Fotootje

Eervorige week was er een Vide Grenier (rommelmarkt) in Fontenoy le Chateau. Een dorpje vlak bij ons in de buurt. Fontenoy is een zeer oud dorpje met een heuse ruïne van een kasteel. Eigenlijk niet meer dan een hoop stenen, en een indruk van een toren, De hoofdstraat door het dorp is nog steeds bestraat met kinderhoofdjes en dat kan behoorlijk glibberig worden bij nat weer.

 
Daar moet je ook niet te snel doorheen willen rijden. Al was het alleen maar om te ervaren dat de tijd daar heeft stilgestaan. Moet je kijken, behalve de auto's is dit toch wel erg 19e eeuws. Wat mij nog wel eens gebeurd komende vanuit NL, is dat ik er midden in de nacht doorheen rij. Dan is alles spookachtig verlicht, en waan je je midden in een filme noir. Je verwacht bijna Maigret uit het cafe te zien stappen! Reden genoeg voor Wim en mij om eens wat plaatjes te gaan schieten daar, als we er toch doorheen zouden moeten om spulletjes te halen in de bouwmarkt.

Fontenoy-le-Chateau ligt aan het Canal de l'Est. Dat is een van de oudste kanalen van Frankrijk. En dat vraagt er gewoon om gekiekt te worden.

 De achterkant van de hoofdstraat, ja die met die kinderhoofdjes.

 Wat doet dan zo'n stapeltje hout in een venster in de muur dan?

Volgens de fransjes zijn wij nederlanders gek op oude vervallen huizen. Helemaal om te fotograferen. Waar dan ook ter wereld.

HUISIE KOPEN?
Naar aanleiding van de laatste foto, denk je ineens aan iets anders.

Veel Nederlanders kopen graag (vervallen) huisjes in deze omgeving - rij afstand en zo -  dat merk je aan al die NL nummerplaten tijdens een lang weekeinde. En veel vinden het te gek om dat op te knappen. De fransjes wrijven dan aan hun slaap (discrete beweging om aan te geven dat iemand geschift is). Oei, oei oei. Zelf denk ik dat de meeste "NL-ers" denken een spotgoedkoop huisje op de kop getikt te hebben. Jawel tussen 4 en 50 duizend zijn er heel leuke ruines te koop. Maar in mijn ogen vergeet men dat het verbouwen veel geld kost, en niet alles zelf gedaan kan worden, hoe graag dan ook. Het meeste constructie werk zal dan toch door een aannemer gedaan moeten worden. En verbouwen op afstand vraagt nu eenmaal om veel geduld en levert gegarandeerd de nodige ellende op. Niet alleen maar vanwege de taal, voornamelijk omdat het beeld van het nieuwe - opgeknapte - huisje nu eenmaal vaak door een roze bril gezien wordt. En wat praktisch mogelijk is, en betaalbaar, daar nogal eens van af wijkt. Bovendien improviseert een aannemer vaak als het niet voor elkaar te krijgen is zoals afgesproken. Voor het gemak denkt ie dan dat dat wel snor zit met de opdrachtgever. En neemt niet de moeite om kontakt met je op te nemen. De taal en zo he. Kijk en dan ontstaat de ergernis. Maar zo gaat dat hier, zeer nauwkeurig afspreken hoe en wat je wilt, tekeningen en foto's, is het enige wat hiertegen helpt. Zodra iets op papier staat is er geen ontkomen meer aan in LDF. Dat daardoor het werk dan VEEL langer duurt, overleg en zo, (risico mijdend gedrag is fameus in LDF) moet daarom dan ook ingecalculeerd worden. En zullen dingen dan gewoon niet af zijn, ook al is een leverdatum afgesproken.
Je hebt dan ook als nieuwe eigenaar vooral veel tijd, heel veel tijd, geduld, persistentie en het nodige geld nodig. Door de streek heen rijdend zie ik af en toe van die huisjes staan waar de verbouwing stil ligt. Daarna weer te koop staan, en de volgende eigenaar neemt het estafette stokje weer op. Bijna elk lang weekeinde zie je dan een geel nummerbord voor die huisjes staan. Echt zoiets is een tienjaren of langer project, afhankelijk hoe perfectionistisch je het wilt hebben. En, tuurlijk, als je je hier op in stelt, en planmatig aan de gang gaat, is er niets aan de hand.

De Fransjes, wijzer, kopen dan ook het liefst een tweede huisje dat al redelijk goed bewoonbaar is, en wellicht alleen een kwast verf, en een nieuwe koelkast of zo nodig heeft. En als het even kan ook dat niet eens. Per saldo, kant en klaar of ver-her-nieuw-bouwen, kom je bijna gelijk uit. Alleen die verbouw tik van de nederlanders vindt dan toch nog wel plaats. Muurtje hier, deurtje te laag daar, keuken, die moet veel beter. Isoleren, ja dat moet ook. Ook al kom je er in de winter niet... je weet maar nooit.
En oh ja, de prijzen stijgen hier zeer gematigd. Als beleggingsobject met forse winst, waarover je ook nog belasting moet betalen is het de moeite niet waard, eigenlijk.

Saône

Onze provincie is naar de rivier de Saône genoemd: Haut Saône. En dan heeft het altijd wel wat als je naar de bron daarvan gaat zoeken. Zo ook tijdens een van Wim en mijn tochten naar Epinal. Natuurlijk om nieuwe dingen te halen. Vaak maken we dan een omweggetje want je wilt natuurlijk ook wat van de omgeving zien. Je bent niet hier om alleen maar te werken denk ik dan. Ook om van de omgeving te genieten. En dat laatste doen we! En met we bedoel ik echt niet alleen Fannie, Wim, of ik zelf, maar iedereen die hier komt logeren. "WE" genieten met volle teugen van de natuur hier die eigenlijk geen maand hetzelfde is. Maar we zochten naar een bron. Die bron van de Saône ligt in het plaatsje Veoménil. Als je er van de de kant van Darney inrijdt dan mis je ineens de laatste bordjes. Draai je tenslotte maar weer om dan zie je de bordjes ineens wel. Nou ja typisch frans: het begin aangeven en daarna is het meestal zoek het zelf maar uit! Maar goed we gaven het niet op en vonden de bron toch. Duh!

Daar is ie dan, een miniem beetje water dat uit een gat uit de muur komt. Maar ook weer typisch frans, pico bello verzorgd, als een mooi parkje. Dan vraag je je af, hoe smaakt dat nu, dat water? En je proeft traditiegetrouw van de bron van de rivier, in dit geval de Saône. Een beetje bitter en groenig met een vale nasmaak die erg lang blijft hangen in je mond. Niet het beste bronwater dat ik heb geproefd.

In dit gebied heeft ieder dorp wel een bron en daarbij hoort een wasplaats, en is meestal overdekt. In de meeste gevallen heeft de gemeente er een monument van gemaakt, staat ook vaak vermeld op een bordje voordat je het dorp inrijdt. Die bij de bron van de Saône is een prachtig exemplaar hiervan.
De Saône begint zijn reis door een kleine greppel via de wasplaats om dan snel weg te zakken naar de diepte.

Grappig, net spoorzoeken wat je doet naar een oorsprong van een rivier.

appartement 2

We gaan gestaag door. Met ups en downs. De ups zijn gelukkig groter in aantal dan de downs. Zowel Wim's als mijn poot lijken dan toch eindelijk te gaan genezen. Het lopen gaat steeds makkelijker.

Dik 150 meter kabel (heel praktisch: je kunt voorgetrokken kabel krijgen met de drie draden er al in met beschermmantel) en 100 meter waterleiding zit nu in het appartment. Achter de douche is de "techniek ruimte": aansluitingen op het riool, stoppenkast en water manifolds. Alles lekker centraal aftakken, kost natuurlijk een paar meter extra aan kabel en leidingen maar tegelijkertijd maakt het alles aansluiten (en uitbreiden) een stuk minder gecompliceerd. Over de chaos op de vloer komt een verhoogde vloer waar we de vloerplaten zo weer uit kunnen lichten mocht er een probleem ontstaan. Tegelijkertijd dient de ruimte straks als een klerenkast voor de gasten.

Het halletje krijgt ook al vorm, toilet en doucheruimtes zijn klaar. Op de tegels na dan.
Op de achtergrond is het niet de deurpost die scheef staan maar de muur die naar boven toe steeds smaller, of zo je wilt dunner, wordt. Dat geeft wel eens een verrassend effect.

BRIQUES DE VERRE
Toen Wim en ik dinsdag middag stonden te kijken naar de dagresultaten viel ons op dat het daglicht niet in de keuken kwam. Zouden we dat met flessen in de muur op kunnen lossen? Dat gaf misschien wel een heel mooi effect maar niet voldoende licht. Volgende idee was om glazen stenen te gaan gebruiken. Volgens de specs moesten die dan toch 80% van het licht doorlaten.

Als we deze jongens eens in de muur deden. Zo gezegd zo een dag later. De jacht op de glazen stenen (briques de verre) ging via Big Mat, naar de fabriek, weer naar big mat, en tenslotte met een bestelbon van Bigmat naar de fabriek. Maar wel ff binnen een dag geregeld hè, en dat in la douce france. Natuurlijk hebben we geluk dat de fabriek hier nog geen 30 km vanaf staat, en we gewoon hondsbrutaal het kantoor binnenstapten om een paar van die dingen te kopen. Via een omweg lukte dat dan ook prima, want ze verkochten alleen aan de door hun erkende distribiteurs. Afijn 150 km verder maar ze zijn er wel: nu meteen, dadelijk, direkt! De dikkedeur bij BigMat was ook stomverbaasd dat dat zomaar ging, hihi.

Vandaag wil ik er in iedergeval eentje inzetten om te zien welke problemen bij het monteren we gaan tegenkomen.

WOON-SLAAPKAMER-KEUKEN
BP werkt nog steeds gestaag door, ook al lijkt het dat ook hij vermoeid begint te raken en de nauwkeurigheid er een beetje bij in begint te boeten. Maar met de nodige metingen als bewijsvoering wordt dat dan wel weer gecorrigeerd.

Een geweldige meevaller is ook dat Brico Depot gaat verhuizen/verbouwen. Grote uitverkoop dus en precies dat materiaal voor de halve prijs dat we nodig hadden. De vloer voor de helft van het geld! De Caddy moest het natuurlijk weer ontgelden en zakte bijna tot op zijn assen met die lading hout. De shoppinglist wordt steeds verder afgewerkt. Maar de plafondplaten konden door de connectie van BP niet in de kwaliteit geleverd worden die we wilden, ook die dan maar bij de Brico gehaald, scheelde ook weer een euro per plaat. Na veel gereken kwamen we, met een marge, uiteindelijk op 50 platen uit. Een hele pallet! Opnieuw de Caddy door zijn knieën. Brico was al behoorlijk leeg! En een drukte!
Lagen er ook nog wandtegels, wit mat. Maarja dat is ws slecht schoonhouden, maar eens aan Fannie vragen wat die daar van vindt.

Richard & Rose

Richard had een paar weken geleden een kamer gereserveerd maar ik mocht aan niemand iets vertellen. Praat Fannie haar mond tegen Marianne nog voorbij, ach ja. Gelukkig sijpelde dat niet naar de rest van de vriendenkring door.
Ook niet dat ze, R&R, met een eend door Frankrijk heen zouden gaan trekken. Kwamen ze dus afgelopen vrijdag met een prachtige Deux Chevaux Cabriolet Carlton aantuffen. Oh wat mooi die Carlton. Daar gaat je ouwe eendenhart dan wel weer van kloppen. En natuurlijk komen later uitgebreid allerlei "eend" verhalen boven drijven. Het is een lawaaiig kreng, startslecht, rijdt langzaam, en is een rijdende doodskist. Maar ja wat is er mooier dan in een stuk meer dan 60 jaar oude techniek te rijden en waarvan sinds 1990 geen onderdelen meer gemaakt worden, alhoewel geruchten gaan... Een collectors item!

Richard is de zoon van een goede vriendin van ons. En is een paar dagen geleden met Rose getrouwd. Trotse moeder stuurde natuurlijk meteen de link naar de werkelijk prachtige bruidsfoto's op en er was zelfs een dagkrant gefabriekt!

Als kadootje had ik een fles champagne voor ze koud gezet, en met glazen en al verdwenen ze naar hun kamer, om opnieuw op hun verbinding te klinken. Heerlijk die romantiek!
Andre en Richard hebben hun vak gemeenschappelijk, dus die konden nog lekker ff netwerken en over projecttoestanden kwekken.

Uiteraard kwamen de verdere plannen van hun tour de france met eend ter tafel. Tsja om nu de bergen in te trekken met een oude eend... Maar kun je je een mooiere huwelijksreis voorstellen dan met een 2CV cabriolet door la douce france te trekken. Nog wat hints en tips gegeven voor het middageten: loop naar binnen waar je tussen de middag veel auto's ziet staan. Neem een plat du jour (dagschotel). OK soms kun je pech hebben maar meestal is dat een goede hap zonder poespas met typisch frans (bereid) eten. Kan bijna niet fout gaan.  Vol goede moed stijgen de twee de volgende ochtend weer in de cabrio en na een paar keer starten, ach ouwe eend hè, gaan ze de rest van LDF verkennen.

 Goede reis, voor nu en in de toekomst!

LMQR

Le mouton Qui Rit (het lachende schaap) was in vol bedrijf de afgelopen weken. Plus overdag nog eens verbouwen aan het appartement.  Dan ben je 's avonds gesloopt. Er is daarom ook minder dan normaal geschreven. Vanochtend zijn de laatste gasten weer naar huis gereden. Maar ondanks dat je gesloopt raakt na zo'n twee weken full house, het is natuurlijk wel genieten. De kids die allerlei kattekwaad uithalen en een plank vinden waarop BP zijn kwasten met bitumen heeft uitgesmeerd en daar een indianen beschildering op hun gezichten mee hebben gesmeerd. De ouders meteen in de paniek modus van: is dit giftig en hoe krijgen we dit eraf. Als we dubbel van de lach liggen en uitleggen dat een beetje wasbenzine wonderen verricht is ook dat weer over.

Dieuwke en Frank verkennen elke dag de omgeving, doen een van de vele wandelingen en 'savonds bekletsen we alle wereldproblemen. Andre en Mar ontdekken in Bains les Bains een paardenmanege waar de kids kunnen ponyrijden, doen korte wandeligen en kunnen de kids daarna in de tuin uitlaten zonder zich zorgen te hoeven maken of ze kunnen ontsnappen. Als Sep en Max dan ook nog eens, veilig achter het gaas, de schapen en geit kunnen voeren dan is dat dikke pret voor de jonge mensjes.

Op de valreep kon ik nog net BP regelen om de hoeven van de beesten te knippen, dat is dan toch weer een belevenis apart voor die kleinen. Het schapenscheren is opnieuw niet op tijd gelukt, erg jammer want ook dat zou een festijn gewest zijn voor ze. Pascal zou dat hebben moeten doen als de kids er waren, maar ja die gosert is nu eenmaal iemand met een defect tijdsbesef.
Evengoed, in plaats van kiezels komen nu brokkies in het bakkie, en dan komen de schapen natuurlijk wel. Na een paar dagen is de grootste angst voor de dieren verdwenen en voeren de stadskinderen de lammeren zelfs uit de hand. Het leven op het platteland heeft zo zijn charme.

We koken met vereende krachten. Dat is leuk, gasten die zich thuisvoelen en je daarmee helpen. Ook nog als je vanuit de lobby de puinhoop op het aanrecht alsmaar ziet groeien. En zit je je te bedenken de Iedereen zo zijn eigen kooktechniek heeft. Zelf ruim ik zoveel mogelijk op tijdens het koken, anderen stapelen alles op om dan pas na het koken orde in de chaos te brengen. En natuurlijk vind je dingen niet meer op zijn plaats na zo'n avond, ah la belle vie! De door het huis geteste wijnen bevallen weer prima en de wereldproblemen komen steeds uitgebreider ter tafel.


Al met al een mooie finale test voor het gasten gedeelte. De opmerkingen en sugesties over de kamers en de site van de gasten zijn genoteerd en staan op de verbeterlijst.
Een hydrofoor moet er dus wel komen. Als de gasten in het appartement tegelijk gaan douchen met de rest van het huis zal de waterdruk in de gastenkamers te laag worden. Iets voor volgende week.

Er heerst een stilte na de storm in huis, het is heerlijk om even onderuit te kunnen hangen met een bak koffie en een overgebleven croissant. Die rust is uiteraard betrekkelijk want de verbouwing aan het appartement gaat gewoon door. De eindspurt is ingezet.
De douche en WC  unit is maandagminddag afgemaakt. Het frame voor de hal staat ook al. Dan zou het uitvlakken van de halvloer woensdag gedaan kunnen worden als we vandaag de wanden en deuren afmonteren. Vorige week zijn er voor een prikkie 30m2 watervaste platen bijgehaald en daardoor zijn er precies voldoende panelen om ook de hal en achterwand af te maken. Kan BP zich verder uitleven op de frames en panelen. Moeten niet vergeten om de waterleiding en riolering voor het toekomstige winter atelier te verlengen, daarna kan alles verder afgetimmert worden.

ENTARTET

In kamer 4 hebben we een poster gehangen met als titel ENTARTET. Heet zoiets als "ontaard", "ontwortelt", "dégéneré" of "ontspoord" te zijn. Hoe ik hierop kom? Buiten dat het een machtig interessant thema is in de kunst, want daar slaat de poster namelijk op, heeft het begrip in de echte wereld (om maar eens een paardeslag te maken) ook zo zijn trieste kanten. In dit geval gaat het over jonge mensen die met hun leven totaal in de knoop liggen. In mijn directe omgeving, het dorp, op het platteland,  zie je jonge mensen zich de grond in zuipen, onder de dope en niet meer van deze wereld. Veel verder weg hoor ik van een droef verhaal over een totaal ontspoord kind dat het leven niet meer van de zonnige zijde ziet. In mijn vorige woonplaats idem, en via het nieuws, kranten, internet en ga zo maar door, precies dezelfde signalen. Jonge mensen die vreselijk met zichzelf en de rest van de wereld in conflikt zijn.

picture from here

Je vraagt je af hoe dat dan verder gaat met zo'n jong mens. En welke opstand in hem of haar woedt. Waarin gaat dit jonge mens het zoeken: misdaad, dope, werk, studie, ... om te ontsnappen aan de oervraag die alle jonge mensen kwelt. Namelijk wat is de zin van mijn leven, of überhaupt, wat moet ik op deze aardbol. Waarom moet ik sowieso iets, doen. En wat zal het mij de kont roesten wat "ze" ervan vinden. Vragen die iedereen in zijn pubertijd wel eens kwelden of mischien op zijn minst bezighielden. En misschien wel helemaal niet, dàt voor de weinige gelukkigen onder ons die de pubertijd als een roze tijd van kalverliefde doorbrachten en genoten van al het nieuwe om hen heen. Waarin de pubertijd wrijvingsloos in de adolescentie overging en het volwassen worden in een bijna naïef te noemen wereldbeeld eindigde. Van dat soort mensen zijn er maar weinig. Meer zijn er van het soort waarin de pubertijd een voortdurende worsteling van onbeantwoorde verlangens en brandende wereldvragen was. Een tijd waarin jouw beleving van de wereld de enige echte ware was en iedereen in principe tegen je acteerde. Die volwassenen waren uiterst hinderlijk. En die betweters die het je allemaal haarfijn konden uitleggen wat er met je aan de hand was verafschuwde je want die hadden het immers he-le-maal mis, falikant mis. Die zogenaamde volwassen wereld problemen loste je immers in een handomdraai op. Dus waarover bazelden ze eigenlijk. Alles was zo simpel, zo eenvoudig. Waarom maakte 'men' jou het leven dan zo gecompliceerd, ondraagzaam. Jij wist het allemaal zo goed, als men maar naar jou luisterde dan kwam het best voor elkaar.

Veertig jaar verder lach je om je eigen banaliteiten, je eigenwijsheid, en bij de druiven van Bachus de wijsheid die je in pacht dacht te hebben. Als je je zelf nu zou horen praten, zou je het schaamrood naar de kaken stijgen, het zweet van verlegenheid van je slapen druipen. Maar je wist het allemaal zo goed, toen. Geen spoor van twijfel was te bespeuren. Wat moeten die volwassenen in en deuk gelegen hebben van het lachen als je zo zat te orakelen. Maar ikzelf bijvoorbeeld zag ze alleen maar knikken, ze namen je volledig serieus. Dacht je dan. Nu weet je dat, nu je inwendig zit te brullen van de lach, die lichte glimlach om de lippen die men had niet een aanmoediging was maar een manhaftige poging je niet in je gezicht uit te lachen.

Als je dan leest, hoort en meemaakt wat pubers nu overkomt herken je een heel aantal zaken en ziet ook dat andere tijden andere accenten in het puberen naar voren brengen. Maar het blijft puberen. Het lijkt allemaal wat heftiger te gaan. Men zoekt het meer in uitersten schijnt het. Een joint is niet meer genoeg, daar moet ook crack bij of zelfs heroine. Comazuipen is vrij normaal geworden. Je afzetten tegen de maatschappij is echter van alle tijden.

Arme pubers.

Koud!

Een omgekeerde wereld! En een temperatuurval van 20 graden betekende dat de afgelopen week de koudste is geweest sinds 1827! Temperaturen van 5-6 graden! Brrrr. We moesten zelfs de kachel aansteken om het nog een beetje behaaglijk te krijgen. Dan maar hard aan het werk en het slaapkamer gedeelte van het gasten appartement beneden een behoorlijke duw gegeven. Ab en Carla hebben kamer vijf en de douche een komplete metamorphos doen ondergaan. Maandag materialen ingekocht bij de Brico in Epinal. En we konden ervoor gaan. BP timmerde het frame erin en Wim en ik de lambrizering. Zo langzamerhand zijn we aardig op elkaar ingespeeld. Wim en ik nog op jacht naar een scherpe gatenboor. BigMat kwam met een schamel tool-setje aan van enkele tienen waar je gewoon niets aan hebt. Dan maar naar Luxeuil-les-Bains, daar zit een gereedschapswinkeltje met professioneel spul. Die hebben gewoon alles waar een lekkerbek maar over kan dromen. Hop weer nieuw speelgoed en we konden weer. We gingen zelfs zo snel dat we zaterdags ook de douchecabine en deuren opgehaald hebben. Een luxe douchecabine met stralers, radio, verlichting en een zitbankje. Alles paste nog net in de caddy.
En dan ineens slaat het weer om.
Wim begon spontaan de terrastegels op het balkonnetje te leggen. Daar kon ik natuurlijk niet bij staan blijven kijken. En hoppa in een dik uur lagen de tegels. Er waren wel wat bedenkingen omdat BP eigenlijk nog wat te kitten had. Maar als we vanavond wat te BBQ-en wilden hebben, dan maar zo. We zouden wel zien hoe dat zich zou gaan houden. Yvonne had in de morgen nog een wandeling naar Vauvillers gemaakt en in de middag hingen de twee heerlijk ontspannen in de tuinstoelen en nipten aan hun wijntje. Na al die regen was dat even heftig genieten.

De dames boden spontaan aan ook de handen uit de mouwen steken en wilden de tuin gaan maaien. Na wat instructies over de machines werd de grasmat gekortwiekt.

Na een uur lag die er ook weer piekfijn bij. Die kale plek linksonder moet nog wat mee gebeuren, iets planten of zo maar.

Op het vers-gelegde balkon kwam ook de tuintafel weer naar buiten en kon die weer gedekt worden voor de BBQ vanavond.

Staat toch wel chique zo die tegels, een hele verbetering met dat van dik een jaar geleden. Als dan over een paar weken de achtermuur en trap ook nog gevoegd worden is die stage van het project ook weer klaar. Er lijkt waarempel schot in de zaak te komen.
In de avond het vuur aan, het is stralend weer, bijna zomer.

Vanuit je luie stoel met een glasje wijn in de hand, keuvelend over de afgelopen week loer je naar de beesten achter in de wei. Die doen hun best om het gras in toom te houden maar dat is natuurlijk een onbegonnen klus met zoveel water de laatste tijd. Het gras fluit dan ook de grond uit, net zoals de brandnetels, dus die krijgen vandaag of morgen de bosmaaier voor hun kiezen. Dan kunnen de autonome grasmaaimachientjes weer lekker onder de notenboom gaan liggen.
Afijn de BBQ is aan en de dames komen erbij zitten, we beginnen voorzichtig met een Corsicaanse wijn. Een van de wijnen in de testfase. De eerste stukjes komen van het vuur. Wim's saté-tjes, wereldberoemd in Vlaardingen, gaan erin als koek en die sate saus daar is zoals gewoonlijk altijd tekort van. Een émmer is nog niet genoeg, mjammie!
Tsja, de hemel betrekt, we wachtten in spanning af of het toch nog zou overwaaien... niet dus, spetters. In een noodtempo hieven we de tafel met alles erop zo het appartement in. Lekker als alles van ruime dimensies is. De stoelen erbij, waarna, alsof er niets aan de hand was, het beschaafde schransen gewoon door ging. Wim draaide de parasol boven de BBQ open en de bebranding van het vlees  stopte geen moment. Het was weer eens ouderwets gezellig met vette diskussies over wat verder ter tafel kwam. Politiek, economie, werk verleden en heden, ons project aangedikt met bloemrijke anecdotes, herinneringen, gemeenschappelijke historie...

Zondag, gasten weggezwaaid. Fannie ging als een speer de kamers opruimen, de lobby aan de kant, keuken uitmesten. Het linnengoed in de wasmachine. En hoppa, klaar voor de volgende gasten. Nieuwe ronde nieuwe kansen.

Wim en ik gingen het parket leggen in kamer 5. Nou dat ging ff niet van een lijen dakkie. Geen enkele muur staat haaks op elkaar. Het enige dat recht was waren geloof ik de randen van de parket stroken zelf. Maar om nu te zeggen dat kliklaminaat makkelijk in elkaar te klikken is, nee, niet bepaald. Dus veel gekreun van mijn kant en geamuseerd toekijken van Wim. Maar het team overwon weer en achter in de middag lag het spul erin. Natuurlijk een pakje stroken te weinig, de kamer bleek toch een vierkante meter groter dan de anderen te zijn, merkwaardig, dat extra pakje laminaat moet maar a.s. zaterdag meekomen.

Wat een verschil met hoe het was.