Huishoudboekje

In de auto op weg naar iets, in dit geval de materialenboer, zit ik altijd naar de praatzender France Culture te luisteren. Negen van de tien keer is het geneuzel. Een soort van achtergrond gebabbel is dat dan, en dringt dus nauwelijks door. Maar, het maakt deel uit van mijn pakket luisteroefeningen Franse taal, onbewust pik je de taal op die manier wel op. Deed ik bij het VWO ook, liet gewoon de BBC radio de hele avond aanstaan. Vooral hoorspelen hadden mijn belangstelling. Prachtige uitspraak, maar gezwollen taal altijd. Die zelfde methode hanteer ik sinds mijn verhuizing (hierover later) naar LDF opnieuw, zoiets als volcontinu opleiding.
Onvermijdelijk trekken sommige betogen op de radio, wat is er veel mooipraterij te beluisteren, toch je aandacht en begin je echt te luisteren. Met stijgende verbazing over de hardste schreeuwert's wereldvreemdheid zit ik naar diens monoloog te luisteren. Op een bijna verontwaardigde manier werd beweerd dat het betalen van meer belasting over de meerwaarde (plus value = winst) van je bedrijf bij verkoop (bedrijfsstaking) niet anders dan normaal zou zijn. Sterker nog, het is je patriottische plicht om meer belasting te gaan betalen voor de eer en glorie van LDF. La France moet gered worden van het crisis monster. En dat kan volgens het kakelende mannetje alleen maar door meer, veel meer, af te dragen van je bloedig verdiende centjes aan moedertje staat. Het is dus geen nieuwe belasting hè, begrijp dit wel. Die verhoging van 32 naar 60.5% voor de plus value is iets dat uit de koker van de huidige socialistische regering is gekomen. Want, die walgelijk rijken en bizar welvarende bedrijven moeten worden aangepakt. Die buiten immers de arme werklieden uit. Foei toch!
Als een van de gespreksleiders dan fijntjes opmerkt dat de meerwaarde van een bedrijf wel is opgebouwd uit vele jaren hard werken en steeds maar opnieuw investeren in het bedrijf, werd dat argument, tot mijn stomme verbazing, als niet ter zake van tafel geveegd. Met een stemmetje, alsof de kwakert alle gelijk van de wereld aan diens zijde zou hebben, klonk het: Nee er werd te weinig belasting betaald dus moesten andere manieren om de staatskas te spekken geïmplementeerd worden. Die redenering is toch bizar. Nog meer? Na enige tijd begon de herhaling van zetten in het gesprek, het punt was gemaakt.

Ruif
Mijn aandacht verslapte weer, maar in mijn hoofd begon een andere gedachtengang. Kijk, als in LDF nu in Griekse dimensies de belasting ontweken zou worden, kan ik me nog enigszins indenken dat een politieke vertegenwoordiger zo hoog van de toren zou mogen blazen. Dan zou dat regeringskliekje in Parijs terecht verontwaardigd mogen zijn. Zo is het echter niet. Frankrijk heeft een goed geregeld belastinginningsysteem. Een systeem dat blijkbaar net niet genoeg oplevert om het apparaat op de been te houden. Wegen aan te leggen, scholen in stand te houden, ziekenhuizen open te houden en nog meer van dat snoepgoed.
Bien sur, niet alle handel is zichtbaar voor de fiscus. Niet alles waar mee verdiend wordt, of waar geen geld mee gemoeid is, wordt aangegeven om daar tienden over te betalen. Een schaap verdwijnt zomaar, een pallet graan bijvoorbeeld vind je dan opeens in je stal staan. Niemand kijkt daar van op, zo gaat dat al eeuwen op het platte land. Dat de overheid een dikke hap uit die ruif wil hebben weet iedereen wel. Het gebeurt gewoon niet, het gaat ook niet gebeuren. Gewoon te ongrijpbaar..

Consuminderen?
Opvallend is wel dat je moet constateren dat geen enkele overheid ter wereld zegt: we gaan eerst eens de kaasschaaf over onze eigen operaties halen. Weg met die duizenden afscheids-, of ontvangstrecepties, dure inrichtingen van kantoren, nieuwbouwplannen voor werkelijk megalomane overheidsgebouwen. Of zet de belichting van overheidsgebouwen `s nachts eens gewoon uit, megawatten die niet opgebrand worden. Kan het wat soberder graag, trek zelf de riem eens aan. Niemand die zich afvraagt of het regelen van een hotelkamer en met het OV naar de opening van het een of ander gaan niet een goedkopere oplossing is. Boekdelen zou je met de verspillingen kunnen vullen. Gemeentes die tonnen aan belastinggeld uitstrooien over de meest bizarre projecten. Wat was dat ook al weer? In elk in de crisis ondergedompelt land neemt de staatsschuld met duizenden euries tegelijk toe. Per seconde! Eigenlijk is die toename voornamelijk rente over staatsleningen. Daarom, kan de overheid zelf eens niet wat consuminderen, in plaats van eerst de burger uit te knijpen?

Geldstroom
Waar gaat dat geld allemaal heen? Banken natuurlijk, pensioenfondsen ook wis en waarachtig, andere institutionele beleggers, en naar hier en daar een burger die staatsobligaties heeft gekocht van zijn spaarcentjes. Nou, laat ik er maar over ophouden. Maar als de staat een normaal huishoudboekje zou moeten voeren, zouden nu alle ambtenaren, politici incluis, dakloos zijn en van de bijstand leven. De west Europese staten zijn eigenlijk failliet te noemen met dergelijke schulden. Misschien moeten de overheden eens te rade gaan bij die talloze schuldsanerings-bureautjes die ze nota bene zelf subsidiëren. Scheelt weer overbetaalde consultants. En misschien moet je al die mensen die in de politiek hun ding doen, waar dan ook, op een zelfde basis salaris zetten en een deel als prestatieloon uitkeren. Het zou toch lachen worden als de postbezorger met diens prestatie toeslag meer zou binnen harken dan een minister.

VERHUIZEN
Heel af en toe kom ik wel eens in NL als mijn schatje al voor een poosje niet in LDF is geweest. Steevast organiseren we dan een of meerdere etentjes voor vrienden. In het begin kwamen altijd de vragen als: waarom ben je gestopt met werken, waarom ben je naar LDF geëmigreerd - dus, je bent vast en zeker francofiel. De vaste lezers weten hier de antwoorden op. Anders blader maar eens een vier jaar terug de blogs door. Dan begrijp je het wel. Maar het woord 'emigreren' triggerde mij vanochtend. Zat ik met een bel Hollandse koffie in de hand de kranten te lezen. Kreeg ik een mailtje van Yvette die schreef dat ze toch maar eens aan emigreren moest gaan denken met dat beroerde weer in NL. Emigreren? Voelde ik me geëmigreerd? En is dat nog wel het juiste begrip als je binnen de EU verhuisd? Want zo voel ik dat een beetje. Ik heb geen ander paspoort, betaal de belastingen, en ja, spreek wel een andere taal. Emigreren is, heb ik het gevoel, veel definitiever. Meer van zoiets als 1000-den kilometers verder. Hier heb ik dat gevoel niet. Wel toen we in Trinidad zaten. Vanuit Mailleroncourt st Pancras is het een stevige ochtend knarren en je sluit je lief weer in de armen. Afstanden zijn allemaal zo anders geworden. Jawel, als je de deur van je hok open doet dan zie wel degelijk een andere wereld. Minder strak, een beetje nonchalant voornamelijk. Andere huizenbouw, andere mensen. Maar wel Europeanen, dat scheelt. Niet dat het Europeaan zijn zo leeft bij iedereen, maar onbewust maakt het wel een verschil. Je mag gaan wonen en werken binnen de unie waar je wilt. Geen gedoe met verblijfsvergunningen of wachttijden voor het aanvragen van een, weet ik veel wat. Je doet de deur van je nieuwe huis van 't slot en dat is de plek waar je woont en of werkt. Prima toch? Oke, wel veel andere regeltjes, andere logica, andere volksaard. Maar om nu te zeggen dat je in een totaal vreemde wereld terecht bent gekomen? Nee. Althans ik vind het erg meevallen. Voor mij heeft altijd gegolden: waar mijn bed staat, daar woon ik. Dus, ik ben verhuisd.

WVTTK 3

Ook hier slaat de waanzin van het burgertje observeren toe. Je gelooft het of niet, maar de eerste camera's zijn al verschenen in een dorp als St' Loup sur Semouse. Nog geen 2500 inwoners telt dat gehucht. Op alle strategische hoeken hangen nu camera's. Waanzin! Dacht ik te kunnen ontsnappen aan de alom aanwezige controledrift van de overheid, NOT. Weliswaar heeft in de zomer een groepje 2e generatie Marokkanen in het centrum een 5 tal winkelruiten ingegooid, maar dan nog. Natuurlijk ging dit wereldnieuws in alle geuren en kleuren via de tam tam de streek rond. Wat er nu wel of niet waar van was? De oorzaak kreeg ik in vele varianten te horen. Het zal wel. Feit is de paranoïde angst van de overheden die dan meteen op alle hoeken een camera willen hebben. Net of dat de oorzaak wegneemt, grijnz doen ik. Hoelang zal het duren voordat er in Mailleroncourt-Saint-Pancras voor de deur van Le Mouton Qui Rit een camera van de overheid komt te hangen. En hoe lang zal precies die camera blijven werken denk je? Niet erg lang vrees ik.

Leven als GIF
Ze zeggen wel eens: leven als god in Frankrijk. Dat gaat zeker op voor mensen met een goed gevulde buidel en veel te veel vrije tijd. Van de westerse landen zijn Frankrijk en Italië, in mijn beperkte optiek, wel de beste landen om de herfst van je leven door te brengen. De nog zuidelijker landen als Spanje en Portugal bijvoorbeeld, vind ik al weer snel te warm worden in de zomer. Sommige gasten maken die opmerking weleens tegen me. Je leeft als god in Frankrijk. Nadat ik ze uitgelegd heb dat het in het gasten seizoen kei en keihard werken is, geloven ze je pas als ze je zwetend achter het fornuis zien staan, en ze je door het huis zien schuifelen om alles voor hen in orde te krijgen of te houden.
Maar kun je leven als GIF? Tuurlijk kan dat. Voor rijke mensen die alles naar hun eigen hand kunnen zetten in hun privé domein geldt dat zeker. Maar ook voor mensen die niet gefortuneerd zijn kan dat. Het is de manier van hoe je je leven inricht hier in LDF,  je instelling, niet alles op de zware hand nemen. Een beetje "savoir vivre" hoort eigenlijk wel een van de hoofdingrediënten te zijn waarmee je in het leven staat. Maar ook kunnen genieten van de kleine dingen die in je omgeving gebeuren. Pluk de dag met beleid noem ik dat. Een prachtige zonsondergang. Dram die de ooien bespringt alsof zijn leven er van afhangt, en misschien is dat ook wel zo. Af en toe springt hij mis, wat dan weer heel erg kolderiek is, zo bedremmeld als hij dan weer met zijn kop staat te schudden. Of de kleurenpracht die om je heen, elk seizoen weer, je doet denken in een schilderij te leven. Gewoon op een bankje zitten te luisteren naar de wind, die nooit moe wordt. Genieten van de gasten die genieten van hun verblijf hier. Gesprekken die echt over alles gaan. Sterren kijken, een hapje kaas, een glas goede wijn, je liefje op een stoel naast je. Samen genieten van de stille uurtjes op het balkonnetje. Snuivend de avondgeuren door je neus laten gieren. Iedere politicus voor grof vuil uitmaken, het over tijdreizen hebben en over quantum computers. Leer dat te waarderen en je leeft als GIF, ja best wel hoor.

Huh?

MSP's factotum

Gisteren reed ik St Loup in om hout en zo bij de BigMat te halen. Zien ik ineens een beetje flodderig grijsharige dame, compleet met knotje, een klein flesje water haar huis aan het bespetteren. Een soort zegenen dacht ik. Asjemenou! Onwillekeurig trap je als supranieuwsgierige op de rem. Hier wil je meer van zien. Maar een loeiharde toeter achter me betekende zoveel als pech voor me om die nieuwsgierigheid te dempen. BP en ik keken elkaar eens aan en schaterden van de lach. Oneerbiedig natuurlijk. Misschien was het wel een druïde of zo, dat geloof schijnt weer erg in trek te zijn, die daarmee haar huis beschermde tegen boze geesten. Volgens BP (die zijn schuld aan het afwerken is) komt dit veel vaker voor. Zeggende dat mensen steeds maffer worden in deze tijden. Hoor wie dat zegt, denk ik dan weer. Da's ook weer niet "gentil", hoewel je je tegenover hem net iets meer kan permitteren dan tegen een welopgevoed fransje. We hebben het even over de mafkees die ook in MSP rondslentert de hele dag. Die zit altijd op hetzelfde stoeltje de godganse dag het verkeer te begroeten. In elk dorp heb je wel een of meer van die factotums rondlopen. Een dorp verderop kent zijn clochard die elke zonnige morgen op het bankje bij de kerk zijn roes uitslaapt en lodderig in zijn plastic tasje zit te graaien naar iets onvindbaars. Althans, zo lijkt het. Zo zie ik hem altijd op zijn bankje zitten, nooit komt er iets tevoorschijn. Altijd maar graven in dat zakje. Weer een ander dorp bezit een scharrelaar die ik altijd zie als ik er door rij. Eeuwig en altijd rondsjouwend met een boodschappen karretje, terwijl de dichtstbijzijnde supermarkt toch kilometers ver weg is. Dat is de zelfkant van het leven, heeft niets met als een GIF levend te maken, dat staat wel vast.

Brood
Verrek, kom ik bij het bakkertje in Demangevelle, ja die, die mega grote croissants bakte. Is 'tie zonder dat mij persoonlijk te melden definitief dicht gegaan. Fermeture definitive heet dat in mooi Frans. Hoe definitief dicht, dicht gaan is, is mij een raadsel. Zo'n uitdrukking is natuurlijk wel typerend voor de Fransjes. Zo heb je ook een uitdrukking dat de horizontale strepen op de weg ontbreken. Heb je dan ook verticale strepen op de weg? Ja, je verzint het niet zelf! Goed, het bakkertje heeft het blijkbaar niet kunnen bolwerken. Diens brood was bepaald niet vies! Kwaliteit heeft hier dan toch de hoofdprijs moeten betalen.
Een andere ontwikkeling. Door onze gast werd ik hierop gewezen. Eerst bakte het bakkertje in Vauvillers, waar ik meestal naar toe ga, het betere brood, en de lokale supermarkt bakte er niets van. De rollen schijnen nu te zijn omgedraaid. Het brood, volgens de dorpelingen, is bij de Proxy nu beter. De officiële bakker is, behalve dan dat de croissantjes nogal aan de kleine kant waren, de laatste tijd ook sterk achteruit gegaan in kwaliteit, opnieuw volgens de dorpelingen. Uiteraard meteen de proef op de som genomen, je wilt je gasten natuurlijk het beste van het beste voorzetten toch? En inderdaad, de smaak van de korst was beter, ook  krokanter. Hoewel de luchtigheid en smaak van het broodje zelf een beetje tegenvielen. Onze gast vond het allemaal heerlijk en prees zelfs de luchtigheid, nadat ik haar verteld had waar "la baguette" vandaan kwam. Het zal allemaal wel. Ik vond de strijd eigenlijk onbeslist.

Zonneverwarming
Zo even iets over de SolarFarm, vind ik zelf een van de leukste projecten hier. Op de thermometer van de zonnecollector in de garage zie ik in de beginnende ochtend 24 graden staan. Buiten regent het en er staat veel wind. De hamvraag is, bij welke temperatuur moet ik de elektrische driewegklep laten omgaan als deze eenmaal is geïnstalleerd. Tot nu toe gebeurde al het schakelwerk van de installatie met de hand en een beetje op het gevoel.Vergat je op tijd een van de kleppen open te zetten, of überhaupt op de juiste stand, dan had je twee kansen. Of de leidingen bij de collectoren scheurden open als gevolg van stoomvorming (is druk en temperatuur) in de collectoren, of alles ging nog net goed omdat de temperatuur te laag bleef voor stoomvorming in de buizen. Dat laatste alleen bij middelzware bewolking en uiteraard 's nachts. Tot nu toe heb ik een keer of 5 de handel moeten repareren, een paar keer omdat de kleppen niet op de juiste manier openstonden. Het afgelopen jaar is zeer leerzaam geweest wat dat betreft.
Waarom niet alles in een keer voor elkaar maken. Dat vragen ze me ook wel eens. Kijk, je kunt lang en ingewikkeld gaan zitten nadenken over hoe het allemaal moet en zo, tuurlijk. Dan plemp je +10K neer en een professional knoopt het allemaal aan elkaar voor je. Buiten dat die professional er uiteraard aan moet verdienen, kun je nergens met je jeukende vingertjes aanzitten zonder dat de garantie vervalt, bijvoorbeeld. Bovendien wilde Fannie en ik eerst een proof of concept hebben. Werkte het eigenlijk wel voor wat we er mee wilden. En voor mezelf gold, leer er eerst maar eens mee omgaan voordat je ineens een enorme bak geld gaat investeren. Daarom ben ik klein begonnen, een vorm van proof of concept. Daarna kun je altijd nog de installatie stap voor stap aan de hand van je praktische ervaring uitbreiden, zonder dat er ineens een kapitaal is uitgegeven.

Hierboven zie je hoe de eerste opstelling eruit zag. Twee elementen, waar van de buizen op een DIY houten staketsel waren geflanst. Goed genoeg voor een eerste begin. Een oliedrum diende als warmtewisselaar, die helemaal niet zo slecht werkte. Het zwembad was rechtstreeks aan de wisselaar gekoppeld. Omdat het weer in oktober vorig jaar, in tegenstelling met dit jaar, mooi meewerkte kon ik tot medio oktober blijven zwemmen.
De tweede generatie SolarFarm, zoals het project gedoopt was, zag er al wat professioneler uit. Twee rijen collectoren, netjes op een fundament en schoon terrein, gekoppeld aan een door Wim in elkaar geknutseld schakelpaneel.

Gasten merken wel eens op dat die twee rijen collectoren redelijk ver uit elkaar staan. Dan vertel ik ze waarom. Door rekening te houden met de lage stand van de zon in de winter vermijd je zo dat de elementen in elkaars schaduw komen te staan. Vooral op het einde van de winterdag is dit belangrijk als je van de allerlaatste zonnestraal nog profijt wilt hebben. De hoek van de collectoren wordt bepaald door de breedte graad waarop je woont. In ons geval 48º noorderbreedte. Voor de winter zou +10º steiler beter zijn, dat gaat ook gebeuren bij de nieuwe rij, die uitbreiding is immers primair voor de winter bedoeld.

De doelstelling voor de volgende generatie van de SolarFarm is: het huis op een acceptabele temperatuur brengen voor de herfst en lente. Acceptabel vind ik 15º maar voor Fannie ligt dat natuurlijk boven de 18º. Die 15º is denk ik wel een realistisch doel gezien het totaal aantal buizen na de komende uitbreiding, we zullen zien. Je kunt altijd nog verder uitbreiden door het hek 4 meter verder de wei in te zetten en meer elementen in het verlengde van de bestaande arrays te koppelen. Voor de zomer heb je dan wel een heftige overcapaciteit. Kunnen we er altijd nog de boilers op aansluiten. ;=) Of, zoals Fannie slim  opmerkte, je kunt er ook een soort zonnescherm boven hangen.

Met de uitbreidingen worden er ook steeds ingewikkelder schakelingen gebouwd. Mede omdat de gebruikseisen of wensen groter worden. Het eerste jaar was dat het verwarmen van het zwembad. De daaropvolgende winter kwam na een uitbreiding ook het verwarmen van het atelier in beeld met daaraan gekoppeld het vorstvrij houden van het huis zelf. Dat werkte prima, ik kon langere tijd van huis gaan zonder angst te hebben dat de zaak zou bevriezen. De temperatuur is de afgelopen winter in huis nooit lager geweest dan een graad of 10, ook als langere tijd de CV niet was aangeweest en ik alleen de open haard aan had in het appartement. De rest van het huis werd die winter slechts om de drie of vier dagen gestookt, puur om even de vochtigheid eruit te krijgen. Daarbuiten alleen met de zonneverwarming. Zelfs met de min 20º hield de SolarFarm zich prima. Natuurlijk wel een flinke dot antivries in het water van de CV en zonnecollector gedaan.

Deze zomer werd het zwemwater regelmatig 30ºC en moesten er trucjes uitgehaald worden om de zaak te koelen. Voor de komende winter breiden we het systeem dus uit met 60 buizen (totaal komt dat op 168). Een deel van de schakelingen zullen automatisch gaan plaatsvinden. Leidingbreuk zal daardoor tot het verleden gaan behoren. Daarmee kom ik terug op de hamvraag. Bij welke temperatuur van het water in de collector moet de driewegklep worden omgeschakeld. Van loopback (rondpompen in de collectoren) naar CV of accumulator (afname warmte). Zal dat 20º zijn, of 25º? Of kies je er voor om de klep om te zetten als het water uit de collector warmer is dan in de CV c.q. accumulator? Of stel je bijvoorbeeld een temperatuursgebied in.
Komt er ooit een einde aan? Op een gegeven moment bereik je een punt waar een grotere SolarFarm geen meerwaarde meer geeft en het automatiseren tevens meer gehobby in de marge wordt. Dan stopt het. Ik denk dat een van de laatste dingen zoiets als zonnecellen zullen zijn. Om de pompen en dergelijke aan te drijven. Zo'n 2-3 KW moet ruim voldoende zijn om alles rondom het zwembad en verwarming aan de praat te houden. Dan werkt alles autonoom, dat zal dan de sluitsteen zijn.

Keukenmuur

Die keukenmuur vlot lekker. Het kostte veel meer tijd om alles in verstek te zagen, maar ik moet zeggen dat het er veel mooier uitziet. En niet eens zoveel fouten in het verstekzagen ;=

Misschien beeld ik het me in, maar het voelt ook veel steviger aan. Buiten dat, heb ik een beetje steviger hout gebruikt dan strikt noodzakelijk. Ik heb daardoor voor het liggende model kunnen kiezen omdat de planken zelf dat makkelijk kunnen hebben, die buigen echt niet door. Bovendien ga je net iets zuiniger met materiaal om. Het weinige dat over is gaat weer voor de WC gebruikt worden. Een paar kleine zaageinden en wat afval, da's alles, wordt aanmaakhout. Behoorlijk scherp gecalculeerd dus. Het kaderwerk rondom het bestaande raam was een beetje een Chinese puzzel. Ook dat is met een minimum aan materiaal opgelost. Hierbij is rekening gehouden met de afwerking van het bestaande kozijn. Och, als je er maar even voor gaat zitten. De plakken isolatie schoven er zo in, daar is dan weer een enorme tijdbesparing mee geboekt. Dus of de gebruikte techniek nu zoveel meer tijd heeft gekost? Door de bank genomen weet ik dat zo net nog niet. In ieder geval geen kilo's hoekijzers verspijkerd, of slordig doen met allerlei blokjes en tussensteunen. Een flesje purschuim topte het allemaal keurig af.

laine de bois posé

Op naar de volgende stap.

Morgen maar eens beginnen met die foei lelijke WC.

Zie je die buizen spaghetti op de achtergrond? Weg ermee!

Pastoraal

Je ziet de boeren nog snel even een ladinkje gras van het land afhalen voor het kuilgras. De eerste akkers worden al weer omgeploegd en hier en daar lopen groepen koeien dat wat nog over gebleven is ook nog ff van het land knagen. Het mais staat er prima bij, dat zal volgende week ook wel van het land gaan. Zo rij je langs een paar kilometer maisveld. Ineens besef ik dat dat al snel ruim over de 20 hectaren is. Reken even 50 ton mais per hectare, dan is dat een heleboel popcorn.

Het volgende heb ik ff opgezocht. Blijkt dat in landen waar niet met kunstmest gegooid wordt en er weinig water is, de opbrengst per ha.hooguit 3-5 ton is. Dan hebben ze een goed jaar. Dat is nogal een verschil zeg! Schrik je toch wel van, zo kwetsbaar als die gemeenschappen dan zijn. Stel dat in LDF ook ff een oogst de mist in gaat, en dat er dan geen graan is. Dat zal in de omliggende landen ook zo zijn. Ik denk dat er een regelrechte hongersnood zal optreden in dat geval. Maar vooral brandstof gaan maken van de granen, hoor!. Als er al stemmen opgaan om dat met andere gewassen te gaan doen, gewassen die dan niet door de mens gegeten kunnen worden, hoor je ze na twee keer kwaken niet meer. Waar zou dat toch in zitten? Of aan liggen. Als er voorgesteld wordt om een soort strategische buffer aan te leggen van graan en zo, idem. Idee wordt gedumpt. Ik denk dat dat een beetje merkwaardig is. Te veel lobby-isten vermoed ik die dit tegen willen houden. Of zou het echt geen goed idee zijn om tegen de speculatie in een soort van ijzeren voorraad op te willen bouwen. En hoeveel moet dat dan wel niet zijn. Tarwe voor een week, twee weken? Een seizoen?

Reken maar eens even mee. Een gemiddeld fransje eet toch al snel een baguette per dag. Een baguette weegt 400 gram. Bij 56 miljoen inwoners eten er misschien 45 mil dat broodje de rest eet iets anders. Maar voor het gemak schuif ik alles onder een noemer. Even snel is dat meer dan 8 miljard kilo graan. Ronden we naar boven af en rekenen 2000 kilo tarwe per ha. dan is daar 4 miljoen ha nodig. Daar heb je dan een dikke 200 duizend silo's voor nodig. Zet die allemaal hutje mutje tegen elkaar is al snel 150 hectare. Nou dat is nog wel te doen dacht ik zo. Niet veel groter dan een flinke boerderij. Verdubbel de oppervlakte voor allerlei toe en afvoerwegen, installaties etc en dan ben je al snel klaar. Rijst de vraag: hoe lang kun je graan eigenlijk bewaren onder ideale omstandigheden, 2 jaar? Dan moet het graan weer ververst worden. Zou dat dan betekenen dat we de rest van ons leven baguettes eten van inferieur graan? Kijk, daar heb je zoiets! Iemand heeft na zitten denken! Niks complot theorie. Gewoon: "ik wil geen muffe baguette eten", punt uit. Want kom een gemiddeld frnsje niet aan zijn eten!
Toch wel grappig hè, je kunt al die cijfertjes binnen de 5 minuten gewoon op het internet vinden. Calculatortje erbij en, hoppa. Zit ik me alleen nog af te vragen hoe dat dan moet met een eerste keer vullen van die silo's. Nou ja ze draaien toch tonnen van die handel door elk jaar, omdat de bodemprijs niet wordt gehaald. Waanzin! Dus die silo's vullen zal geen probleem zijn. Waarom het toch niet gedaan wordt, zou toch ideaal tegen de speculanten zijn?

Herfsttooi
Zaterdag op weg naar huis zat ik gewoon te genieten. De ondergaande zon die over de heuvels scheert. Klets! Pal tegen die bosranden aan. Dat wordt nog wat over een paar weken. Zag ik ineens een heel stuk bos al zonder blad zitten. Hé heb ik wat gemist? De temperaturen dalen 's nachts al wel tot zo'n 5 a 6 graden, dat zou het verklaren dat er veel blad verlies is. Maar een stukje verder op was weer niets aan de hand. Een bronzen randje vormt zich heel subtiel om de bladeren heen. Niks aan de hand dus. Blijkbaar gaat de natuur gewoon zijn gangetje, alles rustig aan het oostelijk front.

deze dan, vennetje vlakbij Clerjus

Prachtige mistlandschappen vormen zich al. Vanochtend wurmden de schapies zich door de mist in het weiland. Bij huis was het al een beetje opgetrokken, en dan zie je ineens de kudde aan het hek verschijnen. Echt pastoraal. Daar kan ik echt van genieten. Zo met een kop opgewarmde koffie uit de thermos, van uhm, eergisteren? Bah, zeggen sommigen dan. Hoewel, zo doen ze het allemaal hier. Voor mezelf maakt dat niets uit, deed ik in NL ook al jaren. Koffie werd sowieso altijd koud op mijn bureau, en dronk ik de koude koffie toch ook gewoon op. Dit keer gewoon te lui om nieuwe te zetten. Ik maak me sterk dat, als je ergens op visite komt op het platteland, het niet anders is. Die opgewarmde koffie dan. Of je krijgt van die "over smakelijke" nespresso koffie die eigenlijk net niet naar espresso smaakt en al helemaal niet naar koffie. Nou ja, het is altijd goed bedoeld, en drink ik de handel met een van genot vertrokken gezicht op.
Binnenkort is het ook weer paddo tijd. Mijn Trompets de Mort zijn al lang op, daar moet ik maar eens een extra portie van scoren dit jaar. Is altijd lekker in de soep en sausen. Dan heb je nog kantarellen, lekker in een omelet bijvoorbeeld, een beetje lastig te krijgen. Vorig jaar had ik gelig spul, smaakte prima bij een omelet en gebakken uitje en wat spekkies enzo. De tijd om nieuwe recepten uit te proberen komt er weer aan!

Herfst is hier, als de zon schijnt, geweldig. De temperaturen liggen in het gebied rondom de 17 graden, erg behaaglijk. Als het regent, dan moet je gewoon alle luiken dicht doen, de radio aan, een glas wijn erbij en de open haard in de fik. Boekje openslaan, een beetje doezelen, om dan weer een hoofdstukje te lezen. Prima avonden zo.  Af en toe een paar boeken downloaden, of ik er al niet genoeg heb. Filmpje kijken, en dan in je warme bed. Ja, zo kun je echt wel oud worden.

Voorspellingen
De geruchten zijn niet van de lucht. Iedereen hoor je praten over dat de winter wel eens lang kan gaan duren en koud zal worden. Ook al hebben de boeren geen gelijk, ik moet maar eens wat extra hout naar binnen halen. Je weet maar nooit.

Oeps!
Dit is geinig! Er viel een boek op mijn toetsenbord en wilde ik het er snel vanaf vegen. In de zoekregel van Google verscheen:zoek term: nm,kjmnh. Kom dacht ik, doe eens gek en drukte op enter. Kreeg ik wel hele grappige dingen te zien. Bijvoorbeeld een krant uit 1925!
Meteen eens een paar keer met de hand gewoon over het keyboard geveegd, ook grappige resultaten. Logs van machines, een of ander plaatje van NASA uit 2002. Probeer maar eens, echt een leuk tijdverdrijf. Iets voor als je je balorig voelt.

Soeptijd!

bron: Rossini's girl

Vanochtend eerst meer weer eens een stevige bouillon gebrouwen. Spekkies uitbakken, vlees aan gort snijden en aanbraden, 3 tenen knoflook, 1 ui, even glazig laten worden. Deksel erop en bij lage temperatuur de handel een paar minuten laten doorsudderen. Daarna een liter of drie water erop. Nog twee uien in hele dunne plakjes snijden, twee bouillon blokjes erbij, zout op smaak en hoppa. Klaar is uw kunstgebit. Eerst weer even aan de kook brengen en dan opnieuw op lage temperatuur een paar uur laten sudderen, op standje 3. Daar kunnen we de komende dagen lekker uit slobberen. Stokbroodje erbij, bakje soep in de magnetron opwarmen, beetje strooikaas erover voor de vette bek, en het buikje zit weer vol. Heerlijk zo tussen de middag. Morgen maak ik er tomatensoep van en de dag erna mik ik er een blik kidneybeans erin. Drie overheerlijke maaltijdsoepen met de zelfde basis. Makkelijker kan ik het niet voor je maken.
Oh ja, als je een paar aardappelen laat meekoken geeft het een heerlijke volle smaak aan de bouillon, en het vult geweldig. Tja, ik ben nu eenmaal gek op dit soort soepen. En de soepentijd is weer aangebroken, ha!

Vanuit die bouillon als basis kun je lekker koken. Als je de uien eruit laat bijvoorbeeld kan je er ragout van maken voor bitterballen. Even de blender er door. Of gebruik de bouillon om andere gerechten te maken. Sausjes, een paar pollepels bij je Boeuf Bourguignon, bij de spaghetti saus, lekker, lekker, lekker. Als je de bouillon zo gebruikt moet je niet vergeten het brouwsel elke dag even op te koken tegen onze vrinden de bacteriën. In porties invriezen, kan ook. Mijn ervaring is dat als je de soep dag na dag blijft opkoken de smaak er uiteindelijk wel afgaat. Daarom gooi er gerust elke dag al je snij afval in van je vlees en of groenten. Sla kan ook heel goed. Op die manier blijft er smaak aan zitten. Een beetje selderie is ook niet verkeerd. Niet teveel want het overheerst snel. Met de basis bouillon kun je dus alle kanten uit. Vaak schep ik een paar pollepels van het brouwsel over in een andere pan en maak er een nieuwe smaak aan. Variaties te kust en te keur.

Materialen

bron: Brico Depot

Zo, vanmiddag het puin van de muur naar de dechetterie gebracht en meteen doorgekacheld naar de Brico in Epinal. Uiteraard neem ik dan weer een afslag te vroeg in de stad, op de een of andere manier lukt het me niet om meteen de goede weg te kiezen. Dan maar dwars door het centrum, stoplichten op onmogelijke plekken, opstoppingen, en figuren die zonder richting aan te geven de rotondes afslaan. Geen wonder dat met die overvoorzichtige fransjes er een dikke rij voor elke rotonde staat op dit uur van de dag. De drukte bij de Brico viel gelukkig mee. Soms kun je over de hoofden lopen, en dan nog wordt er met heftruckjes gereden om dingen te verplaatsen. Hoe ze het verzinnen, daar kan ik met de pet niet bij. Die dingen zitten namelijk altijd in de weg. Ze sluiten dan ook nog eens een looppad af, voor je veiligheid. Bien sur, moet je net spullen hebben die juist in het afgesloten gedeelte liggen. Niet echt Fannie's meest favoriete winkel ;=) Bij de materialen afdeling hadden ze eindelijk, eindelijk, weer een fatsoenlijke voorraad ouate de cellulose. Dat goedje is van versnipperde bankbiljetten en dergelijke geloof ik. Je kunt het achter bijvoorbeeld een beschot storten en het zet zich dan van zelf. Prima isolatie voor als je er niet bij kunt met platen of zo. Gewoon volstorten en klaar.

Oeps die balken (Bastaings) zijn wel erg dik, nou ja we bouwen op de eeuwigheid nietwaar. Het was het enige hout met de vereiste breedte. Waarom ze die loeizware planken (Solivettes) boven de 2 meter in het rek moeten leggen? Geklim dus. Niet echt lekker met m'n wrakkige heup. Uiteindelijk hielp mij een vriendelijke man de zeven planken van 4 meter in de wagen te krijgen. Hij kon trouwens toch niet weg, maar vriendelijk niettemin. Hij had ook op zijn gemak achter zijn stuur kunnen blijven zitten wachten tot ik klaar was. Het werkwater stond weer eens ouderwets op mijn voorhoofd. Toch wel weer apart, het meeste timmerhout heeft in LDFeen eigen naam.

bron: Brico Depot.fr

Waar geen maten bij staan kunnen die van streek tot streek afwijken. Nou ja zeg, wie hebben ook alweer de meter en kilo bedacht om te kunnen stadaardiseren? Juist ja, de fransjes zelf, nota bene! Grappig, als je in NL een van die dingen wilt hebben, moet je de maten opgeven. Een drie bij viertje of zo. Of een drie duimer, dat zou dan weer in de buurt komen van een chevron ;=) Verder is mijn houtkennis van het Nederlands onvoldoende om alle NL termen erbij te zoeken.
Wat een mazzel, op het kleefband na alles kunnen vinden. Ga er maar vanuit dat de plek waar die tape zou moeten liggen mijn logica ontgaat. Want na twee rondjes door de winkel, geen band. Die wandplaten haal ik dan maar bij BigMat want de auto zat weer eens tot aan de nok toe vol. Isolatie neemt erg veel ruimte in.
Dat die planken bijna 2 meter uit je auto steken, niemand die er aanstoot aan neemt. In NL zou je na 100m rijden al meteen een bon voor gekregen hebben.

Regen

schaamteloos plugen ;=)

OK, het is herfst! Dat weet ik nu wel. Waarom het dan al twee dagen onafgebroken moet regenen is mij een raadsel. Zeker iemand die denkt dat ik het nog niet weet. Het is dus nat, koud, en donker. Rrrrr.

Tijd voor een huishoudelijk klusje. Begin ik de koelkast leeg te halen en schoon te maken, grijp ik in de groentelade, joh! Een strak opgeblazen zak mozzarella. Die ligt al erg lang in de bak zo te zien, de UCD is in ieder geval maanden overschreden. Tja, dat heb je ervan als je dingen op de verkeerde plek legt. Met andere woorden het is tijd dat de koelkast leeg komt en de inhoud richting mijn eigen koelkast gaat. Want om nu twee koelkasten voor een persoon aan te laten staan is niet nodig dacht ik zo.

Chippie
Wie het ook niet zo naar zijn zin heeft met die regen is onze kat Chippie. Is ie nog niet naar buiten dan wil ie weer naar binnen. Kijkt ie me vuil aan, grauwt een beetje en zoekt uiteindelijk een slaapplek op als ie door heeft dat er niets te halen valt. Of Chippie blijft de hele nacht buiten en slaapt dan op de hooizolder, om met veel gekerm vroeg in de ochtend, zich weer bij de schuifdeuren te melden. Bios kon een behoorlijke keel opzetten, Chippie is niet zo spraakzaam, gelukkig. Vorige week kwam ie met een kleine huismuis aanzetten en uiteraard, werd dat gedropt bij de baas in de slaapkamer. Het deed 't nog zo half half. Uiteraard muis loslaten, er achteraan, een beetje knauwen op het ding... De laatste spurt moest muis met de dood bekopen. En hop! Met huid en haar werd muis in zijn geheel al knagend naar binnen geschoven. Geen stukje afval. Moet er niet aan denken overal onderdelen te vinden van de buit. Dat had Bios, die liet overal stukjes slingeren van wat ie te pakken had gekregen. Of zij vrat de vogel of muis, zolang het maar veel kleiner dan haarzelf was, een beetje aan en liet de rest voor de baas liggen. Chippie niet, die vangt een vogel in volle vlucht, sleept het mee naar binnen, en het enige wat je vindt is een beetje pluis. Alles wat beweegt is prooi voor 'm, vliegen, motten, vlinders, vogels, muizen, torren, wat al niet. Mollen of veldmuizen is ie gek op. In de zomer kan het beest uren op de loer liggen voor een verse mol. Nou ja, er beweegt tenminste wat in huis. Anders is het eigenlijk maar een dooie boel zo, buiten het gastenseizoen om. Het leidt een beetje af, zeg maar.

Pokkeweer

zonsondergang @ Le Mouton Qui Rit

Een paar blogjes terug had ik het erover dat de zon onder het wolkendek uit kon piepen aan het einde van de dag. Bij deze een fotootje, vorige week gemaakt. Mooi hoor zo, die goudbleke zonneschijn op de muur. Doet je wel hopen dat de winter maar weer snel voorbij mag zijn.
De zonnecollector heb ik nu al naar het huis overgeschakeld, dat is een paar weken eerder dan vorig jaar. Het is gewoon te koud als je zo met je natte lijf uit het bad klimt en in de koude wind staat te rillen. Vroegah, toen was het anders. Toen ik nog jong en willig was. Vroegah, zat ik in mijn bloesje op de brommert midden in de winter. Nog steeds heb ik geen winterjas, maar die zal een dezer jaren wel komen. Ach, we worden oud. Het bloed wordt dun. Nog een geluk dat ik een beetje winterspek heb. Och, het zal wel loslopen denk ik zo met die kou. Toch ff de statistieken erop na geslagen. Minimum temp hier gemeten de afgelopen 4 winters: -20ºC. Dat is elke winter zo, die minimum temperatuur hier. Die wordt een paar nachten aangetikt, waarna geleidelijk aan de temperaturen weer stijgen. Overdag vriest het gedurende het dieptepunt in de winter meestal niet meer dan een graad of -5 à -3. Meestal hangt de temperatuur zo rond de 5 à 6 graden tegen het middaguur. Met dit type klimaat, waar de koude ervaring sowieso wat minder is, zeer goed te doen. Het maximum, als we toch met cijfers gaan gooien is 45ºC. Dat is een behoorlijk temperatuur spectrum zou je zeggen. Typisch voor een landklimaat, hoewel we dat hier niet hebben volgens de deskundigen. Het schijnt een soort micro atlantisch oceaan klimaat te zijn, als je dat zo mag uitdrukken. De kou voelt ook minder koud, de hitte ervaar je ook meer als erg warm. De hittegolf van afgelopen zomer voelde niet echt als een hittegolf aan, eigenlijk. Dus wellicht dat die experts nog wel gelijk hebben ook, in wat ze vanachter hun bureau roepen.

Keuken
De wand van de keuken is gesloopt, en schoongeraapt. De WC, die ik aanvankelijk op een later tijdstip wilde doen, is ook maar gesloopt. Nu nog de wirwar aan waterleidingen stroomlijnen voordat ik er mee verder kan. Eigenlijk is dat voornamelijk leidingen wegzagen. Het is wel een kunst werkje hoor, al dat koper. Alsof het niets kostte. Heb ik trouwens een mooi tooltje voor, voor het doorzagen van allerlei. Je zet het ding erop, en zaagt de leiding in een paar seconden haaks door. Niks geen moeilijk gedoe met een handzaagje of moeilijk draaien met een pijpensnijder. Volgende week ff hulp inroepen voor het er af halen van de boiler. Trouwens, met dat ding hebben Wim en ik plannen om volgend jaar cider of zo te gaan stoken, van al die appels in de boomgaard achterin. Dat was tot nu toe steeds schapenvoer, ook niet verkeerd hoor. Cider is echter lekkerderder ;=) Afijn. Het geval wil dat het binnenwerk van de boiler van koper is, en dat schijnt dan weer ideaal te zijn voor het veredelde stookwerk.  Nou ja, we zien wel. In ieder geval niet weggooien. Sterker nog, eens kijken of ik bij de dechetterie een paar reserve dingen kan versieren. Lek is niet erg, dat solderen we wel dicht.

Terug naar de keukenmuur. Zit me af te vragen of ik de stalen regels van de gipsplaten laat zitten en ga gebruiken om daar de dampremmende folie op te bevestigen. Aan de andere kant verlies je zo wel weer een aantal centimeters. Nou ja, hoef morgen pas een definitief besluit te nemen. Ondertussen zijn het aantal planken, platen, en isolatie enzo uitgerekend. Ik blijf bij het in verstek zagen van de staanders en liggers. Gewoon om te kijken hoe dat gaat. Kost iets meer tijd en vereist een beetje precies werken, maar is wel een hoop minder ijzerwaren en zo. Het kan niet anders dan dat de muur in de keuken eind volgende week weer in elkaar zit.

42

Het antwoord op alle vragen die gesteld zijn en ooit gesteld gaan worden is: twee-en-veertig. Heus waar, alles is al bedacht en uitgevonden, de wereld is plat, en de zon draait om de aarde heen. Hoe dat moet met de Maan vraagt niemand zich af.

Daarbij refereer ik aan de satirische saga: The Hitchhickers Guide to the Galaxy in 5 deeltjes van Douglas Adams. Ik kom daarop omdat ik in een of ander forum een vraag las over: geef jouw versie weer van de evolutie in twintig seconden. En ik begon moeilijk te denken aan Darwin, the survival of the fittest, over suprematie van de soort, sociale structuren, wereld dominantie, voedselketens, milieu, godsdiensten en politieke machtsblokken. Afijn, het was zo maar weer ver voorbij middernacht voordat ik van deze avond dromerij loskwam. En het volgende had ik bedacht:

Tandenpoetsend, was ik daar toch niet tevreden mee. Immers, een van mijn oude mentors had eens gezegd, verwijder elk niet essientieel element, elke franje, totdat je op de pure essentie uitkomt van je functie (programma code).
Ook hier is het antwoord weer:

  The ultimate answer to every thing and anything else.

Of in mooi Frans: La réponse ultime à tout et rien d'autre. Ook al klinkt het een beetje tegenstrijdig, vind ik dit toch een ietsjes beter uitgedrukt zo dan in het Engels: het ultieme antwoord op alles en niets.

ps beide plaatjes CRT 2012

UPDATE 20120925
Heb het toch nog even opgezocht in Wikpedia. Dat nummer schijnt best wel iets apart te zijn. Zie hier voor een NL uitleg en hier voor een wat uitgebreidere Engelse uitleg. Mijn antwoord in het kommentaar hieronder is dus veel te kort door de bocht. Er zit wel degelijk iets achter het getal 42. Zo zie je maar weer, nooit iets zomaar voetstoots aannemen.

Schapies

Dram

Ik zag het al een paar dagen aankomen. Dram is veel alerter dan normaal. Hij snuift af een toe, rent wat heen en weer, kortom de hormonen gieren dus weer door de lucht. Hij is weer heel willig de eerste avances aan het maken bij de madammekes. Dan draait ie om een ooi heen, bonkt eens met zijn kop in de flank van zo'n beest, zo van hé komt er nog wat van. Ruikt nog eens likkebaardend aan het lekkere achterste, om daarna zich langszij het arme beest te schuren. Op die manier fixeert een ram de ooi en maakt het willig. Zolang de ooi niet stijf gaat staan om Drams zaad te ontvangen, komt er niets van terecht. Meestal doet de ooi dan treiterig een paar stapjes vooruit net op het moment dat Dram een sprong maakt om er boven op te klimmen. Ook al is het nog wat vroeg in het jaar vind ik. Ah wel, het is de natuur die je zijn gang moet laten gaan.
Eigenlijk heb ik min of meer besloten om Dram nog een jaartje te laten blijven. Of er moet natuurlijk een heel goed bod komen, dan gaat ie uiteraard Halal, ofwel de grote reis maken. Denk dat het wel los zal lopen. De groeicurve van de lammeren valt me eigenlijk een beetje tegen. Op de keper beschouwd zijn het geen erg grote lammeren die Dram op de wereld heeft gezet. Als de handel niet voor het schapenfeest verkocht is dan is het misschien een optie om zelf een van de jongens op te eten. Want als je ziet wat een gigot (schapenbout) tegenwoordig kost in de winkel dan schrik je toch wel ff. De prijzen van diverse voedingsmiddelen zijn sowieso enorm gestegen de laatste maanden. Maar dat is een heel ander onderwerp.

Keuken
Bij het afbreken van de voorzetwand in de keuken heb ik ontdekt wat die vochtplek veroorzaakte: een verdeeldoos die met kalk zo op de buitenmuur was geplakt. Een soort van vochtbrug is zo ontstaan dus. Daarom bladderde bij die plek de verf altijd van de muur af. Ook de metalen staander voor de gipsplaat was op die plek gaan roesten. En tja, daar is niet tegenaan te schilderen. Moet je dus niet doen dus, een verdeeldoos met gips (MAP) op een buitenmuur vastplakken. Overigens wel een veel gebruikte manier in Frankrijk om met MAP iets vast te zetten. MAP is een snelhardend gips dat ook nog redelijk hard wordt. Tegen vochtdoorslag is echter niets bestand. Tadaaah, daar gaan we weer! Ook een paar loze waterleidingen, en vraag me niet waarvoor het dient ook een paar PVC buizen, kwamen uit de muur zetten. Kassa, koper is al duur genoeg. De hoeveelheid koper die ik uit het huis gesloopt heb begint al een aardig hoopje te vormen in het opslaghok. En uiteraard kom je weer het veredelde PVC knutselwerk tegen. Waarvoor en waarheen het allemaal loopt moet ik nog eens goed bekijken. Een van die buisjes dient volgens mij als beluchter, dus daar zal een beluchtingsklepje voor in de leiding gelijmd moeten worden. Ha, die is op voorraad. Wel een ielige 32mm die afvoer, wellicht door 40 vervangen? Eerst de WC ook maar eens slopen deze week, dan wordt het volledige beeld van de nogal merkwaardige wirwar aan leidingen en buizen achter die wand duidelijk. Och, is er weer van alles zomaar aan elkaar geknoopt, wat is nieuw hier in dit huis.

Afgelopen dagen zat ik ff in de blessure tijd, dus het sjouwen en slopen was een beetje lastig. De tijd heb ik wel weer goed gebruikt om eens na te denken over hoe je nu het beste de nieuwe keukenmuur kan optrekken. Omdat er geen gigantische tijdsdruk op staat, pak ik het maar eens extra ambachtelijk aan. Geen gedoe met hoekijzer spulletjes en andere ijzerwaren maar dingen in het verstek zagen. De staanders netjes inkepen en de liggers in verstek zagen. Zoiets als dit dus.

Nou ja, dat gaat me gegarandeerd een paar plankjes extra kosten, want precisie zagen is niet mijn sterkste punt. Laat staan meten. Maar daarna heb je dan ook wat. Bruis of houtlijm versterkt de constructie, en wat schroeven erin voor het tijdelijk fixeren van de liggers. Pur schuim en duct tape maken het geheel tochtdicht. Een soort vakkenwerk wordt het, waarin de 14cm dikke laine de bois (houtwol met latex) panelen (60 x 120cm) zo ingeschoven en gefixeerd kunnen worden.
Dus. Eerst een dampwerende folie aanbrengen. Dan het raamwerk in elkaar zetten, gaten voor leidingen in de staanders boren, nieuwe leidingen erin, isolatie erin, en als afwerking watervaste vezelplaten. Nog wat stopcontacten en een schakelaar voor het licht, klaar. Plamuren, schilderen, hoppa, je ziet er niets meer van. Van de week eens kijken of ik dezelfde keramische plintjes weer kan krijgen zoals er eerst zaten, de meeste heb ik namelijk weten te redden. Anders maar een houten plint ertegen.
Voor de WC is alles gekocht; hangend toilet en zo. Ook hier gaat alles weer van de vloer af zodat het schoonmaken een stuk makkelijker wordt. Fannie wilde ook een bewegingsschakelaar in de WC hebben. Heb ik toevallig nog liggen, een inbouw ding. Moet je natuurlijk niet laveloos op de doos gaan zitten en in slaap vallen, of uitgebreid gaan zitten lezen, want dan gaat het licht uit.
Toevallig ook ergens een opsomming gelezen van wat mensen zoal doen in het kleinste kamertje. Sta je van versteld. Behalve lezen, schijnt telefoneren ook heel populair te zijn. Uiteraard roken, masturberen, vrijen, eten, drinken, je verzint het niet. De primaire functie van een WC schijnt volgens dat artikel als het ware bijzaak te zijn. Soms is de WC ook het rustigste plekje in huis. Vooral mensen met kinderen kruisen dat antwoord aan. Niet verbazend is het dat de beste gedachten in de douche en op het toilet boven komen "borrelen". Een notitieblokje met een potlood lijkt me dan wel het minste ;=)) om te faciliteren. Eens over nadenken.