Beestenboel 3

En hop, weer twee lammeren erbij. Nog een rammetje en warempel een ooi. De fotootjes komen eraan. Totaal zijn er nu 5 rammetjes en een ooi door de dames geworpen. Niet slecht, en nog 3 ooien te gaan. Als ik me niet vergis dan. Nu moet nog een van de twee jarige ooien lammeren en dan zijn we door de eerste ronde heen. De jongere ooien zijn pas veel later gedekt en daar is dan nog ff het wachten op.
Flash kreeg ineens kuren toen ik de wei in hobbelde en nam een spurt op mijn benen, van achteren gelukkig. Meer de schrik dan pijn. Flinke jongen! Om van voren te komen, daar heeft ie blijkbaar het lef niet voor. Maar, wie de bal kaatst kan hem terug verwachten. Meteen lik op stuk gegeven, want er kan er maar een de baas zijn. Hij stond er een beetje scheel van te kijken, of verbeelde ik me dat. Afijn, na nog een drietal vruchteloze pogingen gaf ie het maar op. Toch maar oppassen met die gosert in de toekomst. Als dat gedrag zo doorgaat moet ie maar ergens anders heen, of aan het mes. Een van de nieuwe lammeren heeft zowaar gevlekte zwarte poten. Niet echt overtuigend. Dat kruisen is dus niks geworden.

KERAMIEK

Wie had dat nu gedacht. Uit een totaal andere hoek dan ik had verwacht. Wat wil het geval. Veertien en vijftien april is er een kunstmarkt in een plaatsje een kilometer of 20 hier vandaan. Daarover belde de organisator mij vanmiddag. Hij had een paar weken geleden naar de radio uitzending van Antenne Blue geluisterd. Hij vroeg of ik acte de presence wilde geven met een demo of zo. Ik mocht dan ook wel wat verkopen. Toen ik hem probeerde uit te leggen dat ik erg weinig eigen werk in bezit heb gehouden, tetterde hij daar vrolijk doorheen. Het ging hem immers om een demo. Ik stemde toe omwille van de gratis pub die dit weer op zou kunnen leveren. Een paar keer heb ik dergelijke verzoeken al geweigerd namelijk.
Waarom? Tot nu toe zat ik voornamelijk voor mijn eigen plezier te draaien of te boetseren. Zelden ging ging het erom dingen te bewaren, of het moest zijn om iemand een cadeautje te willen gaan geven. Ik ben geen pottenbakker pur sang wat dat betreft. Als de klei gedraaid is tot een aardig potje, of de techniek is gelukt, dan plet ik de zaak in elkaar en wordt de klei geprepareerd voor een volgende ronde. Puur op aandringen van Fannie bewaar ik wel eens iets, dat wordt dan gebakken en geglazuurd. Bijna nooit vind ik het wat. Maar wie ben ik hè? Dus zodra iemand zegt dat ie iets leuk vindt heeft ie het al in zijn of haar tasje. Weinig waarde hecht ik, wellicht daarom, aan mijn eindproducten. Het komt best wel eens voor dat een potje een jaar ongebakken in de kast staat en het daarna alsnog de plons in de klei emmer maakt. Zelden haalt bij mij iets de eindstreep. Misschien komt dat omdat het maak proces me oneindig veel meer boeit dan wat er daarna komt. Aan die vrijblijvende periode is dan nu een einde gekomen. Ik moet de komende maand eens een paar dingen niet terug in de ton gooien en een paar schalen fabrieken en een paar huisjes in elkaar te zetten, die dan als kijkspul op de tafel kunnen komen te staan. Wat voor de verkoop. Da`s een primeur voor me. Nooit heb ik echt de moeite genomen om dingen te gaan verkopen. Vond dat niet zo nodig, was het ook niet.
Ook een nieuwe ervaring zal zijn, mijn konsten publiekelijk te gaan vertonen. Alles voor het goede doel: het inloop-atelier van Le Mouton Qui Rit wat meer bekendheid geven. Dus moet ik er toch maar aan geloven: publiciteit voor het atelier. Zo betalen zich de inrichtingskosten misschien terug.
Bovendien zit ik me te bedenken dat dit ook een uitstekende voorbereiding is voor de vide greniers markt in ons dorp. Die vindt plaats in het eerste weekeinde van augustus.

Fannie kwam met een aantal goede ideeën, die gaan we samen eens verder uitwerken. Zo gaat het balletje misschien rollen. Goed dat er vorige herfst een flinke voorraad klei is ingeslagen.

Douche

oude douche gesloopt

De douche van kamer 5 is de enige ruimte voor de gasten waaraan, behalve een lik verf, niets gedaan is. Dit kwam voornamelijk doordat er diverse plannen bestonden voor de eindbestemming van kamer 5. Een ervan was de kamer bij ons appartement te trekken waardoor deze zou vervallen voor de verhuur. De andere mogelijkheid zou zijn om de kamer bij ons appartement te trekken, de trap in de lobby laten bestaan, waardoor deze tijdens het seizoen alsnog verhuurd zou kunnen worden. Maar die trap in de Lobby zit ons ook weer in de weg. Door de plaats van die trap kunnen we de Lobby niet inrichten voor een grotere zitgroep. Na een paar jaar diverse oplossingen, ideeën, en plannen heen en weer (en af-) geschoten te hebben, is de knoop nu eindelijk doorgehakt! De oplossing kwam eigenlijk door het verzoek van Fannie om de loze ruimte achter de douche van kamer 5 te gaan gebruiken als werkkamer. Dat, gecombineerd met een artikel in Maison&Traveaux over het bouwen van 2 extra kamers op een zolder, bracht de oplossing. Al pratend daarover kwam er een idee boven drijven die de puzzelstukjes voor het verdere verloop van de verbouwing op hun plaats lieten vallen. Voornamelijk voor wat betreft de volgorde van verbouwing en op welk moment. Met het aangevulde werkplan kun je gemakkelijk stages van een fase uitstellen, een van mijn ontwerp eisen namelijk. Zoals de werkkamer even laten voor wat het is en met een ander deel van het plan verder gaan. Bijvoorbeeld, eerst de voorbereidingen voor de jacuzzi uitvoeren. Een en ander is namelijk afhankelijk van de beschikbaarheid van hulptroepen, tijd en gelegenheid.

PLAN VAN AANVAL
Terug naar de doucheruimte van kamer 5. De bestaande ruimte wordt een strekkende meter kleiner, zodat de loze ruimte daarachter groot genoeg wordt voor een redelijke kamer. Het dak hoeft daardoor niet omhoog, en is er ook geen bouwvergunning nodig. Er blijft dan nog steeds een doucheruimte over van 200 x 290. Ruim een strekkende meter groter dan de douche + WC units van de andere kamers. De indeling blijft nagenoeg gelijk, dat maakt het makkelijker voor de aansluitingen van water en afvoeren. De inrichting en afwerking wordt iets luxer dan de andere kamers. Het belangrijkste is een walk-in douche (120x80), hangend toilet en twee sjieke wasbasins of wastbakken.
Kortom, het plan is dan geworden:

• Verbouwen douche kamer 5 
• Werkkamer voor Fannie. 
• Afhankelijk van het aanbod van gasten zullen daarna kamer (tijdelijk) 6 en 7 op zolder gebouwd worden. 
• Kamer 4 moet opgeofferd worden voor de trap naar boven en een computer plek / werktafel. 
• Weghalen van de trap in de lobby. 
• Kamer 5 komt bij ons appartement. 
• De kamers 6 & 7 worden hernummerd in de nieuwe 4 & 5 

Daarmee zal Fase 2 van het businessplan zijn voltooid.

pal langs de boiler komt een nieuwe muur

In het plan voor fase 3 staat nog:

• Een bieb + muziek + relax ruimte op zolder. Die ruimte zal worden gecreêerd in de Grange op het plateau naast het winter atelier. 
• De Garage wordt nog steeds de definitieve ontvangstruimte. 
• De ruimte naast de garage wordt appartement ≠3, geschikt voor minder valide gasten. 
• De tuin wordt een 20 tal strekkende meters uitgebreid richting de buren, met een automatisch hek en een paar parkeer-, caravan-, en kampeer plekken.

Het zwembad en de jacuzzi (planning mei/juni 2012), oorspronkelijk deel van fase 3 is in fase 1, c.q. 2 al gerealiseerd.

Het mag bijna een wondertje heten, maar het oorspronkelijke bouw- en business plan klopt in principe nog steeds. Ook al zijn een paar dingen naar voren getrokken, zoals het gasten appartement en het zwembad, ten koste van ons eigen appartement en de werkkamer.
De volgorde van de uitvoering is een beetje afhankelijk van hoe het bedrijf Le Mouton Qui Rit loopt. Zoals is gesteld in het business plan, laten we de uitvoering van fase drie sturen door het aanbod van gasten. Staan de gasten in cohorten van vier voor de deur opgesteld, dan zullen er natuurlijk slaapplaatsen bijgebouwd moeten worden. Tot nu toe redden we het nog net qua capaciteit. In het hoogseizoen van 2011 hebben we maar een paar keer nee moeten verkopen.

SLOPEN
Vandaag begonnen met de sloop van de oude zooi. Morgen het plafond en de wandtegels eruit en dan maar eens zorgvuldig meten, tekening maken, en een materiaallijst opstellen.

toilet, bidet en douchbak weg

Dan komt het leukste van alle klussen: shoppen voor materialen. En wel zo dat je binnen het budget blijft. Spannend altijd.

Buiten

Net als gisteren is het echt fantastisch weer. De zonneverwarming staat op ruim 70°, voldoende om het huis een paar graden op te warmen. Als het zo bewolkt is als in de winter, koelt het huis behoorlijk af en moet je er heftig tegen aan stoken. In de koude dagen was uiteraard het hout niet aan te slepen, nu ben je al klaar met een half wagentje per dag in de CV kachel. Dat scheelt een slok op een borrel. Met de open haard verstook je nog maar een derde. Het wordt echt lente. Heerlijk!

De schapies darren in de wei rond, nog geen nieuwe lammeren overigens. Grappig, een van de lammeren probeert zelfs voortdurend bij de verkeerde moeder zijn maaltje te scoren. En ze laat het nog toe ook. Niet meer normaal! Vanavond maar wat extra brokkies geven aan moeders.

En daar zit je dan buiten in de zon, een beetje uit de wind bij de buurtjes bij te kletsen. Het eerste luie zweet staat op onze voorhoofden. Het kan eigenlijk niet op. Naar aanleiding van Louise`s komende 65e verjaardag merkt ze gekscherend op dat ze nu een tasje eten krijgt met de kerst en dat ze als 65 jarige mag aanzitten aan het kerst diner. "Zie je me al zitten daar aan die tafel met al die ouwe knarren?", roept ze schaterend uit. Dan komt de verlaging van de pensioenen met 7% ter sprake. Dat is voor de lage inkomens een regelrechte ramp. Als die groep ooit heeft kunnen sparen is dat geld de laatste jaren echt wel verdampt. Zeven procent van je inkomen inleveren is niet meer op te vangen door huishoudens uit de lagere inkomensgroepen. Die gaan het echt niet meer redden is onze conclusie. De lasten blijven namelijk wel gewoon doorstijgen, en zo raak je aan de bedelstaf. Zegt ze nog: "We moeten opschieten anders is ook die AOW afgeschaft. Die rijen bij de voedselbanken zullen steeds langer worden."
Vanzelfsprekend krijgen we het ook over hoe NL, en welk land niet, ge-mis-managed wordt. De verspillingen door de overheden, de geloofwaardigheid van de politiek in het algemeen en dat er ontzettend veel mensen in de financiële verdrukking zijn gekomen. Uiteraard komt ook die staats secretaris aan de beurt, en hoe die gosert het in zijn kop haalt om voor 400 euries een bed te huren. Mag het een onsje minder? Pas nadat het in de pers kwam, kwam ook het berouw. Hoe geloofwaardig is dat?  Niemand die iets doet om het tij te keren. In tegendeel, jachtvliegtuigen, perperdure reisjes door overheden, idiote missies naar het buitenland onder dubieuze argumenten (stekkerdozen) en voorwaarden. Waar houdt het op? Is er dan niemand die een keer zegt dat het een onsje minder moet, ook bij de overheden? Ik zal wel geschift zijn, maar hier begrijp ik dus helemaal niets van.

LDF
In LDF zijn twee organisaties die zich met voedsel bedeling bezig houden: het Rode kruis en de bekende Restaurants du Coeur. Daar geef ik altijd wat aan als ze acte de presance geven. Dan koop ik een paar blikken of zo extra en doe dat dan in het karretje.van RdC.

Hofje in Bize

Het verbaast mij òòk niets als zo`n Sarkozy ineens een café in moet duiken omdat er honderden mensen nogal nadrukkelijk tegen zijn beleid protesteren. Blijkbaar was ie heftig geschrokken, en woorden als tuig, rapaille, geboefte rolden van zijn lippen. Erg makkelijk mensen als criminelen weg te zetten als je beleid faalt. Dat wel. Dan hoef je je namelijk bij niemand te verontschuldigen of er wat aan te doen. "Het zijn immers een stelletje criminelen? Nou dan", klonk het. Tot mijn verbazing werd het incident ook op de franse radio breed uitgemeten, incluis een interview met el presidente. Zo, die gast was pissig. Geen jota over dat er wellicht toch iets mis zou kunnen zijn met het beleid als de mensen zo aanhoudend protesteren. Een blinddoek om en een ezelsstaart aan zijn rug spotprent zweeft mij zo voor de ogen. Ongelooflijk hoe onbenullig en wereldvreemd dergelijke politici toch zijn. Dat soort mensen leeft in een totaal andere wereld dan de rest van de bevolking.

Is het anders in de rest van de wereld? Nee er is geen verschil.

TUIN    
De dag is weer zonnig. Hop maar eens een uurtje opruimen in de tuin. Iedere keer sta ik weer verbaasd over waar al dat zwerfvuil toch vandaan komt. Stukken plastic, resten van een vlieger, vuurwerk en wat al niet. Een flinke zak vol. Helaas is de Rozemarijn overleden, daar moet iets nieuws voor komen. Maar de Salie lijkt het gered te hebben, verbazend. Met een scheef oog kijk ik naar de haag, die moet BP maar eens aanpakken. Dan kunnen we meteen de border van het zwembad ophogen. Dan is dat voor het seizoen begint ook maar klaar.
In het zwembad tref ik een stuk minder algen aan dan vorig jaar, goed spul dus wat de badmuts erin heeft gedaan. Het is echter nog te vroeg in het jaar om alles zwemklaar te maken. Ook al zou je dat met het weertje van vandaag niet zo zeggen. Heerlijk zo in het zonnetje, dat doet me goed. Kou is prima, als kou minnend mens mag het best zo rond de 15 graden blijven hangen. Zoals nu. Als het maar niet zo depri grijs blijft weken achter elkaar. Dat is slecht voor het humeur.
Alle rolluiken zijn omhoog, de deuren wijdopen, een zee van licht. Een waar genot.

De eerste golven van de airwick stront spray waaien alweer over. De wegen kleuren groen grijs, de mest wordt uitgereden. De vette klei op de akkers is al geploegd, er moet gezaaid worden en stront over de weides gereden. Het leven is hier weer op gang gekomen. Gehamer, geratel van een kango, een slijptol, kettingzaagmachines... het geluid draagt ver. De boeren maken zich op voor de lente. Hopelijk wordt het niet zo droog als vorig jaar, dat was een ramp. Van ons land kwamen ook maar tien magere baaltjes hooi af, dat schoot niet op. Sommige boeren moesten zelfs hooi bijkopen. Tot aan een waar nood konvooi toe voor boeren in het zuiden die geen strootje meer te voederen hadden.

Scorsese

bron: IMDB.org

De lange winteravonden worden behalve met lezen, bloggen, ook met een film opgevuld. Tenminste als er een interessante film te vinden is. Enfin, de maaltijd achter de kiezen, de haard aan, een glas wijn of gewoon water in de hand en draaien maar. De ideale setting voor een avondje probleemloos vertier. Op het menu staat: Hugo.

De eigenlijke reden dat ik de film ging bekijken was het thema van de mechanische pop, geïnteresseerd als ik ben in het verschijnsel Automata. De film vond ik niet echt boeiend, maar de magie van de beelden hielden me gevangen. De film heb ik, zonder te weten wie de maker was, toch maar uitgekeken. Het muntje viel pas toen ik de aftiteling zag, gemaakt door Scorsese himself. Onthou die naam.

updated 20120301
Waarom? Via diverse filmsites, kranten, gasten en mijn schatje word ik op veel films gewezen. En kom vaak die naam tegen. Dat was een naam die bleef hangen, in dit geval dus: Scorsese. Dan Google je er eens naar en vind een imposante filmografie op Wikipedia. Volgens de commentaren een film magicus. Daarom: verplichte kost. Het is dan een uitdaging, zoiets als ik moet en zal iets vinden van die man. Dat heeft even geduurd, tot gisteravond dan.

HUGO
De film zelf? Hm, juist ja. De scenes spelen zich af in het Parijs uit de 30-er jaren, behoorlijk goed geïmiteerd. Vooral dat gietijzeren interieur van de klokkenhuizen van het station. Zeer hoogwaardig werk van de computer artiest. Het verhaal zelf is redelijk flut, geen echte diepgang, en overgoten met een dikke saus typisch USA sentiment. En dan die muziek, vreselijk misplaatst. Eigenlijk een tot het uiterste uitgemolken thema rondom het idee van die mechanische pop. De plot is de link tussen een vergeten cineast en die pop. De stijl doet heel erg denken aan die van in de ban van de ring. Zoals in bijna alle huidige films, hebben de computer graphics een zeer groot aandeel in de coulissen. Waardering op de IMDB site is ongemeen hoog, een acht nota bene. Nou ja, ook al is het film verhaal niet zo geweldig, die beelden, de props, zijn fantastisch.

Thuis

En hop! Weer twee nieuwe lammeren. Het kan niet op! Maar ff een collage door de rest van de tekst heen. Nog vier ooien moeten werpen. Van twee ben ik niet zeker. De keer dat ik even keek naar de achtersten van de lammetjes, blijken het toch twee rammetjes te zijn. Niet goed gekeken dus. Er lopen nu, na zorgvuldige bestudering, vier rammetjes in de wei. Voor de verversing in de kudde niet veel waard, wel mooi voor de rammadan ergens in augustus geloof ik. Een 6 maands schaap is erg mals, zit weliswaar niet teveel vlees aan, maar goed, zo is het leven nu eenmaal.
A propos leven. Het leven hier in La Douce France. Daarover heb ik met gasten veel gesprekken. Althans, ik ben aan het woord en de rest luistert, meestal. Deze winter was prima voor een beetje zelfreflectie. Het zit er weer bijna op. De dagen worden nu merkbaar langer, en de eerste knoppen worden zichtbaar. Het is prachtig weer, de zonneverwarming is bloedje heet, met de twee nieuwe lammetjes kan de dag niet meer stuk dus.

GESPREKKEN

Tijdens de gesprekken met de gasten blijkt dat ze altijd nieuwsgierig, nee belangstellend, zijn over hoe we hier nu terecht zijn gekomen. Hoe het loopt, of ik NL of werk niet mis. Zelfs Fannie vraagt dat wel eens. Of je je thuis voelt, zoveel vragen...

Tja, het eerste deel van die vragen blijkt wel uit onze blog. Mijn oude werk? Een beetje. Af en toe een beetje aan de site van lemoutonquirit.eu knutselen kan ik niet laten. De THOCP site bijhouden doe ik ook nog, en onlangs ben ik weer begonnen met iets te programmeren. Als hobby, dat helpt voor de ontwenning.
En NL? Dàt mis ik totaal niet. In tegendeel, af en toe erger ik me behoorlijk aan de nasleep die de burocraten van NL, zelfs na 4 jaar nog veroorzaken. Dacht je alles netjes achtergelaten te hebben.
Zoals uitschrijven uit NL, bankrekeningen opzeggen, wat maar niet wil lukken bij iets als ING. Pensioenfondsen die ineens je naam kwijt zijn. Overheids instanties die weigeren je buitenlandse adres te accepteren en het gedoe dat daarmee ontstaat. De totale miscommunicatie tussen overheid en expat is gewoon verbijsterend. Ha, ha, zit ik net te bedenken dat het eigenlijk net zo is als in LDF: als ze niets meer aan je kunnen verdienen is de belangstelling verdwenen. Uiteraard dat wat met de communicatie tussen ex-burger en de ex- overheid mis kan gaan, gaat in alle gevallen mis. Gevolg: reacties op bezwaarbrieven komen steevast op een NL adres aan waar je al 4 jaar niet meer woont. En dan zijn ze verbaasd dat het een en ander volledig de soep in draait. Als ex-burger ben je gewoon de pineut. Dan vraag je je af of je naar de pijpen van onwillige ambtenaren moet dansen of niet. Op aandringen van mijn liefje doe ik nu nog een keer een poging in een totaal brief en daarna kunnen ze wat mij betreft aan het gas.

die moeten nog...

Over vragen over hoe ik me hier thuis voel, over integratie en de taal.
Meestal zeg ik: "Waar mijn bed staat is mijn thuis." Een dood doenertje? Niet echt. Fannie en ik zijn al zo vaak verhuisd in ons leven dat het aantal keren niet meer op 4 handen te tellen is. Je hecht je dan ook niet meer aan je woonplek. Integratie? Ach, ik doe er echt mijn best voor de taal goed te leren. Heb overigens nooit de illusie dat ik die ooit perfect zal spreken, al lukt het me prima iemand voor grof vuil uit te maken in de beleefdheidsvormen die de fransjes zelf ook graag gebruiken. Daar staan ze je dan stomverbaasd over aan te staren. Inwendig brul ik dan van het lachen. Ook ben ik buitengemeen geinteresseerd in de lokale cultuur en in het bijzonder de Franse literatuur. Luister ik in de auto graag naar France Culture, waar oeverloos geëpibreerd wordt. Alhoewel, daar luister je naar, totdat je van de slappe lach over zoveel hypocrisie, onbenul of chauvinisme, kies er maar een, uiteindelijk maar naar France Musique overschakelt. Een CD-tje met eigen muziek zit eigenlijk altijd startklaar in de CD speler in de auto, als plan B zeg maar. Want praten doen die fransjes graag en veel ;=) Oreren zit nu eenmaal in de genen van een gemiddeld fransje. Beschaaft epibreren is in LDF tot een kunst verheven. Urenlang converseren zonder iets grijpbaars, iets essentiëels, te zeggen, dat is de ware kunst. Werd tot diep in de 20e eeuw nog onderwezen: de kunst van het converseren. Luisterend naar France Culture leer je de finesses en aspecten van de taal in dat opzicht beter te begrijpen. Als je af en toe wat van dat soort sleutelzinnen uitbraakt tijdens een gesprek, dan ben je een hele Piet. Steevast volgen dan complimentjes over hoe goed je de taal wel niet spreekt. Men herkent immers de stijl, de gespreksvorm als conversatie en kunstvorm, als het ware. Prachtig! "Spreek je de taal goed?", vraagt men dan. Nee dat niet, in grammatikaal opzicht bak ik er echt geen koek van. Maar ik ben dol op de Franse wijze van converseren en daar raak je dan uiteindelijk redelijk bedreven in. Ook al zal het me nog jaren kosten om Frans echt goed onder de knie te krijgen. Nou ja de een wil zijn dagelijkse hap perfect in het Frans kunnen bestellen, de ander wil helemaal gaan voor het zich correct uit kunnen drukken. En ik? Ik ga voor het flirten met de taal, de kunst van het converseren.

Tenslotte vraagt men:"Voel je je hier thuis?". Ben je hier gelukkig?" Heb je aansluiting met de lokale bevolking?". Vanochtend hoorde ik iets op de radio wat me trof. "Thuis is niet waar je bed staat maar waar je passie is." Prachtig gezegd. Er volgde nog een heel betoog, maar mijn aandacht was reeds gevangen door die ene zin. Ja, ik moet bekennen dat mijn passie hier is. Ons B&B, koken vooral, en een beetje pottenbakken.
Omgang met de lokale bevolking? Nou nee, niet echt. Of ik dit wel wil is een beetje de vraag. Zeker, je bent altijd bereid voor een praatje, een geintje, en als ze je hulp nodig hebben zal ik echt geen nee zeggen. Maar me met de lokale mensen aktief bemoeien, ik heb zoveel andere dingen die me bezig houden. Om te zeggen dat je geen tijd hebt, is natuurlijk onzin. Gewoon geen behoefte aan is misschien beter uitgedrukt.

Zo en nu terug naar de echte wereld.
Oh, en ergens in de komende blogs zal ik eens een opsomming geven waar je aan moet denken als je naar LDF verkast, definitief of niet.

Omgang met de lokale bevolking, nou, nee, niet echt. Of ik dit wel wil is een beetje de vraag. Zeker, je bent altijd bereid voor een praatje, een geintje, en als ze je hulp nodig hebben zal ik echt geen nee zeggen. Maar me met de lokale mensen inlaten, ik heb zoveel dingen altijd die me bezig houden. Geen tijd, om dat te zeggen is natuurlijk onzin. Gewoon geen behoefte aan is misschien beter uitgedrukt.

Zo en nu terug naar de echte wereld.
Oh, en ergens in de komende blogs zal ik eens een opsomming geven waar je aan moet denken als je naar LDF verkast, definitief of niet.

Dierenboel 2

En dan nu een plaatje. Gisteren was het zo'n triest, maar wel zwoel weer. Nu is het weer niet echt geweldig licht, alhoewel het wolkendek op breken staat. Af en toe een lekker zonnetje, bijna geen wind. Kortom het ideale weer om te werpen.

Het is een rammetje en een ooi geworden. Het ooitje was vanochtend ff kwijt. Meteen paniek in de winkel, want in de stal raakt zo'n klein beest natuurlijk meteen in de verdrukking. Eerst maar eens naar de stal gestiefeld. Niks te zien, opluchting. Tja, en dan kan het een hele zoektocht worden. Is het ergens achter gekropen waar het niet meer uit kan? Maar daar lag 't. Beetje kleumend tegen de houtstapel aan. Na een duwtje kwam het overeind, en nog een duwtje en na wat geblaat van mams huppelde madammeke richting de spenen. Zeker niet op tijd mee gelopen de wei in vanochtend, en dan raak je elkaar kwijt hè. Jonge schaapies zijn bijna blind en gaan dan ook op geur en geluid af. Aan die oren mankeert helemaal niets. Grappig dat mechanisme, bij het lam zit het geblaat van de moeder in de hersenen en bij de ooi de geur. Werkt perfect.
Alleen jammer dat de zwarte kop van Flash niet door is gegeven aan de kleintjes. Recessieve genen? Of wordt dat pas over een tijdje zichtbaar? Nou ja, we zien wel. Hopelijk redden ze het, het weer werkt in ieder geval mee.
BP belde nog op dat ie de lammeren gezien had, kondigde ook maar gelijk aan dat de komende weken veel meer lammeren geworpen zouden worden. Och, daar hoef je geen prof voor te zijn om dat te zien.

Dierenboel

Hoera! De eerste lammeren zijn geboren. Heb het werpen ook maar net gemist want de ooi is nog druk bezig de kleinen schoon te likken. Dat schoonlikken is een heel belangrijke fase na de geboorte, dat is de bonding tussen de kleinen en de moeder. De reuk wordt dan in de hersens van de ooi `ingeprint` zoals dat heet. Alle andere lammeren worden zonder de juiste geur opzij gekopt als ze proberen te drinken bij de verkeerde moeder. En niet zo zachies ook. Ze staan nog een beetje wankel op hun pootjes, maar zo te zien zijn ze gezond. Vanmiddag ff foto`s maken, kan ik meteen het geslacht vast stellen.

BUREN

De buren hebben 2 varkentjes in de garage tegenover ons gestopt. Zo`n houten geval van 3x4, redelijk veel plek dus. Het wordt een gezellige beestenbende rondom ons heen. Bedenk ik me dat die twee varkens het daglicht niet veel te zien zullen krijgen. Maar ja, dat is de Franse wijze om met beesten om te gaan. Een varken heeft toch wel een emmer voer per dag nodig. Of dat enig rendement gaat hebben in dit geval? De buren zijn twee jonge mensen, dus erg veel rest afval zal er wel niet zijn. Dat wordt bijvoederen. Of hun ouders moeten ook het afval bewaren, zoals Fannie zegt. Het zal wel een familie projectje zijn. Varkens hebben ongeveer drie kilo voer nodig om een kilo vlees te maken. Redelijk efficiënt dus. Is het iets voor ons in de zomer? Denk het niet. Wij gooien erg weinig aan voedsel weg, heel erg weinig. Het snij-afval dat overblijft is misschien net genoeg voor een konijn denk ik.