Contributionisme

Had ik een pracht van een betoog getikt over de corruptie van politici en dat ze daar eigenlijk niets aan konden doen. Scherend langs de idee dat dat een vieze nasmaak achter liet in de monden van het volk enzo. Even nog flirtend met bloedig neergeslagen volksopstanden, maar nee, geen onderwerp voor dit blog.

Hoewel.

Bij Le Mouton Qui Rit zijn we altijd bezig met energie en klimaat beheersing in huis. De SolarFarm bijvoorbeeld die zowel het zwemwater als het huis verwarmd is een project waar nog jaren lang aan gedokterd zal gaan worden. Daarom wordt alles wat mij in de vingers komt over dit onderwerp bekeken en gelezen. Zo kwam er afgelopen week een documentaire over vrije energie langs. Altijd interessant waar mensen mee komen als het om energie gaat. Het bleef een beetje vaag verhaal over geluid en voorwerpen die door geluid konden bewegen of zelfs konden worden opgetild bij bepaalde geluidsfrequenties. Warmte die door “steenkringen” á la Stonehenge opgewekt zou worden een tiental meters onder het oppervlakte. Dingen die opgegraven waren die daarop duidden, natuurlijk de obligate theorie waar de pyramiden eigenlijk voor dienden, tot aan Tesla's nooit herhaalde experimenten met energie en levitatie. De idee is uiteraard razend interessant. Door geluid dingen te verplaatsen of zelfs te bewerken. Zou je zo maar een turbine mee aan kunnen drijven. Andre en JW (qneo.net) hebben zelfs een app geschreven: blower. Kun je kleine vlammetjes en dingetjes mee van de tafel “afblazen”. Met geluid een luchtstroom of trilling opwekken die daadwerkelijk iets doet, cool! Experimenten op youtube laten levitatie door geluid zien en informatie die in mijn archieven zitten over wat er met geluid allemaal te doen is duiden toch wel op een schier onontgonnen gebied. Daar ging die lezing van Michael Tellinger voor het grootste gedeelte ook over: geluid. Veel kennis is uiteraard in de grijze historie verdwenen, soms weer her-uitgevonden – of gewoon gestolen om weer te laten verdwijnen.

Tot mijn verbazing kreeg op 2/3 van de voordracht (bij 1:19:00) het verhaal een volkomen andere wending. Even was ik de draad met het onderwerp energie zoek. Uiteindelijk werd het een lezing over zelfbestuur, een geld-loze maatschappij en democratie zoals democratie bedoeld is. De sprekert komt uit Zuid Afrika en hield een vlammend pleidooi om de zaak om te gooien. Zonder nu iedereen tegen de muur te willen zetten. Dát in het bijzonder wekt altijd heftig mijn belangstelling: hoe fiets je het om zonder geweld een maatschappelijke (radicale) verandering te bewerkstelligen.

Via wat zijpaadjes als corrupte politici, het geld systeem dat tot slavernij leidt en de diefstal van wat aan het volk behoorde door de elite, landde het idee van zelf bestuur. Wat neerkwam op: een geld-loze participatie maatschappij, iedereen draagt zijn steentje bij aan de gemeenschap tot aan een opleiding die op de talenten van de studenten aansluit en die jonge flexibele geesten niet meer volpropt met propaganda. Na wat van diens propaganda doorgeploegd te hebben, het brandhout weglatend, zit er wel wat in. Stel je voor. Je laat de jonge mensen hun talenten zelf ontdekken zonder dat ze vanuit de omgeving een richting op geduwd worden. Die talenten worden aangespoord zich te ontwikkelen. Je laat de propaganda, andere vormen van indoctrinatie en censuur uit je lesmateriaal weg. Wat voor soort mensen zouden er dan ontstaan? Zijn andere bewering dat de aanwezigheid van geld in het maatschappelijk verkeer uiteindelijk tot slavernij leidt is iets wat me midden in de nacht deed wakkerschrikken. Wat als... Je halve leven besteed je aan het streven naar een zekere financiële onafhankelijkheid of wat daar voor doorgaat. Ga je al die energie daar nog wel instoppen als je weet dat je bij de bakker je baguette gewoon op kunt halen, je kilo tomaatjes ook klaar liggen en je de koffie pot altijd kunt laten pruttelen? Als je een reis wilt maken stap je gewoon op het vliegtuig en reserveer je een slaapplek, ergens. Wat maakt het dan uit of je je dienstverlening aan de gemeenschap hier of in Timboektoe verleend. Oh ja, er zullen altijd uitvreters blijven die helemaal niets zullen doen. Net zo goed zullen er altijd graaiers blijven die van alles willen hebben en houden. De hamvraag blijft: hoe houdt je zo'n systeem in stand zonder achter iedereen een soort van waakhond te moeten zetten. Er is echter nóg een klein probleempje. Diep in ieders geest zit die oerdrang voor competitie: het beste vrouwtje voor het nageslacht of het meest succesvolle jagers mannetje voor de beste toekomst van dat nageslacht te scoren. Daar slaan we koppen voor in, vergiftigen onze wereld en vergaren we zo veel mogelijk aardse goederen om de kansen voor dat nageslacht zo groot mogelijk te maken. Nietwaar? Dan lig je naar dat rare plekje op het plafond te staren en vraag je je af: hoe krijgt die knakker dat dan voor elkaar die oerdrift in te dammen? Het antwoord ligt volgens hem goeddeels in opvoeding, opleiding en schrik niet: onthechting. Onthechting van bezit en schijnbaar tegenstrijdig ook het respect voor dat bezit.

Omdat er geen geld meer is zul je het erg moeilijk krijgen je de wereld toe te kunnen eigenen. Grondstoffen, en daarmee eigenlijk alles, zijn in die context volstrekt waardeloos geworden. De enige waarde die jij hebt is die voor de gemeenschap. Volgens zijn theorie ben je verplicht een aantal uren puur voor de gemeenschap te werken, wat je daarna met je tijd doet is jouw probleem. Opnieuw volgens zijn theorie ontstaat er een overvloed waar iedereen voordeel van heeft. Zonder dat er overproductie ontstaat. Met slechts een paar uur werk per dag / week /maand kun je de hele mensheid aan de praat houden. Verbijsterend, toch?

Bedenk ook dit eens:

• Er wordt drie keer zoveel voedsel geproduceerd als de hele wereld bevolking nodig heeft op dit moment. Alleen, op bepaalde plekken is er niets en op andere plekken wordt het “teveel” gewoon vernietigd. Per mens in de westerse wereld schijnen we 500 kilo aan voedsel elk jaar weer weg te gooien. Iets waar een gemiddeld Afrikaans gezin máánden van kan leven. 
• Een dag wereldwijd geen oorlogvoeren is meer dan voldoende om ter plekke het wereld honger probleem op te heffen. Waarom zou je überhaupt nog oorlog voeren als alles van iedereen is. Het budget dat opgaat aan oorlogvoeren beslaat de triljarden per jaar, belachelijk als je daar bij stilstaat. 
• Bestuurders beweren dat er inflatie moet zijn om de economie opgang te kunnen houden. Deflatie is nadrukkelijk het spookbeeld dat ons wordt voorgehouden omdat het slecht is voor de economie. De vraag voor wie exact die economie van uitbundigheid moet draaien en moet groeien wordt nooit beantwoordt. Het antwoord ligt voor de hand stelt Michael Tellinger. Stel je schrapt geld uit deze vergelijking. Wat blijft daar dan nog van overeind staan? Niets, nul. Inflatie en deflatie is profijtelijk voor maar een zéér beperkte groep in de huidige economie. Dat zijn de 20% individuen die reeds 80% van al het kapitaal, goederen en grond in bezit hebben. Wat gaat er gebeuren als die club 100% in bezit heeft? Juist, 100% slavernij. Het graaien gaat pas stoppen als er geen waarde meer aan bezit gegeven kan worden. (En dus de vrouwtjes naar een ander soort mannetje gaan omkijken.)

Zo ging hij nog even door tijdens zijn lezing. Dat van die oer driften heb ik zelf maar ingevuld of bedacht. Ieder ander die dit leest zal dat op een andere manier kunnen invullen. Het blijft staan dat elk soort de drift heeft tot instandhouding van de soort en daar alles voor zal doen om dat werkelijkheid te maken of de suprematie te houden. Mieren, Olifanten, mensen, allen gelijk.

Wil je meer lezen over de Ubuntu Party ga dan naar hun website. Tellinger stelt nadrukkelijk dat hun beweging geen politieke partij is, ook al heeft ie er dat etiket op geplakt, maar een beweging zonder politieke aspiraties.
Dat boekje heb ik maar eens gedownload, hebben ze er weer 10$ bij om hun ideeën uit te dragen. Na lezing begrijp ik het dan misschien allemaal wat beter en dit niet meer als het zoveelste Shangrila project bezie dat gedoemd is ten onder te gaan. Oh wacht, dat is misschien een beetje te cynisch.

Café de Cons

Zoals dat ooit in het draaiboek is vastgelegd: ieder jaar wordt er wat bij-geknutseld aan le Mouton. Op die manier gaat het ook met onder andere het zwembad. Eervorig jaar is er een platje van grote tegels gemaakt ipv een zitplek op tout-venant. Vorig jaar is het terras rondom het bad afgebouwd (de klei moest immers eerst weer inklinken) en een soort terrasje aan de andere kant waar mensen uit de zon kunnen zitten. En zo zal het nog wel een paar seizoenen doorgaan. Iedere keer iets toevoegen.
Ook de verwarming voor het zwembad wordt in dat tempo beetje bij beetje uitgebouwd. Afgelopen seizoenen kwamen er telkens een paar rekken verwarmingsbuizen bij en het warmtewisselaars circuit werd steeds compacter. Daardoor konden we de oude warmtewisselaar opstelling naar de garage verhuizen voor de volgende experimentele fase van het SolarFarm project: een zonneboiler.
Voor dit seizoen pakken Wim en ik het energie beheer van het zwembad aan. Ons idee: door het water langzamer te laten stromen zal er meer warmte van de collectoren (kachel) opgenomen en via de warmtewisselaar aan het badwater (radiatoren) afgegeven worden. Het gaat ons daarbij om het rendement van de warmte overdracht aan het zwembadwater.

zwembad Le Mouton Qui Rit 2010 & 2014

Stelling: de snelheid waarmee het water door de warmtewisselaar gejaagd wordt is veel te hoog: 150 l/minuut. Dat moet anders kunnen. Oplossing: de filterpomp als een soort stroomsnelheidsregelaar om te bouwen. Dat werkt net zo als het drie standen schakelaartje op het circulatiepompje van de CV kachel, alleen in veel kleinere stapjes. We wilden daarom de filterpomp motor hiervoor aanpassen. Wim had in het kader van dit plan al een regelapparaatje voor me geregeld dat de pompmotor én met de hand in te stellen én van een afstand met behulp van een programmaatje te besturen mogelijk zou maken. Met dat soort dingen gaan bij mij de oogjes glinsteren.
Helaas, toen we dat vorige zomer uit probeerden werd dat regelkastje loeiheet en deed uiteindelijk niets. Foute motor mopperde Wim, dat moet er eentje zijn die op 3-fasé loopt. (noemen we krachtstroom). De huidige motor is gewoon niet gebouwd voor wat we ermee wilden: traploos regelbaar. Verder is er eigenlijk niks aan de hand met de huidige motor. Of het moet zijn dat er 800W verbruikt wordt en dat de pomp een hoop kabaal maakt. Dus hop, naar de Badmuts om een nieuwe motor te bestellen. Dat hebben we tot twee keer toe geprobeerd. Wat ik ook deed, die motor kwam maar niet. Zelfs niet na een paar telefoontjes en hem in de supermarkt tegenkomend daarop aansprekend. Dat laatste was voor hem blijkbaar nogal confronterend.
Afgelopen vrijdag, een half jaar later dus, speelde ik het op zijn Frans, voor de volle 100%. Namelijk, eerst een afspraak maken (niet zomaar binnen vallen als eerst) en een gesprekje beginnen. Een beetje palaveren heet dat dan, vooral niet zomaar boem klap zeggen dat je een nieuwe motor wilt. Veel te direct zo iets. Een tijd lang leek het erop dat poging 3 ook zou gaan stranden. Tijdens het gesprek ondernam ik verschillende pogingen de bestelling daadwerkelijk te doen. Veel reactie was er niet. Uiteindelijk legde ik nadrukkelijk mijn chequeboekje op tafel. Verrek, ineens kwam er beweging in. Heel professioneel kwam de Badmuts' assistente uiteindelijk met een voorstel, vergezeld gaand met wat kopieën uit de catalogus van de besproken items en een devis (offerte). Al dat moois uiteraard voor een prix etrangères (bijna factor 3 te duur dus). Fijntjes de Badmuts herinnert aan onze deal van een half jaar terug, maar dat mocht niet baten. Na twee uur palaveren, hierover straks, kwam er eindelijk een acceptabel voorstel op tafel. Daarna ging het snel. Handtekening onder de offerte, sjekkie voor 40% van de totaalprijs geschreven als voorschot en klaar. Zoals gezegd, dat heeft ruim twee uur geduurd. In alle eerlijkheid, dat palaveren vond ik helemaal niet erg.

Spraakles

Want, wel even ruim twee uur gratis spraak en luister les gescoord. Da's toch weer mooi meegenomen. Dat blijkbaar zo het zaken doen gaat hier bevalt me minder. Maar ja, je past je aan hè. Je moet veel geduld hebben, beetje slap kunnen ouwehoeren en over van alles een beetje mee kunnen praten. Reken maar dat de fransjes echt geen onderwerp aansnijden waar ze niets van weten. Dat levert soms verrassende verhalen op. Meer dan een paar sleutelwoorden hoef je echt niet te brabbelen en hop “Ut goat an”. Voor de fransjes is oeverloos ouwehoeren (epibreren) namelijk een van de zeven deugden van het leven.
Als vreemdeling heb je natuurlijk altijd een paar nadelen in je rugzakje zitten: je idioom is beperkt, je uitspraak belabberd en je recht door zee manieren van niet lullen maar poetsen. Dat mijn uitspraak voor verbetering vatbaar is werd wel weer erg, en soms pijnlijk, duidelijk tijdens het gesprek.
Ook zo tijdens de afgelopen dagen, de jacht is namelijk weer geopend door de telefoon terroristen om argeloze klanten voor extreem veel geld een zonnecel installatie aan te smeren. Oh ja, ook geen Engelse woorden op zijn Frans uitspreken want dat komt niet over. Dan vraagt er een telefoonterroriste ineens of je wel Frans spreekt, na een poosje al in het Frans gecommuniceerd te hebben hè. Oké gaan we wat aan doen.

Palaver

Terug naar mijn gratis spraakles. De onderwerpen die de Badmuts aanpuntte waren deze:

• visjes die zomaar door je urine buis naar binnen glipten, 
• de voedselketen: eten en gegeten worden, 
• leven we soms niet op een wereldbol die deel uitmaakt van de atomen van een galactische reus die weer deel uit kan maken van een reus op wiens atoom onze reus dan weer leeft, 
• waarom gaan mensen op hun 50ste dood en een ander veel later of jonger? 
• hoe weet je wat iemand later als beroep gaat hebben als het nog een baby is? 

Hoe weet je wat iemand wordt als baby. Nou dan gooi je het tegen een muur. Blijft ie plakken dan wordt het een stucadoor, valt ie naar beneden dan wordt het een metselaar, en stuitert ie terug dan wordt het een glazenier.

En zo nog een twintigtal onderwerpen van heel technisch tot filosofisch. Dat verwacht je niet als je de werkplaats van een baden bouwer binnen loopt.

Deze vond ik echt grappig:

Na een tijdlang het over de verwoesting van de aarde gehad te hebben en wie het gaat overleven van alle soorten die op de aarde rond krioelen nadat wij, homo sapiens, de aarde aan gort hadden geholpen. Ging het langs het onderwerp van de galactische reuzen, via de baby gooierij, over vermogen afgifte van collectoren enz enz enz. Toen kwam iets van:

het is daarom maar goed dat we de aarde niet kunnen verlaten. Alles wat we gaan tegenkomen, vernietigen of besmeuren we. Misschien is de aarde zelfs wel onze gevangenis. Dat verklaard ook waarom de mensen op verschillende leeftijden doodgaan. De een heeft een gevangenisstraf van 10 jaar en een ander van 50 jaar gekregen. Na onze dood keren we dan weer terug naar onze oorspronkelijke wereld.

bron: imdb.com

Uiteraard lag het op het puntje van mijn tong om te beginnen over genetische differentiatie en het verouderingsgen dat in ons DNA is ingebouwd dat juist door die differentiatie anders werkte. Zou dan toch... Ik moest echter veel te hard lachen om zijn verhaal. Mijn pseudo wetenschappelijke verklaring liet ik maar voor wat het was. Ook al wist ik zeker dat de Badmuts zich dat heel goed voor kon stellen. Heerlijk om eens met iemand te zwetsen die niet alleen maar over voetballen en wulpse vrouwen wilde neuzelen.

Toen ik mijn gratis spraakles bij telefoonterroristen aanhaalde moesten ze beiden hartelijk lachen. Fransjes eigen plakten ze daar meteen iets aan vast. In dit geval de film “le Dîner de Cons”. Een drama over een stel notabelen die een looser uitnodigden op een chique diner of apératief om de man voor paal te zetten. Puur als vermaak. Badmuts' assistente bouwde dat meteen om naar un café de Cons, toen ik zei dat ik de vertegenwoordiger van de telefoon terroristen altijd uitnodigde op de koffie: voor mijn spraakles. Past precies die kreet. Taal hè, geweldig zoiets.

LLAP

Live Long and Prosper. Voor een liefhebber van technologie en computeren is dit een maar al te bekende uitdrukking. Gebezigd door de acteur "Spock" (IRL Leonard Nimoy) in Star Trek, een science fiction serie (1964) die wereldwijd honderdduizenden fans heeft. Spock is vorige week vrijdag begonnen aan de grote oversteek. Hij ruste in vrede.

Star Trek's Mr. Spock
bron: ars technika

Zoals gezegd, de serie heeft honderdduizenden fans, misschien wel miljoenen. Wat ik zelf het bijzondere aan deze serie vind is dat Star Trek onbedoeld invloed op de echte wetenschap heeft gehad. Veel attributen die in de serie werden getoond, hebben op de een of andere manier hun weg gevonden in het dagelijks leven. Denk alleen maar aan het mobieltje, in de jaren zestig ondenkbaar, nu bij minimaal 90% van de bevolking in de zak. De tablet die in de serie als prop in de jaren 70 van de vorige eeuw al werd getoond is nu bij meer dan 50% van de gezinnen in gebruik. De spraakgestuurde alles wetende computer staat ook niet al te ver meer van ons af.
Even realistisch. Bedenk dat de zogenaamde props in de serie echt niet meer dan dat waren, maar het idee was wel geboren. Meestal duurt het dan maar een paar decaden voordat een ontwikkelaar of fabrikant iets maakt, of door de idee geïnspireerd is geraakt en er een naam voor zoekt. Star Trek spreekt erg tot de verbeelding en nog steeds in dit opzicht.
Zo is er vorig jaar een wedstrijd uitgeschreven voor wie de eerste werkende Tricorder kan maken. In Star Trek wordt een Tricorder gezien als een apparaatje dat alle mogelijke ziektes en nog wat meer kan opsporen. Het ligt absoluut binnen het bereik van de hedendaagse technologie zoiets in elkaar te zetten. Hoogst waarschijnlijk zullen de eerste prototypen grote gelijkenis met het oorspronkelijk idee vertonen. Niet alleen omdat dit door de prop makers al is gedaan maar het lijkt logisch dat de geluidjes en interface ook één op één over worden genomen. Onder sporters zijn tegenwoordig hartslagmonitoren, stappen tellers en ik weet niet wat voor meetapparaten gemeengoed geworden. Die dingetjes zijn niet veel groter dan een armband met allerlei functionaliteit en zelfs al een paar jaar als massa product beschikbaar. Over niet al te lange tijd zullen de meeste van deze functies in een enkel apparaatje zitten: de Tricorder. De uitgeschreven wedstrijd verlangd dat een vijftal functies in het apparaat zullen zitten en dat het net zo draagbaar is als een mobieltje. Zo zie je maar waar een fantasie serie als Star Trek toe kan leiden.
Aangetoond is dat er een hoge correlatie bestaat tussen computeraars - ontwikkelaars - nerds en liefhebbers van Science Fiction. Star Trek heeft vele jonge geesten rijp gemaakt om over de muur te kijken, "out of the box" te denken. Tuurlijk, een aflevering uit de 60-er jaren daar straalt je het karton van de "bridge" je tegemoet. De knipperende lampjes en geluidjes, de beelden over de communicators zijn allemaal nep. De scenes op al die andere planeten hebben niets buitenaards. De effecten van de "transporter", een illusie. Maar dat die illusies langzaam werkelijkheid  aan het worden zijn, is kicken toch?

Lammeren

Het is weer lammertijd, mooi op tijd dit jaar. Ondanks dat onze ram een beetje vroegtijdig het loodje legde is ie nog wel in staat geweest een paar ooien te grazen te nemen. Er zijn al drie lammetjes geboren die de wei onveilig maken. Er zijn nog zeker twee ooien drachtig, voor de rest is dat nog even wat giswerk.
Het is een genoegen om naar die kleine rakkers te kijken. Zoals ze heen en weer spurten door de wei, over elkaar heen buitelen en feilloos hun eigen moeder weten te vinden om de uier leeg te lurken. Geen toestanden bij geboortes tot nu toe. Wat alleen maar bevestigd dat deze kruising, Texels X Suffolk, een goede zet is geweest.
Op naar de volgende geboorte batch ;=)

SolarFarm

De zonnecolector (solarfarm) heeft de winter perfect doorstaan, slechts enkele buizen zijn kapot gegaan.
Een van de problemen die op het platteland in LDF spelen is de kwaliteit van de stroom. Om dat enigszins op te vangen zijn er aanpassingen in de software gemaakt en het stroomloos worden van het circuit wordt nu perfect opgevangen. Oké de accu's van de PSU raken een keer leeg. Daardoor kan nog steeds het te lang uitblijven van stroom een slang doen barsten omdat de pomp dan niet meer loopt. Aktiepuntje voor in mei, dan gaan Wim en ik weer verder knutselen aan het fysieke deel van de installatie. Met als doel: het stroomloos raken in combinatie met een te hoge temperatuur mag geen problemen meer opleveren. Dat is tegelijk het laatste stukje van het SolarFarm project zoals dat vier jaar geleden is bedacht. Niet dat het sleutelen aan de installatie dan stopt, in tegendeel. Voortdurend krijgen we weer nieuwe ideeën die dan worden ingebouwd. of vinden we dat een en ander beter kan. De eerste klus in dat kader is een pomp met variabele snelheid te installeren. Dat gaan we voor deze zomer om een aantal redenen doen. De eerste is om de energie uit de collector optimaal te kunnen benutten: variabele doorstroming = constante temperatuur. Geluidsniveau naar beneden brengen door lager toerental: comfort. Energie beheersing om bij stroomverlies de pomp op een absoluut minimum aan vermogen te kunnen laten doordraaien. Een stilstaande pomp = BOEM!
Zo knutselen Wim en ik aan de installatie door. Ons doel is om het zaakje een seizoen of langer zonder enige vorm van onderhoud of menselijk ingrijpen te kunnen laten draaien.

Raspi

Ja, ik ben een RaspberryPi afficionado. Dus af en toe leest u nieuws uit die hoek op dit blog. Volgens RaspberryPi.org zijn er wereldwijd intussen meer dan 5 miljoen van dit soort credit kaart formaat computertjes verkocht. De productielijnen werken op volle toeren!
De nieuwste versie, Raspi 2, heft weer een aantal problemen op en honoreert een aantal wensen uit de community. Meer snelheid en geheugen heeft dit model meegekregen, plus dat er een paar schoonheidsfoutjes in het ontwerp van het model B+ zijn gladgestreken. Het schijnt ook dat de storingsgevoeligheid van de SD kaart interface weer ietsjes verbetert is, dat valt dan te bezien. De eerste batch van 150.000 stuks van het Raspi model 2 schijnt binnen een kwartier uitverkocht te zijn geweest. Dat zegt wel het een en ander van de populariteit. Toch zal het wel twee of meer generaties duren voordat knutselaars als Wim en ik tevreden zullen zijn. Een sata interface en analoog ingang zijn maar twee wensen. En dat ze iets aan die voeding gaan doen bijvoorbeeld een PoE interface. De prijs is gelijk gebleven met het vorige model: 35$. Prima! Een klein onderzoek gaf wel aan dat je voor die prijs moeilijk een R2 zal kunnen vinden. Logisch zou nu zijn dat de prijs van de in voorraad overgebleven Raspi B+ zal dalen. Om dat te verhinderen zal daarom de marktprijs van de P2 wel opgekrikt zijn geworden.

Hollandse Pot

In het kader van kook technieken verbeteren maar weer eens een dineetje gegeven voor wat vrienden. Een van hen had eerder eens gezegd zich op de typisch nederlandse gerechten te hebben gestort. Tijdens een etentje bij hen thuis kregen we dan ook iets met draadjesvlees, errug lekker! Dat bracht ons weer op het idee dat thema vast te houden. 
Een van de leukste dingen van een diner voorbereiden is te gaan uitzoeken wat je dan gaat eten. Sites als smulweb, marmiton, allerhande en zo staan dan breed open op het scherm. Kookboeken komen de laatste jaren eigenlijk niet meer van de plank. Veel te handig die kooksites.

Voorgerecht, hm. Oké, de Schotse eieren, daar wilde ik mijn hand eens aan proberen. Toegegeven dat is eigenlijk geen voorgerecht maar toch in het kader van de verbetering van technieken moesten onze gasten daar maar aan geloven. De schotse eieren worden normaliter als snack bij een drinkgelag gegeten en, we konden het weten, liggen nogal zwaar op de maag. Meer voor een hoofdschotel met het een en ander erbij was het oordeel. We herbenoemden het gerecht op zijn Frans: "des oeufs perdú" of wel verloren eieren. Leek me een heel poëtische naam om dat zo te presenteren aan onze gasten.

Men neme 4 hard gekookte eieren en pakken die in een laagje gehakt. Meng 500 gr rundergehakt met een beetje zout en peper plus een rauw ei. Dan in vieren delen en in de palm van je hand een nestje van vlees maken. Het gekookte ei erin en het nestje om het ei heen dichtvouwen. Het is een beetje een gepiel. Dan een ei loskloppen en de ballen erin wentelen, vervolgens bedekken met broodkruimels (of grove paneermeel) Dan 4 á 5 minuten frituren tot ze bruin zijn. Mijn vrees dat die dingen uit elkaar zouden vallen of exploderen (eieren bevatten nog altijd erg veel vocht) bleek ongegrond. In tegendeel het gehakt kromp mooi als een stevig huidje rondom het ei er in. Beetje nagaren in de oven op 70 graden. Je houd flink uit de kluiten gewassen gehaktballen over. Opdienen doe je door de ballen door midden te snijden waardoor het ei weer zichtbaar wordt.
De mosterdsaus die erbij hoorde wordt gemaakt van rauw ei, mayo, moutarde de dijon en beetje zout. Goed roeren en boven een vuurtje laten opstijven.
Voor het opdienen garneren met wat groen en zo. Het geheel ziet er best wel leuk uit.

des oeufs perdu

Volgens de dames kon dit samen met in de oven gebakken aardappelen en groenten best wel eens omgetoverd worden tot een hoofdgerecht. Daar zullen we verder op moeten studeren.

Het hoofdgerecht, wat moest dat worden. Oerhollandse gerechten klonk het. Wat zijn dat is dan de eerste vraag. Zegt Fannie: "Stamppotten met boerenkool, appels, andijvie, penen..." Na een paar jaar werd het Haagse kookboek weer eens van de plank gehaald en bladerden we naar: stamppot boerenkool (jakkes), hete bliksem (jee!) hutspot met klapstuk... Wat in vredesnaam is klapstuk, oh rundvlees, stuk van de ribbenkast, een soort riblap zeg maar. Interessant. Dat je klapstuk niet meer in de supermarkt lijkt te kunnen krijgen was even een verrassing. Bij de natuurslager in Wageningen was het prijs, ook aan de prijs, of beter, de hoofdprijs. Lijkt wel LDF, als het iets anders dan normaal is betaal je ook de hoofdprijs. Mijn idee dat rib lappen gangbaar vlees zou zijn is hiermee teniet gedaan.

Vervolgens zijn 2 kilo aardappelen en een halve kilo uien aan gort gesneden. Dat paste maar net in de grootste soeppan (9 lliter) die we in huis hebben. Eerst het vlees maar aanbraden i.p.v. koken dacht ik want 3 uur koken leek me wat overdreven voor een hutspot. Eerst wat water en dan de rest van het vleesnat erbij. A la de choux croute bouwde ik de zaak op met laagjes van aardappels, uien, vlees en zo door totdat de pan tot aan de rand vol zat. Fannie en ik keken elkaar eens aan. Voor vier personen leek ons dat behoorlijk veel, was het ook. Geen paniek, hutspot is heel goed in te vriezen dus geen probleem.

Dan, wat moest het nagerecht worden. Weer iets Hollands: water gruwel.

Gort opkoken met een stukje kaneel en rozijnen met een handje krenten erbij. Aangevuld met rode bessensap (oei wat is die zooi zuur!) en een aantal flinke scheppen rietsuiker. Op zoetigheid afgemaakt met wat kunstsuiker. De calorietjes tellen mee. Buiten is het 5 graden, perfect om de handel af te laten koelen voor het opdienen. De watergruwel werd gecombineerd met een bolletje vanille ijs en saus, wat het weer extra speciaal maakte. 

Van een paar weken geleden had ik nog een potje van mijn "basis" voor een likeur over. Dat bij het ijs gedaan wat het toetje dan wel helemaal afmaakte.

updated: 20150224
Die saus bestaat uit versuikerde en licht ge-karamelliseerde in zeer fijne reepjes gesneden schillen van grapefruit. een kruidnagel, kaneel en 2 zakjes vanille suiker met een flinke hand rozijnen. Het kaneel en de kruidnagel worden er uit gevist en rietsuiker toegevoegd totdat de oplossing is verzadigd (meestal 1:1). Dit brouwsel laat je een paar weken staan voor er iets drink,- of eetbaars van te maken.
 

Het was een zeer succesvol diner. Misschien paste het volgens de regeltjes niet allemaal bij elkaar (zoet op zout, bitter op zoet enz enz) in dit kader werden de regeltjes maar even vergeten en is mijn kook techniek weer een stukje verder gekomen.

LMQR 6

updated 16 feb 2015

Oven

In november is er een tweedehands gas gestookte keramiek oven gekocht. Helaas bleek ter plekke dat het gevaarte lechts met grote moeite in de Volkswagen Caddy paste. Dat was even balen. Het transport werd ter plekke afgeblazen. Achteraf maar goed ook want het zou redelijk ingewikkeld zijn geworden de oven er in en eruit te krijgen, met aan weerszijden slechts é'n cm speling. Daar had ik het met Yvette en Willem over, om met een gehuurde aanhanger de zaak te gaan vervoeren. Daarop bood Yvette haar pony trailer aan, wat een uitkomst! Met alle partijen werd een datum geprikt en het liep als ouderwets op rolletjes. Blijkt maar weer, een goede voorbereiding is het halve werk. De van tevoren gekochte oprij planken en wat ter plekke georganiseerde steunen maakten het laden een fluitje van een cent. Ook al omdat de oven lichter was dan was opgegeven en op wieltjes stond. Binnen een paar minuten was hij in de trailer geladen. Wat een mazzel!

oven geladen in no time!
bron: JW

Na afscheid van Marion ging het verder zuidwaarts. Dat ging erg vlot. Vooral met de zware voet van Willem die sturen leuk vind en volgas de heuvels van de Ardennen opronkte.

zware voet => meer tanken
bron: JW

Omdat er nog voldoende daglicht was én de weg door het bos niet onder de sneeuw lag pakten we toch maar de binnenweggetjes (vóór Epinal neem je de afslag D6). Dat scheelde zomaar 30km knarren. Tegen het ondergaan van de zon waren we binnen. Uitladen zouden we, volgens plan, de volgende dag wel doen. Even de boodschappen bij Louise afgegeven en de post opgehaald. Louise gaat erg goed na haar operatie aan haar knie!
Yvette had een letterlijk en figuurlijk vurige chili con carne voor de manschappen gebrouwen wat er met de nodige biertjes en wijn prima in ging. Ach werd er opgemerkt, je hebt er twéé keer plezier van ;=)

Beide kachels werden aangemaakt en al snel knetterde het hout vrolijk. In no time was het huis op temperatuur en schoven de heren zelfs een beetje weg van de haard. Willem droeg voor uit eigen werk. Best wel een spannend vak heeft die knaap. Zijn opmerking over dat het publiek niet echt goed is geïnformeerd over wat er achter de schermen allemaal plaatsvindt doet je toch wel nadenken over hoe de overheid communiceert met de bevolking. Dat is echter weer een heel ander verhaal, niet echt voor deze blog. We zwetsten nog een tijdje over van alles en nog wat. Geleidelijk aan zag je de oogjes dichtvallen en de een na de ander ging, doezelig geworden van het haardvuur, wijn en hete chili, richting diens kamer.

De volgende morgen werd de oven uitgeladen. Ook dat ging als een speer. Nog wat bullen bij Willem zelf uitladen, eventjes wat shoppen voor een kaasje en een flesje voor thuis. Et hop! Vlotjes scheerden we de weg weer over naar huis. Bleek ook nog dat de snelweg (4 baans) al tot op een 15 km van St-Loup-sur-Semouse is genaderd. Die route rijden we eigenlijk nooit meer, de voortgang in het aanleggen van de snelweg krijgen we daarom niet zo mee. St-Loup ligt 15 km van ons af. Nu gaat het wel erg gemakkelijk worden om naar ons toe te rijden. Vanaf de woonplaats in NL de snelweg op en bijna tot aan St-Loup kun je nu op dezelfde snelweg blijven rijden. (Route: Eindhoven, Maastricht, Luik, Luxemburg, Metz, Nancy, Epinal, St-Loup.) Dan nog een stukkie over de provinciale weg die nooit echt druk is en je kunt voor dat je het weet aanschuiven voor het apéro in La Douce France.

De oven staat er. Weer een stukje van de droom is werkelijkheid geworden. Enne, wat er nog aan ontbrak, vroeg Fannie. Een kneed molen. Zodat je de klei niet meer met de hand hoeft te kneden. De polsgewrichten spelen namelijk af en toe behoorlijk op, dus dat zou wel erg mooi zijn zoiets. Dick, mijn eerste keramiek leraar, had zo'n ding bij een oude bakkerij op de kop getikt en het werkte perfect. Dus die komt ook nog wel. Gewoon nog een beetje geduld hebben en op de uitkijk blijven op allerlei "marktplaats" sites. Net als bij deze nieuwe oven. 

Cluster

Iets héél anders weer. Voer voor Nerds. Gewoon overslaan als je geen interesse in computers hebt.

Het project om een parallel computer te bouwen van die creditkaart computertjes van de Raspberry pi.org is weer een stapje verder. De software was al geïnstalleerd, maar het bleef een chaos aan draden en trafo's. Daar moest eerst iets aan gebeuren: compact en een beetje voor het oog. Toen iemand een linkje doorgaf van een ontwerper in de US die precies dat maakte wat geleidelijk aan in mijn schetsen was ontstaan: bingo! Geen ge-figuurzaag of amateuristisch geknutsel. Bestellen dus. Alleen, verzenden van pakjes uit de US is erg duur en als ze het ook nog via UPS doen komen daar nog weer kosten boven op. UPS vindt namelijk dat ze ook als belastingontvanger moeten werken en belasten élk pakje met BTW en kosten. Die kosten zijn exorbitant hoog. Samen kan dat de aanschafprijs van je speelgoed verdubbelen, geen goed plan dus. Daarom vraag ik altijd aan de leverancier om de goederen per gewone post te versturen, waarmee je de UPS kosten vermijdt. Blijf je beneden de 30Euro dan vervallen officiëel ook de BTW en eventuele invoerrechten. UPS rekent altijd BTW en zie dat maar eens terug te krijgen. Na enig heen en weer gemail kwamen een paar weken later de onderdelen binnen.

platines, boutjes en moertjes

Raspi's gemonteerd

geassembleerd

Mooi, drie van die Raspi's boven elkaar. Als snel bleek dat door de gewijzigde layout van de Raspi B en Raspi B+ kaartjes de snoertjes elkaar in de weg gingen zitten. Ik besloot om dat later maar te gaan hergroeperen om die twee torentjes beter aan elkaar te kunnen koppelen.

en voila! Raspi Cluster 1

Meteen ook en andere tip toegepast. In plaats van 6 trafo's is er één enkele (powered) usb hub (links van de switch) geïnstalleerd die alle raspi's van stroom voorziet. Dat scheelt een met trafo's vol gepropte verdeeldoos waaruit talloze snoerne komen. Als centrale opslag is er gekozen voor een 120GiB SSD disk (rechts) en nog een 32GiB usb sticky voor wat andere grapjes. Op deze manier is de cluster behoorlijk autonoom. Omdat de SSD toch wat extra vermogen nodig heeft is er voor die specifieke raspi node (kaartje = node) toch een aparte trafo genomen. Zes nodes nu en een aparte extra node als router c.q. loadbalancer.
Nu nog, op suggestie van Paul een router met extra firewall ervoor zetten zodat het nogal lastig wordt voor ongenode gasten die wellicht onbedoeld de zaak te verstoren.
Zo, dat is ook weer netjes aan de kant.
Overigens laten de eerste probeersels zien dat er nog wel enige hobbels te nemen zijn voordat de cluster dat doet wat de bedoeling is. Oké, 6 raspi's plus een (management unit) stelt nog niet zo veel voor. Als studie omgeving is het meer dan genoeg. Later voor het serieuze werk zullen er wel meer pakketten van raspi's aangesloten worden maar nu is het voorlopig wel goed zo.

update:
Vraagt iemand: wat moet je ermee? Allerlei redenen zijn er om met deze techniek te willen gaan spelen. De belangrijkste is wel dat ik altijd met parallel computers heb willen knutselen. Iets als met robots en taal (voor mijn thuis robot zwerm), iets met analyse van nieuws dat over het net doolt om dat in een bepaalde vorm te gieten (voor mijn computer geschiedenis project) en de mentat computer (een misschien star trek achtig iets). Dat zijn wel de belangrijkste redenen. Tijdens mijn werkzame IT leven was daar nooit tijd voor en nu kan het!
Uiteraard speelde ook de prijs van iets dergelijks een rol. Iets wat normaal pas vanaf 400 K euries te krijgen was, is er nu voor onder de 400 euries, zeg daar maar eens nee tegen. Parallel computing is daarmee binnen het handsbereik van iedere amateur gekomen. Ja, zie het gerust als een über Nerd hobby.
Als bijkomend effect is een dergelijk project ook ideaal om je uit de winterslaap te houden.

Voordat iemand anders dit weer gaat zeggen: Ja, natuurlijk is de schaalgrootte van 6 raspi's véél te klein om serieus en deuk in een pakje boter te kunnen slaan. Daar is ook geen behoefte aan. Het gaat erom of het mogelijk is én omdat het kán.

Qubit

De huidige poes is een merkwaardig verhaal aan het worden. Zoals Bios kei-, maar dan ook keihard kon mauwen, Chippie er ook wat van kon, deze krijgt niet meer dan een hees-achtig geluid uit diens bek wat vagelijk lijkt op een zacht gemiauw. Je hoort hem dan ook niet als ie 's avonds naar binnen wil. Wel roep je hem nog en opent en sluit luidruchtig de deur. Dan staat ie soms plotseling toch tegen de ruit aan te duwen. Maar horen doe je hem niet, je hebt meer een gevoel dat ie buiten staat te bibberen. Dan kijk je nog eens goed en jawel hoor, daar zie je twee van die groene oogjes strak tegen het glas naar binnen koekeloeren.
Zoals gezegd Qubit is een geweldige muizenvanger en kompleet verslaafd geraakt aan de jacht daarop. Je kunt niet in de gang komen of hij duikt wel even op inspectie achter de kastdeuren. Bij een wat langere afwezigheid van Mailleroncourt S/P zijn er namelijk altijd wel een paar muizen in de gangkast te vinden die op de vlucht voor het barre naar binnen zijn geslopen. Daar wordt dan in enkele dagen tijds door Qubit kortenmetten mee gemaakt. Vervolgens is de rest van het huis aan de beurt. Spinnen, torren, vlinders en ander vliegend spul verdwijnen als sneeuw voor de zon. Op alles wat beweegt zet ie zijn tanden. Uiterst zelden spuugt ie weer wat uit. Kikkers bijvoorbeeld, niet lekker. Van naaktslakken ben ik niet zeker, hoewel er vorig jaar zeer weinig van te merken was. Zal het slechte voorjaar wel zijn geweest. Van mieren houdt ie ook niet bijzonder, wormen dan weer wel. Het beest heeft een onverzadigbare honger.

Soms is ie meerdere nachten onvindbaar, roepen helpt dan niet. Uiteindelijk staat ie parmantig tegen de net gepoetste ruiten te vegen. De eerste keer dat Qubit 's nachts wegbleef dacht ik echt: die zijn we kwijt. Ook daar raak je aan gewend. Bij binnenkomst loopt ie dan op een draf naar zijn voerbakkie, knauwt wat brokkies weg en gaat ergens de rest van de dag slapen. Pas in de avond is madam weer aanspreekbaar. Gewoon een kat op die manier dus.
Wat ik wel merkwaardig vind is dat je door het huis gevolgd wordt, net als een hondje. Dan loopt ie je letterlijk voor de voeten en moet je erg oppassen poes  niet te vermorzelen. Da's erg lastig. Misschien doet ie dat om me te pesten. Want daar zijn katten erg goed in. Die weten namelijk precies waar je je aan ergert. Als kat naar buiten wil, gaat ie overal aan krabben en uiteindelijk voor een deur staan. Kom ik aanlopen zit Qubit sowieso al voor de deur. Intussen heeft ie geleerd dat deuren ook open zijn te duwen. In de zomer is dat geen probleem, maar in de winter deuren wagenwijd open te vinden staan is minder leuk. Laatst probeerde Q zelfs een deurklink naar beneden te krijgen. Het moet niet gekker worden!

Kokkerellen

Deze week kwamen wat collega's van Fannie op ziekenbezoek. Net te laat voor de lunch en te vroeg voor het apéro. Lastig. Nu wilde het toeval dat we vorige week een uitzending zagen van top chef New Sealand. Een van de opdrachten was een soort luxe Schwarzwalder Kirsch torte. Een uitdaging dachten we, na een hoop kontdraaien van mijn kant om daar onderuit tekomen gaf ik me gewonnen en slofte ik de keuken in. Geloof me, het is een hoop werk en je hebt een bult afwas nadien. Niet echt mijn stijl maar oké, mijn liefje wilde een taart dus krijgt ze een taart. Neem het recept maar uit Betty Crocker, dat is perfect, riep ze me nog na. Sure. Het begon al met het beslag dat toch iets aan de te stijve kant was, vond ik dan weer. Het rees goed, maar duurde toch langer voordat de naald bij het testen schoon uit het baksel kwam. Moet ook nog afkoelen voordat ik verder kan miemelde ik in mezelf. Hop buiten is het iets boven het vriespunt, gratis koelkast dus en het koelt daaarom lekker snel af. Als nu de vogels er maar met hun snavel afblijven.
De kersenvulling stond al in de koelkast af te koelen en de slagroom was ook al geslagen.

Het bijzondere aan deze variant is dat de taart omkleed zou worden met scherven chocolade. Oeps! De chocolade schiftte al bijna meteen toen ik de zaak begon te smelten. Een beetje room er bij verhielp het ergste maar lekker dun uitvloeien zou het niet meer doen. Met een spatel de massa maar zo dun mogelijk uitgesmeerd op een stuk bakpapier, even afgekoeld en ook de "buiten koelkast" in. De meeste beesten lusten toch geen chocola dus geen gevaar voor piraten. Een uurtje later de taart door midden gesneden, vulling en slagroom op de onderste helft, de deksel op de vulling en daarna de hele zooi ruimhartig met slagroom ingespatelt. Nog een topping van kersenvulling en de chocolade scherven rondom. Nou leken de scherven niet echt zoals die op de teelevee, maar het totaal effect was genoeg om indruk te maken op het bezoek.

een punt taart = caloriebom!

En, niet echt smerig ook ;=)

Iedere winter probeer ik ook wat nieuwe recepten uit om die het komende seizoen aan de gasten voor te kunnen schotelen. Dit keer liet ik mijn schatje wat suggesties doen in het kader van het verbeteren van mijn technieken. Nou dat heb ik geweten. Het nam drie pogingen om een mooie knapperige  flinterdunne pizza te maken van volkoren meel. M'n schetteke kon geen pizza meer zien.

bijna vegetarische pizza van volkoren meel

Een paar lepels crême fraiche gaat perfect op zo'n pizza.

De Spaanse tortilla lukte meteen beter, na 2 keer had ik het door. Meteen maar een variant met een lekker dikke laag geraspte jong belegen kaas er over. Ook een flinke hap om zo maar weg te knauwen. Het lastige hierbij is om alles gelijk gaar te hebben. Die aardappel stukjes moeten echt wat langer in de pan voorgegaard worden. Uiteraard spekkies uitbakken, een teentje knoflook erdoor maakt de smaak al meteen een stuk voller.

Tot slot een quiche met andijvie. Die had ik al eens eerder gemaakt onder het strenge toeziende oog van mijn sketteke. Nu maar eens wat variëren. Meer zooi erin. Op YouTube had ik gezien hoe ze het teveel aan vocht eruit kregen tijdens het blancheren van de andijvie. Gewoon de massa tegen de kanten vegen zodat het vocht in het midden van de pan loopt en daar verdampt. De kanten van de pan zijn minder wanr dus krijgt de groente alle kansen het vocht los te laten. Dat bleek hier ook de goede techniek te zijn waardoor de bodem redelijk stevig blijft.

In LDF heb ik nog geen andijvie gezien, maar er zal vast wel een vervanger voor zijn. De gelderse rookworst vervang ik sowieso al door saucisson de Montbeillard - een heerlijke verse worst met knoflook en een beetje rooksmaak. Gaat ook prima in de erwtensoep die worst.
Dit is echt een mooie entree, neemt niet teveel bereidingstijd en kan gelijk met bijvoorbeeld een stoofschotel in de oven geschoven worden.

LMQR 5

Schromelijk, werkelijk schromelijk heb ik het bloggen laten liggen. Moest de afgelopen maand ook de butler / mantelverzorger uithangen. Maar het gaar weer prima met de patiënt.

Renovatie

Het heeft even geduurd maar de eerste kamer nadert diens voltooiing. Op één hinderlijk detail na dan. De vloer! Die spartelt namelijk lelijk tegen mooi te worden. Wat er op zat weet ik niet maar na 4 pakken schuurpapier en 5 schuurronden, is de kauwgum-achtige rotzooi er eindelijk af. De vloer zit in zijn tweede laag eiglans lak en is voor de gasten weer ingericht die tijdens het oud en nieuw bij ons verbleven weer ingericht. Een beetje onverwacht die gasten, dus moest de kamer weer ingericht worden en stopte de renovatie.

kamer 1 vloer half gelakt

Wat moet ik zeggen, het resultaat is afschuwelijk. Ok, het schuren op zich zelf is prima gegaan, er is denk ik bijna 500 gram schuursel afgekomen. De vloer zelf voelt, als je er met de hand over strijkt, als zijde zo glad aan. Dat dan wel weer. Het probleem is dat door de onregelmatige strookjes je nog te veel van de vorige kleur in de dieper gelegen groeven ziet zitten. Veel dieper schuren heeft niet zo veel zin. Kost je zomaar een paar extra millimeters van het parket wat de vloer gewoon te dun zou maken. Nu lijkt het net alsof de vloer sterk verweerd is. "half versleten", zegt Fannie. Het is een stijl, maar niet de onze, wordt er dan nog fijntjes aan toegevoegd.

kamer 1 vloer gelakt

Goede raad is letterlijk en figuurlijk duur. Een kit van 5 liter eiglanslak kost toch weer € 90. Wat nu. Fannie kwam met het advies om er iets als midden eiken op te smeren om dat 'versleten' effect te neutraliseren. Leek me een goed idee en dat volg ik uiteraard op. Zij is immers de smaakmaker van de inrichting in Le Mouton Qui Rit. Wel balen, want dit is weer een hoop extra werk. De kamer weer leeg halen, licht opschuren en dan de 3e en 4e laag er over. Die moesten er sowieso op maar had ik wat later in het voorjaar geplanned als het weer wat warmer zou zijn zodat de lak mooi uit kon vloeien waardoor de vloer dus nóg gladder zou ogen en voelen. Mijn visioen van een spiegelgladde blanke eikenhouten vloer met transparante eiglanslak is daarmee in duigen gevallen. Afijn, c'est la vie.

Die truc met het opvullen van spleten door de pasta gemaakt van het schuursel dat van de vloer af kwam aangelengd met vloerlak heeft trouwens prima uitgepakt. De zaak is schuurbaar en je kunt er gewoon een gaatje inboren. Keihard is die pasta dus geworden. Het idee om de rest van de massa de volgende dag voor de andere gaatjes te gebruiken was niet zo slim. De pasta bleek niet houdbaar te zijn. Gewoon omdat de lak toch uithardt in het zaagsel. Als je ff nadenkt is dat ook wel logisch. Het oplosmiddel van de lak wordt geabsorbeerd door het schuursel waardoor het verhardingsproces geactiveerd wordt. Stom, had ik van te voren ook wel kunnen bedenken. Gelukkig heb ik niet al het schuursel gebruikt dus kunnen de andere putjes nog netjes worden opgevuld.

Charlie Hebdo

Schrijven er enkele lezers: "wat vind jij nu van de gebeurtenissen rondom Charlie Hebdo?"

Met opzet heb ik hier niet over geschreven omdat mijn mening er eigenlijk niet toe doet. Althans binnen het kader en karakter van deze blog. Daar kun je lang en breed over debatteren. Maar nu er naar gevraagd wordt ligt het anders, denk ik dan.

Kort gezegd vind ik dergelijk gebruik van geweld pure waanzin. Een waanzin die aangewakkerd wordt door een zeer select groepje haatbaarden die veilig in hun eigen bunkers zitten en hun kanonnenvoer het werk laten doen. Helden. Wat is nieuw. Altijd verschuilen deze zieke geesten die dergelijke acties uit hun duimen zuigen zich achter ideologieën die voor hun eigen doeleinden speciaal zijn ver-hernieuw-bouwd. Mensen die godsdienst voor hun eigen politieke doeleinden gebruiken veroorzaken altijd de grootste ellende op onze wereldbol. De geschiedenis bewijst dit keer op keer.

Niet verbazend, door alle westerse (politieke) organen werd deze actie terstond veroordeeld. Voor de bühne verklaarden de anderen dat ze totaal niet achter de acties stonden. In verre landen maakten mensen vreugde dansjes, net zoals bij de verwoesting van de Twin Towers in New York. Voorspelbaar allemaal, en erg hypocriet. Protestmarsen, verklaringen voor de kijkbuis om zich toch vooral op de borst te kunnen kloppen ter meerdere eer en glorie van de spreker zelf.

Enkele weken geleden zat ik met stijgende verbazing naar een reportage te kijken. Opnieuw werd er breed uitgemeten dat een paar randdebielen met Kalashnikovs tekeer gingen in de burelen van Charlie Hebdo. Vage opmerkingen over of het misschien voorkomen had kunnen worden, dat het niemands schuld was, en dat we vooral iedereen bij elkaar moesten laten komen. Vooral niet gaan beginnen met vinger wijzen. Máárrrr er moeten wel strengere wetten komen om dit soort uitwassen aan te kunnen pakken. Huh!? Die wetten zijn er toch al, wat zijn ze dan aan het doen? Het moet niet gekker worden was mijn eerste gedachte. De tweede was: "nu gaan er weer meer anti terreur wetten door onze strot geduwd worden om alles en nog wat te mogen afluisteren en controleren." Nog geen dag later kwam er uit de mond van de Britse premier dat het versturen van versleutelde boodschappen voortaan verboden moest zijn. In NL gingen stemmen op om de politie zwaarder te bewapenen. OK met een dienstpistool richt je niet veel uit tegen een mitrailleur. Je kunt je echter de vraag stellen of dit wel een taak voor politiemensen is.

Neem nu LDF, hier zijn er meteen wetten doorgedrukt die opgepakte terroristen eigenlijk geen enkel recht meer geven á la de Patriot act. In NL is blijkbaar niets aan de hand. Slaapt u rustig verder, doe de deuren en uw lippen op slot. Er is dus niets verontrustends wordt door spindokters aan de NL-ers doorgegeven. De Belgen schieten vervolgens een paar van die jongens aan gort, in DE worden mensen opgepakt...

Dan, eindelijk komt er iets uit de strot van Opstelten: "Ja dit is verontrustend...". Een knakker van 72 jaar dus hè! Nou ja, ik zeg niets verkeerds als ik vind dat die man zijn plaats allang aan een werkeloze politicus had moeten over doen, hij bezet gewoonweg de stoel van een ander. Mensen van die leeftijdsgroep hebben nog maar zelden een goede kijk op onze snel veranderende maatschappij, leven volledig in hun eigen wereld. Er zijn uitzonderingen gelukkig, maar politici beantwoorden significant aan het geschetste beeld.

In alle landen worden blijkbaar potentiële terroristen al een tijdje in de smiezen gehouden en opgepakt als die in beweging komen. Niet zo in NL, daar wordt alleen geneuzeld over het aantal FTE's en wie dat allemaal moet gaan betalen om die gasten in de gaten te houden. Niemand hoor je iets zeggen over preventief oppakken en isoleren van de maatschappij. Sterker nog. Deze week proberen ze de rekening een ander in de maag te splitsen via het EU beraad in Brussel. Wat ze daar gaan bekokstoven zal sowieso nadelig uitpakken voor ieders vrijheid zo te horen aan het gelispel dat over de lippen van 'deskundigen' en politici komt.

Eigenlijk ben je alleen in je eigen hoofd nog helemaal vrij om te 'zeggen' wat je wilt.

Le Mouton

Nu een veel vrolijker onderwerp.

Le Mouton Qui Rit heeft het afgelopen jaar al weer meer gasten mogen ontvangen dan in 2012 en 2013. Alle B&B's in de omgeving en ook wij werden in 2012 even fors terug gezet in het aantal gasten die we mochten ontvangen. Het afgelopen seizoen zaten we gelukkig al weer op niveau en moesten we zelfs een paar keer in het dorp kamers bij huren. Dat komt vooral voor als er grote groepen komen die aan een evenement meedoen en toch allemaal bij elkaar willen blijven. We zijn daar op ingesteld geraakt om dergelijke groepen onder te brengen.

Wat voorzieningen betreft is er het afgelopen jaar doorgewerkt aan het wensenlijstje.

Ons inkoop keramiek atelier moest plaats maken voor de jacuzzi cum hottub. Het atelier heeft nu zelfs een ruimere en prettigere opstelling op het bordes gekregen met een oppervlakte van ruim 5 x 5 meter. Een bevriende collega – oud timmerman - heeft om op het bordes te komen een mooie trap voor ons gemaakt. Onze collega's geven overigens in de zomermaanden line-dance lessen en hebben daarbij ook nog een kleine gîte.

De hot tub/jacuzzi is operationeel geworden en persoonlijk door Fannie en mij getest. Ook daar komt nog een mooie trap en klein bordes omheen voor het gemak van in en uitstappen. De jacuzzi is houtgestookt dus dat wordt nog spannend voor de gasten om daar mee te leren omgaan. De hot tub staat waar het atelier eerst was.

Het zwembad is nu helemaal omgeven door een terras en aan het einde nog iets verlengd om er een zitje neer te kunnen zetten.

De zonnewarmte collector (SolarFarm) verwarmd niet alleen het zwembad in de zomer maar is nu ook aangesloten op de CV en beschikbaar voor het hele huis. De warmte wordt met een soort van schakel paneel en een paar computertjes ter grootte van een creditkaart bestuurd.

De petanque baan staat op de lijst om in de komende maanden een nieuwe deklaag te krijgen en een klein zitje te bouwen. Wellicht is er ook nog tijd over om er een soort van folie bij te zetten. We dachten er zelfs aan om er een badminton net op te hangen dat maakt er een multi purpose ding van.

Deze winter is begonnen met de kamers een grote beurt te geven, een nieuw verfje en dingen die kapot zijn gegaan of beter kunnen. Ook dingen als klemmende deuren (het huis blijft werken) het wegwerken van kabeltjes, en zo voorts. Kortom er is een lijst van kleine reparaties die moeten gebeuren voor het nieuwe seizoen aanbreekt.