Wat is dat, Beton ciré? Het is een mengsel van mineralen, cement, polyester (of zoiets) en kleurstof. Dat meng je in de betonmolen en de gekleurde brei die je daar uitkrijgt smeer je uit op de vloer. Waarbij de afwerking met een soort "verbouwde" was gebeurd. Ja gewoon was die je op de vloer smeert. Het lijkt eenvoudig genoeg maar ik denk dat daar toch de nodige ervaring en zo voor moet hebben om het echt mooi te krijgen. Je hebt er ook een speciaal gereedschap voor nodig: vlinder egalisator, om alles echt mooi glad te krijgen.
Voor zo'n vloer als wij hebben, leek ons dat een goede keuze in plaats van tegels. Dat tegel avontuur laten we dan ook maar voor wat het is, natuurlijk ga ik de tegelboer nog even pesten, maar dat is meer om de losse eindjes even samen te knopen, en kijken waar hij nog toe bereid is. Gewoon om te zien hoever kun je nu eigenlijk gaan.
Foto's geven een mooi beeld te zien van een natuurstenen muur en een licht bruin/oranje (aardkleur) vloer. Dat lijkt ons wel wat. Het zal natuurlijk wel weer een gedoe worden om iemand te vinden die het kan doen maar dat kan de pret niet drukken.
Een demo flimpie hier:
en een paar fotootjes
Ik denk dat het een kleur als provence of steen wordt. De muur wordt dan niet gepleisterd maar gevoegd met witte prut. Dat geeft en mooier effect denk ik dan maar weer.
8 september 2009
3 september 2009
Tegels
Nou ja ik heb erom gevraagd denk ik maar. Natuurlijk kwam de nieuwe offerte een week later en natuurlijk was ie veel hoger in prijs dan minder. Ik vroeg erom, je moet aannemers in het algemeen niet uitdagen. Maar hieruit blijkt dat ie de klus eigenlijk niet wil. Ik rond het toneel nog ff af en dan kan ie aan het gas.
Op naar een volgende tegelaar, en het internet maar eens serieus afspitten naar iets dergelijks in de buurt. Zal wel weer een traject voor een lange adem worden. Alhoewel ik vanaf het begin om tegels heb gevraagd van 60x60. Dus de truuk gaat als volgt: eerst bieden ze je een vaag blijvende offerte. Dan komen ze met je praten, als je daar de moeite voor nemen wilt, en vervolgens komt er een iets specifiekere offerte. Die er overigens weer helemaal anders uitziet. Ze zijn dan niet meer met elkaar te vergelijken. Mijn stelling is gewoon vasthouden aan je eigen prijs, dan gaat het een keertje lukken. En och, natuurlijk zal het tot een "water bij de wijn" komen, maar dat zien we dan wel weer.
Geduld uitoefenen is iets wat bij dit project als een overduidelijke spin-off product is ontstaan. In het begin ga je nog als NL-er te keer en moet het onmiddelijk, dadelijk, meteen, direct, gedaan worden. Dat lukte heel af en toe, meestal niet. Nu weet je dat het aandringen niet helpt, een wakend oog wel, maar dat je in het algemeen de mensen gewoon hen gang moet laten gaan. Een vriendelijk gesprek, en geinteresseerd zijn in de mensen die een klus voor je doen helpt ook enorm. Maar geduld hebben tot de zaak klaar is moet je leren. Trek er ook meer tijd voor uit dan je zou willen. In ieder geval is het gastendeel klaar, en daarmee is de cashflow zeker gesteld. Nu de volgende stage begonnen is is er voor het privé gedeelte een wat kalmer tempo gekozen en bouw ik alleen de zaak af, met af en toe wat hulp bij de grotere dingen. Zie je aankomen dat een aannemer een stukje moet doen trek daarvoor dan drie maal zoveel tijd uit dan je zou willen. Dat geeft een stuk rust en als je daar goed omheen planned dan is er geen brand. Verzeker je wel van een oplever termijn in de offerte op genomen, en een soort van boete clausule, dan moet het goed komen.
updated 20090908
Op naar een volgende tegelaar, en het internet maar eens serieus afspitten naar iets dergelijks in de buurt. Zal wel weer een traject voor een lange adem worden. Alhoewel ik vanaf het begin om tegels heb gevraagd van 60x60. Dus de truuk gaat als volgt: eerst bieden ze je een vaag blijvende offerte. Dan komen ze met je praten, als je daar de moeite voor nemen wilt, en vervolgens komt er een iets specifiekere offerte. Die er overigens weer helemaal anders uitziet. Ze zijn dan niet meer met elkaar te vergelijken. Mijn stelling is gewoon vasthouden aan je eigen prijs, dan gaat het een keertje lukken. En och, natuurlijk zal het tot een "water bij de wijn" komen, maar dat zien we dan wel weer.
Geduld uitoefenen is iets wat bij dit project als een overduidelijke spin-off product is ontstaan. In het begin ga je nog als NL-er te keer en moet het onmiddelijk, dadelijk, meteen, direct, gedaan worden. Dat lukte heel af en toe, meestal niet. Nu weet je dat het aandringen niet helpt, een wakend oog wel, maar dat je in het algemeen de mensen gewoon hen gang moet laten gaan. Een vriendelijk gesprek, en geinteresseerd zijn in de mensen die een klus voor je doen helpt ook enorm. Maar geduld hebben tot de zaak klaar is moet je leren. Trek er ook meer tijd voor uit dan je zou willen. In ieder geval is het gastendeel klaar, en daarmee is de cashflow zeker gesteld. Nu de volgende stage begonnen is is er voor het privé gedeelte een wat kalmer tempo gekozen en bouw ik alleen de zaak af, met af en toe wat hulp bij de grotere dingen. Zie je aankomen dat een aannemer een stukje moet doen trek daarvoor dan drie maal zoveel tijd uit dan je zou willen. Dat geeft een stuk rust en als je daar goed omheen planned dan is er geen brand. Verzeker je wel van een oplever termijn in de offerte op genomen, en een soort van boete clausule, dan moet het goed komen.
updated 20090908
24 augustus 2009
Hondsdagen
Binnen in de corridoor is het 22.3 graden. Buiten tikt de wijzer fanatiek tegen de 35.4 graden aan. Hoezo airco nodig. Dit zijn de warmste dagen van het jaar, alhoewel eind lente was er ook al eens 42 graden geklokt. Maar binnen is het 22.3 graden... , en je loopt tegen een koude golf aan als je de keuken binnenkomt. Heerlijk, die koelte!
De gasten, die verhalen komen zo.
De verbouwing stopt als er gasten zijn, teveel stof en puinhoop. Maar ook al is het toeristen seizoen er zijn wel vorderingen. Bij het ophangen van de laatste lamp in de kamer kreeg ik natuurlijk een flinke opdonder. Raar gevoel is dat kortsluiting in je arm. Die schakelaar was dus niet voor de lamp boven de wastafel maar voor de douche EIKEL! Dan maar weer een trekschakelaartje gekocht bij de Brico en als de gasten weg zijn een gaatje boren en hop dat ding erin, gedoe.
De corridoor heeft nu 13 meter lambrisering, en als je goed kijkt zie je dat het een klein beetje golft ergens bij de laatste meter. Daar loopt de muur die er achter zit naar buiten toe en de rachel volgt natuurlijk de muur. Nou ja niet gezien bij het monteren van de rachel. Maar als je de handel wit verft zie je er volgens mij niets van zolang er geen strijklicht op valt, toch? De overloop boven is nu ook afgetimmerd en wacht op de schilderploeg ;=)
TEGELAAR.
In het apartement wilden we tegels van 60x60 hebben, een beetje fatsoenlijke. En ook een beetje degelijk gelegd. Dus hebben Fannie en ik besloten om dat door een professional te laten doen. Nou dat is dus weer een nieuwe leer ervaring rijker. Kwam ie met een offerte met een prijs die door alle redelijkheid verlaten is. Kijk eens als mijlardair kan je dat allemaal het bier niet lauw maken, denk ik. Maar bij iemand die met het verkopen van nachten een dergelijke prijs moet betalen veroorzaakt dat een hartverzakking. Dus om even bij te komen heb ik het ding twee weken in de la laten liggen. Op een suggestie van Dries ben ik eens op het internet gaan snuffelen en op fora en dergelijke andere offertes vergeleken. Van twee kanten af. Enerszijds wat krijg je allemaal voor een dergelijk bedrag van 5200 euries. Anderzijds wat is een redelijke offerte voor de opervlakte die we hebben van 54 metertjes. Met een redelijk rechtoe rechtaan vloer, geen vervelende hoekjes etc etc. De meeste offertes kwamen bij 2800, met uitschieters naar boven van 4200. Middel ik het tiental offertes gevonden op het internet, van redelijk recente datum, dan komt de gemiddelde prijs van vergelijkbare projecten op 3340 euries te liggen.
Deze jongen besluit ook eens een calculatie uit te voeren. En ziet! Effe Googelen naar de normen van zoveel vierkante meter leggen van vergelijkbaar grote tegels per uur, egaliseren, voegen, voorbereiding, etc. etc. kom ik op een bruto 19 uur arbeid uit. Geef ik hem de gangbare 26 euries bruto per uur en een 25% winstmarge... en ziet! Wie kan mijn oververhit brein beschrijven als ik dan óók op 3340 euries uit kom. Da's toch geen toeval! Alles in een net spretscheetje verwerkt minimum, maxmum en zijn offerte ernaast, met natuurlijk mijn calculatie als argumentatie. Niet erg verwonderlijk zijn offerte gaf dan ook 1700 euries teveel aan. Meneer maar eens uitgenodigd om te zien wat hierop zijn reaktie zou zijn. Met een vette BMW kwam ie voor, kijk daar komt ie tenminste voor uit dacht ik nog. Maar geen goed teken. Zei ie ook nog bij het binnenkomen of we misschien de tegels achteraf moesten doen. Voelde zeker al nattigheid. Maar ik wilde waar voor mijn toneelspel, dus hup de monsters uit de auto! Komt ie met schamele tegels van een paar euries aanzetten waarvan ie niet eens de gebruikersgroep wist. Hm, mijn wantrouwen steeg met slechts 1000% procent. Alhoewel ie wel meteen wist waar ik het over had. Op zich wel bewonderenswaardig die moed om met een staalhardgezicht zich te verwonderen waarom ik zo met die prijs zat. Toen kon ik het niet laten om hem met zijn neus op de feiten te drukken en liet hem het spreadsheet zien. Hij liet geen piep meer horen, was ook geen mekkeren meer over mogelijk. Zei ie nog op een beetje timide toon: "waarom praat u dan nog met mij". En ik denkend, dit ga ik tot het uiterste spelen, "u bent me aanbevolen, en ik heb de indruk dat u goed werk kunt leveren" Daarop knikte hij en zei weer: "ik ga er over nadenken en kom er maandag bij u op terug." Ha, ha, ik ben benieuwd. Het gaat ook niet zo best in de bouw dus als meneer slim is hapt ie toe en laat zijn prijs zakken tot de aangegeven hoogte. Wel nog ff letten op de incluis BTW enzo want anders flikt ie me daar ook weer een kunstje mee.
Dat doet me denken aan andere akkefietjes met belachelijke prijzen. Die ramenboer die binnen 5 minuten praten zijn prijs met 1600 euries liet zakken, een metselaar die eerst een directeurssalaris wil hebben en dan ineens alles zwart (TEB = toutes en black) wil hebben tegen een normaal TEB tarief. Welk spelletje spelen die gasten, vraag je je dan af. Of is het omdat ze denken met een buitenlander te maken te hebben die ze kunnen afbluffen met die belachelijke prijzen? Nou ja, natuurlijk heb ik het een en ander ook moeten ondervinden en ben er ook wel eens ingetuind, met minder grote bedragen dan. Dus helemaal kristal helder zuiver is het ook niet zomaar gegaan in het afgelopen jaar.
De tegelaar wordt vervolgd.
GASTEN
Vanaf vrijdag hebben we 8 gasten die tot woensdag blijven. Waarvan vier kids en daarvan weer 2 ultra aktief. Dat zijn ook nog de jongsten. Het kleine meidje dribbelt om je heen en brabbelt in een soms onverstaanbaar frans iets tegen je. Ik mompel dan maar wat, met iets wat ze als een ja of nee kan uitleggen. Met een onschuldig gezicht observeer ik dan wat ze er van maakt. Soms trekt ze een totaal verward gezicht, zo van praat jij nou chinees of doe ik dat. En soms wervelt ze om en holt weg om dat te doen wat ze waarschijnlijk gevraagd had om te mogen doen. Ik heb daarna geen idee wat ze dan uitvreet, maar meestal is ze met Bios of Floppie aan de gang.
Maar Flop kan van zich af bijten, en doet dat dan ook fors als ie beet heeft.
Bios verstopt zich vaak in de wanhoop der dingen van al die wildheid ergens, en komt na lange aarzeling weer opdraven als er geluiden in de keuken ontstaan die wijzen op eten. Of als iedereen aan tafel zit is ie ook weer erg aanwezig.De gasten vinden het heerlijk dat ie zo aaibaar is en schateren van de lach bij het brabbelen van Flop. Dat die laatste een peu nerveu wordt van drie kleinen om hem heen is logisch. En flitsendsnel gaat die bek van 'm rakelings langs de schielijk teruggetrokken vingertjes van die boefjes. Niet zo'n vreemde reactie eigenlijk ook, met drie luidruchtige wandelende endeldarmen om je heen als je de rust van Mailleroncourt gewend bent geraakt. Dan schudder je van de zenuwen en snauwt wat in richting de vrijwillig aangeboden vingertjes.
En Bios? Die geniet iedere keer weer van de gratis massage en het schooieren om de tafel heen. En als het hem teveel wordt kruipt ie mekkerend onder een bed en houd zich stil. Alle kids in verbijstering achterlatend waarheen hij ontsnapt is.
Ah en dan hebben we Charley, Felix, Vlekkie, Sprotje, ... en de rest van de schapen nog. Die houden zich met deze hondsdagen buitengemeen koest en liggen een beetje op apagapen in de stal. Het enige plekkie waar het nog redelijk te vertoeven is. Daar kunnen ze van de betrekkelijke koelte van het huis genieten. Vreemd genoeg wordt er weinig water uit de trog gedronken, dus ik vermoed dat ze voldoende water via het dauw krijgen dat van het gras afloopt in de morgen. Maar ja wel goed in de gaten houden.
Vorige week lag er trouwens een dood schaap in de weide van de overbuurman. Ik had het raam nog niet open of het meurde je tegemoet. Gauw weer dichtgedaan dus, dat is echt, echt heel erg stinken. Aan de groene smurry op de weg, en tegen de ramen, van tijd tot tijd, bij het uitrijden van de mest, daar raak je wel aan gewend. En dat af en toe de wind op het huis staat en je de stallen ruikt, ook daar wen je aan. Zoiets kun je tijdelijk noemen. Maar een dood beest nog geen 20 meter van je slaapkamerraam, da's teveel van het goede. Het lijk moet er al meer dan een dag gelegen hebben anders meurt het niet zo. Maar een paar uur later was het weg. Vraag me af hoe je daar mee omgaat als het hier op het erf zou gebeuren, gewoon in de grond stoppen denk ik maar. Alhoewel, gewoon, je bent een uur heftig aan het beuken in deze grond om 40 cm diep te komen. Als ik nog aan dat uithangbord denk wat Wim en ik in de grond moesten duwen...
Maar we hadden het over de gasten. Niets dan goeds natuurlijk, maar sommige situaties zijn zo koddig dat ik me niet kan onthouden daarover iets neer te pennen.
Op zaterdag gekookt voor 11 mensen (gasten plus hun gasten), dat was waanzinnig! Maar het is me gelukt om iets fatsoenlijks op tafel te krijgen in een redelijk tempo. Spaghetti voor 11 mensen is een boel slierten en die kukelde ik dan ook gewoon in de net schoongemaakte wasbak want zoiets past echt niet meer in een vergiet. Gloeiende, gloeiende, hitte aan je vingers, hoe dat er nu uit te vissen. Ah, daar hadden we een tooltje voor: de spaghettihark. Zo gezegd zo gedaan en hup de prut in de schalen gemikt. Het maken van de pruttel is een ander verhaal. De Fransen kennen geen half om half gehakt en zeker ook geen gehakt van varkens. Vraag me niet waarom. Een mix van gehakt 20% vet en dan naar de balie om de rest van de 1500 gram gehakt te laten maken van magere rundelappen is dan mijn oplossing om toch een beetje smeuiigheid te krijgen. En het kost niks meer dan gewoon gehakt, je hebt dan wel soort of biefstuk tartaar! De vrije variant van spaghetti bolognese was een inslaand succes. Iets voor en iets na en hoppa een geslaagd diner, paar flessen wijn erbij, kon niet meer kapot.
Dan hoorde ik ze ineens smoezen onder elkaar en na het diner kwam de aap uit de mouw. Of het mogelijk was dat hun gasten ook mijn gasten konden zijn en ze uit hun hotel hierheen konden komen. Immers er zouden na zaterdag kamers vrij komen. Nou ik heb natuurlijk totaal geen bezwaar tegen een extra spekken van de kas, dus stemde grif toe. En eigenlijk ook wel een beetje vereerd. Als men je specifiek vraagt of ze bij jou mogen komen logeren en ook mee-eten. Dat zegt toch wel wat, voor mij dan. Als beginnend hotelier die alles nog moet leren!
Komt later op de avond het kleinste ventje op je af en zegt dan pedant: "mijnheer, ik zou u willen adviseren het toilet papier aan te vullen want het is bijna op". Hoe moet je dan reageren op zo'n mannetje van 10 jaar oud en drie turven hoog. Nou ik deed het bijna in mijn broek van de binnenpret. Om te gieren, ook al hoe dat eruit kwam. Bloed serieus, op een toon die veel te oud voor zijn leeftijd was, en met zo'n licht jongens stemmetje. En dan kijk je een meter naar beneden in die kijkerts en je ziet dat ie dood serieus is. Een vriendelijke glimlach is dan zijn deel en ik haal wat rollen op. Maar het zweet van het inhouden van een bulderende lach stond wel op mijn voorhoofd te parelen.
Weet je en je kunt ook niet echt de hoogte krijgen van wat een gast nu lekker vind en niet. Die befaamde Franse beleefdeheid he? Dus de truuk is door gewoon recht op de mens af te vragen wat ze in de avond willen eten, Natuurlijk gaan ze dan twijfelen, heen en weer zeveren, en ongeduldig geworden doe je een suggestie. Dat laatste was een kardinale fout natuurlijk omdat je dat juist van hen wilde horen, maar het beviel. En zelf kwamen ze dan aan met iets van harricots verts (soort dunne sperciebonen) en ikke dan weer met een spekkie er omheen. Dus dan bleef er nog iets als entree. Mijn dikke duimen raadplegend, zorgt als altijd voor inspiration en het wordt dus in melk gekookte rijst met suiker en kaneel. Je maakt dan met een vormpje een soort puddinkje, topt het op met een zoete druif, en belegt het geheel met een stukje koude heerlijk rijpe banaan. Wellicht nog een toefje chocolade of iets van honing uit de buurt, zijn ze gek op. Dit zal beslist wel een naam hebben als gerecht maar tja je fantasie gaat los en je duwt wat in elkaar. Ah heerlijk dat kokkerellen!
update: dat voorafje beviel ze dus niet, te afwijkend van de gangbare franse tafel. Volgens Fannie ook een miskleun. Als toetje de volgende keer proberen met een sausje of zo?
Ik draaf weer door. De gasten dus.
Het is echt een lekker drukke boel, ze gaan in en uit. Hun grootvader heeft een boerderij hier en daar leven de kids zich helemaal in uit. Komen dan onder de stront van de koeien terug en dat kan dan weer hup de wasmachine in hier. Vinden ze ook gaaf dat dat zomaar kan. Zeg ik met gepaste trots: we zijn ook een B&B plus. Zegt vaders: "zeg maar een B&B de luxe". Kijk die kunnen Fannie en ik dan weer in den gaten steken toch, nietwaar?
Echt waar het gaat allemaal goe komen.
Dan is er weer een invasie met kids, de een grijpt de elektrische vliegenmepper en gaat helemaal uit zijn dak om vervolgens ook buiten op vliegen te gaan jagen. De meiden hollen achter bios aan, en het is gewoon aandoenlijk om te zien hoe de kleinste Bios over zijn koppie aait. Bios weet niet of ie dan moet vluchten of stilstaan, maar ja die massage he, da's prima. Gelukkig dat het zo'n mensen kat is, leidt lekker de kids af.
De volwassenen zitten uren met elkaar te kwekken op het balkon. Fransen praten echt om te praten. Formuleringen als: "ja dat is zo, daar wilde ik het over hebbben", en vervolgens wordt wat de gesprekspartner net zei even dunnetjes herhaald. Met een bloemrijke toelichting. Dan ligt de bal weer aan de andere kant en hop met bloemrijke taal wordt er een situatie geschetst waarop dat weer fijnzinnig uitgesponnen wordt als contra. Dus daar heb je geen kind aan. Nee ik zit ze niet af te luisteren, het geluid van hun gesprekken golft als een wolk om je heen, als een fluisterende muziek van aaneengeregen woorden. Soms betekenisloos gebrabbel, soms gefluister als iets echt privee is en soms tinkelend van de lach. Dat frans klinkt toch een stuk melodieuser dan het germaanse nederlands. Nee, ik ben ook nog steeds geen francofiel!
Om negen uur in de avond wordt er gegeten, en als je het goed getimed is, dan komt alles precies op tijd klaar. Ja dat is effe hard werken. Ook daarna is het pezen want ik wil in de morgen ook geen vuile keuken hebben. Helemaal niet met al die vliegen die in cohorten van 4 aan de voordeur dringen om mee te mogen feesten. Zo tegen 11 uur rol je moe, bezweet, maar tevreden in je bed. Douche? Te moe!
Nee, ik vraag me nog steeds niet af waarom ik dit allemaal doe. Daarvoor geniet ik er nog teveel van. En als je gasten genieten is het helemaal toppie. En ach als je het allemaal in geld gaat uitdrukken sta je voor een euro per uur te werken, maar who cares. Dit geeft net zoveel lol, zo niet meer, dan de hele dag achter je terminal te zitten om het zoveelste wilde idee te lanceren.
Het enige wat ik beslist NIET mis is die dagelijkse file, het alomvattende kabaal, de stank van de industrie en auto's en dat de buren zowat op je lip zitten. Om maar eens wat te noemen.
updated 20090826
De gasten, die verhalen komen zo.
De verbouwing stopt als er gasten zijn, teveel stof en puinhoop. Maar ook al is het toeristen seizoen er zijn wel vorderingen. Bij het ophangen van de laatste lamp in de kamer kreeg ik natuurlijk een flinke opdonder. Raar gevoel is dat kortsluiting in je arm. Die schakelaar was dus niet voor de lamp boven de wastafel maar voor de douche EIKEL! Dan maar weer een trekschakelaartje gekocht bij de Brico en als de gasten weg zijn een gaatje boren en hop dat ding erin, gedoe.
De corridoor heeft nu 13 meter lambrisering, en als je goed kijkt zie je dat het een klein beetje golft ergens bij de laatste meter. Daar loopt de muur die er achter zit naar buiten toe en de rachel volgt natuurlijk de muur. Nou ja niet gezien bij het monteren van de rachel. Maar als je de handel wit verft zie je er volgens mij niets van zolang er geen strijklicht op valt, toch? De overloop boven is nu ook afgetimmerd en wacht op de schilderploeg ;=)
TEGELAAR.
In het apartement wilden we tegels van 60x60 hebben, een beetje fatsoenlijke. En ook een beetje degelijk gelegd. Dus hebben Fannie en ik besloten om dat door een professional te laten doen. Nou dat is dus weer een nieuwe leer ervaring rijker. Kwam ie met een offerte met een prijs die door alle redelijkheid verlaten is. Kijk eens als mijlardair kan je dat allemaal het bier niet lauw maken, denk ik. Maar bij iemand die met het verkopen van nachten een dergelijke prijs moet betalen veroorzaakt dat een hartverzakking. Dus om even bij te komen heb ik het ding twee weken in de la laten liggen. Op een suggestie van Dries ben ik eens op het internet gaan snuffelen en op fora en dergelijke andere offertes vergeleken. Van twee kanten af. Enerszijds wat krijg je allemaal voor een dergelijk bedrag van 5200 euries. Anderzijds wat is een redelijke offerte voor de opervlakte die we hebben van 54 metertjes. Met een redelijk rechtoe rechtaan vloer, geen vervelende hoekjes etc etc. De meeste offertes kwamen bij 2800, met uitschieters naar boven van 4200. Middel ik het tiental offertes gevonden op het internet, van redelijk recente datum, dan komt de gemiddelde prijs van vergelijkbare projecten op 3340 euries te liggen.
Deze jongen besluit ook eens een calculatie uit te voeren. En ziet! Effe Googelen naar de normen van zoveel vierkante meter leggen van vergelijkbaar grote tegels per uur, egaliseren, voegen, voorbereiding, etc. etc. kom ik op een bruto 19 uur arbeid uit. Geef ik hem de gangbare 26 euries bruto per uur en een 25% winstmarge... en ziet! Wie kan mijn oververhit brein beschrijven als ik dan óók op 3340 euries uit kom. Da's toch geen toeval! Alles in een net spretscheetje verwerkt minimum, maxmum en zijn offerte ernaast, met natuurlijk mijn calculatie als argumentatie. Niet erg verwonderlijk zijn offerte gaf dan ook 1700 euries teveel aan. Meneer maar eens uitgenodigd om te zien wat hierop zijn reaktie zou zijn. Met een vette BMW kwam ie voor, kijk daar komt ie tenminste voor uit dacht ik nog. Maar geen goed teken. Zei ie ook nog bij het binnenkomen of we misschien de tegels achteraf moesten doen. Voelde zeker al nattigheid. Maar ik wilde waar voor mijn toneelspel, dus hup de monsters uit de auto! Komt ie met schamele tegels van een paar euries aanzetten waarvan ie niet eens de gebruikersgroep wist. Hm, mijn wantrouwen steeg met slechts 1000% procent. Alhoewel ie wel meteen wist waar ik het over had. Op zich wel bewonderenswaardig die moed om met een staalhardgezicht zich te verwonderen waarom ik zo met die prijs zat. Toen kon ik het niet laten om hem met zijn neus op de feiten te drukken en liet hem het spreadsheet zien. Hij liet geen piep meer horen, was ook geen mekkeren meer over mogelijk. Zei ie nog op een beetje timide toon: "waarom praat u dan nog met mij". En ik denkend, dit ga ik tot het uiterste spelen, "u bent me aanbevolen, en ik heb de indruk dat u goed werk kunt leveren" Daarop knikte hij en zei weer: "ik ga er over nadenken en kom er maandag bij u op terug." Ha, ha, ik ben benieuwd. Het gaat ook niet zo best in de bouw dus als meneer slim is hapt ie toe en laat zijn prijs zakken tot de aangegeven hoogte. Wel nog ff letten op de incluis BTW enzo want anders flikt ie me daar ook weer een kunstje mee.
Dat doet me denken aan andere akkefietjes met belachelijke prijzen. Die ramenboer die binnen 5 minuten praten zijn prijs met 1600 euries liet zakken, een metselaar die eerst een directeurssalaris wil hebben en dan ineens alles zwart (TEB = toutes en black) wil hebben tegen een normaal TEB tarief. Welk spelletje spelen die gasten, vraag je je dan af. Of is het omdat ze denken met een buitenlander te maken te hebben die ze kunnen afbluffen met die belachelijke prijzen? Nou ja, natuurlijk heb ik het een en ander ook moeten ondervinden en ben er ook wel eens ingetuind, met minder grote bedragen dan. Dus helemaal kristal helder zuiver is het ook niet zomaar gegaan in het afgelopen jaar.
De tegelaar wordt vervolgd.
GASTEN
Vanaf vrijdag hebben we 8 gasten die tot woensdag blijven. Waarvan vier kids en daarvan weer 2 ultra aktief. Dat zijn ook nog de jongsten. Het kleine meidje dribbelt om je heen en brabbelt in een soms onverstaanbaar frans iets tegen je. Ik mompel dan maar wat, met iets wat ze als een ja of nee kan uitleggen. Met een onschuldig gezicht observeer ik dan wat ze er van maakt. Soms trekt ze een totaal verward gezicht, zo van praat jij nou chinees of doe ik dat. En soms wervelt ze om en holt weg om dat te doen wat ze waarschijnlijk gevraagd had om te mogen doen. Ik heb daarna geen idee wat ze dan uitvreet, maar meestal is ze met Bios of Floppie aan de gang.
Maar Flop kan van zich af bijten, en doet dat dan ook fors als ie beet heeft.
Bios verstopt zich vaak in de wanhoop der dingen van al die wildheid ergens, en komt na lange aarzeling weer opdraven als er geluiden in de keuken ontstaan die wijzen op eten. Of als iedereen aan tafel zit is ie ook weer erg aanwezig.De gasten vinden het heerlijk dat ie zo aaibaar is en schateren van de lach bij het brabbelen van Flop. Dat die laatste een peu nerveu wordt van drie kleinen om hem heen is logisch. En flitsendsnel gaat die bek van 'm rakelings langs de schielijk teruggetrokken vingertjes van die boefjes. Niet zo'n vreemde reactie eigenlijk ook, met drie luidruchtige wandelende endeldarmen om je heen als je de rust van Mailleroncourt gewend bent geraakt. Dan schudder je van de zenuwen en snauwt wat in richting de vrijwillig aangeboden vingertjes.
En Bios? Die geniet iedere keer weer van de gratis massage en het schooieren om de tafel heen. En als het hem teveel wordt kruipt ie mekkerend onder een bed en houd zich stil. Alle kids in verbijstering achterlatend waarheen hij ontsnapt is.
Ah en dan hebben we Charley, Felix, Vlekkie, Sprotje, ... en de rest van de schapen nog. Die houden zich met deze hondsdagen buitengemeen koest en liggen een beetje op apagapen in de stal. Het enige plekkie waar het nog redelijk te vertoeven is. Daar kunnen ze van de betrekkelijke koelte van het huis genieten. Vreemd genoeg wordt er weinig water uit de trog gedronken, dus ik vermoed dat ze voldoende water via het dauw krijgen dat van het gras afloopt in de morgen. Maar ja wel goed in de gaten houden.
Vorige week lag er trouwens een dood schaap in de weide van de overbuurman. Ik had het raam nog niet open of het meurde je tegemoet. Gauw weer dichtgedaan dus, dat is echt, echt heel erg stinken. Aan de groene smurry op de weg, en tegen de ramen, van tijd tot tijd, bij het uitrijden van de mest, daar raak je wel aan gewend. En dat af en toe de wind op het huis staat en je de stallen ruikt, ook daar wen je aan. Zoiets kun je tijdelijk noemen. Maar een dood beest nog geen 20 meter van je slaapkamerraam, da's teveel van het goede. Het lijk moet er al meer dan een dag gelegen hebben anders meurt het niet zo. Maar een paar uur later was het weg. Vraag me af hoe je daar mee omgaat als het hier op het erf zou gebeuren, gewoon in de grond stoppen denk ik maar. Alhoewel, gewoon, je bent een uur heftig aan het beuken in deze grond om 40 cm diep te komen. Als ik nog aan dat uithangbord denk wat Wim en ik in de grond moesten duwen...
Maar we hadden het over de gasten. Niets dan goeds natuurlijk, maar sommige situaties zijn zo koddig dat ik me niet kan onthouden daarover iets neer te pennen.
Op zaterdag gekookt voor 11 mensen (gasten plus hun gasten), dat was waanzinnig! Maar het is me gelukt om iets fatsoenlijks op tafel te krijgen in een redelijk tempo. Spaghetti voor 11 mensen is een boel slierten en die kukelde ik dan ook gewoon in de net schoongemaakte wasbak want zoiets past echt niet meer in een vergiet. Gloeiende, gloeiende, hitte aan je vingers, hoe dat er nu uit te vissen. Ah, daar hadden we een tooltje voor: de spaghettihark. Zo gezegd zo gedaan en hup de prut in de schalen gemikt. Het maken van de pruttel is een ander verhaal. De Fransen kennen geen half om half gehakt en zeker ook geen gehakt van varkens. Vraag me niet waarom. Een mix van gehakt 20% vet en dan naar de balie om de rest van de 1500 gram gehakt te laten maken van magere rundelappen is dan mijn oplossing om toch een beetje smeuiigheid te krijgen. En het kost niks meer dan gewoon gehakt, je hebt dan wel soort of biefstuk tartaar! De vrije variant van spaghetti bolognese was een inslaand succes. Iets voor en iets na en hoppa een geslaagd diner, paar flessen wijn erbij, kon niet meer kapot.
Dan hoorde ik ze ineens smoezen onder elkaar en na het diner kwam de aap uit de mouw. Of het mogelijk was dat hun gasten ook mijn gasten konden zijn en ze uit hun hotel hierheen konden komen. Immers er zouden na zaterdag kamers vrij komen. Nou ik heb natuurlijk totaal geen bezwaar tegen een extra spekken van de kas, dus stemde grif toe. En eigenlijk ook wel een beetje vereerd. Als men je specifiek vraagt of ze bij jou mogen komen logeren en ook mee-eten. Dat zegt toch wel wat, voor mij dan. Als beginnend hotelier die alles nog moet leren!
Komt later op de avond het kleinste ventje op je af en zegt dan pedant: "mijnheer, ik zou u willen adviseren het toilet papier aan te vullen want het is bijna op". Hoe moet je dan reageren op zo'n mannetje van 10 jaar oud en drie turven hoog. Nou ik deed het bijna in mijn broek van de binnenpret. Om te gieren, ook al hoe dat eruit kwam. Bloed serieus, op een toon die veel te oud voor zijn leeftijd was, en met zo'n licht jongens stemmetje. En dan kijk je een meter naar beneden in die kijkerts en je ziet dat ie dood serieus is. Een vriendelijke glimlach is dan zijn deel en ik haal wat rollen op. Maar het zweet van het inhouden van een bulderende lach stond wel op mijn voorhoofd te parelen.
Weet je en je kunt ook niet echt de hoogte krijgen van wat een gast nu lekker vind en niet. Die befaamde Franse beleefdeheid he? Dus de truuk is door gewoon recht op de mens af te vragen wat ze in de avond willen eten, Natuurlijk gaan ze dan twijfelen, heen en weer zeveren, en ongeduldig geworden doe je een suggestie. Dat laatste was een kardinale fout natuurlijk omdat je dat juist van hen wilde horen, maar het beviel. En zelf kwamen ze dan aan met iets van harricots verts (soort dunne sperciebonen) en ikke dan weer met een spekkie er omheen. Dus dan bleef er nog iets als entree. Mijn dikke duimen raadplegend, zorgt als altijd voor inspiration en het wordt dus in melk gekookte rijst met suiker en kaneel. Je maakt dan met een vormpje een soort puddinkje, topt het op met een zoete druif, en belegt het geheel met een stukje koude heerlijk rijpe banaan. Wellicht nog een toefje chocolade of iets van honing uit de buurt, zijn ze gek op. Dit zal beslist wel een naam hebben als gerecht maar tja je fantasie gaat los en je duwt wat in elkaar. Ah heerlijk dat kokkerellen!
update: dat voorafje beviel ze dus niet, te afwijkend van de gangbare franse tafel. Volgens Fannie ook een miskleun. Als toetje de volgende keer proberen met een sausje of zo?
Ik draaf weer door. De gasten dus.
Het is echt een lekker drukke boel, ze gaan in en uit. Hun grootvader heeft een boerderij hier en daar leven de kids zich helemaal in uit. Komen dan onder de stront van de koeien terug en dat kan dan weer hup de wasmachine in hier. Vinden ze ook gaaf dat dat zomaar kan. Zeg ik met gepaste trots: we zijn ook een B&B plus. Zegt vaders: "zeg maar een B&B de luxe". Kijk die kunnen Fannie en ik dan weer in den gaten steken toch, nietwaar?
Echt waar het gaat allemaal goe komen.
Dan is er weer een invasie met kids, de een grijpt de elektrische vliegenmepper en gaat helemaal uit zijn dak om vervolgens ook buiten op vliegen te gaan jagen. De meiden hollen achter bios aan, en het is gewoon aandoenlijk om te zien hoe de kleinste Bios over zijn koppie aait. Bios weet niet of ie dan moet vluchten of stilstaan, maar ja die massage he, da's prima. Gelukkig dat het zo'n mensen kat is, leidt lekker de kids af.
De volwassenen zitten uren met elkaar te kwekken op het balkon. Fransen praten echt om te praten. Formuleringen als: "ja dat is zo, daar wilde ik het over hebbben", en vervolgens wordt wat de gesprekspartner net zei even dunnetjes herhaald. Met een bloemrijke toelichting. Dan ligt de bal weer aan de andere kant en hop met bloemrijke taal wordt er een situatie geschetst waarop dat weer fijnzinnig uitgesponnen wordt als contra. Dus daar heb je geen kind aan. Nee ik zit ze niet af te luisteren, het geluid van hun gesprekken golft als een wolk om je heen, als een fluisterende muziek van aaneengeregen woorden. Soms betekenisloos gebrabbel, soms gefluister als iets echt privee is en soms tinkelend van de lach. Dat frans klinkt toch een stuk melodieuser dan het germaanse nederlands. Nee, ik ben ook nog steeds geen francofiel!
Om negen uur in de avond wordt er gegeten, en als je het goed getimed is, dan komt alles precies op tijd klaar. Ja dat is effe hard werken. Ook daarna is het pezen want ik wil in de morgen ook geen vuile keuken hebben. Helemaal niet met al die vliegen die in cohorten van 4 aan de voordeur dringen om mee te mogen feesten. Zo tegen 11 uur rol je moe, bezweet, maar tevreden in je bed. Douche? Te moe!
Nee, ik vraag me nog steeds niet af waarom ik dit allemaal doe. Daarvoor geniet ik er nog teveel van. En als je gasten genieten is het helemaal toppie. En ach als je het allemaal in geld gaat uitdrukken sta je voor een euro per uur te werken, maar who cares. Dit geeft net zoveel lol, zo niet meer, dan de hele dag achter je terminal te zitten om het zoveelste wilde idee te lanceren.
Het enige wat ik beslist NIET mis is die dagelijkse file, het alomvattende kabaal, de stank van de industrie en auto's en dat de buren zowat op je lip zitten. Om maar eens wat te noemen.
updated 20090826
17 augustus 2009
GO NO GO
TELEFOON
Dan wil ik het eerst over het ontwikkelingsland Frankrijk hebben.
Het internet is hier werkelijk een puinhoop. Helemaal je telefoon, als je die ook nog via internet hebt. Soms valt de telefoon na 5 minuten gewoon uit, het begint dan nog meer dan gewoonlijk te kraken en dan beng, geen geluid meer. En weet je wel weer hoe laat het is. Je moet het modem resetten en een paar minuten wachten totdat alle lampjes weer branden.
Net als in ontwikkelingslanden. Klopt dus totaal niets van. Maar sinds een paar dagen is het werkelijk een ramp. Het modem laat zich praktisch niet resetten, de verbinding valt in een gesprek iedere keer weg, en hersteld zich dan na een paar minuten weer om dan vervolgens helemaal geen internet meer te hebben. Je ziet dat het lampje van de telefoon niet meer brand, dan hoor je een duidelijke klik in het modem en je kunt weer gaan. Internet is daardoor onbetrouwbaar, je verbindingen met servers vallen uit, worden gewoon gereset of de beveiliging haakt af bij het wegvallen van de verbinding, een probleem.
Kortom 'Technologie Française' mag door hen zelf dan wel superieur gedacht worden maar de praktijk wijst echt anders uit. En dan mag je gaan klagen bij de helpdesk. Ha, ha. Dat is regelrecht Kafkaïaans en met een dikke Catch-22 saus erover. Je belt als het weer een paar minuten werkt: je legt je probleem uit, dan komen ze doodleuk met: "we kunnen niets voor u doen omdat het nu blijkbaar weer werkt" Als je verbinding er op dat moment net toevallig er weer uit vliegt en je na enig geduldig gepiel en door het menu van het callcenter heen bent en weer kontakt hebt, zeggen ze doodleuk, "we probeerden u te bereiken maar u nam niet op! Nou ja zeg heb je het dan ooit zo zout gegeten! Nu hoorde ik dat Orange veel minder problemen heeft met zijn infra structuur dan Neuf / SFR, maar daar heb ik zo mijn bedenkingen bij. Omdat het nu juist dezelfde infra is als waarvan Neuf SFR gebruik maakt. Waar ik eigenlijk mee zit is de stupiditeit van de mensen aan de andere kant van de lijn en de manier waarop ze je probleem niet wensen op te lossen. Of zou het soms zijn omdat dit natuurlijk wel het achterland van de metropool Parijs is. Alles daarbuiten is de provincie en dus niet interesant? En tsja wat wil je ook als de telefoonlijnen nog via masten over de straat lopen.
De mail komt gelukkig wel aan, als het weer werkt, dus bij geen contact heb ik hier de volgende email adressen voor jullie:
info - at - lemoutonquirit.eu
editorsthocp -at- gmail.com
cornelis.robat - at- neuf.fr
vervang -at- door het bekende apestaartje ofwel arrobase ofwel @ sign
En als de telefoon in huis het niet doet krijg je wel altijd onze voicemail 0033 384 74 39 07, spreek dus wat in en geef een (vast) telefoonnummer op. De voicemail komt dan weer via een wav bestandje in de mailbox terecht en dat kan ik overal ter wereld afluisteren. Dat is dan toevallig wel prima voor elkaar.
GONOGO
Toen we in April vorig jaar aan dit project begonnen hebben Fannie en ik een aantal zaken duidelijk gesteld. Gewoon om het hebben van een soort van ijkpunten. En om een Go / No Go moment te bepalen. Dat punt is nog niet genaderd maar we hebben wel een aantal streefgetallen om tussentijds te kijken hoe succesvol het project zou zijn. En om zonodig de verwachtingen bij te sturen. Een van die mijlpalen hebben we nu al glansrijk gehaald. Sterker nog, nu het seizoen zo goed als voorbij is kunnen we stellen dat we meer dan twee maal het streefgetal aan verkochte nachten hebben gehaald.
Oh ja, het geluk heeft ons behoorlijk terzijde gestaan doordat de groep Duitsers in juni de kop er af beten en een flinke deuk in ons streefgetal maakten. En dat daarna gasten bleven komen, we redelijk goed te vinden zijn op het internet, en we zelfs gasten krijgen op aanbeveling van eerdere gasten klinkt ook helemaal geweldig. Maar wie had gedacht dat we het dubbele aantal geprognotiseerde nachten zouden halen!
Is daardoor het project geslaagd te noemen? Daar is het denk ik nog iets te vroeg voor, maar we zijn wel met een fantastische score bezig.En dat geeft extra kracht om door te gaan.
Want natuurlijk wordt je een beetje verbouw moe, en natuurlijk kan de boog niet altijd gespannen zijn, blah-die-bla. Dus af en toe neem je het er even van, vooral als de laatste gast het huis uit is. Dan blaas je even uit en ga je op je balkonnetje zitten met een fris glas water. Je pakt een boek, eet je lunch en overdenkt dat het leven nog zo kwaad niet is. Na een morgen zo gelanterfantert te hebben pak je de draad weer op, en ga je schoonmaken, klussen. En ineens besef je dat er bijna twee weken niets aan de blog gedaan is. Shame on me!
Maar ja anders dan gasten is er eigenlijk niet zo veel te melden.
Of het moet zijn dat de bakker nogal moeilijk af te vangen is. Die scheurt door het dorp heen alsof het haar persoonlijke racebaan is. En je moet gewoon in de startblokken staan wachten om haar een broodje of croissants afhandig te maken. Raar waarom kan ze niet gewoon op een normaal tempo door het dorp rijden zodat ze de gelegenheidsklant, zoals ik, kan ontwaren. Wat dan nog als ze een paar minuten later van haar ronde bij de zaak terugkomt.
Of het moet zijn dat Hans met zijn gezin hier op het erf de tenten opgeslagen had. Natuurlijk is kamperen hier nog niet helemaal voor elkaar, maar ze konden van de keuken en douche gebruik maken dus dat was wel te doen. Als volgend jaar de schapen in de andere wei staan en hun stal leeg is in de zomer, dan kan daar iets gefietst worden als kampeer voorzieningen, of zoiets. Maar het zal wel een kip of ei verhaal worden: heb je voorzieningen dan komen de kampeerders ook. Al staat dat kampeer verhaal pas in de laatste fase geplannend. Voor nu geldt: er is land zat en overal kunnen ze hun tenten opslaan, als ze die paar schapen die nogal nieuwschierig zijn voor lief nemen.
Of het moet zijn dat de tegelboer een offerte stuurt die een prijs laat zien die alleen iemand zou betalen als ie het geld zo van de bomen kon plukken. Dus goede raad is duur als we de laatste week van oktober de vloer willen kunnen leggen. Toch maar eens de prijzen in NL opgevraagd, en natuurlijk krijg je (opnieuw) de bevestiging dat deze offerte VEEL te hoog is. Omdat a: de btw is veel lager, en b: de loonkosten toch lager liggen dan in NL. Terwijl een tegelboer in NL het ook nog voor minder zou doen. Rijst de vraag wat die gasten dan wel niet denken, of we miljonairs zijn, en waarom de fransen een ontzet gezicht trekken als ik hun het verhaal voorleg. En dit is niet de eerste keer dat zoiets gebeurd.
Zo dan zijn we weer bijgepraat.
3 augustus 2009
NET
Een keer in de maand surf ik heel bewust over het net om te kijken hoe men ons kan vinden en pas indien nodig de website aan.
WAT
Zo tik je het commando in Google met: "link:www.lemoutonquirit.eu" om te zien wie er met je linkt. En "lemoutonquirit" of "Le Mouton Qui rit" wel tussen quotjes anders krijg je veel ruis, geeft aan waar je genoemd wordt op het net. Natuurlijk moet je, na zo'n 3/4 jaar dat je op het net zit, en net-an 100 unieke gasten hebt gehad, daar nog niet al te veel van verwachten. Maar dit maandelijks ritueel is een goed ding. Tegelijkertijd check je even de spelfauten die door mensen zijn aangegeven, de opmaak, kijk je naar de plaatjes en wijzig je in dien nodig de text.
TAGS
Evenzo belangrijk is het aanbrengen van de zogenoemde meta tags. Zie dat maar als een soort of geeltje aan je web pagina. Daar wordt door zoekmachines veel mee gedaan. Dus spiek je bij collega's welke tags zij gebruiken en hoe daar op door bijv Google wordt gereageerd / naar gezocht / of gevonden. Dat doe je weer door een nieuwe zoekopdracht met die tags en het karakter van die pagina. Dus B&B met haute saone en dan kijken of je er uit rolt.
FIND-TUNING
Dat alles bij elkaar heet het fine-tunen van je web pagina om door zoek machines gevonden te worden. Maar uiteraard is dat niet alles. Bij strategische sites die juist het doen vinden van een B&B stroomlijnen zoals france-voyage.com meld je je aan. Meestal kost dat maar een habbekratsch, soms ook wat meer.
Wat weliswaar in mindere mate ook helpt is het linken van en naar pagina van bevriende relaties. Daar wordt veel gebruik van gemaakt en er bestaat een levendige handel in. Tegenwoordig straffen zoekmachines overdadig "cross-linking" af. Dat wil zeggen veel naar een bepaalde paginaverwijzen via links. Voor bijvoorbeeld de THOCP site krijg ik veel verzoekjes die ik eigenlijk nooit honoreer, eigenlijk alleen al omdat ze niets mijn het onderwerp te maken hebben. maar een beperkte mate van cross linking is vrij normaal en wordt ook gedaan.
Zo ontdekte ik een link op de pagina van een oud collega van me en die had ik nog niet opgenomen op de mijne. Bij deze dan.
Maar je kunt ook sluikreklame maken op deze manier:
Meestal wordt dat door de forumbeheerder afgestraft, maar dit keer glipte hij er door geloof ik.
En je aanwezigheid op fora is ook iets dat weliswaar niet veel helpt maar je wel veel hints en tips opleveren.
BLOG
En voorlopig als laatste houd ik dan een blog zoals dit bij. Aan de opmerkingen en feedback te merken wordt hij door heel veel mensen gelezen. Zo blijven ze op de hoogte van het wel en wee van dit avontuur en het is geweldig om te merken dat men met je meeleeft.
Vraag je je af, is dat dan voor die zogenaamde ineternet aanwezig heid? Nee niet echt in dit geval maar ook je blog over mailleroncourt wordt gevonden als je op Le Mouton Qui Rit zoekt.
WAT
Zo tik je het commando in Google met: "link:www.lemoutonquirit.eu" om te zien wie er met je linkt. En "lemoutonquirit" of "Le Mouton Qui rit" wel tussen quotjes anders krijg je veel ruis, geeft aan waar je genoemd wordt op het net. Natuurlijk moet je, na zo'n 3/4 jaar dat je op het net zit, en net-an 100 unieke gasten hebt gehad, daar nog niet al te veel van verwachten. Maar dit maandelijks ritueel is een goed ding. Tegelijkertijd check je even de spelfauten die door mensen zijn aangegeven, de opmaak, kijk je naar de plaatjes en wijzig je in dien nodig de text.
TAGS
Evenzo belangrijk is het aanbrengen van de zogenoemde meta tags. Zie dat maar als een soort of geeltje aan je web pagina. Daar wordt door zoekmachines veel mee gedaan. Dus spiek je bij collega's welke tags zij gebruiken en hoe daar op door bijv Google wordt gereageerd / naar gezocht / of gevonden. Dat doe je weer door een nieuwe zoekopdracht met die tags en het karakter van die pagina. Dus B&B met haute saone en dan kijken of je er uit rolt.
FIND-TUNING
Dat alles bij elkaar heet het fine-tunen van je web pagina om door zoek machines gevonden te worden. Maar uiteraard is dat niet alles. Bij strategische sites die juist het doen vinden van een B&B stroomlijnen zoals france-voyage.com meld je je aan. Meestal kost dat maar een habbekratsch, soms ook wat meer.
Wat weliswaar in mindere mate ook helpt is het linken van en naar pagina van bevriende relaties. Daar wordt veel gebruik van gemaakt en er bestaat een levendige handel in. Tegenwoordig straffen zoekmachines overdadig "cross-linking" af. Dat wil zeggen veel naar een bepaalde paginaverwijzen via links. Voor bijvoorbeeld de THOCP site krijg ik veel verzoekjes die ik eigenlijk nooit honoreer, eigenlijk alleen al omdat ze niets mijn het onderwerp te maken hebben. maar een beperkte mate van cross linking is vrij normaal en wordt ook gedaan.
Zo ontdekte ik een link op de pagina van een oud collega van me en die had ik nog niet opgenomen op de mijne. Bij deze dan.
Maar je kunt ook sluikreklame maken op deze manier:
Meestal wordt dat door de forumbeheerder afgestraft, maar dit keer glipte hij er door geloof ik.En je aanwezigheid op fora is ook iets dat weliswaar niet veel helpt maar je wel veel hints en tips opleveren.
BLOG
En voorlopig als laatste houd ik dan een blog zoals dit bij. Aan de opmerkingen en feedback te merken wordt hij door heel veel mensen gelezen. Zo blijven ze op de hoogte van het wel en wee van dit avontuur en het is geweldig om te merken dat men met je meeleeft.
Vraag je je af, is dat dan voor die zogenaamde ineternet aanwezig heid? Nee niet echt in dit geval maar ook je blog over mailleroncourt wordt gevonden als je op Le Mouton Qui Rit zoekt.
29 juli 2009
Aardappeleters
Gisteravond lag ik zoals gebruikelijk in mijn favoriete zwetskletshouding met jan en alleman te bellen. Gratis over praktisch de hele wereld is dat. Dus een gesprek kan makkelijk een uurtje duren zonder dat het ook maar iemand een cent kost.
Hoor ik ineens de voordeurbel. Dacht ff daar heb ik geen zin in, maar ja het kon net zo goed een klant zijn. Dus roep ik uit het raam dat ik eraan kwam. Roept iemand naar boven: is er nog een bed. Maar dat bleek ik later verkeerd begrepen te hebben: ligt u al in bed. Dat is wat anders nietwaar?
ZWARTKOP
Afijn op mijn eerdere vraag naar nieuw bloed, van bij voorkeur een zwartkopschaap, daar kwamen ze op terug, en of ze ff naar Charley mochten kijken of dat wel wat was. Nou dat kon, en met een bakkie brokkies rammelend kwamen de dames en heren in gestrekte draf naar de stal. Grote ogen van de bezoekers, dat ging wel erg makkelijk! Ach ja training he?! zei ik een beetje opschepperig.
Nou, Charley dat was wel een groot beest, hoe oud was ie, 1,5 zei ik. Er werd even twijfelachtig gekeken. Maar achteraf weet ik waarom. Zag ook weer dat Charley weer een van zijn hoorntjes eraf gebeukt had, wat had dat beest toch. Na enig heen en weer gepraat, alweer een gratis spreekvaardigheidsles, besloten we ff te gaan kijken naar die andere ram. Dus wij klommen met zijn allen in een gammele aftandse Renault en hop naar het huis van de aanbieder van de ram met het zwarte hoofd.
TIMEWARP
Beetje gezwam onderweg over wildezwijnen, schapen en nou ja wat boeren prietpraat. Het heftige accent verstond ik niet echt prima maar na een uurtje babbelen ging het wel. De mensen deden zowaar een charmante poging hoogfrans te spreken. Zo vriendelijk.
Binnenkomend puilden mijn ogen zowat uit de kassen. Waz daat! Ik liep zo het schilderij van de Aardappeleters binnen. Maar in plaats van met een olielampje verlicht waren het hier natuurlijk neonlampen. Het gebruikelijke zijltje op de tafel en een paar drinkeboeren eromheen. De flessen bier stonden warm te worden werd er geroepen. Nou ja wat hier dan bier heet. Snel om me heen kijkend zag ik een wasgoot, waar het cement van afbrokkelde, een piepkleine bovenlader van een wasmachien met een soort aan elkaar geplakte afvoerslang die dan weer in die wasgoot terecht kwam, en een buffetkast uit de jaren 60 met dat formica eromheen. Iedereen snel maar een handje gegeven en hop naar de wei. Nog na sidderend van de scene bij binnenkomst.
Loop je eerst door een soort bijkeuken die uitkomt in een stal met van alles wat vleugels droeg, meuren! Dan kom je in zoiets wat wel een kinderboerderij heet, overal bewoog wat. Dan wij een tafel laken grote wei in, en jawel hoor een bastaard zwartkop stond een beetje zielig te doen. Mijn opmerking van wat is ie mager werd weggewuifd. Een verhaal over een oude dame die ze had gehad, ja ja net als met oude auto's, en dat ie de scharminkels maar had opgevangen. Een opgedist verhaal over de vader van het ram dat die een landskampioen was nam ik maar met een flinke snuif zout. Je kunt toch niet meteen je ongeloof uiten bij mensen die je net ontmoet hebt.
Mijn goedheid wat een dunne pootjes. Wel een heel schampere afspiegeling van de kerngezonde uit de kluiten gewassen Charley. Zelfs een beetje schurftig leek het wel, maar hij zat nu al te ruiken aan de dames, eigenlijk wel een goed teken. Wanhopig zat ik me af te vragen hoe ik me uit deze deal kon wurmen. Het piepkleine weitje zou door Charley in een mum van tijd kaalgeknaagd zijn. Dat ging niet goedkomen, nee echt niet, maalde het door mijn kop.
Nou ja alles maar een beetje op de vlakte gehouden en het moment van ruilen maar flink vooruit geschoven. Die beesten zagen er gewoon NIET goed uit. Toch maar driftig op zoek gaan naar een andere ram, want dit is niks dacht ik meteen.
Kom je terug in de huiskamer dan meurt je de dierenlucht je tegemoet, maar na 10 minuten heb je je kokhalsneigingen onderdrukt en durf je zelfs een kop thee aan te pakken. Ik kijk wat nauwkeuriger om me heen. Bekijk de mensen en de kamer. Echt een tijdsprong gemaakt denk ik dan. Hier is sinds de jaren 60 niets meer verandert. De extra stevig gebouwde dame des huizes bleef maar staan, een frappant leeftijdsverschil tussen man en vrouw hier. De andere man had met een slecht zittend gebit te kampen en zag er al behoorlijk daas uit, de woorden kwamen er een beetje sloerend over zijn lippen. Of was dat het dialekt? De zogenaamde vriendin van mijn dorpsgenoot zat evenzo ruim in het vlees, met een neongroene stretch broek en bijpassend truitje in ogenverblindende kleuren. Ook daar minstens 30 jaar verschil - wat later ook bevestigd werd. Maar of het nu een droomvriendinnetje was of niet, dat werd niet erg helder. Er werd in ieder geval veelvuldig over opgeschept door de ouwe knar: "kijk da's mijn vriendinnetje". Maar dan toch ook weer niet echt hardop. Prachtig die verweerde koppen van die mannen, een bonte verzameling karakteristieke mensen die zo in een Fellini film kunnen figureren. De extra stevige dame begon na een minuut of tien op haar voeten te wiebelen, bekend verschijnsel van zere voeten, maar blijkbaar was er geen extra stoel meer.
En dan komen de sterke verhalen los. Over hoe de EU het betaalbare leven onmogelijk maakt, de regelzucht dat die echt absurdistisch was geworden, en politici die hun zakken vulden, en dat we allemaal racisten zijn. BAM effe een nieuw onderwerp, zomaar, pats op tafel. Gnuivend van plezier zei de oude knakker: "ik ben racist". En dat is natuurlijk koren op mijn molentje. Deze spraakles kon-niet-meer-kapot! Terstond komen allerlei aanduidingen voor vreemdelingen op tafel. Nederlanders worden of werden toutjaune genoemd: naar hun gele nummerborden. En de rest van de wereldbevolking kreeg zo, los uit de mouw, ook een veeg. En weer een nieuw scheldwoord geleerd: bougnoul (spr. boenjoel), waar we uiteraard diep op ingingen. Maar met Bougnoul duiden ze iemand aan op een nogal heftig negatieve manier, en het zegt zoiets als aardsluie Arabier, lutser in goed Nederlands. Volgens hen was het iets heel ergs, nog erger dan "residue de fause couche" - overblijfsel van een mislukte nageboorte. Dat niemand precies wist hoe je Bougnoul moest schrijven, ach...
Volgens Wikipedia is het een scheldwoord voor mensen uit Senegal, maar dat mag de pret ook niet meer drukken. Immers een waardevolle taalles moet je niet zomaar afslaan, toch? Vooral als je daarmee de plattelanders weer beter leert kennen. Ja, het laagje beschaving is flinterdun. Hoezo "la culture francaise" mon cul! Ah een nieuwe taal opent weer een totaal nieuwe wereld.
Na een halfuurtje kletsen hield mijn neus het niet meer vol, en de wiebelende vrouw ziende dacht ik dat het maar handiger was te verdwijnen. Dus hop, weer in die gammele bak en ik werd netjes thuis afgezet.
Nu weet ik nog niet hoe mijn dorpsgenoot heet maar hij zou morgen met gif voor de brandnetels komen. Zwaar verboten, ook weer door die EU, maar het werkt wel werd er grimassend bij gezegd, en het is kontakt gif dus de opname in de grond viel erg mee. Hmm! Bedenkingen. Nou ja oppassen maar, van gif ben ik niet zo gediend, maar die brandnetels zijn een pestilence hiero.
En nu tijdens het opschrijven van dit verhaaltje zit ik nog na te genieten van het avontuur gisteren. Een visuele explosie op mijn netvlies, het had niet mooier kunnen zijn.
Hoor ik ineens de voordeurbel. Dacht ff daar heb ik geen zin in, maar ja het kon net zo goed een klant zijn. Dus roep ik uit het raam dat ik eraan kwam. Roept iemand naar boven: is er nog een bed. Maar dat bleek ik later verkeerd begrepen te hebben: ligt u al in bed. Dat is wat anders nietwaar?
ZWARTKOP
Nou, Charley dat was wel een groot beest, hoe oud was ie, 1,5 zei ik. Er werd even twijfelachtig gekeken. Maar achteraf weet ik waarom. Zag ook weer dat Charley weer een van zijn hoorntjes eraf gebeukt had, wat had dat beest toch. Na enig heen en weer gepraat, alweer een gratis spreekvaardigheidsles, besloten we ff te gaan kijken naar die andere ram. Dus wij klommen met zijn allen in een gammele aftandse Renault en hop naar het huis van de aanbieder van de ram met het zwarte hoofd.
TIMEWARP
Beetje gezwam onderweg over wildezwijnen, schapen en nou ja wat boeren prietpraat. Het heftige accent verstond ik niet echt prima maar na een uurtje babbelen ging het wel. De mensen deden zowaar een charmante poging hoogfrans te spreken. Zo vriendelijk.
Binnenkomend puilden mijn ogen zowat uit de kassen. Waz daat! Ik liep zo het schilderij van de Aardappeleters binnen. Maar in plaats van met een olielampje verlicht waren het hier natuurlijk neonlampen. Het gebruikelijke zijltje op de tafel en een paar drinkeboeren eromheen. De flessen bier stonden warm te worden werd er geroepen. Nou ja wat hier dan bier heet. Snel om me heen kijkend zag ik een wasgoot, waar het cement van afbrokkelde, een piepkleine bovenlader van een wasmachien met een soort aan elkaar geplakte afvoerslang die dan weer in die wasgoot terecht kwam, en een buffetkast uit de jaren 60 met dat formica eromheen. Iedereen snel maar een handje gegeven en hop naar de wei. Nog na sidderend van de scene bij binnenkomst.
Loop je eerst door een soort bijkeuken die uitkomt in een stal met van alles wat vleugels droeg, meuren! Dan kom je in zoiets wat wel een kinderboerderij heet, overal bewoog wat. Dan wij een tafel laken grote wei in, en jawel hoor een bastaard zwartkop stond een beetje zielig te doen. Mijn opmerking van wat is ie mager werd weggewuifd. Een verhaal over een oude dame die ze had gehad, ja ja net als met oude auto's, en dat ie de scharminkels maar had opgevangen. Een opgedist verhaal over de vader van het ram dat die een landskampioen was nam ik maar met een flinke snuif zout. Je kunt toch niet meteen je ongeloof uiten bij mensen die je net ontmoet hebt.
Mijn goedheid wat een dunne pootjes. Wel een heel schampere afspiegeling van de kerngezonde uit de kluiten gewassen Charley. Zelfs een beetje schurftig leek het wel, maar hij zat nu al te ruiken aan de dames, eigenlijk wel een goed teken. Wanhopig zat ik me af te vragen hoe ik me uit deze deal kon wurmen. Het piepkleine weitje zou door Charley in een mum van tijd kaalgeknaagd zijn. Dat ging niet goedkomen, nee echt niet, maalde het door mijn kop.
Nou ja alles maar een beetje op de vlakte gehouden en het moment van ruilen maar flink vooruit geschoven. Die beesten zagen er gewoon NIET goed uit. Toch maar driftig op zoek gaan naar een andere ram, want dit is niks dacht ik meteen.
Kom je terug in de huiskamer dan meurt je de dierenlucht je tegemoet, maar na 10 minuten heb je je kokhalsneigingen onderdrukt en durf je zelfs een kop thee aan te pakken. Ik kijk wat nauwkeuriger om me heen. Bekijk de mensen en de kamer. Echt een tijdsprong gemaakt denk ik dan. Hier is sinds de jaren 60 niets meer verandert. De extra stevig gebouwde dame des huizes bleef maar staan, een frappant leeftijdsverschil tussen man en vrouw hier. De andere man had met een slecht zittend gebit te kampen en zag er al behoorlijk daas uit, de woorden kwamen er een beetje sloerend over zijn lippen. Of was dat het dialekt? De zogenaamde vriendin van mijn dorpsgenoot zat evenzo ruim in het vlees, met een neongroene stretch broek en bijpassend truitje in ogenverblindende kleuren. Ook daar minstens 30 jaar verschil - wat later ook bevestigd werd. Maar of het nu een droomvriendinnetje was of niet, dat werd niet erg helder. Er werd in ieder geval veelvuldig over opgeschept door de ouwe knar: "kijk da's mijn vriendinnetje". Maar dan toch ook weer niet echt hardop. Prachtig die verweerde koppen van die mannen, een bonte verzameling karakteristieke mensen die zo in een Fellini film kunnen figureren. De extra stevige dame begon na een minuut of tien op haar voeten te wiebelen, bekend verschijnsel van zere voeten, maar blijkbaar was er geen extra stoel meer.
En dan komen de sterke verhalen los. Over hoe de EU het betaalbare leven onmogelijk maakt, de regelzucht dat die echt absurdistisch was geworden, en politici die hun zakken vulden, en dat we allemaal racisten zijn. BAM effe een nieuw onderwerp, zomaar, pats op tafel. Gnuivend van plezier zei de oude knakker: "ik ben racist". En dat is natuurlijk koren op mijn molentje. Deze spraakles kon-niet-meer-kapot! Terstond komen allerlei aanduidingen voor vreemdelingen op tafel. Nederlanders worden of werden toutjaune genoemd: naar hun gele nummerborden. En de rest van de wereldbevolking kreeg zo, los uit de mouw, ook een veeg. En weer een nieuw scheldwoord geleerd: bougnoul (spr. boenjoel), waar we uiteraard diep op ingingen. Maar met Bougnoul duiden ze iemand aan op een nogal heftig negatieve manier, en het zegt zoiets als aardsluie Arabier, lutser in goed Nederlands. Volgens hen was het iets heel ergs, nog erger dan "residue de fause couche" - overblijfsel van een mislukte nageboorte. Dat niemand precies wist hoe je Bougnoul moest schrijven, ach...
Volgens Wikipedia is het een scheldwoord voor mensen uit Senegal, maar dat mag de pret ook niet meer drukken. Immers een waardevolle taalles moet je niet zomaar afslaan, toch? Vooral als je daarmee de plattelanders weer beter leert kennen. Ja, het laagje beschaving is flinterdun. Hoezo "la culture francaise" mon cul! Ah een nieuwe taal opent weer een totaal nieuwe wereld.
Na een halfuurtje kletsen hield mijn neus het niet meer vol, en de wiebelende vrouw ziende dacht ik dat het maar handiger was te verdwijnen. Dus hop, weer in die gammele bak en ik werd netjes thuis afgezet.
Nu weet ik nog niet hoe mijn dorpsgenoot heet maar hij zou morgen met gif voor de brandnetels komen. Zwaar verboten, ook weer door die EU, maar het werkt wel werd er grimassend bij gezegd, en het is kontakt gif dus de opname in de grond viel erg mee. Hmm! Bedenkingen. Nou ja oppassen maar, van gif ben ik niet zo gediend, maar die brandnetels zijn een pestilence hiero.
En nu tijdens het opschrijven van dit verhaaltje zit ik nog na te genieten van het avontuur gisteren. Een visuele explosie op mijn netvlies, het had niet mooier kunnen zijn.
25 juli 2009
1984
Af en toe lijd ik aan slapeloosheid en dan begint het brein weer daar te graven wat eigenlijk begraven zou moeten blijven.
Maar het onderwerp hieronder vind ik blijvend leuk, ok fascinerend.
Namelijk het voortdurend surveilleren van de burger die nergens van weet, of eigenlijk geen weet van heeft. Zalig zijn de onschuldigen van geest. Maar daar werden eerder de zwakken van geest mee bedoeld, toen, heel lang geleden.
OK goed, wat is nu je verhaal.
SURVEILLEREN
Tsja, je kunt nu wel zeggen "Ik wist't, ik wist't" maar berouw komt altijd na de zonde.
Jaren geleden heb ik na het schrijven van mijn serie over DataAnarchie in ons clubkrantje een aantal spreekbeurten gehouden op scholen. Speciaal over dit onderwerp, erg spectaculair was dat natuurlijk niet. En weinigen zullen het zich herinneren omdat zoiets als kombineren van vragenlijsten, en gegevens uit andere bronnen, gestolen of gekocht of verkregen, natuurlijk niet boeit. Helemaal niet in die tijd van meer dan een decennium terug.
Ik predikte: weet u dat alles wat u zegt, schrijft, en leest tegen u gebruikt wordt, is gebruikt, en zal worden gebruikt?
Een koele glimlach was meestal mijn deel. Op een paar uitzonderingen na stimuleerde mij dat om steeds heftiger voorbeelden te vinden van misbruik ueh, pardon: gebruik van voorhanden zijnde gegevens.
Natuurlijk was de overheid en de door hen betaalde diensten het doelwit van mijn nijver zoeken naar voorbeelden. De commercie doet uiteraard stevig aan het vergaren van info mee, en de cloak & daggar padvinders profiteren ook daar weer van. De eersten willen u alleen maar drijven tot maximale consumptie; een nieuw scheermesje verkopen, wat u eigenlijk niet wilt kopen, en omdat uw scheermesje het nog prima doet. De laatste willen u doen geloven dat hun opdrachtgever alles voor uw bestwil doet. Vertrouw ons maar, en gaat rustig slapen. Intussen schieten ze iedereen overhoop die hen in de weg staat, worden grote verdwijntrukken toegepast en drinken ze thee met mensen die ze beter rattengif hadden kunnen inschenken.
Van tijd tot tijd worden dingen die ik jaren geleden riep ook nog eens in de krant gezet, censuur FAIL.
Maar het onderstaande citaat weekt die oude DA-er in me los en kan ik het niet laten mijn lotgenoten hiervan deel te laten worden. Denk dan hier eens over na:
Maar niet alleen die handelssites. Ook sites als facebook, hyves etc etc om u te betrappen op uw meer dan middelmatige levensstijl. Een strategie die morbide geesten in grauwe pakjes achter evenzo grauwe burootjes uit zitten te prakiseren omdat de hele dag uit het venster kijken al te veel opvalt.
En als zugabe:
foto: wikipedia
Leuk he, de overheid zorgt goed voor onze gegevens, stel dat er iets engs gebeurd en onze gegevens zomaar zouden verdwijnen, een nachtmerrie!
Dat het hele jaar terrabytes richting de heksenjagers van Homeland security gaan over onze handel en wandel vindt iedereen blijkbaaar de normaalste zaak. Zo wordt het ons ook verkocht, en wie gelooft dit nu niet.
Maar vindt men het niet vreemd dat zelfs op provinciale lokale wegen massaal camera's verschijnen, aan masten op plaatsen waar je nooit kapotte dingen ziet. Bij bushokjes bijvoorbeeld, aan lichtmasten in the middle of nowhere. En je nergens meer een gebouw in kunt lopen zonder dat je weg ernaartoe al is vastgelegd? Tegen de misdaad? Die gasten krijgen toch taakstraffen, of een vermanend woord, en bij voorkeur een boete. Of gewoon een kopje thee, dus?
En is het niet merkwaardig dat overheden voorbereidingen treffen om je te verplichten programma's op je compu te installeren die hem voor de C&D padvinders wijd openzetten? In NL, B, en FR zijn de wetten al in voorbereiding. En D, UK en het hele alfabet zal niet anders zijn. Zogenaamd om je te kunnen traceren of je niet iets download waar ze van willen dat je er voor betaald... Guardian in een of andere spy film is nu al werkelijkheid geworden.
Werd deze hele poppenkast eerst aan de commies opgehangen dan nu het terrorisme en daarna? En wat kost dat allemaal niet. Wat leveren we daarvoor in: onderwijs, gezondheidszorg, bewegingsvrijheid...
Nou ja dat dwarrelde even in mijn brein rond na een slapeloze nacht.
Maar het onderwerp hieronder vind ik blijvend leuk, ok fascinerend.
Namelijk het voortdurend surveilleren van de burger die nergens van weet, of eigenlijk geen weet van heeft. Zalig zijn de onschuldigen van geest. Maar daar werden eerder de zwakken van geest mee bedoeld, toen, heel lang geleden.
OK goed, wat is nu je verhaal.
SURVEILLEREN
Tsja, je kunt nu wel zeggen "Ik wist't, ik wist't" maar berouw komt altijd na de zonde.
Jaren geleden heb ik na het schrijven van mijn serie over DataAnarchie in ons clubkrantje een aantal spreekbeurten gehouden op scholen. Speciaal over dit onderwerp, erg spectaculair was dat natuurlijk niet. En weinigen zullen het zich herinneren omdat zoiets als kombineren van vragenlijsten, en gegevens uit andere bronnen, gestolen of gekocht of verkregen, natuurlijk niet boeit. Helemaal niet in die tijd van meer dan een decennium terug.
Ik predikte: weet u dat alles wat u zegt, schrijft, en leest tegen u gebruikt wordt, is gebruikt, en zal worden gebruikt?
Een koele glimlach was meestal mijn deel. Op een paar uitzonderingen na stimuleerde mij dat om steeds heftiger voorbeelden te vinden van misbruik ueh, pardon: gebruik van voorhanden zijnde gegevens.
Natuurlijk was de overheid en de door hen betaalde diensten het doelwit van mijn nijver zoeken naar voorbeelden. De commercie doet uiteraard stevig aan het vergaren van info mee, en de cloak & daggar padvinders profiteren ook daar weer van. De eersten willen u alleen maar drijven tot maximale consumptie; een nieuw scheermesje verkopen, wat u eigenlijk niet wilt kopen, en omdat uw scheermesje het nog prima doet. De laatste willen u doen geloven dat hun opdrachtgever alles voor uw bestwil doet. Vertrouw ons maar, en gaat rustig slapen. Intussen schieten ze iedereen overhoop die hen in de weg staat, worden grote verdwijntrukken toegepast en drinken ze thee met mensen die ze beter rattengif hadden kunnen inschenken.
Van tijd tot tijd worden dingen die ik jaren geleden riep ook nog eens in de krant gezet, censuur FAIL.
Maar het onderstaande citaat weekt die oude DA-er in me los en kan ik het niet laten mijn lotgenoten hiervan deel te laten worden. Denk dan hier eens over na:
- De belastingdienst heeft al jaren een speciale zoekmotor, genaamd Xenon, die marktplaats, speurders, eBay e.d. bijhoudt. dus een uitbreiding met persoonsgegevens zal er ook wel bijgebouwd zijn.
Maar niet alleen die handelssites. Ook sites als facebook, hyves etc etc om u te betrappen op uw meer dan middelmatige levensstijl. Een strategie die morbide geesten in grauwe pakjes achter evenzo grauwe burootjes uit zitten te prakiseren omdat de hele dag uit het venster kijken al te veel opvalt.
En als zugabe:
- klik HIER maar eens op en lees met geduld de eerste 30 regels door.
foto: wikipediaLeuk he, de overheid zorgt goed voor onze gegevens, stel dat er iets engs gebeurd en onze gegevens zomaar zouden verdwijnen, een nachtmerrie!
Dat het hele jaar terrabytes richting de heksenjagers van Homeland security gaan over onze handel en wandel vindt iedereen blijkbaaar de normaalste zaak. Zo wordt het ons ook verkocht, en wie gelooft dit nu niet.
En is het niet merkwaardig dat overheden voorbereidingen treffen om je te verplichten programma's op je compu te installeren die hem voor de C&D padvinders wijd openzetten? In NL, B, en FR zijn de wetten al in voorbereiding. En D, UK en het hele alfabet zal niet anders zijn. Zogenaamd om je te kunnen traceren of je niet iets download waar ze van willen dat je er voor betaald... Guardian in een of andere spy film is nu al werkelijkheid geworden.
Werd deze hele poppenkast eerst aan de commies opgehangen dan nu het terrorisme en daarna? En wat kost dat allemaal niet. Wat leveren we daarvoor in: onderwijs, gezondheidszorg, bewegingsvrijheid...
Nou ja dat dwarrelde even in mijn brein rond na een slapeloze nacht.
Abonneren op:
Posts (Atom)