SolaFarm 4.0

SolarFarm 3.0

Het was tijd voor de opvolger van de huidige opstelling van de SolarFarm. Om een aantal redenen. We wilden de vloerverwarming op de SF aansluiten. Een aantal rekken die vorig jaar geplaatst waren zijn gaan verzakken. De rekken op de met beton gevulde autobanden staan overigens nog prima in het gelid. De uitbreiding met 4 rekken konden we niet plaatsen bij de huidige opstelling zonder veel gegraaf. Dat meerwerk konden we dan beter maar stoppen in een fundamenteel ver-her-nieuwbouw plan.

nieuw plan met uitbreiding

Een terugblik. Startten we eerst met één enkele buis, om te kijken wat zoiets nu doet, na ruim 3 jaar staan zijn er 264 buizen geinstalleerd. Ongeveer wat er bij het oorspronkelijke ontwerp was berekend. De eerste uitbreiding met nóg een paar rekken waren voor het zwembad bedoeld. De tweede (+3 rekken) voor het atelier. Bij de derde (+2 rekken) werd ook de CV en het appartement aangesloten op de SolarFarm. De vierde generatie (+4 rekken) voor de vloerverwarming.
Daarmee is nu wel het maximum aan benodigde capaciteit verkregen. Uiteraard worden er in de toekomst veel meer zaken als beveiliging, controle en koeling op aangesloten. Koeling? In de zomer bleek dat de capaciteit veel te hoog bleek voor het zwembad alleen. Vooruitlopend op de komende zomer hebben we nu alvast een koelings lus in de grond gegraven inclusief sensor om de solarfarm indien nodig te kunnen koelen. Niets houdt je tegen om in de zomer ook de vloer en het huis te koelen als we deze lus doorverbinden met de CV en vloerverwarming. Je kunt het zo gek nog niet bedenken.

buizenplan, een kleine 100m uit en thuis

Afbreken SF V3.0

laatste inspectie of de loopgraven wel op diepte zijn

Uiteraard is zo'n beetje het hele terrein omgegraven geweest. Alsof er een gigantische mol tekeer is gegaan. Opeens reed een kleine graafmachine de tuinkamer binnen waarvoor de deur eerst nog wel even uit zijn kader gesloopt moest worden. Waar nodig zijn oude leidingen uit de grond gehaald om ruimte voor de nieuwe leidingen te maken.
Die nieuwe leidingen zijn nu van koper in plaats van PER. De PVC mantels zijn gevuld met twee componenten PU schuim waar we een filmpje van hebben gemaakt. Dit PU schuim kan temperaturen tot 150 graden hebben en als het goed is zal er geen smeltende isolatie meer te zien zijn. De oude isolerende mantels bleken namelijk op verschillende plaatsen te zijn gesmolten. Met deze nieuwe constructie zal ook het barsten van slangen verleden tijd zijn en beveiligingen gewoon werken waar ze voor ontworpen zijn.

nieuwe ondergrondse leidingen

productie leidingen

wijzigen kachelboom

Alle rekken voor de buizen staan nu na anderhalve week keihard werken door iedereen keurig in lijn op hun betonnen funderingen. Dank jullie wel allemaal dat dit deel van het project kon slagen in zo'n beperkte tijd.

nieuwe opstelling SF V4.0

De komende week worden de oude buizen weer gemonteerd plus de extra buizen. Er staan dan 264 buizen energie van de zon te zuigen. De uitbreiding is geleverd door SunSystems waar ik al een paar jaar buizen en zo inkoop. En wellicht dat we in de toekomst samen dit soort collectoren in Frankrijk aan de man gaan brengen. Een soort totaal concept met besturing, en/of boilers en al. Maar dat zal nog wel een paar keer praten vergen voordat dat in kannen en kruiken is.

Vanzelfsprekend verwacht ik grote dingen van deze opstelling: versie 4 van het experiment. Dat nu een aardig definitieve vorm begint te krijgen. De eerste metingen zijn zeer positief.


Na slechts één rek met nieuwe buizen gemonteerd te hebben is er een merkbare verhoging.

Een drukmeter en flowmeter vonden we ook "hoognodig", om de warmte stroom nog beter te kunnen controleren. In de toekomst zal er gegarandeerd nog meer leuk speelgoed ingebouwd worden op allerlei plekken in het systeem. Waarmee het huidige dashboard weer meer info biedt. Dat dashboard kan op xijn beurt weer door ons via het internet bekeken worden.

LMQR dashboard

Ach, "the boys and their toys" toch?

FOTOOTJES....

oude kachelboom

nieuwe kachelboom

Wim's soldeer creatie

sommige buizen wilden maar niet loslaten, dan maar zo

nieuwe betonnen fundament SF

chemische fabriek PU schuim

Irene aan het poetsen van de oude buizen

Masterplan

(gewijzigd: 20151020)
Acht jaar geleden al weer werd het masterplan voor Le Mouton Qui Rit geschreven, een lange termijn plan. Daarin staat wat we met Le Mouton Qui Rit hebben gedaan en gaan doen. Zo is er natuurlijk een stukje opgenomen over of voor het moment dat we écht met pensioen zouden willen gaan. Een van de ideeën daarin is dat we Le Mouton tegen die tijd zullen gaan verkopen. We waren ons er van te voren van bewust dat LMQR niet onze eindbestemming zou zijn. Volgens plan zouden we dus over een paar jaar, wat vliegt de tijd, een koper voor Le Mouton gaan zoeken. Tenminste als we het plan wat dat betreft blijven volgen. Helemaal uitgekristalliseerd was dat idee van verkopen bij het schrijven van het plan nog niet. Meer een idee als: en wat daarna? Temeer daar we ook nog zin hadden om bijvoorbeeld door Europa te gaan trekken. Je moet realistisch blijven als je denkt aan je toekomst en de toekomst van Le Mouton. De grondlsag voor dit idee was namelijk dat je wel op een verantwoorde manier zo'n B&B moet kunnen blijven runnen. Twee oudjes die uiteindelijk oud willen worden runnen echt op hun 72ste geen moderne B&B meer met alle eisen die daar vandaag de dag aan gesteld worden. Dat zou afbreuk doen aan het doel dat we met de B&B hadden: er een kwaliteits B&B van te maken. Afijn. De jaren gaan toch een beetje tellen en je loopt echt niet meer met een zak cement de trap op. Nu dat moment van bezinning over je pensioen dichterbij lijkt te komen vorm je toch ideeën hier over. Een ervan is dat wij het leuk zouden vinden om het stokje door te geven aan een stel die Le Mouton als B&B wil blijven voeren.

Locatie
Ja, en voor welke prijs wil je deze bedoening wil gaan verkopen is de volgende vraag. Dat locatie in de prijsvorming van een huis grote invloed heeft is een open deur van hier tot aan de Maan. Toch vond ik het wel grappig na het lezen van een Te Koop berichtje voor een studiootje van 25m2 in Parijs waar 2 ton voor gevraagd wordt eens te gaan vergelijken wat je in onze omgeving voor zoveel geld kan kopen. Grosso modo zou dat een huis met minimaal 5 vertrekken zijn met meestal 1000m of meer grond er om heen.

[reken je rijk modus aan]
Die 25m2 voor Parijs dus tegen een kleine 500 voor Le Mouton Qui Rit. Dat wil zeggen daarmee is, strikt genomen, de bewoonbare oppervlakte van het huis aangegeven. Geen stallen, werkplaats, atelier... douches, gangen en zo. “Zulks” wordt meestal niet meegerekend met de opgegeven oppervlaktes. Bijna een factor 20 is ons huis daarmee groter dan het stulpje in Parijs. Vrij normaal op het platteland waar grond niet echt schaars is. In Parijs schijnt het, daarenboven, ook nog uit te maken in welk arrondissement je stulpje staat. Hoe meer status je quartier heeft des te hoger de vierkante meter prijs (uiteraard). Ons stulpje zou in Parijs dus een slordige 2 miljoen op leveren. “Droom maar lekker verder”, zegt mijn schatje, de meest nuchtere van ons tweeën. Volg gewoon het plan en dan zien we wel.
[reken je rijk modus uit]

Helaas dus. Prijzen in deze streek liggen eerder tussen de 260 en 300 duizend voor een gebouw als het onze, inclusief de 2 hectare grond dan. De uiteindelijke prijs is uiteraard afhankelijk van de afwerking en hoe het er van buiten uitziet. Het is gewoon afwachten.
En nee, natuurlijk willen we niet naar Parijs verkassen, na ons leventje op het platteland zouden we niet in zo'n stad kunnen aarden.

Wellicht dat het ons tegen die tijd nog steeds bevalt en blijven we gewoon zitten waar we zitten. Misschien zelfs zonder B&B. Dat laatste zou dan echt heel erg afwijken van ons masterplan. Maar ja, je weer nooit hoe een koe een vlieg vangt nietwaar?


Niets is zo veranderlijk als de mens en dus zullen er wel behoorlijk veel plannen veranderd zijn, merken de gasten wel eens op. Nee niet echt. Tot nu toe klopte het masterplan wonderbaarlijk en zijn onze verwachtingen daarbij ook redelijk uitgekomen. Niet alleen zakelijk. We hebben het verherbouwplan bijna tot op de letter gevolgd en zijn eigenlijk geen verrassingen tegengekomen. OK, tijdens de uitvoering kwamen er nog wel een paar ideeën bij. Zoals de schapies, de HotTub en de SolarFarm. Door de bank genomen geen drastische dingen.
Nu nog zorgen dat alles degelijk gedocumenteerd wordt ;=)  Want zo goed als heel het huis is op de schop gezet. Mensen die het huis van vroeger kenden, herkennen het namelijk niet meer terug.

Naseizoen

Na augustus droogt de stroom aan gasten gewoonlijk langzaam op tot het in november eigenlijk wel still is op dat front. Nog even een opleving rond de kerst en dan kunnen wij zelf op vakantie gaan. Vorig jaar echter begonnen de eerste tekenen zich zien dat we te maken kregen met een verlengd seizoen. Ongebruikelijk als je bedenkt dat deze streek, de Haute Saône, geen grote toeristen trekpleister is. Onze gasten roepen weliswaar dat de streek prachtig is en roemen al die pittoreske dorpjes waar ze dan de paar dagen dat ze bij ons verblijven doorheen touren. Uiteraard geef ik hen zoveel als mogelijk aan info. Voor de echt interessante kijkdingen moet je toch enkele tientallen kilometers rijden vertel ik ze dan. Ronchamp, voor de kerk van Courboisie, ligt 40km rijden hier van af. Als je het op de keeper beschouwd liggen we eigenlijk best wel centraal voor dat soort dingen. Voor de meest kijkdingen moet je wel rekenen op 20+ km rijden. Afstanden zijn hier gewoon anders dan in NL. In ons kikkerlandje kun je je nu eenmaal niet voorstellen dat je minimaal 15KM moet rijden wil je een grote supermarkt kunnen vinden. Hier in la Haute-Saône is dat vrij normaal. OK, zuidelijker neemt het aantal inwoners per vierkante km aanmerkelijk toe. In deze streek noemen we een plaats met nog geen 3000 inwoners een stad. De overheden willen het liefst steden met minimaal 15000 inwoners hebben. Dat levert natuurlijk meer aan belastigen op. Geen haalbare kaart in bijna ontvolkte streken. Niettemin is de gemeentelijke  herindeling van start gegaan en zie je zwarte banden om de naamplaten van de dorpen. Gemeenten met minder dan 5000 inwoners worden gedwongen te fuseren met naastgelegen gemeenten. Men is daar zeer strikt in. Kafkaïaanse gevallen kom je ook tegen. Zo zijn er gemeenten die net een paar inwoners tekort komen en moeten vervolgens toch fuseren. Anderen verzinnen truuken door voor te stellen een paar vluchtelingen op te nemen zodat ze nét over die grens gaan. Dat werkt natuurlijk niet omdat de burocratie een de census van vorig jaar als pijldatum heeft genomen. Zo werkt dat in La Douche France. De burocratie wint altijd.
Sinds enkele jaren wonen er op het platteland minder mensen dan in de steden. Die migratie gaat nog steeds door. Vreemd genoeg wonen hier in Mailleroncourt elk jaar een paar mensen meer. Of zou dat komen doordat na jaren van afbraak langzaam meer huizen geschikt gemaakt worden voor bewoning. Wishfull thinking denk ik. Je merkt wel dat het sinds een paar jaar dat het wat bedrijviger wordt in het dorp.
Zou dat ook van invloed zijn waarom we in het naseizoen elk jaar weer meer gasten mogen ontvangen? Vorige week zat het huis vol met veehandelaren. De komende weken geeft de herfst vakantie ook weer gasten. De eerste reservering zijn al binnen.


Wat ons ook heeft verrast is dat er al boekingen voor volgend  jaar zijn binnengekomen, andere jaren begon het boeken pas in januari en heel af en toe in december. Uiteraard, we zijn gewoon blij met elke gast. Daar hoor je weer nieuwe verhalen van, daarmee doe je nieuwe ideeën op en kom je weer meer te weten over La Douce France in het bijzonder en hoe dat tegenwoordig reilt en zeilt in die Heimat. We volgen het NL nieuws wel, maar dat is toch meer van wat de overheden aan de pers kwijt wil. Wat bij de mensen zelf leeft dat hoor je alleen in café's en bars of restaurants. In ons geval aan tafel dus. Als dan kabouter Hollande dan roeptoetert dat het allemaal best wel goed gaat, hoef je alleen maar om je heen te kijken of naar onze gasten te luisteren. Dan blijkt dat het helemaal niet zo prima gaat. Dus wat moet je nu geloven?



Ons B&B jaar is in ieder geval prima verlopen.

Ruïne

Vandaag kwam de burgemeester langs om de kamers van diens gasten te betalen. Een beetje pratend over van alles en nog wat vroeg ik hem wat de gasten aan het doen kwamen. Want van hen zelf kreeg ik niet zo veel sjoege. Wel hoorde ik ze smoezen aan tafel over de prijzen en dat ze daarover niet ontevreden waren, maar dat was eigenlijk niet voor mijn roodgloeiende oortjes bestemd. Het schijnt de tijd van hele grote business te zijn voor de beesten verkoop affaire in La Douce France omdat Italie potdicht zit voor die beesten vanwege een of andere besmettelijke toestand. Dat is een mooie meevaller voor de burgervader want dat is namelijk diens business: grossieren in Charolais koetjes. Die hebben een wat bleker vlees en daar houdt de gemiddelde fransje niet van vertelde hij. Het fransje wil het bloederiger / roder hebben, dan zit er meer smaak aan. De buitenlanders vinden bleker vlees juist weer lekkerder. De Charolais zijn hier in de omgeving en-plein voorhanden. Daarom is hij benaderd door vleesexporteurs. Volgens zijn zeggen mogen er wel koetjes Italië in, maar er niet meer uit. Beter kun je het niet hebben voor de business. In de wijde omgeving worden dus pinken (2 jarige koetjes) opgekocht voor de export. Een hausse! Als handelaar klaagt hij natuurlijk over de dunne marges. En dat is ook wel aannemelijk als je hoort hoe de boeren tegen de supermarkten en zo tekeer gaan over de lage vleesprijzen. De tussenhandel schijnt er goudgeld aan te verdienen. Oh, wacht ff, dat is hij toch, die tussenhandel. Of zijn het alleen de supers met hun schandalige winsten.

Dit verhaaltje gaat eigenlijk over de ruïne die schuin tegenover ons huis staat. Er zijn namelijk nieuwe ontwikkelingen.
Er is met deze burgemeester namelijk een stuk beter te praten dan de vorige. Voor de laatste golden alleen de regeltjes en daarmee basta. De nieuwe is meer van het pragmatische en wil gaan puinruimen in het dorp.

Ruïne en face en puist langs de weg

Zo kennen we bijvoorbeeld een straat die in de volksmond Kosovo is gaan heten omdat de hele zooi daar aan puin ligt. Een puist in het aangezicht van het dorp. En niet de enige. Het vorige opperhoofd wilde dat al die ruïnes gerestaureerd zouden worden. Iets waar niemand geld voor over had of heeft uiteraard. Een ruïne moet je gewoon platgooien als deze historisch gezien geen waarde heeft Buiten dat leveren die krotten gewoon gevaar op. Opruimen dus, dan komt het vanzelf goed met dat aangezicht. De vorige wilde van dit dorp een historisch monument, zeg maar een monumentaal dorp, maken. En wie dan zei dat dat erg veel geld zou gaan kosten kreeg te horen dat dat dan erg jammer was maar zo was het nu eenmaal. Het dorp moest en zou gerestaureerd worden. Maarja, daar wilde eigenlijk niemand aan. Een moeizaam verhaal was dat en ondertussen verpauperde vanzelfsprekend het aanzien van het dorp. Dat was niet belangrijk want dat stond niet in de regeltjes. De huidige burgervader wil gewoon een dorp hebben dat er netjes uitziet, period. Wat een verschil, die twee. Voor mensen die me dat wel eens vragen: ja, de invloed van een burgermeester is enorm. Helemaal in dit opzicht: wat en waar gaat er gebouwd worden,
Meteen kwam dus het gesprek op de ruïne en face en dat we daar een paar jaar geleden interesse in hebben gehad om het te kopen. Juist om die reden, dat het in originele staat teruggebracht moest worden ging dat niet door. Een paar maanden geleden hoorde ik al zoiets via via, maar nu uit eigen mong van de maître. De hoop stenen gaat eindelijk op last van de gemeente gesloopt en opgeruimd worden, of mág gesloopt worden beter gezegd. Nu zie je een grote groene muur. Heel langzaam verdwijnt namelijk de ruïne onder het gebladerte. Een jaar of wat geleden heeft BP een vriendje diens trekker tegen een deel aan laten zetten, waarmee ongeveer de helft van het gebouwtje keurig tot een hoopje stenen gedegradeerd werd. Een stuk veiliger zo. Nog een paar duwtjes en het lijkt net een heuveltje onder klimop.
Het lijkt echter een moeilijk verhaal te worden. De eigenaresse blijkt spoorloos verdwenen te zijn volgens de burgervader, de belastingaanslagen komen onbetaald retour. Dat de belastingen niet betaald worden is natuurlijk erg voor een armlastige gemeente zoals MSP. Misschien is de eigenaresse intussen overleden, dan kunnen we wat meer doen, klonk het hoopvol. Over een maand gaat de gemeenteraad een besluit nemen om de zaak over te nemen en plat te (laten) gooien. Wellicht dat we die stenen voor een prikkie kunnen krijgen al of niet met het stukje grond erbij. Dat lijkt me een mooie gelegenheid daar een parkeerplaats van te maken zei ik. Daar had ie wel oren naar. We spraken af dat als het in de raad kwam hij mij daar van op de hoogte zou houden.

Zo een kort stukkie maar dit wilde ik ff kwijt.

LMQR 11

Bloedmaan
Gisteravond was het dus spectaculair aan de hemel. Althans dat dachten de media. Mijn schatje dacht daar heel anders over en eiste haar kijkgeld terug. Maarja, als je de Melkweg dwars over je huis ziet lopen, de maan zo goed als verduisterd is, pal achter de maan ook nog eens de grote beer hangt, Orion erg helder is en bijna geen vliegtuig het kjkgenot verstoord. OK, het is dan wel bijna vijf uur in de morgen, niet de drukste tijd in de lucht. Mijn schatje ligt uitgestrekt met de slaap nog in haar ogen op de sofa naar buiten te gluren. Ikke zei de gek zat in mijn badmantel op het balkonnetje in de verrassend lauwe lucht naar boven te gapen. Prachtig die hemel. Praktisch geen licht vervuiling, het is kraakhelder, af en toe een vallende ster en een draaiende sateliet. Voor mij kon de pret niet meer op. Alleen jammer dat het cameraatje geen geweldig ding is.

Bloedmaan 20150828:0450

SolarFarm
Over een paar weken gaan Wim en ik weer tekeer met definitief de laatste uitbreiding van de SolarFarm. Zoals altijd is de mailwisseling tussen Wim en mij vlak voor zo'n verandering heftig. Hoe gaan we de wens om alleen de vloerverwarming door de SF te kunnen verwarmen realiseren? Wat moet er in de CV schakelboom veranderen... vragen vragen vragen.

Er komen 4 rekken bij (96 buizen) een uitbreiding met bijna 50% waarmee we de winter in willen gaan. Er zal daarvoor iets aangepast moeten gaan worden mbt aansluiting bij de kachel en nieuwe koperen eidingen van en naar het huis zodat de beveiliging eindelijk kan gaan werken zoals het moet én de hogere temperaturen, die nu gegarandeerd dicht bij de 80 graden in de zomer zullen zijn, dan beter verdragen worden. Uiteraard gaat in dit steeds complexer wordende geheel niets meer zonder een gedegen voorbereiding. Dus maak ik met behulp en input van Wim een aantal gedetailleerde schetsen.

 Maten en situatieschets voor Frank de aannemer die de nieuwe sleuven moet gaan graven

Leidingen lay-out en samenstelling arrays met de nieuwe rekken. Omdat die uitbreiding eraan kwam hebben Wim en ik gemeend de arrays meteen verder naar achteren te verplaatsen om in de winter de slagschaduw van het huis bij zonsopgang te verhinderen. De hele handel kan dan meteen op een soort betonnen fundament boven het maaiveld geplaatst worden. Dat heeft als voordeel dat bij het maaien er geen buizen meer aangetikt zullen worden. Ook de aannemer Frank gaf de nodige feedback en die is natuurlijk meteen meegenomen in de tekeningen.

Zonder extra kleppen of sensoren en zo gaat dat dus niet. Bovendien wil je eigenlijk het risico van het uitvallen van kleppen tot een minimum beperken. De stroom wil hier wel eens uitvallen. Nu hebben we weliswaar in de garage een enorme UPS draaien met twee 70Wh accu's maar die leveren ook maar pur voor een paar uur. Daarom komen er ook nog een paar flowmeters in de leidingen te zitten voor de signalering die ook nog leuke statistieken gaan opleveren. Pompen die via relays worden aangestuurd, enzovoorts. De pomp echter moet wel blijven lopen als de relays mochten afvallen. Net zoals dat in de schakelboom in de garage gedaan is. Zo kan de kachel nooit oververhit raken, waarbij natuurlijk al wel de nodige veiligheidskleppen zijn geïnstalleerd die calamiteiten zullen voorkomen. Zo is mijn ideaal beeld van een goed systeem: dat de electronica altijd vergezeld gaat met optische controlemogelijkheden én machanische voorzieningen die handmatig ingrijpen mogelijk maken. Nu nog wat cameraatjes erop zetten, dan is het verhaal wel rond.

Wie had gedacht dat je met dingen als beveiliging rekening moest gaan houden toen we met een eenvoudige opstelling van twee rekken en een zelf in elkaar gebastelde warmtewisselaar het zwembad ging verwarmen.  Meer dan een oliedrum, een pompje en twee rekken was het niet. Nu loopt het systeem, want dat mag je het zo langzamerhand wel noemen, op 5 Raspi's, een paar driewegkleppen, 4 pompen, 10 electrische kleppen, meer dan 100 meter ondergrondse leidingen, een tiental sensoren, diverse veiligheidsdingen en een paar maatregelen tegen enkele hackende gasten die per ongeluk op het systeem probeerden te komen en daar niet thuishoorden. Zo langzamerhand wordt je meer een systeembeheerder dan iemand die een zonnecollector bij zijn huis heeft staan. Dat maakt het ook zo leuk om te doen, een beetje van mijn oude vak, een beetje Linux bijgeleerd en nadenken over systeem techniek. Het geheel is in Python geprogrammeerd. Het grappige daarvan is dat er voor die combinatie (RaspberryPi + Python) een enorme gebruikersgemeenschap is ontstaan. Waardoor de meest onmogelijke projecten worden gemaakt en gedeeld met de rest van de wereld. Op praktisch alle vragen is wel een antwoord te vinden. Gelukkig zijn ook Wim en Paul er nog op de achtergrond. Dus tot nu toe is er dan ook nog geen probleem geweest of het kon wel op de een of andere manier opgelost worden.

Gegarandeerd dat er in de toekomst verder aan gesleuteld gaat worden. Generatie V wordt natuurlijk 6,7,8,9... Ik stel me daarbij voor dat er iets met robotjes gedaan zal gaan worden die onder andere een deel van het handmatige werk over zullen nemen.

IoT 1

Internet of things is een met geweld opkomende stroming die niet meer te stoppen is. Sinds de eerste koffiepot zichtbaar werd op het internet om te kijken of er nog koffie in zat zijn er ontwikkelingen geweest die sterk tot mijn verbeelding spreken. Was Samsung's on-line koelkast in de jaren 90 van de vorige eeuw nog een novelty, nu lijken koelkasten zonder netwerk aansluiting niet meer van deze tijd. Een paar jaar geleden werd en wordt voor veel geld een lamp aangeboden die je via je smartphone kan bedienen zolang je maar via internet toegang tot je huis systeem hebt. Tegenwoordig bouw je dat met een paar in China te bestellen onderdelen voor een paar euries zelf en veel uitgebreider met een zillion aan mogelijkheden.
Enter VLC: Visual Light Communication. Een ruime tien jaar geleden werd deze techniek uit 1880-ers opnieuw leven ingeblazen. Nu met LED's en zo. Mijn belangstelling werd geprikkelt toen ik vanochtend een artikel over Walt Disney en ETH las die het met licht communiceren weer een stap verder hebben gebracht. Nee het is geen uitvinding, maar een super de luxe combinatie van bestaande technologie: SoC (system on a chip = computertje ter grootte van een speldenknop) en LED gecombineerd in iets dat de volgende generatie IoT gaat inluiden. Niet meer dan een volgende stap in de richting weliswaar, maar een gezonde en voor iedereen maakbare stap. Over niet al te lange tijd zullen ook hier weer onderdelen van op Ebay verschijnen en kunnen hobby-isten als ik weer te keer gaan.
Tof, dat Disney dit voor diens speelgoed is gaan gebruiken en dat een gerenomeerd instutuut als ETH dat serieus heeft opgepakt. Want. Deze techniek biedt ongekende mogelijkheden.

Info in détail

Dit is namelijk interessante shit als je daar je gedachten eens over laat gaan tijdens de zonsopgang die vanochtend helaas niet zo veel voorstelt.

De idee biedt ongekende mogelijkheden als een niet te onderbreken netwerk: in de zin als een keten van relays stations met een knoopbatterijtje (lees energie) voorzien. Strooi wat van die dingen rond en je hebt een impromptu netwerk way beyond je normale wifi range.

En dan gaat mijn brein op hol:

Stel je kunt dit nog grofstoffelijke spul tot op nano niveau verkleinen, kun je zomaar een netwerkje op de nog natte muurverf aanbrengen of in je behang ploppen. Met een paar miljard van die VLC units op je muur geeft dat een muur groot display (eindelijk). Energie komt uit een ingebouwde warmte converter of draadloos energie verhaal á la Tesla.
Andersom kan het ook als een camera werken en je vertellen wie of wat er in je huis rondspookt als je weg bent. Of om Qubit te observeren als ie weer eens op jacht naar muizen is. Combineer je dat weer met nano sensoren als druk en temperatuur, een handje nanobots erbij zou je zomaar de textuur van een oppervlakte kunnen veranderen. Nee deze gedachte is echt niet origineel want zo werken namelijk min of meer de huidige onzichtbaarheids mantels die nu in lab's ontwikkeld worden. Die manipuleren licht door het op een slimme manier om te buigen of te transformeren zodat wat zich achter die 'mantel' bevindt voor het oog niet meer zichtbaar is.

Een toepassing voor thuis bioscoop, als je VLC zou combineren met RGB LED-jes, waar het beeld uit elke hoek scherp en helder is, zou zomaar binnen de mogelijkheden passen zonder dat het direct duizenden euries moet gaan kosten. Wat, een monitor over twee muren, een gebouw? Trek een blik verf open en stuif een paar handen van die nano VLC's er over en klaar ben je. Automatisch past het netwerk zich aan. Dan, dus. Goed, de eerste tien jaar zal dat wel niet uit een lab komen. De technologie echter is beschikbaar, nu nog een sponsor vinden die dat wil laten realiseren in een verkoopbaar product.
Aan de andere kant moeten we vooraf al gaan nadenken over zaken als beveiliging, hacken en wellicht iets als privacy. Wetten die aangepast moeten worden, productie opgezet, etc. Niet vergeten de miljeu aspecten. Die nano dingen zijn erg klein, spoelen uit de verf of van het behang, de muren, komen in het afval terecht en stoppen gewoon niet met te werken omdat energie overal aanwezig is. Uiteindleijk komt dat spul in ons lichaam terecht via de voedsel keten. Dat is gebeurd met plastic vezels en dat gaat ook gebeuren met de VLC nano deeltjes als we daar van te voren geen desintegratie protocol voor bedenken.

Of bedenk maar eens als de modekleur verandert ter stond de kleur van je shirt van herfstbruin naar hemelsblauw verandert. Of op je contactlenzen een life uitzending kan zien van je favoriete kookprogramma. Een teleconference via beeld op je netvlies bijwonen, VLC neemt de communicatie voor diens rekening en de nano ledjes de beeldvorming. Woeah! Op je vingernagel je smartphone schermpje en op je oorlel de mic. Nooit meer lege telefoon, waar je ook loopt er is altijd werbinding met het netwerk. Planten, vissen, alles kan als relays gaan werken. En dat is meteen ook wel een beetje eng als je met dat in je hoofd naar je schapies kijkt. Kijk! Achter in de boomgaard snuffelen ze naar fruit, zou dat leuk zijn als ik dat van dichtbij kon bekijken zonder eerst een kilometer te hoeven lopen? Hm, valt wel een beetje van het pastorale beeld hierbij weg. Dus toch maar niet?

LMQR 10

Qubit
We hebben een kat met een ongelofelijke appetit. Heftig wat die kat overdag allemaal naar binnen werkt. Want wat ie 'snachts allemaal naar binnen werkt kun je alleen maar afmeten naar het aantal kadootjes wat ie  in de ochtend voor je voeten legt. Dat ie zwaluwen zomaar uit de lucht haalt, daar moet je snel voor zijn. Muizen zijn machteloos en de populatie veld,- woel, snuit,- huismuizen gedecimeerd tot een enkel voorkomend benauwd piepje, Af en toe hoor je een geraas ergens in de kast beneden waarna Kat weer trots met een nog wriemelend geval tevoorschijn komt. Daarna een kwartiertje spelen met Muis totdat het batterijtje op is. Het eindigt altijd met dat Kat langzaam het verhaal naar binnen knaagt om bij het staartje te eindigen dat dan koddig naar binnen floept.
Zijn jacht terrein ligt achter bij ons en wij zien dan genietend van een bakkie troost soms een zwarte vlek door de wei schichten om hoogopspringend ergens uit een holltje of zo een volgende snack te graaien. Hij is dus snel als de wind. Toch is niet alles even prettig geregeld voor hem. Voor ons huis is namelijk het domein van White Socks. De kat van de buren. Een nogal dominant verhaal dat wanneer ie de kans ziet Qubit te grazen neemt. Dan krijst Qubit de zaak bij elkaar en kunnen we hem af en toe redden. Vanmiddag leek het haar op zijn kuif behoorlijk toegetakelt te zijn, plukken daarvan lagen in de serre. Arm ding. Maar ja, zo is het leven nu eenmaal. De pik orde blijft gehandhaaft en een plaats in de katten gemeenschap moet je nu eenmaal bevechten. Waar zouden ze dat toch van hebben?

Stoplicht
Mailleroncourt-Saint-Pancras is toegetreden tot de grote wereld. Er is namelijk sinds een paar dagen een stoplicht in werking op de doorgaande provinciale weg. Het-moet-niet-gekker-worden! Nog niet uitgeprobeerd of dat licht niet op rood springt als je met een slakkegangetje aan komt rijden. Dat gaan we morgen wel beleven. Dan is het ook niet eens een volwassen stoplicht met koeiengrote lampen, nee eerder een soort speelgoed ding met lampjes van pak 'm beet 80 mm doorsnede. De waanzin is de wereld nog niet uit. Je rijdt op een voorrangsweg rechts is een afslag waar een levensgroot bord staat "Cedez la priorité" (voorrang verlenen). Bien! Een weg waaraan 5 huisjes staan waarvan 3 niet bewoond. Eerst stond er een radar éducative (dat gaf je snelheid aan) met een aantal kleine plastic paaltjes op de middenstreep waar er elke dag wel een van werd platgereden. Net als in dat liedje van "10 kleine negertjes zaten op een hek, op een dag viel er eentje af toen waren er nog maar negen." Dat heeft de gemeente goudgeld gekost. Op en zekere dag waren de midden paaltjes verdwenen en kort daarop ook de radar educative. Dachten we eerst: goedzo, alle niet echt noodzakelijke dingen de deur uit dat spaart de gemeente maar weer geld uit. Eindelijk iemand die tot zijn zinnen is gekomen.
Maar nee dan komt er zo'n stoplicht! Gaat een dezer dagen vast wel een diender op de loer liggen om een beetje geld in het laatje van de gemeente te brengen. Het zou me niets verbazen als er ook nog een heuse flitspaal bij komt te staan. Toegegeven er wordt gewoon te hard gereden, ook op de weg Fontenois la Vile waar ons B&B aan ligt. Maar leg dan een paar drempels neer, kost na aanleg niks meer. De garage in de buurt heeft dan nog wat extra werk als iemand toch met een rotgang op die drempel knalt en het karter openrijt.

update:
na een paar maal experimenteren blijkt dat als je met minder dan 55km/h het plaatsnaambord van Mailleroncourt-Saint-Pancras passeert de zaak op groen springt. Zucht. In een dorp met twee straten en wat steegjes een stoplicht...

Hout
De brieven voor de aanmelding voor het affouage recht zijn weer rondgedeeld. Behalve in mijn bus. Gezien de historie denk ik dat dat door Dominque niet zonder opzet is gedaan. Vorig jaar had hij ook al geen zin om mijn hout uit het bos te halen en gaf daar op het allerlaatst bericht van. Precies op de dag dat je het bos niet meer in mocht om te kappen. De tweede keer dat Dominique me dat flikte op die manier. Dan kan het geen toeval meer zijn. Maar weer naar de burgermeester gestapt om dat ff recht te zetten want het is gewoon mijn recht om hout uit het communale bos te krijgen. Het eerdere aansnijden van dit onderwerp bij de burgermeester landde op dorre grond. Er werd nogal omheen geluld, yja als buitenlander zal ik het allemaal wel niet goed begrepen hebben. Nu moet ik maar eens op zijn bot Hollands de aandacht gaan vragen voor deze praktijken. Want iemand zijn rechten ontnemen dat kan natuurlijk niet.
Dit jaar hadden we een akkefietje met de D's hond, die meende lollig te moeten zijn en was in de achterbouten van een schaap aan het happen. D kroop bijna over de grond en bood aan de kosten te vergoeden van het schaap mocht het eraan kapot gaan. Het arme ding is genezen dus niets aan de hand. Op onze vraag of hij en wanneer hij hout ging leveren kwamen toen positieve geluiden. Zelfs na herhaling van de oefening voor het hout hakken. Dit jaar kregen we ten tweede male onze opdracht terug met vermelding: geen tijd wegens drukte. Op het moment dat niemand meer het bos in mocht, dus. Wat een rotstreek!
Als die gosert een probleem heeft met me hoor ik dat graag, maar dan recht in mijn gezicht. Via, via hoorde ik dat ie vond dat ik met het begraven van een dood schaap op ons eigen terrein een probleem had. Dat zou het grondwater vergiftigen. Nou dan moet je bijna een kudde schapen in de grond stoppen om dat hard te kunnen maken en moest het grondwater zijn kant opstromen en daar blijven staan. Nonsens verhaal. Er schijnt nog iets te zijn maar dat kon mijn informant zich niet meer herinneren. Afijn daar moeten we paal en perk aanstellen anders loopt het uit de hand zoiets. Maandag ben ik naar het gemeentehuis gelopen om mijn hout claimen. De ambtenaar vond het een bizar verhaal en zou het aan de bourmêtre doorgeven. Daar hoor ik dan wel weer niets meer van.

Winteratelier
Mijn winteratelier is omgefietst als boudoir voor mijn schatje. Een keihard bewijs dat vrouwen 5x zoveel kleren hebben als mannen is nu geleverd. Er staan nu 5 joekels van een kasten met een stang en een paar lades voor mijn lijfbedekking. De rest heeft mijn schatje nodig. Weg warm plekje om te kleien. Erg? Nee. De afgelopen winters deed ik dat toch al in de keuken beneden. En de nieuwe plaats van het atelier is groot genoeg voor alle machines en zo om dat niet meer op allerlei plekken te hebben hoeven staan. Bovendien kan ik de komende maanden nog voldoende tekeer gaan in het atelier om wat te gaan draaien en in de wintermaanden te gaan handvormen op de keukentafel. Stoken kan sowieso altijd.
Een paar modellen voor nieuwe huisjes zijn alweer geschetst en ik zit vol met ideeën om wat meer textuur op de vlakke delen aan te brengen. De komende serie gaat dan ook wat meer Barok worden.
De dit jaar aangeschafte gasoven gaat dan deze winter in gebruik genomen worden. De jaren geleden gekochte raku glazuren gaan dan nu eindelijk eens uit de bus komen ;=) Spannend hoor!