Stortbui

Vanochtend om een uur of 4 hoorde ik de regen met groot kabaal op het dak kletteren. Een stortbui die je niet vaak hebt hier. Nu slaap ik behoorlijk licht dus zat wel ff rechtovereind in m'n bed. Zo plotseling ging het te keer. Van slapen komt dan niets meer terecht en pak je je compu maar. Rammelt door de dagelijkse kranten heen. Uiteraard leiden sommige links via via naar een aantal bizarre pagina's. Interessante dingen soms. Dan is het zomaar 7 uur. Bakkie doen maar? Oven aan voor een stukkie stokbrood uit Faverney, flink met Rustique beplakt. Heerlijk onderuit in de leesstoel, lubberend aan de hete koffie en het ovenverse brood naar binnen sabbelend, terwijl je luistert naar de regen die nog steeds op het dak klettert. Zal het zwembadwater wel flink van afkoelen denk je dan. Gluur ik ff op het weerstation. Jawel hoor, de buitentemperatuur is gedaald tot 11 graden. Lekker fris. Maar als dat zo doorgaat zal ik al vroeg de CV moeten opporren. Zal het weer zo'n winter als vorig jaar worden? Niet te hopen. Nu valt het nog wel mee, de temps overdag stijgen nog steeds richting de 20. En gisteravond was het gewoon zwoel weer. Die herfsten zijn echt mijn ding hier.

ZONNECOLLECTOREN

De offerte van EcoEnergie is nog niet binnen. Ik besloot daarom maar eens een rondje te gaan bellen met de verschillende brico's. Of ze soms de onderstellen al binnen hadden? Nancy antwoordde een beetje ongemanierd dat ze helemaal geen zonne-dingen meer verkochten, al een tijdje niet meer. Huh? Mijn opmerking: "Het staat wel in jullie catalogus", werd afgedaan met: "ze zetten wel meer op die site, niks mee te maken". Montbéliard had niks, maar het was bingo bij Chalezeule (bij Besançon). Ze hadden er zowaar 11 op voorraad. Hop in de wagen, snelste weg op de TomTom ingesteld en knarren maar. Dat ging allemaal behoorlijk soepel, de winkelbediende herinnerde zich mij nog ook! Laden en weer 90km terug. Uiteindelijk toch een duur grapje geworden met al die ritjes. De  onderstellen liggen nu in de tuinkamer te wachten om maandag gemonteerd te gaan worden. Dat traject kan dan nu worden afgewerkt. Kan BP gaan graven, weer een stap verder.

TRIPJE

Zei Fannie een keer: "Eigenlijk weten we helemaal niets van LDF, altijd druk met onze B&B. Het lijkt me leuk om eens iets meer van La Douce France te leren kennen" Zeg ik: "OK we gaan een trip plannen". Beetje langs de wijnboeren, wat specialiteiten van de streken waar we door heen knarren. En natuurlijk andere B&B's op zoeken. Een zekere vorm van bedrijfsspionage is niet verkeerd, zeg maar. Wanneer? Dat is dan nog maar de vraag. Is natuurlijk afhankelijk van de verschillende agenda's en gasten voor Le Mouton Qui Rit. Wel is het dan zaak het een en ander uit te vlooien. Welke route, welke wijnen, wat is er dan te zien. Wat is er bijzonder. Een beetje meanderend door het land naar het zuiden wordt het denk ik wel. Zo even uit de losse pols: Bordeaux (Medoc), Bourgondie, Morvan, Chablis, La Borne (pottenbakkers), kastelen kijken, Luberon uiteraard, Savois (kazen) etc. etc. Er is veel te proeven en te ontdekken. Maar wat kun je in een weekje doen? Dat worden keuzes maken. Zoiets van zeven dagen zeven wijnen en zeven B&B's? De afstanden zijn dan ook goed te behappen, en als je de kortste weg instelt wordt het nog leuk ook. Als je tenminste niet midden in een wei of kanaal terecht komt.

GASTEN

Vandaag en morgen arriveren weer nieuwe gasten, zowel voor de B&B als voor het appartement. De ondernemer die een paar weken geleden is wezen kijken, heeft toch voor ons appartement gekozen. Dat kan nog mooi voordat we in oktober met de verwarming gaan pielen daar. Fannie zei een beetje cynisch dat ie dan waarschijnlijk niets goedkopers heeft kunnen vinden. Gasten in het appartement heb ik weinig omkijken naar. Het is echter niet de goedkoopste optie want nu moeten ze voor hun eigen eten zorgen, ook het ontbijt. Hopelijk beseffen ze dan ook dat het wel iedere week ff schoonmaken geblazen is. Maar dat vertel ik ze morgen nog even nadrukkelijk zodat er geen misverstanden over gaan ontstaan. Misverstanden = ontevreden gasten. Dat strookt niet met onze kijk op de gastvrijheid die we hier willen bieden.

Ontbijt

Tijdens de ontbijten wordt honderduit gepraat. Waar de mensen heen gaan, hoeveel kilometer ze denken te gaan fietsen of rijden die dag. Wat ze hebben meegemaakt. Politiek, godsdienst, economie, misère, familie, werk. Alles, alles, alles komt ter sprake. Goed voor mijn talen, zonder meer. Zo was er vorige week iemand een paar dagen lang te gast die de geschiedenis van het dorp kent. Een geschiedenis typerend voor een plattelandsgemeente. Zo vertelde ze hoe arm de mensen waren. Dat pas het derde kind verplicht naar school moest en indien dat niet gebeurde de kinderbijslag ingehouden werd. Een ramp natuurlijk voor gezinnen die helemaal niets te bikken hadden. Dat de priester het dorp zo'n beetje terroriseerde, en niet alleen voor het doen krijgen van veel kinderen. De priester scheen dan een bezoekje af te leggen om de mensen onder druk te zetten. Dat 2 kinderen toch wel erg weinig was. De volgende moest nu toch wel erg dringend op stapel gezet worden. Of jonge bakvissen de absolutie niet gaf als ze buiten de erkende feestdagen waren gaan dansen. De meiden stapten dan op de fiets en zochten vervolgens een andere priester op die wat milder in de leer was. Op het platteland werd veel getrouwd uit zakelijke overwegingen. Vaak om het land dat erbij hoorde, of vee, een business, afijn wat dan ook. De fransjes drukten dat dan subtiel uit. Het was dan niet "ik ben met die of die getrouwd". Maar "ik heb La Nicole gehuwd". Zoiets van: je weet wel die van de grote hoeve, of die rijke slager. Ging de boerderij naar de oudste zoon of dochter, de rest van het kroost moest dan maar zijn heil ergens anders zoeken. Zonen gingen dan vaak in het leger. De meiden? Broedmachines, dat sowieso. Verder liet ze zich daar niet zo over uit, zal wel zwarte ellende zijn geweest voor dat deel van de mensheid. De huisvesting was ook niet bijster geweldig op het platteland. Bij het vee in, op een aangestampte lemen vloer. Het schijthok buiten. In de winter kropen de mensen om het open vuur heen. En volgens haar leefden de mensen onder erbarmelijke omstandigheden tot diep in de 20e eeuw. Ze had het over periodes van na 1940 nota bene! Mensen die naar het seminar gingen moesten van huis uit nog bijgevoederd worden, dat bedoel ik maar.

Maar de verhalen klonken prachtig, je waande je dan even terug in die donkere tijd. Een typisch voorbeeld ervan maakte ik vorig jaar zelf mee; lees de "Aardappeleters". Een barrage aan losse verhaaltjes, zonder begin en eind, stroomden over de ontbijt tafel. Uiteraard fladderde ze van de hak op de tak, soms zinnen niet eens afmakend. De rest moest je er dan maar bij verzinnen. Met mijn levendige fantasie viel me dat gemakkelijk ;=)  En ikke maar knikken en glimlachen: toe maar, kom maar met die verhalen. Voor de lijn in de verhalen er af en toe een paar woordjes tussendoor gooiend om het gesprek ietsjes te sturen. Ach ze had het zo naar haar zin op die praatstoel. Samen lekker koffieleutend, wat wil een mens nog meer? Dan keek je eens op de klok, 10 uur werd het dan gemakkelijk. Ondertussen passeerde wel ff de hele geschiedenis van het dorp, de meest markante figuren incluis. En, prima voor mijn Franse luistertoets, bleef ze in herhalingen vallen. Zodat ik uiteindelijk toch nog alles begreep. Ahh, het leven in La Douce France was toch nog zo gek nog niet. De zon die door de keukenramen op de resten van het ontbijt op tafel viel. De geur van een tweede pot koffie die door het huis zweefde. De boter die dan toch wel erg zacht begon te worden. En de Camembert die pootjes kreeg, waarvan de geur zich door die van de koffie aan het mengen was. Af en toe stak ik een korstje baguette in mijn mond om dat op te sabbelen.

De keiharde realiteit van 3 kamers schoonmaken die morgen, duwde ik nog even van me af.

Wijn

Het oogsten van het wijnsap is weer begonnen! Dat merk je aan de verschillende  Foir du Vins (wijn beurzen) die weer aan de gang zijn in de verschillende supermarkten en waar dan ook niet. De wijnen uit 2009 zijn nu mooi op dronk. Van de smilies toch maar eens een Guide Hachette des Vins gekocht. Dat is zo'n beetje de wijn-bijbel hier. Als je niet in dat boekje van 1400 bladzijden genoemd wordt besta je niet. Dat is natuurlijk een beetje overdreven, hoewel. Een vermelding verzekert je wel van een stijgende omzet. Vreemd genoeg wordt het Domaine Farigoules van de Côte du Lubéron, onze tafelwijn, niet vermeld. Nou ja er zijn betere wijnen. Nu blinken noch de Franse sites, noch andere informatie bronnen, d'orgine Française, uit in het vindbaar maken van feiten. Deze gids is geen uitzondering. Na driftig gespit in het boekske vond ik eindelijk de Luberon wijnen. Niet via de normale index voor wijnnamen, niet die via die van producenten, nee via de Appelations index. Een fransje zou zeggen: logisch toch? Maar volgens mij zijn indexen gemaakt om mensen die iets niet kunnen vinden de weg te wijzen. Afijn, het blijft een voortdurende strijd tussen mij en de Franse manier van denken hoe te bewegwijzeren in de informatieovervloed.
Zoals gezegd is Côte du Lubéron niet alleen onze tafelwijn maar ook privé de meest gedronken wijn. Wel wat hoog in alcohol: 14.5%. Maar zeer fruitig en geen chateau migraine. De wijnen uit de Luberon zijn een mengsel van voornamelijk twee druiven: Shiraz (60-80%) en Grenache (10-20%). Daar komen soms dan nog een paar procent van wat smaakmakers als Mourvèdre, Carigna, en Cinsault bij. Die laatste ken ik van horen drinken.  De Luberon wijnen in de gids starten zo met 5E de fles, een stevige prijs voor een niet bijzondere wijn. We zijn vast van plan om eens naar die streek te gaan en eens flink in te schenken.

ZONNECOLLECTOREN

We naderen de definitieve opstelling van de installatie.Oude autobanden dienen als een soort bekisting, wat grind, tout venant, en ijzer erin tegen het scheuren, goed aan laten stampen door BP. Deed ie eerst weer als een watje totdat ik met mijn hoofd begon te schudden. Wat! Zegt ie. Aanstampen riep ik, niet aanvegen of er overheen aaien. Daarna ging het goed. Hij begreep natuurlijk totaal niet waarom. Heb hem dat maar uitgelegd. Autobanden vond ie ook maar vreemd. Afijn, alles nog een keer gecontroleerd op vlak en waterpas zijn. Het was OK. Na een paar dagen was het beton hard genoeg om de nieuwe elementen erop te plaatsen. Dat ging stukken beter dan met de eerste vier elementen. Stukken beter? De handel staat  beter in een lijn, én waterpas. Afijn het zware werk is gedaan. Vandaag  de buizen ingebracht, verrek die moet je niet in het zonlicht leggen als je er nog contactpasta op moet smeren. Bijna de blaren op mijn vingers! Nadat de nieuwe elementen in elkaar zaten, zijn de slangen omgehangen en ging de pomp weer aan. Verrek zeg! De twee nieuwe elementen doen het een stuk beter dan alle andere bij elkaar! Waar zou dat nu weer aan liggen? De hoek? Of omdat de buizen er toch niet goed inzitten of zo? Morgen de handel maar eens goed schoonmaken en van de twee oudere installaties de buizen maar eens goed aandrukken. Wellicht dat dat helpt. Zodra de resterende onderstellen er zijn gaan die elementen toch weer uit elkaar en kunnen we eens nauwkeurig kijken wat er mee aan de hand is.

Om de twee huidige onderstellen te krijgen, dat is een heel gedoe geweest. Bij de aanschaf van de eerste vier elementen waren ze niet eens te krijgen. Nu vroeg ik er meteen naar  bij de aanschaf van de laatste twee elementen. Hadden ze er maar eentje. Ik wilde er toch wel zes hebben. Werd er nogal loconiek gezegd: die zijn er niet. Echt op de manier van: en verder zoek je het zelf maar uit. Zoals die fransjes dat zo kunnen zeggen. Net nog niet onbeschoft, maar ook weer niet zo dat ze het jammer vinden voor je. Tuurlijk ga je dan als botte Hollander een beetje stennis schoppen. En na enig aanhouden werd er gezegd: "die komen met de volgende bestelling binnen meneer". Klinkt als het overbekende mañana, zo van komt u morgen maar eens kijken, dan zijn ze er alsnog niet. Bestellen? Nee hoor daar doen we niet aan bij Brico Depot. Echt ze komen met de volgende leveringen mee. De 19e hebben we ze op voorraad! Werd er zeer vriendelijk gezegd. Nu, we leven in LDF, ik kan het echt niet helpen, en dus geloof ik daar geen bal van. Dat zeggen ze immers om maar van je af te zijn, toch? Maar wie gaat nu tegen een vriendelijke medewerker zeggen dat ie liegt dat ie barst? C'est pas gentile, dat is niet aardig! Maar ikke was behoorlijk teleurgesteld dat de migratie naar een vaste opstelling alsnog niet afgemaakt kon worden. Ook mijn tocht naar Montbéliard bracht maar één extra onderstel op, ook al zeiden ze via de telefoon dat ze er twee hadden. Maar toen ik om de tweede vroeg zei de medewerkster doodleuk dat de andere een demomodel was, en niet verkocht werd. Daarop werd ik pas echt pissig, ging met het ene ding naar de kassa en liet de rest van mijn boodschappenlijst maar voor wat het was! Wat een derde wereld land is dit zeg! In andere landen waar de handelsgeest wèl heerst verkopen ze je zelfs je grootmoeder nog als maagd. Maar in LDF is alles wat buiten het gangbare valt onmogelijk. De rozigheid van de afgelopendagen was omgeslagen in een soort van sjacherijnigheid die zijn weerga niet kende. Nou ja 'k ben er al weer overheen. Een paar afleveringen van Warehouse 13 waren een perfekte afleiding. Even je zinnen op iets anders zetten heet dat.

Maar vandaag vond ik het telefoonnummer van de company die die handel verkoopt / importeert. Na drie keer doorverbinden, mijn verhaal werd steeds gladder, en twee keer mijn adres uitgespelt te hebben, zou hij een offerte opsturen voor de resterende vier onderstellen. Misschien lukt het op die manier wel, maar het blijft afwachten hé, LDF weet u wel....Anders moet ik het advies van BP maar opvolgen en van aluminium profielen de handel namaken. Kan het niet linksom dan maar rechtsom. Want de houten stellingen die Wim en ik in het voorjaar gemaakt hebben, dat gaat niet echt goed. Die verzakken en het hout werkt te veel na blijkt nu.

Na een dag knutselen ziet de nieuwe opstelling er zo uit, veel strakker toch?

Onder de collectoren de zaak netjes afgedekt en tout venant eronder gestrooid. De slangen en zo ga ik dan met Wim perfect aansluiten. Die moeten nog door de pijpen heen geleid worden. En BP gaat de twee laatste sleuven ervoor nog graven de komende weken.

Weekend

Het weekeinde staat weer voor de deur, en we hebben zowaar het huis bijna vol! Dolle pret dus. Toch wel maf zo. Het naseizoen is nog maar net aan de gang en nog krijg je telefoontjes en mail voor reserveringen binnen. Niet dat het storm loopt, maar er blijft loop in. Zou dat een van de voordelen van het hele jaar open zijn? Ook het goed vindbaar zijn op het web denk ik dat daaraan bijdraagt. En zo gek als het klinkt: minder goed vindbaar van de concurrentie. Afgelopen donderdag kreeg ik iemand op bezoek die een klus moest klaren in de buurt, en voor zijn mensen onderdak zocht. Ook hij had ons via het internet gevonden. Vond het allemaal net ietsjes te duur, zo aan zijn reactie te zien, dus daar horen we denk ik niets meer van. Zou me althans verbazen.

Voor de middag nog even de vloeren doen en dan zijn we klaar voor de weekeind gasten. Kan ik me op de menu's gaan gooien. Voor deze tijd van het jaar lijkt me een Boeuf Bouguignon wel weer op zijn plaats. Met een puree van onder de gril en stinkkaas erin. Voor zaterdag en zondag laat ik het ff van de gasten afhangen of ze naar een restaurant gaan of blijven eten. Maar een varkens escalope in Roquefort saus en zondag iets als karbonade in paprika/room saus lijkt me ook wel iets. Een beetje zwaardere kost dan normaal. Het is de laatste dagen dan ook alleen maar aan het miezeren, dus dan past dit er wel bij.

LITERATUUR

De winter staat weer voor de deur, de avonden worden langer en het wordt weer later licht. Het afgezaagde liedje. Traditie getrouw ook weer een periode van veel lezen in de lange avonden. Stendhal, Balzac, Zola staan op het programma. Ja, ja, de klassiekers, gewoon omdat het kan. Oke, staat natuurlijk wel Google Translate roodgloeiend, puffend en hijgend ernaast te stampen. Je m'en fou - heb ik lak aan. Ben van mening dat er een hele inhaal slag te maken valt in de Franse literatuur. Tuurlijk komen de prettig weg te lezen detectives ook aan de beurt. Zijn er toch al wel weer tientallen Franse e-boekskes gedownload en netjes geordend op de harde schijf gezet.
In de Figaro stond een heel artikel over de ecrivains fantome - ghost writers in goed Nederlands. En dat dat, volgens het artikel, ik citeer: "een neger arbeid" is. Die  arbeid wordt slecht betaald en er valt weinig eer aan te behalen. Eufemistisch worden het collaborateurs genoemd. Volgens datzelfde artikel schijnt het nu een trend te zijn de namen van deze ghost writers ook op het titelblad; of op zijn minst op een van de eerste vier pagina's te vermelden. Na een snelle blik in de boekjes van Michelle Barierre - de dame die culinaire detectives schrijft, niks te zien, ook niet achterin. En het leek mij zo opvallend, het verschil tussen het eerste en tweede boek. Dat is gewoon te groot. Is daar de hand een "nègre" (neger) in te herkennen? Of misschien toch niet en heeft ze snel een cursus: "hoe schrijf ik een plot" gevolgd.

BADMUTS

Na de rentrée - terugkeer van de vakantie - begint men weer te werken in LDF. En prompt liet ook de badmuts weer iets van zich horen. Hoe staat het zwembad ervoor, vroeg ie? Nou dat is helemaal groen uitgeslagen zei ik. Oh geen probleem kom ik vanmiddag ff langs. Had ook nog een paar rekeningen bij ons open staan hè, en daar gaat ie natuurlijk, en terecht, om vragen. Ondanks dat, nam hij er ruim de tijd voor om even naar de Ph (zuurgraad) van het water te kijken, een kwak chloor erin te mikken en uit te leggen waarom die algen groei er zo opeens weer was. Regenwater deed de Ph  sterk stijgen, en het warme weer van de afgelopen tijd deed't 'm ook. Uitleg, emmertje van die chloor shit erin, en hoppa wij achter de wijn. Legde hem uit dat twee cheques al een tijdje op hem lagen te wachten. Maar over twee andere rekeningen wilde ik toch nog wel ff praten. Voor twee wagentjes tout-venant en grind was dat bedrag wel erg hoog, het klopte niet als ik deze vergeleek met de eerdere rekeningen. Begon ie een beetje mompelend verhaal op te hangen van de prijsverhogingen na de rentrée. Maar deze prijsverhoging was toch wel erg sterk, en van voor de bouwvak nota bene! Oh, ik zal er naar kijken, het waren maar twee wagens? Ok, dat verklaart het. Nou volgens mij heeft ie er gewoon een slag naar geslagen en bedacht dat dat wel goed zou gaan, moet je net bij mij zijn. 'k Heb ze door die fransjes. Maar een mooie vluchtroute, niet zeggen 'k heb er maar wat van gemaakt maar ik heb me vergist. Heb drie wagens gerekend maar het waren maar twee wagens. Een elegante ontsnapping, maar toch.
Dat ging ook zo met de isolatiedeken voor over het water. Omdat het veiligheidsnet eigenlijk te duur was zou ik die deken gratis krijgen, bij wijze van compensatie. De rekening werd zonder bedenken weer terug genomen en er werd "zakelijk gebaar" ofwel geste d'affaires van gemaakt. Kijk dat soort gebaren zie ik graag. Gratis kan er niet op de rekening gezet worden volgens hem, iets met BTW of zo begreep ik. Nou ja alles is in den minne, heel elegant, opgelost. En ik moet zeggende after sales service ik OK bij de Badmuts. Alleen aan het leveren zelf, daar moest ik nogal aan trekken, aandringen, dreigen of wat dan ook. Die fransjes zijn moeilijk in het gareel te houden en doen waar ze zelf zin in hebben. En erg precies ging het ook niet allemaal. Net als met een huis kopen, doe je zo'n zwembad ook maar een keer in je leven toch? Dus kan niet zeggen: bij een volgende keer ga ik beter opletten. Alhoewel, een keer in je leven een huis kopen gaat niet meer op bij ons.  

Code

Sinds het VWO heb ik altijd een zekere interesse gehouden in de wiskunde. Ook al was ik daarin nooit een hoogvlieger. Maar als ik eenmaal een kunstje doorhad, viel het me makkelijk dat met de andere kunstjes te combineren en daarop voort te borduren. Kon makkelijk een avond doorbrengen met wat gekrabbel in een klapper waarvan ik een jaar later of zo, absoluut niets meer begreep. Zelfde verschijnsel trad op bij het opruimen van dingen die ik jaren al niet meer had aangeraakt. Zo vlak voor het vertrek naar LDF. Daarbij kwam ik uitdraaien van programmatuur en aantekeningen tegen waar ik ook al geen bal meer van begreep. Verbijsterd denk je dan: heb ik dat in elkaar zitten klussen? Hop in de ton ermee. Immers, ik zou er nooit meer iets mee doen.

Nou ja, het balletje rolde anders. Nadat ik in La Douce France belandde is die interesse weer een beetje opgeleefd.  En in de constructies van allerlei dingen hier, zitten wat grapjes uit de wis- en natuurkunde. Totaal werd ik opnieuw getriggerd in de afgelopen paar weken toen ik bezig ging wat harde schijven leeg te ruimen om te vernietigen. Verrek, kwam ik ineens weer een heleboel sourcecode tegen van mijn "real world simulation" modules - soort of "spel" waar ik ooit eens mee begonnen ben. Veel wiskunde erin, waar ik natuurlijk ook al geen jota meer van begreep. Laat staan dat ik de code zelf nog vloeiend kon lezen. Wat je in die paar jaar schijnt te vergeten of te verleren is gewoonweg verbijsterend. Ik word oud.
Zo zag ik ook nog wat experimenten terug om uit een reeks van willekeurige getallen mooie plaatjes te maken. Herkende het programma in die reeksen, patronen dan werden daar kleurtjes aan gegeven en de mooiste psychedelische plaatjes kwamen dan op je scherm. Weet nog dat ik daar dan reeksen van het weer, de beurs, nieuwsberichten en alles wat maar ter tafel kwam op los liet. Kon er uren naar zitten staren. Op de eenvoudige PC's die ik daarvoor had duurde het allemaal veel te lang voordat de nieuwe "dia" was gegenereerd. Dat was misschien ook de reden waarom ik ermee ophield. Mijn plan was om dat realtime te kunnen doen. Als er iets in de wereld veranderde moest dat ook meteen op het scherm zichtbaar worden. Maar daar had ik een iets krachtiger machine voor nodig. Een machine die natuurlijk zelf gebouwd moest worden omdat die op dat moment niet op de markt te koop  was. Eentje met meerdere processoren op een board en meerdere moederborden in een kastje die allemaal met elkaar verbonden waren. (later werden dat dan weer "blades" genoemd) Dus zoiets in elkaar te prutsen met off the shelf onderdelen die bij de eerste de beste PC boer te krijgen waren. Ook het OS ervoor bestond al.  Het is er nooit van gekomen want mijn betaalde klussen vergden gewoon teveel tijd en energie van me. Later, zo rond 2007, kwamen de eerste van dergelijke machines toch op de consumenten markt, kostten geloof ik tegen de 15.000 dollar. Voor mij te laat.

JEUKEN
Nu anno 2011 nadert de winter, jeuken mijn vingertjes weer en kruipt het bloed waar het niet gaan kan. In de loop der jaren zijn er voldoende PC's verzameld die nu staan te niksen. Eens kijken of die niet tot een klustertje samen te voegen zijn. Laten we daar maar eens mee beginnen. Ook al is het allemaal oude meuk, ça m'est égal!
Begin ik gewoon weer met vingeroefeningen als priemgetallen (1,3,5,7,...), pi tot in tig decimalen (3.1415...), de natuurlijke logaritme (e=2.718281828), en de gulden snede (1.618033...) te programmeren.

plaatje van wikipedia

Grappiger wijze heeft ons zwembad bijna precies de verhouding van de gulden snede. De Badmuts kon nu eenmaal niet goed omgaan met de maatvoering, dus is het bad 16cm te breed. De Chinese en Japanse bouwmeesters schijnen ook zo'n maat  als de gulden snede gehad te hebben.

Interessant zal worden hoe ik de reken-taken kan laten opsplitsen tussen de verschillende PC's en processoren...

Romeinen

Vlak bij ons loopt een oude romeinse weg. Althans dat beweerd men. Die weg is kaarsrecht dwars door het landschap getrokken en grote delen daarvan kun je afknarren. Moet je nagaan een weg die dik 2000 jaar geleden is aangelegd bestaat nog steeds. Dat die Romeinen drukke baasjes, en het nogal reislustige mannekes waren is bekend. Nu bestaat er een soort wegenkaart uit die tijd de: Tabula Peutingeriana, zeg maar een perkamenten TomTom. Die kaart is door René Voorburg omgefietst naar een routeplanner-achtig-iets en op het web gezet. Een screendump:

Hier de url: www.omnesviae.org. Een soort Google Earth dus maar dan die van het Romeinse keizerrijk. Kun je plaatsnamen ingeven en moet het de route tussen die twee plaatsen op die kaart weergeven. Moet je maar eens in de nachtelijke uurtjes doen want op dit moment lijkt de server overbelast te zijn. Het blijft natuurlijk een uniek stukje huisvlijt van René Voorburg, dat zeker de nodige belangstelling verdient! En misschien de nodige hulp om de rekenmodule te optimaliseren, want die lijkt niet vooruit te branden ;=)

Het Romeinse rijk was gigantisch, en liep van ergens uit de UK tot aan India. In hoeverre je dat met een korrel zout moet nemen? De VOC had Sri Lanka ook bezet heette het maar had slechts een paar handelshuizen aan de zuidelijke kust. Als je de kaart van het rijk bestudeerd zal het toen wel niet anders geweest zijn: een stel voorposten met een groepje soldaten erin die zich de hele dag verveelden. Zit ik me net te bedenken wat je van de grootte van het toenmalige romeinse leger voor moet stellen. Een klein miljoen? (Notitia Dignitatum) Want hoe groot was de wereldbevolking in die tijd eigenlijk? Die wordt ingeschat op 150 miljoen, waarvan slechts 20% in Europa woonde. Een slordige 30 miljoen dus. Dat lijkt me erg veel, maar verschillende populatie sites geven ongeveer de zelfde schatting af. Als je dan een miljoen mensen onder de wapenen hebt was dat dus ruim 3% van de Europese bevolking. Dat is erg veel, heel erg veel. En het moet wel bijna zo zijn geweest dat de totale Romeinse bevolking in het leger zat of er iets mee te maken heeft gehad. De druk die dat op de nationale rekening gaf moet enorm geweest zijn, en alleen door expansie nog te betalen, klinkt dat bekend?

Terug naar de romeinse wegen.Want dat is leuk om eens uit te vlooien wat er van hier in de omgeving nog te zien is. Die weg hier in de buurt loopt ergens langs St. Loup. Lijkt me een mooi winterproject die eens in kaart te brengen. Leuk voor gasten die de weg af willen fietsen.

Ochtend

De wekker gaat af, hop brood halen voor de gasten. Je schiet in de kleren, douchen doe ik wel als ze weg zijn denk ik dan. Het is fris, en de mist hangt in de vallei. Toch neem ik nog ff de tijd om een plaatje schieten. Want zo met die opgaande zon, te mooi om te laten gaan.

De schaapies staan al te maaien. Het is 10 graden buiten, het zal razendsnel opwarmen, om vandaag 30 graden te worden.

Als ik na het ontbijt, samen met de 8 jarige dochter van de gasten, een paar handjes Bix korrels aan de schapen aan het geven ben, zegt ze ineens: "Wat piesen die schapen hè! Waar krijgen ze dat vandaan?". Dan wijs ik naar het kletsnatte gras en zeg: "Daar uit, uit het gras". Een beetje onwennig met het schapen voeren laat ze de korrels uit haar handen glijden, bang dat ze in haar hand zouden bijten. En prompt gaan de beesten tussen het gras naar de korrels zoeken. Ze vond het ook een beetje eng, zo die schapies die tegen haar aandrongen. En wat ik ook zei, als: "Je moet je arm strekken, dan hou je vanzelf afstand". Dat was tegen dovenmans oren gezegd, en de rest van de brokkies werden over het gras gestrooid. Nou ja voor een stadsmensje moet het ook wel eng zijn om die lippen van de schapen in je handpalm te voelen. Maar het voeren van de schapen is altijd wel een succes bij de kleinen. Achteraf vond ze het toch wel gaaf met die schapen.

ZONNEWARMTE
Vandaag naar de Brico in Besançon gereden om de extra zonnecollectoren te halen. Element 5 en 6 zijn dat. Volgens de berekeningen moeten die 6 elementen het huis op zijn minst vorstvrij houden in de winter. Dat op zich moet al een boel hout gaan schelen, en wordt de installatie behoorlijk snel terugverdiend. Vorige week zijn de eerste werkzaamheden gestart om er een definitieve opstelling van te maken. Het hek is zes meter de wei in verplaatst, en voor de retourleiding is een buis een meter in de grond gegraven. Zie rode cirkels op foto.

Volgende week worden de eerste betonnen funderingen gemaakt en de bestaande  opstelling verplaatst. Het pomphokje moeten we ietsjes aanpassen, de accumulator gaat eruit, maar er moet dan wel een geisoleerde ruimte komen voor de kranen en zo.
Dan komen er uiteindelijk 2 x 3 elementen te staan. Honderd en acht buizen in totaal.

De kanalen 1,4,5,6,7,9,10 zijn nu klaar en ingegraven. De accumulator, 8, gaat naar de garage waarvoor 11 en 12 gegraven moeten worden. Gelijk aan 1 worden ook de verbindingen 2 en 3 tussen de collectoren ondergronds gemaakt. Er zijn nog 4 weken om alles af te maken, want ik wil natuurlijk in oktober nog wel kunnen blijven zwemmen. Om daarna bij de eerste vorst de handel om te kunnen schakelen naar de CV.