500

En hop, vandaag is de 500 ste blog eruit gerold. Voor mij is dit zowel een mijlpaal als een fascinerend getal. Vijfhonderd. Vijfhonderd kommen, 500 schalen, 500 gasten, 500 lammeren, 500 kilometer, een bijna mystiek getal. Vraag me niet waarom, `k weet `t zelf niet.

Feit is dat vandaag een ander 500 getal is voltooid, het 500ste epistel.

In 2008 ben ik met deze blog begonnen om het thuisfront op de hoogte te houden. Vier jaar later blog ik nog steeds over avonturen, wedervaardigheden, merkwaardige zaken en mensen, de avonturen van onze gasten, mijn gedachten over de Fransjes, de Franse taal en cultuur hoe ik dat zie en beleef. Is dat nog niet genoeg, dan gaat het wel over andere zaken dan Le Mouton Qui Rit. Eigenlijk over alles wat me bezighoudt of voldoende verbijstert om weer eens in het toetsenbord te klimmen.

Gedurende de laatste jaren is er een nieuwe passie ontstaan: koken en daarover wordt zeer regelmatig iets met jullie gedeeld. Aan de reacties te zien wordt het meestal wel gewaardeerd. Fannie zegt dat eten me wel erg veel bezig houdt, ik begin er al bij het ontbijt over. Al ontbijt ik vaak alleen met een kop koffie met de gasten mee.

Aan de laatste honderd-tig heeft Marion, als ghostwriter meegeholpen er iets leesbaar-der-ders van te maken. Fannie liet wel eens wat diepte bommen los, en diverse opmerkingen van jullie, de lezers, hielpen ook om niet al te veel van het onderwerp af te dwalen. Hiervoor mijn dank, want af en toe vergeet ik mezelf of schrijf ik over zaken die niemand interesseert anders dan mijzelf de gek. Soms zijn mijn stukjes niet om te lezen, af en toe koddig, meestal wel informatief. Het zijn in ieder geval dingen van mij, dingen die me bezighouden, en die ik wil delen.

Dik 33 duizend keer heeft iemand een stukje gelezen. Uit alle uithoeken van de wereld zag je soms lezers op het wereldkaartje verschijnen. Gasten kwamen soms bij binnenkomst meteen aandragen met: "Ik heb je blog gelezen hoor!" Dan volgen vaak vragen of opmerkingen van: "Hoe gaat het met", of, "Rare snuiter die BP hè?"

Soms krijg ik mailtjes van lezers met opmerkingen over mijn taal, aanvullingen op het onderwerp, of soms zelfs kritiek op mijn keuze daarvan. Allemaal meer dan welkom natuurlijk. Heel af en toe ontspant zich buiten de blog om een discussie van heb ik jou daar, vind ik geweldig, zolang het maar elkaar in ieders waarde laat. Een enkele keer kreeg ik zelfs een verzoek om een lijst met nederlandse scheldwoorden te produceren. Dat ging me toch iets te ver.

In ieder geval jullie belangstelling voor deze blog laat me steeds weer zoeken naar iets interessants om over te schrijven, foto's van de omgeving te laten zien, dingen die hier gebeuren te beschrijven of over de fransjes in het algemeen te berichten. Dus misschien komt het stukje 5000 nog eens. Zou ik daar 40 jaar over gaan doen?

Kajakken

Wist je dat je hier ook prima kunt kajakken? Deze week zijn er twee gasten uit Duitsland die de riviertjes afzakken. Het blijkt dat Le Mouton Qui Rit mooi centraal gelegen is ten opzichte van de riviertjes. Dat zijn dan de Semouse, Conflance, Lanterne, Planey, Coney, Saone.  Ongetwijfeld zullen er nog meer van die riviertjes zijn die bevaren kunnen worden. Onze gasten die vorig jaar ook al een paar van de stroompjes afgezakt waren pakken nu de rest ook nog even.

Met de pasen hadden we dan ook kajakkers als gasten die de kleine rivieren uit de omgeving gingen verkennen. Omdat het Pasen is werd het ontbijt opgesierd met paaseieren en paasbrood. En natuurlijk op zondag is het altijd crepes als ontbijt. Een pracht van een combinatie.

Vandaag zouden we ze naar het beginpunt in St.Loup sur Semouse, en eindpunt in Bassigney, van hun tocht gaan begeleiden. Naar Bassigney wist ik een mooie route binnendoor, dus mochten we vooruitrijden. Na het ontbijt eerst de boten opladen.

Terwijl Fannie en ik nog een bakkie scoorden in de serre.

Dan op naar Bassigney, een van de auto's stallen bij de kerk, en dan naar het beginpunt in St Loup. Handig zo, eerst een auto stallen bij het einde. Geen gedoe met ophalen, altijd vervoer op die manier.

St Loup sur Semouse

de boten uitladen

naar de rivier

hoppa het water in

goede vaart!

Oeps! eerst nog ff over een grindbank

Toen de gasten 's avonds terugkwamen waren ze echt afgepeigerd. Veel bomen in het water tot aan de Pissure, dat betekende uitstappen, boot sjouwen en weer varen. Na Pissure was het weer een pleziervaart. Maar als laatste tocht wel een mooie afsluiting vonden ze.

Bij het diner Fannie en ik maar suggereren om de club van kajakkers hier maar eens langs te sturen. Maar nee hoor, het moest hun 'geheim-tip' blijven.

Dus bij deze, wil iemand eens lekker relaxed kajakken, en het Franse land eens van een andere kant bekijken? Bij ons zit je goed. En, we liggen mooi centraal t.o.v. de riviertjes.

Kookclub

Sinds eind vorig jaar hebben Louise, Fred, Yvette, Willem, Fannie en ik ons gezellig samen dineren tot een soort van kookclub omgedoopt. Iets heel informeels en bedoeld voor de gezelligheid. Ieder paar kookt een gang van het diner, voor,- hoofd,- en nagerecht, met alles wat daar zo bijhoort aan wijn en zo. Louise kwam met het idee om te rouleren van huis en diegene waar het diner gehouden werd kookt dan ook het hoofdgerecht. De anderen de rest. Dat slaat drie vliegen in een klap. Geen gedoe over kosten, iedereen komt aan de beurt, en het is heel transparant. Om het gezellig te houden is het handig als iedereen precies weet wat ie kan verwachten en wat er verwacht wordt. Gem en Marjan hadden we ook uitgenodigd maar die bleven liever thuis. Niets aan de hand mee. Alleen, Gem is wel een professionele kok geweest en ik had gehoopt veel van hem te kunnen leren. Wellicht was dat juist een hobbel die hij niet wilde nemen. Een kok in ruste schept te veel verwachtingen misschien. Nou ja, even goede buren, nietwaar?
Dit keer was het bij Y&W, de tafel was prachtig gedekt, en het feest kon beginnen. Uiteraard passeerde iedereen in het dorp even de revu.

BP
En helemaal uiteraard was BP een prominent onderdeel van de gesprekken. Het is ook een zeer dankbaar onderwerp daarvoor. De fratsen die die knakker uithaalt, dat wil je niet weten. Ieder van ons had zo zijn eigen ervaringen met die gast. En ja, je kunt er een boekje over volpennen.

BP

Geprezen werd ie over zijn enorme taaiheid en het gemak waarmee hij met twee zakken cement onder de armen de trap ophuppelt. Maar enige autonome intelligentie moet je natuurlijk niet van hem verwachten. Tuurlijk, hij is leep, heel erg leep. Weet de meeste dingen wel zo te draaien dat het zijn kant op komt, en is altijd in de weer met een of andere deal. Uiteraard is er met hem geen echte afspraak te maken. Teveel met zijn eigen dingen bezig. Het is een charmeur van de bovenste plank, altijd aardig tegen mij, en helemaal tegen de vrouwen. Heeft ook 5 kids bij 3 verschillende vrouwen, en neemt daar ook zijn verantwoordelijkheid voor. Dat dan wel weer hè, petje af daarvoor.
Ook nooit te beroerd om, als ie er is, extra dingetjes te doen. Dat ie zich altijd tegen je probeert op te wrijven, slijmen heet dat in de volksmond geloof ik, neem je dan op de koop toe. Het is een linkmiechel die je altijd in de gaten moet houden als het op preciese werkinstructies aankomt. Is BP te vertrouwen? Net zover als je hem kunt zien, denk ik. Bij missend gereedschap als je daar over iets opmerkt is het als bij toverslag teruggevonden in een klein hoekje onder een doos of krat. Niet erg zoiets, zolang je maar weet waar je aan toe bent. Ook is ie nogal gefixeerd op het bietsen van een lam van ons, voor een tegenprestatie, zegt ie dan, zolang het maar geen geld kost. En het spel eromheen is dan wèl weer heel vermakelijk. Zeg ik:" ff kijken wat de marktprijs is". Protesteert hij dat ie toch een goede deal met me maakt en dat er dan best iets vanaf kan. Na veel marchanderen, en niet in een sessie, daarvoor houden we teveel van dit spel, komen we tot een soort van afspraak. Die wordt of door hem of door mij dan weer opengebroken en beginnen we weer van voren af aan. Geweldig. Af en toe trek ik dan ook nog een flesje open om het geheel een beetje te smeren. Hij is wel aardig. Vooral als ie op zijn praatstoel zit en het over de wat meer esoterische dingen van het leven wil gaan hebben. Je lacht je te barsten, maar hij meent het goed, denk ik dan maar.

WVTTK
Wat verder ter tafel kwam.
Verder gingen de gesprekken over het affouage (kap) recht, de fratsen van de lokale houtboer, de roddels in het dorp zelf, en het leven in LDF. We voorzagen Y&W van de nieuwste hint en tips. Je helpt elkaar een beetje op weg als expats nietwaar? Maar een NL clan willen we onder geen beding vormen. Dan werd er ineens door de vrouwen besloten dat we het woekerende bamboe gebeuren bij Willem wel even zouden aanpakken. Ik stelde voor Mario, de geit, daar voor aan het werk te zetten. Hoewel, Fannie wilde een stuk van die bamboe in eigen tuin neerzetten. Dat leek mij natuurlijk, niet zo'n goed idee. Het spul woekert, is net als kweegras niet meer weg te krijgen, en persoonlijk vind ik het een lelijk stukje groen. Afijn, de vrouwen krijgen toch altijd hun zin, dus verzin je een soort uitstel van executie, dat op een goed compromis kan lijken. Over een paar jaar zien we wel weer. Is dat op zijn frans of is dat niet op zijn frans?

GASTEN
Het seizoen is duidelijk begonnen en de reserveringen komen met regelmaat binnen. De prijswinnaar van Radio France heeft ook eindelijk een afspraak gemaakt en die gaan we eens lekker verwennen. Inclusief een introductie in de klei. Dat wordt lachen als ze zien dat het helemaal niet zo moeilijk is om iets te fabrieken en dat ook nog leuk is.
We hebben ook een heel aantal terugkerende gasten mogen boeken. Ik zie dat als kroon op ons werk iets van LMQR te maken waar onze gasten graag naar terug keren. Opnieuw, er is geen pijl te trekken op het tijdstip dat gasten beginnen te boeken. Zo kwamen de eerste reserveringen vorig jaar behoorlijk laat binnen, nu vroeg in het jaar. Misschien omdat bijna alle feest, of vrije dagenin de week vallen.

TABLE D'HOTES
Voor dit seizoen hebben we ook weer enkele nieuwe recepten uitgedacht en getest. Bij het kiezen of maken van een recept voor ons B&B komt meer kijken dan allen het recept. Je kijkt uiteraard naar de ingredienten, kiest daarvoor zoveel mogelijk lokale producten. Die zijn nu eenmaal verser. Echter als tomaten uit verweggistan maar de helft van de lokale handel kosten dan ben ik ook geen dief van eigen portemonnaie. Ik zou wel gek zijn. Daarmee komt het zakelijke aspect om de hoek kijken. Wat kost het, zo'n maaltijd. Er is een budget van 18.50 per persoon. Daar moet alles van betaald worden. Behalve de ingredienten ook de potten en pannen die slijten, energie, water, vaatwasser, servies enz. enz. Af en toe breekt er wat.
Gek genoeg werd de huiswijn Luberon 3 duppies goedkoper. Er zit dit jaar dan ook meer dan een procent minder alcohol in. Dat zal dan wel te maken hebben met de accijnzen enzo.
Je kijkt ook of je een gerecht in grote hoeveelheden kan koken, voor 12 of soms meer personen. En wat er dan overblijft van je gerecht qua smaak, geur en kleur. Niet altijd is veel     net zo goed als klein. Er zit relatief meer werk in om voor groepen te koken, daarom kijk ik ook hoeveel tijd het kost om iets te koken. Vier jaar geleden kwam dat niet bij me op om zo naar een keuken te kijken, nu heb ik geleerd voor grotere groepen te koken en de tijd daarvoor in de gaten te houden. Twee uur de tijd heb ik namelijk, om een drie gangen menu in elkaar te schroeven. Nog eens twee uur voor inkopen en een kleine koffie pauze, om dan als een jongleur in de keuken te keer te gaan, binnen die twee uur te koken, de tafel te dekken, de ergste vuile vaat schoon te spoelen en de binnenkomende gasten naar hun kamer te brengen.
Nee, een makkie is het houden van een B&B bepaald niet. In het hoog seizoen is het keihard werken. Maar wel kicken iedere keer als je gasten genoegzaam onderuit aan de tafel hangen en je bedanken voor het eten.
Daar doe je het dan voor, je gasten een ronde buik en een goed gesprek over alles wat verder ter tafel komt.

Lure

Vandaag was er een kunstmarkt in Lure. Dus wij er op af. Gewoon om eens te kijken wat men daar zoal te koop aan bood en wat voor soort keramiek in trek zou zijn.
Lure is de derde grootste stad van de Haute Saône met rond de 8300 inwoners. Lure heeft een heuse binnenstad en de eerste melding in de geschiedenis van Lure dateert van rond de 610. Men zegt dat formeel geschiedenis begint als er iets over op `papier` wordt gezet. Het plaatsje ligt slechts 45 km van ons af en Fannie en ik spraken af om er eens te gaan winkelen. Terug naar de kunstmarkt. Dat werd gehouden in een galerij, of beter onder de auspiciën van een galerij: l`usine (fabriek).

Een oude fabriek die zo nog weer een functie kreeg. Perfect. Om nu te zeggen dat het druk was, dat ook weer niet.

 

Een paar standjes buiten, een paar in de oude fabriekshal, en een tiental bezoekers. Dat was het. Achteraf bleek dat er in het centrum van Lure een of ander festival aan de gang was. Tsja, daar tegenop concurreren is bijna onmogelijk. In deze tijd van het jaar is er al zo weinig te doen in de omgeving en loopt het centrum vol, en vast met auto`s.

De galerie was iets aparts. In de keramiek zag je veel Keltische motieven terug.  

raku bol met kopersulfaat 

Buiten had je dan nog stalletjes met de betere handarbeid.

Zelfs een smidse met Keltisch smeedwerk. Een heuse gesmede troon voor 1800 euries om je even een Noorse koning te wanen.

BELFORT

Omdat we toch in de buurt waren knarden we via de kortste route naar Belfort. Belfort is de hoofdstad van het kleinste departement van Frankrijk. Het heet ook Territoire de Belfort. Ooit hebben de inwoners de kans gehad een eigen naam voor het departement te kiezen maar na een referendum bleef het Territoire de Belfort. Dat heeft wel wat, zo`n mond vol, rolt lekker in de mond met al die R-ren. Wellicht daarom, lekker brouwen.
De rit erheen voert ons dwars door het (middel)gebergte, de lente is ook hier in volle gang.

Overal zie je bomen in de bloesem staan

vergezicht met zo`n groene waas over de bomen

een verloren dorpje in de verte

Op de terugweg kwamen we plotseling toch nog langs Ronchamp. Daar staat een van de gebouwen van Corbusier. Een naoorlogse architect die erg veel furore heeft gemaakt met een paar andere kornuiten. Even bladerend in een boek over diens werk in de museumshop liet een nogal erg DDR achtige architectuur zien. Veel beton en staal, maar wel indrukwekkend. Voor die tijd revolutionair natuurlijk, dat wel.

La chapelle de Notre Dame du Haut, Ronchamp, architect: Corburiser

De toegangsprijs voor dit unieke stuk bouwwerk is verhoogd naar 8 euries. Dat is een behoorlijk hoge toegangsprijs, maar je ziet meteen wat ze ermee doen. Buiten dat het gebouw zelf daarvan wordt onderhouden (onwezenlijk in LDF) wordt ook de directe omgeving omgetoverd tot een soort park. Blijkbaar wil het bestuur er een soort bedevaartsplaats van maken, niet geheel onterecht denk ik. Nieuw is de museumshop, alles min of meer in de stijl van Corbusier. Knap hoor!
Fannie wilde wel eens rond het gebouw lopen en liep naar boven. Geen controle, ze kon gewoon naar binnen lopen. Tsja, ondanks dat je geen kaartje hebt gekocht prikkelt je nieuwsgierigheid dan toch hé. Dus sneakte ze voorzichtig naar binnen om een blik op het interieur te werpen. Ze kwam later met het commentaar terug dat het sober en strak was. Er liepen ook nonnen rond met veiligheidshelmen over hun sluier heen. Dat was misschien om aan te geven dat ze aan het project meewerkten? Of ze hadden een overdreven gevoel voor dramatiek. Voor mensen die architectuur hoog hebben zitten zeker een bezoek waard. Ronchamp ligt op ongeveer 60km van ons af, het is een prachtige rit erheen als je op je navigator de kortste weg ingeeft. Gewoon op weg erheen eens willekeurig afslaan, je navigator na een paar minuten op kortste weg omschakelen, en hoppa. Geen enkele toeristengids kan daar tegenop. Niet bang zijn dat de weg een beetje slecht wordt en met beleid blijven rijden.

Stinkkaas

In het verleden heb ik wel eens een stukje haai vergeten uit de auto te halen. Op de een of ander manier kwam het er niet van om het uit de auto te halen op die dag. Ergens druk mee of zo denk ik. Dat moet je dus niet doen in de tropische zon een stuk haai in je auto laten liggen. Dat gaat meuren, en niet te zuinig. Die stank is er nooit helemaal meer uit gegaan.

stukkie Munster kaas bron: wikipedia

Van de week overkwam me hetzelfde. Een zware lucht van zweetkakkies hing in de auto. Het raampje moest open onderweg, dat hielp een beetje. De volgende dag nog steeds jakkes! Ligt er een of ander beest te rotten vraag je je dan af. Alles was leeg, niets te zien. Ook alles uit het laadruim gehaald, uit de voorcabine. Kortom de auto was voor mijn doen spic en span, geen rommel meer. En het bleef maar meuren, niet normaal meer. Gistermiddag kwam de aap uit de mouw.
Per ongeluk had ik een stukje kaas in de auto laten liggen. Je weet wel van die heerlijke Munster kaas, die zo lekker subtiel kan geuren. Maar je moet de boel niet vergeten uit de auto te halen. Het pakje was op de een of andere manier onder de stoel in het bakje wat daaronder zit gegleden. Toevallig was ik naar de EHBO kit aan het zoeken, trok het bakje open en voilà. Een half gesmolten Munster stonk me tegemoet. Pfoei, wat een stank.

Deze is ook erg lekker!

Ik besef dat dit geen reclame voor de Franse kaas is :=)  Probeer eens een echt verse Munster met een snipper stokbrood en een stevige ronde rode wijn, heerlijk! Er zijn verschillende soorten Munster, sterk geurende en de mildere soorten. De laatsten hebben mijn voorkeur. In Corbeney, een plaatsje hier vlakbij, wordt de mildere soort gemaakt. Die koop ik wel eens. Als ie al te oud is dan valt ook de mildere soort niet echt meer te pruimen. De sterker geurende Munster zijn ideaal voor een apéro met een olijf of stukje tomaat of zo erbij, en natuurlijk een stevige ronde rode wijn.
In het algemeen geldt sowieso dat, als een kaas onaangenaam sterk geurend overkomt, of te hard aanvoelt, die kaas dan niet meer geschikt is om als nagerecht of uit de hand bij een apéro te eten. Dan heb ik het over de typische zachte kazen: Camembert, Brie, Munster etc. etc. die kennen we wel in NL Er zijn met gemak 200 soorten zachte kazen in LDf. Net als over brood, ben ik hier ook een dossier van aan het aanleggen. Te zijner tijd zet ik dat wel als een PDFje op de blog.

TELEFOON 11

De overstap naar Orange is niet helemaal vlekkeloos gegaan zoals jullie weten. Nog steeds heeft SFR niet begrepen dat het abo is opgezegd. Dat gaat nog een staartje krijgen. De eerste dreigbrief is al binnen.
Orange moet tot drie keer toe verteld worden dat ze het abo automatisch mogen afschrijven. Een keer bij het afsluiten van het contract, een tweede keer via een zogenaamde aanmaning, en de derde keer kon het warempel zomaar definitief via de telefoon geregeld worden. Het lijkt erop dat het nu geregeld is, hoewel je dat bij de fransjes nooit weet. Check en wedercheck is altijd geboden. Ze zeggen maar al te vaak dat het voor elkaar is, gewoon om van de confrontatie af te zijn. Ze doen vervolgens niets, en jij zit met de voortdurende ellende. Als bij de fransjes eenmaal een kink in de kabel zit dan moet je hemel en aarde bewegen om de zaken glad te strijken. Of je moet in staat zijn hun laksheid en bijgaande dreigementen te overtroeven met mooiere dreigementen of prachtige volzinnen die hen het schaamrood naar de bakkebaarden doet stijgen. Dan komt het ineens allemaal goed. Een van de beste dreigementen is dat je contact gaat zoeken met hun supérieuren, daar zijn de telefoon heren en dames als de dood voor.
En die cadeau bon voor het aanmelden bij Orange als abonnee, die zal wel heel erg virtueel geworden zijn. Zo vluchtig dat ik die bon nog niet heb kunnen onderscheiden. Zelfs de eerste drie maanden korting van de 3 euries moest ik nog achteraan bellen. Ach eenmaal gescoord, dan is de interesse verdwenen voor de klant, zeg maar. Waar en in welk land is dat anders?
En dan heb je ook nog dat je bij Orange, in tegenstelling tot SFR, voor ieder wissewasje moet bijbetalen. Servicenummers, van wie dan ook, zijn dus absoluut niet gratis. Je hebt een belachelijk kleine opslag voor je emails. Je kunt onbeperkte opslag krijgen maar dan kost dat weer 2 euries extra. Bijlagen kunnen niet groter zijn dan 30Mb, ook niet meer van deze tijd. Ook het modem blijk je te moeten huren, 3 euries per maand, naar mobiel bellen kost meer dan normaal. Ga zo maar door. Je moet dus behoorlijk bewust met je belgedrag omgaan. Iedere maand blijk ik wel een toeslag te hebben van een eurie of 4, da`s makkelijk verdiend door Orange. Helemaal jofel vind ik dat toch niet, dit graai gedrag van die compagnie.


Gistermiddag een spraakles gehad van een dame van de helpdesk. Probleem: je kunt je mail niet van buiten het Orange netwerk bereiken. Bijvoorbeeld zit je bij MacDonald (zat ikke niet hoor!) met Wifi of in NL te surfen, dan krijg je geen toegang tot je instellingen of zelfs maar je mailbox van je "espace client". Of je wordt gewoon tot rondjes draaien veroordeeld tussen de verschillende schermen en mag je telkens opnieuw je paswoord intikken, je komt gewoon geen steek verder. Of je drukt op de button voor je mailbox, krijg je een foutmelding dat die pagina niet bestaat. In mijn ogen kan dit alleen maar betekenen dat het systeem je niet laat inloggen. Want bij thuiskomst was het met exact dezelfde instellingen meteen bingo en krijg ik netjes mijn mail te zien. Op mijn vraag of dat dan geblokkeerd werd volgde een ontkenning.


Opnieuw werd ook weer regel nummer drie van de omgangscode bevestigd. Slijm een beetje met een gemiddeld fransje dan gaan ze helemaal los om je te helpen. Ik heb dus bijna anderhalf uur spraakles gehad, voor niks dus. Toch nog ff de tegenvallende snelheid ter sprake gebracht. Tot mijn geluk mat ze ook een wel erg lage snelheid. Dus werd er ff ter plekke aan gesleuteld. En hoppa, van een magere 0.43 zat ik ineens weer in de buurt van 5. Uiteraard was de pret van korte duur. Het net is gewoon te instabiel om ook maar iets te kùnnen garanderen. Die acht MegaBit debiet is natuurlijk hardop dromen. Maar kan het ook gewoon 4 zijn alstublieft, please, please? "We gaan ff iets doen", klonk het. Een paar minuten later: "ik meet hier 6 komma nog wat. Doet u uw test nog eens?" Ik kwam in de buurt van de 4, geweldig. Maar testen moet je herhalen, en prompt zakte het debiet weer tot onaangenaam laag niveau. Afijn, na een paar keer de oefening herhaald te hebben gaven we het allebei op. Ik moest maar een formeel verzoek indienen en dan zou men er iets aan gaan doen. Ik heb de lieve behulpzame dame maar niet verteld dat dat al eens eerder gebeurd is. Hielp uiteindelijk ook niets.
Na elkaar uitvoerig bedankt te hebben voor de wederzijdse vriendelijkheid, en of ik vooral de enquête over haar hulpvaardigheid maar wilde invullen, hingen we op.

VARKENS
Opeens zie ik twee biggen voor de deur langsschuren. Ze zwalkten wat over de straat heen. Wat krijgen we nou? Dat kan link worden met die auto`s en zo. Dus stiefel ik naar buiten om eens te kijken wat daar aan de hand is. Blijken het de varkens van de buren te zijn. In no time, echt in NO TIME, verschijnen als uit het niets mensen om mee te helpen de biggen te vangen. Dat is nog een heel spektakel geworden. Varkens zijn echt slim, dus die twee lieten zich niet zomaar vangen. Steeds meer dorpelingen kwamen jacht maken op de biggen. Voor je het wist liepen die beesten toch al een paar honderd meter verderop. De meute schreeuwend tegen de tegemoetkomende dorpelingen ze tegen te houden. Na een half uur dikke pret was er eindelijk eentje klemgezet en kon aan de achterpoten het hok ingesleurd worden. Nummer twee deed een heldhaftige poging tot ontsnappen en verdween in de wei achter het hok. Ook daar verschenen ineens mensen, en uiteindelijk verdween ook nummer twee weer achter de tralies. Stom, had ik plaatjes van moeten schieten. Meteen werden er ook fundamentele maatregelen genomen om een nieuwe uitbraak te verhinderen.
Wel lollig om te zien dat dan plotseling het halve dorp als een duveltje uit een doosje overal te voorschijn schiet. Normaal als je door een dorp komt is er geen sterveling te zien, en dan ineens, plop plop plop overal piepeltjes!

Sterrenkijken

Al eens naar boven gekeken de afgelopen weken? Naar de sterren bedoel ik dan. Waarom? Jupiter, Venus, Mars en de Maan staan wel erg dicht bij elkaar in de hemel. Mars is zelfs extra speciaal helder. Het groepje vormt namelijk een bijzondere constellatie die niet vaak voorkomt. De sikkel van de Maan maakt het beeld helemaal compleet. Jammer dat mijn kamera het niet kan pakken, dus maar wat plaatjes van het internet geplukt.

Als je goed kijkt, voor de stargazers onder ons, kun je in de vroege nacht ook nog de Pleiades links boven in beeld krijgen.
Afgelopen nacht was de hemel ongemeen helder, een beetje fris, maar op het balkon naar boven zitten koekeloeren was natuurlijk wel even een verplicht nummer. 
In juli - augustus komen de sterrenregens weer. Dat is altijd een spectaculair gezicht, onderuit in je tuinstoel te hangen, alle lichten uit, en koekeloeren maar. Achter je hangt de Melkweg, en vòòr scheren stukken ruimtepuin door de aard atmosfeer. Af en toe zie je met het blote oog ook nog een paar satellieten over gaan, en met een beetje geluk het ISS ergens in het zuidwesten hangen.
Sterrenkijken is voor gasten van Le Mouton Qui Rit een favoriete bezigheid. Van ons overigens ook. Er is tot ons geluk hier ter plaatse ook relatief weinig strooilicht. Om het licht van de straatlantaarns ook nog te mijden, loop je gewoon een paar minuten het dorp uit. Dan ga je echt uit je dak, zo helder als de sterren in de hemel staan. 

Nieuws

updated 20:20

En hoppa weer een lam erbij, een vrouwtje. Das goed voor de vernieuwing van kudde. De tellert staat op 7. Het wordt overigens steeds moeilijker om te zien welk lam nu bij welke ooi hoort. Ze stuiteren allemaal door elkaar heen. Deze is echter een beetje maf van tekening. Het laatste stukje van de staart is namelijk bruin gekleurd.

Een brilletje ook nog op. Nou ja wat een donkerbruine kop had moeten worden, zoals bij Flash, lijkt nu meer op een spikkel-beest-kop. Heeft ie ook nog een lichtbruine kraag, géén gezicht! Al met al is dit een mislukte poging geweest om de schapen te kruisen met een zwartkop. De genen van Flash zijn blijkbaar te zwak. In de veekunde noemen ze dat recessieve genen, eigenschappen die zich niet doorzetten in het nageslacht. Exit Flash dus maar, of toch niet. Want het lammeren gaat wel perfect dit jaar. Tot nu toe geen complicaties.


KAMERA
Af en toe zou je willen dat er in je hoofd een kamera zat. Jullie zouden dan kunnen meegenieten van het zicht hier. Stel je voor, die jonge beesten denderen als één kluwen wol op en neer de wei rond. De oudere schapies bekijken dat een beetje meewarig, of doen net alsof ze niet geïnteresseerd zijn. Hoog in de notenboom zit een buizerd die de rondrennende handel scherp in de gaten te houdt. Er zou zo maar een hapje voorbij kunnen komen. Plotseling zie je twee in perfecte formatie landende eenden - of zoiets - op het gras terecht komen. Eenden? Hier? Zal wel een ander soort vliegend vlees zijn. Maar als je de vleugels dan zo half gebogen naar beneden gedraaid zag, om op het laatste moment dan gestrekt te worden voor een perfecte landing, dan kun je niet anders denken dat de natuur toch weer prachtig is. Wel grappig hoe die pootjes malend over het gras gaan om het lijf overeind te houden, net een tekenfilm. 
Vandaag de volle twintig graadjes celcius, een strakke zon op de zonneverwarming, en ff kleppen met de buurtjes. Een dag die lang zal blijven hangen in mijn geheugen.




Nou nog eentje dan.

DOUCHE
Afgelopen zaterdag zijn de tegels voor de badkamer gehaald en de glazen wand voor de inloop douche. De vloer van het douche gedeelte zelf wordt van mozaiek tegeltjes gemaakt. Dan hoeft er geen ingewikkelde douchebak of aflopende ondergrond gekocht te worden. Dat mozaiek is van dezelfde soort en kleur als de grote 50x50 tegels. Volgens de dealer zal er geen kleur verschil zijn. Waarom er dan op de dozen staat dat je tegels uit de dozen met elkaar moet mengen is mij een kompleet raadsel.
De wanden krijgen 30x60 tegels van mat gebroken wit.
De oude vloer boven op het plafond, die moet eruit of eraf zeg maar. Dat is 14 mm spaanderplaat en daar kun je eigenlijk niet op lopen. Dat is in de toekomst wel de bedoeling. Het volgende ideetje kwam van een foto in de Maison&Traveaux. De vloer wilde ik sowieso vervangen, en waarom niet met stijgerplanken zoals in M&T wordt gesuggereerd. Het effect van die stijgerplanken is dan net alsof er een plankenvloer van oud hout op ligt. Voor een rustiek beeld in de overig moderne douche, zeg maar. Verven? Met glanswit, geeft een effect alsof de douche hoger is dan in werkelijkheid. Die planken dienen uiteraard wel even heftig opgeschuurd te worden.
Nu nog een deur en de stenen voor de nieuwe muur halen en dan kan het wederopbouwen gaan starten. De planning is om de douche in de maand april op te leveren. Dat zal nog spannend worden, omdat ook nog het nodige breek en slijpwerk in de vloer moet gebeuren. BP is deze week namelijk niet beschikbaar om de zwaardere klusjes te doen. Bovendien lijkt het me niet ideaal als er nog gesloopt of gebroken moet worden tijdens de opbouw. Ik wil in een ruk door kunnen gaan en niet stoppen voor dat soort dingen.