Zonne-energie

Deze week kwam ik een interessant plaatje tegen.

bron: http://energyfuture.wikidot.com/solar-resources

Die pagina staat overigens bol van de kennis over zonne energie.

Het grafiekje geeft mooi weer waar het interessant is om in te investeren voor "gratis" energie. Voor je huis, zomerhuis, flat of gemeenschap. Photo voltaïcs en zonne collectoren dus. Ook al blijkt uit het schema dat de hoogste energie dichheid toch in aardolie zit, voor een klein bedrijf of particulier liggen olie, gas en kolen buiten bereik. Dan heb je het wel over miljoenen watjes per vierkante meter. Hoe dit in vredesnaam te rijmen valt met een tonnetje olie is mij een raadsel maar het komt uit de koppetjes van geleerden, dus OK. Nog interessanter zou zijn om de densiteit te vergelijken tegen de prijs per megawat om een idee te krijgen van: wat verdien ik terug aan mijn geïnvesteerde euro en hoelang duurt het voordat mijn installatie zich heeft terug betaald.

Eco-footprint
Om het plaatje af te maken zou ook de ecologische footprint interessant zijn om weer te geven. Namelijk hoe belastend op het miljeu is het produceren van de collectoren, zonder dit keer rekening te houden met het pay back model. Met andere woorden hoevel gas, kolen, hout of aardolie je de komende 10 jaar dan niet meer hoeft te verbranden gekeken naar de uitstoot aan broeikas gassen. Wat vaak vergeten wordt is het transport van grondstoffen, half fabrikaten en eindproducten. Dus wat is de footprint van de transport middellen om het uiteindelijk bij de consument te krijgen. De kostprijs van al dat moois is duidelijk. Dat is de prijs die je aan de meter of kassa betaald. Als je bedenkt dat we op het terrein van Le Mouton Qui Rit ongeveer 216 vacuum buizen hebben opgesteld en je vraagt je af wat daar de eco footprint van is geweest: kwartsglas, diverse metalen, plastics, verf, cement, pur schuim... transport.
Is zo'n installatie dan nog wel te verantwoorden geweest? Hoe lang moet je, dit in schijnbare tegenspraak met wat ik boven schrijf, de installatie in gebruik hebben om dat allemaal te compenseren. Afgezien nog van het gebruikelijke terugverdien model. Feit blijft dat we nu nog maar de helft stoken van de hoeveelheid hout van de jaren voor 2014. De herfst en lente gebruiken we de openhaard alleen nog als bijverwarming, dat scheelt echt een slok op een borrel. De uitstoot aan afvalgassen, roet en fijnstof is in mijn opinie daarmee teruggedrongen met 50%.


SolarFarm 4.0

De tweede grafiek (voortschrijdend totaal) is die van dit jaar. Het verschil met die van vorig jaar zijn duidelijk zichtbaar. Voornamelijk vanwege de herfst uitbreiding vorig jaar mets iets meer dan 50% van het aantal buizen. De gegevens van 2014 en 2013 zijn nog niet helemaal naar het formaat van 2015 omgewerkt maar de eerste resultaten laten hetzelfde beeld zien: de capaciteits uitbreiding is zichtbaar in de grafieken. In 2014 werd echter alleen nog het winter atelier met een laag temperatuur radiator verwarmd. De ruimte bleef in die winter gemiddeld 18 graden. Dat was wel de beslissende factor om de zonneverwarming aan  te sluiten op de rest van het huis.

Helemaal vergelijkbaar zijn de grafieken dus niet. De extra warmte die afgenomen wordt door het hele huis verlaagd de retour temperatuur van het water mengsel meer dan voorheen. Die (relatief) dan weer meer energie moeten leveren om de zelfde ingaande temperatuur te halen. Ook dat zal zichtbaar zijn in de overzichts grafieken. Zo hobby-en we lekker door.

GNU plot
Het maken van die grafiekjes kostte me een paar dagen pielen, want niet zo heel bekend met het gebruikte prgrammaatje: gnuplot. Gelukkig staat het interwebs vol met hints en de basis was eerder al wel gelegd. Nu kan ik eindelijk zichtbaar maken wat de bandbreedte is waartussen de temperaturen van de collector zich bewegen. Wat ook al lang op het lijstje stond was een jaar overzicht. Bleef nog even over welke vorm van de grafiek het duidelijkst zou zijn. Dat vroeg ik dan aan Fannie, Paul en Wim, mijn vaste vraagbaak over dit soort dingen. Na wat gefröbel met de parameters waren we er wel uit.

Voor de geïnteresseerden is dit het script voor gnuplot

set datafile separator ","
set xrange [1:365]
set xlabel "Day of Year" offset -1,-1,-1
set key left top
set term png truecolor
set grid front lc rgb "#888888"
set style data lines
set style fill solid 0.5 noborder
set output "2015.png"
set title "SolarFarm temperatures in 2015"
set ylabel "Temperature C"
set yrange [-20:120]
set ytics 10

# color picker: http://www.w3schools.com/colors/colors_picker.asp

plot \
     '2015.csv' using 1:2 notitle 'SF Max' with filledcurve below x1 lw 1 lc rgb "#ffd11a", \
     '2015.csv' using 1:2 title 'SF Max' lw 2 lc rgb "#e6b800", \
     '2015.csv' using 1:3 notitle 'SF Min' with filledcurve below x1 lw 1 lc rgb "#b3b3b3", \
     '2015.csv' using 1:3 title 'SF Min' lw 3 lc rgb "#A0A0A0", \
     '2015.csv' using 1:9 title 'Mean Avg' lw 3 lc rgb "#1a1aff"

Gnuplot is overigens open software en eenvoudig te installeren op je computertje. Om te zien wat mogelijk is, zoek maar eens op plaatjes van gnuplot op het webs dan sta je versteld wat je er allemaal mee kunt creëren. Daar heb je dus geen prijzig (MS-Office of zo) pakket meer voor nodig.

Afwerking
Niet mijn sterkste punt overigens, afwerking. Toch zijn er aanwijzingen dat het in dit geval een rol speelt. Wat wel verwacht werd door Wim en mij is dat niet alle energie uit de SolarFarm in de vloerverwarming van het apartement terecht zou komen. Het bleek dat er onderweg van de buizen naar het regelpaneel in huis meer dan normaal aan verlies optrad. Dat kunnen we zien aan de vertrek en aankomst temperatuur. Het verlies is aantoonbaar meer dan met de oude transport buizen. Daarmee was het verlies slechts 4 graden. Bij de huidige buizen bljkt dat soms meer dan 10 graden te zijn en tijdens wat ik dan een soort opwarmfase noem zelfs 15 graden. Dat is niet acceptabel vonden we en gaan de isollatie vóór de komende herfst nog eens over doen (sorry Irene en Fannie voor al jullie harde werk). Ondertussen giet ik daar waar mogelijk isolatie korrels in de pijpen en ben begonnen met overige ongeisoleerde delen in mantels te verpakken. Iedere week een stukje. Dat voor de komende winter.

Overwarmte
Voor de zomer situatie krijgen we te maken met een nieuw fenomeen: over capaciteit. Via nederlanders.fr las ik een tip van een koelleiding onder een zwembad. Dat kon natuurlijk makkelijk vertaald worden naar een koelleiding in de grond. Puur energie vernietiging maar als veiligheidsoplossing wellicht noodzakelijk. Ook al hebben we afgelopen najaar het hele circuit in koper uitgevoerd waardoor de overdruk beveiliging nu feilloos werkt je moet je bewust blijven van veiligheid. Temperaturen gaan met deze nieuwe opstelling veel hoger oplopen.  Bijvoorbeeld gisteren was te temperatuur in het collector circuit dik 76 graden, bij een lentezon dus. Met de zomerzon verwacht ik dat het richting 90 zal gaan. Om stoomvorming in de leiding te voorkomen zal het toevoegen van kooppunt verhogende middeltjes nodig zijn zodat stoomvorming pas ontstaat bij hogere temperaturen. 
Een koelleiding is weer een nieuw experimenteel element in de constructie van de SolarFarm. Kan er weer leuk mee gefröbelt worden. Zo zit ik te denken om door middel van een temperatuur beveiligingsklep het koelcircuit wanneer nodig daarmee open te zetten. Zoiets wat ook op de kachel van de CV gemonteerd is, die gaat open als de temperatuur te hoog wordt en blaast dan stoom af. Dat is soms spectaculair en voor sommige gasten beangstigend als ze de stoom horen sissen en  stoomwolken in de gang zien. Voor zo'n klep heb je geen stroom of of computertje nodig, maar is dan ook weer niet te meten en registreren. Wellicht wel de meest elegante oplossing.  Moet dat idee eens tegen Wim aanhouden. Voor mij is het natuurlijk leuker om dit verhaal te programmeren en deel uit te laten maken van het geheel. Hoewel, elke nieuwe schakel die je aanbrengt in de keten kan en gaat uiteraard storing opleveren.
Goed, over capaciteit. Vorige zomer zijn er temperaturen gemeten tot  130 graden, toen knalden de PER slangen uiteraard, want oververhitte stoom en plastic verdraagt elkaar voor geen meter. De koelleiding is 80 meter van 12mm. Die slang is overgebleven van de constructie van de vloerverwarming. Volgens de specs kan het die temperaturen verdragen. Ik ben benieuwd wat deze truuk gaat doen. Anders toch maar een koeltoren zoals Wim vorig jaar al suggereerde. Een ander alternatief is om delen van de arrays af te gaan dekken. Dat bleek vorig jaar vóór de uitbreiding redelijk te werken. Uiteraard zal het wel weer uitdraaien op een combinatie van de drie methoden: koelen via het zwemwater in de nacht, koelen via de koelleiding overdag en tenslotte afdekken van arrays.

Koeltoren
Mocht het niet baten dan kan er altijd nog een soort koeltoren in elkaar geknutseld worden. Beetje gespit alvast op de webs. De meeste suggesties duiden op een omgekeerde warmte wisselaar. Een konisch toelopend geval lijkt de voorkeur te hebben. Als ik dat zo bekijk: een constructie zoals ze gijsers maken. Binnenin lopen leidingen die tegen de binnenwand gesoldeerd zijn en verwarmd worden door de vlam die in de koker brand. Voor de solarfarm zou je iets dergelijks kunnen maken van de overgebleven leidingen en dat in een conisch torentje in de wei neerzetten. Zoiets zou dan minimaal 3 meter hoog moeten zijn omdat je anders moeilijk een stijgende luchtkolom krijgt. De warmtewisselaar onderin (warme lucht stijgt) en laat maar waaien. Wellicht een experiment waard en qua vormgeving ook.

brom: symgrosys.com

Waar in het plaatje water spooiers staan monteren wij natuurlijk de warmte wisselaar.

Brussel

Dinsdagmorgen lazen we over de aanslagen in Brussel. Het nieuws, kranten, alles buitelden over elkaar heen. Uiteraard in CNN stijl oneindige herhalingen. Het is natuurlijk vreselijk wat die barbaren onder bevel van een stel verdwaalde geesten uithaalden. En dat begint onze kant op te komen! De falende veiligheids diensten en het policor die maar bleven roepen "gaat u rustig slapen we hebben alles onder controle" blijken met al dat belasting geld en "1984" stijl aangepaste wetten nog steeds geen vat op het probleem te krijgen. Ondanks al die technologie om letterlijk alles af te luisteren en real time video te analyseren, legers gluurders die alles van je weten en wat al niet meer. Weggegooid geld dus. Er gaan dan ook niet voor niets stemmen op om het over een andere boeg te gooien, namelijk die van sociale controle. Dat werkt veel directer en onmiddellijk omdat men elkaar op negatieve ontwikkelingen of wangedrag kan aanspreken, moeten aanspreken. 

Orchestratie
De onlangs georchestreerde invasie van een mljoen of meer migranten met uiteraard onder hen lieden met twijfelachtige bedoelingen is bovendien bewijs dat het hele veiligheids systeem waar extra miljarden tegen aan is gegooid nog steeds zo lek is als een mandje. We zijn mede daardoor in een imaginaire wereld van schijnveiligheid terecht gekomen. We moeten ons namelijk wél ongerust maken. En wellicht dat we moeten beginnen als burger voorzorgsmaatregelen te nemen. Immers.

diit is dan onze toekomst
bron: the atlantic

kritische noot: Een leger dat in jouw woonomgeving ineens met wapens door de straten loopt kan door regeringen ook zomaar tegen jou en je medebewoners ingezet worden om versneld de 'nieuwe orde' in te voeren.

Omerta
De bomgordel jongen die in Parijs tekeer wilde gaan, uit Brussel, kon zonder de bescherming van zijn buurtbewoners nooit zolang onzichtbaar gebleven zijn. Op zijn minst moeten deze mensen geweten hebben dat ie daar verbleef. Het bestaat niet dat iemand zomaar 4 maanden de benen kan strekken, voor het politie buro nota bene, zonder dat dat iemand in zijn buurt is opgevallen. Er blijkt een vorm van omerta te heersen onder die mensen. En daar raak je denk ik weer een ander deel van de kern van het probleem.

Struisvogels
De multi culti is simpelweg een illusie gebleken. Gepredikt door de struisvogels van het policor die hun koppen diep in het zand steken. Het vreemdelingen probleem was gewoon niet bespreekbaar. Nu zitten de autochtonen en de hardwerkende goedwillende allochtonen diep in de shit want dit gaat nooit meer goedkomen. Teveel wederzijdse haat is ontstaan. Kinderen die opgevoed worden met de idee dat de ander slecht is en dus vernietigd moet worden. In het ene kamp wordt dat wat fanatieker gepredikt dan bij de andere. Niettemin verhevendigen de problemen zich door de diskussie hierover in de taboesfeer te laten hangen. Niet goed. Gewoon je eerlijk uitspreken zonder meteen de racistenkaart te trekken of discriminatie te gaan roeptoeteren, of zoals in een discussie panel andere leden beginnen te overschreeuwen met "ik heb gelijk" type argumenten. Dat laatste is een staaltje van pure intimidatie, de ander aan die tafel die dat overkwam trok zich ook schielijk terug. Een open discussie is er bij sommige allochtone groeperingen dan ook niet meer bij. Sterker nog men zoekt bewust de slachtoffer rol op. Zo kom je er natuurlijk nooit uit. De gasten (immigranten) lijken wel dwingend de gastheer een andere levenswijze, wetten en religie op te willen leggen. Nou ja het lijkt, nee het blijkt! Generaties lang worden de kinderen ingeprent dat de autochtonen slecht zijn en om zeep geholpen moeten worden. Het trieste is dat wetten gewoon niet worden gehandhaafd vanwege de taboesfeer die om deze problematiek hangt.  Dat dat wordt uitgebuit is vanzelfsprekend.

Wetten
Illegaal immigreren is gewoon niet toegestaan hè. Visumpje aanvragen en klaar. Een elegante oplossing want wetten die reeds bestaan, waarvan men zich op de hoogte had kunnen en moeten stellen. Dan houdt je controle. Zeker, vluchtelingen is weer een ander verhaal. Indien authentieke vluchteling, opvangen, anders terug naar oorspronkelijk vertrekpunt. Ook daar bestaat al voldoende internationale wetgeving voor, dus wat is het probleem?

Alphabetiseren
Bij opgevangen vluchtelingen moeten we vooral niet nalaten de analfabeten te gaan scholen. Geletterden een opleiding, bij- of omschoing te geven. Om het even waar onze gasten zin in hebben. Daarmee geef je ze een startkans in onze maatschappij en verhinder je de verloedering en ghetto vorming. De taal van het gast-land leren schijnt ook te helpen. Het kan niet zo zijn dat mensen die al mer dan 20 jaar in een gast land wonen de lokale taal niet eens hebben leren spreken. Dan vind ik, ook al zouden de gasten direct na hun opleiding weer naar hun thuis land terug keren, al dan niet inclusief oprotpremie, dan nog heeft dat direct een positief effect op de toestand in de wereld. Geïnformeerde mensen laten zich niet zo makkelijk meer voor het karretje van een verdwaalde geest spannen.

Bedoelingen
Maarja hè wie ben ik om zoiets te mogen suggereren. Vluchtelingen, migranten of wat voor mensen dan ook die vanuit de zandbak in het zuiden of oosten naar het westen trekken, zijn zielig, worden bedreigd in hun bestaan, hebben goede bedoelingen, want anders zouden ze hiier niet heen komen. Droom lekker verder.

Grayson Perry

Op de terugweg naar huis maakten we vorige week een stopover in Maastricht om een tentoonstelling van Grayson Perry te gaan zien. Eigenlijk hadden we niet zoveel puf meer over van de trip in NL en wilden we alleen nog maar naar huis. Gelukkig hebben we dóórgezet want wat we te zien kregen was die moeite echt wel waard. Het Bonnefantenmuseum is een modern museum met een pracht van een kamerbrede houtentrap die naar de bovenste verdiepingen leidt. Imposant. 

Het toegangskaartje is een sticker die je op je blouse moest plakken, dat werd zeer galant gevraagd. Die suppoosten hebben sowieso een pluim verdiend. Als je de voorkomendheid zag waarme ze met het publiek omgingen. Galant en attent voor de gasten. Dat hebben we wel eens anders meegemaakt. Vaak dus zoiets als: "Je mocht blij wezen dat je überhaupt toegelaten werd in het museum, en pas op hè, we houden je in de gaten!". Hier krijg je echt het gevoel dat ze blij zijn je te mogen ontvangen, wát een verademing. Ook de tentoonstelling zelf. Ruim opgezet met een neiging niet álles te willen laten zien maar een goede mix van het werk van Perry. Opgesteld zo, dat je er ruim omheen kon lopen, kon gaan zitten en staan staren.

Zo dan.

Stel je een mix voor van Gaúdi, Salvador Dali en Andy Warhol. Verpak dat in een roze strik en verklaar het werk met een vette grijns: een spel tussen waanzin en genialiteit. Dan heb je het beeld wel te pakken. 

Een zichzelf geen keramist noemende beeldend kunstenaar met natuurlijk potten, grote jongens, maar ook wandtapijten, gietijzeren sculpturen en alles daartussen om de vrije loop te geven aan zijn waanzinnig kunstzinnige uitingen. Door zijn werk heen voel je die uitnodiging om te gaan nadenken over wat je ziet, doet en denkt. Dan weer werkt het provocerend en dan weer geniet je gewoon van wat je ziet. Of je nu naar een vaas of een tapijt of een beeld kijkt het is letterlijk en figuurlijk volgepropt met symboliek in een barokke overdaad.
Mooi? Sommige stukken wel en er zit, in mijn ogen, zeker ook bagger tussen. Een vaas waarvan je eigenlijk wel kon zien dat ie tijdens het draaien in elkaar aan het zakken was geweest maar met ruim voldoende teksten en versieringen dan toch in zijn lelijkheid weer iets kunstzinnigs kreeg. Anarchie in de kunst, dat trok me wel aan. Overigens zegt ie zelf dat zijn kunst niet altijd kunst is maar een aansporing voor of uitnodiging om... wat je er zelf van vind, voelt en denkt te onderzoeken.

The adoration of the cage fighters

Kijk die tapijten! Bijna een vorm van autobiografie in formaten van 3 x 4 meter en soms groter of langer. Je kent die plaatjes wel, waar je iedere keer weer iets nieuws in ontdekt, of meer detail of weer iets anders grappigs. Deze jongens zijn zoiets als een stripbook maar dan in één enkele pagina samengeperst. 

The vanity of small differences
klik voor veel groter

Dit uitstapje geeft weer nieuwe inspiratie. Zo is vorig jaar mijn potten maken op de achtergrond geraakt door verbouwingen en zo, dit jaar is er weer nieuwe impuls er iets van te bakken.

Cuisine LMQR

De keuken van Le Mouton dus.

bron: marmiton

Er zijn een paar onderwerpen die vrijwel standaard in deze blog voorkomen. Zoals de SolarFarm, LeMoutonQuiRit himself uiteraard, keramiek, technologie, wat er zoal om ons heen gebeurd, wat me opgevallen is in de rest van LDF en waar ik dan zonodig een mening over moet ventileren... en zo voorts. Eentje springt er voor mij wel uit. Namelijk l'Art du table, voor mij wel een van de meest favoriete, ook al schrijf ik daar niet zoveel over de laatste tijd.
De winter periode is voor Fannie en mij altijd een periode om verder te experimenteren in de keuken. Samen zijn we weer bezig geweest en richtten we ons dit keer een beetje op de klassiekers. Enerzijds om mijn technieken wat op te vijzelen en anderszijds: wat gaan we onze gasten de komende zomer voorschotelen.
Zo zijn er de Provençaalse taart, Poulet Grandmère en Boeuf Stroganov die in de top 10 terecht zijn gekomen. De medaillons filet Mignon in paprika roomsaus is wat gezakt in de ranglijst. Voor de winter periode komen uiteraard ook de Pot au Feu, Boeuf Bourguignon en de Choux Croute in beeld. De nieuwste truc is om die gerechten langzaam te laten garen op standje vier van de kookplaat. Rond het middaguur op de plaat zetten in de avond opscheppen. De choux croute werd dit keer in de tajine gegaard, je weet niet wat je proeft! We hebben wat met verschillende witte wijnen geëxperimenteerd, de medium wijnen doen het nog wel het beste, die geven een vollere smaak aan hat gerecht. Zoals daar zijn de merlot's, de Chardonnay en Chablis.
Het wijntje erbij mag wel 'matig droog' zijn, ook deze winter weer wat nieuwe wijntjes geprobeerd. In onze eigen voorraad onder het stof vonden we nog flessen uit 2002 en 2004, een traktatie. Je weet niet of alle wijn zo lang goed is te bewaren maar af en toe hadden we een fles waar we meer van wilden: Bois de Sian. Helaas bleef het vaak bij die enkele vergeten fles. De Beaujolais Nouveaux komt over een paar weken op de markt en die is dit jaar behoorlijk goed op smaak als je afgaat op de proef avond in Melincourt afgelopen november. Koop een doosje, daar ga je geen spijt van krijgen. Uiteraard probeerden we ook de oude getrouwen als Bordeaux Supérieur, Graves Supérieur, de Ile de Beauté (Corsica) en Luberon. Het jaar 2014 is een goed wijnjaar geweest, nu al zeer rijk smakende wijnen. Die van 2012 komen nu op dronk en het stelt niet echt teleur, wel met alcohol percentages aan de hoge kant van 14%. Je krijgt bij dat soort percentages al snel een beetje die ethylsmaak in je mond. Helaas té zwaar voor aan tafel, té krachtig om er niets bij te knabbelen. En dessertwijnen zijn het nu ook niet echt. Kortom, je moet het treffen met dit soort wijnen. In het prijs segment van +10E kom je aan de Mouton Cadet, de wat betere Morgon en Médoc wijnen en de St. Emilion. Bij Lidl lag van de week zomaar een St-E grand cru voor 'slechts' 13 euries. Dergelijke wijnen zijn écht de betere voor aan tafel. Grand Cru is zo'n beetje de topwijn van een bepaald 'merk'. Dan vragen we ons af of je met dergelijke wijnen dan nog wel een hebbelijke maaltijdprijs zou kunnen aanbieden.

Vlees
Met het vlees is wat merkwaardigs aan de hand. Door de ziektes mochten uit bepaalde streken geen dieren vervoerd worden. Dat komt nu vrij en de prijzen van bijvoorbeeld varkensvlees is behoorlijk gedaald, tot zo'n beetje 6-7E. Zelfs het kalfsvlees zakt onder het tientje als je een beetje goed zoekt.
Dat de prijzen dalen stoort me niet zo, ook niet dat de gemiddelde kwaliteit een beetje minder is dan we gewoon zijn. Wat me wel stoort is dat er blijkbaar steeds meer water in het vlees gepompt wordt. Zo'n smoes als: "dan wordt het lekker mals" gelooft toch geen idioot meer. Een kilo water kost 0.07 cent. Een kilo vlees gemiddeld 800. Dan hoef je niet te kunnen rekenen waarvoor het water verkocht wordt in de supermarkten. Bij sommige ambachtelijke slagers lijkt het anders. Hoewel je daar geen vlees koopt van onder een tientje. Ook weer zowat. De verzadiging van de markt van vlees schijnt geen invloed op de prijzen bij de ambachtelijke slager te hebben. In Luxeuil is nog steeds de ambachtelijke islamitische slager. Daar gaan we binnenkort bij wijze van markt oriëntatie maar weer eens een bezoekje aan brengen. Eens kijken of deze diens standaard heeft behouden.

Brood
Van de week had ik een hele discussie over croissants. Waar haal je nu eigenlijk de beste. De een zegt Selles, de ander zegt die bakker in Demangevelle was goed maar is helaas al weer verdwenen. De bakker in Vauvillers waar wij vaak brood halen bakt prima brood maar de croissantjes zijn beslist minder. in St. Loup zijn ook een paar bakkers met prima croissantjes. Die in Conflans-sur-Laterne is echter onverslaanbaar, betere dan die heb ik nog nooit gehad. Precies de juiste maat en geen reuzel of palmolie. Croissants horen met roomboter gebakken te worden, ja dat kost weer een paar centen meer. Helaas is dat bij de meeste bakkertjes niet zo. Niet alleen dat je het inferieure vet onmiddellijk proeft, er blijft ook een vettige film in je mond achter, soms zelfs tot op het ranzige af. Dan weet je zeker dat die bakker niet je favoriet gaat worden. Die bakker in Vauvillers bijvoorbeeld. Diens croissants verschillen nogal eens van kwaliteit. Dan proef je dat ranzige vet, dan weer palmolie of een mengsel daarvan en heel af en toe is het gewoon een correcte croissant met roomboter gebakken. Net alsof de bakker het vet op een optiemarkt koopt en dan het goedkoopst mogelijke vet inslaat. Let maar eens op bij een willekeurige bakker, als er geen "au beurre" (roomboter) bijstaat dan zit er heel iets anders in dan dat. Onlangs is er ook weer een nieuwe bakker gekomen in de bakkerij bij de Hypèr in St. Loup. Daar bakten de laatste tijd de verkoopsters zelf het brood en dat proefde je. Nu is het brood weer in orde en kopen we dan ook weer regelmatig brood daar. In Faverney zit een bakkertje die nog op hout bakt. Koop een extra brood daar want als ze thuis zitten te wachten op brood worden ze teleurgesteld. Het begint bij ons altijd met het kontje, maar je blijft er van knauwen. Dan is, voordat je thuis bent, dat ene brood zomaar op! Mijn delicatesse is kakelvers brood, een dikke lik roomboter, een paar halen pindakaas met stukjes en een mespunt sambal oelek. Lek-kerrrr! In Bouligney zit een bakker die het bij ons echt verprutst heeft, die verkocht een keer voorgebakken brood, zo uit een plasticje even oppiepen en alstublieft versgebakken. Jakkie, veredeld karton was er niets bij. Daar kopen we dus nooit meer brood. Uiteraard kun je in de supermarkten zelf ook brood kopen. Dat is in de meeste gevallen niet aan te bevelen. De broden daar smaken naar het bovenvernoemd karton, zijn niet knapperig en hebben niet altijd de juiste luchtige structuur. Smaken meestal nergens naar. Het is gewoon een kwestie van uitproberen en blijven zoeken totdat je een geschikte bakker vindt.

Carnaval

Eigenlijk fête de beignettes genoemd door de vierde feestcommissie in het dorp, maar we hebben voor het eerst in jaren een heus Caranavals feest gehad. Op de vrijdagmiddag nog wel even maskertjes gemaakt, die natuurlijk door geen hond werden opgezet, ach. En om de club, club d' Cultur'Art (Kultuur en Kunst) een feestcommissie te noemen gaat misschien wel wat ver. In ieder geval is er weer eens iets gedaan en dat is al heel wat, toch? Een eerste keer en een redelijke opkomst van een mens of 30 is in een dorp met 200 zielen redelijk prima.
De schalen met kleine beignets passeerden de tafels en de chocolade saus die Fannie en ik hadden gemaakt ging grif op. Maar waarom een fles wijn nu 10E en een plastic beker met bier 2E moest kosten in een dorp als het onze zal mij blijven verbazen. Bijzonder vond ik dan weer dat het een spelletjes avond bleek te zijn. Heerlijk die spelletjes. Het grappige was natuurlijk: de Franse spelregels zijn een klein beetje anders. Tja want: not invented here. Dus snel ff de handleidingen van enkele spelletjes doorgenomen. Sommige dingen bleven een raadsel. Een spelletje voor 3-8 jarigen snapte ik niet! Iets met fiches en een variant op toepen. Voor een 3 jarige! Dan voel je je wel echt debiel! Maar er is een monopoly spel bijgekomen, speel dus volgende vrijdag monopoly! Zouden ze ook Risk kennen, of Stratego? Vast wel. Er is alleen een probleempje met de verwarming van het hok dus is de club verplaatst naar de Salle Polyvalente. Een soort dorpshuis. Gelukkig begint de temperatuur heel geleidelijk aan te stijgen dus dat leed lijkt snel geleden.

Zon!
Over temperatuur gesproken. Gisteren was het een dag van grote vreugde in Le Mouton Qui Rit. Voor het eerst werkte de zon een keer een gele dag mee en stegen de temperaturen enorm in de zonneverwarmings installatie. Het was eigenlijk de eerste zon-dag met van 's ochtends vroeg tot laat in de middag krachtige zon. Dat is het weer dat we willen hebben. Buiten mag het dan vriezen dat het kraakt als de zon maar schijnt.

Deze winter is voor wat betreft zonuren rampzalig geweest. Wel zacht en zo, geen noemenswaardige steenkoude nachten. De geregistreerde minimum temp van deze winter was -8 graden, ik bedoel maar. Wel de normale portie regen voor het overige. Misschien heb ik drie keer de ruiten moeten krabben van de auto, dus eigenlijk is het niet eens winter geweest, dat hoor ik van alle kanten bevestigd. Zouden we dan toch nog subtropische toestanden krijgen hier? Ik mag het hopen.

Hottub
Met de hottub is het tobben geweest. De UV lamp, bedoeld om bakteriën en andere ongeregeldheden naar de andere wereld te helpen heeft het misschien zegge en schrijven 2 sessies volgehouden. Een verdere aanwijzing dat het toch echt om een 2e hands UV pomp combo ging, maar ja, de leverancier vindt ons een zeurkous. Hoe het kan dat er water in de lamp behuizing komt was natuurlijk een foute montage van het plug en play verhaal. De glazenbuis waarin de lamp zat bleek na een paar lichte nachtvorsten ook nog eens bevroren te zijn. Dus knalde er het een en ander aan glas. Ook de behuizing van plastic ging eraan. Iets wat volgens de verkoop smoezen van die hotub leverancier nooit voorkwam. Een hottub bevriest niet. Dus fout van ons. Maar goed dat ik de rest wél heb laten leeglopen. Een dezer maanden maar eens voorzieningen aan gaan brengen dat echt alles water vrij is bij het laten leeglopen van de tub. Maar ja als het water in de behuizing zit kun je daar moeilijk op anticiperen.
Een dezer dagen maar een nieuwe lamp bestellen.

updated 20160301

Vaarwel

Iets wat me de laatste tijd met opperste verbazing in mijn stoel doet zuchten is de discussie over euthanasie en hoe deze gevoerd wordt. Het is gelukkig wel een onderwerp dat meer en meer in de aandacht komt. Het merkwaardige echter aan de discussies is dat er telkens voor en tegenstanders te vinden zijn die de meest oneigenlijke argumenten gebruiken om hun gelijk te halen. Een gelijk op volstrekt irrelevante gronden, alsof religie of politieke overtuiging iets ter zake doende zijn met het besluit van iemand om er uit te stappen. Of, zoals onlangs, iemand op basis van één enkele scene de vreselijkste verwijten om de oren geslingerd kreeg. Vreselijk als je beseft om wie het eigenlijk gaat: de mens die op diens eigen manier afscheid wil nemen van het leven, op grond van voor hem zwaarwegende argumenten.

Eens kijken. Voor het gemak geef ik er voorlopig even mijn eigen pragmatische definitie aan: Euthanasie is hulp bij overlijden.

Dat is althans de meest voor de hand liggende dacht ik. In de laatste decennia is de ruimte voor hulp opgerekt en geldt het niet alleen meer voor ongeneestlijke zieken die in het terminale stadium verkeren. Dat kan ook zijn omdat psychisch geen gat meer in het leven ziet, pijn hebt die gewoon na lange tijd niet meer te harden is of andere redenen die je ervan doen overtuigen dat het aardse bestaan uitzichtloos of zinloos geworden is. Naarmate het idee meer postvat bij de modern denkende mens lijkt het erop dat euthanasie geaccepteerd wordt als deel van de levenscyclus. Euthanasie hoeft ook niet meer omgeven te worden met hush hush en uiterste discretie. Het is een in alle openheid bespreekbaar onderwerp geworden.

Stellingname
Allereerst vind ik dat de mens het fundamentele recht heeft zelf te beslissen wanneer hij er uit wil stappen. Niet een comité van eigengereide poppetjes die voor jou wel even zullen  beslissen wat goed voor je is. Paternalistisch en betuttelend zijn dan woorden die in me opkomen. Terwijl de commissie's enige taak zou moeten zijn om het overlijden te faciliteren in de daarvoor gestelde kaders. Zodat iedereen op de juiste manier beschermd wordt. Dat wil zeggen juridisch, tegen willekeur en oneigenlijke invloeden van buitenaf.

Cultuur
Juridisch omdat er in onze zogenoemde Joods-christelijke cultuur - hoe kwamen ze daarop - een enorm taboe bestaat over euthanasie. Daarom zijn er juridische kaders nodig zodat betwetende malloten niet de idee kunnen krijgen om vanwege hun overtuiging de hulpverlener te grazen denken te moeten nemen.

Willekeur ontstaat zodra de privé mening of levensovertuiging van een persoon invloed gaat krijgen op het beslissingsproces bij het iemand hulp te doen verlenen bij overlijden. Het kan gewoon niet zo zijn dat iemand van roomse signatuur een ander advies zou gaan afgeven dan iemand met een humanistische. Evenzo kan het niet zo zijn dat een adviseur, want meer mag dat eigenlijk niet zijn, ronduit kan weigeren euthanasie toe te staan.

Oneigenlijke invloeden mag je opvatten als druk vanuit familie, belanghebbenden of zelfs overheden die in dit proces een rol spelen. Een oom zou natuurlijk nooit diens oma moet kunnen gaan overtuigen dat zo'n spuitje toch wel erg prettig is, waarom zou je dat uitzichtloze bestaan nog langer moeten ondergaan? Klinkt het dan.

VoorstelMakkelijk praten klinkt het dan wel eens in een discussie hierover. Maar hoe zou jij het dan oplossen.
Een goede stap in de richting zou zijn om het fundamentele recht op levenseinde vast te leggen in de wet zowel als in de rechten van de mens. In sommige landen is zelfdoding nog steeds een strafbaar feit. Een beetje bizar is dat wel. In praktische zin zou je euthanasie moeten institutionaliseren als onderdeel binnen de gezondheidszorg. Waarbij de mogelijkheden er zullen zijn om iemand met respect en waardigheid een levenseinde aan te kunnen bieden. Een waardig vaarwel zo te zeggen. Vandaar ook mijn werktitel: Vaarwel.
Zo krijg je professionelen als juristen, notarissen, psychiaters, een bundeltje ,-logen die je gaan ondersteunen in je levenseinde. Het is uiteindelijk toch de cliënt, als enige die de ellende aan den lijve ondervind, die de eindbeslissing neemt. Als maatschappij zullen we dat moeten leren accepteren.

Zo denk ik dat een Vaarwel centrum beter is dan een pistool in je mond, aan een touw hangen, van een brug af, of voor de trein springen.

DA 2.0 deel 3

suite

Onder regimes die een als hiervoor geschetste totaal controle willen uitoefenen op hun burgers treden altijd een paar bizarre verschijnselen op. Hierover later. Over de economische effecten hoef ik het niet te hebben en wil ik ook niet. Ook niet over de psycho-sociale aspecten die gaan optreden als gevolg van onderdrukking en beknotting van het vrije denken. Die ervaart iedereen nu eenmaal anders. Wat me enigszins bezorgd maakt is de vorming van policorp, de gedachtenpolitie en agitprop ministeries. Die samen de onzichtbare ketens smeden waarvan geen ontsnappen mogelijk lijkt. De burger raakt gevangen in de kerker van diens eigen geest die geleidelijk aan zal verstoffen bij gebrek aan spiritualiteit, creativiteit en vrijheid. Dat is een ernstig iets. Het is precies wat mij van jongs af aan bezig heeft gehouden: het recht op vrijheid van denken.
Niets en niemand heeft het recht iemands geest te beknotten. Niets en niemand kan en mag in welke vorm dan ook eigendom claimen op iemands vrije wil. Dit mag je gerust het credo van DA noemen.

Droom
Martin Luther King riep in 1963: "I have a dream". Een bloedstollende kreet die de wereld ingesmeten werd over volkeren die in de dwangbuizen van hun eigen overheden gevangen zaten, en zitten. Bloedstollend omdat deze aanklacht, een j'accuse in optima forma, een etter gezwel open prikte die woeker(t)de in de geesten van het zich superieur voelende deel van de bevolking. Een zelfbenoemde bovenlaag. Een bovenlaag die zich om het even wat bedreigd voelt en voor wie slavernij of apartheid een instrument blijkt te zijn waarmee zij hun superioriteit denken te bewijzen of op zijn minst waarmee zij hun positie denken te kunnen handhaven.
DataAnarchie heeft daarom alles te maken met de vrijheid van denken en met het zich elegant onttrekken aan totaal surveillance uitgevoerd door een repressief bewind. Of dat bewind nu ogenschijnlijk democratisch gekozen is of niet.

DA 101
Sinds 1986 ben ik gaan nadenken over hoe je je los kunt weken uit het web van informatie drainage waarin je leeft. In welke mate moet je dat doen? Met andere woorden tot hoever moet je of kun je gaan voordat je nadelen begint te ondervinden van het onder de radar leven. De jaren daarna bedacht ik wat kreten en aanwijzingen en noemde de methode: DataAnarchie.
Al snel bleek dat je niet helemaal onzichtbaar kunt worden. Je hebt een dagbaan of opleiding, wordt betaald via de geëigende kanalen, vult je belastingformulier in, vraagt een paspoort aan, haalt een rijbewijs en er lopen waarschijnlijk een aantal verzekeringen op je naam. Dus nee, alleen al uit praktische overwegingen is onzichtbaar worden absoluut niet haalbaar. Ja, of je moet in een zelfgemaakte hut gaan wonen op de hei en leven van de lucht of eigen kweek van je dagelijkse hap.. En dan nog.
Het bereik van DataAnarchie werd dus al redelijk snel ingeperkt en het doel daarop aangepast. Om DA te kunnen praktiseren is het prettig als je behept bent met enige praktische zin of inzichten in realiteit en het haalbare daarvan. Waarmee je je gaat begeven op paden die niet voor de hand liggen om zo observatie te ontlopen, in alle openheid dat dan weer wel. Daar gaan we.

Ingrediënten:
een luchtige studie van Crypto-anarchie
een milde vorm van burger ongehoorzaamheid
een snufje list en bedrog
een mespuntje venijn
een flinke scheut humor

Gereedschappen:
een redelijk geheugen of een bestandje als geheugen
realiteitszin
een open geest, of nou ja, iets dergelijks.

Vragen
Laten we het eerst maar eens simpel houden.

Het eerste axioma:

Geef niemand meer informatie dan strikt noodzakelijk om de dienst te leveren waarom gevraagd wordt. Als er meerdere antwoorden mogelijk zijn geef dan de meest neutrale en niet meer dan dat.

Bijvoorbeeld. iemand vraagt of je de taart lekker gevonden hebt. Wat zeg je dan? Lekker, en knikt daarbij? Of zeg je: "Erg lekker, net zo lekker als bij Starbucks gister". Daarmee geef je tegelijk aan dat je veel geld uitgeeft aan matige koffie en dat je gisteren bij Starbucks bent geweest. Wellicht beledig je je gastgever die zijn best heeft gedaan je iets lekkers voor te zetten, maar los daarvan, wat moet ie met die extra info. De volgende keer vraagt niemand je meer of je de taart lekker vond of biedt de gastgever je überhaupt geen lekkers meer aan. Want je vond Starbucks immers beter? Zo zou men kunnen gaan denken. Wie wil nu de concurrentie aangaan met Starbucks. In dit simplistische voorbeeldje kan vrij onschuldige informatie net zo makkelijk een volgende gebeurtenis negatief beïnvloeden. Niet doen dus, en blijf bij het minimalisme van DA.

Formulieren
Hoe vaak je in je leven formulieren moet invullen is niet meer op je vingers en tenen te tellen. Steeds meer gegevens worden gevraagd. Steeds meer worden bepaalde antwoorden verplicht gesteld die voor het bijvoorbeeld bestellen van een boek nergens op slaan. Of waarom moet je voor het aanvragen van een informatieformulier nu je telefoon nummer of je email ophoesten. Een postadres zou in beide gevallen het maximale mogen zijn.
Zo moet je bijvoorbeeld eerst een formulier invullen voor het aanvragen van een kiesregistratieformulier voor het verkrijgen van een stembiljet voor het referendum. Op zijn minst een merkwaardige gang van zaken dat gerust met enig wantrouwen bekeken mag worden.

Allereerst, vul sowieso nooit meer in dan waar de sterretjes staan voor verplichte velden. Bij facultatieve vragen, uhuh, niet doen. Beoordeel je een vraag als impertinent, ongewenst of net ter zake doende voor de gevraagde service, reageer dan zeer terughoudend. Bij elk (niet verplichte) vakje wat je invult komt het bekende stroomdiagrammetje in beeld.

A: kunnen ze dit controleren;
indien niet, vul maar iets anders in dan de waarheid, bij voorkeur iets anders dan een voorgaande keer.
indien wel vul het correcte antwoord in, in sommige gevallen zou je zelfs dat nog kunnen verbuigen

B: als ik een verzonnen gegeven invul zou dat dan averechts kunnen werken? Indien nee, zuig iets uit je duim.
indien ja, vul het correcte antwoord in, in sommige gevallen zou je zelfs dat nog kunnen verbuigen

Detail
Met het eerste axioma paraat: als iemand je om informatie vraagt denk dan eerst goed na voordat je antwoord geeft en stel jezelf de volgende vragen:

• Is het strikt gesproken noodzakelijk dat ik ze die informatie geef,
• Is de gevraagde informatie relevant aan de gewenste service en of diensten die ik verlang. Dus zou de dienst ook geleverd kunnen worden zonder dat die bepaalde vraag beantwoord wordt,
• Is een antwoord vermijdbaar, 
• Waar hebben ze die informatie voor nodig,
• Wat zouden ze met die informatie gaan doen, 
• En welke garantie bieden ze mij dat die informatie niet wordt doorgegeven aan derden

Echter, niet specifiek in deze volgorde.

Voor de gein zou je eens wat verschillende formulieren bij elkaar moeten pakken en bekijk vooral de zogenoemde verplichte velden. Er zitten gegarandeerd vragen tussen die de bovenstaande filters niet zouden passeren.
En, bijna niemand doe het, maar het is interessant om de privacy regels eens door te nemen. Er zijn tientallen van die verklaringen in omloop die nu niet echt fideel met je gegevens zullen omgaan.

Bezin
Voordat je klikt op 'verstuur' of 'volgende', vink eerst alles uit waarmee dingen als "aanbiedingen, nieuwsbrieven, aanbevelingen, derde partijen, zakelijke concern partners, gelieerde organisaties of hoe ze het excuus voor spam ook willen noemen, wordt aangeduid.
Als een email adres toch verplicht is zoek dan eens naar temporary email. Een ervan: mailinator.com vraagt je om geen enkel gegeven en als je dat ook nog eens via TOR doet dan blijf je redelijk anoniem terwijl je toch een zandbak hebt gevonden om alle spam in te doen verdwijnen.
Een andere maatregel is, voor als je de verantwoordelijke spammer wilt bevechten, eveneens een verzonnen email aan te maken en dat voor iedere nieuw formulier. Zo wordt duidelijk aan wie je de overvolle mailbox hebt te danken. Krijg je ongevraagde post wees als de pestilentie en bel ze op, dreig ze desnoods met een proces als ze je niet uit hun database halen. Toezenden van ongevraagde en of ongeadresseerde reclame is namelijk strafbaar in NL, helemaal als ze je adres hebben doorverkocht.

In het begin zal het even wennen zijn om de DA handigheidjes toe te passen, maar naarmate je daar langer mee speelt zal het een soort tweede natuur worden. Het scheelt een hoop spam en papier. Een van de mindere zijeffecten. Later hierover meer.

Niet om je bang te maken maar sommige maatregelen ter anonimisering, onder de radar of buitenschot blijven vergen meerdere jaren voorbereiding en aandacht. Wat meteen helpt is om voortdurend het eerste axioma van DA toe te passen: hebben ze deze info wel echt nodig.

In het volgende deel gaan we het hebben over hoe je misbruik van je gegevens in meer of mindere mate kunt neutraliseren en hoe de informatie handelaren een waardeloze set gegevens in de maag te splitsen.

deel 1 | 2 | 3 | 4