Kopisme

logo kopisten

De naam verraadt het al: kopiëren is hun ding. Dit heeft te maken met de onvrede over hoe de media maffia omgaat met het thuiskopiëren en alles wat daar bij hoort. En door de link met staat en kerk te leggen maken ze handig gebruik van een maatschappelijke loophole. Dan mag het ineens wel. Het Kopisme is sinds 4 januari namelijk een officiële religie, in Zweden dan. Copycat gedrag, uiteindelijk wel. Is het een oplossing? Voorlopig ook. Maar ik zie zo het smoel van de gemeente ambtenaar al voor me als ze in de gemeente registers kinderen met als godstdienst Kopisme in (moeten) gaan schrijven.
Ik kan me de scenes uit begin 90-er jaren nog voor de geest halen dat we met een vrachtje floppies en externe floppy disk drives richting een copy-party togen, ergens in Schiedam en Maassluis geloof ik. De zalen waren bijna zonder uitzondering schimmig verlicht, en je kon er alleen in als je lid was of op de een of andere manier ervoor werd uitgenodigd. Dan hackte je een 100 tal van die floppies vol met spul waar je w.s. nooit meer naar keek. Het was ook meer voor de hep.Vergelijk dit met de hoogmis van de Kopisten. Massale bijeenkomsten om dingen te kopiëren kan tot een religieuze ervaring leiden is hun legalisatie. Bien sûre, volkomen uit de duim gezogen en bedoeld om de media maffia ergens met hun neus in te drukken.

logo Flying Spaghetti Monster

Net zoals de aanhang dat doet van het Vliegende Spaghetti Monster, met HIER hun bijbel. FSM is echter een parodie op het nogal nadrukkelijk creationisme in de VS. Daar mag namelijk in bepaalde staten alleen iets over het scheppingsverhaal onderwezen worden. Door een nieuwe religie te creëren konden de aanhangers vervolgens volgens de grondwet eisen dat er ook iets over het Pastafarisme onderwezen moest worden als een erkende godsdienst.

logo Piraten Partei

De Piratenpartij heeft geen religieuze insteek maar schuurt dicht tegen de Bits of Freedom aan: internet neutraliteit en het recht op vrijheid van internet. Zoiets van vrijheid van denken en spreken, een basis recht in de vrije wereld maar dan ff nadrukkelijk voor het internet. De Piraten partij heeft bijna 9% van de stemmen in DE gehaald bij de europese verkiezingen, en daardoor een aantal zetels in het europese parlement! Het wordt steeds leuker in onze decadente wereld.

Terug naar de Kopisten. Hier een quote uit de Toronto webkrant:

“I think that more people will have the courage to step out as Kopimists,” says Isak Gerson who founded The Missionary Church of Kopimism in 2010. “A lot of people still worry about going to jail when copying and remixing. I hope in the name of Kopimi that this will change.”

Het Kopisme heeft als kredo: « Kopieer, dowload, deel »,
Hun site HIER maar die schijnt al te roken wegens overweldigende belangstelling.

De media maffia probeert - tegen beter weten in - uit alle macht tegen te gaan dat er voor eigen gebruik iets gedownload of gekopiëerd kan worden. Maar hoe kan het dan dat er een toenemende verkoop van CD`s is gemeten, terwijl het downloaden ook toeneemt. Juist dat is het argument voor al die anti download wetten, dat er bij downloaden minder verkocht zou worden!

PROBLEEM
De bovenstaande bewegingen reageren allen op een bepaald probleem, wat zich uit als reactie op de manier waarop overheden menen onze rechten te moeten inperken. Overheden van welke signatuur dan ook. Het probleem is dat ons fundamenteel recht op vrijheid van meningsuiting steeds meer geweld aan wordt gedaan. In sommige landen is dat recht zelfs tot 0,0 teruggebracht. Opvallend is dat de westerse, zogenoemde vrije staten, hard op weg zijn diezelfde kant op te gaan. De afluister terreur is nog de minste. Alles wat door de lucht gaat, via het internet, alles wordt afgeluisterd. Mensen kunnen worden opgepakt zonder proces verbaal de bak indraaien. Men hoeft slechts te vermelden dat er een verdenking van terreur bestaat, of lid is van een criminele organisatie. Het zal dan ook niemand verbazen dat je tegenwoordig al heel snel lid bent van zo`n organisatie. Zit je in de cel je af te vragen:" Goh, ben ik daar lid van? Nooit geweten".

AFLUISTERPRAKTIJKEN
Zaken worden maar al te vaak opgeblazen of gewoon uit de duim gezogen. Gewoon om nog meer camera`s, microfoons, inkijkoperaties, software te mogen installeren bij burgers. Je mail, facebook pagina, twitter, je zondags wandelingetje in het park. Het wordt allemaal bekeken en beoordeeld. Als je in Amsterdam centraal loopt wordt je gedrag geanalyseerd en wordt je tot en met je plaats van bestemming via de video gevolgd. Rijd je Nederland in, staan er camera`s bij de grens, sta je bij een bushokje, hangt er een camera boven je knar. Die beelden worden door een oog van een vreemde bekeken, beoordeeld, en gewogen. Allemaal onder het mom van veiligheid. Er worden miljarden besteed aan video surveillance, software, opslag, computernetwerken ten behoeve van Echelon, FinTrac, ATE(S), CTU, SIE... Afijn, de lijst is erg lang. Ware het nog dat diensten samenwerkten om honderden miljoenen te besparen, niets werkt echt met elkaar samen. Cloak and dagger, weet je. Voor sommigen van die organisaties ontbreekt zelfs de grondwettelijke basis. Iets ministeriëeels wordt er dan van gemaakt, en dan mag het ineens. Privacy is het afgelopen decennium een zeldzaam diersoort geworden. De mate van toezicht is zo intens geworden dat je je eigenlijk niet meer kan onttrekken aan overheids observatie. Gelul van "je hebt toch niets te verbergen" is tegenwoordig een argument om dat maar over je heen te moeten laten gaan. Anders ben je een staatsvijand als je dit niet goed vindt en heb je vast en zéker wat te verbergen. Volledig voorbijgaand aan de verworven rechten waarvoor mensen hun leven hebben gegeven. Waarvoor mensen nu nog dood geknuppeld, opgehangen, doodgeschoten of opgesloten worden en de sleutel weggeworpen. Mensen die bij het roepen van iets, of het gooien van een waxine lichtje voor gek verklaard en opgeborgen worden of jarenlang, zonder noemenswaardig proces, laat staan een eerlijk proces, vastgehouden. Je kunt beter nog iemand in stukken hakken, dan sta je na een paar maanden weer buiten. Wist je dat? Je kunt, en als het kan dan gebeurd het ook, via je mobieltje door iedereen afgeluisterd worden. Ook gevolgd. Dus zit je in het park in plaats van op je werk dan is dat te zien. Ook al staat je mobieltje uit. Op alles waarop software staat / kan staan: mobiel, tablet, computer, kan een programmaatje geïnstalleerd zijn waardoor alles, maar dan ook alles, is af te lezen of af te luisteren. Je pincode, banknummer, het lieve briefje aan je schatje. Alles, alles, alles. De hamvraag is: willen we dat? Willen we dat een tot parlementariër gekozen koekenbakker onze intiemste gedachten zomaar mee kan lezen?


TERRORISTEN
De centrale overheden doen er alles aan zich te beveiligen. Beveiligen tegen wat? Ja, die terroristen. Al eentje gevangen de afgelopen 10 jaar? Neuh dat niet, maar het kan elk moment gebeuren hoor! Mijn vermoeden is dat het niet zozeer de terroristen zijn maar de gewone bevolking, waar ze bang voor lijken te zijn. Gewoon Stasi praktijken dus. Voor de vorm worden er af en toe wat acties gedaan. Oefeningen gehouden als de Schipholtunnel, een groepje schutters op de daken, parlement afgrendelen... Ook al jaagt juist dàt de bevolking meer angst aan dan de hypothetische aanwezigheid van terreurgroepen in ons landje. Die terreur dreiging wordt gebruikt om er wetjes doorheen te druken die 10 jaar geleden de hele politieke, en werkelijke wereld in rep en roer gebracht zouden hebben. Nu passeren die wetten de kamer als hamerstukken. En steeds meer wordt er van onze vrijheid opgeofferd. Dit, omdat er enkele zieke geesten in het overheids apparaat zitten die zelfs de kleur van iemands schaamhaar willen vastleggen. Hoe je met dat soort registraties aanslagen verijdelt zal zelfs de minst kritische geest zich toch op het kruintje doen krabben. En dat is slechts wat we via de kranten vernemen. Waarom raken ze zo in paniek als de roddel-prietpraat van diplomaten op straat komt te liggen? (wikileaks) Tot nog toe niets daarin gelezen waardoor levens bedreigd werden. Wel zijn de ego`s van sommige ambtenaren beschadigd omdat die nu ineens in de kijkerd staan!
Waarom schrok dat mens in de Tweede Kamer zo toen er een lamp naast haar op het buro viel? Totaal overstuur, vergadering werd geschorst. Of is zij een van die mensen die helemaal gek gepraat wordt door die schimmige diensten. Diensten die daar uiteraard hun bestaansrecht aan ontlenen. Maar diezelfden hebben gedurende de laatste 15 jaar de terreur dreiging ook weer niet aannemelijk kunnen maken in Nederland. Want die reactie was totaal uit de schaal van behoorlijk schrikken, buitensporige paniek dus. Geeft toch te denken.

Ik denk dan...
Aan de DDR met diens Stasi, communistisch Rusland? Het huidige Chinese bewind? En vlak de US niet uit. Nederland is helemaal losgeslagen. Een scriptie kreeg onlangs een tien omdat het Wilders en de geassocieerde gedoog regering als fascistisch kenmerkte. (Godwin verschijnsel) Toe maar, demonisering ten top! Of de schrijver is een tendentieuze opportunist of een goede analist. De historie zal het uitwijzen.
Er leeft dus een monster in ons midden, een veelkoppig monster dat hongert naar macht, geld en slaven. Een monster dat de macht door angst zaaien probeert te behouden. Of dat nu een politieke of religieuze oorsprong heeft, het maakt geen fluit uit. Ook niet of je links of rechts bent.

Overdrijf ik?

De geschiedenis laat immers telkens opnieuw zien dat dit soort machtsconstructies bloedig eindigen, heel bloedig… Persoonlijk vind ik dan dat dit niet het doel van een beschaving kan zijn. Dat we elkaar afslachten omwille van een klein groepje machtsgeile mini Machiavelli`s.

 updated: 20120108

La Commerce

Vanochtend met een van onze zwitserse gasten naar de bakker getogen. Het is woensdag, de bakker in Vauvillers is dan dicht. De bakker in Demangeville, een paar kilometer verderop, is dan wel open. Daar kun je ook een bakkie doen. Dat stelde ik onze gast ook voor, die was daar meteen voor te porren. Is ook leuk zoiets. De Couleur Locale ervaren is zondermeer prima. Dus hop wij in de bagnol naar de bakker. Komen we de winkel in, staat daar een dame met paarsgeverfd haar, zeer onzeker te doen. `t Zal wel een nieuwe kracht zijn denk ik dan. Ik bestel voor 8 ontbijten de nodige broodjes, stokbrood en ook twee koffie. Oh aarzelt ze, ff doorgeven naar achter. Komt de bazin uit de hoek met iets waar je broek van afzakt! Nee het kan niet meer. Na negen uur serveren we geen ontbijten meer. Stomverbaasd, of misschien een beetje teleurgesteld, zeg ik nog: "een bakkie koffie kun je toch geen ontbijt noemen, dus twee koffie graag". "Nee nee, het kan echt niet meer" klonk het. Toen kwam er nog: "ce sont les règles d`affaires" ( dat zijn de business regels). We keken elkaar stomverbaasd aan, pakte de bestelde broodwaren in en liepen met een strak gezicht naar buiten. Om aldaar gierend van de lach de auto in te stappen. Tsjonge jonge, dit land gaat echt naar de knoppen dacht ik. En mijn gast merkte nog op: "Hoe kun je nu met deze mentaliteit de crisis de baas worden?"
We besloten op de terugweg in Vauvillers dan maar een bakkie te doen in het Bureau de Tabac. Dat is zoiets van een kroegje met een zinken toog uit de jaren 30 van de vorige eeuw. De koffie was zowaar nog te pruimen ook. Met een schuin oog keek ik eens over de toog heen, en zag een vieze drab in de spoelbak, en een werkblad dat in geen dagen een schone lap had gezien. Daar moet je dus niet iets gaan eten of zo, was het eerste dat bij me opkwam. Griezelend keerde ik me naar mijn gast toe om het over iets anders te hebben dan de Franse misère. Dacht ik nog, een flinke scheut bleekwater en een stevige haal met een schoonmaakborstel zou veel goeds doen. Wat een smeerboel daar achter die toog. Dat zag er een half jaar geleden toch wel heel anders uit daar. Het leek wel alsof je rechtstreeks in een soort Filme Noir beland was.
Afijn zoals het hoort leun je met een elleboog nonchalant op de toog, een expresso in de hand, een klots suiker erin en nippend laat je dan alle problemen van de wereld de revue passeren. Opvoeding, de verbouwing van diens antroposofische zoon die hier in de buurt een huis heeft gekocht, het onderwijs dat in LDF toch wel erg strikt is en dat als je een plan A hebt, je toch ook een plan B moet hebben. Da`s toch logisch vond ie. Overduidelijk was hij bepaald niet zo gelukkig met de koers die zijn zoon voer. Toevallig ken ik ook de andere kant van het verhaal, dat zoonlief zijn eigen keuzes gemaakt heeft en dingen op zijn eigen manier aan het oplossen is. Dat die manier niet die van pa is blijkt tijdens het ontbijt als ze met knalrode koppen tegenover elkaar zitten en er ineens een heftige discussie ontbrandt. Blijkbaar ontplofte er iets dat al dagen broeide. Een diepe stilte valt. Ik grijp daarop omstandig de koffiekan en begin maar koffie in te schenken. Gelukkig ontlaadde de sfeer zich snel en het gezellige gekeuvel keerde weer terug. Pfoe, dat was ff heftig.

BUSINESS

LDF is een merkwaardig land om zaken te doen. Je hebt niet alleen kennis nodig van de zaken zelf, maar ook van hoe de mensen zich in zakelijk opzicht gedragen. Dat op zich is natuurlijk niet verschillend met andere landen. Alhoewel, het is toch weer anders dan je zou verwachten. Als je gesprekspartner je kent, regelmatig contact met je heeft, en je ineens begint te tutoyeren, dan zit je behoorlijk goed. Ook dat is niets nieuws. Maar dat iemand je tegen sluitingstijd op de valreep nog helpt, dat is wel iets bijzonders. En die rapheid, geen tiental handtekeningen of parafen en justifications (bewijzen dat je ergens woont enzo). Al spoedig klonk het, "Komt u vrijdag om 1030 maar terug, dan ligt alles ter ondertekening klaar." Een beetje bedremmeld lopen we het kantoor uit naar buiten. Stomverbaasd kijkt Fannie me in de auto aan en merkt op: "Dingen die in het begin van ons avontuur dagen en soms weken of zelfs maanden duurden, kunnen nu ineens binnen 30 minuten geregeld worden". Dit is meer dan bizar.
Als volbloed systeem-scepticus ben ik er niet echt gerust op. Wat wordt hier geritseld, welke adder zit zich hier in het gras een breuk te lachen? Wat, als ik dan vrijdag op het kantoor kom, zullen dan niet opnieuw de lijstjes met nog te leveren documenten op tafel komen? Werden we hier in de maling genomen? Je weet het maar nooit met die fransjes. Hun doen en laten is zò afhankelijk van hun stemmingen van het moment. Wat de ene dag totaal geen probleem is, blijkt een dag later een wereld probleem te zijn. Dingen zijn dan ineens onmogelijk, ook al is dat geen frans woord (c`est pas un mot français)
De mallemolen van de burocratie drijft je soms tot een zekere waanzin. Maar het help absoluut om je relaxed op te stellen, een beetje mee te geven om te overwinnen heet het. Begrip tonen voor de problemen die je voor de ambtenaar veroorzaakt en dat je dit heel erg spijt, is ook een goeie manier om de weerstand te breken. Je leert iedere keer weer bij. Geweldig zo die studie van een burocratie.
 

Mailleroncourt

Van tijd tot tijd check ik de blog van Frans - prachtige foto`s en verhaaltjes. Zie ik een link staan die mij weer veel weetjes biedt over het dorp waar Le Mouton Qui Rit is gevestigd. Kijk HIER maar eens. Blijken de inwoners van Mailleroncourt-Saint-Pancras op de onderste plaats van het lijstje te staan met hun inkomen. Verklaart natuurlijk een hoop waarom we een straat hebben die in de volksmond Kosovo gedoopt is. Het verklaart ook waarom er in vergelijking met de omliggende dorpen, veel ruïnes in de dorpskern staan. Nu gaan er geruchten dat de gemeente eindelijk besloten heeft die krotten na meer dan 15 jaar plat te laten gooien. Maar goed, er moest natuurlijk eerst een kerk voor 1.000.000 euries verbouwd worden. Restauratie kun je het moeilijk noemen als je de hoopjes meel van de houtworm op de eiken kerkbanken ziet liggen, of de vochtplekken in de muren. Nou ja, riolering is er ook nog niet in het hele dorp. Een kerk is natuurlijk veel belangrijker. Ook al wordt er maar eens in de zes weken een dienst gehouden, een of twee keer per jaar een voorstelling van een niet om aan te horen band of hun uiterste best doend plattelandskoor. Maar aan die ruïnes kan niets gedaan worden, daar is dan weer geen geld voor hè. Logisch toch? Kwestie van prioriteiten, waar heb ik het met mijn grote mond dan ook over.

Als de burgemeester zich een beetje klagend afvraagd waarom het dorp zo achteruit holt, -93 op de nationale ranglijst , kan ik niets anders doen dan achter mijn hand een beetje sneerend lachen. Moet je natuurlijk niet al te opvallend doen, je bent per slot van rekening te gast in dit land, en dien je de beleefdheid altijd in acht te nemen. Een burgemeester in zijn gezicht uitlachen betekent zonder meer je sociale doodvonnis hier. Dat laat je daarom wel uit je hoofd. Dat er toch iets doorsijpelde kwam een beetje door mijn onhandigheid. En prompt werd een stortvloed van verklaringen over mijn hoofd uitgestort waarom het allemaal niet kon zoals het gemoeten had. Ja, je kunt dat recht praten wat krom is gerust aan onze bourmaitre overlaten. Dat deze vriendelijke man, naar mijn idee, niet helemaal van deze wereld is zal wel aan zijn politieke signatuur liggen.
Aankomende zaterdag is de door iedereen gevreesde nieuwjaarsreceptie weer. De burgemeester gaat dan zijn nieuwjaarstoespraak houden. Letterlijk een soort verlenging van diens kersttoespraak, door sommigen al als een draak van een voordracht geclassificeerd, maar het is goedbedoeld. De goegemeente krijgt dan opnieuw een slideshow voorgeschoteld waarop ieder mensje dat te zien is benoemd wordt. Ook al staan er 20 poppetjes op. Bij Bachus, de beste man heeft een retoriek als een straatwerker met het uithoudingsvermogen van Fidel Castro. Wat kan die ouwehoeren. Vorig jaar had ik om die reden overgeslagen. Deze keer zal ik maar weer een zere kont gaan halen op het keiharde houten stoeltje. Je gezicht laten zien is nogal belangrijk in een gemeenschap van 214 zielen. Maar verder is de burgervader een zeer aimabele man, altijd de tijd voor je en erg behulpzaam.
Dat elke ziel telt blijkt dan weer uit het verheugende feit van een nieuw geborene. Blijkens een papiertje op alle officiële aankondigingspalen in het dorp wordt de nieuwe wereldburger van harte welkom geheten op deze aardkloot. Vroeg ik me bij het lezen ervan zomaar af: wat voor toekomst heeft deze jongen nu in een van de armste dorpen van Frankrijk. Arme kleine, je zult het zwaar krijgen. Kansloos? Dat hoeft zo net nog niet, maar het zal wel moeilijker gaan dan in een grote stad.

Mijmering

woonkamer oorspronkelijk

Er heeft zich in drie jaar tijd een metamorphose voltrokken in het huis. We kochten het in 2008 en in 2011 zou de oude eigenaar zijn huis van binnen absoluut niet meer herkennen. Het appartement is wel het meest drastisch veranderd. Een kale betonnen vlakte was het, met twee kleine ramen en een stalen deur die naar het balkon openklapte. Met die deur moest je echt goed oppassen.

isolatie

Na het gereedkomen van het gastendeel stond ons eigen appartement op de rol. Door veranderende prioriteiten werd deze fase van de verbouwing op een zijspoor gezet om voorrang aan het gasten appartement te geven. De draad werd een goed half jaar later weer opgepakt.
Geen sinecure was het om een kale betonnen vloer om te toveren tot een bewoonbaar vertrek met alles erop en eraan. Zaken als vloerverwarming, isolatie rondom, een glazen pui, trap een kwartslag draaien, andere trap slopen, muren zandstralen en voegen, keuken en kachel plaatsen. En, en, en… Er leek geen einde aan te komen. Het isoleren van het dak was wel de grootste uitdaging. Het mocht niet te zwaar of te dik worden, en het moest er ook nog een beetje modern uitzien, zonder nu direct met extra balken, dikke plakken isolatie, of zware plafondplaten te moeten gaan werken. Een idee van de luchthaven in Singapore bracht de oplossing. Samen met de onlangs op de markt gekomen ultra dunne isolatie en OBS panelen werd het pakketje slechts 5 cm dik. Op die manier behielden we het zicht op de oorspronkelijke eiken balken. Een detail wat we perse wilden bewaren. Licht. Vooral licht wilden we in ons hok hebben. Daarom sloopten we de complete voorpui eruit en vervingen die met een 13 meter lange glaswand dat reikte van vloer tot plafond. Er staat nog het een en ander te doen. Veranderende plannen en verbouwingsmoeheid brachten die fase van de verbouwing tot een krakende stilstand om na het seizoen van 2011 weer heel langzaam op gang te komen. Nu we, na langdurig nadenken en ideeën opperen, een besluit hebben genomen over wat er met de ruimte achter de keuken moet gebeuren, geeft dat net weer het extra zetje om het verhaal verder af te gaan werken. Dat het winter is helpt natuurlijk ook een handje mee.

SMAAKMAKEN

slot fase

Opper smaakmaakster Fannie, directeur inrichting, heeft van onze eigen woonplek iets gemaakt dat nu toch wel op een echte huiskamer begint te lijken. Ondanks dat er hier en daar nog een latje of een lik verf moet komen. Dankzij het nieuwe halletje naast het atelier kunnen we weer een hoop spullen doorschuiven. Uit het zicht al die lelijke ordners, weg dat gammele wijnrek dat telkens leek om te vallen, opruimen dat buro... Chippie`s klimpaal dat tot nu toe als bijzettafeltje diende is vervangen door iets op wieltjes van Ikea. En ziet een wonder voltrok zich. We hebben na een paar jaar in diverse kamers gewoond te hebben eindelijk een echte, heuse, woonkamer. Helemaal voor onszelf. Volgens de directie begint het erop te lijken, maar ik vind het een mirakel hoe je met zo weinig een metamorfose teweeg kunt brengen. Voor mij is het af, maar ja, je weet hoe smaakmaaksters zijn, het is nooit helemaal naar hun zin.
Het nieuwe jaar staat in het teken van de (technische) afwerking. Dat is weliswaar iets meer dan een paar intelligente handgrepen, maar dan is het maar af. Ophakken in hapklare brokken, en gewoon maar beginnen. Dat is dan mijn goede voornemen voor 2012.

OUDJAAR

Traditioneel is oudjaarsdag het moment om eens terug te kijken naar wat zich het afgelopen jaar heeft afgespeeld, en je vervolgens af te vragen wat je volgend jaar gaat doen. Wat staat er te gebeuren, en hoe zal het gaan met onze B&B. Dat laatste als eerste maar.
De B&B loopt helemaal niet slecht, dat moet gezegd worden. We zitten precies op de trendlijn zoals we dat in ons businessplan bedacht hadden. Liepen we in 2010 wat voor op de planning, dit jaar waren we onze eigen trendvolgers ;=)
In dit jaar, 2011, kwam ook dat eerste GO / NOGO moment. Zo van, gaan we door of moeten we er mee stoppen, is dan de vraag. Het zal na het bovenstaande geen verrassing zijn dat we  doorgaan. Alle vlaggetjes van de go/nogo criteria signaleren groen. Natuurlijk waren de verwachtingen na 2010 te hoog gespannen gezien dat jaar-resultaat. En het is leerzaam als de roze bril van je neus glijdt en de realiteit zich weer laat zien. Nu lach je erom, maar toen in 2011 de reserveringen pas laat begonnen sta je wel ff te kijken. Stond ook wel in de kranten en zo, dat mensen later begonnen te boeken. Het is ook allemaal wel goed gekomen. Maar toch... Het was opnieuw een signaal dat je geen pijl kunt trekken hoe je B&B in een jaar gaat lopen. Des te verwonderlijker is het, dat de trend die we in het BP hebben bedacht  c.q. uitgezet, nog steeds klopt.

Met je verstand besef je natuurlijk heel goed dat een plan dient als een spiegel die je jezelf voor kan en moet houden. Dat je je ook niet moet laten verleiden, door het enthousiasme van het moment, verwachtingen en beleid aan te gaan passen op basis van eenmalig voorkomende pieken. Toch, wàt voelt dàt goed als je plan werkt zoals het bedacht is, enerzijds, en dat je met je roze bril alles van de zonnige zijde bekijkt, anderzijds. Geeft werkelijk een enorme kick.

Nu dan, veel mensen vragen er naar, en hier is ie. Een soort jaarverslag.

Een veel gestelde vraag is: ontvangen jullie meer Nederlanders dan Fransjes?

Bij een B&B bemenst door NL-ers zou je dit ook verwachten. Namelijk dat NL gasten de hoofdmoot zouden uitmaken. Grappig genoeg blijkt volgens onze statistieken dat iets meer dan de helft Franse gasten zijn. Gasten uit NL, DE, CH, vormen ieder voor ongeveer 15% van het gastendeel. En tenslotte komt een klein deel gasten nog uit UK, AT, US, CA en nog wat andere landen. Dat geconstateerd hebbende moet ik weer denken aan JW`s wijze woorden: `De doelgroep zal heel anders worden dan wat je oorspronkelijk bedacht hebt`. Dit deel wijkt dan wel weer sterk af van wat er in het plan staat. Een ander deel met sterke afwijkingen zijn de tijdslijnen. Vooral bij de allereerste werkzaamheden bleken die van geen meter te kloppen. Niet gehinderd door praktische ervaring dacht ik in drie weken vier kamers te kunnen verbouwen. Er was toch immers voldoende hulp aanwezig? Nu weet je dat je een week in het plan moet vertalen met een maand, dan kom je dichter in de buurt. Een plan is ook geen star ding, en kunnen soms werkzaamheden in de planning omgewisseld worden, door omstandigheden of gewoon een wens van onszelf, of omdat het gewoon slimmer is. Van dat laatste is het zwembad een mooi voorbeeld. Vanuit verzoeken bij reserveringen bleek namelijk al snel dat een zwembad erg aantrekkelijk zou zijn. Wie zijn wij dan om dat onze gasten te weigeren? Dus het zwembad kwam er in 2010 in plaats van een jaar later. Of hevel je projecten uit fase 3 naar fase 2, de fase waarin we nu volgens het plan zijn beland. Soms blijken elementen uit latere fases gewoon te makkelijk te combineren om het niet te doen. Of is het gewoon efficiënter werk uit te besteden. Budgettair verandert daardoor natuurlijk soms ook de financiële planning. Kortom voortschrijdende inzichten maakt van een projectplan een levend iets. Zolang je de uitvoering maar aan je businessplan blijft spiegelen om de grote lijnen in de gaten te houden. Dan kun je namelijk op tijd signaleren of je over de gestelde grenzen c.q. criteria heen dreigt te gaan.
Schrikbeelden en rampen zoals je in de serie "Ik vertrek" kunt bekijken hebben zich hier dan ook niet laten zien. Daar zit zeker ook een dosis geluk bij, maar grotendeels is dat toch wel het masterplan dat succes bepalend bleek en blijkt te zijn.

Maar genoeg gezeurd. Het gaat goed met ons bedrijf en we zitten op de goede koers.

HOOGTEPUNTEN

Ook zoiets. Wat staat me het meeste bij van de afgelopen 3 jaar, vroeg Fannie vanochtend. Hoefde ik niet lang over na te denken.

• Dat de deuren in kamer 1 en 2 doorgebroken werden door 80 cm dikke muren. Alsof je een fort open aan het beuken was. 
• De eerste winter was heel veel kou lijden in de avond. Het hout was nog nat en de kachel verwarmde nauwelijks, dus zette je een elektrisch kacheltje aan dat het nauwelijks redde.
• De inbraak door Damien in ons huis, waarbij het hele dorp zich uiteraard van de domme hield.
• Midden in de nacht de ramen uithakken van het appartement bij het licht van een werklamp. De sneeuwvlokken die uit het duister op je verkleumde vingers vielen en toch nog smolten. 
• Het eerste lam dat ik persoonlijk uit het schaap moest trekken omdat beiden het anders zouden afleggen. 
• Bomen omzagen in het bois communal, geen vergunningen niks. Gewoon de kettingzaag aantrekken, zagen maar.
• De eerste plons in het zwembad, het eerste watergevecht. En afgelopen jaar de poolparty met drie belgische gezinnen was ook iets dat mij bij zal blijven

De lijst is veel langer, maar Fannie`s lijst moet ook een plekje krijgen:

• Het boren van een gaatje door Wim en Cornelis en dat een hele lange boor toch nog te kortbleek
• Het gestress om de eerste kamer klaar te krijgen
• De cola light mannen, een groepje franse jonge werklui die in Vauvillers een karwei te doen hadden en bij ons logeerrden
• De zomer vakantie van het afgelopen jaar, o.a. met de Belgische gezinnen
• inhuldiging van de pottenbakkerij, 
• de geiten werden die van de gasten namen kregen

TOEKOMST
Voor 2012 staat er op de rol dat we een overdekte jacuzzi gaan neerzetten vlak bij het zwembad. Kun je zo uit de hot-tub een koele duik nemen in het bad. Leek ons wel een tof idee. Het ontwerp ervoor is nog niet helemaal uitgekristalliseerd. Dat is dan ook een beetje afhankelijk van de eisen voor, en of we, een vergunning aanvragen of niet. In ieder geval wordt er in het ontwerp rekening gehouden met het recyclen van materialen: met beton gevulde autobanden voor de fundering, en wijnflessen als gezichtsbepalend deel van de muur. Voor het atelier willen we als laatste deelproject in 2012 een soort zithoek annex expositie ruimte gaan inrichten. Daar kunnen dan de gasten die gebruik maken van het atelier bladeren in tijdschriften en boeken, even uitrusten van de inspanning of gewoon een bakkie doen. Maar bovenal ervaringen uitwisselen. Belooft een gezellige boel te worden.

DE AVONDEN
Die groep gasten voor het oud en nieuw werd gisteravond compleet. Uiteraard is het voor hen even wennen dat de verwarming alleen op hout gestookt wordt. Ook dat het niet zo veel zin heeft de oven tot aan de nok toe vol te gooien met hout om het warmer te krijgen. Want dat wordt het namelijk niet op die manier met een dergelijke kachel. Het heeft tijd nodig, het opwarmen van zo`n huis. Maar als het huis eenmaal op temperatuur is dan heeft het niet veel nodig om weer behaaglijk te worden.
Fannie en ik zijn ineens fanatiek aan het scrabblen gegaan. Nee, het ouderwetse bordspel ding, nog met die steentjes en zo. Vult toch wel een hele avond. Glaasje vin chaud erbij, warme hap en de traditie is weer in ere hersteld. Pak je nog een flimpie aan het einde van de avond en hop de dag is weer voorbij. Wat een zwaar leven hè?

updated 20120101

DeWereldVanVandaag

Uiteraard de traditie op zondagochtend: crêpes. Of het nu kerst is of niet, crêpes zullen het zijn. Er moet toch heel wat gebeuren wil dat niet op zondag op de ontbijttafel komen.
De kerstzondag is voorbijgegaan zoals het hoorde. Redelijk ontspannen, een beetje kerstzooi aan de muur, en in de Yucca, als vervangende kerstboom, hing dan de verlichting te knipperen. We hadden twee andere NL families uit het dorp uitgenodigd voor de kerst. Elke familie nam een deel van het diner voor hun rekening. Zeer aan te bevelen, totaal geen stress. Op het uur apéro begonnen we heel traditioneel met vin chaud (glühwein == bisschopswijn), nootje, crackertje om dan langzaam op een ander wijntje over te gaan.

Het recept van de vin chaud  had ik samengesteld uit diverse bronnen, waarvan Marmiton.org uiteraard weer de beste info gaf.

Een kruidige vin chaud werd het:

• 2 flessen niet te droge maar krachtige wijn (bordeaux supérieur of zoiets + een fles chileense chiraz wijn, beiden rond de 14%), 
• 150 gram rietsuiker, 
• 1 vanillestok, 
• mespunt nootmuskaat, 
• nog een mespunt kaneel, 
• een 4 tal ultradunne plakjes verse gemberwortel, 
• een schilletje citroen + een eetlepel citroensap, 
• 4 kruidnagels, 
• een sinaasappel in dunne plakken gesneden, de kontjes weglaten

Mik de hele zooi in een grote steelpan. Vuur hoog zetten en net niet aan de kook brengen. Als net de eerste borrels verschijnen, vuur op laag zetten en nog een 10 à 15 minuten laten doorwarmen. De geur verspreidt zich door de keuken en kamer heen, je waant je terstond in de hogere sferen van de kerst. Niet verbazend leek de vin chaud te verdampen als ware het ether. Iedereen had ineens dorst. Dat het bijna suikerwater was, met die 150 gram suiker erbij, deerde uiteraard niemand.

Ons kerstmenu:

• Amuse met griekse yoghurt, chutney en een sate van pittige kip,
• entree met eendenborst en fois gras op een bedje van sla, witte wijn
• hoofdschotel van Beef Wellington, gelakte kippenpoot en groente+ aardappelen uit de oven, shiraz wijn van de lindeman wineries
• dessert van peer gesauteerd in licht gecarameliseerde ananas (boter + rietsuiker) met chocomouse en roomijs, de ananas werd als saus er bij geserveerd
• muscadet als dessertwijn

Uitbuiken boven in het apartement, met vin de Corse, een stevige droge wijn, maar lekker koppig. Iedereen rolde weer tevreden huiswaarts. Niemand had echt een volgepropt gevoel, dat kwam ook omdat we ruim de tijd namen tussen de gangen door. Volgens de regels ;=)

Toch de volgende dag niet echt trek in een ontbijt. Logisch ook als je het dessert pas tegen elven achter je huigje schuift. Het werd daarom een late brunch, sort of.

De tweede kerstdag bestaat niet als officiële vrije dag in LDF. De winkels zijn gewoon open, schoorsteenvegers komen ook gewoon langs, en bedrijven zijn te bereiken. Voor ons is het òòk een gewone werkdag. Dit betekent kamers klaar beginnen te maken voor de gasten voor het oud&nieuw weekeinde. Een stapel strijkwerk ligt te wachten, de vloeren doen, tafels heen en weer slepen. Er lijkt geen einde aan te komen. Ik begin met de lijst van kleine reparaties af te werken. De wasmachine doet het ook weer als vanouds. Jammer, had toch een beetje gehoopt op een nieuwe 10KG wasmachine ;=) De lekkage aan de afvoer van de beveiliging van de kachel bleek iets minder gecompliceerd, en WD40 deed weer wonderen met de piepende scharnieren. Ha, je voelt je net een Willem Bever als je zo met je gereedschapskistje door het huis heen banjert.
Fannie wil ook een benaderingsschakelaar in het winter atelier zelf zodat ze niet hoeft te zoeken naar lichtschakelaars in het donker. Tuurlijk zeg ik dat dit onzin is omdat er licht van het halletje is dat al op een benaderingsschakelaar zit. Maar goed je wilt je liefje niet teleurstellen. Dus eens kijken naar een mogelijke oplossing.

Het leven neemt zijn gewone gangetje weer op.

Morgen moet ik toch echt die brokkies en liksteen voor de schapen halen.

Dit en dat

Ontstekinkje in de voet kluistert me even aan de leesstoel. Niet zo erg, een pilletje tegen de pijn en de voet goed omhoog. Veel water drinken om de nieren een beetje tegen die pillenzooi te beschermen en hopelijk is het leed over een paar dagen weer geleden. Moet ook wel want er is ook nog een kerstdiner te gaan.

KERSTDINER

pic: kaarsen magie

Vanmiddag maar eens naar de Casino strompelen om de laatste boodschappen voor het weekeinde te doen. Zoveel hebben we niet meer nodig omdat ieder gezin zijn eigen gerecht kookt. Wij doen het hoofdgerecht, en ik zit een beetje heen en weer te wiebelen tussen gelakte kip of Beef Wellington. Laat ik het maar afhangen van wat er nog in de winkel ligt. Of gewoon een kleine schapenbout, ook wel weer eens lekker voor de verandering. Moet die honingboer ook weer een potje lichter maken, zit ik me te bedenken. Verder is alles in huis. Misschien nog wat kaasjes en noten of zo voor de apéro voor zondagmiddag. In ieder geval kan dan het hele huis weer ff lekker warm opgestookt worden. Ook weer een goed plan. Het wordt Beef Wellington, maar dan van meerdere vleessoorten. FF met Fannie overlegd. Nog even naar wat vormpjes kijken om van het deeg ook nog ff wat versieringen te maken.

THOCP
De voorbereidingen voor het bijwerken (updaten) van de THOCP site (history of computing) zijn in volle gang. De laatste 4 à 5 jaar werd de site namelijk op een laag pitje bijgehouden, prioriteiten hè. Wat niet wilde zeggen dat het verzamelen van info stopte. De oogst is, nu ik de afgelopen weken de zaak goeddeels bij elkaar heb zitten vegen, enorm. Veel meer dan ik verwacht had. Honderden kopieën, knipsels uit kranten en tijdschriften. Mappen en notitieblocks vol aantekeningen, een kleine terrabyte aan digitale blurp verspreidt over verscheidene harde schijven / computers, meer dan dertig nog niet in extensie gelezen of bestudeerde boeken. En ga zo maar door. Verder heb ik nog geen goed idee over de nieuwe vormgeving van de site. De toe nu toe vastgehouden lijn over inhoud en routering wordt niet verlaten. Het is meer het smoelwerk en de functionaliteit die respectievelijk moderner en beter kan. Zeg maar, er staat een grote onderhoudsbeurt op stapel. En in zekere zin ook een restauratie.

the history of computing project

Het resultaat van het op een laag pitje bijhouden van de site, was ook het gestaag terug lopen van de aantallen bezoekers. Van ver over een miljoen per maand terug naar een paar honderd duizend.
Gek genoeg is de page ranking de afgelopen jaren wel omhoog gegaan. In mijn ogen deels als gevolg van de herziene regels van page ranking. We hebben op dit moment een PR van 6 uit 10 mogelijke punten, dat is ultra hoog voor een gespecialiseerde site als deze. Hoger dan die van de Telegraaf bijvoorbeeld.
Drie belangrijkste oorzaken liggen hier aan ten grondslag. Relevantie; de site is maar op een onderwerp gericht. Populariteit; er zijn nog steeds rond de 15K aan bezoekers per dag. Referenties; links elders op het net, citaties, ranking in de zoekmachines. Wat dat laatste betreft komen we bij Google in de top 5 voor. Alles bij elkaar genoeg voor een PR6 dus. Nu is een hoge PR niet alles, maar als je gevonden wilt worden is het hebben van een hoge ranking natuurlijk wél weer prettig. Uiteraard gaat het om de inhoud. En die behoeft hoognodig een update.
Keek ik ook ff naar het laatste hoofdstuk in de tijdlijn, blijk ik in 2008 te zijn gestopt met het uitbreiden van de site. Helemaal toevallig is dat natuurlijk ook weer niet. In 2008 was ik begonnen met de verbouwing van Le Mouton Qui Rit. Een kwestie van prioriteiten stellen.

LMQR site

Evenals de THOCP site krijgt onze B&B site LeMoutonQuiRit ook een upgrade. Heeft overigens ook een absurd hoge PR: 4. Het aantal bezoekers zegt daarom niet zoveel, want die ligt uiteraard verwaarloosbaar laag vergeleken bij de THOCP site.

huidig jasje

De upgrade voor de LMQR site zal wat minder spectaculair zijn dan die van de THOCP site, maar toch. Het smoelwerk wordt wat minder oubollig.

eerste misbak

Bovendien moet er wat meer functionaliteit bij, zoals een boekings formulier gecombineerd met een agenda of zo. Het fotoalbum gaat op de helling enz enz. Maar goed dat het winter is.

tweede misbaksel

Het toevoegen van een contact formulier bleek vorig seizoen bijzonder effectief. Bijna alle eerste contacten of reserveringsaanvragen verliepen via dat formulier. Die houden we erin en breiden we functioneel uit.

Hierbij een paar probeerseltjes voor de nieuwe voorpagina. Nou ja, zeg maar vinger oefeningen. Dat spelen met die vlaggen was wel weer leuk om wat te pielen met Adobe Illustrator. Verder is er natuurlijk nog een hele weg te gaan. Het ziet er nog te donker uit. Niet vrolijk genoeg en er moet nog een beetje meer pizaz / dynamiek in komen. Uiteraard moet het in een oogopslag duidelijk zijn dat de bezoeker een vlag moet kiezen om de site in diens taal te kunnen lezen. En ik wil dat de bezoeker ook meteen via een van de buttons op de hoofdpagina moet kunnen boeken. Een beetje zoals Amazon met diens `a deal in one click` button doet. Tegelijkertijd wil ik ook een beetje creativo kunnen zijn. Het zal over een maand, als de site in ieder geval werkend moet zijn, er wel totaal anders uitzien. En wat ook meespeelt, die voorpagina moet je niet meer dan eens per jaar willen aanpassen. Anders raken bezoekers in verwarring. Zo van, heb ik wel de juiste site te pakken. Overigens ga ik niet voor de schoonheidsprijs of zo, doelmatigheid en optimaal informeren is het hoofddoel.

KERAMIEK

De schetsen van het LMQR servies liggen klaar en de eerste experimenten voor borden zijn gedaan. Dat laatste, daar moet ik nog ff op verder oefenen. Iets met krimp, kromtrekken van het bord tijdens het droogproces, en het type klei of zo. Een paar experimenten zijn ook gedaan met mokken. Hoe je een beetje een consistente vorm krijgt, blijkt in de praktijk toch nog iets lastiger te zijn dan ik dacht. Gebruik van passer, lineaal en een maatstokje is hierbij onontbeerlijk. Oortjes is ook leuk, geen enkele leek op elkaar. Een oor aanzetten is ook al zoiets, gepruts van de bovenste plank. Oefenen, oefenen, en oefenen is het. Net zoals Simon Leach altijd zegt in diens JoeTjoep flimpies: `keep on practising`

Propaganda

Oh wat kunnen de fransjes toch mooie propaganda maken. Zelfs een interview met eenvoudige mensen komt nog in gezwollen taal op papier te staan. Uit gebakken lucht blazen ze een pracht van een luchtkasteel, een fata morgana, op tot buiten proportionele dimensies. Zo roept dan iedereen oh en ah, bewondering alom. Dat is toch weer mooi gezegd. Ligt ook een beetje in de volksaard, dat mooie praten. Daar komt dan nog bij, de propagandisten claimen van alles en nog wat. Gewoon om je te doen geloven dat het allemaal hun eigen werk is geweest en hun persoonlijke inzet het project heeft doen welslagen. Nationale helden zijn het! De canonisatie door de paus wacht hen om de hoek, echt waar! Heilig, bij leven al.
Sarcasme? Een beetje maar. Zien is geloven, en citeer ik uit verzamelde werken.

Zo brengt de conseil general (provincie raad) eens in de drie maanden een huis aan huis tijdschrift uit waarmee ze de burger informeren. Terecht staat dat bol van de propaganda. Maar dit akkefietje slaat werkelijk alles. En las ik met steeds stijgende verbazing het verhaal in het Magazine. Wat is er zo verbazend.


TGV
TGV (train a grande vitesse) is een groot ding hier. Niet onterecht want de fransjes leggen een paar honderd km sneldheidslijn aan voor een prijs waar NL slechts een tiental km voor klaar maakt. En nog sneller ook! Dat kunnen die fransjes dan toch wel!. Maar een TGV lijn die onderlangs de grens van de Haute Saône loopt kan ik met de beste wil ter wereld geen ontsluiting van de Haute Saône noemen. Ook niet met behulp van de meest wilde fantasie.

TGV lijnen Haute-Saône

Nog steeds ligt de beste aansluiting met de TGV in Epinal / Remiremont 50km verderop in de Voges. Het dichtsbijzijnde nieuwe station Montbéliard ligt nog steeds op ruim 80 km hier vandaan. Vanuit de hoofdstad Vesoul is de aansluiting met de TGV nog steeds met een boemeltje. Dus hoezo ontsluiting van de Haute Saône? Alle opgezwollen verhalen ten spijt, het doortrekken van een lijntje wil nog niet zeggen dat de bereikbaarheid nu meteen geweldig verbeterd is. Het geblaat van de bestuurders ten spijt die ons het tegendeel willen doen laten geloven. Maar goed, als domme hollander heb ik dat natuurlijk totaal verkeerd begrepen. En ik kan natuurlijk lullen wat ik wil, er is toch maar weer even 300km LGV (lignes a grande vitesse) bijgekomen, en dat is natuurlijk geweldig.

SELLES


Volgende casus. In Selles ligt een massief ijzeren brug over het Canal de l`Est. Daar schreef ik in de herfst al eens over. Een antiek ding, en met recht een industrieel artefact uit de 19e eeuw te noemen. Het is een van de twee draaibruggen over het kanaal die het hebben overleefd. Niet voor niets is het dan ook een industrieel monument geworden. Vooral dat katrollenwerk om met een slinger aan beide kanten de slagbomen naar beneden te krijgen, vind ik nogal ingenieus. De restauratie heeft bijna een jaar geduurd en er is nog net geen miljoen euries aan verspijkerd. Dan ik weer. Je vraagt je dan af wat dat dan zou mogen kosten per bootje. Er gaan ruim 5000 bootjes door het kanaal per jaar, ik ben ruimhartig, en neem aan dat je deze investering in 10 jaar afschrijft, want dan volgt opnieuw groot onderhoud. Het onderhoud van het kanaal kost ook nog miljoenen pepernoten, dat laat ik nog even buiten beschouwing. Iemand moet die brug iedere keer met de hand ronddraaien, zal geen verpot zijn maar kom je toch snel op 20K per jaar incl werkgeverslasten. Met 5000+ bootjes per jaar mag je dan al snel rekenen op minimaal 120 euries wat elke passage zal kosten / gekost heeft. Reken ik nog niet eens periodiek onderhoud, beetje vet en verf, af en toe een reparatie en zo meer. Zeg maar een tonnetje in die tien jaar. Honderdtwintig euries per passage is dus een conservatieve inschatting. Dat gaat een schipper van een plezierboot echt niet betalen. Zie je je al met een roeibootje het canal de l`est afzakken en bij iedere sluis of brug ruim 100 flappen neer tellen? Hilarisch toch? Gemiddeld schijnt er elke 3 km zo`n kunstwerkje te staan. Tel uit je winst bij 500 km van dat slootje. Nog maar te zwijgen over het aantal sluizen etc etc. Kortom een tochtje met een bootje over het Canal de l`Est kost de belasting betaler ruim 12.000 euries. Bovendien duurt dat tochtje ook nog eens ruim 2 weken varen. Conclusie? Een adembenemend tochtje over het kanaal moet je NU boeken of doen. Want een beetje cruise, waar je alleen maar een plas water ziet en af en toe een haven, kost al snel meer. En de overheid betaald vet mee aan je tochtje over het Canal. Hoezo je krijgt geen waar voor je geld ;=)

Kijk maar eens naar het kaartje van de Haute Saône hieronder. Wel veel van dit soort projecten vind ik dan weer.

Wie hier vet aan verdienen, daar hoef je niet naar te gissen. Natuurlijk zijn dat de vriendjes van een vriendje die op het provinciale pluche zit. Het gunnen van klussen hangt hier erg sterk af van wie je hier kent. Verschilt geen klap met elders in de wereld, dus dat is niets nieuws. Waar wel nogal eens over geklaagd wordt door de lokale aannemers, is dat ze geen kans maken er tussen te komen. Het zijn bijna altijd aannemers rond de machtscentra in den lande die je dit soort projecten ziet uitvoeren. Af en toe pikt Le Mouton Qui Rit een graantje mee omdat dan zo`n ploeg hier logeert. Dus mij hoor je niet klagen. Laat ze maar komen. Als ze een paard de haverzak voorhouden vreet ie toch ook? Nou dan.

Zonder meer zijn dit mooie projecten als werkverschaffing. Er worden dingen gerestaureerd, da`s altijd vreselijk mooi om naar te kijken. Ook voor de toeristen. Zelf stop ik er af en toe gewoon voor om eens op mijn gemak naar zo iets moois te kijken. En van toeristen, daar moet de Haute-Saône het toch in toenemende mate van hebben.

Wij ook natuurlijk ;=)

afbeeldingen: Magazin Haute Saône
cijfers: Saone.org