Winter en het einde van databases

Het sneeuwde even, dus als een haas boodschappen gedaan en daarna hout naar binnen gehaald. Want volgens de dorpelingen: als het begint te sneeuwen kan er zo 20cm liggen. Dit keer kwam ik er met een waarschuwing vanaf. Het sneeuwen stopte en ik stopte met hout halen, nu is het alleen maar nat en koud. Toch het vuur maar niet aangemaakt om het huis te verwarmen, een beetje zinloos als je je op een kamertje terugtrekt. Op mijn kamer heb ik een electrische verwarming staan. Wel even de pomp van de CV uitgezet anders voert de CV de warmte net zo snel weer af. Geen gevaar voor bevriezing want het gaat vannacht niet vriezen. Gek zo waar je allemaal in zo'n kast van een huis geen rekening mee moet houden. Maar het heeft er alle schijn van dat we een witte kerst krijgen. Het is al vroeg koud en de eerste sneeuwvlokken zijn al gevallen. Dat beloofd wat. Om de dag stook ik het hele huis weer warm om de vochtigheid buiten te houden, maar dat is volgens mij genoeg. Normaal ben je aan het sjouwen, zagen timmeren metselen en schilderen, dan merk je niet zoveel van de kou. Alleen 'savonds wordt het kill in de ruimtes die nog niet helemaal van de buitenkant zijn afgesloten. Natuurlijk, als er gasten zouden zijn dan steek je gewoon het vuur aan en blijft het overal in huis lekker warm. Zo'n op hout gestookte CV is moeilijker in te regelen dan eentje op gas of olie. je moet telkens hout erin blijven gooien, als je ff te laat bent daalt de temperatuur in de ketel meteen met een paar graden.

Bios heeft het wel zo naar zijn zin en ligt opgekruld voor de verwarming. Wat een leven zo'n beest. Als ie honger heeft gaat ie piepen en de baas zorgt dan wel voor eten. Af en toe een mep, want dat beest kan behoorlijk opdringerig zijn, neemt ie dan maar voor lief. Hoezo, hij komt terug voor meer... 

Dan trek je lekker warme kleren aan en gaat zitten internetten. Als dat het zou begeven wordt het leven ietsjes minder, maar er liggen nog stapels boeken over History of Computing waarvan ik me voorgenomen heb die in de winter door te werken.

Dan stuit je tijdens het surfen op een artikel over databases. Voor de hele informatie voorziening van overheid en bedrijfsleven is dit namelijk een van de pijlers waarop dat berust. Gaat ook af en toe vreselijk fout. Voor de spionnenwereld gelden iets andere tools maar daar is nog niet zoveel over losgelaten. Alhoewel af en toe, met een oog en oor voor details en een beetje paranoid te zijn vang je best wel hints op. Zo is bij de NSA quantum computing heel erg, en ik zeg, heel erg hot. Enerzijds omdat men denkt dat quantum versleuteling (onleesbaar maken voor de mens vangegevens) onkraakbaar is. En anderzijds omdat men ervan overtuigd is dat het geen reedt meer uitmaakt hoe data zijn geordend, of juist niet. In dat laatste hebben ze met aanzekerheid grenzende waarschijnlijkheid gelijk. Dat eerste - het onkraakbaar zijn van versleuteling - moeten ze een geweldige teleurstelling te verwerken hebben gekregen, een paar weken geleden. Een stel nerds op de universiteit in Wenen hebben als eerste de onkraakbaar geachte quantum versleuteling gehacked. En dat niet eens met een supercomputer. Opnieuw een overwinning voor de hackers! Er zullen wel allerlei verzachtende omstandigheden opgesomd worden, maar evengoed. Het is immers logischerwijze zo, dat wat door mensen is gemaakt ook door mensen (af)gebroken kan worden, zeg maar gekraakt. Het blijft ook verdacht stil uit die diensten hoek. Waarschijnlijk volle paniek! ;=)

Dat tweede is veel interessanter en kan voor meer dienen dan alleen maar je eigen bevolking te bespioneren. Namelijk alle commerciele en niet zo commerciele gegevensverzamelingen zijn op de een of andere manier geordend. Dit is meteen het brekebeen, de flessehals, de maximum snelheidsbeperking. Die ordening was nodig om op een, voor nu geldende, gestructureerde manier je gegevens ook weer te kunnen terug vinden. Nu heeft men allerlei truuks bedacht om die opgeborgen informatie ogenschijnlijk ogenblikkelijk op te kunnen hoesten op je schermpje waar je natuurlijk als een vlieg tegenaan gekluisterdt zit. En dan denk ik altijd weer aan een gevleugelde uitspraak van een van mijn oud collega's bij ING: "het is dus redelijk snel want het was er direkt". Waarom? Men denkt dat het systeem dan errug snel is. Nou dat is het natuurlijk niet, omdat veel al is voorgekauwd, ofwel van te voren klaar gezet, zodat de zoektocht door al die gegevens over je familie, je zus, je vriendjes en klasgenoten veel korter duurt dan eigenlijk, zonder die truuks, zou duren. Dat klaar zetten is ook meteen een snelheids en vind-kans beperking (vind-kans omdat je op deze manier nooit gegevens buiten de gebaande paden zal vinden)

Hmmm, wijn genaamd Minervois met je eens proberen, zit ergens tussen een Bordeaux en een Medoc wijn in. Koppig maar goed bij spaghetti zou ik zeggen.

Maar dat even terzijde. De zoek en opbergmethodes berusten nog goeddeels op technologie van de jaren 60 van de vorige eeuw. En natuurlijk is er heel veel geoptimaliseerd, slimmer, met erg veel snellere machines die supersnelle schijven hebben die vanuit de hardware zijn geoptimaliseerd voor hypersnel de data oplepelen zijn gemaakt etc etc, zodat het lijkt alsof alles beter gaat, maar relatief gezien, het duurt nog steeds een eeuwigheid om uit een willekeurige verzameling jou gegevens te vissen. Vandaar dat de NSA, CIA, AIVD en al die andere kliekjes, ook de strijders voor vrijhed en democratie - hun soort demo dan- naarstig naar iets anders aan het zoeken zijn. En men denkt dat in de quantum technologie te hebben gevonden. Een van de kenmerken daarvan is, heel erg simpel gezegd, dat alle gegevens op ieder moment tegelijk beschikbaar zijn. Uit een willekeurige ongeordende en ook willekeurig grote kluwen aan gegevens juist die ene naam te vinden, dat is de heilige graal. De truuk is hieruit de gewenste informatie te trekken door op het juiste moment een selectie te maken.

Een vraag die je real time aan een dergelijk systeem zou kunnen stellen luidt:

• Wie, met dat bepaalde inkomen en reisgedrag, kijk ook naar tijdschriften die hij of zij leest en kijk ook naar bestedings patroon, bij welke supermarkt er wordt ingekocht en wat, en welke progromma's op teevee zij kijkt, en past dat wel bij de analyse van haar profiel, heeft toevallig nog een verzekeringetje nodig... En dan niet alleen kijken naar bestaande klanten, nee analyseer ook kranten, tijdschriften, internet verkeers boetes bij de overheid, belastingaangiften en van wie kreeg ze les in vioolspelen, is diegene lid van haar netwerk, geef dan ook de namen weer van dat netwerk en her-evalueer op relevanties voor aanvullende verzekeringen. Analyseer ook haar bewegingen van de laatste drie maanden en korreleer dat aan reklame uitingen van onze klant in dat gebied. Relateer dat aan de verkoophits uit die regio en of deelnemers van haar netwerk ertussen zitten. Suggereer een aanpak om de verzekering voor product A aan haar te kunnen slijten.

Een dergelijk systeem komt dan met een lijstje van potentiele klanten en verkoop suggesties. Of juister nog, het systeem zou met een nieuw verzekerings product aan kunnen komen die precies bij die doelgroep past. Immers ook alle verzekeringsproducten zijn bekend.

OK allemaal ja-maar-en hoor ik nog en vele onbekende dingen als hoe zet je dan zo'n informatie wens op etc etc. Komt allemaal wel, het een kan namelijk niet zonder het ander gaan.

Om een beeld te krijgen van een informatie universum op kwantum nivo kun je het je zo voorstellen:

• Tijdens de oerknal was, neemt men aan, alle materie (lees informatie) in een oneindig klein punt aanwezig. De keuze die gemaakt werd deden galaxie-en, zonnestelsels en planeten ontstaan. Een planeet is een bepaalde rangschikking, samenklontering van informatie, die je alleen nog maar hoeft te bestuderen.

(opmerking: 4 the sake of the argument laat religieuse of politiek aspecten hier even buiten beschouwing)

Het laatste is natuurlijk een hybride gedachte als ik het heb over rangschikken en sorteren, daarmee val ik namelijk terug in de oude zonde. Maar dat beeld kan als interface tussen de kwantumdata, of informatie-universum, en de mens dienen. Dit verschijnsel noem ik voor het gemak "quantum tunneling" het doorsluizen van info via gaten in het informatie universum naar een menselijke interface. Quantum tunneling zou ook moeten verhinderen datde  informatie intakt blijft, immer geleerden beweren dat niet geslecteerde informatie verdwijnt zodra er een keuze wordt gemaakt - merkwaardig eigenlijk.

Tegen die tijd dat die interface gerealiseerd is, denk ik dat de analyse van informatie meer een ervaring op sublimaal niveau is geworden (rechtstreeks in je brein) en ervaren we dat niet meer als droge data die op een scherm of als projectie getoond wordt.

En daarmee is alle informatie, letterlijk, ogenblikkelijk beschikbaar en nog wel in de gewnste vorm. Denk daarbij niet alleen aan staatjes of grafiekjes, maar ook aan bijvoorbeeld een filmpje, simulatie of gewoon een ervaring als het ruiken of drinken van een goede wijn, en welke kaas past daar dan bij - geef maar wat geuren en smaken door. Beam me up Scotty zeg je nu... Nou wacht maar af. Ik geef ze maximaal 40 jaar, maar dan ben ik allang aan de wormen gevoedert.

Outch! Zit weer een beetje van me af te lullen. Nou ja na een paar glazen wijn lukt dat altijd prima, toch?

Morgen maar weer iets over de verbouwing.

Pui voorbereiding

Voordat ik foto's kon nemen moest ik even de batterij van de camera laden. Dus vandaag even de tussenstand van de vervanging van de pui. De poutre is verplaatst en een stuk van de muur ligt er nu uit.

voor en na de operatie

Maandag gaat de rest eruit en verdwijnt het puin in het nieuw aan te leggen terras. Dat laatste begint ook al vorm aan te nemen:



En als je in de avond dan een flesje open trekt, dan steek je het vuur in de kachel aan, en na een uur of wat is het hele huis warm. Magnifique op hout stoken. Geen regering die hiervan geld in zijn zak steekt. Of het desastreuse idee heeft de houtprijs aan de olieprijs te koppelen. Want dat kan hier namelijk niet, het bos is van de commune, en dat zijn dezelfde mensen die op het hout stoken. Dus die kijken wel linker uit. Of eigenlijk hoe dom moet je zijn om dat te willen. Alhoewel het blijven natuurlijk politici, ook al is het een dorp van 220 mensen.

We're sucked!

Vanochtend toch maar eens naar het stadhuis gegaan. Om op advies van de aannemer een declaration de traveaux (melding van werkzaamheden) aan te vragen. Dat had ik beter niet kunnen doen, het spreekwoordelijke slapende honden wakker maken in volle kracht. Wat blijkt, leven we toch binnen een straal van 500 meter van een monument en moet je dus een heel ander formulier invullen, en is het maar de vraag of die dakkapel er kan komen. De aanvraag duurt twee maanden. Zowel de notaris, en maar te zwijgen van, als de door ons ingehuurde makelaar hadden dat moeten weten. Die hebben dus de zaak vernachelt op zijn mooi hollands. Nou ja dan maar iets later, plan B zijn een paar velux ramen boven je jacuzzi, eigenlijk mooier om sterren te kijken vanuit je warme bad, toch...
Zal toch eens voorzichtig informeren of we die twee niet iets in de maag kunnen splitsen. Een soort schadevergoeding wellicht.

In ieder geval zijn we met de isolatie van het dak van het appartement behoorlijk opgeschoten en is 70% van het dak nu geisoleerd met Triso Laine. Het spul is een soort deken van reflectorlagen, met een paar laagjes wol en een soort coating. In totaal 14 laagjes van het een of ander.Waarvan de fabrikant beweerd dat het een R-waarde heeft van 6.2, en onderzoeks instituten in 0031 beweren 2.5 De waarheid zal wel in het midden liggen. We houden volgens voorschrift van de fabrikant een twee centimeter tussenlaag aan voordat het plaatwerk erop komt.
Ondanks dat nog niet alles dicht is merk je het effekt meteen. In ieder geval raast de wind niet meer onder de pannen. De chipwood platen worden op een latje van 22 mm dik weer boven op het matereriaal geschroefd en voila ik denk dat de R waarde van 4-5 wel gehaald wordt. Formeel zou je zo'n deken op een dakbeschot moeten bevestigen en daaroverheen een latten werk en vervolgens de pannen. Maar zo werkt het ook.

En dan ziet het er zo uit:


Op de zwarte platen komen nog blank 4 cm brede dunne geverniste latjes zodat je een zwarte-achtergrond-met-blank-hout plafond effect krijgt. Of de houten latjes er opgeplakt of zwevend (dus eerst een dun 10x10 mm latje eronder en dan aan het plafond) geniet gaan worden is nog even een experiment waard.

Vandaag zijn we ook begonnen met het fatsoeneren van de poutre, een soort dikke hanenbalk.

De onderste balken ( rechts in beeld) zijn een beetje op elkaar geplakt met een enorme bout ertussen. Verder is het allemaal een beetje opgevuld met cement en bouwresten. De bovenste balk loopt mooi recht maar is aan de chevrons, de dunne balken, vastgespijkert en wordt verder nergens door gesteund of ondersteund verder ook niets. Dat is dus de kandidaat om naar beneden te halen, en de andere bundel weg te zagen. Moesten we natuurlijk eerst wel wat slopen van de muur.

Damien in aktie met zijn specialiteit: slopen.

Natuurlijk was de net gekochte elektrische sloophamer binnen een mum van tijd weer hamerloos, 25 euries aan gort. Had ik net aan de latij een uur staan kangoo-en zonder problemen. Maar Damien deed er 60 seconden over om onbehouwen het stuk koolstof ijzer diep in het beton te rammen en wild heen en weer te wrikken om het weer los te krijgen. En ja hoor, je kon er op wachten, knap! Deed het. En hij maar vloeken op het materiaal. Maar dit keer was hij zelf toch net effe te ruw. Koolstofstaal is keihard maar absoluut niet buigzaam. En als je daar niet met beleid mee om gaat, dan kost je dat duiten. Dus ik koop morgen weer een slagboor en als die kapot gaat wordt ie vervangen op zijn kosten. Wat een gedoe.
Toch een merkwaardige jongen. Want met een brede grijns gaat hij dan met een hamer en beitel die muur te lijf, en verdomd, mooi op tijd het stuk muur eruit zodat de aannemer vanochtend geen enkel obstakel aantrof.

De poutre is nu keurig verplaatst zodat de dak-isolatie er tegen aangesloten kan worden.

Planning:
Volgende week slopen we ook de rest van de facade en dan ligt de hele achterpui eruit.
Daarna wordt er een nieuwe dorpel gemaakt om het raam op te zetten.
Fermoba plaatst week 48 een nieuwe 11 meter lange glazen pui, en dan hebben we een zo goed als panoramisch uitzicht ;=)

nu kijk je nog tegen een muur aan.

De week erna gaan we de vloerverwarming leggen en de afdeklaag storten.

Maar goed dat zal ook wel weer te optimistisch zijn.

Vegen uit de pan en van wat me verbaasde

Begin deze week moest ik voor een laatste klant toch nog in de stijgers gaan staan. De server waarop hun applicatie draaide was gecrashed, en met vereende inspanning (Carla, Ingmar, Wim en ik zei de gek) op verschillende momenten, kregen we de handel weer aan de praat. Maar ja daar moest ik wel weer ff voor op en neer naar 0031. Hup 1200 KMmetjes op de teller en 60 liter diesel verder. Dinsdagnacht om 3 uur kwam deze jongen doodop weer op zijn werkplek in MSP, la douce france terug.


Dan is het nu tijd om iedereen een veeg te geven, deze keer.

Damien
De volgende dag kwam Damien pas om half tien aanzetten, ja hij had mijn auto wel zien staan maar was nog iets te moe-oeoeoe. Weet je, die goser lijkt echt een beetje op Guus Flater, echt waar, wat gedrag en zo betreft. Hij ziet er net zo sjofel uit, gedraagt zich alsof het werk vanzelf afkomt en is absoluut niet de slimste. En op zijn zachts gezegd komt hij een beetje vaagjes over. Nee geen schlemielig iets, maar meer van iemand die maar niet kan begrijpen dat de wereld om hem heen in beweging is, desondanks. Maar hij zelf als in een soort van stasis verkeerd en alles aan hem voorbij gaat zonder het te merken. Hij is een beetje dom, maar erg vriendelijk en goedlachs. En wat hem veel punten oplevert: hij heeft geduld met mijn gebroken frans en begrijpt zelfs mijn gestoethaspel in vervoegingen. Da's toch wel heel wat.

Scheffers.
We staan nu heel dicht bij het meest ingrijpende verbouwingsdeel van ons huis: het appartement. Namelijk de pui en de dakkapel. Daarvoor is een soort melding van werkzaamheden nodig, zeg maar: déclaration de travaux. De wet zegt namelijk dat als de toename in bewoonbaar oppervlakte minder dan 20m2 is, je geen vergunning nodig hebt, en een melding volstaat. Wel, natuurlijk moet dat vergezeld gaan met een tekeningetje van de gewijzigde situatie. Nu is het zo dat we er nog niet helemaal precies uit zijn hoe en wat dus dat tekeningetje wordt iets gedetailleerder dan nodig. Da's iets moois voor de zondagmiddag.
Maar er zit een verhaal aan vast.
De nederlandse aannemer Freik Scheffers heeft een offerte gemaakt op basis van materiaal en uren. Geen tekening, was ie niet zo sterk in, zei ie. Nou ja zeg, een aannemer! Op basis waarvan zou je dan een déclaration de travaux moeten indienen. Nee daar maakt hij zich wel erg makkelijk vanaf. Over de uiteindelijke vormgeving moest te elfder ure alsnog een discussie komen. Komt ie met een papiertje waaop een met dikke viltstift gemaakte, wat onduidelijk gekraste, mega ruwe schets stond. (iemand die het later zag liggen riep: oh ga je en kas bouwen?)

Het kwam erop neer dat de afwerking door de klant zou worden gedaan, en dat voor 5200 euries. Hij boodt een paar plaatjes watervast triplex, een raampje, wat blaken die geplaatst zouden worden, maar dakpannen die vanaf de grote hoop van LMQR (Le Mouton Qui Rit) komen.

Errug makkelijk en errug mager. Maar je kon praten als brugman van de prijs ging niets af. Dan maar andersom, meer voor de zelfde prijs, en dat kon dan weer wel. Dus wel degelijke isolatie, wel een betimmerde dak constructie en ook onderhoudsvrije zijkanten. OK verven aan de binnenzijde voor mijn rekening, maar de buitenzijde is toch echt zijn ding. En dan komt ie met een nogal dom argument voor zijn te hoge prijs: er komt toch altijd nog extra inbreng vanuit de klant. Zoiets van raampje anders, dak iets anders, afwerking beter enz enz. Wat en merkwaardige manier van handelen. Als ik dus niets had gezegd had ik met een casco opgescheept gezeten. Nou ja, hoe vreemd dit ook moge klinken, aannemers zijn nergens ter wereld verschillend. Ze proberen met een minimum aan diensten weg te komen. Maar dat heb ik al eens eerder geroepen. Nu is Scheffers niet kinderachtig, dat wel weer. Een paar extra dingen kunnen altijd tijdens de klus, dat is weer een andere kant. Hij is duur maar levert ook kwaliteit, daar wordt niet op geknepen of over gezeurd. Eens kijken hoe hij op de tekening reageert maandag.

EDF
Dan vind ik in mijn brievenbus een kaartje van het EDF (electricite de france) Ze hebben de meterstanden genoteerd, maar zeggen geen contract voor levering te kennen of te hebben. Dus ikke bellen met Ruth, de makelaar die dit soort dingen geregeld zegt te hebben. Die vertelt me dat ik als een haas naar Vesoul (+50 km v.v.) moest om te gaan betalen. Dacht het niet. Eerst maar eens bellen met het service center van EDF. En wat nu volgt gelooft niemand...
Krijg je eerst een voice response system, je toetst je postkode in en wordt verbonden met de agence die voor jou streek verandtwoordelijk is. So far so good. Vraagt het mens waar ik woon, dat gezegd hebbende, vraagt ze of ik dit kan spellen, doen ik. Of ik het contract nummer heb, hep ik nie, daarom bel ik juist en of ikke asjeblieft erreguns mag gaan betalen anders wordt ik afesloten. OK wat is uw woonplaats, of ik dat even wilde spellen. En de straat en huisnummer, of ik dat even wilde spellen (hoe spel je trouwens 15?) waar ligt dat, ik: haute saone, ligt dat bij... ik: nee dat is een deel van de regio France Comte. O ligt dat bij... ik: nee dat is veel te zuidelijk. Oh. Kunt u uw plaatsnaam nog een keer spellen? En wat is uw adres?
Nu moet je dit soort dingen bij mij niet meer dan en keer vragen dus ik ontplofte bijna en op mijn beste frans en meest sarcastische manier vroeg ik of ik de rest van het alfabet ook meteen maar moest spellen. Maar hierop kwam geen enkele reaktie. Waarop ik haar aan Damien af want ik moest aan mijn hart denken die al weer 40 slagen extra maakte. Wat een moron! Tot mijn verbijstering hoorde ik Damien tot nog drie keer toe de plaatsnaam, en het adres uitspellen, iedere keer als er weer een nieuwe zoektocht met een andere optie gedaan werd. Wat zat daar aan de andere kant van de lijn in vredesnaam?!! Wat een vreselijk dom mens! #$%#%#$#
Damien bleef hier nogal stoicijns onder, en beantwoordde alle vragen dociel. Nee het adres was niet bekend. En nee dus was er ook geen contract. Na 6 maanden stroom verbruik is dit erg merkwaardig, dacht ik. We hadden wel het leveringsnummer, 131...., zij: dat kan ik opzoeken, kunt u de plaatsnaam [nog een keer] spellen, ja je gelooft het niet! Nee ook onder dit nummer geen contract. Wie had hiervoor het contract, ik: Gaillardo, zij: waar woonde hij, ik: hier in MSP, Dat kan ik niet vinden. `kunt u...' en dat betekende voor mij het einde van het gesprek. Damien iets docieler vroeg nu om advies aan die dame, en ik hield mijn hart vast waar ze mee zou komen.
We moesten maar naar het gemeentehuis gaan voor verdere informatie. Huh? Naar het gemeentehuis, maar u bent toch een private organisatie en leverancier van... na enige aarzeling klonk het behoorlijkermate gedecideerd: u moet beslist naar het gemeenthuis gaan, daar hebben ze meer informatie. Damien en ik keken elkaar in operste verbazing aan en we hingen op.

Als oude data anarchist weet ik dat er altijd een zogenoemde klapdeur in het systeem zit. En wat doe je dan als eerlijke burger: je vult op het internet gewoon het aanvraagformulier voor een kontrakt in, alsof je neus bloedt. Of er nu wel of niet kontrakt zou bestaan, who cares, ze konden mijn kontrakt toch niet vinden? Nou dan.
En verrek! Na een uurtje kwam er een retour mail met een wedervraag van EDF, wie voor ons het contract had gehad en dat iemand zsm contact met me zou opnemen. Dat laatste zal wel niet zo'n vaart lopen dacht ik. Maar ik ben benieuwd hoe de administratie (het systeem) gaat reageren op mijn antwoord dat ik al sinds juni in het huis woon! Laat ze daar maar eens koek van bakken. Evenzo heb ik een contract aangevraagd, ik heb binnen 48 uur gereageerd - op advies van de edf bezoekkaart - dus heb ik aan alle voorwaarden voldaan. En laten we er nu maar eens geheel op zijn frans regelmatig een mail naartoe sturen hoe het nu met mijn kontrakt staat...

Echt vrienden, de bizarre vormen die het administratieve systeem in 0033 heeft aangenomen is met geen pen te beschrijven. Kafka was toch ook iets frans of zo? Zie ook mijn eerdere verhaal over het bankwezen. Is ook een eye opener geweest. Ik begrijp steeds meer de laconieke houding van de Fransen tegenover de authoriteiten. Eigenlijk wel humor, maar als je er door gepakt wordt ben je vreselijk aan de beurt.

Zover de vegen uit de pan.


De volgende keer weer iets meer van de vorderingen, en wat fotootjes.

Vorderingen revisited

Mijn verhaal werd even onderbroken, dus hier volgt de rest, en een beetje erbij.

Kachel revisited
Die kachel is een heus leer object geworden. Natuurlijk brand het ding nu elke avond. Om het uur een blok erin gooien begint een routine te worden. Ook al zou je de kachel helemaal moeten kunnen vullen, voldoende voor een morgen of zelfs een dag. Maar omdat het compensatievat niet voldoende tegendruk opbouwde moest ik het verhaal goed in de gaten houden. Dan maar af en toe een blok, zodat je in geval van storing de zaak snel kon dimmen. En jawel hoor de druk, en zelfs de temperatuur liepen op tot over de veiligheidsgrens. Het werd spelen met hout toevoer, de tempering, afstelling van alles wat er maar te regelen viel. Je leert het gedrag van de kachel dan wel goed kennen.
Borrelt het volgende boven: alle leidingen zijn van koper, en gesoldeerd, houden die lassen het? Ja dus, bleek, toch maar weer een meevaller. Zoals gezegd in de vorige posting, ging het veiligheids ventiel open, maar bleef het ventiel, na de stoomwolk, een fontein van water, en een waterbad op de poreuse (voordeel/nadeel) cementvloer, toch nadruppelen. Het voorzichtige stoken betaalde zich dubbel en dwars terug en de zaak bleef in de hand.
De volgende morgen ben ik eerst maar eens wat tegendruk in dat compensatievat gaan persen met mijn compressor. Dat er meteen water uit het ventiel kwam had me te denken moeten geven. Natuurlijk was het ding kapot, mudhead! Toch proberen he, tegen beter weten in! Dus, hoeveel druk? Nou ja 2.8 bar leek me ruim voldoende. En, jawel, daar ging weer een ander ventiel open, nu weet ik meteen waarvoor dat (weer)andere leidinkje diende. En die eerste zwarte vlek tegen de muur was ook meteen verklaard. Het hele verwarmings verhaal heeft dus nooit goed gewerkt. Die Gaillardo (vorige eigenaar) krijgt dan ook een rekening, want dit moet ie geweten hebben.
Voor mijzelf is dit spannend, een heuse verkenningstocht van verouderde techniek die nog steeds werkt. Heerlijk! Maarja Fannie is minder enthousiast, die heeft het koud. Maandag morgen first thing in the morning een nieuw drukvat gehaald, en met behulp van Damien een monteur gevonden. Die heeft dinsdagmiddag laat de defecte onderdelen vervangen, met de alvast gekochte spullen, hoe voorzienend! Geen enkele leverancier of dienstverlener heeft hier namelijk wat in voorraad of bij zich, dus kun je maar het beste de dingen inkopen die je nodig denkt te hebben. Anders hadden we weer 8 dagen extra in de frisse buitenlucht gezeten! Acht dagen besteltijd voor een compensatie vat? Belachelijk!
De heren waren eerst wel lichtelijk verbaasd dat alles er was, en wezen in eerste instantie het spul af, niet goed genoeg, maar die mop kende ik. En met een typisch frans aandoend schouderophalen mijnerzijds vervingen ze daarna toch al het nodige. Waar het oude spul mee vast zat? Die moeren moesten met sleutel 42 loskomen, tsja en zo'n maatje heb ik dus echt niet. En de kunst een beetje afkijken leek me leerzaam voor de volgende keer. Die monteurs waren in een half uurtje klaar, en daar zou ik een dag voor hebben moeten toestanden omdat je nu eenmaal dat groffe gereedschap en de bijbehorende fittingen etc gewoon niet hebt. Daar komt bij: de winkels gaan hier tussen 12 en twee dicht, dus als je iets moet hebben en je gaat niet op tijd van huis, ben je al snel weer een dag verder. Frankrijk komt daarom, volgens mij, ook niet echt goed mee in de vaart der volkeren.

Wat je hier in la douce france snel leert is laconiek te zijn en de dingen, ogenschijnlijk, niet al te zwaar op te nemen. Dat werkt echt! Een gespeelde onverschilligheid overtuigd blijkbaar beter dan heftig te gaan staan protesteren of de botte hollander uit te hangen die natuurlijk meteen zegt wat ie ervan denkt. Dat werkt averrechts. Ja met je verstand weet je dat natuurlijk wel, maar je gevoel komt in opstand, klats boem! Zo van what the f*ck denken die lui wel, achterlijke rand debielen. Dat werkt dus niet, absoluut niet. Flegmatiek blijf je dan staan kijken, wetende dat ze toch gaan doen wat je wilt, alleen niet onmiddellijk, dadelijk, direkt, zoals je dat als stresskip eigenlijk wilt. Rolbevestigend loop je dan weg op het moment dat ze beginnen de dingen doen die je wilt dat ze doen. Relax, ontspan!

Dat drukvat was dus wel te klein, maarja voor nood prima. Voordat de vloerverwarming erop wordt aangesloten, moet ik een groter vat hebben, 38 liter, zei de monteur. Genoteerd.

Zo dat avontuur is ook weer voorbij. Heerlijk toch, zo klooien in een 150 jaar oud huis?
Wat volgt!

Voortgang revisited
In de tussentijd zijn de centrale gang (corridoor in het spraakgebruik) en het het trappenhalletje nu (wind)dicht gemaakt. De deuren zijn, of beter: gaan, dicht. En het wondermiddel van de 20e eeuw: PUR-schuim heeft zijn diensten weer dik bewezen.

corridoor met nieuwe wand

Niet alleen kun je daar van alles mee vastzetten maar ook een centimeters brede ventilatiespleet rondom een raampje mee dichten. Wat daar ooit tussen heeft gezeten om het tochtvrij te maken - als dat al zo geweest is - mag Joost weten. Niettemin, heerlijk spul! Buiten siliconenkit en construktielijm is dit een grootverbruiks artikel bij deze verbouwing ;=)

Apartement
Nog niet alle kamers zijn af, maar verder uitstellen van de werkzaamheden voor het apartement brengt geheid problemen met de planning voor de leveranciers die in november hun ding komen doen, met zich mee. En met het weer moeten we nu ook rekening gaan houden. Zoiets als: het begint nu zolangzamerhand te vriezen buiten. Dan kun je geen nieuwe vloer gaan gieten. Dillemma en een zekere flexibiliteit is geboden.

Het volgende alternatieve plan heeft volgens mij de beste kansen:
Eerst het dak en de muren isoleren,

Damien aan het dak

Dan komt volgende week de aannemer de poutres verplaatsen van de raamkant en de toekomstige badkamer, de fundering voor het raam maken, de dakkapel maken, en vervolgens komt de glazen pui. Daarna kun je de ruimte veel eenvoudiger op temperatuur brengen en de vloer gieten.
De vloer heeft dan nog 3 weken om uit te harden en te drogen, voorwaarde is dat de ruimte op temperatuur blijft, om vervolgens in een paar dagen, met een extra hulpkracht, de tegels te leggen. Krap plan, maar volgens de kalender te doen.

Alles overwegende denk ik dat ik voor die volgorde maar moet gaan.

Zaak is ook dat alles van te voren goed uitgewerkt wordt. Wat is nieuw, toch?

Vorderingen

Zo we zijn weer twee weken verder, eigenlijk zonder dat er veel spannends is gebeurd, maar we zijn wel weer een stuk opgeschoten.

Keuken revisited
Voor de zoveelste keer komt de keukenboer langs - dat mag wat kosten, wel na ruim drie weken nadat de keuken is geplaatst, maar ze laten wat van zich horen. Komt ie aan met het missende deurtje maar zonder ophanging, lekker slim. Meteen ff de nog overgebleven aandachtspuntjes laten noteren, Het duurt een maand om die ophanging te bestelen, het is niet te geloven, dus over een maand komt er weer iemand langs om ook die laatste puntjes te doen. Nou ja je moet maar zo denken bij een IKEA keuken moet je ook 40 keer heen en weer voor missende onderdelen, kapot gedraaide pisbakken staal schroeven, die meestal van tin lijken zijn of misschien zelfs wel van lood! Zo sel draai je alles aan gort van die gasten.

• Overigens iets van die Zweedse jongens zal ik ook nooit proberen weer uit elkaar te halen, om op je nieuwe adres weer in elkaar te willen zetten. Vooral in gemonteerde staat verhuizen, ik bezweer het je, je krijgt het never nooit weer in elkaar! En soms is dat verhuizen ook niet zo'n succes, komt nooit meer goed.

Ab en Carla
Vorige week zijn Ab en Carla (mijn steun en toeverlaat op kantoor), een lang weekend komen klussen. Het resultaat is dat nu alle plafonds in de verf staan, superverf dat Sikkens spul, duur maar als je maar een laag over de regenboogkleuren op de muur hoeft te smeren is het dat dubbel en dwars waard. Nu alleen nog de muren van kamer 2. Van kamer 3 is het bidet en de wastafel gesloopt, de tegels van de gipsen wand gingen niet echt soepel, dus daar maar weer een plaat triplex tegen aangeplakt en geverfd - zie foto hiernaast - je ziet er niets van. Van kamer 4 heeft de vloer een tweede wengee beitslaag gekregen en een laklaag van matte parket lak, het is schitterend, een diep matte glans lig er over. Van kamer 1 ga ik daarom dan toch maar de vloer opnieuw afschuren en met de kwast lakken. Krijg je, blijkt, toch een veel mooier resultaat mee dan met een rollertje, want die vloer van kamer 1 ziet er niet uit. Komt misschien ook door de beits die gebruikt is, en die wil maar niet uitharden ook. Zal wel een puinhoop worden om dat eraf te krijgen. Iets voor het late voorjaar dus.

Eindelijk hebben we de boiler aan de praat gekregen. Eerst was het de electrische aansluiting die niet goed zat, dan de slangen, eerst omgedraaid op advies van Tjeerd (Fannies broer). Ab kwam op het heldere idee dat die slangen maar weer omgedraaid moesten worden. En toen was het OK! Zucht, net op tijd opgelost, want om weer die toestanden met het teruggeven van spullen aan Brico Depot door te maken, daar had ik helemaal geen zin in.

'sAvonds toch maar de kachel aangemaakt, ook al wisten we dat we dan voor een groot deel voor de mussen aan het stoken waren. Maar daarmee werd het wel lekker warm in de lobby en de rest van de kamers. De CV stoken met een houtkachel, dat wordt een nieuw leer proces. Want hoeveel hout moet je erop gooien, hoe moet je de luchttoever zo regelen dat de temp een beetje konstant blijft, en hoe hoog mag de druk op het systeem zijn. Allemaal vragen waar ik een paar dagen laten empirsch het antwoord op vond. Want opeens lukte het niet meer om de temp op 60 graden te houden, en opeens liep de druk naar 3 bar op, en dan opent zich een klep om niet meer dicht te gaan. Een waterbad dus. Daarmee ontdekten we meteen ook waar dat ene leidinkje voor diende dat de aannemer gemakshalve doorgezaagd had. Nu op zoek naar een monteur. Nou dat moet je niet eens willen! Men levert alleen service voor ketels die ze zelf geplaatst hebben. Of men is over gegaan op duurzame energie, smoezen en smoesjes! Ik begin dan nu toch te merken dat buitenlanders niet echt geholpen worden. Want ik liet, om dit te testen, mijn hulpje naar dezelfde firma bellen, toen kwam er een heel ander verhaal. Afijn maandag maar weer eens verder proberen. Anders zit er niets anders op dan om dit zelf te gaan doen, ze kunnen me aan het gas. Gelukkig heb ik voldoende techniek in huis om dat ook te kunnen dus why not! Maar ja je probeert natuurlijk eerst iets te regelen via vakmensen.


Traphal apartement
OK het werk vordert gestaag en we zijn nu al het apartement aangeland. Het trapgat heeft een muurtje en een houten opbouw gekregen. Dat was schipperen tussen de precisie van een laserwaterpas en dat er in dit huis niets recht, haaks of waterpas is. Ook het door de aannemer gezaagde nieuwe trappengat in de vloer liep zo krom als een hoepel, en dat twee maal want het inzet stuk waar het oude gat zat is ook scheef gemaakt. Dubbel-dwars dus. En zet daar maar eens iets recht's op ;=)

Dries is met zijn geduld en ongelooflijke handigheid in het rechtzagen van wat krom is, een enorme hulp geweest. Het kost even wat tijd zo drie keer een hoekje en twee keer een soort parralellopipidum(?) te zagen, geen enkele zijde is gelijk, maar het zit allemaal ongeveer precies goed.
Mijzelf kennende meet ik drie keer iets op en krijg vijf verschillende maten, vervolgens moet ik dan wel eens drie keer zagen om iets uiteindelijk op maat te krijgen. Ik begin daarom maar bewust met iets langer af te zagen dan wat het meetlint aan geeft. En dan zaag ik liever een paar keer kleine stukkies af totdat het precies past. Alhoewel het toch aardig begint te lukken dit in een keer te doen, vaak, dan, wel. Recht zagen gaat me ook steeds beter af, en de handel een beetje stevig aan elkaar bouten lukte me sowieso al aardig, was gewend voor de eeuwigheid te bouwen, toch?!
Resultaat? De berg rest-afval die ik tijdens de verbouwing in Maurik in de container moest gooien is hier, in Mailleroncourt dus, hier, aan de voet van de Vogezen, bij een heel klein hoopje aanmaakhout gebleven. Mijn linkerhanden beginnen langzamerhand wat rechter te staan.
En het trapgat is dicht, deur geplaatst, klaar om de handel te verven. Een 10 literblik grondverf komt hier natuurlijk goed van pas. In frankrijk kun je alles in grote hoeveelheid gewoon in de hobbymarkt kopen. Professionele kwaliteit van apparatuur hebben ze niet, maar wel de hobby uitvoering ervan. De professional besteld zijn dingen bij de vakhandel, een nietmachine kost daar dan 332 Euries en de hobby uitvoering 50, een onderzoek op zich waard. Dan koop ik liever 3 keer een goedkope nietmachine. Maar evengoed, een lasapparaatje voor iets wat misschien 3 keer in het jaar gebruikt wordt hoeft dan ook geen prof ding te zijn. Aan de andere kant kun je gewoon flessen oxaal, zout en andere geconcentreerde zuren kopen, iets waar je in 0031 al bijna een vergunning voor moet hebben.

Vakantie, ziek en Parijs

Vakantie
Het klinkt misschien raar, maar meestal wordt ik ziek voor of tijdens mijn vakantie. Dit keer was het pas raak na de rustige week in Maurik. Na eerst een weekje lekker door Fannie bijgevoedert te zijn geworden. Er zijn afspraken met klanten geweest, deal gemaakt. Dan op naar Micky-Soft om eens te zien wat volgens hen het nieuwe werken inhoudt; niets spectaculairs: free seating is al jaren de gewoonte bij grote bedrijven, en dat thuiswerken ook. Daarna een tour door de omstreken om de nodige dingen op te halen. Een glazenplaat voor achter het fornuis. Massief eiken tafels, maar niet van het model Oisterhout, en nog wat handige dingetjes bij Ikea. Tussendoor nog wat reparaties aan het huis, wat we denken te gaan verkopen. En er was zowaar een korst avond! (voor de ingewijden). Met weer lekker ouderwets kletsen, flimpiekijken en fotootjes van LMQR gezien die Wim had gemaakt.
Zaterdag Fannie naar Bangladesh uitgezwaaid en een nachtje flink uitslapen voor de rit naar la Douce France, en pakken maar weer. Zondag laat vertrokken, het verkeer is dan te verwaarlozen, NOT! Het regenachtige weer deed veel NL automo-debielen denken dat ze op een binnenweggetje reden en stonden om de haverklap stil, voor niks!. In Belgie kon ik lekker doortrekken, die gasten weten tenminste wat doortuffen is! Goed volk dat.
In Luxemburg dacht ik mededogen met onze nomadenkat te moeten hebben. Heb je wel eens een kat aan een touwtje uitgelaten? Nou dat is beslist lachen, dat ongewone gevoel aan zijn nek was natuurlijk iets dat zo snel mogelijk weg moest. Amusant om te zien dat ie dacht dat een stuk electro draad door te bijten viel met z'n oude tanden. Dan maar de hoeven in de grond, sprong ie de boom in. Atletisch dat wel met zijn 15 jaar. Maar ja iemand die 20 keer meer massa heeft trekt zo'n mormel van 3 kilo natuurlijk zo van zijn sokken en uit de boom. Proberen deed ie het wel, een weerstand had ie ook, respect. Maar als ie iets goed in de gaten heeft dan is het wel dat spatsies bij mij niet helpen: "resistance is futile". Afijn inladen maar weer en een kermende kat achterin gemikt. Dankzij de geluiddempende laag tussen de laadruimte en de kabine en het kei en keiharde piano concert van van Beethoven kon ik dat kermen prima negeren.

Waar waren we...

Ach ja de Fransen rijden altijd als gekken dus het vervolg van de tocht, nog ruim 200km te gaan, ging ook vrij soepel. Hoewel met omleidingen kunnen ze niet omgaan, wijkt af van het gewone he, daar dus wel weer een uur vertraging opgelopen. Bios kermde er lekker op los in de auto en twee plotselinge stops hebben hem zijn blaas laten legen in zijn hokkie. Stinkdier. Toen het donker werd heb ik hem maar losgelaten in de laadkabine, daar werd ie wat rustiger van leek het wel. Dat zou nog wat worden als ik van de snelweg af zou gaan. En ja hoor, bij wat scherpe bochten ging ie natuurlijk toch weer leterlijk van angst de zijk in. Dan maar voorin dat hielp, maar is niet aan te raden voor mensen met zwakke zenuwen, een paar corigerende meppen hield hem toch grotendeels wel aan de rechterkant. En daar ga je dan in het pikkedonker door de bossen heen over weggetjes van nog geen 2 meter breed, heuveltje op en bochie om. Ook niet aan te raden als je de weg niet kent. TomTom is een grote hulp bij het inschatten van bochten die komen (zouden ze inderdaad moeten maken: een soort rally modus, Wim's idee), dus met een rustig gangetje van 80km ging het prima en dan doemt Le Mouton Qui Rit weer op en zucht je van opluchting. Weer gehaald, in dat gekke land met die gekke automobilisten. Merk ik op dat ik in het begin een stuk langzamer over dat weggetje reed dan nu, en begin ik misschien net als een fransman ook over die kleine weggetjes te jagen, lijkt het wel. Wel balen dat ik de zonsondergang gemist heb want daar krijg ik altijd weer een fijn gevoel bij als ik het dorp inrij rond die tijd.

Ziek
De eerste tekenen van een flinke verkoudheid dienden zich netjes aan, droge plekjes achter in de keel en een beginnetje van een snotter. En jawel hoor midden in de nacht werd ik rillend van de kou wakker en stond bibberend op om naar de WC te gaan. Nu is dat een nog onverwarmde ruimte dus ik dacht eerst koude vloer, warm bed zal wel erg koud zijn buiten. Niet dus. De volgende morgen koorts, misselijk en een kop vol watten. Om een lang verhaal kort te maken twee dagen bijna in coma gelegen.

Parijs
Woensdags moest ik naar Parijs om een groot buro op te halen, veel zin had ik er niet in, en als ik me dan niet fit genoeg zou voelen moesten ze het ding maar op de vuilnisbelt mikken. Maar op woesdag had ik een opleving, gaf Damien zijn instrukties en weg was ik. Besloot om maar via de provinciale weg te gaan en de tolwegen te vermijden, nietvanwege de extra kosten maar omdat je dan als een zombie achter je stuur gaat zitten, plank gas, blik op oneindig, verstand op nul, en bek op ouwehoeren.
Beslist aan te raden over de provinciale wegen naar Parijs te rijden, duurt een paar uurtjes langer, maar de moeite waard. Je zet Schubert op en droomt een beetje weg bij de herfst tinten van het voorbijtrekkende landschap. De langzaam bewegende flarden mist die tussen de bomen hangen, en dan die geel rode tinten, uitgelicht door de zon, en de toppen van de bomen en bergen die er dan weer bovenuit piepen. Schommelende lome koeien die je ziet denken: wat jakker je toch...
Als je de Champagne binnenrijdt wordt je opeens geconfronteerd met pijnlijk in je oog knallende reklame borden, althans dat komt zo over als je net de laatste bossen uitrijdt. Toch wel nostalgisch, rij je zomaar door de Champagne streken, met links en rechts de vergelende wijnstruiken, ranken? Druipend van de mist, depressief zelfs een beetje. Niemand die je aan het werk ziet, toch, af en toe zie je een boer heen en weer vegen met een trekker, maar da's alles. Duidelijk dat de oogst achter de rug is. Ik pak dan maar de fles pepsi light, maar dat is natuurlijk ook geen troost. Effe stoppen voor iets sterkers, een bakkie koffie, echte hollandse, niet van die bittere Franse zooi. Lekker slurpen op een steen aan de rand van de vallei in de grijze soep van de optrekkende mist turend. Koeien en schapen die een beetje ronddolen, en dan weer die prachtige hersftkleuren. En dan die geuren die opstijgen uit de grond! De hersft is verreweg mijn meest favoriete seizoen en zou ik voor geen geld willen missen. Misschien niet alleen maar voor de kleuren, ook denk ik van de belofte voor weer nieuwe wijnen en, nu we een eigen stukje land hebben: de oogst van allerlei lekkers om iets van te kunnen stoken. De eerste mand met appels staat al bij de buren, ben benieuwd.

Lunch
Na 12 uur 'smiddags moet je gaan uitkijken naar huizen waar veel auto's voorstaan, dat zijn dan van die restaurantjes die een soort snelmenu aanbieden tegen een hebbelijke prijs. Na kwart voor twee hoef je het niet meer te proberen want dan je wordt gewoon niet meer bediend. Voor ons is zo'n middagmaal een heel diner, hier is het een simpele, en verrassend genoeg niet echt met veel vettigheid en sausen overgoten, middag maaltijd. (tip1) Ga voor wat je niet kent en kijk om je heen wat anderen bestellen, bestel dat ook. Soms is dat verrassend smerig, maar dit keer viel het wel mee. Een lauwgeworden rosbief entree met heerlijke zoetzure knoflook creme, een paar plakken gebraden ham met lekkere hete frites, een toetje van onbestemde oorsprong werd door mijn buurman met extreem veel suiker bestrooid, daar zag ik maar van af. Die creme brulee was aantrekkelijker, maar ook weer niet in een vorm die ik herkende. Zoals gezegd, laat je verrassen, entree l'inconnue en welkom in de culinaire twilight zone van de wegrestaurants. Een sterke koffie na, is een weldaad voor een vermoeide reiziger, en door ging het weer, twaalf euries armer.

De Lichtstad
Via de periferie naar de bestemming rijden, ojee! Maar het viel mee, hoewel zonder TomTom zou ik een dag hebben rondgedoold, reed er in een keer goed heen, geen afslag of kruising gemist ;=) of dwars door een wei heen gemoeten. Sylva en Wolfgang na 9 jaar weerzien viel niet mee, ff moeite met de herkenning, maar daarna lekker keutelen en een mooi gesprek. Ook voor hen is het pensioen aangebroken en ze verhuizen naar het zuiden. Dan blijkt dat ook voor hen na 12 jaar la douce france het bancaire systeem nog steeds een ramp, waarom veronderde mij dat niet zo veel? Die bank figuren doen maar gewoon wat met je en komen hun afspraken niet echt na, zodra ze gescoord hebben, daarna moet je het allemaal zelf nog eens opnieuw regelen. Natuurlijk kwam het LMQR project ter sprake en kon ik met verve over de nieuwe onderneming verhalen. Heerlijk zo op die manier over het project te kunnen baladineren. Maar ze waren heftig geinteresseerd om eens langs te komen omdat ze regelmatig op weg naar NL waren. Een paar boomerangkaarten werden geplugged. Toch wel een prachtige manier om op kleine schaal reklame te kunnen maken. Na een laatste koffie weer op pad. Alles ingeladen, hen veel genot op hun nieuwe stek toegewenst. Knarren maar weer!

Naar de basis
Overmoedig geworden van het naar binnen rijden van Parijs, stelde ik de TomTom in op de kortste weg naar Mailleroncourt-Saint-Pancras. En dat heb ik geweten! Dwars door Parijs rijden tijdens de spits moet je dus niet willen, maar wel een belevenis. En ziedaar mijn oude getrouwe Arc de Triomph weer eens mogen bedampen met uitlaatgassen en dan maar door jakkeren over de boulevaard. Het leek allemaal wel een beetje op zijn retour te zijn, geen fel verlichte etalages, alles zag er een beetje tweedehands uit, en het stadgrauw lag overal behoorlijk bovenop. Oppassen! Links en rechts schieten je die scooters voorbij. Niet die kleine muggen zoals in NL maar flinke exemplaren. En ze krijgen de ruimte ook nog! Prima natuurlijk. Maar hoe je bij je volle verstand in zo'n stad met een Honda Goldwing door het verkeer heen aan het keutelen moet. Dat is echt zwakzinnig. Het schoot dan ook niet echt op voor ze, en 't voordeel van een motor viel daarmee helemaal weg. Natuurlijk ook een paar bedplassers (zombie HD rijders, voor niet ingewijden) zien rijden, stonden ook meer stil dan gaan. Op een gegeven moment hield een wandelaar mij op zijn gemak bij, en dat geen klein stukkie! Eenmaal buiten de blikken hel aangeland had ik er tabak van. Vooral toen ik zag dat ik pas om half twaalf, HALF TWAALF, aan zou komen. Dan zou ik wel erg lang op de weg zitten, vooral bij het laatste stuk heb je je volle concentratie nodig. Dus de TT maar ingesteld op de snelste weg en niet vermijden van tolwegen. Dat scheelde toch maar weer 2 uur knarren. Een goed alternatief vond ik. En het leek wel alsof ik in een mum van tijd bij Langres van de snelweg afkon. Nu heb ik allerlei bankpassen die geschikt zijn om via de ingebouwde chip te kunnen betalen, maar mooi niet. Na veel gechoogel lukte me het met een kreditkaart de tol te betalen. (tip2) Gedoe!
Precies op de geplande tijd rolde ik uit op onze stoep en strompelde LMQR binnen, de bagage latend voor wat het was. Alles was toch allemaal ff teveel geworden en ik kuukelde snotterend en hoestend in bed. De volgende morgen, gelukkig geen Damien aan de deur, die had het blijkbaar ook al opgegeven - iets met een beginnende bronchitis, en daarom bleef ik ook maar in bed, geen puf om aan het werk te gaan.

De LMQR site aangepast
Aangespoord door de opmerkingen van mijn goede vriend Rick, dat die oude site er niet uitzag maar eens in mijn voorraadje modellen gekeken voor een wat appeteitelijker lay-out. Gevonden en de site is nu omgebouwd - hier -. De eerste kommentaren zijn positief.
Nu kwam Damien met het verhaal dat hij wat boomerangkaarten had gegeven aan fransen en die vonden geen tarieven en zo. Huh? Maar wij marketen voornamelijk op nederlanders toch, niet? Maar ik heb me geen moment bedacht, een klant is een klant. Afijn de stoute schoenen aangetrokken en de site ook maar in het Frans gemaakt. Van de taal klopt natuurlijk geen jota, veel moeten Googelen, maar dat zal de komende dagen wel verbetert worden als ik Dries er naar laat kijken.
Heerlijk een beetje snotterend naziekend met het Appeltje op schoot onderuitgezakt in bed het franstalige deel van de LMQR site bij te werken en "why not!" ook maar begonnen Duitse en Engelse pagina's op te zetten. Nu is mijn Duits een beetje zwak, om maar een iets te zeggen, dus daar heb ik wel weer hulp bij nodig. De routering nog een beetje bijvijlen en voila een volledig gere-vampte site binnen een weekje ziekteverlof on line gezet. Dus toch nog iets nuttigs gedaan.