Vakantie, ziek en Parijs

Vakantie
Het klinkt misschien raar, maar meestal wordt ik ziek voor of tijdens mijn vakantie. Dit keer was het pas raak na de rustige week in Maurik. Na eerst een weekje lekker door Fannie bijgevoedert te zijn geworden. Er zijn afspraken met klanten geweest, deal gemaakt. Dan op naar Micky-Soft om eens te zien wat volgens hen het nieuwe werken inhoudt; niets spectaculairs: free seating is al jaren de gewoonte bij grote bedrijven, en dat thuiswerken ook. Daarna een tour door de omstreken om de nodige dingen op te halen. Een glazenplaat voor achter het fornuis. Massief eiken tafels, maar niet van het model Oisterhout, en nog wat handige dingetjes bij Ikea. Tussendoor nog wat reparaties aan het huis, wat we denken te gaan verkopen. En er was zowaar een korst avond! (voor de ingewijden). Met weer lekker ouderwets kletsen, flimpiekijken en fotootjes van LMQR gezien die Wim had gemaakt.
Zaterdag Fannie naar Bangladesh uitgezwaaid en een nachtje flink uitslapen voor de rit naar la Douce France, en pakken maar weer. Zondag laat vertrokken, het verkeer is dan te verwaarlozen, NOT! Het regenachtige weer deed veel NL automo-debielen denken dat ze op een binnenweggetje reden en stonden om de haverklap stil, voor niks!. In Belgie kon ik lekker doortrekken, die gasten weten tenminste wat doortuffen is! Goed volk dat.
In Luxemburg dacht ik mededogen met onze nomadenkat te moeten hebben. Heb je wel eens een kat aan een touwtje uitgelaten? Nou dat is beslist lachen, dat ongewone gevoel aan zijn nek was natuurlijk iets dat zo snel mogelijk weg moest. Amusant om te zien dat ie dacht dat een stuk electro draad door te bijten viel met z'n oude tanden. Dan maar de hoeven in de grond, sprong ie de boom in. Atletisch dat wel met zijn 15 jaar. Maar ja iemand die 20 keer meer massa heeft trekt zo'n mormel van 3 kilo natuurlijk zo van zijn sokken en uit de boom. Proberen deed ie het wel, een weerstand had ie ook, respect. Maar als ie iets goed in de gaten heeft dan is het wel dat spatsies bij mij niet helpen: "resistance is futile". Afijn inladen maar weer en een kermende kat achterin gemikt. Dankzij de geluiddempende laag tussen de laadruimte en de kabine en het kei en keiharde piano concert van van Beethoven kon ik dat kermen prima negeren.

Waar waren we...

Ach ja de Fransen rijden altijd als gekken dus het vervolg van de tocht, nog ruim 200km te gaan, ging ook vrij soepel. Hoewel met omleidingen kunnen ze niet omgaan, wijkt af van het gewone he, daar dus wel weer een uur vertraging opgelopen. Bios kermde er lekker op los in de auto en twee plotselinge stops hebben hem zijn blaas laten legen in zijn hokkie. Stinkdier. Toen het donker werd heb ik hem maar losgelaten in de laadkabine, daar werd ie wat rustiger van leek het wel. Dat zou nog wat worden als ik van de snelweg af zou gaan. En ja hoor, bij wat scherpe bochten ging ie natuurlijk toch weer leterlijk van angst de zijk in. Dan maar voorin dat hielp, maar is niet aan te raden voor mensen met zwakke zenuwen, een paar corigerende meppen hield hem toch grotendeels wel aan de rechterkant. En daar ga je dan in het pikkedonker door de bossen heen over weggetjes van nog geen 2 meter breed, heuveltje op en bochie om. Ook niet aan te raden als je de weg niet kent. TomTom is een grote hulp bij het inschatten van bochten die komen (zouden ze inderdaad moeten maken: een soort rally modus, Wim's idee), dus met een rustig gangetje van 80km ging het prima en dan doemt Le Mouton Qui Rit weer op en zucht je van opluchting. Weer gehaald, in dat gekke land met die gekke automobilisten. Merk ik op dat ik in het begin een stuk langzamer over dat weggetje reed dan nu, en begin ik misschien net als een fransman ook over die kleine weggetjes te jagen, lijkt het wel. Wel balen dat ik de zonsondergang gemist heb want daar krijg ik altijd weer een fijn gevoel bij als ik het dorp inrij rond die tijd.

Ziek
De eerste tekenen van een flinke verkoudheid dienden zich netjes aan, droge plekjes achter in de keel en een beginnetje van een snotter. En jawel hoor midden in de nacht werd ik rillend van de kou wakker en stond bibberend op om naar de WC te gaan. Nu is dat een nog onverwarmde ruimte dus ik dacht eerst koude vloer, warm bed zal wel erg koud zijn buiten. Niet dus. De volgende morgen koorts, misselijk en een kop vol watten. Om een lang verhaal kort te maken twee dagen bijna in coma gelegen.

Parijs
Woensdags moest ik naar Parijs om een groot buro op te halen, veel zin had ik er niet in, en als ik me dan niet fit genoeg zou voelen moesten ze het ding maar op de vuilnisbelt mikken. Maar op woesdag had ik een opleving, gaf Damien zijn instrukties en weg was ik. Besloot om maar via de provinciale weg te gaan en de tolwegen te vermijden, nietvanwege de extra kosten maar omdat je dan als een zombie achter je stuur gaat zitten, plank gas, blik op oneindig, verstand op nul, en bek op ouwehoeren.
Beslist aan te raden over de provinciale wegen naar Parijs te rijden, duurt een paar uurtjes langer, maar de moeite waard. Je zet Schubert op en droomt een beetje weg bij de herfst tinten van het voorbijtrekkende landschap. De langzaam bewegende flarden mist die tussen de bomen hangen, en dan die geel rode tinten, uitgelicht door de zon, en de toppen van de bomen en bergen die er dan weer bovenuit piepen. Schommelende lome koeien die je ziet denken: wat jakker je toch...
Als je de Champagne binnenrijdt wordt je opeens geconfronteerd met pijnlijk in je oog knallende reklame borden, althans dat komt zo over als je net de laatste bossen uitrijdt. Toch wel nostalgisch, rij je zomaar door de Champagne streken, met links en rechts de vergelende wijnstruiken, ranken? Druipend van de mist, depressief zelfs een beetje. Niemand die je aan het werk ziet, toch, af en toe zie je een boer heen en weer vegen met een trekker, maar da's alles. Duidelijk dat de oogst achter de rug is. Ik pak dan maar de fles pepsi light, maar dat is natuurlijk ook geen troost. Effe stoppen voor iets sterkers, een bakkie koffie, echte hollandse, niet van die bittere Franse zooi. Lekker slurpen op een steen aan de rand van de vallei in de grijze soep van de optrekkende mist turend. Koeien en schapen die een beetje ronddolen, en dan weer die prachtige hersftkleuren. En dan die geuren die opstijgen uit de grond! De hersft is verreweg mijn meest favoriete seizoen en zou ik voor geen geld willen missen. Misschien niet alleen maar voor de kleuren, ook denk ik van de belofte voor weer nieuwe wijnen en, nu we een eigen stukje land hebben: de oogst van allerlei lekkers om iets van te kunnen stoken. De eerste mand met appels staat al bij de buren, ben benieuwd.

Lunch
Na 12 uur 'smiddags moet je gaan uitkijken naar huizen waar veel auto's voorstaan, dat zijn dan van die restaurantjes die een soort snelmenu aanbieden tegen een hebbelijke prijs. Na kwart voor twee hoef je het niet meer te proberen want dan je wordt gewoon niet meer bediend. Voor ons is zo'n middagmaal een heel diner, hier is het een simpele, en verrassend genoeg niet echt met veel vettigheid en sausen overgoten, middag maaltijd. (tip1) Ga voor wat je niet kent en kijk om je heen wat anderen bestellen, bestel dat ook. Soms is dat verrassend smerig, maar dit keer viel het wel mee. Een lauwgeworden rosbief entree met heerlijke zoetzure knoflook creme, een paar plakken gebraden ham met lekkere hete frites, een toetje van onbestemde oorsprong werd door mijn buurman met extreem veel suiker bestrooid, daar zag ik maar van af. Die creme brulee was aantrekkelijker, maar ook weer niet in een vorm die ik herkende. Zoals gezegd, laat je verrassen, entree l'inconnue en welkom in de culinaire twilight zone van de wegrestaurants. Een sterke koffie na, is een weldaad voor een vermoeide reiziger, en door ging het weer, twaalf euries armer.

De Lichtstad
Via de periferie naar de bestemming rijden, ojee! Maar het viel mee, hoewel zonder TomTom zou ik een dag hebben rondgedoold, reed er in een keer goed heen, geen afslag of kruising gemist ;=) of dwars door een wei heen gemoeten. Sylva en Wolfgang na 9 jaar weerzien viel niet mee, ff moeite met de herkenning, maar daarna lekker keutelen en een mooi gesprek. Ook voor hen is het pensioen aangebroken en ze verhuizen naar het zuiden. Dan blijkt dat ook voor hen na 12 jaar la douce france het bancaire systeem nog steeds een ramp, waarom veronderde mij dat niet zo veel? Die bank figuren doen maar gewoon wat met je en komen hun afspraken niet echt na, zodra ze gescoord hebben, daarna moet je het allemaal zelf nog eens opnieuw regelen. Natuurlijk kwam het LMQR project ter sprake en kon ik met verve over de nieuwe onderneming verhalen. Heerlijk zo op die manier over het project te kunnen baladineren. Maar ze waren heftig geinteresseerd om eens langs te komen omdat ze regelmatig op weg naar NL waren. Een paar boomerangkaarten werden geplugged. Toch wel een prachtige manier om op kleine schaal reklame te kunnen maken. Na een laatste koffie weer op pad. Alles ingeladen, hen veel genot op hun nieuwe stek toegewenst. Knarren maar weer!

Naar de basis
Overmoedig geworden van het naar binnen rijden van Parijs, stelde ik de TomTom in op de kortste weg naar Mailleroncourt-Saint-Pancras. En dat heb ik geweten! Dwars door Parijs rijden tijdens de spits moet je dus niet willen, maar wel een belevenis. En ziedaar mijn oude getrouwe Arc de Triomph weer eens mogen bedampen met uitlaatgassen en dan maar door jakkeren over de boulevaard. Het leek allemaal wel een beetje op zijn retour te zijn, geen fel verlichte etalages, alles zag er een beetje tweedehands uit, en het stadgrauw lag overal behoorlijk bovenop. Oppassen! Links en rechts schieten je die scooters voorbij. Niet die kleine muggen zoals in NL maar flinke exemplaren. En ze krijgen de ruimte ook nog! Prima natuurlijk. Maar hoe je bij je volle verstand in zo'n stad met een Honda Goldwing door het verkeer heen aan het keutelen moet. Dat is echt zwakzinnig. Het schoot dan ook niet echt op voor ze, en 't voordeel van een motor viel daarmee helemaal weg. Natuurlijk ook een paar bedplassers (zombie HD rijders, voor niet ingewijden) zien rijden, stonden ook meer stil dan gaan. Op een gegeven moment hield een wandelaar mij op zijn gemak bij, en dat geen klein stukkie! Eenmaal buiten de blikken hel aangeland had ik er tabak van. Vooral toen ik zag dat ik pas om half twaalf, HALF TWAALF, aan zou komen. Dan zou ik wel erg lang op de weg zitten, vooral bij het laatste stuk heb je je volle concentratie nodig. Dus de TT maar ingesteld op de snelste weg en niet vermijden van tolwegen. Dat scheelde toch maar weer 2 uur knarren. Een goed alternatief vond ik. En het leek wel alsof ik in een mum van tijd bij Langres van de snelweg afkon. Nu heb ik allerlei bankpassen die geschikt zijn om via de ingebouwde chip te kunnen betalen, maar mooi niet. Na veel gechoogel lukte me het met een kreditkaart de tol te betalen. (tip2) Gedoe!
Precies op de geplande tijd rolde ik uit op onze stoep en strompelde LMQR binnen, de bagage latend voor wat het was. Alles was toch allemaal ff teveel geworden en ik kuukelde snotterend en hoestend in bed. De volgende morgen, gelukkig geen Damien aan de deur, die had het blijkbaar ook al opgegeven - iets met een beginnende bronchitis, en daarom bleef ik ook maar in bed, geen puf om aan het werk te gaan.

De LMQR site aangepast
Aangespoord door de opmerkingen van mijn goede vriend Rick, dat die oude site er niet uitzag maar eens in mijn voorraadje modellen gekeken voor een wat appeteitelijker lay-out. Gevonden en de site is nu omgebouwd - hier -. De eerste kommentaren zijn positief.
Nu kwam Damien met het verhaal dat hij wat boomerangkaarten had gegeven aan fransen en die vonden geen tarieven en zo. Huh? Maar wij marketen voornamelijk op nederlanders toch, niet? Maar ik heb me geen moment bedacht, een klant is een klant. Afijn de stoute schoenen aangetrokken en de site ook maar in het Frans gemaakt. Van de taal klopt natuurlijk geen jota, veel moeten Googelen, maar dat zal de komende dagen wel verbetert worden als ik Dries er naar laat kijken.
Heerlijk een beetje snotterend naziekend met het Appeltje op schoot onderuitgezakt in bed het franstalige deel van de LMQR site bij te werken en "why not!" ook maar begonnen Duitse en Engelse pagina's op te zetten. Nu is mijn Duits een beetje zwak, om maar een iets te zeggen, dus daar heb ik wel weer hulp bij nodig. De routering nog een beetje bijvijlen en voila een volledig gere-vampte site binnen een weekje ziekteverlof on line gezet. Dus toch nog iets nuttigs gedaan.

What the heck

Hout
Iedereen is nog steeds aan het hout hamsteren, en men weet op verrassende wijze steeds nog een ladinkje te vinden, aldus werd le Mouton Qui Rit nog met een nagekomen zending verrast. Hop weer 27 kuubjes hout ernaast, dat moet toch zo wel genoeg zijn

Terras
Afijn mijn slaafje Damien verpeste meer dan ie maakte - monteerde hij het toilet maar vergat voor het gemak de gaten voor de drukplaat te maken, dus hoe moet je nu doorspoelen? De hele handel er maar weer afgehaald er de gaten in gemaakt en weer opgehangen, zo moe wordt je hiervan. En als je dit soort herstel akties twee keer daags moet uitvoeren dan begin je dus behoorlijk te balen van die gast. Dus die heb ik maar op strafwerk gezet: slopen, kruien en graven. En hij vindt het nog leuk ook! Nu is ie het terras aan het egaliseren, omdat we verder moeten met slopen van de eerste stal en het puin daaruit weer verwerkt kan worden voor de fundering van het terras. De natuurstenen van de gesloopte muur voor de deuren van kamer 1 en 2 worden hier zoals geplanned weer hergebruikt voor de terras muur, zo klopt er toch nog iets perfect in dit project. Nee het is beslist geen chaos maar het duurt allemaal zo lang.
In St Loup sur Semouse is een grint en zand verdeel punt. Een kuub steen kost slechts 17E, maar het brengen 65E. Dus zuinig als we zijn, nee hoor we laden zelf wel. Nu gaat er dus 3/4 kuub tegelijk in het autootje zonder dat ie door zijn hoeven zakt. Dat ging aardig, daarmee konden we meteen zien hoevel we eigenlijk nodig hadden. Maar om het hele terras glad te kunnen maken zou ik dus meer dan 50 keer moeten rijden, dat is al met al duurder dan het te laten brengen. Dus vanochtend maar 16kuub grof en 16 kuub fijn grind en 8 kuub zand besteld dat wordt dan in een keer gebracht, lekker snel dus en op die manier redelijk kostendekkend. Die paar kuub kan Damien dan over het terras in wording verspreiden, kunnen we in ieder geval wat gemakkelijker buitenom lopen. En als bijkomend voordeel, je kunt dan al heel goed zien hoe het wordt. In de lente kunnen we de handel dan afwerken met een laagje cement en of tegels. In de winter kan dan alles een beetje inzakken en wordt het steviger.

Je moet die Damien natuurlijk wel in de gaten houden, dus een paar klusjes die door de regen waren uitgesteld nu maar ff doen. Begaf de aandrijving van de maaimachine het, dat werd sporten geblazen, afijn twee uur, die machine voortduwend, later was ook dat grasveldje weer gedaan. Daarna de kanten van het andere grasveld maar es even gedaan, en de brandnetels van een meter hoog gekortwiekt, steken die krengen! Halverwege gaf de kantmaaier het op, "te heet" zei Damien, en verrek na een halfuurtje afkoelen was ie weer aan de praat.

Dan is het tijd voor de dagelijkse fluistergespek van de schapen.
Over schapen gesproken, dat was wel ff lachen gisteren. Damien had het hek opengelaten dus die schapen de weg op. Waar die krengen nu zo snel vandaan kwamen... De buurvrouw joeg de handel weer de wei op en sloot het hek. Ze liep naar me toe om me te waarschuwen en toen kwam een van die schapen op haar af, echt zo van: opzouten jij, wegwezen! En duwde haar naar het hek toe. Werd de arme vrouw echt bang van, en ze bedoelde het zo goed! Zoiets heb nog nooit zien doen, maar zoveel ervaring heb ik nu ook weer niet met schapen. Als ze iets dergelijks met mij zouden proberen dan vind ik beslist een grote pot die de gelukkige ontvanger van een heerlijke bout zal zijn, za'k maar zeggen.

Binnen
Het is natuurlijk nooit zo dat een keuken in een keer geplaatst kan worden, althans compleet. Heel klassiek ontbreken er dingen. Die inbouw boiler hebben we maar uit NL gehaald, ging een stuk sneller. Wat dingen opgehangen en extra stopcontacten aangebracht, waar zijn nu weer die tangetjes gebleven...

De grote boiler voor de kamers doet 't nog steeds niet, ellende. Dus nog steeds geen warm water in de kamers. De lekkage is verholpen en alles is nu aangesloten, zucht. Een lijstje nawerk: aanstippen van verfuitschieters, hier en daar nog een veeg stuuk nodig en de hanglegkast moet nog. Dan zijn kamers 1 en 4 echt klaar.

Ook de stenen voor de trapmuur gehaald, zakte de Caddy nog bijna door zijn hoeven ook! Die banden begonnen wel erg plat te worden, tsja. Kan ik morgen met de muur beginnen want ik wil zo snel mogelijk de verwarming aan kunnen gooien nu. Het begint wel erg fris te worden in huis.
Het afgelopen weekeinde was Fannie broer en diens vrouw hier. Zat ze gewoon te vernikkelen, arme. En broerlief maar zeggen dat het niet zo koud was! Uiteindelijk had ik er de balen van en de electrische kachel maar aangezet. In de keuken is het nog prima zonder verwarming te doen, maar in de lobby is het nu wel afzien geblazen. Overdag is het nog steeds lekker buiten en kon zelfs nog op het balkon zitten eten. De zonsondergangen veranderen met het seizoen gewoon mee, grappig. De hele lucht is nu goud gekleurd.

foto's komen wel weer.

Neuf

Het schijnt dat Japan, Zweden, en NL, in die volgorde, hun internet zaakjes het beste voor elkaar hebben. Volkomen tegengesteld is het in frankrijk (france), gewoonweg een puinhoop. De afgelopen twee weken begon het met een verslechtering van het WiFi signaal, en het werd van kwaad tot erger. Vorige week moest ik het modem/router geval bijna elke 15 minuten resetten. De laaste paar dagen was het helemaal puinhoop en vandaag kon ik het modem net genoeg aan de praat krijgen om met Neuf helpdesk te bellen. Want geen verbinding met internet is ook geen telefoon. Zwaar klote dus. En als je liefde 600+ KM van je af zit is telefoon en internet wel je levenslijn. Op een gegeven moment brandden er helemaal geen lampjes, was er dus geen internet. Maar met een "Dummy" gevoel dacht ik: pak de telefoon en ga eens bellen met de helpdesk. En verdomd de telefoon deed het! Geen licht te zien op het modem, dat gaf zelfs via de router interface geen sjoege. Dus ikke bellen! Gauw gauw, anders gaat ie weer plat! De HD medewerkers van Neuf zijn ABSOLUUT NIET klantvriendelijk, hangen gewoon op zonder commentaar, als ze even niet weten hoe of wat. Het heeft drie pogingen gekost om iemand te spreken die eindelijk naar je naam en telefoon nummer vroeg. En ik mag hangen! Zonder ook maar iets van kommentaar te leveren werd de verbinding verbroken en deden ineens alle lampjes van het modem het weer! En nu, met een terug in de jaren 80 gevoel van: elke 5 minuten je werk opslaan, zit ik de blog bij te werken.
Telefonie en internet is blijkbaar HEEL ERG SLECHT geregeld in Frankrijk. En dat ben je niet gewoon, of ben ik erg verwend geraakt in NL, want als daar een keer in de drie maanden een hik in de verbinding was schreef je al naar de krant. Van alle kanten hoor ik nu griezelverhalen: Dries die geen fatsoenlijk mens aan de lijn kan krijgen bij Neuf, hij wordt herhaaldelijk gewoon een half uur in de wacht gezet; Pieddad die niet eens een aansluiting kan krijgen bij Darty en is er al een maand mee zoet om ueberhaupt een monteur te krijgen die de aansluiting aan elkaar draait. Nou zeg ik je. Is het omdat we een vreselijk buitenlands accent hebben? Of hebben die HD figuren van Neuf een klantfobie, en vinden ze het eng iemand te helpen. Wie het weet mag het zeggen.

Fannie is weer richting NL gegaan, het valt zichtbaar steeds moeilijker terug de rat race in te gaan. Maar voor ons tweeen was de afgelopen week weer eens een verwen week. Lekker eten, regelmatig vooral, en heerlijk om over van alles maar voornamelijk iedereen kleppen. Smullen! Helemaal als je 'samen' kunt spannen tegen een leverancier. Effe je hart luchten en dan ga je er weer tegenaan. In ieder geval heeft ze de keuken naar eigen inzicht kunnen inrichten en heeft ze Kamer 4 bijna af gezien. Die keuken, wat een plezier om na het harde werken op een stoel te gaan zitten en eens lekker te genieten van de resultaten. Flesje wijn open kurken en een hapje.
Dagdromen schijnt je creativiteit sterk te bevorderen. Nu dagdromen wij ervan dat het huis af is, met het japans badhuisje, de kruidentuin, het terras en ons balkonnetje, de pizza oven vol in bedrijf in de tuin met de BBQ, een zitje in de wei, het theehuisje op de hoek, zwembad op zonne-ernergie en de bron die koel water geeft, schapen die aan het maaien zijn... En Charly die goed zijn best moet doen bij de dames om volgend jaar wat extra lammeren in de wei te hebben lopen. En dan mag ie de pan in.
Ach je droomt wat af over je huis dat 4x groter is dan Maurik en 8 x zoveel werk geeft om het een beetje in fatsoen te persen. Het hoeft geen paleis te worden als het maar behaaglijk is. Dan verlang je naar lange winters, met een knappend haardvuur om je blog en THOCP.NET eens een flinke opknapbeurt te geven. Samen met Dries de informatie over onze omgeving eens op een rijtje te zetten, en je vrienden tussen kerst en oud nieuw in huis te hebben. Ik mag lijden dat de sneeuw dan een meter hoog ligt!

Keuken geplaatst

Na veel vijven en zessen staat die montage meneer, 'le poseur', eindelijk aan je deur te rammelen. Een eng gerochel uit de onderste regionen van zijn longen deed je een vreselijke ziekte vermoeden en maakte hem onverstaanbaar. Maar 'gelukkig' was het slechts een bronchitis. Dat je daar dan mee door blijft werken is natuurlijk kranig, en wij zijn er weer mee geholpen want hij staat er, de nieuwe keuken.
Natuurlijk missen er wat details als een boiler die niet aan de praat te krijgen is, een deurtje, wat afstellingen en de rand aan de muurkant is niet afgekit. Maar het is een verschil van dag en nacht. Kijk maar!

Eerst een bruin jaren 60 geval nu een keuken van de jaren 2000. De arme zieke man is er twee dagen mee druk geweest en vertrok gisteren pas tegen 23:00. Nou dat moet je in Nederland nog meemaken! Maar op het laatst durfde Fannie hem geen dingen meer te vragen, zo ziek werd die man. Ons aanbod om mee te eten of te blijven slapen werd afgeslagen, maar die goser had gewoon koorts! De laatste randjes afwerken viel hem zichtbaar zwaar. Nou ja dat komt nog wel. Het keukenblad wat volgens de verkoopfiguren een gigantisch probleem zou opleveren omdat de hoek van de muren absoluut geen 90 graden was bleek dus totaal geen probleem te zijn. Sterker nog het blad ging zonder al te veel kunstgrepen netjes tegen de muur. De ruimte naar de dichtgemetselde deur werd opgevuld met een restje van het blad dat uitgezaagd was voor de spoelbak en zo kwam alles nog weer perfect voor elkaar. Zeg nou zelf.
Volgende week de afwerking van onze kant, en wie weet hoe lang het gaat duren van de nalevering etc. Maar de keuken is tenminste operationeel en de noodkeuken is afgebroken. De keuken nadert daarmee de afsluitingsfase.

Dat projecten parallel beginnen te lopen is natuurlijk onvermijdelijk zodra je op tijd moet zijn voor een leverancier. Maar zoiets als kamer vier leg je dan ff stil om de keuken te doen. Toch is kamer 4 tussendoor afgeschilderd. Nog de douche "ff" afwerken en dan is die kamer ook weer klaar. Er is nog een lekkende fitting, zoekplaatje! Die staat voor volgende week op de planning, en dan is de eerste kolom klaar voor gebruik. Daarmee komen we weer op schema van geplande volgorde. Alhoewel achteraf ging de switch redelijk soepel, een voordeeltje weer.

De volgende grote truuk zal ergens in oktober gebeuren, dan gaat de pui van ons toekomstige apartement eruit. En wordt vervangen door een glaswand over 11 meter ;=) Ook hier weer gezeur over technische mogelijk- en onmogelijkheden door de leverancier. Natuurlijk wordt alles ineens duurder. Wat we wel geleerd hebben is gewoon keihard volhouden dat daar geen sprake van zal zijn en dat ze maar zien hoe ze dat op te lossen. Dit was dus het vierde bezoek van de ramenboer, kost allemaal niks! Voor mij was die hele toestand een toneestukje, het gewoon vissen naar meer geld of een voorschot. En ja hoor: "als u nu meteen een voorschot betaalt..." Wat een chantage praktijken zijn dat. Dus wij geen probleem maken en we maken dan maar een voorschot over van iets dat we sowieso moeten betalen, uiteindelijk maakt dat natuurlijk geen drol uit. We hebben gemerkt dat je als consument dit zelfde wapen kunt gebruiken om een prijs lager te krijgen: "als we nu eens een voorschot betalen", of zoiets als: "als we nu beslissen willen we 20% korting hebben" daar zijn ze toch wel heel gevoelig voor. In ieder geval kom je dan honderden euro's lager uit. Natuurlijk is dit weer zo'n spelletje, en je speelt het gewoon mee. Als je je zetten goed timed kun je er toch nog iets voordeliger uitspringen dan je tegenstander had bedacht. EN je poot gewoon stijf houden, dat zijn ze niet gewend. De afgelopen maanden heb ik gemerkt dat kredieten (ondernemer moet voorschieten) en slecht cash management bij ondernemers (voorschotten en uitstaande rekeningen) een leuk item zijn waar je als consument je voordeel mee kan halen. Je houdt ze gewoon het voorschot als hele dikke wortel voor hun neus. En gewoon keihard zijn, je wilt niet? Volgende!

Hout

Iedereen in het dorp is als een bezetene hout aan het hamsteren. Dit betekent of dat de winter extreem koud wordt of dat de mensen tot het besef komen dat hout stoken goedkoper is dan op olie. Bij navraag bleek het 't laatste te zijn. Dus hebben we maar een nabestelling van een 23 kuub geplaatst. Ook al heb je het dit jaar niet allemaal nodig is altijd weer te gebruiken voor het volgende jaar.

Een paar van die wagentjes vol en er ligt weer 13 kuub aanmaak hout in een van je stallen. Nu nog 10 kuub normaal hout en we zijn er weer helemaal klaar voor. Alleen die trekker trok het niet helemaal want hij kwam met een kokende motor voor rijden. Een stoomwolk en wat geknal, zo interessant om binnen no time een half dorp eromheen te verzamelen...

Kunstmarkt Luxeuil

Die kunstmarkt viel op zich niet echt tegen maar erg groots was ie nu ook weer niet. Van alles zat er tussen in uiteenlopende scala van kwaliteit. Hele mooie stukken en iets wat meer leek op de eerste de beste zondagsschilder die een schriftelijke cursus had gevolgd. Te veel om op te noemen, en eigenwijs als we waren hadden we natuurlijk ons fotoapparaatje niet meegenomen.
Maar we hebben een boel kaartjes verzameld van dat werk wat wel iets leek, zodat we op ons gemak nog op het web alles over kunnen doen. Als Neuf tenminste een behoorlijke verbinding geeft. Want dat is echt knudde de laatste tijd.

En als je dan toch naar Epinal moet dan neem je natuurlijk de toeristische route. In rijtijd is het zelfs nog korter ook. Tegen het ondergaan van de zon zie je dan dit.
Dan sta je wel ff stil bij de natuur en krijg je de neiging langzaam verder te rijden. Maar ja dan schichten de ongeduldige fransen je voorbij en da's weer iets linker dan gewenst. Als je al niet verwenst wordt door hen die je vol ergernis voorbijscheuren.

Doe je de volgende ochtend het raam open en je buren vragen of Fannie er al is. Tsja dan kun je moeilijk net doen alsof we nog allemaal slapen. Dus naar buiten, kusje kusje, handjes schudden. En jawel hoor: "Cafe?" Hadden we toch al een sloot onvervalste nederlandse DE naar binnen gewerkt, maar toch gewoon doen. Heel aardige mensen en altijd leuk een babbel op te zetten met ze. Na de koffie kwam een beetje een verrassing, een fles Perlier water verscheen op tafel. Nog niets vermoedend keken Fannie en ik elkaar aan zo van: water na de koffie, shjiek hoor. Maar dat was dan wel VUURwater. Dames kunnen makkelijker afslaan dan mannen blijkbaar. Waar heb ik dat toch eerder mee gemaakt, maar de mannetjes moeten er natuurlijk aan. Vuurwater van Mirabelles, zelfgebrouwen natuurlijk! Nou de rest van de ochtend was ik volkomen tipsy, op je bijna nuchtere maag een eau de vie van Mirabelles (een soort kruising tussen een kruisbes en een pruim) door je keel gieten MOET JE NIET DOEN. Een productieloze dag dus. Dan maar een toertje in de omgeving om ff af te koelen.
Eerst naar de handelaar om een kettingzaag, maar die waren nog niet in de aanbieding, kon elk moment gebeuren, ergens halverwege in de maand, echt waar! Daarmee gaat weer 700 down de drain, maar je moet met die STIHL MS290 toch zeker 50 kuub hout kunnen verzagen, en liever nu dan over een maand als de handel zijknat is geregend. Nahja, morgen maar een zijltje erover om de ergste regen weg te houden. Want het kan hier heftig regenen rondom deze tijd hebben we ons laten vertellen.
Hierboven ook een dorpsgezicht in Vauvillers, net alsof je nog in het begin van de 19e eeuw bent, de tijd heeft bijkans stilgestaan hier! Overal zijn van die fontijnen in deze streek, lekker verkoelend in de zomer, en leuk om te zien met al die bloemen. Rijdt je een beetje verder naar Montdore de heuvel op, lekker een stukkie om en binnendoor dan krijg je ineens een kadootje.
Wie verzint dit nu. Thuis gekomen begint het geneuzel met de leveranciers weer. De ene beweerd dat de plaatsing van de keuken vertraagd zou worden, terwijl eerder was gebeld om de plaatsing te vervroegen. Nou ja wij staan er klaar voor. Dan worden tegen vijven in de middag toch de spullen in de keuken neergezet. Weer rollen duizenden de verkeerde kant op... Ook hier wordt je teruggeworpen in de tijd, dat ik nog heuse cheques mag schrijven, dat zijn we niet meer gewend na 1988! Zie me lachen? Maar alleen omdat mijn liefje achter de camera staat...


Nou en daar staat ie dan, nu nog in elkaar schroeven, maar gelukkig wordt dat gedaan.

Keuken gesloopt

We hebben nu de keuken gesloopt, was ook niet zoveel werk, maar het moest wel grondig gebeuren zodat de nieuwe spullen er volgende week zo ingezet kunnen worden. En kijk eens wat er achter die jaren 60 steenstrips vandaan kwam:
Jawel een heuze schouw met alles erop en eraan. De idee is om dit achter een plaat draadglas met indirecte verlichting de plaatsen, dan blijft dit originele detail te bekijken.
En natuurlijk moet je wel je potje bereiden dus een noodkeukentje ingericht in wat we de korridoor noemen een 4 meter brede gang die onder het hele huis doorloopt. Via de corridoor heb je toegang tot de gastenkamers en de rest van het huis. Die all in one microoven is werkelijk een uitkomst. Maar gaat netjes weer in de doos voor in het apartement zodra de keuken is geinstalleerd.