Milieu

Da's ook wat, wilde ik een plaatje van de eerste sneeuw op de blog zetten, kon ik geen plaatjes meer opladen omdat mijn quota van 1GiB is overschreden. 
AHA! Het heeft even een paar uur uitvlooien gekost, maar dan heb je ook wat. De oplossing bleek uiteindelijk redelijk simpel te zijn. Het was even een beetje gegoochel, maar een kniesoor die daar op let. Ik kan dus weer even vooruit met fotootjes opladen naar de blog.

de eerste sneeuw

Strooien
Misschien een beetje vroeg, maar er lag zondag al een lekker pak sneeuw. Tegen de gladheid strooien ze hier met een soort mélange, een mengsel van zand en fijn grind. Dat spul spat zo lekker tegen je auto op. De eerste put zit al in de ruit. Die ruiten van Volkswagen zijn al zo kwetsbaar. OK misschien is dit strooispul op zich zelf wel milieu vriendelijk, maar wat is het milieu effect van al die reparaties dan. Hoeveel energie moet daar wel niet voor vernietigd worden. Ruiten maken kost ernorm veel energie. Nieuwe lak, ook niet zo best met al die industriële oplosmiddelen. Staal, voor een nieuwe motorkap, dat wil je niet weten wat dat kost aan het milieu. Doelloze arbeid, mensen die voor jouw reparatie naar hun werk moeten rijden. Enz enz. De milieu footprint van reparaties is dus enorm. Vele malen groter dan een beetje zout in het grondwater, dat kan de natuur best wel hebben. Vooral als er met beleid wordt gestrooid. Het zijn immers geen drukke verkeerswegen hier op het platte land.

Konfit
Het confituren van de mandarijnen gaat redelijk goed. Elke dag proef ik er eentje om te kijken wat't wordt. Erg veel smaak vind ik er niet aan zitten. Ze schrompelen wel behoorlijk, en volgens mij is dat nu net niet de bedoeling. Dus ik zal wel iets fout doen. 't Zal wel iets te maken hebben met de concentratie van de suiker. Zomaar een afgestreken kop suiker erin kieperen is natuurlijk geen erg betrouwbare manier. Tijd om de volgende batch wat methodischer aanpakken: meten is weten. Nog één dag een keertje opkoken en dan het droog proces uitvoeren, eigenlijk is er dus nog niets van te zeggen.

Ondertussen staan er drie dingen te pruttelen op het formuis: konfijt, soep van het huis en hamlappen in een pruimen / kruidnagelen saus. De essence of mélange voor de likeur is al klaar. Zie recept voor de mandarijnen likeur op onze site onder cookbook.

Soep
Het recept van de soep heeft als basis het recept van Wim. De azijn is er uit gelaten, het aantal botten is namelijk minimaal. Wel een flink stuk rundvlees met bot, 2 grote uien, 2 knoflooktenen, zout, 2 eetlepels paprikapoeder, 6 tomaten, 4 grote aardappels in schijven, uiteraard gerookte spekkies. Oh, en een paar kleine winterwortels (ook in plakjes gesneden)
Eerst de spekkies uitbakken met een beetje olijfolie, ondertussen alles schillen en snijden. Dan het vlees aanbraden. Tenslotte alle andere ingrediënten erin, optoppen met 2 liter water, en voor de liefhebbers een paar druppels tobasco. Minimaal 2 á 3 uur op een laag pitje, zodat het nog net een beetje pruttelt, laten sudderen.

Lekker met croutons of een stukje geroosterd stokbrood.

Eet smakelijk.

Knorrie R.I.P.

Deze zomer hebben jullie massaal het varken van de buren aan de overkant zitten voederen met van alles wat overbleef uit de keuken en van de tafel. Echter, Knorrie is niet meer, en wordt op dit moment verwerkt tot karbonaadjes, worst, en soepvlees. Iedereen wist dat dit het lot van Knorrie zou zijn, dus dit is echt geen verrassing.

Prelude
Zit ik lekker met mijn schatje te kletsen, hoorde ik een enorm gekrijs en gestommel buiten. Helemaal niet nieuwsgierig liep ik rap naar het raam, en passant mijn camera van de tafel grissend. Ik keek naar buiten en zag een behoorlijke commotie bij het varkenshok aan de overkant. Met drie man sterk probeerde men Knorrie om zeep te helpen. Oeps, geen goed zicht, snel naar kamer 5. Dat is beter. De camera op repeat gezet om geen enkel moment te missen.

Noodsprong
Ik zie drie volwassen mannen achter het varken aanjagen. Dat is altijd koddig om te zien. Uiteraard grijpen ze een tijdje mis. Varkens zijn slimme beesten, en Knorrie tegen beter weten in kroop weg in zijn nachthokje. Zo van, lekker puh, zie maar dat je mij hier uit krijgt. Je doet toch wat in doodsangst. Het hok werd vervolgens half gesloopt, opgetild en Knorrie eruit geschud. Na een korte vervolg jacht op 4 vierkante meter werd een paar keer de bijl geheven. Een beetje lukraak op de kop van het beest inslaan bedoel je, totdat het door de hoeven ging. Tenslotte kon Knorrie dan toch de Grote Reis beginnen. Tsjonge, dat ging niet zachtzinnig. Nu staan de fransjes niet erg bekend om hun dier vriendelijkheid, maar dit ging nogal van behoorlijk dik hout zaagt men planken!  

Scheren
Met enige moeite hesen de heren het kadaver op de ladder en begon het scheren. Meestal gaat dat met een vlammetje om de haren eraf te branden, maar met een scherp mes kan het natuurlijk ook. Ik loop er heen, vraag of ik fotootjes mag maken. Er wordt geknikt. Zo van, heb je die rare 'ollander weer. Zo kan ik toch nog een mooi plaatje schieten.

CONFIT

Het kerstdiner met de kookklub is in aantocht. Wij moeten het toetje doen. Wat zal het worden? Via Marmiton krijg je elke dag wat ideeën aangerijkt, 9 van de 10 keer mik je het weg. Van de week hadden ze het echter over konfijt. Hé da's leuk. Heb ik nog nooit gedaan, en wellicht is het wat voor het diner. Het internet, de wereld bieb, snel geraadpleegd. Immers, meer recepten is altijd beter. Daar destilleerde ik dan weer het een en ander uit en ging aan de slag.

Recept
Men neme 500 gram suiker, losse dat op in een halve liter water. Pel 5 mandarijntjes, rijper is beter, en zorg dat het wit zoveel mogelijk er van af is gehaald. Alles in een wijde steelpan doen en net aan de kook brengen. Meer niet, dus niet laten dóórkoken of zo. Dan 24 uur laten afkoelen. De volgende dag een afgestreken kopje suiker toevoegen, weer aan de kook brengen en af laten koelen. Herhaal dat vijf dagen. Waarom vijf dagen is mij een raadsel, maar dat zegt het recept. Daarna de vruchen uit de oplossing halen en in een oven op 50º laten opdrogen. In een van de recepten staat dat je daarna de vruchtjes in poedersuiker kunt rollen en verder drogen. Zelf denk ik dan nog een deel in de chocolade te dompelen. Lijkt me heel lekker te worden.

Meten is weten
Bij verder lezen kom ik te weten waarom dat toevoegen van de suiker nodig is. Omdat er vocht aan de vruchten wordt onttrokken wordt de suiker oplossing verdund. Dat hef je dan weer op door er suiker bij te doen.
Meten is weten zeg ik altijd. Dat zomaar erbij mikken van suiker lijkt me een te wisselvallig resultaat te gaan geven. Dat moet beter kunnen. Ook hier biedt de internet bieb weer oplossingen voor. Na een minuut staat de info op mijn schermpje. Er is een eenheid of grootheid voor het suikergehalte: Baumé of Oechsle graden. Dat kun je of met een soort dompelaar meten of met een refractie meter. Beiden had ik al aangeschaft voor twee andere projectjes: appelstroop en likeur maken. Fannie zegt altijd: "Eerst het recept gaan volgen, en dan je eigen kraak en smaak aanbrengen." Zo gezegd, zo gedaan. Daarna kan ik alijd nog de jonge wetenschapper uit gaan hangen ;=) Niet dat een van beide methoden een garantie biedt dat het allemaal goed gaat. In de keuken speelt altijd ervaring een grote rol of iets lukt of niet. Oefening baat kunst.
De suiker oplossing die overblijft heeft uiteraard een vet-flinke mandarijn smaak, daar maak ik dan nog een flesje mandarijn likeur van. Net zo makkelijk. 

update:
Tegenwoordg heeft men het alleen nog over Brix voor het suikergehalte.

brixmeter

Brix is een maat voor de hoeveelheid opgeloste suikers in een vloeistof. Het geeft aan hoeveel procent van de vloeistof uit suikers bestaat. De waarde wordt uitgedrukt in graden (°Brix). Met een refractometer kan het suikerpercentage gemeten worden.
In oude literatuur en recepten kom je in plaats van °Brix, °Baumé (°B) tegen. Om het suikerpercentage te bepalen moet je het aantal °Baumé met de omrekenfactor 1,8 vermenigvuldigen. 10 °Baumé is dus 18 °Brix. en 15,5 °Baumé is dan 30 °Brix. (Een brixmeter is dus een refractie meter)
bron: horeca nl

kijkvenster brix meter

Valse cheque

Via het internet proberen bendes, meestal uit Afrika en Oost Europa, op slinkse wijze geld af te troggelen van hardwerkende mensen zoals jij en ik. De twee meest bekende zijn wel dat er tientallen miljoenen op je liggen te wachten, je hoeft alleen maar even je bankrekening ter beschikking te stellen. En deze. Via de mail komen er verzoeken als: er is een probleem met uw bankrekening, uit controle blijkt dat uw rekening geblokkeerd is, of we zijn bezig met een algemene controle, en zo voorts. Geef alstublieft even uw rekening gegevens, inclusief paswoord graag, dan maken we het allemaal prima voor elkaar. In veel gevallen zorgt de spam filter van de provider al voor een prullenbak om dat verzoek in te dumpen. Dat wat daar doorheen komt zien we in onze inbox van de mail verschijnen. Het extra speciaal spam- of junkfilter van ons mail pakket markeert die mail dan ook nog als zodanig. Daarna blijven er altijd nog een paar over die onopgemerkt blijven. De meesten van ons drukken die mail glimlachend om zoveel onhandigheid al snel de bittenbak in. Een enkeling ergert zich, en wist de junk vervolgens.

Echter, je hoort nog steeds verhalen van mensen die er alsnog intuinen. Ondanks alle waarschuwingen van je bank, politie, voorlichtingscampagnes, je vrienden of kennissen, ga zo maar door. In mijn omgeving vragen ze wel eens aan me: "Wat is dat met die mensen, hoe kun je daar nu nog intuinen?" Bedenk dan dat de verzoeken van die criminelen steeds geraffineerder worden, het lijkt soms echt van je bank of provider te komen. Hoe vaak die bedrijven je ook verzekeren dat zij never-nooit om een paswoord zullen vragen, gelooft ongelooflijk genoeg, een enkeling dat het wel snor zit. Nog steeds trek ik mijn wenkbrauwen op tot ongekende hoogten als ik de statistieken zie. Ook best wel trieste verhalen over dit onderwerp kom je in de diverse fora op het internet tegen. Zoveel naïviteit, als het over het verstrekken van je paswoorden gaat, en zoveel hebzucht als het om die miljoen miljard euries, of gouden baren gaat. De meeste gevallen komen nooit naar buiten of in de statistieken. Men schaamt zich achteraf, wijzer geworden. En toch. Die bendes zouden het echt wel af laten weten als er niet een kleine kans op weer een slachtoffer bestond. Zoals gezegd de brieven en smeekbedes worden steeds geraffineerder, steeds geloofwaardiger. Waardoor er toch weer mensen zijn die er instinken.  

In onze branche, bed and breakfast, hebben we ook met dat soort praktijken te maken. Regelmatig komen er reserveringen via de mail binnen voor een verblijf in Le Mouton Qui Rit. Daar zijn we natuurlijk altijd blij mee, en dus worden de vragen ook zo volledig mogelijk beantwoord. Heel af en toe zit er een tussen die afwijkt van de gangbare reserveringen of vragen voor informatie. Hoe weet je dat, of hoe kun je dat zien, wordt me vaak gevraagd als ik weer eens een sappig verhaal kan vertellen over hoe men op slinkse wijze Le Mouton Qui Rit geld probeert af te troggelen.

• Ten eerste wijken de te reserveren periodes af. Vaak twee of meer weken. 
• Ook het aantal personen of de samenstelling van het gezleschap is meestal anders. 
• Als bovendien de mail van buiten Europa komt en niet via een boekings site, dan gaan meteen alle argwaan circuits af. 
• Vaker wel dan niet is de mail in slecht Engels gesteld. 
• Wat te denken van namen die niet natuurlijk overkomen, Zoals Micheal, Vincend, Jhon, dat is geen normale spelling, denk je al snel.

Bij het ontvangen van een mailtje, een maand of zo geleden, om meer informatie, dacht ik, dit wordt weer een mooi verhaal. Want, inderdaad, slechte spelling, syntax klopt niet, en de bekende triggers zitten in het verhaal. Nu dan, tuk als ik ben om mijn verzameling valse cheques uit te breiden, het volgende ter lering ende vermeack!

Mail
Micheal was met zijn gezin op trektocht door Europa en wilde voor twee weken reserveren, of dat kon, en wat dat zou gaan kosten bij half-pension. Ze wilden namelijk in de buurt rond gaan toeren. Nu antwoord ik altijd serieus op alle verzoeken om informatie, ook in dit geval. Afijn, een berekening gemaakt en de offerte de deur uit gedaan. Eigenlijk kun je, in dit prille stadium van reservering, nooit helemaal zeker weten of het een legitiem verzoek is, of niet. Hoewel? De fout gespelde naam en de langere verblijfsperiode maakten de afloop van dit verzoek eigenlijk wel voorspelbaar. Na enige tijd kwam er een mailtje terug, zonder mijn mail onderin, alweer een trigger. En meldde dat hij met de prijs akkoord ging, en of er met een bankcheque betaald mocht worden. Daarop antwoord ik altijd met: een op een Franse bank lopende, of gecertificeerde cheque geen probleem. Zo staat het ook in de voorwaarden. Je weet dan nog steeds niet honderd procent zeker of dit daadwerkelijk fout zal gaan.
Weer een paar dagen later komt er een mailtje met het verhaal dat de cheque onderweg is. Maar met een groter bedrag dan gevraagd, dan kon ik ook nog een auto voor ze huren en alvast een voorschot op het eten. De rest, na aftrek van de kosten uiteraard, kon ik dan terugstorten. Wel gul hoor! Afijn, de score is 100%, bedrog is zeker. De schrijver maakte toch nog een extra foutje. Een auto huren? En hoe komen ze dan hier in Mailleroncourt aan? Echter, de show must go on, het toneelspel gaat uitgespeeld worden.

valse cheque

Ja, geen probleem, is dan altijd mijn antwoord. Zodra het geld op mijn rekening staat zal ik het teveel, na aftrek van de kosten, terugstorten. NOT! Geef even bericht als de cheque is gearriveerd, komt een vervolg mailtje dan. Een week later ligt er een couvert zonder afzender in de brievenbus. Ha, een cheque. De valsheid doet gewoon pijn aan je ogen. Slechte kopie dit keer, denk ik dan nog.

Nieuwsgierig als ik ben om te zien hoe slecht deze imitatie dan wel niet is, klim ik even op het internet voor een plaatje van een legitiem exemplaar. Een specimen zo te zeggen. Heel slecht dus, deze vervalsing. Dat daar mensen intuinen. Alhoewel, vorig jaar ging de baliekluivert bij de BNP ook zomaar mijn aangeboden valse cheque processen zonder een kik te geven. Als ik hem niet had gewezen op het feit dat ie nu toch echt een valse cheque zat te valideren, was het gegaan zoals de boef het bedoeld heeft.

Namelijk. Het geld wordt door de bank als service een dag na deposit op je rekening gestort. Jij blij. Dan vraagt meneer zijn deel van het geld op, dat doe je want je hebt immers het geld geïnd, én op je rekening staan. Naïef als je bent neem je het aan hem toekomend deel van het geld op en gaat dat storten. Meestal moet dat via Western Union of een dergelijke direct transfer company. Als de bank niet meteen het geld op je rekening stort dan vraagt de bank eerst het geld op bij de bank van de rekeninghouder (zie voetnoot). Hoe dan ook. Na een aantal weken, dat kan rustig 2 of meer maanden zijn, komt de bank er eindelijk achter dat de cheque vals, gestolen, of dat er onvoldoende geld op de contra rekening staat. In alle gevallen wordt het eerder op jou rekening gestorte bedrag gestorneerd (terug gehaald) door de bank. Plus een boete, provisie en andere kosten. Bovendien staan dan ineens allerlei vlaggetjes naast je naam. Het geld wat je teruggestort hebt ben je echt kwijt, en heb je dit dus uit eigen zak betaald. Want via Western Union overgemaakt of opgenomen geld is absoluut niet meer te traceren, laat staan terug te halen. Met dit soort trucs trek je dan ook altijd aan het kortste eind. Zelfs al schakel je de politie in, geeft hen de valse check, je email wisseling, de envelop waarin de cheque zat, de nummers van eventuele telefoongesprekken etc etc. het spoor loopt gewoon dood in een of ander achteraf internet winkeltje in landen als Kenia. Daar wordt echt geen administratie bijgehouden van wie wanneer welke computer bediende. Integendeel, dit soort operaties vinden na openingstijden van een internet shop plaats met ventjes die snel kunnen tikken, een lijst voor hun neus krijgen, een uurtje tekeer gaan en weer verdwijnen in het tropisch donker. Een paar dollar rijker om bier of een peuk te kopen.

Uiteraard lever ik de cheque daarom niet in. Buiten dat het heftig strafbaar is een valse cheque in te leveren, ook al zou je er geen weet van hebben. Ik mail het gajes dat verwerking toch wel drie weken zal gaan duren, pas daarna kan ik iets voor hem doen. Vervolgens maak ik een aantekening in mijn agenda. Na twee weken komt er een mailtje: of het geld al op mijn rekening staat. Hier antwoord ik weer op met dat het nog te vroeg is, even geduld hebben aub ;=) Een week daarna komt er weer een mailtje. Schrijf ik terug dat ik die dag net, puur toevallig, uitgenodigd was voor een gesprek met de bank. Een dag later schrijf ik een zielig verhaal, over dat ik bij de bank op het matje moest komen. Hoe ik het waagde om valse cheques in te leveren. Dat was nu al de tweede keer, nota bene. En dat ze me niet meer als klant wilden hebben. Mijn mailtje ging verder met: dat ik dit toch wel heel erg vond dat hij me in zo'n situatie had gebracht, en of hij mij nog aan een andere cheque kon helpen om mijn onschuld te bewijzen...
Ja ja, je lacht je te barsten. De bedrieger bedrogen! Ik leg het er niet al te dik boven op. Je moet tenslotte wel voorzichtig blijven. Je weet maar nooit waar ze toe in staat zijn. Dus blijf ik de argeloze maar toch vooral naïeve B&B figuur uithangen. Uiteraard is de communicatie plotseling weggevallen.

Zal ik die valse lapjes maar eens gaan inlijsten? Als dit zo verder gaat wordt het nog een mooie verzameling.

Leesvoer
Hier nog wat leesvoer voor de geïnteresseerden.

howbankswork uitleg over hoe het proces van cheques loopt
fake-american-express-travelers-cheques mooie voorbeelden van foute cheques
chequescams verhalen
419 scams onze Nigeriaanse vrienden...

Wat krijgen we nu? Op het internet kun je voor een paar honderd dollar software kopen om cheques te printen Uiteraard is de software ooit gemaakt om geheel legitiem niet met checkboekjes en zo te hoeven klooien maar die gewoon uit de printer te laten rollen.

controle op cheques kun je een betaal nummer bellen om cheques te verifiëren.

Pet weer

Het regent onafgebroken de laatste twee dagen. OK, dat klinkt niet erg opgewekt. Even opnieuw, want sikkeneurig kunnen we altijd nog zijn.
De regen spoelt de straten mooi schoon van de derrie. Ah dat lijkt er meer op ;=0 Het lijkt bijna alsof de boeren en de regenbuien het op een akkoordje hebben gegooid. Dan is er ineens hevige landbouw activiteit en daarna plenst het weer dagen achtereen. Op die manier is het eventjes spekglad op de weg om dan langzaam spik en span te regenen, klaar voor de volgende lading stront en grond. Maar goed dat er een behoorlijk portie hout al onderdak ligt.

kijk die regenband eens!

Knudde weer
Op dit moment wrijft een grauwe soep van honderden kilometers lang langs het Alpen gebergte en de Vogezen. Navenante plensbuien, driezel, en vette mist komen dan uiteraard over ons heen. Dit weertype houdt net zo lang aan totdat het wolkendek licht genoeg is om over de Vogezen heen te trekken. De regenbrij kan door deze geologische barriere namelijk geen enkele andere kant op dan naar het noorden. Helemaal als de windrichting ZWZ blijft. "Elk nadeel hep zijn voordeel" zei onze profeet Cruijf. Het voordeel van die wolkenbrij en regenbuien is dat het gegarandeerd boven 0º blijft. Een mooie herfst temperatuur van dik 9 graden overdag en de nachtelijke temperaturen blijven ook binnen de bandbreedte. Alleen de solar farm laat het op dit moment afweten. Geen spiertje straling dringt door dit wolkendek heen om het water op te warmen.

Perfect weer
Tot een week of drie terug was het perfect herfstweer, prachtige kleuren met af en toe een paar dagen zonnig weer, een paar stevige buien, en prima temperaturen. Helaas, naarmate de winter nadert keren de weergoden zich tegen ons. Het weer is omgeslagen in dagen gevuld met regen. Dan wil je alleen nog maar de kachel aan doen, je warm aankleden en in je leesstoel bij de openhaard vluchten in je literatuur. Alleen kan dat niet altijd. Er zijn nog een aantal serieuze klussen die voor de kerst af moeten. Geen geweldige hoeveelheid werk, het moet gewoon wel ff gebeuren.

Emile Zola

Rougon-Maquart

Met al dat gepraat over het slechte weer krijg je, zoals gezegd, grote zin om de haard maar eens in de fik zetten, glaasje sap erbij... Of gewoon vroeg op de bedbank gaan liggen met een dikke plaid en een ebook op je compjoetertje. Een van die duizenden die de afgelopen jaren verzameld zijn. Emile Zola's 24 delige saga over de familie Rougon-Macquart ben ik aan het doorworstelen. Het is niet spannend of onderhoudend, is mijn genre niet, en toch vind ik dit een must. Massochisme pur sang mag je gerust zeggen. Hopelijk ben ik daar over 10 jaar door heen. Gelukkig is Google translate maar een druk op de knop van me verwijdert. Op die manier raak je hier best wel belezen, want zowel de moderne schrijvers als de oude knarren lees ik (meestal) met plezier. Heel af en toe kleun ik mis als er een boek uit de top 10 meest verkochte boeken wordt gekozen. Niet altijd heeft de Vox Populare het bij het rechte eind, in mijn ogen dan. Mijn ontwikkeling in smaak en voorkeuren in de Franse literatuur moeten nog een heel eind gaan voordat het aan mijn Engelse- of Nederlandstalige bieb kan gaan tippen. Alhoewel dat ook een bonte verzameling is geworden. Tot zolang lees ik maar alles wat ik in mijn vingers kan krijgen, in het Frans dan.

KERSTMARKTEN

bron: BdT d'alsac

De eerste kerstmarkten zijn al geopend. Sinterklaas kent men niet zo hier. Uiteraard gaan Fannie en ik een paar van die markten afstruinen. Niet dat we daar even flink de buidel gaan trekken, het is voornamelijk gezellig. Veel demo's van allerlei ambachten, uiteraard veel spullen voor de traditionele kerststalletjes. Grote kitsch en kleine kitch, dus!
Echte kunst is er ook te bewonderen, en zelfs een verzameling kleinvee, als een soort van tentoonstelling. En, waar ben je anders voor in La Douce France: eten! Over dit soort markten loop je door wolken etensgeuren van allerlei lekkers om te knagen of te proeven. Ambachtelijke worsten van biologische oorsprong, soepen, wijnen, brood, flinterdunne mega crêpes met hazelnoten-chocopasta, ga zo maar door.
Dat wordt echt genieten van deze mooie Franse traditie. Ergens in zuid Duitsland schijnt de grootste ter wereld te zijn. Maar dat zal wel in oppervlakte en niet in diversiteit zijn. Eigenlijk is dat ook hier zo. Heb je er een gezien dan heb je ze allemaal gezien. Alleen als je in de grote steden komt is het assortiment wat groter. Maar die kleintjes vind ik precies goed. Persoonlijk heb ik geen behoefte aan 20 stalletjes met handgesneden poppetjes voor in je kersthuisje, en vijfhonderd meter worstkramen...
Als je tegen het donker worden die markt opstruint is het gewoon bere-gezellig. Koop een plastic bekertje met Vin Chaud (soort glühwein zonder pretenties) gewoon om de sfeer, en slenter een keer heen en weer over de markt. De bekendste Marchés de Noël in deze hoek zijn wel die van Mullhouse, tevens de grootste, Lure, Plombiere les Bains, en Montbéliard. Een overzichtspagina van de komende marchés de Noël tref je HIER of HIER De laatste link is ook interessant als culturele agenda voor het hele jaar door, gewoon als bookmark aanmaken of abo op hun wekelijkse mail.

Kerstdiner

De kooksites staan weer bol van de kerstmenu's. Marmiton, en LaCocotte zijn voor mij wel de meest geraadpleegde. Marmiton geeft zelfs een eigen blad uit. Dan heb je natuurlijk de Nederlandse en Belgische sites waar ik ook veel op snuffel. Uiteraard heb je dan YouTube, Dailymotion etc. die worden overspoeld met videootjes van would be koks die hun of haar beste kunnen laten zien. Opvallend is dat in het algemeen voor eenvoud wordt gekozen. Geen recepten waar je uren voor in de keuken moet staan. Iedereen moet het na kunnen doen. De meest populaire gerechten scoren 10 minuten bereidingstijd.  Als je wilt weten wat een klassiek kerstdiner in LDF is moet je vooral naar de Marmiton site gaan. Daar leggen ze dat van A tot Z uit.
Kort door de bocht bestaat zo'n diner uit 5 of meer gangen. Begint met een meestal koude entree à la hors d'oevre of iets warms, als entremet (tussengerecht) volgt dan nog een appetizer meestal dan iets kouds, en warms als er met iets kouds is begonnen. Er kunnen meerdere van die entremets aan elkaar geregen worden waarbij de smaken als zout, zoet, zuur, hartig elkaar afwisselen. Dan volgt het hoofdgerecht (plat principale). Dat kan dan nog eens herhaald worden met een koud hoofdgerecht of groenteschotel. Meestal wordt er een salade als entremet voor of na geserveerd. Dat is ook een beetje afhankelijk van de streek waar je woont. Dan volgen de nagerechten als kaas, gebak of ijs of een dessertwijn (muscadet bijv.) of een crême bruleé om af te ronden met koffie en een bonbon of pastille. Daarna toppen we dat af met een digestif: likeur of cognac, of er wordt gewoon (een goede) na-tafel-wijn geschonken. Soms wordt er nagetafeld met whiskey maar dat is minder traditioneel. Eindeloze variaties bestaan hierin, en sommige diners kunnen de beruchte 21 gangen hebben. Let wel koffie met een bonbon is ook een gang. Let op de contrasten in zowel kleur als smaken als je meerdere gangen gaat serveren. Twee warme gerechten achter elkaar kan natuurlijk wel maar is minder traditioneel. Twee keer iets zouts of hartigs achter elkaar kan echter alleen als je een neutraal iets er tussen hebt geserveerd. Contrasten dus in smaak, textuur, en temperatuur. Dat kan zelfs binnen een en hetzelfde gerecht.

Koken in het lachende schaap
Met het koken in Le Mouton Qui Rit speelt tijd bij het bereiden van een diner een belangrijke rol. Een diner moet binnen een doorlooptijd van twee uur op tafel staan: van voorbereiden, tot snijden naar opdienen. Ongeacht de grootte van de groep eters. Daar moet je soms behoorlijk voor aanpoten. Je gerechten pas je daar natuurlijk wel op aan, of beter, stem je op elkaar af. Uiteraard voor wat betreft smaak en de contrasten, maar ook qua hoeveelheid werk. Als je een ingewikkeld toetje hebt probeer je tijd te winnen met je entree. Dan staat bijvoorbeeld je hoofdgerecht al in de oven te pruttelen terwijl je met je entremet of dessert bezig bent. Sommige gerechten kun je al tussen de middag opzetten, tien minuten snijwerk, op lage temp op de kookplaat, klok instellen en hop klaar om zeven uur. Als de gasten arriveren ruiken ze meteen wat de pot schaft, de neuzen worden dan geheven en gegokt wat het zou kunnen zijn. Heel af en toe kan een gast diens nieuwsgierigheid niet bedwingen door de deksel op te lichten en in de pot te loeren. Dat is natuurlijk prima en geeft meteen een goed begin voor een uitgebreid gesprek over mijn meest favoriete bezigheid: koken.
Soms heb ik van die nagerechten die pas gemaakt kunnen worden als de hoofdschotel verorberd is. De tijd die ik daarvoor nodig heb geeft de eters de bekende 10-20 minuten de tijd om via de maag het brein te vertellen de spijsvertering een tandje hoger te zetten. Vaak, terwijl ik aan het snijden, hakken en braden ben, voeren we in de keuken geanimeerde gespreken over van alles en nog wat. Dat maakt het zowel voor de gasten als ons een hele happening. Zo schuiven we van keuken op naar de lobby en zetten aan tafel de discussies voort. Je zou dat met gemak een bourgondisch leven kunnen noemen.

Kookclub
Ruim een jaar heeft de NL gemeenschap in Mailleroncourt een informeel kookclubje. Geboren uit het idee dat er bij ieder stel wel iemand zat die koken als hobby heeft of het graag doet. Als vanzelf kwam het naar bovendrijven dat gezamenlijk koken misschien wel eens leuk zou kunnen zijn. Zo gezegd zo gedaan. We wisselen bij toerbeurt van huis, en degene in wiens huis we eten maakt dan het hoofdgerecht. De voorgaande gastgever het toetje enz. Het komende kerstdiner schijnt in gala te moeten. Oeps, pas ik nog wel in mijn tuxedo? Ach pakken zat in de kast die ik nooit meer aan heb. Een ervan zal beslist nog wel passen. Soit!
Onze breinen zijn we nu al aan het laten overwerken om er iets smakelijks en leuks, niet persé spectaculairs, van te maken. Dit keer is het onze beurt voor het dessert. We denken dat we iets hebben gevonden. Eerst maar eens een paar keer in huis proberen, uiteraard wordt de receptuur verbouwd om het onze eigen kraak en smaak te geven. Nadenken over de presentatie, en smullen maar. Eens kijken of men het Le Mouton waardig vind.

Kerstkip
Via de bovengenoemde bronnen komen ideeën bovendrijven. Worden experimenten gedaan, gerechten uitgeprobeerd, afgekeurd, goedgekeurd, vies gevonden of mislukken gewoon. Vaak combineer ik veel van wat ik op het net zie met mijn eigen ideeën. Daarom zijn mijn recepten meestal een beetje van "hunnie" en een beetje van mij. Origineel kun je volgens mij niet echt meer zijn met die rond de honderd-tig-duizend kookboeken in een honderdtal talen en dialecten, miljoenen filmpies op het net en tienduizenden super koks die allemaal op televee hun show staan weg te geven. Natuurlijk 'verbeter' je weleens een recept, of gaat wel eens mis. Soms laat het ruimte voor verbetering en knutsel je net zo lang aan de receptuur totdat het geschikt is voor ons B&B. Heel af en toe ontstaat er een hit. Zoals bijvoorbeeld de schapenbout op middeleeuws recept. Als dat op tafel gezet wordt en ik zie de mensen glimmen van genot dan is mijn dag gemaakt.
Zo denk ik met het volgende gerecht ook in die buurt te komen.

Gereedschap:
koksmes, snijplank, braadpan, keukentissue

Ingrediënten:
1 kippenfilet per persoon, olijfolie, kleine ui, 1 knoflook teen, 100 gr gerookte spekkies, mespuntje cardamon, 1 mandarijn, flesje oudbruin (kasteelbier) of bokbier, mespuntje gemberpoeder, zout, peper

Bereiding:
De kipfilets met keukentissue drogen en heel licht inzouten. Zet de kookplaat thermostaat op 9 en doe een scheutje olijfolie in de pan. Even op temperatuur laten komen en bak de spekkies uit. Schep ze daarna op een schoteltje. Nu de kipfilets licht aanbraden, de fijngesneden ui en knoflook erbij doen en  glazig laten worden. Kookplaat op 5 zetten, spekkies weer toevoegen, even op temperatuur laten komen en blussen met het bier. Mandarijn fijn hakken en erbij doen. Deksel erop en 25 minuten laten stoven. Kip eruit en de saus laten inkoken. Kip weer in de saus opwarmen, voor het opdienen trancheren (dunne plakjes snijden). Een paar eetlepels van de saus erover doen. Als versiering kun je nog krulselderie of een paar snippers rode paprika gebruiken. Of hak bieslook heel fijn en strooi dat over het vlees.

Gaat goed samen met gebakken aardappelen uit de oven en witlof salade. Een Pinot Noir past hier goed bij.

Eet smakelijk!

Keramiek

huisje #12

Huisje 12 staat in de steigers. Deze is dan weer meer in de stijl van #9 gemaakt. Klassiek vond ik die. Volgens Fannie was huisje 10 een model à la transformator huisje. Die zie je namelijk veel in LDF, wellicht dat onbewust mijn "inspiratie" daar vandaan kwam. Zelf vond ik het een moderne vorm geven aan een huisje een leuk idee, maar goed, smaken verschillen. Huisje 10 vond ik echt iets voor mensen met een moderne smaak. En daar is ie ook heen gegaan, naar iemand met een moderne smaak.
Deze is een beetje meer barok dan de voorgaanden, ook net iets meer vervreemd dan. Nog eentje te gaan en dan heb ik weer een ovenplaat vol. De nieuwe kleurtjes schreeuwen het uit om uit het potje op de huisjes gesmeerd te worden. Een paar bakproefjes kan geen kwaad denk ik voordat dat gaat gebeuren.

huisje #12

Nu ben ik me er heel bewust van dat een teveel aan die basiskleuren (rood, geel, blauw) het huisje net zo makkelijk kan verprutsen. De uren die je hebt zitten boetseren zijn dan foetsie. Zolang ik de kleuren om slechts accenten aan te brengen blijf gebruiken kan er niet zoveel misgaan. Minder is altijd mooier, ook al omdat ik vind dat de vorm moet spreken en kleur ter ondersteuning is.
Vaak zit ik op een stukje papier de volgende huisjes te krabbelen. Zoals je hieronder kan zien. Die rechter is herkenbaar, niet? Die krabbels gaan al snel een eigen leven leiden. Soms letterlijk, en vind je er weer eentje terug bij een opruiming van je bureau. Soms tijdens het boetseren wijzig je opeens van plan. Dat komt een beetje door het materiaal waar je mee bezig bent. In 3D is het altijd weer anders dan op zo'n schets.

Eigenlijk zou ik zowel moderne als klassieke huisjes willen maken. Dat komt vanzelf wel, ff geduld. Zo is er ook het plan om wat van de huisjes uit het dorp te gaan boetseren. Uiteraard niet een kopie ervan, wel met een beetje vervorming, als ze nog maar net herkenbaar zouden zijn, is het prima. Ter voorbereiding heb ik al een kleine verzameling foto's aangelegd. Stop! Alles stap voor stap, rustig aan. Eerst maar eens wat meer huisjes bouwen en de afwerk techniek nog beter onder de knie krijgen en ook iets sneller gaan werken. Het is naar mijn zin nog teveel poetsen en gepriegel om, na uren poetsen, alles netjes en mooi glad te krijgen. De inspiratie is er, nu alleen de veredelde noeste arbeid nog om er wat voor de verkoop klaar te krijgen.

VERHAALTJE 4
De voorgaande deeltjes hebben de basis gelegd voor het maken van een recept van een verhaaltje. De contouren zijn daarmee wel duidelijk geworden. Met deze aflevering begint het uitschrijven van de contouren.

Opbouw

I Verhaallijnopstellen

II Storyboard

III Ordenen 

IV Uitbreiding

V Uitwerking

VI Aankleding

VII Nawoord

IV Uitbreiding

• Groepen krijgen een kop
• Koppen krijgen subtitels
• Subtitels worden aangevuld met samenvatting
  • Personages
  • Referentes en voetnoten

Groepen krijgen een kop

Hier gebruik je het storyboard als handvat en de namen van de objecten in je breinmap. Vaak zijn de namen van je objecten de koppen van je alinea's of hoofdstukken. Een kop houd je kort, meer dan 7 à 10 woorden is niet nodig. Voor nadere toelichting heb je immers de subtitels.

Voor een memo houd je het zo kernachtig mogelijk, twee hooguit drie woorden voor een kop. Kernachtige koppen blijven vaak beter hangen dan hele zinnen. Daar is een subtitel voor bedoeld.

Koppen krijgen subtitels

Het verzinnen van subtitels is als het verzinnen van de samenvatting voor je alinea's of hoofdstuk. Deze mogen tussen de 10 à 25 woorden bevatten. Langer heeft niet zoveel zin omdat je dan al snel bijzinnen, met komma's en zo, krijgt. Er mogen best meerdere subtitels komen zolang de subtitels iets gemeenschappelijks hebben. Niet voor een memo omdat het voor de lezer verwarrend kan werken. De memo lezer wil klip en klaar, broksgewijs, weten waar het precies over gaat zonder omwegen. Overigens een memo langer dan een bladzijde met kern tekst (dwz het eigenlijke verhaal) wordt al snel niet meer gelezen.

Subtitels worden aangevuld met samenvatting

Wat wil je in dit gedeelte aan de lezer vertellen, als vuistregel geldt een alinea van max. 50 woorden. Bij het uitwerken zal dit de kern tekst of hoofdstuk worden.

Personages

Hier is het ook tijd om heel summier aan te geven welke personages op deze plek een rol gaan spelen. En in enkele woorden welke actie of interactie plaats vindt. Een à twee zinnen is voldoende.

Voor een memo vermeld je altijd wie welke opmerking of idee heeft geopperd. Niet als: "Jan zei:..." 

De namen vermeld je in de kantlijn zodat je niet van de idee of tekst afgeleid wordt. Met afkortingen voor de namen is in dit stadium niets mis mee.

Referenties en voetnoten

Dit is vaak een ondergeschoven kindje in het schrijven van memo's. Als je ondersteunend materiaal hebt gebruikt voor het schrijven van je memo dan is dit het moment om voetnoten en referenties aan je document toe te voegen. Daarmee houd je het verband en geef je je memo een zekere meerwaarde. Ook als je een grafiek of foto gebruikt vermeld dan ook de plaats (soms url) waar je die vandaan hebt gehaald en wanneer. 

Overigens is er niemand die je verbied om dat ook voor een verhaal te doen, zijnde fictie of non-fictie. Dan heet het vaak :"voor verdere referentie" of "aanbevolen literatuur", en krijgen meestal een aparte pagina achter het hoofdstuk of aan het einde van je stuk of verhaal.

Resultaat: de ruwe tekst van je verhaal of memo is klaar in een herkenbare samenhang.

Bestudeer opnieuw de samenhang en de posities van je personages. Blijft wat je net hebt gemaakt de tijdlijn volgen. Spring je niet van de hak op de tak en zit er een zekere logica in, dan ben je halverwege. Vraag je zelf af: zou het helpen om objecten aan te passen of toe te voegen?  Over het lopen van de zinnen maken we ons in een later stadium wel zorgen.

note:

Als de voorgaande drie deeltjes voor het grootste deel uit jouw pen moesten komen, vanaf dit deel zal in de toekomst de computer het grotendeels overnemen. De uitwerking om er dat computerprogramma voor te bakken is al wat lastiger, en zal er meer dan een halve pagina nodig zijn om precies te omschrijven wat een programma of computer nodig heeft om kopregels en subtitels uit te schrijven. Het toevoegen van referenties is natuurlijk een peulenschilletje, daar heb je zoekmachines voor.

Social Media

logo facebook

Informatie is iets waar onze maatschappij steeds meer afhankelijk van wordt. Je zou kunnen zeggen dat informatie, in de zich ontwikkelende maatschappij, het levenssap is geworden van wat ons aan het werk of bezighoudt. Overdrijf ik? Mogelijk. Niet iedereen is zo fanatiek bezig met het zich verdiepen in hoe alles werkt, functioneert, en ingrijpt in de dingen om ons heen. Van de generatie 45+ zal niet iedereen zich dat afvragen en het gebeuren aan zich voorbij laten gaan. De generaties die daarna komen zien het als hun tweede natuur, hun avatar waart rond op het net, spelen online spellen, kortom, zijn zeer vindbaar en kennen bijna geen reserves. Vooral de generatie non professionals (< ± 25 jaar) maakt zich daar nauwelijks zorgen om. De grens tussen de virtuele wereld (VW) en de werkelijke wereld (IRL) begint voor die generatie meer en meer te vervagen. Sterker nog, onlangs is er zelfs een moord gepleegd bekend geworden als de Facebook moord. Sommigen beweren zelfs dat als je als professioneel niet in LinkedIn, Facebook of een ander sociaal medium staat, je niet existeert. Je telt niet meer mee. Dat is natuurlijk een beetje onzin, de mensen die het rondbazuinen en de VW als beroep hebben gekozen vinden beslist van niet. Zelf stel ik me op het standpunt dat je beide werelden best wel kunt combineren maar moet oppassen, bewust moet zijn met wat je er mee doet.

Af en toe vragen mensen mij wel eens: "Wat moet ik er mee?" Moeten niets. Echter, kijk eens wat de meerwaarde voor je kan zijn. Zowel professioneel als privé. Haal je je schouders op en kun je zeggen, het zal wel, dan kun je de SocialMedia rustig laten voor wat het is. Twijfel je, vraag jezelf dan af op welk niveau je de SocialMedia kunt gebruiken. Opnieuw in de privé of zakelijke sfeer. Is het puur privé dan is het eenvoudig. Pak iets als bijvoorbeeld Facebook, Twitter, of begin een blogje over je wederwaardigheden, favoriet onderwerp, wat al niet. En, hoppa! Voor je het weet ben je deel van de internaut community. Krijg je vrinden die je niet kent, en ontvang je mailtjes van volslagen onbekenden die iets leuk vinden aan je blog, je foto of je avontuur. Of leuker nog, iemand uit je verleden, een oud collega wellicht, een verloren vriend, een onbekend gebleven familielid, wie dan ook, zoekt via die media contact met je. De impact van de SocialMedia in de reële wereld? Facebook passeerde onlangs de magische grens van 1 miljard leden. Dat is één-zevende, 14% dus, van alles was op twee benen rondloopt op deze aardkloot. Nu is slechts een derde van de mensheid aangesloten op het net. Daarmee is meer dan 40% van de internauten aangesloten op Facebook, een niet geringe mijlpaal zou ik zeggen.  

Schuilen er gevaren, of ergernissen op het internet met al die media? Uiteraard. Moeilijk te vermijden? Nee totaal niet. Er is slechts een valkuil die je als beginnend internaut moet leren te vermijden. Namelijk: stort niet je hele ziel en zaligheid uit op het internet. Neem een zekere reserve in acht. Want iets wat eenmaal op het net is vrijgelaten raakt er never nooit meer van af. Mits je natuurlijk door de cloak and dagger afdelingen van diverse overheden ondersteund wordt je verleden te wissen. Die hebben daar tooltjes en de macht voor om dat te doen.

Professioneel neem je die reserves sowieso in acht. Op bijvoorbeeld LinkedIn, erg populair in NL, vermeld je slechts je opleiding, functies, expertises, en hoe men met jou in contact kan komen. Klinkt allemaal erg eenvoudig, maar opnieuw, dat is het niet. Identiteits roof is een steeds ernstiger wordend probleem. Mensen beginnen zelfs hun geboortedatum aan te passen of te wissen, om iets kleins te noemen. Een beetje data-anarchie toepassen is in deze virtuele wereld dan ook nooit verkeerd.
Een ander voorbeeld waarom je voorzichtig moet zijn. Apps als WhereAmI verklappen je positie op de wereldbol, inbrekers hebben dan vervolgens vrij spel. Daarom, vertel pas over je avonturen als je weer thuis bent. Verkondig niet aan de hele wereld dat je naar verweggistan gaat voor een paar weken. Regel dan met de buren dat ze de zaak goed in de gaten houden, wat natuurlijk onmogelijk is. Ik kan me zo voorstellen dat verzekeringen er uiteindelijk naar overgaan om je dan te korten op de schade-uitkering als je rondgebazuind hebt dat je op vakantie gaat of bent. Of dat je een mooie vakantiefoto op het net zet met jouw gulzige lippen aan de kan met Sangria. De rest van de wereld groetend: tot volgende week ;=). Niet doen dus.

Multimedia is echt meer dan alleen een paar profielen hier of daar. Dat is ook filmpjes en foto's, die je bijvoorbeeld op  

 

of

 

 of

of ....

Het wemelt letterlijk van de diensten waar je je verhaal, beeld en geluid op kwijt kunt. De meesten zijn gratis, voor enkelen moet je een klein bedrag betalen. Dan zijn er nog de honderden fora waar je je ideeën kwijt kunt, commentaar kunt geven op alles wat ter tafel komt, of je professionele hulp kunt aanbieden en dat ook doet. Een eindeloos scala van mogelijkheden staan tot je beschikking. Met gemak kun je daar zelfs een dagtaak aan hebben om al die kanalen te onderhouden. Ook zo iets, verspreid je niet te dun.
Maar heb je het nodig? Nee, niet echt. Is het leuk, of nuttig? Dat hangt er van af. De jonge mensen gebruiken de social media bijna zelfs dwangmatig. Er wordt door oudere cabaretiers behoorlijk mee gespot. Jonge mensen die maar een gebaar kennen, van zak naar oor. Het mobieltje nooit loslaten. Of zelfs hun mobieltjes tijdens het vrijen gewoon opnemen. Vaste telefoon verbindingen horen voor die generatie tot het verleden. Overigens in de minder ontwikkelde gebieden blijkt de opkomst van de mobieltjes dé oplossing te zijn geweest voor het niet hoeven aan te leggen van vaste telefonie netwerken. Die kwamen er niet, zijn er niet, en zullen daarom ook nooit komen.
Kan het gebruik van Sociale Media nut hebben? Definitief, ja! Sociale Media kun je gebruiken om met je (echte) vrienden contact te houden op elk moment van de dag. Er bestaan eigenlijk geen tijdzones meer, je dumpt jouw content wanneer jij dat wilt. Je collega's lezen, eigenlijk iedereen, in een voor hen gunstige tijd mee op je Twitter kanaal. Ze abonneren zich op jouw YouTube kanaal om je escapades te volgen op je mountainbike, of kijken naar je techniek van het pottenbakken. Potentiële klanten kijken naar videootjes van je kamers van je B&B, of wat je dan ook wilt promoten. Het is het goedkoopste medium om je creatieve aspiraties te publiceren, en ga zo maar door. Kostte dit alles een aantal jaren geleden onvoorstelbaar veel meer moeite om dat te kunnen doen, nu is het een kwestie van op de knop drukken. En professioneel? Kun je de SocialMedia daar ook voor gebruiken? Ja, je kunt precies dezelfde media gebruiken. Zij het als uithangbord, voor job hunting, reclame te maken voor wat je aan het doen bent, of de rest van de wereld te melden dat je echt geweldig bent in je vak door foto's of filmpjes los te laten op het net. Een leuk voorbeeld is van wat er tijdens en voor de Amerikaanse presidents-verkiezingen gebeurde op het internet. Beide kandidaten maakten op massieve schaal gebruik van de virtuele media. Onvoorstelbare hoeveelheden data vlogen over het net. Zo veel zelfs dat bepaalde providers dachten dat het een digitale aanval op hun netwerken was. En stopten de services naar de data centra van de kandidaten. Ik bedoel maar.

Conclusie. Het gebruik van de sociale media kan een zegen en tegelijkertijd een plaag zijn. Gebruik het met verstand en je hebt er een extra kanaal voor je creatieve uiting en het onderhouden van vriendschappen bij zonder dat het noemenswaardig veel kost.

Ik hoop dat de vragenstellers aan het bovenstaande wat hebben, anders is een mailtje maar een druk op de knop weg.


Volgende keer deel 4 van het recept voor het schrijven van een verhaal.