Keuken

zoals beloofd het vervolg op de keuken perikelen...

Voor ons eigen stekje willen we ook een eigen keuken hebben. Niet zo uitgebreid als die van de grote keuken maar toch met alles erin wat je nodig hebt om een bak macaroni te kunnen maken. Macaroni, cum spaghetti is in dit halve vrijgezellen bestaan erg populair.
Maar goed die keuken.
Wordt ik opgebeld door de keukenboer met een verhaal dat ze nu wel een bijzonder goed aanbod hebben waar ik niet onderuit kan. Nou als een franse verkoper dat zegt dan heeft ie vast het groene plakkertje door een paars lintje vervangen. Wie stinkt daar nu nog in?! Maar ja een paar uur gratis franse spreekvaardigheidsles gooi je niet zomaar weg, dus ik maak een afspraak.
Een paar dagen later krijg ik een aangetekend schrijven om het restant van de plaatsingskosten van de eerste keuken even onmiddellijk direct te betalen. Ha, mijn enige machtsmiddel om die gasten de spleet tussen muur en werkblad te laten wegpoetsen zomaar weggeven? Neuh. Dacht ik niet. Dus ik houd de brief even in portefeuille om dat bij het begin van het gesprek even in de strijd te gooien.

EERSTE AKTE
En boingggg, eerste akte van het vernieuwde blijspel "de keuken" vangt aan.

Koffie? Graag! Taktisch zijn er wat artikelen uit de krant op tafel gelegd en ik scan ze terwijl de koffie gehaald wordt. Die zijn al een jaar oud, geen nieuwswaarde dus, maar hij wil blijkbaar iets overbrengen.
Ik schuif de handel onder een op de tafel liggend stapeltje folders. Als demonstrerend: niet boeiend.
Een paar maanden daarvoor liepen Fannie en ik namelijk een van de ontslagen verkopers in de supermarkt tegen het lijf en die had toch wel een heel duidelijke boodschap: het ging slecht met de zaken en als we geduld hadden dan gingen de prijzen flink omlaag. Zijn andere kollega was ook al ontslagen. De beruchte Vincent, voor de trouwe lezers. Een wel zeer duidelijke hint. En dan liggen artikelen in hoezanna taal op het tafelblad, wat moet je daar als paranoide data-anarchist nu van denken.
De aftrap volgde al snel. En mijn opmerking dat de tijden nu wel veranderd waren werd gepareerd door het oude kranten artikel triomfantelijk onder mijn neus te wapperen. Toeterend begeleid met het verhaal dat de fabriek als nooit tevoren draaide. Mijn gezicht drukte natuurlijk een gepaste twijfel uit, waarop gepareerd werd met een totaal oorlog naar de consument met een blitzkrieg achtig offensief om maar vooral de veel te dure keukens te kopen. Ja, ja, zag buiten al een soort kadoverpakking staan lispelde ik fijntjes. Mijzelf dus afvragend wat mijn kadootje nu wel niet zou zijn, want daarvoor kwam ik natuurlijk.
Eerst nog even dit, zei ik. En haalde het aangetekend schrijven uit mijn zak om dan luid te roepen, natuurlijk wordt de rekening betaald. Dat is geen probleem. Maar toch even eerst die gleuf tussen muur en aanrecht OK maken. Als voorbereiding had ik even wat foto's van het euvel op de camera. en toonde die aan hem. Hij meteen met David , le poseur, aan de lijn. Hoorde natuurlijk bij het toneelspel, en men zou een oplossing gaan zoeken. 'k Gaf nog even aan hoe dat in de NL keukens zou gedaan zijn, maar dat werd al een beetje teveel van het goede. Afijn dit is al de derde keer dat men een oplossing gaat zoeken, dus ook deze schijnbeweging zal wel weer voorbij gaan.

Met veel omhalen kwam het laatstelijk ontworpen keukenblok op het scherm tevoorschijn. En de standaard vragen over wasbak, kastjes en handgrepen werden gladjes door mij beantwoord. Nog steeds geen "aanbod wat u niet kunt afslaan" geluiden. Uiteraard speelde mijn geprikkelde verbeelding een merkwaardig scenario in mijn hoofd af, welke gouden handgrepen of ultra goedkope oven zou in de aanbieding vallen? Met de minuut kwam het tot een bijna onhoudbare situatie. Ik begon te zweten van ongebreidelde nieuwschierigheid. Toen kwam de bevrijding. Op het moment dat het werkblad ter sprake kwam stond de man energiek op en bracht werkelijk een meesterlijk stukje toneelspel ten tonele. En natuurlijk stonden die werkbladen waar het eigenlijk om ging meteen vooraan. En luistert doch huivert! "We kunnen u de granieten bladen tegen dezelfde prijs aanbieden als de gewone gelamineerde werkbladen" Tadaaa! Vol verwachting keek hij mij aan. Oh maar natuurlijk, reageerde ik, da's een goed plan. Me al verkneukelend over de dramatische wending die het verhaal zou gaan krijgen.

TWEEDE AKTE
Toch bleef er iets aan je knagen, waar is nu dat onweerstaanbare aanbod? Want een kadootje doen van een paar honderd euro is eigenlijk geen bijzonder iets in deze keukenwereld. Tegelijkertijd vraag je je af waar dat addertje dan onder het gras zit. Nou die aap kwam al snel uit de mouw!
Langzaam bouwde ik de ellende voor de keukenboer op. En begon met een opmerking dat het ontwerp ietsjes gewijzigd is. Een grauwwaas trok over zijn gezicht, zoiets van: dit bestaat niet, had die keuken toch al verkocht, of niet dan? Na een boel zaken te hebben weggestreept kwamen we eindelijk terug naar het simpele basis concept wat fannie en ik wilden hebben. Zonder toeters en bellen. Een oven, geen vaatwasmachine, wel een kookplaat met tijdklokken en extra kookzones, da's al. Nee geen afzuigkap, (want die hadden we al op marktplaats gezien voor honderden euries minder) en w.s. ook geen kookplaat. Ja wel het gat ervoor maken. Het enthousiasme werd al minder. Koffie? Graag!
En daar kwam de berekening: 9200! Whaat? Speelde ik verbaasd. En eerlijk gezegd was ik eigenlijk ook wel verbaasd. Maar dan van de brutaalheid om een twee maal zo kleine keuken aan te bieden voor eigenlijk 2 maal zoveel geld zoals hij beneden in de gastenkeuken stond. En nog duurder dan toen hij oorspronkelijk begroot werd op 7200, met alles er op en eraan nog, ook wel. Even was ik uit het veld geslagen. Maar met een poker face ging ik de strijd aan.
Hij liet de berekening zelf natuurlijk niet zien, maar het kadootje van het granieten blad haalde hij zesvoudig terug door extreem hoge plaatsingskosten van 1200 te berekenen. Die aap dus!

Maar, stelde ik, die keuken moet dan wel voor de kerst staan. Uehm, dat gaat ons niet lukken het is zo druk... Maar je kon zien aan zijn gezicht dat ie blij was dat er in deze donkere maanden nog werk aan de winkel zou komen.
En zijn verhaal van een nieuwe fabriek die geopend werd om aan de gestegen vraag te kunnen voldoen schoot ik meteen ook maar aan flarden. Ingestortte huizenmarkt, kredietproblemen consumenten, minder migratie: dus minder keukens. Kon ie allemaal op 'le Monde' nalezen grijnslachte ik fijntjes. Maar ja als je eerst een heel aantal fabrieken sluit zul je er toch ergens eentje moeten bijbouwen, toch? Daarop bond ie in.

Ja doei! Mij een beetje in de maling nemen zeker.

We gaan door.

Die prijs! Oh, nee, geen sprake van, veel te duur! (gewoon de beuk erin dan maar). Nou dat moest ie toch echt kosten hoor... Na veel vijven en zessen: wat had u daar dan voor over gehad. Ach zei ik bij Ikea kost zoiets nog geen 2000, en zijn protest afvangend, maar dat is natuurlijk niet te vergelijken: poires et pommes; aan zijn lege blik te zien geen echt franse uitdrukking ;=).
Daarom, turn key (cle a main), zou ik denken dat de keuken zoals die daar nu stond wellicht 4100 euries waard zou zijn, dus incluis apparatuur etc etc. Niet dat ik dat er voor zou betalen hoor, maar dat is zo'n beetje het uiterste bedrag.
Ja maar, ja maar, daar kan ik het niet voor leveren
Helaas dat is alles wat ik er van de directie voor uit mag geven. Ja waar is uw vrouw eigenlijk? Die zit in het buitenland. Kunt u haar dan niet bereiken? Jawel hoor, vanavond bel ik haar wel op. En bijna werd die telefoon mij in het gezicht geduwd, ff checkend met: toch geen 06 nummer he?
Ik bel Fannie op en begin wat te keuvelen. Natuurlijk komt het veto, in gelijksoortige woorden als ik zou gebruiken, zo van belachelijk, ongelooflijk... Mij op het hart drukkend geen overeenkomst aan te gaan. Alsof dat ueberhaupt de bedoeling was! Ik hing op, met een teleurgestelde uitdrukking op mijn face.
Na tien volgende minuten door en over de verdere uitrusting en over de prijs nadenkend kwam hij met een nieuwe prijs. Greep een papier, tekende het bedrag erop en zette een open rechthoek daaronder. Zo als hierin verschijnt dadelijk het wonderbaarlijke bedrag dat u met het "een aanbod dat u niet kunt weigeren" is gesuggereerd. Hij kijkt me aan. Aarzelt, rammelt wat op zijn rekenmachientje. En ziet!
Plots verschijnt het toverbedrag in het hokje. En jawel slechts 6400 euries. Ieder keer weer verbaas ik me over dit fonomeen. Da's toch wel merkwaardig dat je in een uurtje praten 3000 euries eraf kunt laten gaan. Voor zo'n uurtarief zou ik ons B&B direct aan de kant zetten. Dan hoef je maar een paar uur in de week te werken, toch?! Alhoewel dit B&B is van langduriger fun dan een paar uur saai iedere keer een verhaal te moeten herkauwen. Om vervolgens weer een paar uur in de file te gaan schuifelen.

Ah, wel.

Maar natuurlijk viel de prijs voor de keuken nog te hoog uit, want ineens was het granieten blad verdwenen! Trok je het graniet en de exorbitante plaatsingskosten eraf zou je ergens op de 5400 moeten zitten.

Subtiel werd de telefoon weer onder mijn aandacht gebracht. En Fannie speelde fantastisch mee. En opnieuw moesten we de inhalige keukenboer teleurstellen. Voor hoe dom hield ie Fannie en mij nu eigenlijk?

Eindelijk had ik er genoeg van, mijn frans was aan het degraderen van de inspanning, om zoiets in het frans te doen, met al die keuken kretologie, is nog steeds niet eenvoudig voor me. En ik moest ook nog even in Vesoul gaan winkelen. Daarom maakte ik wat afrondende opmerkingen. Na een paar minuten had ie in de gaten dat ie zo echt niet ging verkopen. Dus die oplossing voor de spleet achter het keukenblad kon ik ook op mijn rug schrijven, dacht ik dan.
We maakten nog wel even een afspraak voor als Fannie hier zou zijn, om de deur toch nog niet helemaal dicht te smijten, en ik stond op. Demonstratief scheurde hij het velletje papier met het wonder bedrag doormidden.

Maar speelde ie dat nu of was ie werkelijk teleurgesteld? Foeterend zei ie dat ie dit in zijn loopbaan als spaanderplaat verkopende keukenboer nog niet had meegemaakt. Zo'n fantastisch aanbod, die prijs, dat moest toch niemand kunnen weerstaan? Hij had toch zo zijn best gedaan voor een goede prijs? We liepen samen op naar buiten. Met elke stap gooit u nu 1000 euro uit het raam zei ie, dat is toch niet normaal! Hoe kunt u dit nu doen? Beste mijnheer keukenboer, zei ik, over dit soort bedragen neem ik nu eenmaal niet alleen een beslissing, basta. Hem ontevreden mompelend bij de deur achter latend.

wordt vervolgd

Zwijnen

NL
Vorige week even geklust in ons oude huis, verfje hier en schroefje daar. Als je huis verkoopbaar moet blijven moet je het onderhoud niet verwaarlozen. Een van die gordijnen in de slaapkamer was zijn optrektouwtje kwijt, afgebroken. Na een poosje pielen zaten de juiste touwtjes weer in de juiste geleider, knoop er in en het ging weer op en neer als eerder.
Dat deed me denken aan de vouwgordijnen die we in de erker hebben laten ophangen, zoiets met een dag en een nachtstand. Binnen een jaar gingen die dingen natuurlijk kuren vertonen. En na aanspraak op garantie, die we uiteraard niet kregen, kwam de leverancier, ja dat kunnen we voor u doen tegen betaling van 150 euries. Ik weet nog dat Fannie en ik elkaar ontsteld aankeken zo met: "waar halen ze de moed vandaan!" Nauurlijk weigerden we. Maar ja het moest toch gerepareerd worden. Ondertussen deed teflon spray gebrekkig wat soepel had moeten lopen, maar uiteindelijk was ik toch de haas. Denkende zoiets kan niet al te gecompliceerd zijn als het in een fabriek gemaakt kan worden dus na veel vijven en zessen het geval gedemonteerd en op tafel gelegd. Na enig nadenken doorzie je het systeem en na twee pogingen was de klus geklaard. FF 150 euries verdiend.
En zo gaat het eigenlijk met al die klussen. Even nadenken, goed kijken en hoppa, dat geld kun je weer in je zak steken. Niks geen nieuwe bullen kopen.

MSP
Kom ik terug in Mailleroncourt zie ik tot mijn grote schrik toch een deur openstaan. Had ik volgens mij toch alles afgesloten! Foutje bedankt. Dat zet een mens natuurlijk wel aan het denken. De volgende dag eerst maar eens een rondje gemaakt door het huis om eens te kijken waar wat aan hang en sluitwerk verbetert zou kunnen worden. Dan hoppa in de auto om een paar kilo aan sloten in te slaan. Prijzig, maar niet zo debiel duur als in NL. En natuurlijk een lasapparaat rbij h Handig zo'n ding, altijd handig. he. Voor 50 euries een 130 ampere lasapparaat met een bosje 2.5 mm electroden, komt altijd van pas. Vooral bij het vastlassen van de nieuwe sloten en de andere ijzerwaren. In de verzekeringspolis staan leuke dingen als: als de deur niet met een sleutel afsluitbaar is dan geldt de verzekering niet. Ook dat was een uitnodiging om eens serieus naar de deuren te kijken. Nu is alles zoals het hoort, want achteraf gezien was het huis wel erg open, als je de weg kende. Nou ja gewoon een rondje maken als je wat langer weggaat en beter aan de deuren voelen of ze echt dicht zijn. Gelukkig is het nu nog redelijk goed afgelopen, het had erger kunnen zijn. Misschien idealiseer ik mijn omgeving een beetje teveel, maar toch, je verwacht in zo'n klein dorp geen ongein. Ook al weet je dat huizen van langdurig afwezigen een enorme aantrekkingskracht hebben op het dievengilde.

ZWIJNEN
Een enorm kabaal onder mijn raam verstoorde mijn zondag morgen rust. Toeteren en veel geroezemoes. Naar buiten kijkend zie je een paar oude dikbuikige mannetjes snoevend om een aanhanger heen lopen. Dan kijk je nog een keer. Mijn eerste gedachten zijn: dat zijn wel heel erg smerige schapen. Een tweede blik vertelde me dat het wilde zwijnen waren, drie morsdode vrouwtjes zwijnen lagen in gelid op de aanhanger. Omgeven door zowat het halve dorp. Opgewonde kreten knalde de kamer in. Folklore heet dat de eerste dode beesten, onder je raam...

Het jachtseizoen is weer aangebroken

KEUKEN revisited...
Voor het nieuwe appartement zijn we van plan om een nieuwe keuken neer te zetten, een wat kleiner formaat als beneden omdat het ook voor minder mensen bedoeld is. En de geschiedenis herhaald zich.
Een uiterst aggressieve verkoper probeert je die keuken zowat door je strot te drukken. Immers je eerst lokken met we hebben een fantastisch aanbod en dan... Maar laat ik bij het begin beginnen.

Beton ciré

Wat is dat, Beton ciré? Het is een mengsel van mineralen, cement, polyester (of zoiets) en kleurstof. Dat meng je in de betonmolen en de gekleurde brei die je daar uitkrijgt smeer je uit op de vloer. Waarbij de afwerking met een soort "verbouwde" was gebeurd. Ja gewoon was die je op de vloer smeert. Het lijkt eenvoudig genoeg maar ik denk dat daar toch de nodige ervaring en zo voor moet hebben om het echt mooi te krijgen. Je hebt er ook een speciaal gereedschap voor nodig: vlinder egalisator, om alles echt mooi glad te krijgen.
Voor zo'n vloer als wij hebben, leek ons dat een goede keuze in plaats van tegels. Dat tegel avontuur laten we dan ook maar voor wat het is, natuurlijk ga ik de tegelboer nog even pesten, maar dat is meer om de losse eindjes even samen te knopen, en kijken waar hij nog toe bereid is. Gewoon om te zien hoever kun je nu eigenlijk gaan.
Foto's geven een mooi beeld te zien van een natuurstenen muur en een licht bruin/oranje (aardkleur) vloer. Dat lijkt ons wel wat. Het zal natuurlijk wel weer een gedoe worden om iemand te vinden die het kan doen maar dat kan de pret niet drukken.

Een demo flimpie hier:

en een paar fotootjes

Ik denk dat het een kleur als provence of steen wordt. De muur wordt dan niet gepleisterd maar gevoegd met witte prut. Dat geeft en mooier effect denk ik dan maar weer.

Tegels

Nou ja ik heb erom gevraagd denk ik maar. Natuurlijk kwam de nieuwe offerte een week later en natuurlijk was ie veel hoger in prijs dan minder. Ik vroeg erom, je moet aannemers in het algemeen niet uitdagen. Maar hieruit blijkt dat ie de klus eigenlijk niet wil. Ik rond het toneel nog ff af en dan kan ie aan het gas.
Op naar een volgende tegelaar, en het internet maar eens serieus afspitten naar iets dergelijks in de buurt. Zal wel weer een traject voor een lange adem worden. Alhoewel ik vanaf het begin om tegels heb gevraagd van 60x60. Dus de truuk gaat als volgt: eerst bieden ze je een vaag blijvende offerte. Dan komen ze met je praten, als je daar de moeite voor nemen wilt, en vervolgens komt er een iets specifiekere offerte. Die er overigens weer helemaal anders uitziet. Ze zijn dan niet meer met elkaar te vergelijken. Mijn stelling is gewoon vasthouden aan je eigen prijs, dan gaat het een keertje lukken. En och, natuurlijk zal het tot een "water bij de wijn" komen, maar dat zien we dan wel weer.

Geduld uitoefenen is iets wat bij dit project als een overduidelijke spin-off product is ontstaan. In het begin ga je nog als NL-er te keer en moet het onmiddelijk, dadelijk, meteen, direct, gedaan worden. Dat lukte heel af en toe, meestal niet. Nu weet je dat het aandringen niet helpt, een wakend oog wel, maar dat je in het algemeen de mensen gewoon hen gang moet laten gaan. Een vriendelijk gesprek, en geinteresseerd zijn in de mensen die een klus voor je doen helpt ook enorm. Maar geduld hebben tot de zaak klaar is moet je leren. Trek er ook meer tijd voor uit dan je zou willen. In ieder geval is het gastendeel klaar, en daarmee is de cashflow zeker gesteld. Nu de volgende stage begonnen is is er voor het privé gedeelte een wat kalmer tempo gekozen en bouw ik alleen de zaak af, met af en toe wat hulp bij de grotere dingen. Zie je aankomen dat een aannemer een stukje moet doen trek daarvoor dan drie maal zoveel tijd uit dan je zou willen. Dat geeft een stuk rust en als je daar goed omheen planned dan is er geen brand. Verzeker je wel van een oplever termijn in de offerte op genomen, en een soort van boete clausule, dan moet het goed komen.

updated 20090908

Hondsdagen

Binnen in de corridoor is het 22.3 graden. Buiten tikt de wijzer fanatiek tegen de 35.4 graden aan. Hoezo airco nodig. Dit zijn de warmste dagen van het jaar, alhoewel eind lente was er ook al eens 42 graden geklokt. Maar binnen is het 22.3 graden... , en je loopt tegen een koude golf aan als je de keuken binnenkomt. Heerlijk, die koelte!

De gasten, die verhalen komen zo.

De verbouwing stopt als er gasten zijn, teveel stof en puinhoop. Maar ook al is het toeristen seizoen er zijn wel vorderingen. Bij het ophangen van de laatste lamp in de kamer kreeg ik natuurlijk een flinke opdonder. Raar gevoel is dat kortsluiting in je arm. Die schakelaar was dus niet voor de lamp boven de wastafel maar voor de douche EIKEL! Dan maar weer een trekschakelaartje gekocht bij de Brico en als de gasten weg zijn een gaatje boren en hop dat ding erin, gedoe.
De corridoor heeft nu 13 meter lambrisering, en als je goed kijkt zie je dat het een klein beetje golft ergens bij de laatste meter. Daar loopt de muur die er achter zit naar buiten toe en de rachel volgt natuurlijk de muur. Nou ja niet gezien bij het monteren van de rachel. Maar als je de handel wit verft zie je er volgens mij niets van zolang er geen strijklicht op valt, toch? De overloop boven is nu ook afgetimmerd en wacht op de schilderploeg ;=)

TEGELAAR.
In het apartement wilden we tegels van 60x60 hebben, een beetje fatsoenlijke. En ook een beetje degelijk gelegd. Dus hebben Fannie en ik besloten om dat door een professional te laten doen. Nou dat is dus weer een nieuwe leer ervaring rijker. Kwam ie met een offerte met een prijs die door alle redelijkheid verlaten is. Kijk eens als mijlardair kan je dat allemaal het bier niet lauw maken, denk ik. Maar bij iemand die met het verkopen van nachten een dergelijke prijs moet betalen veroorzaakt dat een hartverzakking. Dus om even bij te komen heb ik het ding twee weken in de la laten liggen. Op een suggestie van Dries ben ik eens op het internet gaan snuffelen en op fora en dergelijke andere offertes vergeleken. Van twee kanten af. Enerszijds wat krijg je allemaal voor een dergelijk bedrag van 5200 euries. Anderzijds wat is een redelijke offerte voor de opervlakte die we hebben van 54 metertjes. Met een redelijk rechtoe rechtaan vloer, geen vervelende hoekjes etc etc. De meeste offertes kwamen bij 2800, met uitschieters naar boven van 4200. Middel ik het tiental offertes gevonden op het internet, van redelijk recente datum, dan komt de gemiddelde prijs van vergelijkbare projecten op 3340 euries te liggen.
Deze jongen besluit ook eens een calculatie uit te voeren. En ziet! Effe Googelen naar de normen van zoveel vierkante meter leggen van vergelijkbaar grote tegels per uur, egaliseren, voegen, voorbereiding, etc. etc. kom ik op een bruto 19 uur arbeid uit. Geef ik hem de gangbare 26 euries bruto per uur en een 25% winstmarge... en ziet! Wie kan mijn oververhit brein beschrijven als ik dan óók op 3340 euries uit kom. Da's toch geen toeval! Alles in een net spretscheetje verwerkt minimum, maxmum en zijn offerte ernaast, met natuurlijk mijn calculatie als argumentatie. Niet erg verwonderlijk zijn offerte gaf dan ook 1700 euries teveel aan. Meneer maar eens uitgenodigd om te zien wat hierop zijn reaktie zou zijn. Met een vette BMW kwam ie voor, kijk daar komt ie tenminste voor uit dacht ik nog. Maar geen goed teken. Zei ie ook nog bij het binnenkomen of we misschien de tegels achteraf moesten doen. Voelde zeker al nattigheid. Maar ik wilde waar voor mijn toneelspel, dus hup de monsters uit de auto! Komt ie met schamele tegels van een paar euries aanzetten waarvan ie niet eens de gebruikersgroep wist. Hm, mijn wantrouwen steeg met slechts 1000% procent. Alhoewel ie wel meteen wist waar ik het over had. Op zich wel bewonderenswaardig die moed om met een staalhardgezicht zich te verwonderen waarom ik zo met die prijs zat. Toen kon ik het niet laten om hem met zijn neus op de feiten te drukken en liet hem het spreadsheet zien. Hij liet geen piep meer horen, was ook geen mekkeren meer over mogelijk. Zei ie nog op een beetje timide toon: "waarom praat u dan nog met mij". En ik denkend, dit ga ik tot het uiterste spelen, "u bent me aanbevolen, en ik heb de indruk dat u goed werk kunt leveren" Daarop knikte hij en zei weer: "ik ga er over nadenken en kom er maandag bij u op terug." Ha, ha, ik ben benieuwd. Het gaat ook niet zo best in de bouw dus als meneer slim is hapt ie toe en laat zijn prijs zakken tot de aangegeven hoogte. Wel nog ff letten op de incluis BTW enzo want anders flikt ie me daar ook weer een kunstje mee.

Dat doet me denken aan andere akkefietjes met belachelijke prijzen. Die ramenboer die binnen 5 minuten praten zijn prijs met 1600 euries liet zakken, een metselaar die eerst een directeurssalaris wil hebben en dan ineens alles zwart (TEB = toutes en black) wil hebben tegen een normaal TEB tarief. Welk spelletje spelen die gasten, vraag je je dan af. Of is het omdat ze denken met een buitenlander te maken te hebben die ze kunnen afbluffen met die belachelijke prijzen? Nou ja, natuurlijk heb ik het een en ander ook moeten ondervinden en ben er ook wel eens ingetuind, met minder grote bedragen dan. Dus helemaal kristal helder zuiver is het ook niet zomaar gegaan in het afgelopen jaar.

De tegelaar wordt vervolgd.

GASTEN
Vanaf vrijdag hebben we 8 gasten die tot woensdag blijven. Waarvan vier kids en daarvan weer 2 ultra aktief. Dat zijn ook nog de jongsten. Het kleine meidje dribbelt om je heen en brabbelt in een soms onverstaanbaar frans iets tegen je. Ik mompel dan maar wat, met iets wat ze als een ja of nee kan uitleggen. Met een onschuldig gezicht observeer ik dan wat ze er van maakt. Soms trekt ze een totaal verward gezicht, zo van praat jij nou chinees of doe ik dat. En soms wervelt ze om en holt weg om dat te doen wat ze waarschijnlijk gevraagd had om te mogen doen. Ik heb daarna geen idee wat ze dan uitvreet, maar meestal is ze met Bios of Floppie aan de gang.
Maar Flop kan van zich af bijten, en doet dat dan ook fors als ie beet heeft.
Bios verstopt zich vaak in de wanhoop der dingen van al die wildheid ergens, en komt na lange aarzeling weer opdraven als er geluiden in de keuken ontstaan die wijzen op eten. Of als iedereen aan tafel zit is ie ook weer erg aanwezig.De gasten vinden het heerlijk dat ie zo aaibaar is en schateren van de lach bij het brabbelen van Flop. Dat die laatste een peu nerveu wordt van drie kleinen om hem heen is logisch. En flitsendsnel gaat die bek van 'm rakelings langs de schielijk teruggetrokken vingertjes van die boefjes. Niet zo'n vreemde reactie eigenlijk ook, met drie luidruchtige wandelende endeldarmen om je heen als je de rust van Mailleroncourt gewend bent geraakt. Dan schudder je van de zenuwen en snauwt wat in richting de vrijwillig aangeboden vingertjes.

En Bios? Die geniet iedere keer weer van de gratis massage en het schooieren om de tafel heen. En als het hem teveel wordt kruipt ie mekkerend onder een bed en houd zich stil. Alle kids in verbijstering achterlatend waarheen hij ontsnapt is.

Ah en dan hebben we Charley, Felix, Vlekkie, Sprotje, ... en de rest van de schapen nog. Die houden zich met deze hondsdagen buitengemeen koest en liggen een beetje op apagapen in de stal. Het enige plekkie waar het nog redelijk te vertoeven is. Daar kunnen ze van de betrekkelijke koelte van het huis genieten. Vreemd genoeg wordt er weinig water uit de trog gedronken, dus ik vermoed dat ze voldoende water via het dauw krijgen dat van het gras afloopt in de morgen. Maar ja wel goed in de gaten houden.
Vorige week lag er trouwens een dood schaap in de weide van de overbuurman. Ik had het raam nog niet open of het meurde je tegemoet. Gauw weer dichtgedaan dus, dat is echt, echt heel erg stinken. Aan de groene smurry op de weg, en tegen de ramen, van tijd tot tijd, bij het uitrijden van de mest, daar raak je wel aan gewend. En dat af en toe de wind op het huis staat en je de stallen ruikt, ook daar wen je aan. Zoiets kun je tijdelijk noemen. Maar een dood beest nog geen 20 meter van je slaapkamerraam, da's teveel van het goede. Het lijk moet er al meer dan een dag gelegen hebben anders meurt het niet zo. Maar een paar uur later was het weg. Vraag me af hoe je daar mee omgaat als het hier op het erf zou gebeuren, gewoon in de grond stoppen denk ik maar. Alhoewel, gewoon, je bent een uur heftig aan het beuken in deze grond om 40 cm diep te komen. Als ik nog aan dat uithangbord denk wat Wim en ik in de grond moesten duwen...

Maar we hadden het over de gasten. Niets dan goeds natuurlijk, maar sommige situaties zijn zo koddig dat ik me niet kan onthouden daarover iets neer te pennen.

Op zaterdag gekookt voor 11 mensen (gasten plus hun gasten), dat was waanzinnig! Maar het is me gelukt om iets fatsoenlijks op tafel te krijgen in een redelijk tempo. Spaghetti voor 11 mensen is een boel slierten en die kukelde ik dan ook gewoon in de net schoongemaakte wasbak want zoiets past echt niet meer in een vergiet. Gloeiende, gloeiende, hitte aan je vingers, hoe dat er nu uit te vissen. Ah, daar hadden we een tooltje voor: de spaghettihark. Zo gezegd zo gedaan en hup de prut in de schalen gemikt. Het maken van de pruttel is een ander verhaal. De Fransen kennen geen half om half gehakt en zeker ook geen gehakt van varkens. Vraag me niet waarom. Een mix van gehakt 20% vet en dan naar de balie om de rest van de 1500 gram gehakt te laten maken van magere rundelappen is dan mijn oplossing om toch een beetje smeuiigheid te krijgen. En het kost niks meer dan gewoon gehakt, je hebt dan wel soort of biefstuk tartaar! De vrije variant van spaghetti bolognese was een inslaand succes. Iets voor en iets na en hoppa een geslaagd diner, paar flessen wijn erbij, kon niet meer kapot.
Dan hoorde ik ze ineens smoezen onder elkaar en na het diner kwam de aap uit de mouw. Of het mogelijk was dat hun gasten ook mijn gasten konden zijn en ze uit hun hotel hierheen konden komen. Immers er zouden na zaterdag kamers vrij komen. Nou ik heb natuurlijk totaal geen bezwaar tegen een extra spekken van de kas, dus stemde grif toe. En eigenlijk ook wel een beetje vereerd. Als men je specifiek vraagt of ze bij jou mogen komen logeren en ook mee-eten. Dat zegt toch wel wat, voor mij dan. Als beginnend hotelier die alles nog moet leren!

Komt later op de avond het kleinste ventje op je af en zegt dan pedant: "mijnheer, ik zou u willen adviseren het toilet papier aan te vullen want het is bijna op". Hoe moet je dan reageren op zo'n mannetje van 10 jaar oud en drie turven hoog. Nou ik deed het bijna in mijn broek van de binnenpret. Om te gieren, ook al hoe dat eruit kwam. Bloed serieus, op een toon die veel te oud voor zijn leeftijd was, en met zo'n licht jongens stemmetje. En dan kijk je een meter naar beneden in die kijkerts en je ziet dat ie dood serieus is. Een vriendelijke glimlach is dan zijn deel en ik haal wat rollen op. Maar het zweet van het inhouden van een bulderende lach stond wel op mijn voorhoofd te parelen.

Weet je en je kunt ook niet echt de hoogte krijgen van wat een gast nu lekker vind en niet. Die befaamde Franse beleefdeheid he? Dus de truuk is door gewoon recht op de mens af te vragen wat ze in de avond willen eten, Natuurlijk gaan ze dan twijfelen, heen en weer zeveren, en ongeduldig geworden doe je een suggestie. Dat laatste was een kardinale fout natuurlijk omdat je dat juist van hen wilde horen, maar het beviel. En zelf kwamen ze dan aan met iets van harricots verts (soort dunne sperciebonen) en ikke dan weer met een spekkie er omheen. Dus dan bleef er nog iets als entree. Mijn dikke duimen raadplegend, zorgt als altijd voor inspiration en het wordt dus in melk gekookte rijst met suiker en kaneel. Je maakt dan met een vormpje een soort puddinkje, topt het op met een zoete druif, en belegt het geheel met een stukje koude heerlijk rijpe banaan. Wellicht nog een toefje chocolade of iets van honing uit de buurt, zijn ze gek op. Dit zal beslist wel een naam hebben als gerecht maar tja je fantasie gaat los en je duwt wat in elkaar. Ah heerlijk dat kokkerellen!

update: dat voorafje beviel ze dus niet, te afwijkend van de gangbare franse tafel. Volgens Fannie ook een miskleun. Als toetje de volgende keer proberen met een sausje of zo?

Ik draaf weer door. De gasten dus.

Het is echt een lekker drukke boel, ze gaan in en uit. Hun grootvader heeft een boerderij hier en daar leven de kids zich helemaal in uit. Komen dan onder de stront van de koeien terug en dat kan dan weer hup de wasmachine in hier. Vinden ze ook gaaf dat dat zomaar kan. Zeg ik met gepaste trots: we zijn ook een B&B plus. Zegt vaders: "zeg maar een B&B de luxe". Kijk die kunnen Fannie en ik dan weer in den gaten steken toch, nietwaar?
Echt waar het gaat allemaal goe komen.

Dan is er weer een invasie met kids, de een grijpt de elektrische vliegenmepper en gaat helemaal uit zijn dak om vervolgens ook buiten op vliegen te gaan jagen. De meiden hollen achter bios aan, en het is gewoon aandoenlijk om te zien hoe de kleinste Bios over zijn koppie aait. Bios weet niet of ie dan moet vluchten of stilstaan, maar ja die massage he, da's prima. Gelukkig dat het zo'n mensen kat is, leidt lekker de kids af.

De volwassenen zitten uren met elkaar te kwekken op het balkon. Fransen praten echt om te praten. Formuleringen als: "ja dat is zo, daar wilde ik het over hebbben", en vervolgens wordt wat de gesprekspartner net zei even dunnetjes herhaald. Met een bloemrijke toelichting. Dan ligt de bal weer aan de andere kant en hop met bloemrijke taal wordt er een situatie geschetst waarop dat weer fijnzinnig uitgesponnen wordt als contra. Dus daar heb je geen kind aan. Nee ik zit ze niet af te luisteren, het geluid van hun gesprekken golft als een wolk om je heen, als een fluisterende muziek van aaneengeregen woorden. Soms betekenisloos gebrabbel, soms gefluister als iets echt privee is en soms tinkelend van de lach. Dat frans klinkt toch een stuk melodieuser dan het germaanse nederlands. Nee, ik ben ook nog steeds geen francofiel!

Om negen uur in de avond wordt er gegeten, en als je het goed getimed is, dan komt alles precies op tijd klaar. Ja dat is effe hard werken. Ook daarna is het pezen want ik wil in de morgen ook geen vuile keuken hebben. Helemaal niet met al die vliegen die in cohorten van 4 aan de voordeur dringen om mee te mogen feesten. Zo tegen 11 uur rol je moe, bezweet, maar tevreden in je bed. Douche? Te moe!

Nee, ik vraag me nog steeds niet af waarom ik dit allemaal doe. Daarvoor geniet ik er nog teveel van. En als je gasten genieten is het helemaal toppie. En ach als je het allemaal in geld gaat uitdrukken sta je voor een euro per uur te werken, maar who cares. Dit geeft net zoveel lol, zo niet meer, dan de hele dag achter je terminal te zitten om het zoveelste wilde idee te lanceren.

Het enige wat ik beslist NIET mis is die dagelijkse file, het alomvattende kabaal, de stank van de industrie en auto's en dat de buren zowat op je lip zitten. Om maar eens wat te noemen.

updated 20090826

GO NO GO

TELEFOON
Dan wil ik het eerst over het ontwikkelingsland Frankrijk hebben.

Het internet is hier werkelijk een puinhoop. Helemaal je telefoon, als je die ook nog via internet hebt. Soms valt de telefoon na 5 minuten gewoon uit, het begint dan nog meer dan gewoonlijk te kraken en dan beng, geen geluid meer. En weet je wel weer hoe laat het is. Je moet het modem resetten en een paar minuten wachten totdat alle lampjes weer branden.
Net als in ontwikkelingslanden. Klopt dus totaal niets van. Maar sinds een paar dagen is het werkelijk een ramp. Het modem laat zich praktisch niet resetten, de verbinding valt in een gesprek iedere keer weg, en hersteld zich dan na een paar minuten weer om dan vervolgens helemaal geen internet meer te hebben. Je ziet dat het lampje van de telefoon niet meer brand, dan hoor je een duidelijke klik in het modem en je kunt weer gaan. Internet is daardoor onbetrouwbaar, je verbindingen met servers vallen uit, worden gewoon gereset of de beveiliging haakt af bij het wegvallen van de verbinding, een probleem.
Kortom 'Technologie Française' mag door hen zelf dan wel superieur gedacht worden maar de praktijk wijst echt anders uit. En dan mag je gaan klagen bij de helpdesk. Ha, ha. Dat is regelrecht Kafkaïaans en met een dikke Catch-22 saus erover. Je belt als het weer een paar minuten werkt: je legt je probleem uit, dan komen ze doodleuk met: "we kunnen niets voor u doen omdat het nu blijkbaar weer werkt" Als je verbinding er op dat moment net toevallig er weer uit vliegt en je na enig geduldig gepiel en door het menu van het callcenter heen bent en weer kontakt hebt, zeggen ze doodleuk, "we probeerden u te bereiken maar u nam niet op! Nou ja zeg heb je het dan ooit zo zout gegeten! Nu hoorde ik dat Orange veel minder problemen heeft met zijn infra structuur dan Neuf / SFR, maar daar heb ik zo mijn bedenkingen bij. Omdat het nu juist dezelfde infra is als waarvan Neuf SFR gebruik maakt. Waar ik eigenlijk mee zit is de stupiditeit van de mensen aan de andere kant van de lijn en de manier waarop ze je probleem niet wensen op te lossen. Of zou het soms zijn omdat dit natuurlijk wel het achterland van de metropool Parijs is. Alles daarbuiten is de provincie en dus niet interesant? En tsja wat wil je ook als de telefoonlijnen nog via masten over de straat lopen.

De mail komt gelukkig wel aan, als het weer werkt, dus bij geen contact heb ik hier de volgende email adressen voor jullie:

info - at - lemoutonquirit.eu
editorsthocp -at- gmail.com
cornelis.robat - at- neuf.fr

vervang -at- door het bekende apestaartje ofwel arrobase ofwel @ sign

En als de telefoon in huis het niet doet krijg je wel altijd onze voicemail 0033 384 74 39 07, spreek dus wat in en geef een (vast) telefoonnummer op. De voicemail komt dan weer via een wav bestandje in de mailbox terecht en dat kan ik overal ter wereld afluisteren. Dat is dan toevallig wel prima voor elkaar.

GONOGO
Toen we in April vorig jaar aan dit project begonnen hebben Fannie en ik een aantal zaken duidelijk gesteld. Gewoon om het hebben van een soort van ijkpunten. En om een Go / No Go moment te bepalen. Dat punt is nog niet genaderd maar we hebben wel een aantal streefgetallen om tussentijds te kijken hoe succesvol het project zou zijn. En om zonodig de verwachtingen bij te sturen. Een van die mijlpalen hebben we nu al glansrijk gehaald. Sterker nog, nu het seizoen zo goed als voorbij is kunnen we stellen dat we meer dan twee maal het streefgetal aan verkochte nachten hebben gehaald.
Oh ja, het geluk heeft ons behoorlijk terzijde gestaan doordat de groep Duitsers in juni de kop er af beten en een flinke deuk in ons streefgetal maakten. En dat daarna gasten bleven komen, we redelijk goed te vinden zijn op het internet, en we zelfs gasten krijgen op aanbeveling van eerdere gasten klinkt ook helemaal geweldig. Maar wie had gedacht dat we het dubbele aantal geprognotiseerde nachten zouden halen!
Is daardoor het project geslaagd te noemen? Daar is het denk ik nog iets te vroeg voor, maar we zijn wel met een fantastische score bezig.En dat geeft extra kracht om door te gaan.

Want natuurlijk wordt je een beetje verbouw moe, en natuurlijk kan de boog niet altijd gespannen zijn, blah-die-bla. Dus af en toe neem je het er even van, vooral als de laatste gast het huis uit is. Dan blaas je even uit en ga je op je balkonnetje zitten met een fris glas water. Je pakt een boek, eet je lunch en overdenkt dat het leven nog zo kwaad niet is. Na een morgen zo gelanterfantert te hebben pak je de draad weer op, en ga je schoonmaken, klussen. En ineens besef je dat er bijna twee weken niets aan de blog gedaan is. Shame on me!
Maar ja anders dan gasten is er eigenlijk niet zo veel te melden.

Of het moet zijn dat de bakker nogal moeilijk af te vangen is. Die scheurt door het dorp heen alsof het haar persoonlijke racebaan is. En je moet gewoon in de startblokken staan wachten om haar een broodje of croissants afhandig te maken. Raar waarom kan ze niet gewoon op een normaal tempo door het dorp rijden zodat ze de gelegenheidsklant, zoals ik, kan ontwaren. Wat dan nog als ze een paar minuten later van haar ronde bij de zaak terugkomt.

Of het moet zijn dat Hans met zijn gezin hier op het erf de tenten opgeslagen had. Natuurlijk is kamperen hier nog niet helemaal voor elkaar, maar ze konden van de keuken en douche gebruik maken dus dat was wel te doen. Als volgend jaar de schapen in de andere wei staan en hun stal leeg is in de zomer, dan kan daar iets gefietst worden als kampeer voorzieningen, of zoiets. Maar het zal wel een kip of ei verhaal worden: heb je voorzieningen dan komen de kampeerders ook. Al staat dat kampeer verhaal pas in de laatste fase geplannend. Voor nu geldt: er is land zat en overal kunnen ze hun tenten opslaan, als ze die paar schapen die nogal nieuwschierig zijn voor lief nemen.

Of het moet zijn dat de tegelboer een offerte stuurt die een prijs laat zien die alleen iemand zou betalen als ie het geld zo van de bomen kon plukken. Dus goede raad is duur als we de laatste week van oktober de vloer willen kunnen leggen. Toch maar eens de prijzen in NL opgevraagd, en natuurlijk krijg je (opnieuw) de bevestiging dat deze offerte VEEL te hoog is. Omdat a: de btw is veel lager, en b: de loonkosten toch lager liggen dan in NL. Terwijl een tegelboer in NL het ook nog voor minder zou doen. Rijst de vraag wat die gasten dan wel niet denken, of we miljonairs zijn, en waarom de fransen een ontzet gezicht trekken als ik hun het verhaal voorleg. En dit is niet de eerste keer dat zoiets gebeurd.

Zo dan zijn we weer bijgepraat.

NET

Een keer in de maand surf ik heel bewust over het net om te kijken hoe men ons kan vinden en pas indien nodig de website aan.

WAT
Zo tik je het commando in Google met: "link:www.lemoutonquirit.eu" om te zien wie er met je linkt. En "lemoutonquirit" of "Le Mouton Qui rit" wel tussen quotjes anders krijg je veel ruis, geeft aan waar je genoemd wordt op het net. Natuurlijk moet je, na zo'n 3/4 jaar dat je op het net zit, en net-an 100 unieke gasten hebt gehad, daar nog niet al te veel van verwachten. Maar dit maandelijks ritueel is een goed ding. Tegelijkertijd check je even de spelfauten die door mensen zijn aangegeven, de opmaak, kijk je naar de plaatjes en wijzig je in dien nodig de text.

TAGS
Evenzo belangrijk is het aanbrengen van de zogenoemde meta tags. Zie dat maar als een soort of geeltje aan je web pagina. Daar wordt door zoekmachines veel mee gedaan. Dus spiek je bij collega's welke tags zij gebruiken en hoe daar op door bijv Google wordt gereageerd / naar gezocht / of gevonden. Dat doe je weer door een nieuwe zoekopdracht met die tags en het karakter van die pagina. Dus B&B met haute saone en dan kijken of je er uit rolt.

FIND-TUNING
Dat alles bij elkaar heet het fine-tunen van je web pagina om door zoek machines gevonden te worden. Maar uiteraard is dat niet alles. Bij strategische sites die juist het doen vinden van een B&B stroomlijnen zoals france-voyage.com meld je je aan. Meestal kost dat maar een habbekratsch, soms ook wat meer.
Wat weliswaar in mindere mate ook helpt is het linken van en naar pagina van bevriende relaties. Daar wordt veel gebruik van gemaakt en er bestaat een levendige handel in. Tegenwoordig straffen zoekmachines overdadig "cross-linking" af. Dat wil zeggen veel naar een bepaalde paginaverwijzen via links. Voor bijvoorbeeld de THOCP site krijg ik veel verzoekjes die ik eigenlijk nooit honoreer, eigenlijk alleen al omdat ze niets mijn het onderwerp te maken hebben. maar een beperkte mate van cross linking is vrij normaal en wordt ook gedaan.


Zo ontdekte ik een link op de pagina van een oud collega van me en die had ik nog niet opgenomen op de mijne. Bij deze dan.
Maar je kunt ook sluikreklame maken op deze manier:

Meestal wordt dat door de forumbeheerder afgestraft, maar dit keer glipte hij er door geloof ik.
En je aanwezigheid op fora is ook iets dat weliswaar niet veel helpt maar je wel veel hints en tips opleveren.

BLOG
En voorlopig als laatste houd ik dan een blog zoals dit bij. Aan de opmerkingen en feedback te merken wordt hij door heel veel mensen gelezen. Zo blijven ze op de hoogte van het wel en wee van dit avontuur en het is geweldig om te merken dat men met je meeleeft.
Vraag je je af, is dat dan voor die zogenaamde ineternet aanwezig heid? Nee niet echt in dit geval maar ook je blog over mailleroncourt wordt gevonden als je op Le Mouton Qui Rit zoekt.