave van het teveel ontvangen geld. De rest is niet mijn zaak", zei ik. Brommend stemde hij uiteindelijk in. Ik had natuurlijk een ijzersterk argument in handen: die check die ik aan het schrijven was. Maar goed dat ik hem er aan had gewend dat ik nooit cash in huis heb. Anders zou daar ook weer over gesteggeld worden. Nog even brak er paniek uit toen ik de check op zijn naam wilde stellen. Hmm, blijkbaar is de sociale dienst de controle aan het verscherpen. Inwendig grijnsde ik toch wel over zijn gewurm en gekerm.
Kan nu gelukkig dat geld gaan teruggeven. Hij baalde wel, BP, dat ik op die manier hem toch tot inspanning had gedwongen.
Maar wees niet bang, er zal ongetwijfeld een nader avontuur met BP volgen.
Met een schlemiel lachje om zijn lippen en de nodige verhaaltjes namen we afscheid. En klonk het: "u weet waar u me kunt vinden". NOT! De schuld is afgewerkt en toedeledokie BP. Van het graven van de sleuven was ie op die manier mooi afgekomen. Misschien moet ik net doen alsof ik gek ben, en 'm gewoon bellen om dat alsnog te doen. Kijken hoe die reageert.

SCHAPIES
Deel van de deal was ook dat BP een van de kleine rammetjes zou krijgen. Dan zou hij zondag wel ff de schapen in de hogere weide gaan drijven en zijn rammetje afvangen. Nou dat werd natuurlijk lachen. De manier waarop hij met zijn zoontjes de schapen opdreef maakte ze alleen maar onrustig. Na een of twee pogingen stoven de schapies alle kanten op, behalve naar de hogere weide. Na nog een paar pogingen gaf hij het op. Tsja, je moet die beesies ook rustig laten lopen, een beetje sussende geluiden maken en met je armen rustig aangeven waar ze heen moeten. In plaats van dat ie nu brokkies meenam, dan volgden ze je vanzelf. Morgen of overmorgen maar zelf doen, met brokkies en rustig gedrag. Want dat ge-ren achter ze aan heeft totaal geen zin. Deze week ook de advertentie maar weer op LeBonCoin zetten.

De blogschrijverij is even onderbroken geweest om een spurt te maken voor de keukenmuur en het toilet. Je kunt je gasten nu eenmaal niet binnen laten komen in een keuken zonder een acceptabel afgewerkte muur en herbouwd toilet 

De schapies hebben nu uit zichzelf de boogaard gevonden en zijn het nieuwe malse gras aan het knagen gegaan. Dat schiet al lekker op. Je staat er af en toe toch wel verbaasd van te kijken hoeveel die beesten in relatief korte tijd wel niet wegknagen.

KEUKEN
Zo het zwevend toilet kan ingehangen worden. Nu eerst nog tegelen en dan kan alles afgemonteerd worden. Hopelijk kloppen de berekeningen voor de tegelhoogte en zo, anders volgt er een vervelende sessie met heel veel tegelsnijwerk. Het zijn al van die fragiele tegels.

Eindelijk de afwerking

Een ander klusje dat eindelijk is voltooid, is het afwerkrandje van zwarte keramische plintjes van 1 cm hoog boven de metrotegeltjes van het aanrecht. Bijna vier jaar heb ik gezocht naar specifiek die plintjes. Elke bouwmarkt heeft ze, maar toch weer niet. Of net het verkeerde model ;=) en ving ik bot. Zo langzamerhand begon ik er over te denken om die keramische plintjes dan maar zelf te gaan bakken. Dan, een dikke maand geleden in NL, zagen Fannie en ik ze ineens bij de tegelafdeling van de bouwmarkt aangeboden worden. Uiteraard lagen ze niet op de juiste plek. We schoten een van de mensen daar aan. Jawel, ze moesten op voorraad zijn, en mijn hoop steeg. De jongen klom zowaar de stelling in en ineens klonk het, "hebbes!" In NL ervaar ik de bediening in de bouwmarkten altijd als een verademing. Vergeleken met het Franse bouwmarktpersoneel is men een stuk hoffelijker en toeschietelijker. Uitzonderingen voor beide gevallen daargelaten. Volgend vraagstuk, hoeveel? Daar had ik eigenlijk nog niet bij stilgestaan. Een snelle berekening leerde (een keukenkastje is 60cm en er staan zoveel kastjes...) dat de vier stoffige pakketjes plintjes net aan genoeg zouden moeten zijn. Dat kwam wonderbaarlijk ook precies uit. Puur geluk hoor! Want hoofdrekenen is nu eenmaal niet een van mijn sterkste punten. Uiteraard bij het afwerken van de uiteindes, extra speciaal zuinig de eindstukjes gesneden. Wim en ik vinden het prachtig gelukt.

De moraal van dit verhaal is, dat je soms heel wat geduld moet hebben en je oorspronkelijke ontwerp moet blijven volgen. Dan komt het vanzelf voor elkaar. Oke, 4 jaar geduld is misschien een beetje extreem, maar ik moest en zou die zwarte afwerkplintjes hebben. Desnoods zou ik ze zelf gaan bakken.

Huishoudboekje

In de auto op weg naar iets, in dit geval de materialenboer, zit ik altijd naar de praatzender France Culture te luisteren. Negen van de tien keer is het geneuzel. Een soort van achtergrond gebabbel is dat dan, en dringt dus nauwelijks door. Maar, het maakt deel uit van mijn pakket luisteroefeningen Franse taal, onbewust pik je de taal op die manier wel op. Deed ik bij het VWO ook, liet gewoon de BBC radio de hele avond aanstaan. Vooral hoorspelen hadden mijn belangstelling. Prachtige uitspraak, maar gezwollen taal altijd. Die zelfde methode hanteer ik sinds mijn verhuizing (hierover later) naar LDF opnieuw, zoiets als volcontinu opleiding.
Onvermijdelijk trekken sommige betogen op de radio, wat is er veel mooipraterij te beluisteren, toch je aandacht en begin je echt te luisteren. Met stijgende verbazing over de hardste schreeuwert's wereldvreemdheid zit ik naar diens monoloog te luisteren. Op een bijna verontwaardigde manier werd beweerd dat het betalen van meer belasting over de meerwaarde (plus value = winst) van je bedrijf bij verkoop (bedrijfsstaking) niet anders dan normaal zou zijn. Sterker nog, het is je patriottische plicht om meer belasting te gaan betalen voor de eer en glorie van LDF. La France moet gered worden van het crisis monster. En dat kan volgens het kakelende mannetje alleen maar door meer, veel meer, af te dragen van je bloedig verdiende centjes aan moedertje staat. Het is dus geen nieuwe belasting hè, begrijp dit wel. Die verhoging van 32 naar 60.5% voor de plus value is iets dat uit de koker van de huidige socialistische regering is gekomen. Want, die walgelijk rijken en bizar welvarende bedrijven moeten worden aangepakt. Die buiten immers de arme werklieden uit. Foei toch!
Als een van de gespreksleiders dan fijntjes opmerkt dat de meerwaarde van een bedrijf wel is opgebouwd uit vele jaren hard werken en steeds maar opnieuw investeren in het bedrijf, werd dat argument, tot mijn stomme verbazing, als niet ter zake van tafel geveegd. Met een stemmetje, alsof de kwakert alle gelijk van de wereld aan diens zijde zou hebben, klonk het: Nee er werd te weinig belasting betaald dus moesten andere manieren om de staatskas te spekken geïmplementeerd worden. Die redenering is toch bizar. Nog meer? Na enige tijd begon de herhaling van zetten in het gesprek, het punt was gemaakt.

Ruif
Mijn aandacht verslapte weer, maar in mijn hoofd begon een andere gedachtengang. Kijk, als in LDF nu in Griekse dimensies de belasting ontweken zou worden, kan ik me nog enigszins indenken dat een politieke vertegenwoordiger zo hoog van de toren zou mogen blazen. Dan zou dat regeringskliekje in Parijs terecht verontwaardigd mogen zijn. Zo is het echter niet. Frankrijk heeft een goed geregeld belastinginningsysteem. Een systeem dat blijkbaar net niet genoeg oplevert om het apparaat op de been te houden. Wegen aan te leggen, scholen in stand te houden, ziekenhuizen open te houden en nog meer van dat snoepgoed.
Bien sur, niet alle handel is zichtbaar voor de fiscus. Niet alles waar mee verdiend wordt, of waar geen geld mee gemoeid is, wordt aangegeven om daar tienden over te betalen. Een schaap verdwijnt zomaar, een pallet graan bijvoorbeeld vind je dan opeens in je stal staan. Niemand kijkt daar van op, zo gaat dat al eeuwen op het platte land. Dat de overheid een dikke hap uit die ruif wil hebben weet iedereen wel. Het gebeurt gewoon niet, het gaat ook niet gebeuren. Gewoon te ongrijpbaar..

Consuminderen?
Opvallend is wel dat je moet constateren dat geen enkele overheid ter wereld zegt: we gaan eerst eens de kaasschaaf over onze eigen operaties halen. Weg met die duizenden afscheids-, of ontvangstrecepties, dure inrichtingen van kantoren, nieuwbouwplannen voor werkelijk megalomane overheidsgebouwen. Of zet de belichting van overheidsgebouwen `s nachts eens gewoon uit, megawatten die niet opgebrand worden. Kan het wat soberder graag, trek zelf de riem eens aan. Niemand die zich afvraagt of het regelen van een hotelkamer en met het OV naar de opening van het een of ander gaan niet een goedkopere oplossing is. Boekdelen zou je met de verspillingen kunnen vullen. Gemeentes die tonnen aan belastinggeld uitstrooien over de meest bizarre projecten. Wat was dat ook al weer? In elk in de crisis ondergedompelt land neemt de staatsschuld met duizenden euries tegelijk toe. Per seconde! Eigenlijk is die toename voornamelijk rente over staatsleningen. Daarom, kan de overheid zelf eens niet wat consuminderen, in plaats van eerst de burger uit te knijpen?

Geldstroom
Waar gaat dat geld allemaal heen? Banken natuurlijk, pensioenfondsen ook wis en waarachtig, andere institutionele beleggers, en naar hier en daar een burger die staatsobligaties heeft gekocht van zijn spaarcentjes. Nou, laat ik er maar over ophouden. Maar als de staat een normaal huishoudboekje zou moeten voeren, zouden nu alle ambtenaren, politici incluis, dakloos zijn en van de bijstand leven. De west Europese staten zijn eigenlijk failliet te noemen met dergelijke schulden. Misschien moeten de overheden eens te rade gaan bij die talloze schuldsanerings-bureautjes die ze nota bene zelf subsidiëren. Scheelt weer overbetaalde consultants. En misschien moet je al die mensen die in de politiek hun ding doen, waar dan ook, op een zelfde basis salaris zetten en een deel als prestatieloon uitkeren. Het zou toch lachen worden als de postbezorger met diens prestatie toeslag meer zou binnen harken dan een minister.

VERHUIZEN
Heel af en toe kom ik wel eens in NL als mijn schatje al voor een poosje niet in LDF is geweest. Steevast organiseren we dan een of meerdere etentjes voor vrienden. In het begin kwamen altijd de vragen als: waarom ben je gestopt met werken, waarom ben je naar LDF geëmigreerd - dus, je bent vast en zeker francofiel. De vaste lezers weten hier de antwoorden op. Anders blader maar eens een vier jaar terug de blogs door. Dan begrijp je het wel. Maar het woord 'emigreren' triggerde mij vanochtend. Zat ik met een bel Hollandse koffie in de hand de kranten te lezen. Kreeg ik een mailtje van Yvette die schreef dat ze toch maar eens aan emigreren moest gaan denken met dat beroerde weer in NL. Emigreren? Voelde ik me geëmigreerd? En is dat nog wel het juiste begrip als je binnen de EU verhuisd? Want zo voel ik dat een beetje. Ik heb geen ander paspoort, betaal de belastingen, en ja, spreek wel een andere taal. Emigreren is, heb ik het gevoel, veel definitiever. Meer van zoiets als 1000-den kilometers verder. Hier heb ik dat gevoel niet. Wel toen we in Trinidad zaten. Vanuit Mailleroncourt st Pancras is het een stevige ochtend knarren en je sluit je lief weer in de armen. Afstanden zijn allemaal zo anders geworden. Jawel, als je de deur van je hok open doet dan zie wel degelijk een andere wereld. Minder strak, een beetje nonchalant voornamelijk. Andere huizenbouw, andere mensen. Maar wel Europeanen, dat scheelt. Niet dat het Europeaan zijn zo leeft bij iedereen, maar onbewust maakt het wel een verschil. Je mag gaan wonen en werken binnen de unie waar je wilt. Geen gedoe met verblijfsvergunningen of wachttijden voor het aanvragen van een, weet ik veel wat. Je doet de deur van je nieuwe huis van 't slot en dat is de plek waar je woont en of werkt. Prima toch? Oke, wel veel andere regeltjes, andere logica, andere volksaard. Maar om nu te zeggen dat je in een totaal vreemde wereld terecht bent gekomen? Nee. Althans ik vind het erg meevallen. Voor mij heeft altijd gegolden: waar mijn bed staat, daar woon ik. Dus, ik ben verhuisd.

WVTTK 3

Ook hier slaat de waanzin van het burgertje observeren toe. Je gelooft het of niet, maar de eerste camera's zijn al verschenen in een dorp als St' Loup sur Semouse. Nog geen 2500 inwoners telt dat gehucht. Op alle strategische hoeken hangen nu camera's. Waanzin! Dacht ik te kunnen ontsnappen aan de alom aanwezige controledrift van de overheid, NOT. Weliswaar heeft in de zomer een groepje 2e generatie Marokkanen in het centrum een 5 tal winkelruiten ingegooid, maar dan nog. Natuurlijk ging dit wereldnieuws in alle geuren en kleuren via de tam tam de streek rond. Wat er nu wel of niet waar van was? De oorzaak kreeg ik in vele varianten te horen. Het zal wel. Feit is de paranoïde angst van de overheden die dan meteen op alle hoeken een camera willen hebben. Net of dat de oorzaak wegneemt, grijnz doen ik. Hoelang zal het duren voordat er in Mailleroncourt-Saint-Pancras voor de deur van Le Mouton Qui Rit een camera van de overheid komt te hangen. En hoe lang zal precies die camera blijven werken denk je? Niet erg lang vrees ik.

Leven als GIF
Ze zeggen wel eens: leven als god in Frankrijk. Dat gaat zeker op voor mensen met een goed gevulde buidel en veel te veel vrije tijd. Van de westerse landen zijn Frankrijk en Italië, in mijn beperkte optiek, wel de beste landen om de herfst van je leven door te brengen. De nog zuidelijker landen als Spanje en Portugal bijvoorbeeld, vind ik al weer snel te warm worden in de zomer. Sommige gasten maken die opmerking weleens tegen me. Je leeft als god in Frankrijk. Nadat ik ze uitgelegd heb dat het in het gasten seizoen kei en keihard werken is, geloven ze je pas als ze je zwetend achter het fornuis zien staan, en ze je door het huis zien schuifelen om alles voor hen in orde te krijgen of te houden.
Maar kun je leven als GIF? Tuurlijk kan dat. Voor rijke mensen die alles naar hun eigen hand kunnen zetten in hun privé domein geldt dat zeker. Maar ook voor mensen die niet gefortuneerd zijn kan dat. Het is de manier van hoe je je leven inricht hier in LDF,  je instelling, niet alles op de zware hand nemen. Een beetje "savoir vivre" hoort eigenlijk wel een van de hoofdingrediënten te zijn waarmee je in het leven staat. Maar ook kunnen genieten van de kleine dingen die in je omgeving gebeuren. Pluk de dag met beleid noem ik dat. Een prachtige zonsondergang. Dram die de ooien bespringt alsof zijn leven er van afhangt, en misschien is dat ook wel zo. Af en toe springt hij mis, wat dan weer heel erg kolderiek is, zo bedremmeld als hij dan weer met zijn kop staat te schudden. Of de kleurenpracht die om je heen, elk seizoen weer, je doet denken in een schilderij te leven. Gewoon op een bankje zitten te luisteren naar de wind, die nooit moe wordt. Genieten van de gasten die genieten van hun verblijf hier. Gesprekken die echt over alles gaan. Sterren kijken, een hapje kaas, een glas goede wijn, je liefje op een stoel naast je. Samen genieten van de stille uurtjes op het balkonnetje. Snuivend de avondgeuren door je neus laten gieren. Iedere politicus voor grof vuil uitmaken, het over tijdreizen hebben en over quantum computers. Leer dat te waarderen en je leeft als GIF, ja best wel hoor.

Huh?

MSP's factotum

Gisteren reed ik St Loup in om hout en zo bij de BigMat te halen. Zien ik ineens een beetje flodderig grijsharige dame, compleet met knotje, een klein flesje water haar huis aan het bespetteren. Een soort zegenen dacht ik. Asjemenou! Onwillekeurig trap je als supranieuwsgierige op de rem. Hier wil je meer van zien. Maar een loeiharde toeter achter me betekende zoveel als pech voor me om die nieuwsgierigheid te dempen. BP en ik keken elkaar eens aan en schaterden van de lach. Oneerbiedig natuurlijk. Misschien was het wel een druïde of zo, dat geloof schijnt weer erg in trek te zijn, die daarmee haar huis beschermde tegen boze geesten. Volgens BP (die zijn schuld aan het afwerken is) komt dit veel vaker voor. Zeggende dat mensen steeds maffer worden in deze tijden. Hoor wie dat zegt, denk ik dan weer. Da's ook weer niet "gentil", hoewel je je tegenover hem net iets meer kan permitteren dan tegen een welopgevoed fransje. We hebben het even over de mafkees die ook in MSP rondslentert de hele dag. Die zit altijd op hetzelfde stoeltje de godganse dag het verkeer te begroeten. In elk dorp heb je wel een of meer van die factotums rondlopen. Een dorp verderop kent zijn clochard die elke zonnige morgen op het bankje bij de kerk zijn roes uitslaapt en lodderig in zijn plastic tasje zit te graaien naar iets onvindbaars. Althans, zo lijkt het. Zo zie ik hem altijd op zijn bankje zitten, nooit komt er iets tevoorschijn. Altijd maar graven in dat zakje. Weer een ander dorp bezit een scharrelaar die ik altijd zie als ik er door rij. Eeuwig en altijd rondsjouwend met een boodschappen karretje, terwijl de dichtstbijzijnde supermarkt toch kilometers ver weg is. Dat is de zelfkant van het leven, heeft niets met als een GIF levend te maken, dat staat wel vast.

Brood
Verrek, kom ik bij het bakkertje in Demangevelle, ja die, die mega grote croissants bakte. Is 'tie zonder dat mij persoonlijk te melden definitief dicht gegaan. Fermeture definitive heet dat in mooi Frans. Hoe definitief dicht, dicht gaan is, is mij een raadsel. Zo'n uitdrukking is natuurlijk wel typerend voor de Fransjes. Zo heb je ook een uitdrukking dat de horizontale strepen op de weg ontbreken. Heb je dan ook verticale strepen op de weg? Ja, je verzint het niet zelf! Goed, het bakkertje heeft het blijkbaar niet kunnen bolwerken. Diens brood was bepaald niet vies! Kwaliteit heeft hier dan toch de hoofdprijs moeten betalen.
Een andere ontwikkeling. Door onze gast werd ik hierop gewezen. Eerst bakte het bakkertje in Vauvillers, waar ik meestal naar toe ga, het betere brood, en de lokale supermarkt bakte er niets van. De rollen schijnen nu te zijn omgedraaid. Het brood, volgens de dorpelingen, is bij de Proxy nu beter. De officiële bakker is, behalve dan dat de croissantjes nogal aan de kleine kant waren, de laatste tijd ook sterk achteruit gegaan in kwaliteit, opnieuw volgens de dorpelingen. Uiteraard meteen de proef op de som genomen, je wilt je gasten natuurlijk het beste van het beste voorzetten toch? En inderdaad, de smaak van de korst was beter, ook  krokanter. Hoewel de luchtigheid en smaak van het broodje zelf een beetje tegenvielen. Onze gast vond het allemaal heerlijk en prees zelfs de luchtigheid, nadat ik haar verteld had waar "la baguette" vandaan kwam. Het zal allemaal wel. Ik vond de strijd eigenlijk onbeslist.

Zonneverwarming
Zo even iets over de SolarFarm, vind ik zelf een van de leukste projecten hier. Op de thermometer van de zonnecollector in de garage zie ik in de beginnende ochtend 24 graden staan. Buiten regent het en er staat veel wind. De hamvraag is, bij welke temperatuur moet ik de elektrische driewegklep laten omgaan als deze eenmaal is geïnstalleerd. Tot nu toe gebeurde al het schakelwerk van de installatie met de hand en een beetje op het gevoel.Vergat je op tijd een van de kleppen open te zetten, of überhaupt op de juiste stand, dan had je twee kansen. Of de leidingen bij de collectoren scheurden open als gevolg van stoomvorming (is druk en temperatuur) in de collectoren, of alles ging nog net goed omdat de temperatuur te laag bleef voor stoomvorming in de buizen. Dat laatste alleen bij middelzware bewolking en uiteraard 's nachts. Tot nu toe heb ik een keer of 5 de handel moeten repareren, een paar keer omdat de kleppen niet op de juiste manier openstonden. Het afgelopen jaar is zeer leerzaam geweest wat dat betreft.
Waarom niet alles in een keer voor elkaar maken. Dat vragen ze me ook wel eens. Kijk, je kunt lang en ingewikkeld gaan zitten nadenken over hoe het allemaal moet en zo, tuurlijk. Dan plemp je +10K neer en een professional knoopt het allemaal aan elkaar voor je. Buiten dat die professional er uiteraard aan moet verdienen, kun je nergens met je jeukende vingertjes aanzitten zonder dat de garantie vervalt, bijvoorbeeld. Bovendien wilde Fannie en ik eerst een proof of concept hebben. Werkte het eigenlijk wel voor wat we er mee wilden. En voor mezelf gold, leer er eerst maar eens mee omgaan voordat je ineens een enorme bak geld gaat investeren. Daarom ben ik klein begonnen, een vorm van proof of concept. Daarna kun je altijd nog de installatie stap voor stap aan de hand van je praktische ervaring uitbreiden, zonder dat er ineens een kapitaal is uitgegeven.

Hierboven zie je hoe de eerste opstelling eruit zag. Twee elementen, waar van de buizen op een DIY houten staketsel waren geflanst. Goed genoeg voor een eerste begin. Een oliedrum diende als warmtewisselaar, die helemaal niet zo slecht werkte. Het zwembad was rechtstreeks aan de wisselaar gekoppeld. Omdat het weer in oktober vorig jaar, in tegenstelling met dit jaar, mooi meewerkte kon ik tot medio oktober blijven zwemmen.
De tweede generatie SolarFarm, zoals het project gedoopt was, zag er al wat professioneler uit. Twee rijen collectoren, netjes op een fundament en schoon terrein, gekoppeld aan een door Wim in elkaar geknutseld schakelpaneel.

Gasten merken wel eens op dat die twee rijen collectoren redelijk ver uit elkaar staan. Dan vertel ik ze waarom. Door rekening te houden met de lage stand van de zon in de winter vermijd je zo dat de elementen in elkaars schaduw komen te staan. Vooral op het einde van de winterdag is dit belangrijk als je van de allerlaatste zonnestraal nog profijt wilt hebben. De hoek van de collectoren wordt bepaald door de breedte graad waarop je woont. In ons geval 48º noorderbreedte. Voor de winter zou +10º steiler beter zijn, dat gaat ook gebeuren bij de nieuwe rij, die uitbreiding is immers primair voor de winter bedoeld.

De doelstelling voor de volgende generatie van de SolarFarm is: het huis op een acceptabele temperatuur brengen voor de herfst en lente. Acceptabel vind ik 15º maar voor Fannie ligt dat natuurlijk boven de 18º. Die 15º is denk ik wel een realistisch doel gezien het totaal aantal buizen na de komende uitbreiding, we zullen zien. Je kunt altijd nog verder uitbreiden door het hek 4 meter verder de wei in te zetten en meer elementen in het verlengde van de bestaande arrays te koppelen. Voor de zomer heb je dan wel een heftige overcapaciteit. Kunnen we er altijd nog de boilers op aansluiten. ;=) Of, zoals Fannie slim  opmerkte, je kunt er ook een soort zonnescherm boven hangen.

Met de uitbreidingen worden er ook steeds ingewikkelder schakelingen gebouwd. Mede omdat de gebruikseisen of wensen groter worden. Het eerste jaar was dat het verwarmen van het zwembad. De daaropvolgende winter kwam na een uitbreiding ook het verwarmen van het atelier in beeld met daaraan gekoppeld het vorstvrij houden van het huis zelf. Dat werkte prima, ik kon langere tijd van huis gaan zonder angst te hebben dat de zaak zou bevriezen. De temperatuur is de afgelopen winter in huis nooit lager geweest dan een graad of 10, ook als langere tijd de CV niet was aangeweest en ik alleen de open haard aan had in het appartement. De rest van het huis werd die winter slechts om de drie of vier dagen gestookt, puur om even de vochtigheid eruit te krijgen. Daarbuiten alleen met de zonneverwarming. Zelfs met de min 20º hield de SolarFarm zich prima. Natuurlijk wel een flinke dot antivries in het water van de CV en zonnecollector gedaan.

Deze zomer werd het zwemwater regelmatig 30ºC en moesten er trucjes uitgehaald worden om de zaak te koelen. Voor de komende winter breiden we het systeem dus uit met 60 buizen (totaal komt dat op 168). Een deel van de schakelingen zullen automatisch gaan plaatsvinden. Leidingbreuk zal daardoor tot het verleden gaan behoren. Daarmee kom ik terug op de hamvraag. Bij welke temperatuur van het water in de collector moet de driewegklep worden omgeschakeld. Van loopback (rondpompen in de collectoren) naar CV of accumulator (afname warmte). Zal dat 20º zijn, of 25º? Of kies je er voor om de klep om te zetten als het water uit de collector warmer is dan in de CV c.q. accumulator? Of stel je bijvoorbeeld een temperatuursgebied in.
Komt er ooit een einde aan? Op een gegeven moment bereik je een punt waar een grotere SolarFarm geen meerwaarde meer geeft en het automatiseren tevens meer gehobby in de marge wordt. Dan stopt het. Ik denk dat een van de laatste dingen zoiets als zonnecellen zullen zijn. Om de pompen en dergelijke aan te drijven. Zo'n 2-3 KW moet ruim voldoende zijn om alles rondom het zwembad en verwarming aan de praat te houden. Dan werkt alles autonoom, dat zal dan de sluitsteen zijn.

Keukenmuur

Die keukenmuur vlot lekker. Het kostte veel meer tijd om alles in verstek te zagen, maar ik moet zeggen dat het er veel mooier uitziet. En niet eens zoveel fouten in het verstekzagen ;=

Misschien beeld ik het me in, maar het voelt ook veel steviger aan. Buiten dat, heb ik een beetje steviger hout gebruikt dan strikt noodzakelijk. Ik heb daardoor voor het liggende model kunnen kiezen omdat de planken zelf dat makkelijk kunnen hebben, die buigen echt niet door. Bovendien ga je net iets zuiniger met materiaal om. Het weinige dat over is gaat weer voor de WC gebruikt worden. Een paar kleine zaageinden en wat afval, da's alles, wordt aanmaakhout. Behoorlijk scherp gecalculeerd dus. Het kaderwerk rondom het bestaande raam was een beetje een Chinese puzzel. Ook dat is met een minimum aan materiaal opgelost. Hierbij is rekening gehouden met de afwerking van het bestaande kozijn. Och, als je er maar even voor gaat zitten. De plakken isolatie schoven er zo in, daar is dan weer een enorme tijdbesparing mee geboekt. Dus of de gebruikte techniek nu zoveel meer tijd heeft gekost? Door de bank genomen weet ik dat zo net nog niet. In ieder geval geen kilo's hoekijzers verspijkerd, of slordig doen met allerlei blokjes en tussensteunen. Een flesje purschuim topte het allemaal keurig af.

laine de bois posé

Op naar de volgende stap.

Morgen maar eens beginnen met die foei lelijke WC.

Zie je die buizen spaghetti op de achtergrond? Weg ermee!

Pastoraal

Je ziet de boeren nog snel even een ladinkje gras van het land afhalen voor het kuilgras. De eerste akkers worden al weer omgeploegd en hier en daar lopen groepen koeien dat wat nog over gebleven is ook nog ff van het land knagen. Het mais staat er prima bij, dat zal volgende week ook wel van het land gaan. Zo rij je langs een paar kilometer maisveld. Ineens besef ik dat dat al snel ruim over de 20 hectaren is. Reken even 50 ton mais per hectare, dan is dat een heleboel popcorn.

Het volgende heb ik ff opgezocht. Blijkt dat in landen waar niet met kunstmest gegooid wordt en er weinig water is, de opbrengst per ha.hooguit 3-5 ton is. Dan hebben ze een goed jaar. Dat is nogal een verschil zeg! Schrik je toch wel van, zo kwetsbaar als die gemeenschappen dan zijn. Stel dat in LDF ook ff een oogst de mist in gaat, en dat er dan geen graan is. Dat zal in de omliggende landen ook zo zijn. Ik denk dat er een regelrechte hongersnood zal optreden in dat geval. Maar vooral brandstof gaan maken van de granen, hoor!. Als er al stemmen opgaan om dat met andere gewassen te gaan doen, gewassen die dan niet door de mens gegeten kunnen worden, hoor je ze na twee keer kwaken niet meer. Waar zou dat toch in zitten? Of aan liggen. Als er voorgesteld wordt om een soort strategische buffer aan te leggen van graan en zo, idem. Idee wordt gedumpt. Ik denk dat dat een beetje merkwaardig is. Te veel lobby-isten vermoed ik die dit tegen willen houden. Of zou het echt geen goed idee zijn om tegen de speculatie in een soort van ijzeren voorraad op te willen bouwen. En hoeveel moet dat dan wel niet zijn. Tarwe voor een week, twee weken? Een seizoen?

Reken maar eens even mee. Een gemiddeld fransje eet toch al snel een baguette per dag. Een baguette weegt 400 gram. Bij 56 miljoen inwoners eten er misschien 45 mil dat broodje de rest eet iets anders. Maar voor het gemak schuif ik alles onder een noemer. Even snel is dat meer dan 8 miljard kilo graan. Ronden we naar boven af en rekenen 2000 kilo tarwe per ha. dan is daar 4 miljoen ha nodig. Daar heb je dan een dikke 200 duizend silo's voor nodig. Zet die allemaal hutje mutje tegen elkaar is al snel 150 hectare. Nou dat is nog wel te doen dacht ik zo. Niet veel groter dan een flinke boerderij. Verdubbel de oppervlakte voor allerlei toe en afvoerwegen, installaties etc en dan ben je al snel klaar. Rijst de vraag: hoe lang kun je graan eigenlijk bewaren onder ideale omstandigheden, 2 jaar? Dan moet het graan weer ververst worden. Zou dat dan betekenen dat we de rest van ons leven baguettes eten van inferieur graan? Kijk, daar heb je zoiets! Iemand heeft na zitten denken! Niks complot theorie. Gewoon: "ik wil geen muffe baguette eten", punt uit. Want kom een gemiddeld frnsje niet aan zijn eten!
Toch wel grappig hè, je kunt al die cijfertjes binnen de 5 minuten gewoon op het internet vinden. Calculatortje erbij en, hoppa. Zit ik me alleen nog af te vragen hoe dat dan moet met een eerste keer vullen van die silo's. Nou ja ze draaien toch tonnen van die handel door elk jaar, omdat de bodemprijs niet wordt gehaald. Waanzin! Dus die silo's vullen zal geen probleem zijn. Waarom het toch niet gedaan wordt, zou toch ideaal tegen de speculanten zijn?

Herfsttooi
Zaterdag op weg naar huis zat ik gewoon te genieten. De ondergaande zon die over de heuvels scheert. Klets! Pal tegen die bosranden aan. Dat wordt nog wat over een paar weken. Zag ik ineens een heel stuk bos al zonder blad zitten. Hé heb ik wat gemist? De temperaturen dalen 's nachts al wel tot zo'n 5 a 6 graden, dat zou het verklaren dat er veel blad verlies is. Maar een stukje verder op was weer niets aan de hand. Een bronzen randje vormt zich heel subtiel om de bladeren heen. Niks aan de hand dus. Blijkbaar gaat de natuur gewoon zijn gangetje, alles rustig aan het oostelijk front.

deze dan, vennetje vlakbij Clerjus

Prachtige mistlandschappen vormen zich al. Vanochtend wurmden de schapies zich door de mist in het weiland. Bij huis was het al een beetje opgetrokken, en dan zie je ineens de kudde aan het hek verschijnen. Echt pastoraal. Daar kan ik echt van genieten. Zo met een kop opgewarmde koffie uit de thermos, van uhm, eergisteren? Bah, zeggen sommigen dan. Hoewel, zo doen ze het allemaal hier. Voor mezelf maakt dat niets uit, deed ik in NL ook al jaren. Koffie werd sowieso altijd koud op mijn bureau, en dronk ik de koude koffie toch ook gewoon op. Dit keer gewoon te lui om nieuwe te zetten. Ik maak me sterk dat, als je ergens op visite komt op het platteland, het niet anders is. Die opgewarmde koffie dan. Of je krijgt van die "over smakelijke" nespresso koffie die eigenlijk net niet naar espresso smaakt en al helemaal niet naar koffie. Nou ja, het is altijd goed bedoeld, en drink ik de handel met een van genot vertrokken gezicht op.
Binnenkort is het ook weer paddo tijd. Mijn Trompets de Mort zijn al lang op, daar moet ik maar eens een extra portie van scoren dit jaar. Is altijd lekker in de soep en sausen. Dan heb je nog kantarellen, lekker in een omelet bijvoorbeeld, een beetje lastig te krijgen. Vorig jaar had ik gelig spul, smaakte prima bij een omelet en gebakken uitje en wat spekkies enzo. De tijd om nieuwe recepten uit te proberen komt er weer aan!

Herfst is hier, als de zon schijnt, geweldig. De temperaturen liggen in het gebied rondom de 17 graden, erg behaaglijk. Als het regent, dan moet je gewoon alle luiken dicht doen, de radio aan, een glas wijn erbij en de open haard in de fik. Boekje openslaan, een beetje doezelen, om dan weer een hoofdstukje te lezen. Prima avonden zo.  Af en toe een paar boeken downloaden, of ik er al niet genoeg heb. Filmpje kijken, en dan in je warme bed. Ja, zo kun je echt wel oud worden.

Voorspellingen
De geruchten zijn niet van de lucht. Iedereen hoor je praten over dat de winter wel eens lang kan gaan duren en koud zal worden. Ook al hebben de boeren geen gelijk, ik moet maar eens wat extra hout naar binnen halen. Je weet maar nooit.

Oeps!
Dit is geinig! Er viel een boek op mijn toetsenbord en wilde ik het er snel vanaf vegen. In de zoekregel van Google verscheen:zoek term: nm,kjmnh. Kom dacht ik, doe eens gek en drukte op enter. Kreeg ik wel hele grappige dingen te zien. Bijvoorbeeld een krant uit 1925!
Meteen eens een paar keer met de hand gewoon over het keyboard geveegd, ook grappige resultaten. Logs van machines, een of ander plaatje van NASA uit 2002. Probeer maar eens, echt een leuk tijdverdrijf. Iets voor als je je balorig voelt.

Soeptijd!

bron: Rossini's girl

Vanochtend eerst meer weer eens een stevige bouillon gebrouwen. Spekkies uitbakken, vlees aan gort snijden en aanbraden, 3 tenen knoflook, 1 ui, even glazig laten worden. Deksel erop en bij lage temperatuur de handel een paar minuten laten doorsudderen. Daarna een liter of drie water erop. Nog twee uien in hele dunne plakjes snijden, twee bouillon blokjes erbij, zout op smaak en hoppa. Klaar is uw kunstgebit. Eerst weer even aan de kook brengen en dan opnieuw op lage temperatuur een paar uur laten sudderen, op standje 3. Daar kunnen we de komende dagen lekker uit slobberen. Stokbroodje erbij, bakje soep in de magnetron opwarmen, beetje strooikaas erover voor de vette bek, en het buikje zit weer vol. Heerlijk zo tussen de middag. Morgen maak ik er tomatensoep van en de dag erna mik ik er een blik kidneybeans erin. Drie overheerlijke maaltijdsoepen met de zelfde basis. Makkelijker kan ik het niet voor je maken.
Oh ja, als je een paar aardappelen laat meekoken geeft het een heerlijke volle smaak aan de bouillon, en het vult geweldig. Tja, ik ben nu eenmaal gek op dit soort soepen. En de soepentijd is weer aangebroken, ha!

Vanuit die bouillon als basis kun je lekker koken. Als je de uien eruit laat bijvoorbeeld kan je er ragout van maken voor bitterballen. Even de blender er door. Of gebruik de bouillon om andere gerechten te maken. Sausjes, een paar pollepels bij je Boeuf Bourguignon, bij de spaghetti saus, lekker, lekker, lekker. Als je de bouillon zo gebruikt moet je niet vergeten het brouwsel elke dag even op te koken tegen onze vrinden de bacteriën. In porties invriezen, kan ook. Mijn ervaring is dat als je de soep dag na dag blijft opkoken de smaak er uiteindelijk wel afgaat. Daarom gooi er gerust elke dag al je snij afval in van je vlees en of groenten. Sla kan ook heel goed. Op die manier blijft er smaak aan zitten. Een beetje selderie is ook niet verkeerd. Niet teveel want het overheerst snel. Met de basis bouillon kun je dus alle kanten uit. Vaak schep ik een paar pollepels van het brouwsel over in een andere pan en maak er een nieuwe smaak aan. Variaties te kust en te keur.

Materialen

bron: Brico Depot

Zo, vanmiddag het puin van de muur naar de dechetterie gebracht en meteen doorgekacheld naar de Brico in Epinal. Uiteraard neem ik dan weer een afslag te vroeg in de stad, op de een of andere manier lukt het me niet om meteen de goede weg te kiezen. Dan maar dwars door het centrum, stoplichten op onmogelijke plekken, opstoppingen, en figuren die zonder richting aan te geven de rotondes afslaan. Geen wonder dat met die overvoorzichtige fransjes er een dikke rij voor elke rotonde staat op dit uur van de dag. De drukte bij de Brico viel gelukkig mee. Soms kun je over de hoofden lopen, en dan nog wordt er met heftruckjes gereden om dingen te verplaatsen. Hoe ze het verzinnen, daar kan ik met de pet niet bij. Die dingen zitten namelijk altijd in de weg. Ze sluiten dan ook nog eens een looppad af, voor je veiligheid. Bien sur, moet je net spullen hebben die juist in het afgesloten gedeelte liggen. Niet echt Fannie's meest favoriete winkel ;=) Bij de materialen afdeling hadden ze eindelijk, eindelijk, weer een fatsoenlijke voorraad ouate de cellulose. Dat goedje is van versnipperde bankbiljetten en dergelijke geloof ik. Je kunt het achter bijvoorbeeld een beschot storten en het zet zich dan van zelf. Prima isolatie voor als je er niet bij kunt met platen of zo. Gewoon volstorten en klaar.

Oeps die balken (Bastaings) zijn wel erg dik, nou ja we bouwen op de eeuwigheid nietwaar. Het was het enige hout met de vereiste breedte. Waarom ze die loeizware planken (Solivettes) boven de 2 meter in het rek moeten leggen? Geklim dus. Niet echt lekker met m'n wrakkige heup. Uiteindelijk hielp mij een vriendelijke man de zeven planken van 4 meter in de wagen te krijgen. Hij kon trouwens toch niet weg, maar vriendelijk niettemin. Hij had ook op zijn gemak achter zijn stuur kunnen blijven zitten wachten tot ik klaar was. Het werkwater stond weer eens ouderwets op mijn voorhoofd. Toch wel weer apart, het meeste timmerhout heeft in LDFeen eigen naam.

bron: Brico Depot.fr

Waar geen maten bij staan kunnen die van streek tot streek afwijken. Nou ja zeg, wie hebben ook alweer de meter en kilo bedacht om te kunnen stadaardiseren? Juist ja, de fransjes zelf, nota bene! Grappig, als je in NL een van die dingen wilt hebben, moet je de maten opgeven. Een drie bij viertje of zo. Of een drie duimer, dat zou dan weer in de buurt komen van een chevron ;=) Verder is mijn houtkennis van het Nederlands onvoldoende om alle NL termen erbij te zoeken.
Wat een mazzel, op het kleefband na alles kunnen vinden. Ga er maar vanuit dat de plek waar die tape zou moeten liggen mijn logica ontgaat. Want na twee rondjes door de winkel, geen band. Die wandplaten haal ik dan maar bij BigMat want de auto zat weer eens tot aan de nok toe vol. Isolatie neemt erg veel ruimte in.
Dat die planken bijna 2 meter uit je auto steken, niemand die er aanstoot aan neemt. In NL zou je na 100m rijden al meteen een bon voor gekregen hebben.