Eeuwig

Nacht
Vannacht een boekske gelezen over hoe je het eeuwige leven zou kunnen zien. Maf, maar af en toe zou je dat best willen. Weetgierig als ik ben over hoe de mens zich zou gaan ontwikkelen in de verre toekomst. Of hoe de computer dan toch niet verdwijnt uit ons leven. Of zouden wij onzelf als ras dan toch uitroeien, wat op zich een zegen voor de natuur zou zijn. Dat allemaal even daargelaten.
Vervolgens lag ik me te bedenken, dan zou je ook geen last hebben van al die ouderdoms pijntjes die zo met de jaren komen. Of vrienden om je heen die met bosjes tegelijk sterven. Je zou, denk ik, wél een dolende worden. Immers, alles heb je al eens gezien, meegemaakt en gedaan. Een 108ste doctoraat in de weet-ik-niet-wat is het ook niet meer. Een zoveelste partner, ach, gedoe!

Heremieten
Volgens mij ontstaat er dan een wereld vol met heremieten die in de ondergaande zon zouden zitten te staren, wachtend op een einde dat nooit zal komen. Het overgrote deel zal een totaal malloot worden, moordende bendes gaan er ontstaan, gewoon voor de kick, en zullen verdwijnen, die elk bewegend object in pulp veranderen. Alle stadia van de waanzin zullen gepasseerd worden, om het daarna zorgvuldig nog een keertje over te doen. Dat tot in oneindigheid. De enige weg uit die ellende: je zelf te verbranden, te laten verpulveren, of op te laten eten. En heb je de pech gereïncarneerd te worden dan begint het weer van voren af aan. Er is geen ontsnapping, want je bent gevangen in de kerker van je eigen geest, aldus.

Beeld
Whoah! Dan schilder je wel een heel schamel beeld van de veerkracht van de mens. Dit werd me eens gezegd in een heel andere discussie die ik had over de geestelijke vermogens van een gemiddeld mens. Wérkelijk?
Wat, als het leven niets anders is dan de wachtkamer tussen geboren worden en doodgaan. Dat betekent toch niets anders dan: amuseer je zoveel mogelijk in de tussentijd, en voor de rest is het betekenisloos. "Is het leven dan zo zinloos?", vroeg men mij in een weer andere discussie. Of was dat voor de verandering een zelfgesprek, ik weet het niet meer, zo lang geleden.

Hierover lag ik even na te denken voordat ik in slaap viel.


Zon
Vanochtend stroomde de zon mijn slaapkamer in. Verfrist door de slaap kreeg ik ineens heel opgewekte gedachten over het verhaal in de nachtelijke uurtjes.
Uiteraard is het leven zinloos als je dat beziet op één enkel leven. Het gaat erom wat je nalaat, zogezegd de erfenis van je menselijke existentie. Op zichzelf staand bekeken is dat betekenisloos, of verdwijnt in het niets vergeleken met de som van alles. Toch is dit de essentie van je bestaan. Zeg maar dat dat de manier is waarop je bijdraagt aan het antwoord op de levensvragen die een ieder zich wel eens stelt: wat is het doel van mijn bestaan, wat is de zin van alles.
Heel veel grote geesten zijn ons hierin voorgegaan, die net als wij mindere geesten, geen bevredigend antwoord hebben gevonden op deze eenvoudige vraag. Oh ja, de randverschijnselen, de uitingen ervan, daarvan zijn hele bibliotheken vol van wijze boeken geschreven. Slechts niet meer dan dat. Het lijkt daarmee alsof je de aanwezigheid van het licht aantoont door het beschrijven van de schaduw. Daarmee beschrijf je eigenlijk niet meer dan vagelijk het effect van het licht. Maar je ziet noch het lichaam waarop het licht schijnt, noch het licht zelf. Met heel veel moeite leer je misschien een beetje om het hoekje te gaan kijken, maar het licht blijft nog steeds verborgen. We noemen iemand die om het hoekje kan gaan kijken vaak een 'verlicht' persoon. En we weten allemaal hoe zeldzaam die zijn. Dus ja, totdat we het afleren elkaar zonder reden uit te willen roeien, en elkaar te helpen om het hoekje te leren kijken, tot zolang heb ik persoonlijk geen hoge pet van ons op, mijzelf uiteraard incluis.

Blaadjes
Hè, hè, je kunt echt merken dat de eerste blaadjes weer zijn gevallen en ik veel tijd heb om in de duistere krochten van mijn brein rond te dolen. Eigenlijk moet ik dat soort boekjes niet meer lezen. Het brengen de slechtste gedachten in je op.

Zo, nu ga ik eerst een bakkie doen.

WVTTK 7

Herfst
De bladeren krijgen weer gouden randjes. Het wordt toch nog iets moois zo te zien. Alhoewel, sommige bomen zijn al kaal. Deze week zal het nog wel even blijven regenen met hier en daar een opklaring, voor volgende week staat er weer wat zon op het programma. Dat lijkt een mooie gelegenheid voor een foto safari, want het gaat nu hard naar beneden met de temperaturen.

Aan sommige schapen kun je al zien dat ze drachtig zijn, heeft Pi toch weer behoorlijk zijn best gedaan. Volgende week de stallen maar weer eens op winterstand zetten en de boer om stro vragen.

Energie
Het wordt ook tijd de solarfarm voor te bereiden voor het omzetten naar het huis. Daar zit nog een klein beetje uitzoek- en knutselwerk in en nog iets aanpassen in het stuurprogramma. Dat gaat wel lukken. Hopelijk kan de aannemer een dezer weken ook beginnen aan het graafwerk want dan kunnen de laatste drie arrays gekoppeld worden. Daarmee wordt er toch weer net even wat meer energie het huis in gestuurd. Meer is beter in dit geval. Voor volgend jaar de laatste drie elementen installeren, en dan is dat deel van het zonneproject afgesloten.

Met Wim ga ik de laatste paar kranen op de verwarmingselementen vervangen met thermostatische. Dan hoeft voor het regelen van de temperaturen in de kamers ook geen ingewikkelde constructies bedacht te worden. Op die manier regelt het huisklimaat zich min of meer zelf. De surplus warmte kan dan 100% richting het de vloerverwarmings-systeem gestuurd worden.

Boeken
De avonden worden weer langer en het stapeltje boeken ligt al weer klaar om door te lezen. Het is ff weer inkomen, maar met een glaasje wijn, een muziekje en lekker weggekropen in de leesstoel, lukt het weer prima. Chippie ligt ergens tussen mijn knieën zich schoon te maken, Floppy fluit schel door de kamer heen en roept bij uitzondering nu eens niet om snoep. De zon is eerloos ondergegaan. Het is triest weer buiten. In mijn schoot ligt een boek over westerse filosofen. Het meeste gaat me uiteraard boven de pet, of langs me heen, als onbeduidend of zo. Deze zin vond ik toch wel iets vrolijks hebben:

Filosofie, geloof en liefde is uitgevonden door de rijken.

bron: wiki

En dat zegt dan een filosoof. Die zijn bestaansrecht volgens eigen zeggen dus aan de welgestelden ontleent. Er is ook nog zoiets als: "Je moet de hand niet bijten die je voedt". Nou ja. 

Er zit best wel een kern van waarheid in. Als je vroeger wetenschappen studeerde dan heette dat dat je filosofie, de kennis van de wereld bestudeerde. Nog steeds worden bepaalde doctorstitels als: doctor philosofica (engels: PhD) omschreven. En vroeger, tot nog niet eens zolang geleden, kon je alleen studeren als pa of ma goed in de slappe was zat. Dan ging je filosofie studeren. Uitgevonden door de rijken? Ook de vroegste westerse filosofen konden alleen in leven blijven als ze of van hun bazen af en toe een zak met geld kregen, of ze moesten zelf financiëel onafhankelijk zijn. Opnieuw, de rijken. In andere tijden en machtsblokken was het niet anders.

bron: patheos.com.s3.amazonaws.com

Geloof? Ook daarvan denk ik wel dat dat vanuit de bovenlaag van de maatschappij bedacht is. Geloof is immers een pracht middel om de massa's een soort kapstok te geven van hoop en troost. Dat had vrind Machiavelli perfect in de gaten. Alle geloven hebben overigens dat trekje van hoop op een beter leven. Soms pas na de dood, maar dat is natuurlijk bijzaak. Blijft staan, een bovenlaag heeft min of meer bepaald waar de rest in mag geloven. Want die bovenlaag kon schrijven. En dat was nodig om het een en ander op papier te krijgen. Schrijven moest je leren, leren kon je alleen als je rijk was. Dus schreven de rijken op waarvan zij dachten dat het goed was. Daar geloven wij nu in. Opnieuw de rijken weer.

hofmakerij in de middeleeuwen
bron: middle-ages.org.uk

Liefde? De armen kropen gewoon bij elkaar, verwekten kanonnenvoer en overleefden op de een of andere manier oorlogen, inquisitie en crisissen. De armen hadden geen tijd om na te denken over liefde, levensvragen en andere zieleroerselen. Die hadden maar een zorg: wat eet ik morgen. De rijken kenden dat soort zorgen niet, hadden erg veel vrije tijd en verveelden zich. Een soort van piramide van Pavlov: als je eerste levensbehoeften zijn gedekt ga je je over bijzaken druk maken. Je studeert filosofie, je houdt je met geloofszaken bezig, en versiert een dame. Die dames waren ook niet gek, die maakten daar een spelletje van. Gewoon uit pure verveling, de hele dag borduren en luit spelen ging ze natuurlijk ook de keel uithangen. Er moest emotie bij, veroverd wilden ze worden en trouw gezworen. Owee als er een kink in de kabel kwam. Dan gingen de gif potten open, werd er een sluipmoordenaar ingehuurd, of struikelde manlief plotseling van de trap af, een ongelukje. Henri de achtste had het spel door en was ze voor natuurlijk. Hij draaide de rollen om. Had daar een speciaal torentje voor ingericht alwaar de dames gekopt werden. Maar vaker wel dan niet was het de dame die zegevierend uit de strijd kwam. Het waren donkere tijden voor de armen. Dus ja ook de liefde is uitgevonden door de rijken.

 

Zou die filosoof het zo gedacht hebben? Of is het bovenstaande een beetje te cynisch?

 

In ieder geval maakt het je er weer bewust van dat niet alle dingen zijn zoals ze lijken.

Le Mouton

Van tijd tot tijd zweven enorme roofvogels over Le Mouton Qui Rit. Helaas was het deze keer weer raak en een paar dagen geleden vond ik 's ochtends vroeg in de wei een dood schaap, weer met die grote gaten in de rug. Een lam van 8 maanden van de kleine soort (suffolk). Als dat zo doorgaat blijft er niet veel meer van de jongste generatie over. Wellicht is het toch niet zo'n goed idee geweest op een kleiner soort over te gaan. Met hulp van een gast is het beestje direct van het land gehaald, anders trekt dat alleen maar nog meer roofvogels aan. Dit moet de avond ervoor gebeurd zijn want bij mijn laatste controle gisteren was de kudde nog kompleet! Vreselijk balen is dit, ook al omdat mijn fok programma daarmee op losse schroeven komt te staan.
Nee ik denk niet aan vergiftiging door de criminele sujetten uit de directe omgeving. De gaten in de rug spraken boekdelen.

Steenarend, foto: Mendi

Toch even opgezocht wat dat voor vliegend fort was. Fotootjes op google gaven aan dat het om een steenarend moet gaan. Info van Wikipedia levert op dat die vogeltjes een spanwijdte van meer dan 2 meter hebben. Dat klopt ook wel met wat we ( Louise, Fred en ik) gezien hebben. Volgens hetzelfde lemma in Wiki valt zo'n vogeltje zelden of nooit grotere prooi dan konijnen en zo aan. Dan vraag je je dus toch af waar die gaten in de vacht dan vandaan kwamen. Het is nu al het tweede lam dat ik aan die birds ben kwijtgeraakt.
Op leboncoin maar eens kijken naar vervanging voor de verloren gegane ooi.

#20
Iedere keer als ik er naar kijk ontdek ik opnieuw oneffenheden aan #20. Soms op plekken waar ik er toch bijna zeker van ben gepoetst te hebben. Vreemd.

huisje 20, 21cm

Deze keer heb ik me laten leiden door Gaudí's manier van steunbogen maken. Een soort skelet van een huis zeg maar. Het hele verhaal is gemonteerd uit losse delen, ook de voorkant bestaat uit afzonderlijke stukjes. Dat was eigenlijk de vingeroefening. Hoe leerhard moet je de klei laten worden om losse repen klei aan/in elkaar te kunnen monteren zonder dat het verhaal in elkaar zakt. Smaakt naar meer deze techniek. Dit huisje is ook een soort proof of concept voor een veel groter geval waar een schets van in mijn boekje staat. Ook met de fantasie beestjes (gargoils) ben ik verder gegaan, ze zijn wel lollig geworden. Blijkt gewoon dat je ze niet te veel detail moet willen geven.
Er wordt ook gewoon te lang aan een huisje geprutst vind ik. Omdat het beter moet kunnen ben ik gaan zoeken naar een productie methode om dat te versnellen. Het daadwerkelijk maken van de huisjes gaat nu al vlugger. Er werd uiteraard vanaf het begin af aan al netjes gewerkt, maar daar wordt nu meer nadruk op gelegd. Ook het iets harder laten worden van de klei voordat er gemonteerd wordt helpt.

Hoe het een en ander zich tijdens en na het bakken gaat gedragen is natuurlijk nog even aanzien. Er kunnen bijvoorbeeld scheuren ontstaan bij de lassen na het bakken. Altijd weer spannend als de volgende morgen de oven openmaakt gaat worden.
Dan wil ik ook eens kijken of de klei niet op een hogere temperatuur gebakken moet gaan worden, dan wordt het resultaat misschien nog witter. Die hogere baktemperatuur wil ik ook omdat een aantal van de kopers de objecten buiten en/of in de tuin hebben gezet. De vorst kan het werk beschadigen omdat dat toch altijd een beetje poreus blijft en daarom waterdamp opzuigt. Als dat bevriest doet het huisje boem! Dat zou zonde zijn.
Van de week wordt nummer 21 en misschien 22 opgezet, de werkschetsen zijn klaar, dus ik kan weer los gaan. In deze winter wil ik beslist nog een aantal huisjes bijmaken. Van de zomer komt er toch niet zoveel terecht van het pottenbakken. Bovendien hebben klanten dan meer keuze.

Op naar de 108.

WVTTK 6

Schaapie
Vrijdagmiddag zat ik, onderwijl prutsend aan huisje 20, te wachten op de kopers van de laatste ram van dit jaar. Geheel on-Frans kwamen ze precies op de afgesproken tijd aan. Kopers die vorig jaar ook een schaap hadden gescoord hier. Ach, tevreden klanten...  Uiteraard wilden ze eerst de waren zien. Of ik ze al had vast gezet? "Nee", antwoordde ik. "Het vangen van een schaap is heel makkelijk. Een beetje rammelen met brokkies en ze rennen op je af." Ze keken me een beetje ongelovig aan. Afijn, het bewijs is in het eten van de pudding. Een bakje vol met granulaat scheppend, een beetje rammelen en na een paar seconden gingen de eerste koppen omhoog. Aan het gehoor van de schapies mankeert niks ;=) Na een halve minuut stonden ze aan het gaas te dringen om maar vooral als enige en eerste de brokjes te kunnen scoren. Even later was de keuring door de heren gedaan en nam men een besluit. Na enig marchanderen was boer Cornelis een schaap armer. Nu nog inladen, ook geen punt hoor! De heren hadden er nu blijkbaar meer vertrouwen in want er ging een waarderend mompelen op en eentje ging de auto halen. Ondertussen deed ik de stal open, mikte een paar handen brokjes in de bak, een beetje rammelen met het tijltje deed opnieuw wonderen. De kopers maakte opgewekte geluiden over hoe makkelijk dit wel niet ging en na een paar minuten was de ram ingeladen. Nu nog even wat napraten, dat hoort erbij hè. Koetjes en kalfjes, of zouden ze nog iets te drinken hebben verwacht? Eens opletten hoe dat gaat bij anderen. Ze waren in ieder geval blij dat ze niet als een bezetene achter het schaap aan hadden hoeven te rennen. Even schoot het beeld door mijn hoofd heen van twee in de wei heen en weer rennende mannetjes met een naar alle kanten weg schichtende kudde. De schaapies moeten namelijk niet zoveel van vreemden hebben die aan de verkeerde kant van het hek staan. Zou wel hilarisch geweest zijn trouwens. "Ach als je rustig met je beesten omgaat, ze niet opjaagt, doen ze vanzelf wat je wilt", legde ik uit. "Achter beesten aanrennen is een garantie dat je ze niet te pakken krijgt. Bovendien wordt de kudde dan erg onrustig en mag je het de volgende dag nog een keer proberen. Met weinig kansen overigens." Er werd enigszins bedachtzaam geknikt. Nog een keertje handjes schudden en hop op weg met de buit.

Gaudí + 1
Vandaag stortregent het weer eens. Alles wijst er op dat het geen erg kleurrijke herfst wordt. Nou ja, je kunt niet altijd alles hebben.
Ik zit in de keuken op m'n notebook de blog bij te werken. Een kop koffie onder handbereik. De radio laat een special over Edit Piáf horen, de soep staat te pruttelen, huisje 20 begint te vorderen, de regen ratelt op het afdakje. Vannacht een paar filmpjes over Gaudí van het internet geplukt. Waaronder eentje die vanuit het zichtpunt van architecten wordt gegeven. Erg interessant om te horen en zien hoe Gaudí zonder computers en hogere wiskunde iets kon construeren waarover ze zich na bijna 80 jaar nóg verbazen.  Wat die man in zijn eentje deed daar is nu een groepje architecten mee bezig, kun je nagaan.

Anekdotes...
Het verhaal gaat toen iemand aan Gaudí vroeg wie zijn inspirator was, hij naar buiten keek en naar een boom wees. Zeggende: "Dat is mijn leermeester". Constructies uit de natuur speelden immers de hoofdrol in zijn ontwerpen. OK, nóg een. Bij het uitreiken van de diploma's aan de net geslaagde architecten gaf de directeur van de academie Gaudí een opmerkelijke uitspraak mee: "Heren we verkeren in het gezelschap van een verwarde man of een genius". Dat zul je maar meekrijgen op je afscheid!
Gelukkig heeft Gaudí zich niets aangetrokken van wat mensen van zijn ontwerpen vonden. Nú is Barcelona, voor liefhebbers van architectuur, een pelgrimsoord geworden om het werk van deze bijzondere architect te bestuderen. Ook voor mijn huisjes is Gaudí mijn principale inspiratie bron.

Barcelona
Moet Fannie maar eens overhalen om nóg eens een keer naar Barcelona te gaan. Met de kennis van nu zal dat beslist een verrijking worden. Slechts 900 km rijden van hieruit, is te doen in een dag. Of via de toeristische route, in twee of drie dagen met tussenstops in een B&B lijkt me ook wel een goed idee. Vliegen van hieruit lijkt me niet haalbaar, te omslachtig. Trein wellicht? Wanneer? Goeie vraag. In ieder geval voor het seizoen weer aanbreekt, in enig jaar. Die bouwwerken lopen echt niet weg.

#20
Vanavond huisje 20 afgewerkt, morgen bij daglicht een paar fotootjes maken, uiteraard nog wat vuiltjes wegwerken en dan is mijn rustperiode wel weer voorbij. Dat griepje heeft toch iets meer van me geëist dan ik dacht. In ieder geval is de soep uitstekend geslaagd.

Soep
A propos, gasten vragen wel eens naar het recept van mijn bouillon. Hier is een van de varianten. Is echt niks aan om te maken.

Ingrediënten: 200 gr gerookte spekkies (allumettes), een kilo soepvlees (bouguignon), 2 grote uiten, 5 kleine wortels, 1 selerie, 1/2 knolselderij (ruikt een beetje naar anijs), een kropje sla, 5 grote aardappelen (maaltijdsoep), een eetlepel Italiaanse kruiden (bij gebrek aan beter), 3 grote tenen knoflook, olijfolie, 4 runderbouillonblokjes, zout, water.

Bereiding: Eerst spekkies en vlees (in kleine stukjes gesneden) aanbraden, uien en knoflook grof snijden en een paar minuten laten smoren. De rest aan gort snijden (sla heel fijn), alles even laten meekoken. Maak je de soep als maaltijd soep dan ook de aardappelen in grove stukjes gesneden erbij doen. Daarna aanvullen met heet water tot bijna aan de rand van de pan (ik heb een pan van ongeveer 9 liter) 
De soep aan de kook laten komen en ongeveer 2 uur door laten sudderen. Af laten koelen en minimaal een uur voor het opdienen weer aan de kook brengen en een uur laten doorsudderen.

Ik laat de pan gewoon op de kookplaat staan, dan wel elke dag de soep aan de kook brengen en een half uurtje laten sudderen. Elke dag kun je er wat bouillon uit lepelen, tomaten fijn snijden en een blikje puree toevoegen (tomatensoep), of een paar uien in zeer dun gesneden ringen hoe fijner hoe beter (uiensoep), of een bakje fijngesneden champignons (ch. de Paris) met andere soorten paddo's etc. Je kunt er ook pasta in opkoken daarna eruit vissen, beetje strooikaas erover en geroosterd brood met wat knoflook boter... De bouillon is ook prima als basis voor talloze sauzen te gebruiken.

Bouillon is prima in te vriezen. Laten afkoelen, diepvrieszakje vullen met bouillon, in een bakje laten opvriezen en stapelen maar! Wel het vlees eerlijk verdelen ;)

Perfect als lunch met een stuk stokbrood.

Eet smakelijk.

Hé een uitzending op France Musique uit Parijs met het Rotterdams philharmonisch orkest en het NL opera gezelschap. Iets van Wagner, ga ik es ff lui naar liggen luisteren.  

Pottenbakken

Eervorige week was er een Zwitserse familie te gast waarvan de dame een weekje wilde komen pottendraaien. Manlief zou zich dan vermaken op een BMX, of in correct Frans: vélo tout terrain veelal afgekort als VTT. Gewoon mountain biken dus. Of hij zich niet zat te vervelen op de slechte dagen? Antwoordde mevrouw: "Nee hoor als het weer te slecht wordt dan zit ie voortdurend de kaarten te bestuderen. Dat is zijn hobby". Later bleek dan ook dat hij precies wist waar hij allemaal geweest was of hoe hij er moest komen.
Met mevrouw trok ik me een weekje terug in het atelier. Na een beetje instructie over hoe klei soepel te maken, gereedschappen, draaischijf en zo ging ze los. Met ee nschuin oog hield ik het een beetje in de gaten. Hier en daar wat correcties aangevend, lichaamshouding en zo. Af en toe hints en tips aanrijkend maakte ze in de loop van de week toch leuke dingen. Precies volgens schema gingen donderdag sommige producten van de eerste dagen in de gewone huishoudoven. De temperatuur werd gedurende een aantal uren geleidelijk aan opgevoerd tot 85º. Perfect is anders, want je neemt wel een risico dat dingen die niet van gelijkmatige dikte zijn, gaan scheuren bij dit geforceerde drogen. Het werk was rond zessen voldoende droog om alles biscuit te bakken op 800º in de keramische oven. Na de eerste brand niets geknald, mooi zo. Op naar het betere glazuurwerk.

Glazuren
Ze had veel ervaring met schilderen op porselein en wilde eens kijken of dat ook op gewone klei kon. Dat werden prachtige illustraties op de potjes. Ze liet me wat van haar schetsen zien, prachtige bloemen en oosters aandoende tekeningen. Talent, zonder meer. Heel even bekruipt je dan: dat wil ik ook kunnen! Ijdele hoop uiteraard. Het gebruikte kwastglazuur bleek niet echt geschikt te zijn voor dit fijne werk. Moet dat eens uitgezoeken, want je kunt er de mooiste dingen op de potjes mee krijgen.
Een van mijn glazuur experimenten kon meteen mee, plek zat in de oven. Wat ik met dit experiment wilde bereiken was een diepere witte transparante glans op de pot krijgen. Dat moest gebeuren door eerst een mat wit glazuur redelijk dik op te spuiten en daarna een hoogglanzend transparant glazuur er overheen. Mijn idee was namelijk dat je dan een zekere diepte zou gaan zien. Zeg maar een 3D effect.

Na de glazuurbrand bleek mijn vrees over het fijne schilderwerk gegrond. De afbeeldingen waren prachtig maar toch een beetje te vaag gebleven.
Het glazuur experiment kon bijzonder geslaagd genoemd worden, bijna precies wat ik er van verwachtte. Nu nog de werkwijze gaan perfectioneren en hoppa weer iets om creatief mee te zijn.

Huisjes 1
Zelf beperk ik me maar tot m'n huisjes. Nummer 18 staat op stapel.

huisje 18

Geïnspireerd werd ik voor dit huisje door een documentaire over de Sagrada Familia in Barcelona. Ontworpen door, uiteraard, Gaúdi. Heeft die knakker 40 jaar van zijn leven aan gewerkt, en nóg niet af hè. Projectje loopt tot 2026. Dan heeft het 100+ jaar geduurd tot voltooiing. Het is nu nog slechts half af, is al tot wereld erfgoed verklaard en ook al ingewijd als cathédraal door de paus of zo. Onvoorstelbaar dat zoiets nog mogelijk is in deze tijd van deadlines, projectmanagement (falen) en krappe budgetten. Blijkbaar zit er voldoende geld in het potje. Het wordt een wereldwonder van achitectuur dat is nu wel zeker.

Goed. Die vijf torens van dat gebouwtje komen dus terug in dit huisje. Alleen de centrale kern is niet hoger, dat is bij de Sagrada wel zo. Hier moet ik echter rekening houden met de maten van mijn oven. De afmetingen zijn zo gehouden dat er 6 huisjes in de oven passen. Uiteraard variëren alle huisjes in afmetingen, toch, een te groot exemplaar zal een probleem opleveren. Een oven onvoordelig te moeten laden is gewoon zonde.
De romp van huisje 19 is ook al klaar. Die wordt een beetje in de stijl van Parque Güell, met name die bogen van de gaanderij die het terras stutten. Onwaarschijnlijk mooi is dat in het park gedaan. De architectuur van Gaúdi lag gewoon 100 jaar voor op de concurrentie. Parque Güell was een deelproject voor een villapark in Barcelone. Helaas is dat niet verder gekomen dan wat gebouwen en een park. Jammer, want het zou een bedevaartsoord geworden kunnen zijn voor alle architecten ter wereld.
Las net op een site dat de overheid entree geld wil gaan heffen op het park, evenzo als de andere attracties van Gaúdi.

Werk
Vrijdagmiddag de drie nieuwe huisjes geglazuurd, in de oven gezet, en hop de fik erin!

Foto's na de break.

--o0o-

BREAK ;=)

huisjes 14 & 17

De Gargoil op het dak van nr 17 kwam redelijk uit de verf. Moet je eigenlijk boetseer gereedschap voor hebben dat milimeter werk kan leveren om het echt gedetailleerd te kunnen doen. Het maken van zo'n beestje was wel weer een leuke vingeroefening.

huisje 16

Op de rand van #16 zit de onlangs gekochte lakrode glazuur, die zou van mij toch nog wel wat roder uit mogen vallen. Eens kijken als je twee of meerdere lagen aanbreng, wat er dan gebeurt.

Griepje
Medio vorige week begon het. Gevloerd door de griep of zo. Koppijn, aan de dunne en algehele lusteloosheid. Kon niet eens scherp beeld met mijn ogen krijgen. Afijn weer overleefd, komt door het gezonde klimaat en het goede eten hier zegt Louise dan. Veel trek is er nog steeds niet, al eigenlijk helemaal geen zin om boodschappen te doen. Loop je door zo'n winkel in die dikke etenslucht walmen. Moet er even niet aan denken. Maar goed dat we altijd een redelijke voorraad aan eten in huis hebben.
Eergisteravond een soort van potpourri bij Louise en Fred gegeten, samen met Willen en Yvette. Was ff beregezellig. Helaas kwam de volgende dag alles er weer dun uit. Hardnekkig hoor, deze ellende. De komende dagen dan maar een wat mager dieet aanhouden, dan gaat het prima. Voorlopig ook maar ff niet voor de sauzen en vleeslappen gaan ;=)  

Huisjes 2
Zo, vandaag de nrs. 18 en 19 afgemaakt. Die staan nu te drogen. Nog vier te gaan voor een volle oven.

huisje 18, 28cm hoog

Wat een beetje afwerking al niet doet. Zoals vaak moest ik me dwingen om te stoppen met eraan te prutsen. Steeds weer zie je krasjes, bobbeltjes, ruwheden of andere ongeregeldheden die nodig verder prutsen vereisten. Het glazuur neemt de meeste oneffenheden wel weg houd ik me dan voor, toch?

huisje 19, 18cm

Deze is nogal modernistisch geworden. Na veel gesnij raakte raakte het wel héél erg opengewerkt. Deze kan ook gaan drogen.
Die bogen, dat was het thema hier, daar ga ik meer mee doen in de toekomst. De bouwsels moeten echter wel op een huisje blijven lijken hè anders komt die serie van 108 nooit af.
De uitdaging is om de resterende 89 werkjes elk iets aparts mee te geven. Er staan echter al heel wat ideeën in het schetsboekje, vormen en stijlen genoeg dus. Zo wil ik ook de plaatselijke bouwstijl uit de belle epoque eens bestuderen of dat te verwerken is in de huisjes.

Herfst

De herfst, ja die komt er weer aan. De kou treedt een beetje vroeg in voor dit jaar vind ik. Desalniettemin de mooie gouden kleuren worden alweer zichtbaar. Sommige bomen hadden het al aan het einde van de stikdroge zomer opgegeven, dat mag de pret niet drukken. De boeren zeggen dat er weer een lange natte winter aan komt. Net als voorgaande jaren zullen ze wel weer gelijk krijgen.
De laatste twee weken is het nogal regenachtig. Het zwembad koelt daardoor geleidelijk aan af, ik lees 22 graden op de web pagina van het systeem. Gewoon omdat er te weinig zon is. Dus echt fanatiek zwemmen doe ik niet meer. Vorig jaar kon dat tot medio oktober, wel balen. Hopelijk komen er nog een paar mooie zonnige dagen.
De komende weken wordt het wellicht tijd om de solar farm om te zetten naar verwarmen van het huis. De constructie versie van de zonneboiler is eigenlijk al klaar. Ongetwijfeld gaat er met Wim nog een discussie op gang komen hoe we de warmte optimaal in het CV systeem kunnen krijgen. Als we de circuits scheiden, zoals het plan oorspronkelijk is, moet er nog een extra spiraal komen. Dan kan in het vat zelf iets als zout of zo toegevoegd worden zodat het de warmte nog beter vasthoudt.
De besturing voor de zonneboiler in de garage bleek tijdens de eerste testen goed te lopen. Een goed moment om de komende weken een duurtetest uit te voeren nu het nog niet echt koud wordt.
De zomer stand van de Solar Farm is behoorlijk goed getest en de laatste vuiltjes zijn wel weggepoetst uit de software. Staat nog iets voor het komend voorjaar als een mechanisch thermische beveiliging op het lijstje.
De komende weken staat namelijk de opbouw van uitbreiding van de solarfarm op het programma. Hoop ik toch echt dat de aannemer op komt draven met zijn hulpje. Dan kunnen we mooi de sleuven naar de derde rij collectoren gaan graven, de leidingen aansluiten en samen met de aannemer de stutten voor de zonnebuizen maken. Installeren van de buizen en aansluiten die hap. Uiteraard komt dat weer hier op de blog.

Keramiek
De komende week komen er gasten uit Zwitserland om in het keramiek atelier te keer te gaan. Voor mij een mooie gelegenheid weer een paar huisjes erbij te gaan maken. Want de voorraad is op! Niet te geloven. Tijdens de zomer zijn er warempel aan aantal van verkocht. Was best wel een beetje in mijn sas dat mensen mijn werk wilden kopen.
Op stapel staan huisjes nr 14, 16 en 17, die kunnen de komende week geglazuurd gaan worden. Nog 101 huisjes te gaan.
Eigenlijk, zit ik nu te bedenken, is het een beetje merkwaardig dat ik pas dit jaar doelbewust ben begonnen dingen voor de verkoop te maken. Tot nu toe gaf ik mijn dingen gewoon weg. Het zijn namelijk altijd leuke kadootjes voor het huwelijk, een jubileum, voor verjaardagen of gewoon omdat men te kennen gaf iets mooi te vinden. Vreemd genoeg was ik dan blij dat ik er weer vanaf was. Misschien omdat zoiets bij mij niet echt door de keuring kwam. Tot nog toe verdween bijna 90% weer in de klei ton, of brak per ongeluk, of zo. Resultaat van dit (misschien té) kritisch zijn: heb bijna niets van mijzelf. Soms zie je de weggegeven werkstukjes bij iemand staan, die dan enthousiast zegt dat het door mij gemaakt is. Het object staat er dan mooi te zijn of gewoon functioneel te doen. Het geeft, ja ja ik beken, toch wel een kick als mensen je dingetjes mooi blijven vinden en het spul niet ergens in een kast stof staat te vergaren.
Evenwel de voorraad is op, het wordt weer kalm in Le Mouton. Tijd om nieuwe dingen te gaan maken. De eerste ontwerpjes staan al weer op papier.

Dromen

De afgelopen tijd zijn er maar weinig blogjes geweest. Nu het seizoen eigenlijk wel voorbij is komt daar weer meer tijd voor en kan de frequentie weer een beetje opgevoerd worden.

Interlude

Een van de meest favoriete bezigheden tijdens zo'n moment van kalmte in Le Mouton Qui Rit is wel op het balkonnetje zitten. Met een glas water of kop koffie in de hand de wei in te staren en naar de bewegingen van de schapies te kijken. Af en toe pak je dan de verrekijker als je iets afwijkends ziet. Een hinkend schaap, eentje die zich nadrukkelijk lang tegen een paal schuurt, of pogingen tot dekking van onze nieuwe ram: Pi (ras Suffolk).

Schapies kijken geeft je brein rust, eenvoudige vragen over waarom die twee jonge schapen maar om hun moeder blijven draaien, rijzen op. Of, waarom het ene lam maar de hele tijd mekkert, de ander een beetje afzijdig van de kleine kudde blijft, met hoeveel beesten je de winter in wilt gaan. Er zijn er elf, waarvan een ram nog verkocht moet worden. Dat laat er tien over. Pi en 9 ooien. Het is goed zo, besluit ik dan, we gaan met 10 de winter in.

Het is heerlijk weer, de wind waait zwoel over het balkon. Af en toe passeert een tractor met een lawaai van heb ik jou daar. Dan keert de stilte weer terug. De Australische Boomklevertjes hebben blijkbaar hun kroost de wereld ingemikt, die zie je niet meer. De beurt is nu aan het wat groter gevederd spul. De Nieuw Zeelandse Steenkruiper bijvoorbeeld, die maar op de stenen blijft rondhoppen op jacht naar slakken en ander bewegend eetspul. De Kauw laat hoog in de lucht nog elke dag nadrukkelijk zijn gekras horen. Het lijkt wel of ik dat geluid herken, is dat dezelfde Kauw die in de lente en herfst elke dag op mijn schuifpui komt tikken? In de notenboom zie je alweer de eerste tekenen van de herfst, bijna onmerkbaar is er een soort gelige waas over de bladeren heen getrokken. Da's erg vroeg in het jaar vind ik. Achter in de wei bij de buurman, valt me nu op, is een andere notenboom ook al bijna kaal. Ziekte of gewoon verdroogd? Hm, als volgende week de schapies in de boomgaard opgesloten worden om van het vallende fruit te gaan genieten maar eens van dichtbij gaan kijken. Kan ook ff onder onze eigen notenboom een beetje gemaaid worden en een paar emmers verse noten rapen.

Wijn

Ook een van mijn favoriete onderwerpen.
De tijd van de Foires aux Vins is aangebroken en het regent weer "aanbiedingen". Meestal van de net iets duurdere wijnen die je de rest van het jaar niet meer ziet. Net als vorig jaar, ff een stukje uit de folder:

uit de folder van Auchan

Aanbiedingen in de geest van: alleen bij aankoop van 3 dozen is de derde gratis, daar moet je een beetje voorzichtig mee zijn. Dat zijn meestal wijnen waar je alleen nog Boeuf Bourguignon of Cocq au vin mee kunt maken. Niet erg drinkbaar of het moeten wijnen in het duurdere segment zijn. Alhoewel, koop jij zomaar drie dozen van een wijn, ook al ken je hem, waarvan je nog geen drup van de nieuwe jaargang hebt geproefd? Deze jongen niet. Daar komt nog bij dat mocht je een drinkbare wijn gescoord hebben het nog maar de vraag is of die de rest van het jaar in het assortiment zit. Voor ons is dat belangrijk als we die aan tafel voor de gasten willen gaan schenken.
Echt jagen op wijnen voor aan tafel doen we dan tijdens deze foires ook niet, gewoon omdat je niet kunt proeven. Bovendien hebben de supermarkten in deze streek een redelijk assortiment, het hele jaar door. Voor een nette prijs tussen de 3 en 6 euries krijg je al een redelijk drinkbare wijn, voor aan tafel. Tuurlijk hoef je voor die prijs geen wereld wijnen te verwachten. Wil je de betere wijnen gaan scoren zul je toch naar een grote plaats moeten gaan als Epinal of Vesoul. In le Mouton selecteren we de wijnen door ons beproefde systeem: eerst een flesje proberen, daarna even doordrinken, gasten of buren ook laten proberen en kijken of de wijn tot het vaste assortiment in de winkel behoort. In de praktijk blijkt dit een zeer doeltreffende methode te zijn, waarna je de rest van het jaar die wijn blind kunt kopen. De kwaliteit kan echt van jaar tot jaar verschillen. De Luberon van de drie boompjes uit 2010 is daar zo'n voorbeeld van, die kochten we dan vorig jaar ook niet meer. Die van 2011 was OK, maar een beetje kantje boord. Die van 2012 is eigenlijk nog niet op dronk. Zo modderen we een beetje aan met de wijnen. De berg lege flessen, om daar een muur mee te gaan bouwen, groeit wel gestaag ;=)