Sneeuw!

In het zuidoosten van Frankrijk en hoger in de bergen is al wat sneeuw gevallen. Maar vanochtend hadden we ook een kadootje.

Het is nog maar weinig,maar het blijft liggen. Het zit er dik in dat het een witte kerst wordt. De eerste sinds jaren. Alhoewel je maar nooit weet of er nog een soort opleving komt. Was de voorgaande jaren ook zo. En vannacht blijft het voor het eerst onder nul. Nou ja maar gewoon hout naar binnen blijven kruien, dan komt 't vanzelf goed.
Vandaag daarom ook voor het eerst de schapen weer bijgevoederd met hooi en brokkies. Hooi zetten ze de bek nog niet op, maar dat komt wel als er echt geen gras meer is te knauwen. Volgende week ff Frederique bellen voor een baal stro.

KOKEN
Morgen komen er weer mensen op doortocht vanuit het zuiden hier slapen. Zij werden door een eerdere gast uit het verre zuiden naar ons doorverwezen. Da's toch hardstikke mooi. Maar degene die hen naar ons doorverwees gaf ook hoog op over onze keuken, woow. Dan wil je ze niet teleurstellen toch. Nu zijn Fannie en ik op een menu uitgekomen, eenvoudig, niet al te bewerkelijk, maar hopelijk erg lekker.

schijfje geroosterd stokbrood met chocola en een paar korrels zeezout

-o0o-

pompoen soep van eigentuin 

-o0o-

lamsrack met pistache noten 

aardappels uit de oven met rozemarijn 

gesmoorde peen in botersaus met citroen 

-o0o-

banaan in gembersaus gesauteerd, mouse de café, chocolade

-o0o-

desert koffie en Tia Maria (zelf gemaakt)

wijn: Luberon of Corsica?

Althans dat is het plan. Vandaag zag ik geen lamsrack maar volgens de slager had ie morgen weer. Anders gaan we gewoon naar een traiteur nietwaar? Of kopen we lamsvlees zonder ribbetjes erin. Ook erg lekker. Volgens allerlei youtube flimpies moet je zoveel mogelijk van het vet wegsnijden, daar heb ik zo mijn gedachten over. Misschien is dat om de smaak neutraler te krijgen, nou ja gewoon maar doen.

Morgen dus weer uitgebreid koken! Heerlijk. Want voor jezelf doe je dat niet zo snel. En houd ik het eenvoudig, ben gek op eenpans gerechten.

DE HAP
Nu we het toch over eten hebben. Als iemand denkt dat ik hier elke dag de keukenprins uithang... Nee totaal niet. Dan zou ik in no-momento weer al die kilo's eraan vreten, nee dank u, liever niet.

Maar ik kan wel dagen achter elkaar spaghetti eten, heerrrrluk. Dan wordt er een grote wok vol met spaghetti saus gemaakt, en kook elke dag even wat pasta bij, net genoeg voor een pasta bord. Ook de saus weer even aan de kook brengen. Want die wordt eigenlijk nooit in de koelkast bewaard, laat ik gewoon op het formuis staan. Elke dag wordt het lekkerder, die kruiden trekken dan helemaal door de saus heen, mmmm... Maar ja zo'n wok doe je maar een dag of drie mee, hooguit 4. Dus dat feest is meestal snel voorbij.
Soms sla je een warme maaltijd maar over want dan is er al teveel gesnoept van een ovenvers stokbrood met camembert lait cru (kaas van rauwe melk). Merde denk je dan zomaar op, die baguette. De rest van de avond hou je dan een opgeblazen gevoel, vreetzak.
Dagenlang kan ik leven op een mengsel van 1/2 liter fromage blanc, muesli, bran vlokken een beetje rietsuiker en verder aangezoet met zoetstof (de calorietjes hè?) Kan er geen genoeg van krijgen. Echt mijn meest favoriete lunch en diner, hoezo verslaafd?
Ontbijten doe je dan met havermout + paar eetl. rozijnen + zakje vanille + flinke theelepel rietsuiker en zoetstof, Een halve liter melk in de kom, de zooi erin en drie minuten in de magnetron. Omroeren, een beetje koude melk erbij om het niet te dik te laten worden, en een klont roomboter. Weer twee minuten in de magnetron.  Op zoetheid afmaken met zoetstof. Daar hou je het wel tot een uur of twee in de middag mee vol.

Heel af en toe bak ik crêpes, op zondagen, helemaal als er gasten zijn. Die traditie heb ik van Fannie overgenomen. Ook mjammie, een beetje ouderwetse keukenstroop, honing of gerookt ontbijtspek, na twee of drie van die dingen heb je tot bijna het diner geen honger meer.

Nou ja heel af en toe ga je dan toch uit je bol, dek je de tafel voor je zelf, kook je iets wat je op youtube hebt bekeken of uit een van de kookboeken hier.

DINNERPARTIES
Fannie en ik zijn daar gek op, iets wat we in Trinidad and Tobago heel veel deden en in NL mee doorgegaan zijn. Tot een paar jaar geleden nodigde je dan regelmatig vrienden en kennissen uit om te komen eten. Nu ben ik niet zoveel meer in NL maar ook dan proberen we zoiets te regelen. Helemaal hier in la douce France. Met Dries en Els hadden we in NL ook een soort kookclubje. Hier nodigen we Marianne en Fred wel eens uit om te komen eten, altijd bere gezellig.
Misschien moet ik dat ook eens doen met de buurtjes, een soort van kookclubje opzetten wellicht. Een keer in de maand lijkt me dat wel leuk. Zal eens een balletje opgooien. Zo van de een maakt het entree, een ander het hoofdgerecht, en weer een ander het toetje, zoiets dus. Krijg je vaak heel erg verrassende combinaties mee. Ging met Dries en Els altijd geweldig. Maar ja die zitten weer in de lage landen.

BONAMI

De trend in het computeren is de laatste jaren sterk verschoven naar games. Dat merk je aan de activiteiten van verschillende clubs, en consumenten. Wereldwijd. In NL is het Bonami spelcomputermuseum die het voortrekkers touw heeft overgenomen van het ComputerMuseum. En deze laatste nu meetrekt in de vaart der volkeren. 

Bonami timmert heftig aan de weg en krijgt al doende steeds meer medestanders, en sponsoren spreekt dit zeer actieve clubje erg aan. Dat gaat dan toch nog goed komen. Tuurlijk is er in deze trieste tijd bijna niemand die een (door)startend museum een kans wil geven. Of verlaten het schip bij de eerste de beste onheilsboodschap. En zorgen juist door hun vertrek dat dat nog waar wordt ook! Nou ja. Maar er komen steeds opgewektere verhalen uit de Bonami hoek en dat is mooi. De ballen beginnen eindelijk te rollen. De twee verzamelingen van het ComputerMuseum en Bonami bij elkaar gezien, mag denk ik wel de grootste van Europa genoemd worden. Er bestaat in de USA het Computer History Museum dat nog veel meer heeft, maar dat is ver weg. Wat dichterbij is een bijzonder computermuseum in Paderborn.
In de hele wereld zijn misschien een tiental verzamelingen die belangrijk zijn te noemen maar dan heb je het wel gehad. Europa zijn heel wat grote verzamelaars maar, opnieuw, die tippen niet aan deze verzameling. Vaak is het een verzameling met een sterke specialisatie. In NL, en hoe kan dat ook anders, is meer dan voldoende materiaal om, op de een of andere manier samengebracht, de grootste verzameling ooit genoemd te mogen worden. Dat is ook de droom van de twee stichtingen dat dat er ooit nog eens van komt. Een soort verzameling van computer verzamelingen in een gebouw. Dat zou echt een internationale knaller kunnen worden. 

NOSTALGIE
In de jaren 1990 : milleneufcentquatrevingtdix ;=O)  ; was de hobby computerscène nog steeds bloeiend. Met de midnegentiger jaren als hoogtepunt. In NL bestond toen de Hobby Computer Club, en honderden andere computerclubjes. Van de HCC hebben we zelfs voor het computermuseum nog eens een jaartje sponsoring gehad. Die club scène is echter behoorlijk afgekalfd. Er zijn nog maar enkele van de oorspronkelijke computerclubjes over. De HCC eens een van de grootste computerclubjes ter wereld zag zijn ledental meer dan halveren. Er is goed de klad in gekomen. Die klub organiseerde ook de in NL en omliggende landen bekende HCC dagen. In de 90-er jaren een grootse happening. Computerspullen voor een habbekrats, veel echte aanbiedingen. En als je maar goed zocht in die tientallen kraampjes, rommelbakken, marktkoopmannen, die soms geen benul hadden wat ze aan het verkopen waren, dan vond je altijd wel wat van je gading. Voedingen, drives, geheugen, kabels, toetsenborden... En heel af en toe legale software die voor een spotprijs onder de toonbank vandaan kwam; geintje, ging meestal wel oficieel. Er waren jaren dat je je letterlijk door de mensenmassa heen moest persen. En er zijn jaren geweest dat je er zelfs twee keer heen ging om vooral de koopjes niet te missen, of wat je de eerste dag gekocht had weer terug te kunnen brengen omdat het ut niet deed. Soms moest je de organisatie erbij halen, maar in het algemeen ging het wel OK met dat omruilen of inleveren. Weemoed.
Helaas, ook in de fameuse HCC dagen kwam flink de klad. Vooral toen alles tot het absurdistische  duurder werd haakten heel veel exposanten af. De HCC organisatie hadden de rechten van de dagen verkocht aan een commerciele tent. De HCC dagen vervielen daarna tot een ordinaire koopdag.

In de hoogtijdagen kon je beter met de trein gaan dan met de auto want het was een grote verkeersprop tijdens dat weekeinde in en rondom Utrecht. Ik geloof zelfs dat de HCC dagen een paar jaar niet geweest zijn en er een soort of surrogaat voor kwam als GameWorld of zo. Veel te commercieel, en flopte ook. De HCC is weer begonnen op een veel kleinere schaal. En vriendenclub de Korst is daar weer eens heen gegaan.

Dan lees je in de krant dat een van de eerste commerciele apple computertjes geveild gaat worden de Apple 1. Sure, voor een belachelijk bedrag van 177K geloof ik, zoals alles van Apple voor veel te veel geld en te weinig waar wordt verkocht. De veilingmeesters blijven wel in stijl, dat moet ik ze toegeven.

Oorspronkelijk koste het dingetje 666$ dat zou vertaald in de huidige valuta zo tegen de 6500 euries zijn. Zonder ook maar iets erbij he, geen printer, monitor of zo. Tel uit je winst, een goede investering geweest zou ik zeggen. En over niet al te veel tijd zal een Commodore 64 ook wel voor honderd keer de oorspronkelijk prijs geveild worden. Maar daar zijn er miljoenen van gemaakt, dat zal wel niet snel gebeuren.

Tsja, nostalgie als je met een ponsbandje je cariere bent begonnen.

picture: Royal Pindom 

Maar dat verhaal is ook al eens verteld. Vorige week nog liet ik onze gast wat voorbeelden uit die tijd zien, en die zat met grote verbaasde ogen te kijken. Iets uit een andere wereld. Dat je om 16Gb op je usb stikkie nog geen 50 jaar geleden 32 miljard van dit soort dingetjes in je kamercomputertje moest bouwen!!!

picture maximumpc.com

Daar kun je je bijna geen voorstelling van maken. Mijn schatting is dat dat ongeveer 320 kamertjes bij ons vol zou stouwen met dergelijke lampen. Of neem gewoon 5 ruime woontoren complexen uit de Bijlmer, tot aan de nok vol met dergelijke lampjes. Afgezien nog van alle randapparatuur die dat alles moet regelen, dus zet er maar een flatgebouw naast.  De energie die dat zou kosten daar kun je immers een middelgrote stad wel mee voeden. Denk, zo uit mijn hoofd, dat je dan een centrale van 128 MW nodig zou hebben om je huiskamer computertje aan de praat te houden. Het zal nooit meer vriezen in de Bijlmer!

Onwezenlijk zoiets toch?

UPDATE

De Apple 1 heeft bijna 160.000 euro opgebracht. Waaaaanzinnig!!! Er schijnen er nog circa vijftig van te bestaan.

Zo dan

Van tijd tot tijd verander ik de layout van de blog, pas iets aan of voeg een widget toe. Widgets zijn kleine programmaatjes of hulpmiddeltjes die bijna iets nuttigs in je blog doen. Kijk maar rechts van deze text. Zo vind je een oplossing om ook de Engels en Spaans sprekende vrinden te bedienen. Want ik heb er namelijk geen grote behoefte aan om ook nog mijn epistels in allerlei talen te vertalen. Gewoon Google translate gebruiken denk je dan. De eerste oplossing was een soort met de hand gebouwd dingetje, OK dat voldeed. Dan veeg je door wat andere blogs heen, en verrek: Google had daar ook al iets kant en klaars voor. Dus mijn code weggehaald en die van Google erin. Staat een stuk netter.
Blogspot heeft een ruime keuze aan layouts / widgets en ga zo maar door. En om de zoveel tijd dan jeuken de vingertjes weer en ga je pielen met de code, leer je veel van. Vervelend is dan dat al je wijzigingen die je in vorige template aangebracht hebt, ook pleite zijn. Na een kwartiertje prutsen zitten die er ook weer in. Zoals een bredere tekst kolom. Dan passen de wat grotere plaatjes ook netjes binnen het tekst-gedeelte. Alle niet door Blogspot bedachte rommel verdwijnt namelijk weer als je een nieuwe look kiest. Een heel gezoek soms. Zo vond ik ook een widget om "real-time" of in mooi frans "temps reële" te laten zien wie de laatste 6 of zo bezoekers zijn. Zinvol? Nee, maar wel grappig. Dus die staat er nu ook bij. Ach zo blijft je lekker bezig.

DOUCHE
Ideeën voor onze douche bij ons appartement hebben eindelijk vaste vorm aangenomen. Fannie wilde zo'n soort inloop douche hebben. En laat nu net mijn lijfblaadje "Maison & Traveaux" daar een artikel over hebben. Perfect.

Meteen aan mijn schatje gemaild, en inderdaad dat is precies wat ze wilde. Het voordeel van dit blaadje is ook dat ze een goede leveranciers index erbij doen. FF op die site gekeken, want je weet maar nooit. Natuurlijk klik je je weer drie keer in de rondte, maar met een beetje aanhouden vond ik de bedoelde materialen. Waar kun je die handel kopen? Na een gezoek vond ik dat ook weer: Castorama. Hm da's interessant, niet een van mijn meest bezochte winkeltjes. Er is er een in de buurt. Zegt de fabrikant, maar als je dan inzoomt op de kaart schijnt die winkel midden in de woestijn te staan. Typisch fransjes weer, er klopt vaak geen bal van die sites. Ook kunt je er bijna blind op gaan dat ze die elementen niet in voorraad hebben en moet het weer besteld worden. Gaat weer maanden duren. Net als met die zonnecollectoren, als je er niet zelf achter aan gaat gebeurd hier helemaal niets. In ieder geval dit is een niet onaardige oplossing.

ATELIER
Ook daar vandaag weer een aantal oplossingen voor bedacht. Het doorlaten van het daglicht kan ook door dat dubbelwandige polycarbonaat in de wand of het plafond te verwerken. Dan is er daglicht genoeg. Het heeft een R waarde van 2.3, met twee van die stukjes onder elkaar gemonteerd zou het afdoende moeten zijn. Je ziet dat spul vaak in gebogen oppervlakte zitten in een metalen frame. Ook vaak in kleine kassen.

Lijkt me een goede oplossing voor daglicht. Anders moet je weer met lichtschachten gaan klooien (solartubes) en dat kost een vermogen. In dit geval kan ik prima de glazen dakpannen verplaatsen zodat ze precies boven dat poly-spul zitten.  Dan bedenk je weer, er is altijd wat he? Als je nou verder gaat met de grange te verbouwen wat gaat er dan met die glazen dakpannen gebeuren? Nou ja het eerste jaar of zo is dat niet een probleem. Kan er altijd nog een velux inzetten.

INTERNET
En ook hier slaat dat spook van dis-informatie toe. Castorama heeft, met eigen ogen gezien  echt heus waar een winkel in Vesoul en of Epinal. Maar denk je dat dat op de site van die gasten vermeld wordt? Zou toch te mooi zijn. Volgens hun site is er in de hele Haute-Saône geen Castorama. Dat is toch merkwaardig te noemen. Nahja, als je andere nederlandstalige  sites leest over dit verschijnsel dan heeft een gemiddeld fransje niets op met het internet. Ja de jonkies wel, maar die komen pas over een jaar of tien aan de macht. De huidige winkeliers hebben totaal niets met een site. Mail wordt niet beantwoord en ga zo maar door. Echt een ontwikkelingsland wat dat betreft. Sta je toch verbijsterd van te kijken, is een perfect verkoop kanaal, vooral voor onderbevolkte gebieden als dit. Maar nee, je moet er altijd fysiek op af en je ding doen.

Koken

Nu zijn wij allebei gek op koken. En sinds we deze Chambres d'Hôtes zijn begonnen is mij niets liever dan dat de gasten ook nog blijven dineren. Of het nu voor een persoon is of voor 12 het koken blijft een genoegen.

We pretenderen helemaal geen haute cuisine, juist niet. Gewoon een simpele tafel met veel mensen er omheen maar vooral lekker eten. Geen exotische toestanden, maar gerechten waar de smaak van de hoofd ingredienten op hun best uitkomen. Als het even kan proberen we iets lokaals uit, de ingredienten sowieso. Maar zo'n choux-croute (soort extra gevulde zuurkool gestoofd in de oven) dat gaat er op koude dagen altijd wel in. Pot au feu is ook zo'n lokaal succesnummer en vanaf december zie je kant en klare pakketjes in de supermarkt liggen. Volstaat om daar nog een vlees pakket bij te zoeken, een stevige rode wijn, en het is weer feest. Voor en nagerecht hangt hier ook altijd van het seizoen af. Die peertjes met chocolade saus, daar wordt bijkans de bodem van het sauskommetje nog van uitgelikt. Ik bedoel maar, koken is een feest.

Wie had dat gedacht toen we hier begonnen met Table d'Hôtes.

Sinds kort plemp ik van tijd tot tijd recepten, die door ons zelf worden bedacht of verder ontwikkeld, in ons kookboek op de website (lemoutonquirit.eu/recepten.html). Daar heb ik zo mijn formaat voor bedacht, waar natuurlijk de dames specialisten geen goed woord voor over hadden. Uiteraard klopte er niets van mijn recepturen. Op mijn verzoek om ze dan om te schrijven naar een voor hen welgevallig formaat is tot nu toe geen reactie gekomen. Dus ga ik vrolijk verder.

Via Facebook heb ik een groep "vrienden" verzameld waar deze recepten dan over de tong gaan. En onze gasten likken hun vingers er bij af.
Gisteren voor voorlopig onze laatste gast zalm gekookt met botersaus, d'r oogjes begonnen zowaar te glimmen. Mooi hè? Dat sausje helemaal zelf bedacht aan de hand van een idee op het internet. Dan zit je wel weer te glimmen van trots, want wat weet ik nou van koken nietwaar.
Bij het opstaan feliciteerde ze me met de kookkunsten, en dan heb je het bij de fransjes wel gemaakt hoor! (denk ik dan)
Bij het afscheidnemen vanochtend beloofde ze de nodige publiciteit voor ons te gaan maken. Ook mooi.

Zo langzamerhand leer ik de fransjes wel inschatten of ze iets echt lekker vinden of niet. Dat meet je een beetje af aan: hun zwijgend verorberen van de hap, hun beleefdheidshalve gemaakte complimenten over het eten, en dan als klapper dat ze je vragen hoe je het gemaakt hebt. Want dan slaat het enthousiasme toe en vinden ze het echt lekker. En je hebt het helemaal gemaakt als ze je vragen of ze hetzelfde de volgende dag nog een keer mogen eten. Want dan ben je de keukenprins hè? Vaak zijn ze verbaasd over de eenvoud van de gerechten, dat dat dan zo lekker kan zijn vinden ze heel bijzonder. Want voor een gemiddeld fransje kan iets alleen maar erg lekker zijn als het gecompliceerd is, veel ingredienten heeft en moeilijk te maken. Maar als je dan verteld dat bijna iedere randdebiel het gerecht kan maken, kijken ze je ongelovig aan, en knikken dan eens wijs. Echt waar, ik kan lang niet zo goed koken als mijn schatje, heb zo af en toe echt de hulplijn nodig als ik iets nieuws aan het uitproberen ben. Natuurlijk gaat het me steeds beter af, krijg je handigheid erin en zijn het aantal miskleunen een stuk minder in getal aan het worden. Maar je blijft je een soort leerling kok voelen.
Goed, dat botersausje staat dus ook al op het kookboek.

HONINGBOER
Om de week af te maken belde vanavond de honingboer weer aan. En verrek zijn eerste vraag was of er dan toch niet een vrouwtje gescoord kon worden. En opnieuw keek hij naar boven. Ja zeg ben geen hoerenkast! En meteen verontschuldigde hij zich. Nee nee, zo was 't ook niet bedoeld, en wreef zich weer over zijn buik om te zeggen dat het zonder vrouwtje toch wel erg veel pijn deed daaronder. Je kunt je lachen op zo'n manier niet meer inhouden en vrolijk lachend verteld ik hem dan maar om toch vooral een advertentie te zetten. Nou dan zou ik hem eerdaags wel zien verschijnen. Wat krijgen we nou dacht ik. Toch nog een potje bos honing van hem gekocht en een euro afgedongen op de prijs. Ja ik kan het gewoon niet laten. Beiden weer tevreden. Begon ie weer te klagen dat ie naar het ziekenhuis moest om geopereerd te worden aan zijn been. Maar kwam het direct, daarom kan ik de liefde nog wel bedrijven hoor.

Gottogotogot, wat een vent.

Afijn handje schudden en meneer klom weer in zijn auto. Ik deed de deur snel dicht want het begint al leuk koud te worden hier. En begin maar eens aan de blog te typen.

Kat

Als een kat sterft denkt men vaak, niets aan de hand. Er zijn er nog veel meer waar dat vandaan kwam, wat zou het. Nou geloof me, sommige mensen binden zich erg sterk aan hun dier.

Onlangs heeft bij een lieve vriendin van ons ook de huiskat de grote oversteek gemaakt. En houdt nu Bios gezelschap. Ook daar is een heleboel emotie omheen geweest. Op welk moment moet je zo'n beessie nu laten inslapen, moeilijke zaken, maar vooral heel erg emotioneel.
Ook bij mij kwam die weemoed weer op bij het lezen van dat bericht. Bios heeft toch wel ff 13 jaar deel uitgemaakt van je huishouden of zeg maar familie. Je bent dan 13 jaar samen en deel je heel wat momenten met elkaar, mede daarom, vroeg of laat komt die binding. Bij mij duurde het meer dan 10 jaar voordat ik me dat toestond. Ben namelijk van mening dat beesten buiten in de natuur dienen te leven en niet zoals altijd gebeurd in je bed kruipen, over alles en nog wat met hun vuile poten heen lopen en alles maar aflikken. Ze likken ook hun reet schoon, lekker fris dus. Maar ja, als je de zorgplicht op je hebt genomen, een paar winters samen loopt te blauwbekken, achter de schapen aangaat, het beessie je overal volgt waar je ook maar heengaat. Dan ontstaat die binding tegen alles in, toch. En als je dan in bed ligt te computeren, tsja dan kruipt ie op je buik. Mep je hem voortdurend het bed af, en omdat ie maar bleef volhouden, ach, dan laat je het maar. Volgens mij kroop Bios bij je vanuit die ontzettende angst die er voor alles, echt ALLES, was. Bij elk geluidje zag je hem schrikken. Afijn midden in de nacht hoorde je hem dan snorren bij je hoofd, mepte je hem op de grond. Kroop ie toch weer dicht tegen je aan en was je toch bang om je om te draaien anders plette je hem misschien. Zo ontstond die binding bij mij tegen wil en dank ook dus. En nadat Bios de pijp uit was begreep je eindelijk wat mensen met hun huisdieren hebben, en de emoties die er zijn als je huisdier dan dood gaat.

Tegen deze tijd zal Bios nu wel schoongeknaagd zijn door de wormen en komt er volgend voorjaar een stupa over hem heen te staan als finishing touch.

Chippie is Bios'  opvolger en volgens Fannie heeft ie dezelfde streken als Bios. Nou ja het is natuurlijk wel een kat, en die heeft kattestreken. Maar wat Bios nooit gedaan heeft flikte deze kat wel. Op een gegeven moment zat ie aan de kippenbotjes te knauwen die aan Floppy worden gevoerd. Flop, een papagaai, is namelijk een kanibaal. Die vreet sinds heugenis kippenbotjes op voor het beenmerg dat er inzit. Maar Chippie zat IN de kooi van Flop. Wat krijgen we nou! Maar niets aan de hand, Flop en Chippie deelde gebroederlijk de kooi alsof er niets vreemds aan was dat een poes in de kooi van een vogel zit. Geen gekrijs van flop en geen uithalen van Chippie. Tegennatuurlijk vind ik zoiets... dat moet een zeer merkwaardig gezicht zijn geweest.
Als Chippie hierheen komt moet ie meteen een paar dingen afleren denk ik, we zien wel.

Lezer stats

Zo de dag zit er weer op en leeg ik mijn mail. Zitten er een paar mailtjes tussen van mensen die de blog regelmatig lezen en dat grappig, leuk, lekker lezen vinden.
Ben altijd blij als mensen de blog met plezier lezen. Probeer er ook een beetje een leesbaar verhaal van te maken, maar ja niet alles is natuurlijk even interessant voor iedereen. Grappig toch wel, ben ermee begonnen op verzoek van Fannie die bijna drie jaar geleden nogal vaak in het buitenland zat. Dan kon ze de zaken volgen, vooral die opstart fase.
Nu is de blog zo langzamerhand uitgegroeid tot een soort publiek dagboek. Altijd even een moment van: wat heb ik vandaag allemaal uitgevreten, meegemaakt etc. Meestal niets heftigs, maar amusant af en toe wel.

STATISTIEKEN
Als iemand deze pagina leest loopt er een tellertje mee, google analytics. Heb ik al eens eerder over geschreven. Een verrekt handig tooltje waar je veel uit kunt halen. Ook hoeveel regelmatige en wat minder regelmatige lezers er zijn. Op dit moment zijn er 107 regelmatige lezers/ressen die bijna elke dag, of als er iets nieuws op staat, de blog lezen. En een 50-tal die de blog af en toe lezen.

WIE

Dat kun je natuurlijk niet zien, maar wel uit welk land en welke streek, verder gaat deze gratis tool niet. Meer dan voldoende voor mij. 

Af en toe vraag je je wel af: wie leest die blog nu? En waarom relatief zoveel lezers/resssen?

Het gekke is, zoveel maak ik niet mee denk je dan. Maar als je de kleine dingen uit het leven hier beschrijft, wat je doet, leest, overdenkt wat je van plan bent, tripjes die je in de omgeving maakt, wordt het ineens weer een verhaaltje voor de blog. En dan denk je weer: zelf ben ik niet zo interessant dus verhaal je maar over wat er om je heen gebeurd. Af en toe om je te bescheuren en soms om je te ergeren. Maar bovenal waar je je soms over blijft verbazen. 

Toch, het is geweldig zoveel lezers te hebben die blijkbaar benieuwd zijn wat er allemaal hier in Mailleroncourt gebeurd of de stukjes lezen waaraan ze weer wat hebben. Zoals het stukje over de fraude met het reserveren van kamers voor een belachelijk bedrag,

Vond het ook helemaal geweldig toon die mevrouw nog speciaal belde om ons daarvoor te bedanken.

MIS JE NL
Mensen vragen/schrijven ook wel eens: mis je nederland niet? Nou, behalve mijn lief, is het de pindakaas dan nog wat rest. De rest valt prima mee te leven, en of zoek je een vervanger voor, dus eigenlijk absoluut niets. Sommige dingen die ik van mijn schatje mee krijg zijn dan wel weer handig, ook omdat je geen vervanger zo snel kunt vinden in deze streek. Bijvoorbeeld vloeicement-egalisator is hier niet in de goede vorm of samenstelling te krijgen. Maar meestal heb ik geen idee hoe je dat wat je nodig hebt moet noemen, laat staan dat er een winkel is of zo die het verkoopt. Tuurlijk in de professionele handel zal het er best wel zijn, maar dan moet je een of andere kaart hebben.

Maarre NL zelf heb ik geen moment gemist, in tegendeel. 

Natuurlijk sluipen er wat franse gewoontes in, zoals een glasje wijn drinken bij je middagmaal. En een stukje stokbrood erbij. En dat handje geven als je iemand in de ochtend begroet, en soms zelfs bij het naar bed gaan. Het immer luidende "bonjour" dat in alle toonaarden klinkt en dan weer een of ander soort sentiment of gelegenheid aangeeft. Of de vorm van bon (fin de) journée / soirée bij het verlaten van een winkel of iemand. Je neemt die dingen als vanzelf over. Zelfs nederlanders ga je een handje geven en wens je bonjour of zo toe. Dat je eerder naar het Franse dan NL journaal begint te kijken, is logisch. Toch volg je de Telegraaf - AD - Volkskrant - Geenstijl punt eN-eL dagelijks, af en toe klik je dan op uitzending gemist. Soms heeft Fannie iets waarvan ze vind dat ik er naar moet kijken. Maar het kijken naar uitzendingen uit NL is steeds meer een gewoonte dan behoefte aan het worden.

En ja, ik ben nog steeds volbloed NL-er sommige dingen weiger ik nog steeds om te pikken: het niet op komen draven van mensen, veel te laat komen, heronderhandelen over prijsafspraken halverwege een klus en vele andere kutsmoezen die ze soms hebben. Het eeuwige afhouden van keiharde afspraken is er ook zo eentje. Dat alles blijf ik me aan ergeren, en hoop dat dat ook zo blijft. Jawel je past je wel aan, maar zaken zijn zaken, en die worden op mijn manier gedaan...

En nu de winter er echt aan komt, begint alles een beetje stiller te worden, af en toe een gast, alles gaat een beetje trager lopen. De wegen zitten onder de modder van het winterklaar maken van de akkers, de blaadjes zijn zo langzamerhand wel van de bomen af en het is om zes uur al weer donker.

Ach het is somber weer, maar het is behaaglijk in de keuken, in de oven staat kip abricots en over een half uurtje kunnen de aardappels erbij. Een salade met kruiden en fettah en het (eenvoudige) maal is weer klaar.

Hout

De winter is in aantocht. En omdat de meesten zeggen dat het (alweer) een strenge winter wordt, daarom maar eens rigoreus hout in de corridoor opgestapelt. Dan kan het indrogen voor als het echt begint te vriezen en de kerstweken natuurlijk. Tot nu wordt alleen dat wat nodig is verwarmd, Het is nog maar herfst.

Hier ligt bijna 5 kuub hout, net voldoende voor een week of 4. Voor de hele winter heb je een kleine vier a vijf van dit soort stapels nodig als je de hele dag voluit zou stoken. Maar omdat ik toch het grootste deel van de dag bezig ben met klussen zal dat niet echt nodig zijn. In ieder geval ga ik de komende tijd zoveel mogelijk hout naar binnen slepen om ruimte te maken voor de volgende lading hout uit het bos.
Per jaar had de vorige bewoner minimaal 50 kuub nodig. Maar dankzij alle isolatie en andere maatregelen om het gebouw redelijk winterbestendig te maken is er een stuk minder warmte verlies, ruim 30%, gezien het houtverbruik van het voorgaande jaar. De verwachting is dat als het dak boven de slaapkamers ook nog geisoleerd wordt, daar nog eens 20% van afgaat. Er zal dan slechts rond de 30 kuub verstookt worden in een normale winter is mijn inschatting, of hoop. Daarmee spaar je toch ruim 600 euries per jaar aan houtkosten uit. De meerkosten van deze extra isolatie zijn dan in een jaar terugverdiend.

ZONNEWARMTE
Helemaal als we volgend jaar ook nog eens gebruik gaan maken van de zonnepanelen die in de winter nu eigenlijk niets staan te doen. Het plan is namelijk om volgende winter op zijn minst het winter atelier, zwembad en badhuisje op zonne energie te hebben lopen. We hebben nu 2 elementen van elk 18 vacuum buizen - voldoende voor het bad-, en wil je er echt iets mee in de winter kunnen doen dan zullen daar op zijn minst nog een 4 tal bij moeten komen. Van wat ik op het net heb gelezen en wat andere bronnen en mensen die het weten kunnen is het idee ontstaan om die zonnecollectoren op termijn aan te sluiten op de centrale verwarming. Volgens berekeningen zou je er op een bewolkte winterdag bij min 10 zo'n 10 van die elementen nodig hebben om het hele huis tussen de 5 en 10 graden te houden. Bijstoken zal altijd nodig blijven, al is het maar om de gezelligheid. Maar in de herfst en lente kun je wellicht helemaal zonder bijverwarmen van dit systeem genieten. Nog een lange weg te gaan. Met de nodige infrastructuur erbij is dat toch weer een investering van 10 tot 13K. Een beetje veel om in een keer neer te plempen, daarom kies ik voor organische groei van het systeem. Als je een kant en klaar systeem als warmtepomp, boilers, pompen en, en, en, gaat doorrekenen kom je twee en half tot drie keer zo hoog uit. Dan is dit nog niet eens zo'n gek projectje. Eerst maar eens in het klein voor het zwembad en badhuisje, met een jonction naar het atelier. En als dat blijkt te werken kun je altijd nog naadloos uitbreiden. Tijd genoeg nog om gegevens te verzamelen en materiaal kennis op te doen.

TRANSPORT
Het grappige van dit soort dingen is dat je het hier, hier dus in MSP, altijd in het klein kunt uitproberen en als je de effecten merkt of kan meten, zoals bij het zwembad, het dan doortrekt naar het hele project. En natuurlijk breng je al doende verbeteringen aan. Zodat er geen kostbare 'achteraf'  fouten ontstaan.
De interessantste opgave zal worden: hoe breng je de warmte van de collectoren naar het huis. En wel zonder al te groot verlies. Buiten dat dit het meest kostbare zal worden van dit deelproject, zal het ook een hoop gegraaf en breekwerk zijn. Voor het graven kunnen we een graafmasjientje huren, het betere sloopwerk ook. Maar dan. Leidingen. Hoe dik moet die isolatie zijn en van wat om alles een beetje binnen normale dimensies te houden. Een geul graven dwars door het land is niet zo'n probleem, hoe diep en breed... Vragen, vragen, vragen. Gelukkig komt de lange winter eraan en dat geeft me weer veel tijd om onderzoek te doen.